Page 1

EΚΔΟΣΗ

ΔΡΟΜΟΥ

ΤΗΣ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ

ΟΜΑΔΩΝ ANTIFA COMMUNITY / TEYXOΣ 11 / MAΡTΗΣ 2013

ΣΗΜΕΡΑ, περισσότερο από ποτέ,

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ


Το ANTIFA COMMUNITY αποτελεί μια σταθερή συνεργασία αντιφασιστικών συλλογικοτήτων που ζει και δρα στην αθηναϊκή μητρόπολη. Έχει διαρκώς στο στόχαστρο της όλους τους φασισμούς - είτε αυτοί κουβαλάνε

AKOYΣ; ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΨΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΚΡΑΤΟΣ & ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ, ΛΕΕΙ, ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΚΙ ΟΤΙ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ...

πάνω τους σβάστικες, είτε όχι. Δεν έχουμε καμία σχέση με κανένα κόμμα, κανένα κρατικό ή mediακό θεσμικό φορέα - και δεν έχουμε και καμία πρόθεση να το αλλάξουμε αυτό. [ antifacommunity@yahoo.gr ]

Ω, ΛΑΛΑ! ΛΕΝΕ ΔΗΛΑΔΗ ΠΩΣ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΛΑΚΕΔΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ; ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ, ΛΟΙΠΟΝ; ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟ; ΓΙΑ ΤΟΣΟ ΠΟΤΑΠΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥΛΙΑ ΤΟΥΣ;

ΛΕΩ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΙΣΘΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΑΝΑΔΡΟΜΟΣ ΕΡΜΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ. ΜΗ ΓΕΛΑΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΨΗΣΤΟ...


Βουίζει ο τόπος

σε περίπτωση που χρειαστεί. Γι’ αυτό άλλωστε και υποσχέθηκε για τα λεγόμενα «εθνικά θέματα»: προεκλογικά ο Σαμαράς πως τις «τουρκικές προκλήσεις», δε θα πειράξει τους μισθούς των τις διαφωνίες για την ΑΟΖ και σωμάτων ασφαλείας. Μπορεί αυτή τις γκρίζες ζώνες. Στις διεθνείς η υπόσχεση να μην τηρήθηκε συναντήσεις του Σαμαρά, αλλά απολύτως, αλλά οι μπάτσοι κι οι και του «αριστερού» Τσίπρα, τα καραβανάδες συνεχίζουν να έχουν θέματα εξωτερικής πολιτικής τις λιγότερες δυνατές περικοπές. πλέον είναι πολύ ψηλά στην Κι αυτό σε μια εποχή που οι ατζέντα. Έτσι γίνεται όλο και πιο μισθοί είναι 300 και 400 ευρώ! φανερό, πως μέσα στην κρίση οι λογαριασμοί των αφεντικών και Κάπως έτσι αναβαθμίζεται ο των πολιτικών τους εκπροσώπων στρατός και ο ρόλος του: πάνω δεν περιορίζονται στα μέτρα που στους «εθνικούς κινδύνους» και ψηφίζουν και τους φόρους που τις μελλοντικές εποποιίες. Αλλά επιβάλλουν. Αντίθετα η κρίση δε θα τους περάσει τόσο εύκολα! ανοίγει την όρεξη όλων αυτών Η άρνηση στη στρατιωτική που βρίσκονται στην κορυφή θητεία υπάρχει ήδη και πρέπει να της εξουσίας, όλων αυτών με τα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να γίνει επιλογή όλο και μεγάλα στομάχια. περισσότερων! Ξέρουμε τι είναι Μέσα σε μια τέτοια συγκυρία η θητεία: εννιά μήνες που είναι τα «εργαλεία» της εξωτερικής αρκετοί για να σου γαμήσουν πολιτικής αποκτούν μεγαλύτερο τη ζωή. Εννιά μήνες που ξυπνάς ειδικό βάρος. Τέτοιο πράγμα με πρωινές επάρσεις σημαίας είναι κι ο στρατός: ένα εργαλείο και υπακούς στις διαταγές των καταστροφής, έτοιμο για χρήση

