Page 1

Het middenveld is geen chihuahua    Je kan het met moeite nog een hond noemen, maar zo’n chihuahua, het heeft wel iets gezellig. Past  in de handtas, je hebt er nauwelijks last mee en blaffen doen ze zelden. Over zijn kopje wrijven, een  aaitje hier of daar. Een schoothondje, dat niet te veel kost in onderhoud, het beestje eet amper iets.  Is dat de rol die al te veel politici weggelegd ziet voor het middenveld? Je zou het bijna beginnen te  geloven, als je ziet wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is. Van onze Vlaams minister van Gelijke  kansen en armoedebestrijding  mocht het minderhedenforum zich niet moeien in de Zwarte  Pietendiscussie. Onze Staatsecretaris voor Asiel en Migratie kortwiekte Vluchtelingenwerk  Vlaanderen financieel door hun opvanghuizen in eigen beheer te sluiten. Zijn collega, staatssecretaris  van Armoedebestrijding en Gelijke Kansen , laat intussen geen gelegenheid ongemoeid om het  gelijkekansencentrum Unia aan te vallen.   En het kan altijd nog erger. Onze minister van Binnenlandse zaken en Veiligheid  liet de politie  binnenvallen bij de sociaal‐culturele organisatie Globe Aroma, een cultuurhuis voor kunstprojecten  met en voor nieuwkomers en Brusselaars. Iedereen die zich niet kon legitimeren werd opgepakt . Het  intimideren van middenveldorganisaties neemt stilaan schrikwekkende proporties aan. Want Globe  Aroma is nog maar het topje van de ijsberg. Daardoor leggen heel wat middenveldorganisaties  zich  uit angst al een vorm van zelfcensuur op, wat een pervers effect is dat?   De maat is vol. Het patroon dat er achter zit, wordt alsmaar zichtbaarder. Organisaties die een  afwijkende mening laten horen over  migratie en inburgering , worden bedreigd met het inkorten van  bevoegdheden of subsidies. De geloofwaardigheid van wetenschappers die zich kritisch uitlaten over  het gevoerde beleid, wordt in vraag gesteld. Journalisten die zich kritisch opstellen worden met  ontslag bedreigd. Organisaties die werken met mensen in armoede of actief zijn in zorg en welzijn,  worden verengd tot strikte uitvoerders van het overheidsbeleid. In alle gevallen probeert men om  hun autonomie en vrijheid te beknotten.  En nu wordt bij een socio‐culturele organisatie, die erkend en gesubsidieerd (en gecontroleerd) is  door de Vlaamse overheid, met veel machtsvertoon door federale inspectiediensten binnengevallen  om mensen op te pakken. Dat is niet alleen traumatiserend voor de betrokkenen zelf, het zet ook de  moeizaam opgebouwde vertrouwensrelatie met het doelpubliek volledig op de helling.  Is dat de richting die we uit willen? Mogen middenveldorganisaties enkel nog schoothondjes zijn, die  wachten op een aaitje en een koekje van hun baasje, in casu de minister of staatssecretaris die vindt  dat wie gesubsidieerd wordt heel strak aan de leiband moet lopen en enkel dient om het beleid te  steunen en uit te voeren?   Dat gaat fundamenteel in tegen onze visie op middenveldorganisaties. Die behoren tot het vrij  initiatief, die functioneren autonoom en bepalen zelf wat hun maatschappelijk of sociaal doel is en  wie hun doelpubliek is. Op die manier zijn zij vaak bron van sociale vernieuwing en bieden zij  oplossingen voor maatschappelijke problemen waar overheid, noch markt een antwoord op hebben.  Het feit dat zij daarvoor gesubsidieerd worden door de overheid is een erkenning van hun  maatschappelijke opdracht. 


Dus wie beter dan de middenveldorganisaties om kritische signalen te sturen richting onze  samenleving in de hoop die samenleving te versterken, wetten en regels te verbeteren en tot meer  samenhorigheid aan te zetten.   Want denk eens even mee. Waar zouden we staan als de vrouwenbewegingen niet waren  opgekomen voor gelijke rechten van vrouwen? De milieuverenigingen voor het milieu of  dierenwelzijn? Organisaties voor een waardige oude dag voor rusthuisbewoners? Wat zonder  kritische organisaties om de vele mobiliteitsproblemen op de korrel te nemen?   De voorbeelden van een actief en kritisch middenveld dat sociale problemen op de politieke agenda  zet, zijn eindeloos. Wanneer een overheid dat middenveld systematisch verzwakt, ondergraaft ze  een belangrijke pijler van de democratie.  Het middenveld zal niet zwijgen. Meerdere organisaties gaven het de voorbije dagen al aan : wij  staan niet boven de wet, integendeel. Maar wij staan wel voor een sterk, kritisch en innovatief  middenveld. Wij  spelen  mee in het bouwen aan een sterke samenleving, of men dat nu graag heeft  of niet. Wij nodigen alle politici uit om constructief om te gaan met de kritiek, om goed te luisteren  naar de critici en om de betrokken middenveldorganisaties  rond de tafel te brengen, zodat er  gedragen oplossingen uit de bus kunnen komen. Het middenveld is geen schoothondje. Laat het  blaffen, dat is de aard van het beestje, dat is de stem van onze samenleving. En het zou fout zijn als  die stem de kop wordt afgebeten.     Peter Wouters, voorzitter beweging.net 

Opiniestuk Peter Wouters: Het middenveld is geen chihuahua  

Opiniestuk gepubliceerd op 15 februari 2018

Opiniestuk Peter Wouters: Het middenveld is geen chihuahua  

Opiniestuk gepubliceerd op 15 februari 2018

Advertisement