Issuu on Google+

Σ

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος ΥΜΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ἑπταετία ἀπό τῆς ἀναγνωρίσεως, κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν (28.2. 2006), τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ δωδεκαθέου ὡς ἐπίσημης θρησκείας. Ἡ νεοειδωλολατρία τά τελευταῖα ἔτη γνωρίζει σχετική ἔξαρση στήν Ἑλλάδα. Λατρεύεται ἐλεύθερα τό μυθικό καί ἐμπαθές δωδεκάθεο, μέ τήν τέλεση τελετῶν καί μυστηρίων. Ἄνθρωποι μορφωμένοι παριστάνουν τούς ἱερεῖς καί προσπαθοῦν νά παρασύρουν συμπατριῶτες τους, ἐκθειάζοντας τό ἀρχαιοελληνικό κάλλος καί θέλοντας νά

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Θεοδοσίου ὁσίου κοινοβιάρχου, Θεοδοσίου ὁσίου Ἱ. Μονῆς Φιλοθέου ἐν Ἄθῳ

ΕΤΟΣ ΝΓ´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1958

Ν Ε ΟΕ Ι Δ Ω Λ ΟΛ ΑΤ ΡΙ Α

τούς ἐπαναφέρουν στήν εἰδωλολατρία. Σέ ὁμιλίες καί γραφές τους ἐκφράζονται ὑποτιμητικά καί κάποτε χλευαστικά γιά τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική θρησκεία. Ὑβρίζουν τήν Ἐκκλησία, τόν ἱ. κλῆρο καί τόν μοναχισμό. Φθάνουν σέ ἀκρότητες καί ἀνεπίτρεπτες ἀπειλές. Περιγελοῦν ὅ,τι τό ἱερό τοῦ χριστιανισμοῦ μέ φοβερές ὑπερβολές. Δέν ντρέπονται νά καθυβρίζουν καί

τό πανίερο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μιλοῦν νικό πολιτισμό. Ὁ προκλητικός προπαγανἀκόμη στά βιβλία καί τά περιοδικά τους γιά διστικός παγανισμός φέρνει κάποια ἀποτεσφαγές τῶν χριλέσματα σέ ἄπιστιανῶν. Τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Μωυσέως στους καί σέ ἡμιμαθεῖς. ΓίὙπάρχουν καί ἀδαεῖς νεοειδωλολάτρες, παγανιστές, ἄθε- νονται γραφικοί ἀρκετά, ἄν καί εἶναι λίγοι, οι καί φανατικοί πατριῶτες. Παρασύρονται ὅταν λέγουν ὅτι ὁ χριστιανισμός ὑπῆρξε ἀπό φθηνά καί ἀτεκμηρίωτα κηρύγματα ὅτι ἄσπονδος ἐχθρός τοῦ Ἑλληνισμοῦ. οἱ χριστιανοί κατέστρεψαν τόν ἀρχαιοελληΘά πρέπει νά τονίσουμε ζωηρά πώς ἄλλο

εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικός πολιτισμός καί ἐντελῶς ἄλλο ἡ ἀρχαιοελληνική θρησκεία. Τό γνωστό δωδεκάθεο ἀποτελοῦν μορφές λίαν ἐμπαθεῖς. Πάθη ἀντίθεα καί ἀνθρώπινα τούς χαρακτηρίζουν, ὅπως ὑπερηφάνεια, θυμός, ζήλεια, σαρκολατρία καί κακία. Ἀκόμη καί οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀμφισβητοῦσαν ἔντονα τήν ὕπαρξη τοῦ δωδεκαθέου, ὅταν μιλοῦσαν γιά ἕνα

ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΑΛΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ Βαρυσήμαντος ἀπόφασις τοῦ Διοικητικοῦ Δικαστηρίου Χανίων

ΝΕΑ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΤΟΥ κ. ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Μέ προσφυγήν εἰς τό Δικαστήριον ζητοῦν τήν ἀποκαθήλωσιν ὅλων τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπό τά δημόσια κτήρια καί τά δικαστήρια, ἐνῶ ἀμφισβητοῦν τήν ἀμεροληψίαν τῶν Ἑλλήνων Δικαστικῶν Λειτουργῶν, ἐπειδή εἶναι Ὀρθόδοξοι Ἡ γνωστή ὁμάς, ἡ ὁποία πολεμεῖ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ὑπερασπίζεται ὅλας τάς μειονότητας εἰς τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία συγκροτεῖται ὑπό τοῦ ἐκπροσώπου τῶν ὁμοφυλοφίλων κ. Γρηγορίου Βαλλιανάτου, ὑπό τοῦ κ. Παν. Δημητρᾶ (ἆραγε ἔχει σχέσιν μέ τόν υἱόν γνωστοτάτου ὑπουργοῦ τῆς Στρατιωτικῆς ἑπταετίας;), ὁ ὁποῖος ἔχει σχέσεις μέ τό «Παρατηρητήριον τοῦ Ἑλσίνκι» κ.ἄ. προσέφυγεν εἰς τό Δικαστήριον Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ζητοῦσα τήν ἀποκαθήλωσιν τῶν θρησκευτικῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπό τάς αἰθούσας ὅλων τῶν δημοσίων κτηρίων, τήν κατάργησιν τοῦ ὅρκου εἰς τό Εὐαγγέλιον, ἐνῶ κατηγορεῖ τούς δικαστάς ὅτι δέν εἶναι ἀμερόληπτοι εἰς τάς ἀποφάσεις των, ἐπειδή εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ἡ προσφυγή ἀνεμένετο νά ἐκδικασθῆ τήν Τρίτην 8ην Ἰανουαρίου, ἐνῶ ἡ ἀπόφασις θά ἐκδοθῆ πολύ ἀργότερον. Συμφώνως πρός ρεπορτάζ τοῦ πολιτικοῦ συντάκτου τῆς ἐφημερίδος «Δημοκρατία» (4.1.2013) κ. Νικολάου Ἐλευθερόγλου, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καί ὑπεύθυνος Τύπου τοῦ κόμματος τῆς Ν.Δ κατά τά πρῶτα ἔτη τῆς διακυβερνήσεως τῆς Χώρας ὑπό τοῦ Κων. Καραμανλῆ, ὑπό ἡμερομηνίαν 4ην Ἰανουαρίου:

«Ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται στὸ στόχαστρο τῶν γνωστῶν κύκλων, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸ Ἑλληνικὸ Παρατηρητήριο τοῦ Ἑλσίνκι. Μὲ μία προσφυγὴ ντροπῆς, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Χώρα πλήττεται ποικιλοτρόπως ἀπὸ ὅσους ἔχουν κάνει Θεὸ τους τὸ χρῆμα, ζητοῦν ἀπὸ τὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων ΔιΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Αἱ προκλήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων

ΤΟ «ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΟΣ» ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΟΡΟΝΤΟ Ἔγιναν συμπροσευχαί μετά τῶν αἱρετικῶν Ἀρχηγῶν τῶν τοπικῶν «Ἐκκλησιῶν»;

«Tὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ». Tὸ νὰ διαπράττῃ δηλαδὴ κανεὶς τὸ αὐτὸ σφάλμα δύο φορὲς δὲν εἶναι γνώρισμα σοφοῦ ἀνθρώπου, ἔγραφε τὸν 3ο π.X. αἰῶνα ὁ Mένανδρος, καὶ ἡ ρήση αὐτὴ τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνα συγγραφέα ἔμεινε ἀπὸ τότε παροιμιώδης. Ὅλοι βεβαίως οἱ ἄνθρωποι ὑποπίπτουμε σὲ λάθη. Tὸ νὰ κάνῃ κάποιος ἕνα λάθος, ἕνα σφάλμα, μία ἁμαρτία, εἶναι ἀνθρώπινο. Ἡ ἐπανάληψη ὅμως τοῦ λάθους, ἔχοντας τὴν ἐμπειρία τοῦ προηγουμένου λάθους καὶ γνωρίζοντας τὶς συνέπειές του, ὑποδηλώνει ἔλλειψη σοφίας καὶ δὲν ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὸ ἑνὸς φρονίμου καὶ συνετοῦ ἀνθρώπου. Πόσο μᾶλλον ὅταν τὸ λάθος, τὸ σφάλμα, ἡ ἁμαρτία, ἐπαναλαμβάνεται ἀπὸ τὸν αὐτὸ ἄνθρωπο ὄχι μία, ἀλλὰ πολλὲς φορές. Tότε πλέον τὸν λόγο ἔχει τὸ γνωστὸ ἀπόφθεγμα τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Xρυσοστόμου «τὸ μὲν ἁμαρτάνειν ἴσως ἀνθρώπινον, τὸ δὲ ἐμμένειν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ, τοῦτο οὐκ ἀνθρώπινον, ἀλλ᾽ ὅλως σατανικόν»! (PG 47, 301). Ὑπάρχουν ἁμαρτήματα, ποὺ γίνονται κρυφὰ καὶ βλάπτουν μόνο τὸν ἁμαρτάνοντα ἢ καὶ ἕνα ἀκόμη ἢ περισσοτέρους ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἁμαρτήματα, ποὺ διαπράττονται δημοσίως καὶ δημιουργοῦν σκανδαλισμὸ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Προκαλεῖ ἔκπληξη τὸ γεγονός, ὅτι, ἐνῷ ὁ Xριστὸς στοὺς ἁμαρτωλοὺς συνέστησε τὴν μετάνοια καὶ τὸ «μηκέτι ἁμάρτανε», γιὰ τὸν σκανδαλοποιὸ εἶπε τὸν φοβερὸ ἐκεῖνο λόγο, ὅτι συμφέρει σ᾽ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ στὸν τράχηλό του μυλόπετρα, ποὺ τὴν γυρίζει ὁ ὄνος, καὶ νὰ καταποντισθῇ στὸ βάθος τῆς θαλάσσης! Διότι γιὰ τὸν Xριστὸ τὸ κακό, ποὺ προξενεῖ τὸ σκάνδαλο σὲ μία ἢ περισσότερες ψυχές, εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία, ποὺ διέπραξεν ὁ σκανδαλοποιὸς καὶ σκανδάλισε τοὺς συνανθρώπους του. «Oὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι᾽ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται», εἶπεν ἐπίσης ὁ Xριστός (Mατθ. 18, 6-7). ΤΟΥΣ χαλεποὺς καιρούς μας τὸν μεγαλύτερο σκανδαλισμὸ στὶς ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν προκαλοῦν οἱ οἰκουμενιστὲς ἀρχιερεῖς. Ἄνθρωποι φιλόδοξοι καὶ μεγαλομανεῖς, Θεὸν μὴ φοβούμενοι καὶ ἀνθρώπους μὴ ἐντρεπόμενοι, ἐργάζονται πυρετωδῶς κινούμενοι σὰν μαριονέττες καὶ στρατιωτάκια ἀπὸ σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου καὶ ἀπὸ ἰδιοτελῆ συμφέροντα, κυριώτερο τῶν ὁποίων εἶναι ἡ πάσῃ θυσίᾳ διατήρηση τῶν θρόνων τους, γιὰ τὴν προώθηση τῆς παναιρέσεως καὶ πανθρησκείας τοῦ Oἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ἰσχυριζόμενοι οἱ πλάνοι ὅτι συντελοῦν ἔτσι στὴν ἐκπλήρωση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Xριστοῦ γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν χριστιανῶν (Ἰωάν. 17, 21). Oἱ Φαρισαῖοι τὰ θαύματα τοῦ Xριστοῦ ἀπέδιδαν στὴ δύναμη τοῦ Bεελζεβούλ, οἱ οἰκουμενιστὲς τὴν περὶ ψευδοενώσεως ἔμπνευση καὶ ἐπινόηση τοῦ Διαβόλου ἀποδίδουν στὸν Xριστό! Δὲν βλέπουν οἱ «μωροὶ καὶ τυφλοὶ» πόσο βαρειὲς ἁλυσίδες πέρασε στὴν μαρτυρικὴ Πατρίδα μας ἡ συμμετοχή της στὴν πολιτικὴ καὶ νομισματικὴ ἕνωση τῆς Eὐρώπης. Δὲν διακρίνουν οἱ κοντόφθαλμοι, ὅτι τέτοιες καὶ ἀκόμη χειρότερες θὰ εἶναι οἱ ἁλυσίδες, ποὺ ἑτοιμάζουν τὰ ἴδια κέντρα καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ὁδηγώντας αὐτὴν ὕπουλα καὶ μεθοδικὰ σὲ μία πανθρησκειακὴ ἑνοποίηση πρὸς λατρεία τοῦ ἐπὶ θύραις εὑρισκομένου Ἀντιχρίστου. Ἀνάξιοι πολιτικοὶ ἄρχοντες ὡδήγησαν τὴν Ἑλλάδα στὸ χεῖλος τῆς χρεωκοπίας καὶ τῆς καταστροφῆς, στερώντας σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία. Ἀνάξιοι ἐκκλησιαστικοὶ ἄρχοντες, χρεωκο-

Σ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΕΝΑΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ

Ὑπό τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη Βλέπε εἰς τὴν 6ην σελ.