στρατόκαβλων καραβανάδων. Είναι κι αυτή μια σημαντική εκπαίδευση, για μελλοντικούς υπάκουους πολίτες που κοιτάνε τη δουλειά τους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό ο στρατός. Είναι μια μηχανή καταστροφής που κρύβει το πώς δουλεύει. Κρύβει την διαχρονική ταξική αλήθεια πως σε καιρό πολέμου, προλετάριοι μιας εθνικότητας θα κληθούν να σκοτώσουν προλετάριους μιας άλλης, στο «όνομα της πατρίδας τους». Κρύβει πως όσοι μιλάνε για τα «δίκαια του έθνους» θα βρίσκονται πάντα στα μετόπισθεν και θα είναι στρατηλάτες εκ του ασφαλούς. Άλλοι θα είναι εκείνοι που θα κληθούν να γίνουν το κρέας για τα κανόνια. Και πρέπει αυτοί οι «άλλοι», εμείς δηλαδή, να ακυρώσουμε στη πράξη κάθε απόπειρα να γίνουμε το κρέας στο βωμό των «εθνικών θεμάτων»!


Σ

ΝΕ

ΛΗ

“ΕΛ

+

ΦΟ

ΕΛ

ΑΔ

Ι”

...Μ + ΕΤ ΠΑ ΑΝ ΡΕ ΑΣ ΙΣ Τ ΑΚ ΕΣ ΤΟ Ι

Δ κα εν π ήπ ι ν άν για ειρ οικο ε πο αγ τι ο. Θ κυρ λλ φτ κα ς « λ αίο ά χ Συ άνο λιά αλύτ ίψη ι μι ρόν μό γκ υμε της ρω για λού ια δι νιμ εκρ στ μα τες τ σα απ αγ καιο ης ιμέ ο 2 μάς πατ α «υ ν με ό τό πρ γίζ ύν κα να, 013 ελ ρίδ πό συ τε στ ώη ει π ται ι ν όσ κα λάδ ες» δου γκίν που σύ ους ν σο άνω πλέ όμι οι ο ι τη ας. πο λα ησ κρ 34 ντα 20 βιε α ον μη μο ν ε Θ υ έ αδ η γ άτο το 5 π ξη. ομ τική πό σύ ς δ γεν φαρ υμά μειν έρφι ια τ ς, m στ υς ερί Η ογε ένω 60.0 ντα ιαμ είς μογ στε; αν α». η β ed έ Τη ην ε ομο που κατα νείς ση 00 ξη β ονή δεν ή εν Κα ξω Δά όρει ia α κ κ γ ς ό ξ ι β έχ ς βα δ α εν ευ ο πρ αι νθ άσ « απ ρυ α κα λκά εκα θλίω είς ρώ λή όκε τη β ρώ ει ν στη ουν νέου ξαφν ό τη α 20 νό ικά ν όρ ι « νι ετ ση μα σύ του ιτα όρ πο όμ ν τέτ νιο ευκ α εκ ία τ και ζικά νταξ «ασ ι να εια υς. Κ ου! ελλά χρ μου » το οιο να αιρ τός ου τη κ ης τρ συ ήπε υρ Το δα όνι . νύ κ α ί ο , α ί ν α ι α ε υ φ σ ρ ω 9 ι β για ι μ πνο με ουτ ς». πό χ 0 ο υσικ με ταμ νομι εχίσ ο. Μ ς α μέτ δε π ρ γέ ήξ Το ιλ ι α κ ε αρ τι πίζ του θο ει ιάδ έν ή εξ μαθ τάε ού» ι να όνο ό τη ο ε Τα χίζ ς ελ νες ς. υς ότ λλ ε οπ όν ημ ι. πο πα ένα ν Τ ε η ς τ ι α Ο τ λ μπ μπ νικ πτ ες ω τι δ σο ίρ ς α υτ ι λη με α Θ «κ όχρ να νικέ γάλ όνε άζ ορ ό ώμ σ ση κή ηγ ύ τ νει ας έσ κρ α υγ ! Γ α ώ ω ς ω ι στ ρίαμ ακά ονα όχ β » , π ελλ μει ναν. ρα γ έκ ει. άτο τα δ κρ ιατί κρίβ ντας ν μ ο ο αν Η ς π ημ ού ; εια νο ειονό ευε ς τ καθε αρισ ηνο νότ Μα ια π ε σε ι ι α δ ο π μ τ η σ ρ πο έα α υρ ις κα ιμ τη στη ς τώ άν οι ητε ζί ρο μ σ λλ κα μό γο στ ε ο τ ε λλ ι όχι ποί ες μ ν ε δημ τα ει το ί ς. Τ εγά αρτ ού ι νε ύσ α μ υ ς Σή ηνι όσ ηση πο πέκ οκ της σω επι ο λω ήσ να όνο ε σα αν ρο τ ρ μ κέ ο τ λ ελ ν ει ε τ αιρ ερα ς τρ θα αυτ ύσα αση ατία πρώ ήρα εκτι λην ε η ς εδ χά μια ν σ ώ ς κ ι η , υ νο ς « ά θ το νεχ είες οι πεζ έλα ν τω ν να στι ! Η ν σ των ά κό αγά αφώ υν ν ί π υ ο ς ε α ο ζ ο κ τρ ς. ε- ν ε ρο κ εξ βι μ μ ρ πη ν ο έχ ν πή πι σφ ο ωτ ετι ογ ογ άτ » έν άπε κρά υν ουν άγκε γα διώ έρ ντι ερ κή ενώ εν ος το ζε το να ς ε ν π ξε ου νές ικ ς νο ς υς β εδρ είν ή έν ν απ ίς. ολ ων ν τ υ γά αι αι μ ω ε α π η ύκ . αν έσ ίνα ζο ωθ δ γ ο σ ό υ ε ια τα α αλ Οι ν πο ορέ λιτι ης. λ γω σε ι να ν τ ί σ φορ ά. δο υ ς. κή ερ τα ε Ει υλ πό Ο νισ σ τ ά δικ ειέ θη ι μο συν ώσ στι γε ικέ ά γ ς - τη ύ. θή ει α ιτο ς. Ο ια αν Ο κες κα κέρ νικά ι τις ι ι ε δ λ πε βα να η. κρ λη ρικ θι ε Η άτ νικ έ οπ άς νισ α η ές κρ χύσ γω και ς σε ίση ει νία πα ς κ τις ιδε αι ία,