μόνο, ἄγνωστο καί ἀπαθῆ Θεό. Δέν θά μποροῦσε ποτέ τό θεῖο νά εἶναι ἐμπαθές. Δυστυχῶς στόν προχριστιανικό κόσμο ἀπουσίαζαν οἱ ὡραῖες ἰδέες τῆς ἐλευθερίας, τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἀγάπης. Τί θεοί εἶναι αὐτοί πού εἶναι γεμάτοι ἀπό ἀδυναμίες, λάθη, προβλήματα καί ὑστερήσεις; Τοῦ δωδεκαθέου προϋπῆρξαν δεκάδες δεκάδων θεῶν. Τό ἑλληνικό δωδεκάθεο κατοικοῦσε στό πανύψηλο ὄρος τοῦ Ὀλύμπου. Ὁ πατέρας τῶν θεῶν ἔχει ἕνα ἀνέντιμο βίο, διόλου τιμητικό, πού ἐπ᾽ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟ∆ΟΣΙΟΣ Ο ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΣ

• Αὐτό βάσει τῶν ἐπιταγῶν τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων τῆς Πολιτείας πρέπει νά ἔχη Ὀρθόδοξον χριστιανικόν χαρακτῆρα. • Ἡ ἀπόφασις τοῦ Δικαστηρίου ἐτάχθη καί ἐναντίον τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτου, ὁ ὁποῖος στρεφόμενος ἐναντίον τοῦ Συντάγματος, τῶν νόμων τῆς Πολιτείας, τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἐξέδωσεν ἀποφάσεις, μέ τάς ὁποίας δύναται ὁ Ὀρθόδοξος μαθητής νά ἀπαλλάσσεται.

Πραγματική ἧττα δι᾽ ὅλους τούς ἐκκλησιομάχους καί τούς πολεμίους τῆς διδασκαλίας τοῦ ὁμολογιακοῦ ὀρθοδόξου μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀποτελεῖ ἡ βαρυσήμαντος ἀπόφασις τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφε��είου Χανίων, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν ἀπό τό ὁμολογιακόν Ὀρθόδοξον μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἐπιτρέπεται νά ἀπαλλάσσωνται μόνον οἱ ἀλλόθρησκοι καί οἱ ἑτερόδοξοι. Εἰς τήν ἀπόφασιν τοῦ Δικαστηρίου ἐπιτάσσεται ἐπίσης ὅτι τό μάθημα βάσει τῶν ἐπιταγῶν τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας πρέπει νά ἔχη ὀρθόδοξον χριστιανικόν χαρακτῆρα. Τήν ἱστορικήν ἀπόφασιν ἔλαβον: Ὁ κ. Γεώργιος Σκουλούδης, Πρόεδρος Ἐφετῶν Διοικητικῶν Δικαστηρίων, ἡ κ. Εὐαγγελῆ Νικ. Μπράμη Ἐφέτης, ὁ κ. Βασίλειος Καφτεράνης Ἐφέτης. Ἡ ἀπόφασις ἀποτελεῖται ἀπό 29 σελίδας. Περιληπτικῶς εἰς αὐτάς τονίζονται τά ἀκόλουθα: «1. Ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν (μτΘ) εἶναι ὑποχρεωτική, καθὼς καὶ ἡ παρακολούθηση ἀπὸ τοὺς μαθητὲς οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὴν “κατʼ Ἀνατολὰς Ὀρθόδοξον Χριστιανικὴν Ἐκκλησίαν”, γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης. Τοῦτο ἐπιβάλλει τὸ ἄρθρο 16 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος, καὶ παγίως δέχεται τὸ ΣτΕ διὰ σειρᾶς ἀποφάσεὼν του (ΣτΕ 3356/95, 2176/98 κλπ.) καθὼς καὶ ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Ν. 1566/1986. ἀπόφαση 115/2012 τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων ἐξηγεῖ ἐκτενῶς ὅσα προβλέπονται ἀπὸ τὶς διατάξεις τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος 1975/1986/2001, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴ Διεθνῆ Σύμβαση τῆς Ρώμης τῆς 4ης Νοεμβρίου 1950 «περὶ προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

G Μεταλλαγμένα Θρησκευτικά. Τῆς κ. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου. Σελ. 8 G Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Ζωοδόχου Πηγῆς (Λογγοβάρδας) δίνει ἀπαντήσεις εἰς κρίσιμα ζητήματα τῆς ἐπικαιρότητος. Σελ. 8 G Μαθηταὶ καὶ ὀπαδοί. Ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου. Σελ. 4 G Ἐκδηλώσεις ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὸ Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων τοῦ Ἁγ. Κωνσταντίνου. Σελ. 5 G Μεγάλη ἡ ἀπήχησις τῶν προτάσεων τοῦ Σεβ. Σπάρτης πρὸς τὴν Κυβέρνησιν διὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ δημογραφικοῦ. Σελ. 7

ἀνθρώπου καὶ τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν». (σ. 7-14) Δέν νοεῖται, κατὰ τὴν ἀπόφαση, ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ μαθητὴ Χριστιανὸ Ὀρθόδοξο γιὰ “λόγους θρησκευτικῆς συνείδησης”, ἀφοῦ ἡ ἀνάπτυξη αὐτῆς εἶναι συνταγματικὴ ἐπιταγὴ δεσμευτικὴ τόσο γιὰ τὴν Πολιτεία ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἀποδέκτη αὐτῆς μαθητὴ Χριστιανὸ Ὀρθόδοξο, ποὺ συμπράττει στὴν ὑλοποίησή της… (σ. 26) 2. Ἀναγνωρίζεται ὡς συνταγματικὴ ἐπιταγὴ τοῦ ἄρθρου 16 παρ. 2 ἡ ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ὀρθόδοξων μαθητῶν, προεχόντως δέ, κατὰ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία… (σ. 25).

«ΟΙ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΨΙΧΑ»

Ο

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

Ι ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ συχνὰ μιλοῦν γιὰ τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς μέρες μας, ἀφοῦ κατὰ τὸν ἰσχυρισμό τους οἱ μεγάλες δογματικὲς διαφορὲς ἔχουν ἀτονήσει καὶ ἡ ἀγάπη ἔχει ἀπομακρύνει τὰ ἀπὸ αἰώνων ἐμπόδια. Μπορεῖ μάλιστα νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἕνωση καὶ ἂς ὑπάρχουν διαφορές. Δηλαδὴ μιλοῦν γιὰ μιὰ ἐκκλησιαστικὴ ὁμοσπονδία! Διερωτᾶται ὅμως κάποιος, τί ἀξία θὰ ἔχει μιὰ τέτοια τερατώδης ἕνωσης. Νὰ ἑνωθεῖ ἡ ἀλήθεια μὲ τὴν αἵρεση; Νὰ συνεχίζει νὰ ἐμφανίζεται ὁ πάπας ὡς μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, νὰ εἶναι «ἀλάθητος» καὶ προπαντὸς νὰ ἐκφράζει τὴ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μετατρέπει τὴν ἱερωσύνη σὲ κοσμικὴ ἐξουσία; Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μιλοῦν γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε καμιὰ ἐπικοινωνία, ἐκτὸς καὶ ἂν συναισθανθοῦν ὅτι ἔχουν πλανηθεῖ καὶ ἐν μετανοίᾳ ἐπιστρέψουν στὴν Ἐκκλησία. Κανένας Ὀρθόδοξος δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοήσει τὴν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς, ποὺ ὑποδεικνύουν. Καὶ ὅμως, οἱ μεγαλόσχημοι οἰκουμενιστὲς καταπατοῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, θεωρώντας τὴν Ἐκκλησία ὡς δική τους ὑπόθεση. Ὅμως κάνουν λάθος. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν κληρικῶν καὶ ὁ πιστὸς λαὸς δὲν πρόκειται νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν. Ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ἀκολουθοῦσε, δὲν θὰ ἦταν ἐπιτυχία, γιατὶ ἡ πίστη μπορεῖ νὰ διαφυλαχτεῖ καὶ ἀπὸ ἕνα καὶ μόνο Ὀρθόδοξο! Ὡστόσο, ὅλοι πρέπει νὰ εἶναι ἄγρυπνοι καὶ νὰ παρακολουθοῦν τὶς κινήσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, νὰ ἀντιδροῦν ἀνάλογα καὶ νὰ ὁμολογοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους. Ἡ ἐπιπολαιότητα καὶ ἡ ἀδιαφορία εἶναι ἐπικίνδυνες καταστάσεις καὶ πρέπει νὰ ἀποφεύγονται. Ἀλίμονο, ἐὰν ἀφήσουμε σὲ χλωρὸ κλαρὶ τοὺς παπόφιλους καὶ οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι περιφρονοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τοὺς ὑποστηρικτές της. Στοὺς χλευασμοὺς καὶ τὶς ἀπειλές τους ἀπαντοῦμε μὲ σταθερότητα καὶ θάρρος, χωρὶς νὰ πτοούμεθα. Εἶναι σίγουρο ὅτι τὸ ἔργο τῶν οἰκουμενιστῶν δὲν πρόκειται νὰ φέρει ἀποτελέσματα, γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἡ ἀναγκαία προϋπόθεση, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε: «Ἡ ἀληθινὴ ἕνωση θὰ γίνει ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ εἶναι πραγματικὰ ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεό. Δὲν θὰ γίνει μὲ χαρτιὰ καὶ συμφωνητικά!». Καὶ συμπλήρωσε τὴ γνώμη του μὲ μιὰ διαπίστωση: «Μετὰ λύπης μου ἀπὸ ὅσους φιλενωτικοὺς ἔχω γνωρίσει, δὲν εἶδα νὰ ἔχουν οὔτε ψίχα πνευματικὴ οὔτε φλοιό. Ξέρουν ὅμως νὰ ὁμιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεόν, διότι δὲν τὸν ἔχουν ἀγαπήσει». Σκληρὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Γέροντα, ἀλλὰ ἀληθινός. Πράγματι, οἱ οἰκουμενιστὲς λίγη σχέση ἔχουν μὲ τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ αὐτὸ γιατὶ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα τοὺς ἔχει αἰχμαλωτίσει καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Θεό. Ὁ ἀγώνας τους δὲν εἶναι γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀφύπνιση τῶν ἑτεροδόξων, ἀλλὰ γιὰ τὴ δική τους προβολὴ καὶ τὴν ἐξυπηρέτηση διαφόρων συμφερόντων τῶν μεγάλων ἐξουσιαστῶν τῆς γῆς. Εἶναι ὄργανα τοῦ κόσμου καὶ ὄχι τοῦ Θεοῦ.

ΕΘΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ ΙΕΡΑΡΧΩΝ – ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΗΣ Ι. ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΧΑΛΚΗΣ (ΙΘ´ αἰ.)