Ο

ΑΠ


υγ ού εία αφ τε , μ με εντ και ισθο κά τά ικά η ύς με θε περ φω άγρ και δε ταν δια ισσό νάζ ια ε συ αν ν ασ κρ τε ου κμ ντά ελ αγν έχου τών. ατικ ρα μ ν όλ ετάλ ξει εί λάδ ωρ ν Δ ή έτ ο λε ς δ το ναι κ α. Έ ίζον δικ ε θ συμ ρα.. θρά υση ε φ έ τ Ό υς επ άτι τσι ται τ αιώμ λει φων Το σος. των άνο π , ε αν κ η α χ ατ νό ία λλ Θ μ υν βι ω το ώσε ς όλ απα αινο σύντ ρόν α. μιμ με ηνικ έλο εταν . Δε τρ ύρ αξ ια Σε ους χ ό υν ασ φ Ο υς ι τ οι ι αλ ι ντ στη ο ρ οι μ ισμέ ο. Π η είν εργα κα , γι ώρε κράτ μέτ τών τάνε ν ν β ε ό μ α π ε ατ τα ου λέ αι σί νέν ατί ς ος ρα. . Τ ι το εταν νούς ιοι λλά σισμ νάσ ς έλ ον, άπια ας τ α μ οι προ αρν Κα α μ υς άσ κα έλ δα ό τες λη το στ ου ετ «λ έλ είτ ι χω υαλό του τες ι το λην δε στο , έτ νες μ ίδιο ο όν πριν ανάσ αθρ ευση αι “μ ρέσ ο ρισ ασχ υρκ ες γιν π σι κ ετα θα ειρ έρ τη αίο ς νά ισ ο. Α θει δ ι» αν ας ει ρισ τικ έτ όσ «α ότα ετσ αι μά τιμε φέρ αυτό μέν ό σ ως κ πορ δελφ ν μ ί τ οι ο στες χύει υτό στη εν έχ λισ τω οντ π ων υν ατ ου οί ε φ ους μο . κα δε ν ιγ ν υπ ουν τα πίζο αι ου γ ομ άλλα αγω ς. Β » τ ιλιά . Η γενε εν ια κ ο ί σ ό λ ο ν δια υ γ “ ί γ α υ α ς ετα γε μ ής έπ ς κα υ έ τ Αφ λο 2 φ ι ο ν ν ο νό κρ φέρ πρ αιρ ιπου ορ ρισ σαν έλλ ι τώ νών α. Ω δε ετε απ ι αγ ποδ χου αγ ών ς έ ές μέ ξ ην ρα α σ ν κ οι οκ κα οχ ν συ μοι άτο οντ μα τα λλ πιο νο ένο ες . Τ κό τόσ ου οικ αλ λι ή τ τικ ς ων μφέρ δεν ς π αι γ ην κ υς υς 2η α μα ο βα ον ού ές. , ε π σ α ότ όμ ς ν ” ς π λ ο ιο αφ ον υπη ου ια κα θαρ α δ εί κα αρά δε το άνε μικ αν ητ ω κ ο α ε τα ρ τα κα α ς ι ό η ν τ ο κα ινω δύνα ντικ τη ετο εξ θαρ δε τις παρ ελ λών αι σ ηγο πονα μπο ελλη μαζ ί να Αυ ι θα νικ μο ών ς εξ ύν ασφ ά ό λη ο υ ρί ρ ν ί α τ έ υ ε γν γαλ μοι νικό υν ό χνά ας” του εί ικό κ υ τό χ ς ς πε ου ις αλ ίμ οε α ε τ ν . αφ νήγ το μ αρα ομά κρίκ κτε σίας κοι ίζει ατα ίτα νό ς ελ αίμ τι ω Ακ και ύπο α ι ε κευ λη α” ς ο ού “μα υ τω ορά ι τω έτρ κτη δε ους ίνον .Τα νων κα κα ύκ κε νικ (?) μο σα ς ν α μ ν μ ο ρι ς τ ι ι ές απ γε με ολ ς δε στ θα της αι χτυ κές τα ι DN ό φ ε ν τ ε α. πα βλ ό νε Μ ντι ο τ αν ν αφ ούν α κο γορ πή αν υπ A Τα ρω ακ το ίς κώ ου ασ ο π πο ινω γά μα άγ ηρ . ό υ ν ε ο ν ε ς μ τών ρά αρ κο νικ σ τα κες ετε Ού η ρ κέ πίδε ίες. ς γ α ρδ ς, αν πά νάντ εταν από τους είσα πούν ής α τους του αλλ ί. Ο τε η ωμ ντ κ ά ια άσ κ ομ κτ η λ δε σε τε ρά ογ ες από υσίδ επό ράτ τα ι ν ένη ησ ς μ ο τ όλ . Ε ος ενε κα η το ας. ενο υς ι η ί ί κ ς ν « Ν υ αν η δ τεπ ικ την ερ αι μέρ αι παρ μόνο. λαθρ κοπά έες ς γα ος ακ Ό αίε δι ίθε ή μ ση ας τική τ του π ράτος πως το ς». . άξ ολ δ η. έμ εν ου


ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ. Αυτός ο τόπος από τα αρχές του '90 και ακόμα νωρίτερα είναι γεμάτος από παράνομους ανθρώπους. Όχι από αυτούς τους παράνομους που μαθαίναμε μικροί, με τα όπλα και τις μάσκες. Έχει και από αυτούς. Κυρίως όμως έχει ένα άλλο είδος «παρανόμων», αυτών που μιλάνε γλώσσες που δε καταλαβαίνουμε, που έχουν ονόματα που δε μπορούμε να προφέρουμε, που ψιθυρίζουν άλλες προσευχές όταν φοβούνται και τραγουδάνε άλλα τραγούδια όταν χαίρονται και που είναι φτωχοί. Έρχονται από μακριά και είναι φτωχοί. Αυτό είναι το κύριο είδος παρανόμων που υπάρχουν στην ελλάδα. Κι όταν περάσουν τα χρόνια και αυτοί οι άνθρωποι μάθουν να χαίρονται κι αυτοί με τα δικά μας τραγούδια κι αρχίσουν να ψιθυρίζουν κι αυτοί τις ίδιες προσευχές. Ίσως πιο αραιά πια γιατί μπορεί να φοβούνται και πιο αραιά. Κι όταν τα ονόματα τους σταματήσουν να

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ

μοιάζουν τόσο δύσκολα, γιατί έξη χρόνια στο διπλανό θράνιο εντάξει, το θυμάσαι πια το Αριάν. Τότε τι γίνεται; Εντάξει, δεν είναι πια το ίδιο παράνομοι με τότε. Είκοσι χρόνια μετά όμως παραμένουν άνθρωποι Β΄κατηγορίας. Το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, γνωστό και ως «νόμος Ραγκούση» ψηφίστηκε το 2010. Το νομοσχέδιο αυτό δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να βάζει μερικά από τα αυτονόητα. Και αυτά με το τσιγγέλι. Νομιμοποιούσε οριστικά ένα μικρό μέρος από τους μετανάστες που ζουν στην ελλάδα τα τελευταιά είκοσι χρόνια ή τα παιδιά τους που έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει εδώ. Έμοιαζε μάλλον με μια υποτυπώδη και καθυστερημένη απόπειρα από το κράτος να τακτοποιήσει θεσμικά τους μετανάστες από τα βαλκάνια που είχαν έρθει εδώ στις αρχές του 90 και είναι πλέον ενσωματωμένοι. Φυσικά το νομοσχέδιο δεν έλυνε κανένα από


Α ΜΕΤΑ τα ζητήματα που αντιμετωπίζει το σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα από τις εμπόλεμες ζώνες της ασίας και της αφρικής. Αυτοί στην απόλυτη παρανομία και τσιμουδιά. Όμως σ΄εποχές ακροδεξιάς βαρβαρότητας αυτονόητα δεν υπάρχουν. Το νομοσχέδιο αυτό πριν λίγο καιρό θεωρήθηκε αντισυνταγματικό και αποσύρθηκε μέχρι να αναθεωρηθεί αφήνοντας ξανά χιλιάδες ανθρώπους στη προσωρινότητα και υπό άγνωστο νομικό καθεστώς. Υπάρχουν βλέπεις σε κάθε κράτος κάποια όρια που είτε είσαι τυχερός και βρίσκεσαι μέσα σε αυτά οπότε ονομάζεσαι πολίτης αυτού του κράτους και απολαμβάνεις το σύνολο των δικαιωμάτων που απολαμβάνει ένας πολίτης είτε έχεις την ατυχία να βρεθείς έξω από τη "ζεστασιά" αυτών των ορίων. Τι σημαίνει αυτό; Ότι υπάρχουν εργάτες που μένουν σε αυτό το γεωγραφικό μέρος για χρόνια με μερικά ή χωρίς καθόλου δικαιώματα.

ΑΚΟΜΑ

Εργάτες που μπορεί να δουλεύουν στην ίδια θέση με κάποιον άλλο αλλά να παίρνουν λιγότερα λεφτά. Εργάτες που δε μπορούν να διεκδικήσουν τίποτα στη δουλειά τους επειδή χρειάζονται τα ένσημα για να ανανεώσουν τα χαρτιά τους. Κι αυτοί είναι οι φίλοι μας, οι γκόμενοι μας, οι γείτονες μας, οι υπάλληλοι στο διπλανό γραφείο. Είναι αυτοί τώρα κι αργότερα θα είμαστε κι εμείς. Γιατί είκοσι χρόνια τώρα, αυτό θα έπρεπε να το έχουμε μάθει πια...

Το παρόν των μεταναστών είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον. Είτε αυτό σημαίνει τ΄ακόλλητα ένσημα στη δουλειά, είτε το ξύλο στα αστυνομικά τμήματα, είτε την αξία της ίδιας μας της ζωής.

ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ;


μια υποσημείωση για τις καταλήψε ι ς... [ + 1 κτήριο κάπου στη λένορμαν ]

H εκκένωση της κατάληψης της villa amalias λίγο πριν τα

χριστούγεννα του 2012 και της σκαραμαγκά τρεις βδομάδες μετά βρέθηκαν στο επίκεντρο του θεάματος για πάνω από ένα μήνα. Η δημόσια τάξη καλοσώρισε το νέο έτος με μια καινούρια ανακάλυψη: Τα κέντρα ανομίας. ‘Ήταν ίσως η πρώτη φορά που η αναπαραγωγή των βασικών αναγκών κατονομάστηκε δημόσια ως παρανομία. Πόσο όμως διαφέρει αυτό από τα εδώ και τουλάχιστον μια πενταετία διακυρηγμένα σχέδια των αφεντικών να ξεμπερδεύουν οριστικά με τα κοινωνικά κομμάτια που δε μπορούν ή δε θέλουν να ζήσουν όπως τους επιτρέπουν και ταυτόχρονα αρνούνται να πεθάνουν; Αρκετά πριν ο κρατικός μηχανισμός και οι παρακρατικοί φίλοι του επιτεθούν συντονισμένα στους χώρους όπου ζουν μετανάστες, το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα μηντιακά. Τα καταλύματά των μεταναστών είχαν από καιρό βαφτιστεί υγειονομικές βόμβες, οι μετανάστες είχαν αναγορευτεί σε υπεύθυνους για την υπαβάθμιση περιοχών και της εμπορικής τους αξίας και οι νυκοκυραίοι ξημεροβραδιάζονταν γύρω απ’ τις τηλεοράσεις φρικάρωντας με μετανάστες γείτονες που ούτε καν είχαν μπει στον κόπο να γνωρίσουν. Όλα ήταν έτοιμα για να ανατεθεί στους φασίστες να ανεβάσουν τις βίαιες εξώσεις