Τοῦ πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

(2ον)

Α´. Ο ΠΡΕΣΛΑΒΑΣ ΚΑΙ ΒΙΔΙΝΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΣ (1853–1862)

Ἡ σημαντικότερη περίπτωση γιὰ τὸ ἐξεταζόμενο ἐδῶ θέμα εἶναι ἐκείνη τοῦ Πρεσλάβας Ἀνθίμου5, διότι συνδέεται μὲ τὴ δυσμενέστερη γιὰ τὸ Ἐθναρχικὸ Κέντρο ἐκτροπή, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ πάρουν τὰ πράγματα

3. Ἡ προστασία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης (ἄρθρο 13 παρ.1 Σ), δὲν ἀντιτίθεται στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ πλουραλισμοῦ, τῆς πολυφωνίας καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας (σ. 24). Σύμφωνα μὲ τὴν ΕὐρΔΔΑ, Ἀποφάσεις FoIgerο καὶ Zengin, αὐτό δὲν συνιστᾶ καθεαυτὸ μιὰ παραβίαση, ἀλλὰ θεμελίωση, τῶν ἀρχῶν τοῦ πλουραλισμοῦ καὶ τῆς ἀντικειμενικότητας, οὔτε ὁδηγεῖ σὲ κατήχηση, λαμβανομένου ὑπόψη τῆς θέσης τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ἱστορία καὶ στὴν παράδοση τοῦ Τόπου καὶ τοῦ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θρησκεία ἀσκεῖται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ. Ὁ δὲ ὑποχρεωτικὸς χαρακτήρας τοῦ μτΘ ὄχι μόνο δὲν ἀναιρεῖ, ἀλλὰ ἐπισφραγίζει τὸ σε-

στὶς ἐπαρχίες του. Ὁ Ἄνθιμος (κατὰ κόσμο Ἀθανάσιος Μιχαὴλ) γεννήθηκε στὶς Σαράντα Ἐκκλησίες τῆς Θράκης τὸ ἔτος 1816 καὶ ἦταν βουλγαρικῆς καταγωγῆς, ἀπὸ τὴν ἐθναρχικὴ δηλαδὴ «ἐπαρχία» τῆς Βουλγαρίας. Ἦταν, συνεπῶς καὶ αὐτὸς Ρωμηός, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλοι οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ λοιποὶ ὀρθόδοξοι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ πνευματικὰ καὶ «πολιτικὰ» συνδεδεμένοι μὲ τὸ πρῶτο Ρωμαίϊκο Πατριαρχεῖο τῆς

Κωνσταντινουπόλεως– Νέας Ρώμης. Γι᾽ αὐτὸ εἶχε καὶ αὐτὸς ἑλληνικὴ παιδεία (ρωμαίϊκη), μιλώντας, ὅπως ὅλοι οἱ εὐπαίδευτοι (τοὐλάχιστο) συμπατριῶτες του, τὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ γλώσσα, δηλαδὴ τὰ «ρωμαίϊκα». Ἄλλωστε τὸ 1836 πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἀπὸ τὸ 1839 φοίτησε σὲ ἑλληνικὸ ἐνοριακὸ σχολεῖο καὶ στὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολὴ ὡς μοναχὸς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χιλανδαρίου. Ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης ἀποφοίτησε τὸ 1848. Μητροπολίτης Πρεσλάβας ἐξελέγη στὶς 23 Μαΐου 1861καὶ ὑπῆρξε ὁ πρῶτος Ἔξαρχος τῆς Ἐκκλησίας Βουλγαρίας. Ἔχουμε δημοσιεύσει τέσσερα γράμματα6 τοῦ Ἀνθίμου, ποὺ δείχνουν τὴν πορεία του μέχρι νὰ φθάσει —ἑκῶν, ἄκων— στὴν προδοσία του κατὰ τῆς Ρωμαίϊκης Ἐθναρχίας, θύμα καὶ αὐτὸς τοῦ ἐθνοφυλετικοῦ πνεύματος. Δὲν θὰ ἐπαναλάβουμε λοιπόν, ὅσα ἔχουν

βασμὸ τῶν ὁποιωνδήποτε διαφορετικῶν πεποιθήσεων (σ. 24). Περαιτέρω, ὅμως, σύμφωνα μὲ τὴ συνταγματικὴ ἐπιταγὴ τοῦ ἄρθρου 13 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, (βλ καὶ τὸ ἄρθρο 9 τῆς ΕΣΔΑ, καθὼς καὶ τὸ ἄρθρο 2 τοῦ 1ου πρόσθετου πρωτοκόλλου) οἱ ἄθρησκοι, οἱ ἀλλόθρησκοι καὶ οἱ ἑτερόδοξοι μαθητὲς (βλ καὶ ἄρθρο 14 παρ. 17 τοῦ Ν. 1566/1985, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο οἱ ἑτερόδοξοι μαθητές, Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Προτεστάντες, ἔχουν μάλιστα τὴ δυνατότητα διδασκαλίας ἰδιαίτερου ὁμολογιακοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος) ἔχουν δικαίωμα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ ΜτΘ, ἀλλὰ μόνο ὅταν συντρέχουν στὸ πρόσωπὸ τους λόγοι θρησκευτικῆς συνείδησης, τοὺς ὁποίους ὀφείλουν νὰ ἐπικαλοῦνται οἱ ἴδιοι ἢ οἱ γονεῖς τους (ὅτι δηλαδὴ εἶναι ἄθεοι, ἀλλόθρησκοι ἢ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Κοινή ποιμαντική εἰς τήν Σῦρον τοῦ Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου μετά τῶν Παπικῶν κατά τάς ἑορτάς

Τὴν 11ην Ἰανουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ὁσίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου. Ἀνωτέρω τοιχογραφ��α ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ Μετεώρων.

Ποιμαντικήν ἀπό κοινοῦ μετά τῶν ἐκπροσώπων τῆς Παπικῆς «Ἐκκλησίας», ἔκαμνε καί ἐφέτος ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος κατά τάς ἑορτάς. Ἐπεσκέφθη μετά τοῦ Παπικοῦ «Ἐπισκόπου» κ. Φραγκίσκου ἱδρύματα τῆς νήσου καί τό Βαρδάκειον καί Πρώϊο Γενικόν Νοσοκομεῖον Σύρου. Τάς ἐπισκέψεις αὐτάς τάς ὠνόμασαν «Συνοδοιπορία ἀγάπης τῶν Σεβασμιωτάτων Φραγκίσκου καί Δωροθέου Β´». Εἰς δημοσιεύματα ἀναρτηθέντα εἰς τήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Σύρου τονίζεται ὅτι «ὁ Σεβασμιώτατος κ. Φραγκῖσκος ἐδέχθη εὐχάς εἰς τήν Ἄνω Σῦρον ὑπό τοῦ Σεβ. κ. Δωροθέου» καί ὅτι ὁ ἐκλαμπρότατος τῶν Παπικῶν κ. Φραγκῖσκος Μανώλης παρέστη εἰς τήν Δοξολογίαν ἐπί τῷ νέῳ ἔτει, τήν ὁποίαν ἐτέλεσεν ὁ Σεβ. κ. Δωρόθεος εἰς τόν Ἱ. Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου, πολιούχου Ἑρμουπόλεως. Βεβαίως εἰς τάς ὡς ἄνω ἐκδηλώσεις δέν εἴχομεν συμπροσευχάς. Εἴχομεν ὅμως κοινήν «ποιμαντικήν» κατά τάς ἑορτάς. Ὡς νά μή ὑπάρχουν διαφοραί μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. Τό μήνυμα τῆς «συνοδοιπορίας ἀγάπης» εἶναι ὅτι αἱ δύο «Ἐκκλησίαι» εἶναι κανονικαί «Ἐκκλησίαι». Ὁ «Ο.Τ.» ἀπό ἐτῶν ἔχει ἀποκαλύψει μέ βασικόν κύριον πρωτοσέλιδον θέμα του ὅτι, ὅταν γίνη ἡ ψευδοένωσις τῶν «Ἐκκλησιῶν», ἡ Σῦρος θά ἀποτελέση τόν «πιλότον» διά τήν λειτουργίαν τῆς ἡνωμένης «Ἐκκλησίας» Παπικῶν καί Ὀρθοδόξων.

«Kαί νέον Ἔτος ἀριθμεῖ...», τραγουδάει ἡ λαϊκή εὐσέβεια, πού ἀγκάλιαζε –μέχρι πρίν λίγα χρόνια– ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ μας. Ἄρχισε τό νέο ἔτος μέ πανηγυρικό Ἐκκλησιασμό του καί μᾶς συνεκκλησίασε, γιά νά μᾶς κρατήση ὁλόκληρο τόν χρόνο ἐκκλησιασμένους, λειτουργημένους, δηλαδή ἀνθρώπους πού πατοῦν καί ἐργάζονται στή γῆ ἀλλά, ταὐτόχρονα, ἑτοιμάζονται γιά τά αἰώνια οὐράνια χρόνια, πού θά ἐπακολουθήσουν γιά τόν καθένα μας, ὅταν συμπληρωθῆ ὁ ἀριθμός τῶν ἐτῶν πού μᾶς ἀναλογεῖ. Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ εἴσοδος τοῦ Νέου Ἔτους, ἔγινε μέσα στήν κατανυκτική Ἀγρυπνία τῆς Ἐνορίας μας, στίς 12 τά μεσάνυχτα τῆς 31ης Δεκεμβρίου καί μᾶς ἀφύπνισε πνευματικά, ἐπισημαίνοντάς μας πόσο συνυφασμένη πρέπει νά εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, μέ τήν καθημερινή μας ζωή, ἰδιαιτέρως δέ κάθε Κυριακή! Ὅσοι εἴμαστε τό βράδυ στήν

Ἀγρυπνία καί ὅσοι ἦλθαν στήν πρωϊνή Λειτουργία τῆς Πρωτοχρονιᾶς νοιώσαμε καί πάλι τό γιατί ἡ Ἐκκλησία μας δίνει τόσο μεγάλη σημασία στόν Ἐκκλησιασμό, καί ἰδιαίτερη στόν Ἐκκλησιασμό τῆς Κυριακῆς. Μᾶς τονίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῶν Ἀποστολικῶν καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων ὅτι ὅποιος λείπει ἀπό τή Θεία Λειτουργία ἐπί τρεῖς συνεχόμενες Κυριακές, χωρίς νά ἔχει πνευματικά εὔλογη δικαιολογία, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι σάν νά χάνη τό Ἅγιο Βάπτισμα, ἀφοῦ ἀφορίζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία! Ἔτσι ἐξηγεῖται τό σημερινό πνευματικό κατάντημα τῆς Πατρίδος μας, μιᾶς Πατρίδος, πού ἡ συντριπτική της πλειοψηφία κοιμᾶται βαρειά κάθε Κυριακή πρωΐ, ἤ κάνει τζόκινγκ στούς δρόμους ἀπό τά ἄγρια χαράματα, καί ἄλλες τέτοιες ἀνόητες ἀσχολίες, μέ ἀποτέλεσμα νά γίνουμε λαός θηριώδης, μανιασμένος,

ἐκτεθεῖ στὴν παλαιότερη γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ μελέτη μας, ἀλλὰ θὰ περιορισθοῦμε σὲ κάποια σημεῖα, ποὺ προσθέτουν κάποια ἀκόμη στοιχεῖα στὸ θέμα μας. Ὁ Ἄνθιμος ἀνέπτυξε, ἀμέσως μετὰ τὴν ἀποφοίτησή του, διδακτικὴ δράση στὴν ἐπαρχία του. Σὲ πρὸς τὸ Σχολάρχη γράμμα του ἡμερ. 17 Ὀκτωβρίου 1848 δίνει λεπτομερεῖς πληροφορίες γιὰ τὴν ὀργάνωση τῶν σχολείων του, «ἑλληνικοῦ» καὶ «ἀλληλοδιδακτικοῦ». Παρὰ τοὺς «δυσβάστακτους κόπους» του, ὅπως γράφει, δὲν ἀντιμετωπίζει ἰδιαίτερα προβλήματα καὶ δυσκολίες. Αὐτὰ θὰ ἔλθουν ἀργότερα. Σὲ δεύτερο καὶ τρίτο γράμματα (1η Μαρτίου 1853 καὶ τὰ δύο) ὁ ἀποστολέας βρίσκεται στὴ Μόσχα καὶ ζεῖ στὸ κλίμα, ποὺ ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται μὲ τὴν ἔκρηξη τοῦ κριμαϊκοῦ πολέμου (1853) καὶ τὴν κορύφωση τοῦ πανσλαβισμοῦ, ποὺ εἶχε καὶ τὴν ἀνθελ-