μεταναστών από τα σπίτια τους στο τοπ της πολιτικής ατζέντας. Πράγματι, το μάϊο του 2009, η εκτός βουλής τότε παρακρατική συμμορία χρυσή αυγή, καθώς και μπράβοι από διάφορες περιοχές, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία ομονοίας με κεντρικό σύνθημα ξ έ ν ο ι = έγκλημα. Μέσα στις επόμενες ώρες οι φασίστες την έπεσαν με πέτρες, μάρμαρα κ α ι λοστούς σ τ ο


εγκαταλελειμμένο κτίριο του παλιού εφετείου στη σωκράτους όπου διέμεναν μετανάστες, ενώ τα ματ είχαν περικυκλώσει την περιοχή και παρακολουθούσαν την εμπροσθοφυλακή τους να επιτίθεται. Τελικά τον ιούλιο η αστυνομία εκκένωσε το κτίριο από τους μετανάστες. Μία βδομάδα πριν, αφγανοί μετανάστες που έμεναν σε καταυλισμό στην πάτρα είχαν δεχτεί επίθεση από την αστυνομία, ο καταυλισμός κατεδαφίστηκε με μπουλντόζες και κάηκε. Μέσα στα επόμενα χρόνια μετανάστες που έμεναν σε εγκαταλελειμμένα κτίρια σε διάφορες πόλεις πετάχτηκαν έξω από την αστυνομία και μεταφέρθηκαν σε αστυνομικά τμήματα και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πιο πρόσφατη η εκκένωση κατειλημμένου από μετανάστες ξενοδοχείου εκτός λειτουργίας στα χανιά το γενάρη.

Η παρανομία τους; Αρνήθηκαν

να δολοφονηθούν ή να πεθάνουν και βρήκαν μέρη να μείνουν και

να συναναστρέφονται χωρίς να πληρώνουν λεφτά που δεν έχουν. Σήκωσαν τον τσαμπουκά να επιβιώσουν και μάλιστα συλλογικά σε μια χώρα που τους φωνάζει με χίλια στόματα ότι περισσεύουν. Γιατί η έξωση από καταλήψεις ανθρώπων που δεν έχουν που αλλού να μείνουν την ίδια στιγμή που στο δρόμο καραδοκούν γι’ αυτούς φασίστες και μπάτσοι, ισοδυναμεί με έξωση απ’ τη χώρα. Οι εκκενώσεις καταλήψεων μεταναστών συμπληρώνουν την άρνηση του κρατικού μηχανισμού να τους δώσει χαρτιά και ταξιδιωτικά έγγραφα, την απαγόρευση ενοικίασης σπιτιών σε αυτούς, την απαγόρευση ιατρικής τους περίθαλψης. Με λίγα λόγια την απαγόρευση της αναπαραγωγής της ίδιας της ζωής τους. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς τι θα σήμαινε οι καταλήψεις του πλέον υποτιμημένου κομματιού της εργατικής τάξης να μείνουν ατιμώρητες και να λειτουργήσουν ως παράδειγμα . Τι θα σήμαινε εάν, όταν τα απομεινάρια του κοινωνικού κράτους φωνάζουν πλέον ευθαρσώς «άντε γαμηθείτε», το πείσμα έφτιαχνε ανενόχλητο νέες σχέσεις και δομές που θα αμφισβητούσαν τις υπάρχουσες. Ήταν και γι’ αυτό που έπρεπε οι καταλήψεις να βαφτιστούν κέντρα ανομίας. Γιατί ο μόνος τρόπος για να μη δει κανείς το προφανές, το παράλογο του να μένει κάποιος στο δρόμο ενώ υπάρχουν χιλιάδες άδεια κτίρια, είναι να σκέφτεται σαν άτομο ενάντια στους παράνομους. Γιατί το αντίθετο θα μπορούσε να δουλέψει.

Και αυτό το τρέμουν.

Και καλά κάνουν.


Ποιος θυμάται τις πρώτες βδομάδες από την εφαρμογή του ξένιου δία σαν επιχείρηση σύλληψης όλων των μεταναστών και προσφύγων «χωρίς χαρτιά»; Μάλλον ελάχιστοι από μας. Σίγουρα πάντως τις θυμούνται αυτοί που πιάστηκαν τότε και έκτοτε, και μετράνε τις μέρες ως την αποφυλάκισή τους. Οι μπάτσοι τους είχαν πει πως η κράτηση δε θα διαρκέσει πάνω από λίγους μήνες. Και αυτοί το πίστεψαν. Αλλά τα τρίμηνα τέλειωσαν, τα εξάμηνα επίσης, η αποφυλάκιση δεν ερχόταν, και η κοροϊδία έγινε πασιφανής. Οι μπάτσοι θέλοντας να κρατήσουν ήσυχους τους νέους κρατούμενούς τους, τους υπόσχονταν γρήγορη αποφυλάκιση του στυλ «κάντε υπομονή, για λίγο είναι». Μόλις όμως ξεκίνησαν να διαδίδονται τα νέα για τους δεκαοκτώ μήνες, οι κοροϊδεμένοι μετανάστες και

πρόσφυγες άρχισαν να εξεγείρονται συνειδητοποιώντας πως θα αναγκαστούν να περάσουν ενάμισι χρόνο στη φυλακή «για το τίποτα». Και όχι μόνο αυτό, αλλά υποχρεώνονται να ζήσουν στις χειρότερες, κάποιες φορές, συνθήκες: Στο κέντρο κράτησης της Κομοτηνής τους είχαν χωρίς ζεστό νερό και θέρμανση το καταχείμωνο. Άλλοι, που είναι στα υπόγεια κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων όπως αυτό της Κυψέλης, έχουν να δουν το φως του ήλιου έξι μήνες. Ακόμη, όσο αυτοί οι μετανάστες είναι φυλακισμένοι, οι συγγενείς τους που έχουν μείνει πίσω, περιμένουν να τους στείλουν οι ξενιτεμένοι λίγα χρήματα

να επιβιώσουν. Οι μετανάστες που εξεγείρονται στα κέντρα κράτησης και αντιμετωπίζονται από τους μπάτσους με ξύλο-χημικά και από τη δικαιοσύνη με τις πιο βαριές ποινές, εξεγείρονται ΚΑΙ ενάντια στην εκδοχή να αφήσουν τις οικογένειές τους να πεινάσουν. Καμιά φωνή αλληλεγγύης όμως δεν ακούστηκε γι αυτούς τους εξεγερμένους, αυτούς τους απεργούς πείνας, αυτούς τους εκδικητικά και παραδειγματικά τιμωρημένους. Δεν ήταν αρκετοί οι λόγοι τους; Οι αιτίες της αγανάκτησής τους λίγες; Σ' αυτήν την ιστορία με το αρχαιοελληνικό όνομα, είναι φανερό, την υποκρισία των κρατικών υπηρεσιών και τη βαναυσότητα των μπάτσων τη συμπληρώνει η ελληνική κοινωνία με τη σιωπή της. Μήπως όμως να λέγαμε καλύτερα, με τη βαρβαρότητά της;


“[...]Τώρα για το conscious rap πιστεύω πως συνεχίζεται μια παράδοση που υπάρχει εδώ και χρόνια. Το χιπ χοπ συνεχίζει να είναι έντονα αντιφασιστικό όχι απαραίτητα με πολιτικούς όρους αλλά με την έννοια της ρήξης ενάντια σε κάθε καταπίεση, υποτίμηση και χειραγώγηση. Κι όταν βρίσκεσαι στη συναυλία και αυτά που λες επηρεάζουν κι αγγίζουν και άλλους, μοιάζει να δημιουργείται κάτι που ξεφεύγει από το προσωπικό βίωμα κι αποκτά μια πιο συλλογική διάσταση. Που είναι το οξυγόνο της όλης φάσης. Γι’ αυτό και όσοι πάνε να κάνουν ένα δίσκο σε μια εταιρεία ακολουθώντας τους όρους της βιομηχανίας, το χάνουν. Και βλέπεις ότι αμέσως μετά χάνουν την φρεσκάδα τους, ουσιαστικά εξαφανίζονται. [...]Το ότι κάποιος έχει απήχηση ας πούμε δεν τον κάνει καλό για μένα. Από την άλλη το ότι δεν τον ακούει και κανείς δε σημαίνει ότι είναι underground. Μπορεί να μην είναι καλός σε αυτό που κάνει, να είναι απλά κακός mc.