ληνικὴ καὶ μισελληνικὴ διάστασή του7. Ἡ στάση του ἀπέναντι στὸ Σχολάρχη καὶ στὰ πρόσωπα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς εἶναι ἰδιαίτερα υἱική, φιλική, αὐτόχρημα ἀδελφική, ὅπως καὶ ἡ σχέση του μὲ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο τῆς Ὀδησσοῦ, ὅπου βρῆκε ἀδελφικὴ φιλοξενία στὴν ἐκεῖ ἀνθοῦσα ἑλληνικὴ παροικία, καὶ ὁ Ἄνθιμος ἔχει τὴν αὐτοσυνειδησία τοῦ «Γραικοῦ» ἢ «Ρωμηοῦ», αἰσθανόμενος ἑνωμένος πνευματικά, ὄχι μόνο μὲ τὴ Σχολή, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἐθναρχικὸ Κέντρο. Στὸ δεύτερο γράμμα, ἀπευθυνόμενο στὸν ὑποτακτικὸ καὶ οἰκονόμο τοῦ Σχολάρχη, Φιλάρετο Αὐγερινὸ (ἀργότερα κληρικό), ἀγγίζει φλέγοντα προβλήματα τῆς ἐποχῆς, γνωρίζοντας ὅτι ὅλων αὐτῶν θὰ λάβει γνώση καὶ ὁ Σχολάρχης. Ἀναφέρεται στὴν ἀντιπατριαρχικὴ καὶ ἀντιρωμαίϊκη προπαγάνδα καὶ τὴν πολεμικὴ πρὸς τὴν κοινὴ μητέρα («τῆς πολυπαθοῦς ἡμῶν μητρὸς Ἐκκλησίας»),

«ἣν ἄνδρες δόλιοι καὶ ἀτάσθαλοι ἤρξαντο ἀπό τινος καιροῦ, ἵνα διαβάλωσι πρὸς τοὺς ἐνταῦθα [= στὴ Ρωσία] ὁμοδόξους, ὡς δῆθεν δυναστεύουσαν καὶ ἐπιβουλεύουσαν τό τε ἔθνος αὐτῶν καὶ τὴν γλῶσσαν, τῇ ἀποστολῇ εἰς τὴν χώραν αὐτῶν ἀμαθῶν καὶ φαυλοβίων καὶ σιμωνιακῶν ἀρχιερέων». Εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένες οἱ ἐπισημάνσεις αὐτὲς πρὸς ὅσα εἴδαμε στὰ προηγούμενα γράμματα. Ὁ Ἄνθιμος φαίνεται νὰ ἵσταται στὸ πλευρὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καὶ αὐτὸ δείχνει καὶ ἡ κατακλείδα τῶν λόγων του σ᾽ αὐτὴ τὴν ἑνότητα: «Κύριος δώη αὐτοῖς ὧν βουλεύονται καὶ τεκταίνονται κατὰ τῆς Ἐκκλησίας». Ὁ ἀποστολέας, εἶναι προφανές, ὅτι ἔχει κατὰ νοῦ τὴ δραστηριότητα τῶν «Βουλγαριστῶν». Τὸ τέταρτο γράμμα γράφτηκε στὶς 20 Αὐγούστου 1862 ἀπὸ τὸ «Μικρὸν

Ο “ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.


Σελὶς 2α

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΙΣ 11 Ἰανουαρίου ἡ ἘκκληΣ σία μας τιμᾶ τὴν μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ Κοινο-

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟ∆ΟΣΙΟΣ Ο ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΗΣ

Ο ΠΑΠΑΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ!

ΟΠΟΙΟΣ ἰσχυρίζεται ὅτι τὸ Βατικανὸ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων, ἂς διαβάσει τὸ παρακάτω δημοσίευμα: «Ὁ ἡγέτης τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, Πάπας Βενέδικτος XVI, ἔκανε ἔκκληση γιὰ τὴ δημιουργία μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης καὶ μίας Νέας Παγκόσμιας Τάξης. Σὲ μία ὁμιλία ποὺ ἔγινε τὴν Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012, ὁ Πάπας ζήτησε τὴν “κατασκευὴ μίας παγκόσμιας κοινότητας, μὲ μία ἀντίστοιχη ἀρχή”, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸ “κοινὸ καλό τῆς ἀνθρώπινης οἰκογένειας”» (ἱστολόγιο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ). Ἡ «τολμηρὴ» αὐτὴ πρόταση τοῦ «ἅγιου πατέρα» ἔρχεται νὰ «δέσει» μὲ προγενέστερη δήλωσή του, τὸ 2010, ὅταν ζήτησε «τὴ δημιουργία μίας νέας Κεντρικῆς Παγκόσμιας Τράπεζας, ποὺ θὰ εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ τὴ ρύθμιση τοῦ παγκόσμιου χρηματοπιστωτικοῦ κλάδου καὶ τῆς διεθνοῦς

Διαθρησκειακόν ἐπιμνημόσυνον «ξεσάλωμα»!

ΟΙ παγκοσμιοποιητὲς – οἰκουμενιστὲς φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουν ἱερὸ καὶ ὅσιο. Παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὴν τραγικὴ ὁμαδικὴ δολοφονία τῶν εἰκοσιοκτώ ἀθώων μαθητῶν στὶς Η.Π.Α. τὸν περασμένο μήνα, ὀργάνωσαν σωρηδὸν διαθρησκειακὰ «μνημόσυνα»! Σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτά, στὸ Newtown τοῦ Connecticut, παρέστη καὶ ὁ «πλανητάρχης» Μπ. Ὀμπάμα, ὁ ὁποῖος μίλησε σχετικά. «Χριστιανοὶ» πάστορες διάβασαν ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ραββῖνοι ἀπὸ τὴν «Τορά», Μουλάδες ἀπὸ τὸ Κοράνιο, Σίχ, Ἰνδουιστές, κ.λπ. ἀπὸ τὰ δικά τους «ἱερὰ» βιβλία, γιὰ τὴν… ἀνάπαυση τῶν ψυχῶν τῶν ἀθώων παιδιῶν! Ἐπίσης στὴν ἑβραϊκὴ Συναγωγὴ Beth Jacob στὸ Norwich πραγματοποιήθηκε ἄλλη διαθρησκειακὴ «λειτουργία» γιὰ τὰ θύματα, στὴν ὁποία πῆραν μέρος παπικοὶ κληρικοί, προτεστάντες πάστορες καὶ παστόρισες, ραββῖνοι, μουλάδες, ὡς καὶ «κληρικοὶ» Μπαχάϊ! Ἀκόμη πραγματοποιήθηκε διαθρησκειακὴ «ἐπιμνημόσυνη δέηση» στὸ πανεπιστήμιο Nevada στὸ Remo, ἀπὸ διαθρησκειακὸ σύλλογο φοιτητῶν τοῦ πανεπιστημίου, γιὰ νὰ «παρηγορήσουν ἀλλήλους»! (Βλ. ἱστολ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ). Οἱ ἀδίστακτοι καὶ ἀσυγκράτητοι προωθητὲς τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς πανθρησκείας ἐκμεταλλεύονται ἀκόμα καὶ τὰ πλέον τραγικὰ γεγονότα, προκειμένου νὰ ἑδραιώσουν στὶς συνειδήσεις τοῦ κόσμου τὰ καταχθόνια σχέδιά τους γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ κράτους τοῦ Ἀντιχρίστου!

Σύγχρονα εἰδωλόθυτα εἰς τά πιάτα μας;

ΑΛΛΟ καὶ τοῦτο! Μεγάλη ἑλληνικὴ πτηνοτροφικὴ μονάδα βάζει τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» στὰ κοτόπουλα καὶ τὰ ἄλλα ὑποπροϊόντα της. Κάποιοι τὸ ἔψαξαν καὶ ἀνακάλυψαν πὼς ἡ ἔνδειξη αὐτὴ σημαίνει τελετουργικὴ «εὐλογία» ἀπὸ μουσουλμάνο «ἱερωμένο»! Μάλιστα βγῆκε στὴ δημοσιότητα ἔγγραφο τοῦ Μουφτῆ Ξάνθης, τὸ ὁποῖο βεβαιώνει τὴν μουσουλμανικὴ τελετουργία στὰ σφαγεῖα τῆς ἑταιρείας. Μὲ τὸ ἀριθμ. πρωτ. 106/ 30-9-2003 ὁ (νόμιμος) Μουφτὴς Ξάνθης Ἐμὶν Σινίκογλου πιστοποιεῖ πὼς στὴ συγκεκριμένη πτηνοτροφικὴ ἑταιρεία παρίσταται στὴ σφαγὴ τῶν πτηνῶν χότζας, ὁ ὁποῖος πρὶν τὴ σφαγὴ ἀπαγγέλλει τὴν προσευχή: «Μπισμιλλὰχ Ἐρραχμάν Ἐρραχήμ, Ἀλλαχοῦ Ἐκμπάρ», τὰ «εὐλογεῖ» καὶ μετὰ σφάζονται, ὅπως προβλέπει ὁ ἰσλαμικὸς νόμος! Δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια μᾶς ταΐζουν κοτόπουλα «εὐλογημένα» ἀπὸ χότζηδες, προκειμένου νὰ προτιμῶνται ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους, ποὺ ζοῦν νόμιμα ἢ παράνομα στὴ χώρα μας! Μεγάλη ἀναστάτωση ἔχει προκληθεῖ στοὺς καταναλωτὲς τῆς Βόρειας Ἑλλάδος, ὅπου πολλὰ σφαγεῖα καλοῦν χότζηδες νὰ «διαβάσουν» τὰ σφάγια, προκειμένου νὰ γίνονται ἀποδεκτὰ ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους! Τὸ κέρδος πάνω ἀπʼ ὅλα! Τελικὰ δὲν ξέρουμε ἀπὸ ποῦ νὰ φυλαχτοῦμε! Προτρέπουμε πάντως τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνῶστες μας νὰ προσέχουν τὴν εἰδικὴ ἔνδειξη «Χαλλὰλ» καὶ νὰ ἀποφεύγουν νὰ ἀγοράζουν τὰ προϊόντα, ποὺ τὴν φέρουν, τὰ ὁποῖα δὲν διαφέρουν ἀπὸ τὰ εἰδωλόθυτα τῆς παλιᾶς ἐποχῆς. Εἶναι ἡ μόνη δυνατή μας ἀντίδραση στὶς «μαγαρισιὲς», ποὺ μᾶς πουλᾶνε καὶ μᾶς ταΐζουν!

Τά Χριστούγεννα εἶναι ἀπαράδεκτα ἀπό τούς Εὐρωπαίους!

ΣΑΛΟΣ προκλήθηκε στὸ Βέλγιο πρὶν τὰ Χριστούγεννα γιὰ τὸ στήσιμο ἢ ὄχι χριστουγεννιάτικου δένδρου στὸ κέντρο τῶν Βρυξελλῶν. Κυβερνητικοὶ ἀξιωματοῦχοι ἀπαγόρευσαν τὸ στήσιμό του μὲ τὸ αἰτιολογικὸ νὰ μὴ θιγοῦν δῆθεν οἱ μουσουλμάνοι! Μετὰ τὴν ἀντίδραση στήθηκε τελικὰ μία ἐκτρωματικὴ σύνθεση ποὺ θύμιζε φαρμακεῖο! Δύο δημοτικοὶ σύμβουλοι τῆς πόλεως τῶν Βρυξελλῶν μουσουλμάνοι δήλωσαν πὼς δὲν εἶναι μακριὰ ὁ χρόνος, ποὺ θὰ μετατραπεῖ τὸ Βέλγιο σὲ ἰσλαμικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο θὰ κυβερνᾶ ἡ σαρία! Ὁ Δῆμος ὑποστήριξε πὼς «τὸ δέντρο ὡς σύμβολο τῶν χριστιανικῶν Χριστουγέννων μπορεῖ νὰ προσβάλει τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἄλλων θρησκειῶν», παρʼ ὅλο ποὺ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς μου-

προσφορᾶς χρήματος»! Τὸ πιὸ «νόστιμο» τὸ εἶπε στὸ τέλος, ὅπου περιέγραψε τὸ ὅραμά του «ὡς μία ἠθικὴ δύναμη ἢ ἠθικὴ ἀρχή, ἡ ὁποία θὰ ἔχει τὴν δύναμη νὰ ἐπηρεάσει σύμφωνα μὲ τὴ λογική, δηλαδή, μία συμμετέχουσα ἀρχή, ποὺ θὰ περιορίζεται ἀπὸ τὸ νόμο στὴ δικαιοδοσία της»! Ἐπὶ αὐτοῦ θὰ ρωτούσαμε τὸν «ποντίφικα»: πόσο ἠθικὴ ὁραματίζεται αὐτὴ τὴν ἀρχή, μήπως σὰν καὶ αὐτὴ τοῦ (διαχρονικοῦ) Βατικανοῦ; Εἶναι ὁλοφάνερο πὼς τὸ θλιβερὸ μεσαιωνικὸ φεουδαρχικὸ ἀπολίθωμα, ποὺ θέλει νὰ νομίζεται ὡς ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ, δὲ μπορεῖ νὰ ξεχάσει τὶς παπικὲς βλέψεις, νὰ γίνει κοσμοκράτορας! Ἐπειδὴ βλέπει ὅτι δὲ μπορεῖ νὰ τὸ κατορθώσει ἀπὸ μόνος του, προσκολλήθηκε στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία προωθεῖ, νὰ γίνει ἔστω ὁ παγκόσμιος θρησκευτικὸς ἡγέτης. Ὑπάρχει ἄλλη ἐξήγηση γιὰ τὰ ὁράματα τοῦ «ἁγίου πατέρα»;

σουλμανικῆς κοινότητας τῶν Βρυξελλῶν δήλωσε πὼς «Γνωρίζουμε πὼς ζοῦμε σὲ μία χώρα μὲ χριστιανικὴ κουλτούρα, ὁπότε δὲν μᾶς πειράζει νὰ βλέπουμε τὸ παραδοσιακὸ χριστουγεννιάτικο δέντρο»! Ἄρα ἂς μὴ τὰ ρίχνουμε ὅλα στοὺς μουσουλμάνους. Ἐκεῖνοι ποὺ θέλουν τὸν ἐξοβελισμὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη εἶναι πρωτίστως οἱ Εὐρωπαῖοι!

Ὁ Χριστός μεταβάλλει τούς δολοφόνους εἰς ἁγίους!

Ο ΚΥΡΙΟΣ μας Ἰησοῦς Χριστός, μόνος Αὐτός, ἐξανθρωπίζει καὶ μεταβάλλει τοὺς θηριόμορφους ἀνθρώπους σὲ εἰρηνικὲς καὶ εὐλογημένες προσωπικότητες. Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ κακοῦργοι, ληστὲς καὶ φονιάδες ἔγιναν ἅγιοι. Τελευταῖα ἀνακοινώθηκε ἡ μεταστροφὴ καὶ ὁ ἀσπασμὸς στὴν Ὀρθοδοξία πρώην τούρκου ἐξτρεμιστῆ, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε στὴν ἀκραία ἐθνικιστικὴ σέκτα «ΓΚΡΙΖΟΙ ΛΥΚΟΙ», μὲ ἄγριες ἐπιθέσεις καὶ δολοφονίες στὴ γείτονα χώρα. Ἰδιαί-

Η ΑΘΕΪΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ!

Η ΑΘΕΪΑ τρίτη «θρησκεία» στὸν κόσμο! Αὐτὸ τουλάχιστον ἰσχυρίζεται ἔρευνα σχετικὰ μὲ τὶς θρησκεῖες τῆς ἀνθρωπότητας. Μετὰ τοὺς Χριστιανοὺς (ὅλων τῶν δογμάτων) καὶ τοὺς μουσουλμάνους, ἡ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων σήμερα παγκοσμίως εἶναι ἄθεοι. Ὁ ἕνας στοὺς ἕξι ἀνθρώπους δηλώνει ἄθεος! Εἶναι ὁλοφάνερο πὼς τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ἀθεϊσμοῦ ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ «διαφωτισμοῦ» ὡς τὰ σήμερα ἄρχισαν νὰ φαίνονται στὶς ἡμέρες μας. Ὁ λεγόμενος δυτικὸς «πολιτισμὸς» μὲ τὰ παράγωγά του, ὅπως τὸν ἄκρατο φιλελευθερισμό, τὸν μηδενισμό, τὸν μαρξισμὸ καὶ ἄλλα παρακλάδια τους, κατόρθωσε νὰ ἐμβολιάσει τὴν ἀνθρωπότητα μὲ τὴν ἐπικίνδυνη καὶ θανατηφόρα πνευματικὴ τοξίνη τῆς ἀθεΐας. Ἀλλὰ καὶ ὅπου δὲ μπορεῖ νὰ ἑδραιώσει τὴν ἀθεΐα, ἐγκαθιστᾶ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα νὰ διατελεῖ ἡ ἀνθρωπότητα στὴν χειρότερη πνευματικὴ κατάπτωση ὅλων τῶν ἐποχῶν. Εἶναι ὄντως τραγωδία νὰ δηλώνουν τόσο μεγάλο ποσοστὸ ἀνθρώπων ὡς ἄθεοι, διότι στὸ παρελθὸν ἡ ἀθεΐα ἦταν σπάνιο φαινόμενο καὶ περιορισμένο. Ἂν μὴ τί ἄλλο μπορεῖ νὰ σημαίνει τὸ φαινόμενο αὐτό, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προφητευμένη ἀποστασία τῶν ἐσχάτων; Κρατῆστε ἀδέλφια τὴν πίστη μας, μόνο αὐτὴ μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει, διότι «αὕτη ἡ πίστις τὴν οἰκουμένην ἐστήριξεν» κατὰ τὸ «συνοδικό» τῆς ἁγίας Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου!

τερος στόχος τῆς ὀργάνωσης αὐτῆς εἶναι οἱ Χριστιανοὶ στὴν Τουρκία. Τὸ μαρτυρικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει δεχτεῖ πάμπολλες φορὲς ἄγριες ἐπιθέσεις, στὶς ὁποῖες συμμετεῖχε καὶ ὁ μεταστραφείς Γεώργιος. Συγκλονιστικὲς εἶναι οἱ μαρτυρίες του γιὰ τὴ ζωὴ τῶν προγόνων του ὡς κρυπτοχριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀναγκασμένοι νὰ κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ μὲ τὴ γλώσσα τους μέσα στὸ στόμα τους! Ἀλλὰ ἂν καὶ «πάτησε τὸ κατώφλι» τῆς Εὐρώπης ἡ Τουρκία καὶ θέλει νὰ δείχνει φιλελεύθερο πρόσωπο, ἐν τούτοις ἑκατομμύρια ὑπηκόων της εἶναι ἀναγκασμένοι νὰ ζοῦν διπλὴ θρησκευτικὴ ζωή! Δοξάζουμε τὸν Ἅγιο Θεό, ὁ Ὁποῖος ἀναδεικνύει καὶ στὶς μέρες μας θαύματα, σὰν αὐτὸ τῆς μεταστροφῆς τοῦ Γεώργιου, καὶ ἀπὸ μαχαιροβγάλτη ἐθνικιστὴ τὸν μετέβαλε σὲ εἰρηνιστὴ καὶ φιλήσυχο Χριστιανό!

Κυκλοφορία αἰσχροῦ ἡμερολογίου

ΚΑΙ ΑΛΛΟ πισώπλατο κτύπημα τῆς Ἐκκλησίας μας λίγο πρὶν τὶς ἑορτὲς τῶν Χριστουγέννων. Χριστιανομάχοι κυκλοφόρησαν ἡμερολόγιο τοῦ 2013 παριστάνοντας δώδεκα ἀρρενωποὺς τύπους σὲ διάφορες «πόζες» μὲ ἡμίγυμνους «ὀρθόδοξους ἱερεῖς», οἱ ὁποῖοι μόλις βγῆκαν ἀπὸ ἀποδυτήρια, καὶ

ἔχοντας θηλυπρεπῆ ἐμφάνιση. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι πρόκειται γιὰ συνειρμικὴ σύνδεση τῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία! Τὸ ἡμερολόγιο ὀνομάζεται «Orthodox Calendar» καὶ πωλεῖται ἔναντι 10 εὐρώ. Ἡ ἐπιχείρηση ποὺ διακινεῖ τὸ αἰσχρὸ ἡμερολόγιο δηλώνει πὼς οἱ «ἱερεῖς», ποὺ ποζάρουν εἶναι ἀληθινοὶ ἱερεῖς ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη, προκειμένου νὰ ἔχει «πέραση» τὸ ἀνοσιούργημά τους. Μᾶλλον πρόκειται γιὰ ἄθλια ἀνδρικὰ μοντέλα, ποὺ παριστάνουν τοὺς ἱερεῖς. Πέρα ἀπὸ τὸ κέρδος, προφανὴς σκοπὸς τοῦ ἡμερολογίου εἶναι ἡ συκοφάντηση καὶ ἡ σπίλωση τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅτι δῆθεν ἡ πλειοψηφία τῶν κληρικῶν μας εἶναι ὁμοφυλόφιλοι καὶ ἄρα οἱ ὀρθόδοξες φωνὲς κατὰ τοῦ σοδομισμοῦ εἶναι ἄνευ σημασίας! Οἱ σκοτεινοὶ ἄνθρωποι τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ ἀγώνα σκαρφίζονται καὶ σκαρώνουν πραγματικὰ σατανικὰ «κόλπα», γιὰ νὰ πλήξουν τὴν Ἐκκλησία μας, ἰδιαίτερα σὲ περιόδους μεγάλων ἑορτῶν. Μόνο ποὺ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ βρωμεροῦ τους πολέμου εἶναι εὐτυχῶς πενιχρά! Γιὰ τὴν ἱστορία ἀναφέρουμε πὼς πρὶν δύο χρόνια κυκλοφόρησε παρόμοιο ἡμερολόγιο καὶ στὴν παπικὴ «ἐκκλησία», τὸ ὁποῖο ἔγινε δεκτὸ χωρὶς ἰδιαίτερες ἀντιδράσεις ἀπὸ τὸ Βατικανό!

Νόμιμοι οἱ τρανσέξουαλ μέ τήν σφραγίδα τοῦ νόμου!

ΑΛΛΑΓΗ τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα ἐξήγγειλε ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν Χαράλαμπος Ἀθανασίου, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀλλαγὴ στοιχείων σὲ περίπτωση ἀλλαγῆς φύλου! Μὲ ἔγγραφό του πρὸς τὴ Βουλὴ ὁ ὑπουργὸς ἔδωσε ἀπάντηση σὲ ἐρώτηση 19 βουλευτῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κάνει ἐπερώτηση γιὰ τὴν «περιθωριοποίηση τῶν διεμφυλικῶν ἀτόμων», δηλαδὴ ὅσων ἔχουν κάνει ἐγχείρηση «ἀλλαγῆς φύλου». Σύμφωνα μὲ τὶς ἐξαγγελίες τῆς Κυβέρνησης μετὰ τὴν ἀλλαγὴ τῶν συγκεκριμένων ἄρθρων τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα θὰ γίνεται διόρθωση τῶν στοιχείων τους καὶ θὰ λαμβάνουν νέα ἔγγραφα! Οἱ «ἐθνοπατέρες – ἐθνομητέρες» καὶ οἱ κυβερνῶντες μας ὑποτίθεται ὅτι ἔλυσαν ὅλα τὰ μεγάλα προβλήματα, ποὺ ταλανίζουν τὸ λαό μας καὶ ἡ μόνη ἐκκρεμότητα εἶναι ἡ λύση «τῶν προβλημάτων» τῶν «διεφυλικῶν ἀτόμων»! Φαίνεται πὼς ἡ φτώχεια, ἡ πεῖνα, τὸ ἑνάμισι ἑκατομμύριο τῶν ἀνέργων, οἱ καθημερινὲς αὐτοκτονίες, ἡ κατάρρευση τοῦ συστήματος ὑγείας καὶ ὅλα τὰ ἄλλα δεινά τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἔχουν δευτερεύουσα σημασία γιʼ αὐτούς. Εἴπαμε ὅτι γιὰ τὴ «Νέα Ἐποχὴ» καὶ τοὺς θεράποντές της τὸ «κουσούρι» εἶναι τὸ ζητούμενο!