Για μένα το σημαντικό είναι να μην είσαι κενός. Να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις και να το υποστηρίζεις με τις πράξεις. Γιατί αν αθροίζαμε όλες τις αντιφασιστικές και αντιμπατσικές ατάκες που έχουν ειπωθεί από χιπχοπάδες, το ένα τοις εκατό να είχε συμβεί θα είχε γίνει επανάσταση. Γι’ αυτό λέω για τις πράξεις. Οπότε αυτό που περιμένω από τη χιπ χοπ φάση είναι λιγοτερα λόγια και περισσότερες πράξεις. Και το καλό είναι πως έχουν ξεπηδήσει, εντός κι εκτός αθήνας, πολλές diy και συλλογικές προσπάθειες από συγκροτήματα ή project όπως ο «υπόγειος ήχος» στο «Παπουτσάδικο» που κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτοοργανωμένη μουσική δηλαδή και δημόσια σε δρόμους και πλατείες. Πράξεις και όχι λόγια.“ (Από τη συνέντευξη του Κακοτέχνη στο περιοδικό BARRICADA μετά τη συμμετοχή του στο 5ο Antifa LIVE, μαζί με τον Παράξενο, τον Crack και τους 812, στις 23/2 στην κατάληψη “Παπουτσάδικο” στο Χαϊδάρι.)

Για νεότερα, συντονιστείτε στο www.antifalive.gr...


Μετά τους μπάτσους και τους χαφιέδες του κράτους έρχονται και οι πριμοδοτημένοι του ρουφιάνοι. Σύμφωνα με ένα καινούριο νομοσχέδιο το οποίο ψηφίστηκε στην βουλή, κάποιος ο οποίος δεν έχει κανένα ηθικό ενδοιασμό θα μπορεί να καλεί ή να πηγαίνει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του για να καταδώσει ό,τι ξέρει και για όποιον ξέρει. Φυσικά όλο αυτό με το αζημίωτο, θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν μόρια για να προσληφτούν σε σώματα ασφαλείας. Αυτό προσπαθούν να

το βάλουν σε λειτουργία καμία 5 ετια αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα. Στοχεύοντας άλλοτε σε διαφόρους ανθρώπους που βάση την νομοθεσία παρουσιάζουν παραβατικές συμπεριφορές, ενοχλώντας την έννομη τάξη και άλλοτε σε άτομα που μπορεί να έχουν διαφορετικές από τις κυρίαρχες πολιτικές πεποιθήσεις. Σε άλλες χώρες η ρουφιανια έχει γίνει κοινωνικά ανεκτή ακόμη και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Υπάρχουν τηλεφωνικά νούμερα της αστυνομίας που μπορεί να καλέσει ο οποιοσδήποτε κομπλεξικός είτε επώνυμα είτε ανώνυμα για να αναφέρει οποιοδήποτε μαλακία εντόπισε (αν φόραγε κράνος κάποιος που

πέρναγε με το μηχανάκι, αν κάπνιζε στο ασανσέρ...). Φυσικά όλο αυτό το ρουφιανό project έχει μαζί του όλους εκείνους τους νομιμόφρονες πολίτες που τους ενοχλεί ο πιτσιρικάς που βαφεί τοίχους λες και μόνο του πρόβλημα της μίζερης ζωής τους είναι αυτό. Όμως δεν είναι μόνο ο παράγοντας της νομιμοφροσύνης, είναι και η υπόσχεση για μια θέση εργασίας. Προφανώς κάποιους οι οποίοι απλά απέτυχαν να γίνουν αστυνομικοί, security και ρουφιάνοι ενός αφεντικού δεν τους μπαίνει κανένα ζήτημα να κάνουν κάτι τέτοιο και φυσικά οτιδήποτε άλλο τους ζητηθεί αρκεί να βγάλουν μερικά χρήματα.

antifa community 11  

Το 11ο τεύχος της έκδοσης δρόμου της συνεργασίας αντιφασιστικών ομάδων antifa community. Μάρτης 2013

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you