«Γάμος» γκέϊ ἀμερικανῶν ἀξιωματούχων εἰς τόν Λευκόν Οἶκον!

ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ξαναγράψει: ἡ «Νέα Ἐποχὴ» προωθεῖ πυρετωδῶς τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὡς δῆθεν «φυσικὴ ἐρωτικὴ συμπεριφορὰ» καὶ «ἀναφαίρετο δικαίωμα ἐρωτικῆς ἐπιλογῆς»! Ἐπιστρατεύτηκαν μάλιστα καὶ ἐπιστήμονες τοῦ «ἰδίου φυράματος», νὰ «ἀποδείξουν» πὼς δῆθεν δὲν εἶναι σεξουαλικὴ διαστροφή, ἀλλὰ ἡ ἕλξη πρὸς τὸ ἴδιο φῦλο εἶναι φυσική! Φαίνεται πὼς τελευταῖα ἡ κατάσταση ἔχει φτάσει σὲ ἀκραῖο σημεῖο. Τὸ ἀποκαλυπτικὸ ἱστολόγιο «ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ» ἀνάρτησε τὴν ἑξῆς ἀπίστευτη εἴδηση: «Πρόκειται γιὰ ἕνα πρωτοφανὲς γεγονὸς ποὺ ἔχει σοκάρει τὶς στρατιωτικὲς δυνάμεις τῆς ὑφηλίου! Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ πραγματοποιεῖται ἕνας γκέϊ γάμος μεταξὺ ἑνὸς ἀρχηγοῦ στρατιωτικοῦ σώματος καὶ μάλιστα σὲ τόσο ὑψίστης σημασίας γιὰ τὸ ἔθνος μέρος! Ἡ πρόταση γάμου καθὼς καὶ ἡ τελετὴ πραγματοποιήθηκε... ἐντός τοῦ Λευκοῦ Οἴκου στὴν Ἀμερική! Τὸ ἀγαπημένο ζευγάρι εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τοῦ σώματος τοῦ ἀμερικανικοῦ ναυτικοῦ Μάθιου Φέλπς (Matthew Phelps) καὶ ὁ ἀγαπημένος του Μπὲν Σκὸκ (Ben Schock). Τὸ νιόπαντρο ζευγάρι δὲν παρέλειψε νὰ εὐχαριστήσει τὸ Μπαρὰκ καὶ τὴ Μισὲλ Ὀμπάμα, ποὺ τοὺς "δάνεισαν τὸ σπίτι τους γιὰ αὐτὴ τὴν ἰδιαίτερη περίσταση"». Διαπιστώνουμε μὲ θλίψη καὶ ἀνησυχία πὼς ἀκόμα δὲν ξεκίνησε ἡ δεύτερη θητεία τοῦ «πλανητάρχη» καὶ «ἄρχισαν τὰ ὄργανα» τοῦ νεοεποχίτικου χοροῦ. Ἀλίμονό σου ἀνθρωπότητα!

βιάρχου. Ὁ ἅγιος Θεοδόσιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Λέοντος τοῦ μεγάλου περὶ τὸ 450 μ.Χ. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία ἀπὸ τὸ χωριὸ Μωγαρισοῦ καὶ ἦταν γιὸς εὐσεβῶν καὶ πιστῶν γονέων. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ἐκπαιδεύτηκε στὸ ἐκκλησιαστικὸ τυπικὸ καὶ ἔμαθε νὰ διαβάζη τὸ ψαλτήρι καὶ τὶς Θεῖες Γραφές. Ἀφοῦ ἔγινε μοναχὸς ἐπῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἡσύχασε κοντὰ σὲ ἅγιους γέροντες τῆς ἐρήμου, ὅπως τὸν ἀββᾶ Λογγῖνο, τὸν ἀββᾶ Μαρῖνο, τὸν ἀββᾶ Λουκᾶ καὶ τὸν ἀββᾶ Μαρκιανό. Κατόπιν προκόβοντας στὶς κατὰ Θεὸν ἀρετὲς ἵδρυσε κοινόβιο, στὸ ὁποῖο συγκεντρώθηκε μεγάλος ἀριθμὸς ἀγωνιστῶν τῆς μοναχικῆς πολιτείας, στοὺς ὁποίους ἐστάθηκε ἀκριβὴς διδάσκαλος μὲ τὸν λόγο του, τὰ ἔργα του μὰ προπαντὸς μὲ τὸ παράδειγμά του. Ὁ

ἅγιος Θεοδόσιος διακρινόταν γιὰ τὴν ἀκριβέστατη ἄσκηση, τὴν ἀληθινὴ καὶ Ὀρθόδοξη πίστη, γιὰ τὴν πλούσια καὶ ἀπροσωπόληπτη φιλοφροσύνη πρὸς τοὺς ξένους καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὴν προσευχή. Ἔφτασε σὲ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς καὶ ἀξιώθηκε νὰ ἐκτελῆ παράδοξα θαύματα. Ἄναψε σβησμένους ἄνθρακες χωρὶς φωτιά, ἐλευθέρωσε ἀπὸ ρύση αἵματος μία πιστὴ γυναίκα, γλύτωσε πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς τρικυμισμένης θάλασσας, ἀλλὰ καὶ κατέβασε πλούσια βροχὴ σὲ περιοχὴ, ποὺ μαστιζόταν ἀπὸ ξηρασία. Ἀφοῦ μέ αὐτόν τόν θεάρεστο τρόπο ἀγωνίσθηκε ὁ ἅγιος Θεοδόσιος πενήντα χρόνια στὴν ἔρημο καὶ δοξάσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔφθασε σὲ βαθειὰ γεράματα καὶ ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ σὲ ἡλικία σχεδὸν ἑκατὸ ἐτῶν, κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέα Ἰουστινιανοῦ.

ΕΘΝΑΡΧΙΚΗ ΔΡΑΣΙΣ ΙΕΡΑΡΧΩΝ – ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΗΣ Ι. ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Τύρνοβον», ὅπου βρίσκονταν ὁ ἀποστολέας. Εἶναι περίοδος ἰδιαίτερα ταραγμένη στὴν ἐπαρχία τῆς Βουλγαρίας. Στὶς 3 Ἀπριλίου 1860 ἐκδηλώθηκε ἡ ἀνταρσία τοῦ Μακαριουπόλεως Ἱλαρίωνος (παρέλειψε τὸ μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὴ Λειτουργία τοῦ Πάσχα ἐπιδεικτικὰ καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο αὐτοανακηρύχθηκε ἀρχηγὸς τῆς βουλγαρικῆς «ἐθνικῆς» Ἐκκλησίας8). Χαρακτηριστικό: ὁ ἀντάρτης Μητροπολίτης ἦταν μαθητὴς τοῦ Θεοφίλου Καΐρη στὴν Ἄνδρο! Ἐνίσχυσε, μάλιστα, καὶ οὐνιτίζουσες κινήσεις. Τὶς αὐτονομιστικὲς τάσεις τῶν Βουλγάρων ἐθνικιστῶν ὑπέθαλπαν καὶ οἱ Διαμαρτυρόμενοι, ποὺ ἀνέπτυσσαν τὴν προπαγάνδα τους στὴ Βουλγαρία. Στὸν Ἄνθιμο ὡς Μητροπολίτη Πρεσλάβας εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπὸ τὴν Μεγάλη Ἐκκλησία ἡγετικὸς ρόλος στὴν ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν τάσεων καὶ κινήσεων καὶ στὸ γράμμα φαίνεται ἡ πρόθυμη συμμετοχή του, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὸ 1867 κατὰ τὴ δεύτερη πατριαρχία Γρηγορίου τοῦ Στ´ (1867–1871) στὴ Νεοκαισάρεια. Στὸ παρὸν γράμμα ἐπικεντρώνεται ἡ προσοχή του στὸν παπικὸ κίνδυνο, δὲν ἀπουσιάζει ὅμως καὶ ἡ ἀναφορὰ στὰ πολιτικὰ πράγματα. Ἀσκεῖ, μάλιστα, θαρραλέα κριτικὴ γιὰ τὰ αἴτια, ποὺ ὁδηγοῦσαν τὴν στροφὴ μιᾶς μερίδας στὸν παπισμὸ («καθολικισμὸ»

– καθολικὸς = ὀρθόδοξος). Σπουδαία δὲ εἶναι ἡ παρατήρησή του, ὅτι ἡ προσχώρηση στὸν παπισμὸ (οὐνία), εἶχε στὸ βάθος σημασία πολιτική, νοουμένη ὄχι ὡς «θρησκείας ἀλλαγή, ἀλλὰ δεινῶν ἀπαλλαγή». Ἡ ἀνωμαλία τῆς στάσεως συνέβαινε κατ᾽ αὐτὸν «ἕνεκα τῆς πολυχρονίου τυραννίας... προκρίτων τινῶν, εἱλωτικῶν τοῖς πολλοῖς χρωμένων». Οἱ ἐνέργειες, συνεπῶς, ἀναξίων Ρωμηῶν ἔβλαπταν σοβαρὰ τὴ Ρωμηοσύνη. Ὁ κίνδυνος δὲ παραμένει, διότι καραδοκοῦν νὰ ἐπανέλθουν οἱ «μετ᾽ αἰσχύνης ἀποδιωχθέντες λαοπλάνοι». Ὁ Ἄνθιμος, συνεπῶς δικαιολογεῖ ἢ μᾶλλον κατανοεῖ ὅτι αὐτὸ καὶ μόνον «ὤθησε τοὺς καταβεβαρυμένους δυστυχεῖς [τοὺς ἀδικούμενους, δηλαδὴ] εἰς τὸν κατολικισμόν». Ὁ Ἄνθιμος ἵσταται ἀκόμη σταθερὰ στὸ πλευρὸ τοῦ Πατριαρχείου, μεταξὺ δὲ τῶν ἐτῶν 1865 καὶ 1867 θὰ διευθύνει καὶ τὴ Θεολογικὴ Σχολή. Στὶς 13 Ἀπριλίου 1868 ἐξελέγη Μητροπολίτης Βιδύνης. Τὸ Δεκέμβριο ὅμως τοῦ ἴδιου ἔτους, μαζὶ μὲ ἄλλους Βουλγάρους Μητροπολίτες, ἔστειλε στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Γρηγόριο Στ´ «τὴν ἀπὸ τῆς ὑποταγῆς αὐτῶν εἰς τὸν Οἰκουμενικὸν Θρόνον παραίτησιν», διότι μετέθεσαν «τὸν πρὸς αὐτὸν ὅρκον τῆς χειροτονίας αὐτῶν εἰς ἄλλην ὀρθόδοξην Ἐκκλησίαν, ἀδελφὴν καὶ ὁμόφρονα κατὰ πάντα τῇ Μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ»9. Αὐτὴ ἦταν ἡ ἐπίσημη ἀρχὴ τῆς διαδικασίας

τοῦ βουλγαρικοῦ σχίσματος (1872), στὸ ὁποῖο ἐνεπλάκη καὶ ὁ Ἄνθιμος παρὰ τὴν εἰλικρινῆ προηγουμένως ἀφοσίωσή του στὴ «Μητέρα», καὶ γιὰ τοὺς Βουλγάρους, Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως 10. Ὑποσημειώσεις:

5. Βλ. Βασίλειος Θ. Σταυρίδης. Ἡ Ἱερὰ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης, 1844–1923, Τόμος Α´, Ἀθῆναι 1970, 25– 28 μὲ τὴ βασικὴ βιβλιογραφία. 6. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, «Ρωμαίϊκη ἑνότητα τοῦ ΙΘ´ αἰώνα (Ἄνθιμος Μιχαήλ, Ἔξαρχος τῶν Βουλγάρων μέσα ἀπὸ τέσσερα γράμματά του)». 7. Βλ. Γεράσιμος Ἰ. Κονιδάρης, Ἡ ἄρσις τοῦ Βουλγαρικοῦ Σχίσματος ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, Ἀθῆναι 1971, 30 ἑξ. 8. Βλ. Δημήτριος Β. Γόνης, Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, 129 ἑ. 9. Φιλάρετος Βαφείδης, Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, 173. Πρβλ. Δημήτριος Β. Γόνης, Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, 140 ἑξ. 10. Κατὰ τὴν περίοδο 1861 – 1867 ἐκδηλώθηκαν οἱ προθέσεις τῶν Βουλγάρων γιὰ «ἐκβουλγαρισμὸ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Βλ. Γεράσιμος Ἰ. Κονιδάρης, Ἡ ἄρσις τοῦ Βουλγαρικοῦ Σχίσματος ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, 48.

Ο “ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ” ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

διχασμένος, λαός προδοτῶν καί προδομένων! Μέσα στή ζάλη καί στήν ταραχή, πού κυριαρχοῦν, ἔχουμε ἀνακατέψει καί τά μαθήματα τῆς Πνευματικῆς Ζωῆς. Χάσαμε τίς προτεραιότητες, τό τί μᾶς εἶναι ἀπαραίτητο, τό τί εἶναι ζωτικό καί ἀναγκαῖο. Δώσαμε προτεραιότητα στά λόγια καί ὄχι στήν Πράξη, γι’ αὐτό ἀτόνισε τό ἐνδιαφέρον μας γιά τή Θεία Λειτουργία καί ἰδιαίτερα τῆς Κυριακῆς. Παραγεμίσαμε τό μυαλό μας μέ θρησκευτική φλυαρία, ἀποστηθίζουμε καί ἀναμασοῦμε τίς προδιαγραφές τῆς “ἁγιότητος” πού διαμορφώνει ἡ φαντασία μας, καί κάναμε καθημερινό μας ἐντρύφημα ἀρρωστημένα κείμενα πού δέν διαφέρουν ἀπό τόν... «Καζαμία»! Ἀπουσιάζει ἡ πράξη ἀπό τή ζωή μας, γιατί ἀπουσιάζει ἡ Θεία Λειτουργία, πού εἶναι Πράξη, ἔργο τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, πού μεταβάλλεται μέ τή Θεία Χάρη σέ Θεῖο Ἔργο! Ἡ Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς εἶναι προορισμένη γιά ἐκείνους τούς ἀνθρώπους πού ἀνταποκρίνονται στήν κλήση τους ἀπό τόν Θεό ὅτι εἶναι «θεοί κεκελευσμένοι». Εἶναι γι’ αὐτούς πού, μιμούμενοι τόν Δημιουργό Θεόν Λόγον, ἕξι ἡμέρες ἐργάζονται καί τήν ἑβδόμη ἀναπαύονται μέ τήν Θεία Λειτουργία καί ἀναπαύουν ὅσους τούς πλησιάζουν. Ὅσοι συστηματικά δέν συμμετέχουν στήν Ἱερή αὐτή ἐργασία, πού εἶναι ταὐτόχρονα ἀπόλαυση καί τιμή, ἀπό προορισμένοι γίνονται ἀφωρισμένοι, ἀφοῦ ἐπιλέγουν ἑκούσια νά μή συμμετέχουν στήν Κυριακάτικη κάθοδο τοῦ Παραδείσου στή γῆ μας. Ὅσοι χωρίς πνευματική δικαιολογία δέν ἐκκλησιάζονται τήν Κυριακή πρέπει νά διδαχθοῦν ἀπό αὐτά πού συνέβησαν καί σημάδεψαν τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἔλειψε τήν Κυριακή πού ἐμφανίστηκε ὁ Χριστός στούς ἄλλους ἐκκλησιαζομένους Μαθητάς Του, ἔχασε τήν Παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί κινδύνεψε νά χάση τήν πίστη του, πού τήν ξαναβρῆκε, διορθώνοντας τό λάθος του αὐτό «μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ», τήν ἑπόμενη Κυριακή. Ἡ Πεντηκοστή, ἡ Κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μᾶς χάρισε τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἔγινε ἡμέρα Κυριακή. Ἡ «Ἀποκάλυψις» τῶν Μελλόντων στόν Ἅγιο Ἀπόστολο καί Εὐαγγελιστή Ἰωάννη τόν Θεολόγο ἔγινε ἡμέρα Κυριακή. Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας δέν γνωρίζουμε σέ ποιά ἡμερομηνία καί σέ ποιά ὥρα θά γίνη, ἔχουμε, ὅμως, μιά

βεβαιότητα ὅτι θά γίνη ἡμέρα Κυριακή, γιατί ἡ Κυριακή εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἡμέρα τοῦ Κυρίου μας. Αὐτό μᾶς τό ἔδειξε ἐξ ἀρχῆς ὁ Ἴδιος μέ τό νά θαυματουργῆ σχεδόν πάντοτε ἡμέρα Σάββατο, πού στήν Παλαιά Διαθήκη ἦταν προτύπωση τῆς Κυριακῆς. Ξεχάσαμε τήν Κυριακή, ἀδιαφορήσαμε γιά τήν Κυριακή ὅλοι μας. Κληρικοί καί λαϊκοί. Ξεχάσαμε ὅτι Θεία Λειτουργία γίνεται κάθε μέρα, ὥστε νά ἔχουν τή δυνατότητα ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά βροῦν τή μέρα πού ἡ ἐργασία τους τό ἐπιτρέπει καί νά ἐκκλησιάζονται. Ἡ Κυριακή ὅμως, εἶναι Πανορθόδοξο προσκλητήριο γιά τήν συνάθροιση ὅλων τῶν –ὅπου γῆς– Πιστῶν, ὥστε ἑνωμένοι ὅλοι μας μέ τή Θεία Λειτουργία –ἀσχέτως τοῦ Ναοῦ πού ἐκκλησιάζεται ὁ καθένας μας– νά ὑποδεχθοῦμε τόν Χριστό μας, πού κατέρχεται μέ ἰδιαίτερο τρόπο τήν ἡμέρα πού ἔχει τό Ὄνομά Του, σάν μιά ἀέναη, ἀόρατη ἀλλά πραγματική προαναγγελία τῆς Δευτέρας καί Ἐνδόξου Παρουσίας Του! Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γιατί ἡ Ἐκκλησία μας δέν ἀποκόπτει ἀπό τό Σῶμα Της ὅσους ἀπουσιάζουν ἀπό τήν καθημερινή Θεία λειτουργία, ἀκόμη καί τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ἀλλά ἀφορίζει μόνο ἐκείνους πού ἀπουσιάζουν ἀναίτια τήν Κυριακή. Ἀναίτιες ἀπουσίες εἶναι πολλές, ὅπως ἡ ἀπουσία τῶν μαθ��τῶν λόγω συμμετοχῆς τους σέ φροντιστηριακά μαθήματα ἤ φροντιστηριακές ἐξετάσεις, πού, ὅσο περνοῦν οἱ μέρες, γενικεύονται σέ ὅλη τήν Πατρίδα μας χωρίς νά διαμαρτύρονται Ἱεράρχες, Πνευματικοί, γονεῖς, καθηγητές καί μαθητές! Ἔχουμε ὑποταχθεῖ στή μοῖρα μας! Τριακόσιοι Βουλευτές ἀποφάσισαν νά συμμαχήσουν μέ τήν ἀθεϊστική Δύση καί νά “βγάλουν τόν Χριστό” ἀπό τίς ψυχές τῶν Ἑλλήνων καί τούς ἀφήνουμε ἀνενόχλητους μέ τό “ὠχαδελφικό” δικαιολογητικό “πώς ἄλλαξαν οἱ καιροί καί δέν μποροῦμε νά τούς φέρουμε πίσω”! Οἱ καιροί δέν ἄλλαξαν, ἐμεῖς –οἱ λεγόμενοι χριστιανοί– ἀλλάξαμε καί “βολευτήκαμε” μέ τίς ἀλλαγές τῶν καιρῶν, πού ἐπέβαλαν οἱ “προσκυνημένοι” πολιτικοί πράκτορες τῆς Ἑλληνικῆς Βουλῆς! Γι’ αὐτό οἱ “προσκυνημένοι” προχωροῦν ἀκάθεκτοι! Πρόσφατα νομοθέτησαν –οἱ παράνομοι– κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς(!), πού ἐθέσπισε ὁ Μέγας Ἅγιος Κωνσταντῖνος καί τήν σεβάσθηκαν οἱ Ἀγαρηνοί καί ὅλοι οἱ κατακτητές τῆς Πατρίδος μας μέσα στούς δεκαεπτά αἰῶνες!

Πότε θά ξεσηκωθοῦμε; Ποιός θά μᾶς ξεσηκώση; Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε νά καταντᾶ μέρα μέ τήν ἡμέρα «γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη» τό κάποτε εὐσεβές Γένος μας; Θά ἀρκεσθοῦμε στήν μοιρολατρία ἤ θά ἀδράξουμε τό κοντάρι τοῦ Φινεές νά πατάξουμε ὅλους αὐτούς πού ἀσελγοῦν στό Σῶμα τῶν Πιστῶν, πού εἶναι Ἐκκλησία; Φαίνεται πώς σήμερα πιά πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια καί ἀπό τήν ἄλογη Κτίση, ἀφοῦ γίναμε ἀλογότεροι τῶν ἀλόγων καί, ὄχι μόνο δέν ἐκκλησιαζόμεθα τίς Κυριακές ἀλλά οὔτε τόν Σταυρό μας δέν κάνουμε ὅταν καθήσουμε στό τραπέζι γιά νά φᾶμε! Πρέπει νά διδαχθοῦμε εὐσέβεια ἀπό τήν ἄλογη Κτίση πού ὑπακούει στόν Κτίστη μέ φυσικό καί ἀδιαπραγμάτευτο τρόπο, χωρίς νά ἐπηρεάζεται ἀπό τήν δική μας ἀπείθεια καί ἀσέβεια. Χαρακτηριστικό ἀλλά καί ἐκπληκτικό εἶναι τό παράδειγμα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν πουλιῶν Horneros, πού ἐργάζονται κάθε ἡμέρα ὀκτώ ὧρες γιά τό κτίσιμο τῆς φωλιᾶς τους καί τήν Κυριακή δέν ἐργάζονται ἀλλά ἔχουν ἀργία! Ἄς προσέξουμε τήν περιγραφή τοῦ ἐρευνητοῦ Daniel Carajal, πού παρατήρησε τή ζωή αὐτῶν τῶν πουλιῶν: «Στήν Οὐρουγουάη εἶδα φωλιές Horneros παντοῦ. Τό ἐκπληκτικό γιά μένα ἦταν ὅτι χτίστηκε μιά τέτοια φωλιά στό παράθυρο τοῦ κτιρίου ὅπου ζῶ. Ἔχοντας τή φωλιά “ἐκεῖ” τράβηξα πάνω ἀπό 600 φωτογραφίες. Ὅλα ξεκίνησαν ἀπό περιέργεια καί εἶχα τήν τύχη νά τό παρακολουθῶ κάθε μέρα. Ὅταν εἶδαν τίς φωτογραφίες ἡ οἰκογένεια καί οἱ φίλοι μου ἐξεπλάγησαν. Σκέφτηκα ὅτι θά ἦταν καλό νά ἀνεβοῦν οἱ φωτογραφίες στό διαδίκτυο, γιά νά τίς μοιραστῶ μαζί σας, κυρίως ὅσοι ἀπό ἐσᾶς ἐνδιαφέρονται γιά τό περιβάλλον, ὁπότε, ἐλπίζω νά σᾶς ἀρέσει. Δέν εἶμαι φωτογράφος. Ἡ φωλιά χτίστηκε μεταξύ τέλους Σεπτεμβρίου καί 30 Νοεμβρίου 2010. Ἐργάζονταν 8 μέ 10 ὧρες τήν ἡμέρα, ἀλλά ποτέ τίς Κυριακές!». Τελικά, ἐάν ἐμεῖς σιωπήσουμε ἀπό δειλία, ἀσέβεια καί καλοπέραση, «οἱ λίθοι κεκράξονται»! Θά μᾶς “κράξουν” ἀκόμη καί τά πουλιά, πού ἔχουν κρατήσει μέσα τους τή Θεϊκή δύναμη καί δέν ἔχουν ἀφεθεῖ στούς ἐλεεινούς σημερινούς “καιρούς” νά τούς ρυθμίζουν τή ζωή! Ἄς εὐχηθοῦμε, τή νέα χρονιά νά μοιάσουμε σ’ αὐτά τά πουλιά περισσότερο!...

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΕΟΧ. ΚΥΡΟΥ, «Σωκράτης Σταυρίδης (18661944), Ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου», Ἀρναία 2011, σελ. 349.

Τὸ βιβλίο τοῦ κ. Δημητρίου Θεοχ. Κύρου, Θεολόγου, Φιλολόγου, ἱστοριογράφου καὶ μελετητοῦ εἶναι ἀφιερωμένο στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου κυρὸ Σωκράτη Σταυρίδη, ποὺ ἔζησε ἀπὸ τό 1866 ἕως τό 1944. Στὸ βιβλίο ἔχει συγκεντρωθεῖ ἱστορικὸ ὑλικὸ ἀπὸ ἄρθρα ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ἀρναία», τὸ ὁποῖο ἐκδίδει ὁ κ. Δημήτριος Θεοχ. Κύρου καθὼς καὶ εἰδησεογραφήματα καὶ σημειώσεις τοῦ συγγραφέα, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἀρθρογράφων καὶ εἰδησεογράφων καθὼς καὶ ἀπὸ τὰ ἀρχεῖα ἐγγράφων τῆς Μητροπόλεως καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, στὰ ὁποῖα περιέχεται ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη. Σκοπὸς τοῦ βιβλίου εἶναι νὰ γίνει εὐρύτερα γνωστὴ ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολί-

του καὶ εὐχερέστερη ἡ πρόσβαση τῶν ἐρευνητῶν τοῦ μέλλοντος στὸ ὑλικὸ τῆς περιόδου, πού συνδέεται μὲ τὴ ζωή του. Γ.Κ.Τ

Ἔτος ΛΑ´, Ἀριθμ. 2/11 Ἰανουαρίου 2013

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Τριμηνιαῖο Περιοδικὸ τῆς Θρησκευτικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας. Ἰούλ. – Αὔγ. – Σεπτ. 2012. Ἀθήνα. ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ἔκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ὀρθοδόξου Παραδόσεως «Οἱ Φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους». Ἀριθ. 97 Φθινόπωρο 2012. Κύπρος. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, Ὄργανον τῶν Γ.Ο.Χ. Θεσ/νίκης. Ἰούλ. – Αὔγ. 2012. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, μηνιαῖον περιοδικὸν Γ.Ο.Χ. Ἰούλ. – Σεπτ. 2012. Κορωπί. ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΕΡΙΚΟΝ ΣΑΛΠΙΣΜΑ. Διμηνιαῖον Ἱερᾶς Συνόδου Γνησίων Ὀρθοδόξων. Ἰούλ. – Αὔγ. 2012. Ἀθῆναι.

ΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.

Συνεχίζουν σὺν Θεῷ αἱ ὁμιλίαι τῆς «Πανελληνίου ᾿Ορθοδόξου ῾Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτῆς (Κάνιγγος 10, Α´ ὄροφος). Τὴν προσεχῆ Δευτέραν 14 Ἰανουαρίου καὶ ὥραν 6.30– 7.30 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Μελέτιος Βαδραχάνης μὲ θέμα: «Ὁ Μέγας Βασίλειος κατὰ τὸ ἀπολυτίκιόν του». Τὴν Δευτέραν 21 Ἰανουαρίου καὶ ὥραν 6.30–7.30 μ.μ. θὰ ὁμιλήση ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Μελέτιος Βαδραχάνης μὲ θέμα: «Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου, εἶδες τὸν Θεόν σου». Παρακαλοῦνται τὰ μέλη τῆς Π.Ο.Ε. καὶ οἱ φίλοι τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ὅπως παρακολουθήσουν αὐτήν.

ΟΣΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ, Διμηνιαῖον περιοδικὸν Γ.Ο.Χ. Ἰούλ. – Αὔγ., Σεπτ. – Ὀκτ. 2012. Λυκόβρυση. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ, Μηνιαῖο περιοδικὸ Ἱ. Μητροπόλεως Γρεβενῶν. Σεπτ., Ὀκτ., Νοέμ. 2012. Γρεβενά. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ ὁ «Μετανοεῖτε», Τριμηνιαῖον περιοδικὸν Ἱ. Μητροπόλεως Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης. Ἰούλ. – Αὔγ. 2012. Σπάρτη.

῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀπόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων. ᾿Εὰν δὲν εὑρίσκετε τὴν ἐφημερίδα μας εἰς τὸ περίπτερόν σας, παρακαλοῦμεν νὰ τηλεφωνῆτε εἰς τὸν ἀριθμὸν 21038.16.206, διὰ νὰ καλυφθῆ ἡ ἔλλειψις.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου

1. Ἡ Θέωσις ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου Ὕψιστος καί τελικός σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ κατά Χάριν θέωσίς μας καί ὄχι ἡ οὑμανιστική, χωρίς τήν Θ. Χάριν, ἠθική μόνον καλλιτεύρευσίς μας (Τιμή: 6,00€).

2. Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ἡ σημασία του στήν ζωή μας Τά μεγάλα προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας (προσωπικά, κοινωνικά κ.λπ) βρίσκουν τή λύσι τους στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Στό τεῦχος αὐτό τονίζεται ἡ σημασία τῆς σταυρικῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ στόν σύγχρονο κόσμο (Τιμή: 6,00€).

3. Ἡ Κυριακή προσευχή Ἑρμηνεία τοῦ «Πάτερ ἡμῶν» καί σημαντικές ἐπίκαιρες πνευματικές καί ποιμαντικές ἐπισημάνσεις (Τιμή: 6,00€). 4. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς-Διδάσκαλος τῆς Θεώσεως Τέσσερεις πραγματεῖες στήν θεολογία καί τό ποιμαντικό ἔργο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀπό τίς ὁποῖες φαίνεται ὅτι ὁ Ἅγιος εἶναι ὁ ἀπλανής διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ χειραγωγός μας πρός τήν κατά Χάριν θέωσι (Τιμή: 7,00€). 5. Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί Σειρά ὁμιλιῶν στήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἀπό τοῦ ἔτους 1976 καί ἐντεῦθεν, μέ τίς ὁποῖες γίνεται κατανοητό τό θεολογικό περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς καί ἀναπτύσσεται ἡ σημασία τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου στήν ζωή μας ἐξ ἀφορμῆς ἐπικαίρων κάθε φορά γεγονότων (Τιμή: 6,00€).

6. Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι Σειρά ὁμιλιῶν στά θεῖα Πάθη καί τήν Λαμπροφόρο Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου ἀπό τό 1976 καί ἐντεῦθεν, στίς ὁποῖες ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εὑρίσκει τό νόημα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὡς θεμελίου τῆς Ἐκκλησίας καί βάσεως τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς (Τιμή: 5,00€). 7. Θέματα Ἐκκλησιολογίας καί Ποιμαντικῆς Καίρια ἐκκλησιολογικά καί ποιμαντικά θέματα, ὅπως ὁ χαρακτήρ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ σημασία τῆς Θ. Εὐχαριστίας, ἡ Κατήχησις, ὁ Γάμος, ἡ Ἱεραποστολή, ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν κ.ἄ. ἐξετάζονται ὑπό τό πρῖσμα τῆς Ὀρθοδόξου θεανθρωποκεντρικῆς θεολογίας καί ζωῆς (Τιμή: 5,00€).

8. Ὀρθοδοξία καί Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός) Μία νηφάλια συνοπτική καί τεκμηριωμένη ἔκθεσις τῶν κυριωτέρων δογματικῶν διαφορῶν, ἡ ὁποία βοηθεῖ νά κατανοήσουμε τί πρέπει νά ζητοῦμε οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπό τόν διάλογο μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς, προκειμένου νά ἐπιστρέψουν στήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, δηλαδή τήν Ὀρθόδοξο, Ἐκκλησία (Τιμή: 5,00€). Κεντρική διάθεσις / Παραγγελίαι: Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου 63087 Δάφνη Ἅγιον Ὄρος Κιν. 6981635024


11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Σελὶς 3η

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ (1ον)

Ἡ θεία Χάρις–δωρεά τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους

Κάθε χρόνο στίς ἡμέρες τοῦ ἁγίου δωδεκαημέρου γιορτάζουμε τή μεγάλη Δεσποτική ἑορτή τῆς Ὀρθοδοξίας, τά Ἅγια Θεοφάνεια, ἡ ὁποία ἀναφέρεται α) ��τή βάπτιση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ὡς ἀνθρώπου, στά ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου, καί β) στήν ἐκ νέου φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδος στόν κόσμο. Ἡ ἑορτή αὐτή στήν Ἐκκλησιαστική μας εὐσέβεια καί ἐμπειρία, εἶναι τό κατʼ ἐξοχήν γεγονός, πού ἀποκαλύπτει στόν κόσμο τήν λυτρωτική χάρη, τήν ὁποία πρόσφερε στούς ἀνθρώπους ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ἡ φανέρωση ὅμως τοῦ Θεοῦ γίνεται καί στήν προσωπική ζωή τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὥστε νά μποροῦμε νά μιλᾶμε καί γιά «προσωπικά Θεοφάνεια», τά ὁποῖα κάθε πιστός ὀφείλει νά τιμᾶ καί νά ἑορτάζει. Αὐτό πού κάνει τόν ἄνθρωπο χριστιανό, μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας Του, καί τοῦ φανερώνει τόν Θεό στήν προσωπική του ζωή, εἶναι ἡ Θεία χάρις. Ὅλοι γνωρίζουμε τή λέξη χάρις. Τήν συναντοῦμε, ὅταν μελετοῦμε τήν Ἁγία Γραφή. Τήν ἀκοῦμε συχνά στή θεία λατρεία καί τό κήρυγμα. Τήν ἀναφέρουμε στίς θρησκευτικές συζητήσεις. Τί σημαίνει ἆραγε; Ἡ χάρη εἶναι προσωπική δωρεά. Προϋποθέτει μιά σχέση μεταξύ δύο ἄνισων προσώπων. Μεταξύ ἰσχυρότερου καί ἀσθενέστερου, κυρίου καί δούλου, πλούσιου καί φτωχοῦ. Στή σχέση αὐτή ὁ κατώτερος εἶναι ἔνοχος γιά κάποιο σφάλμα, πού ἔκανε ἐκ προθέσεως ἤ ἀδυναμίας ἤ γιά κάποιο σημαντικό χρέος, πού δημιούργησε. Δέν μπορεῖ ὅμως μόνος του, γιά διάφορους λόγους νά ἐπανορθώσει καί νά ἐξοφλήσει τό χρέος του. Τότε ἔρχεται ἡ ἀγαθότητα, ἡ ἀγάπη, ἡ μεγαλοψυχία τοῦ ἀνώτερου, τοῦ ἰσχυρότερου, τοῦ πλουσιότερου, τόν ὁποῖο ὁ ἔνοχος προσέβαλε, ἔβλαψε, ἀδίκησε μέ τή συμπεριφορά του, καί ἀφοῦ διαγράφει τό χρέος καί συγχωρεῖ τό ἀδίκημα ἀποκαθιστᾶ σχέση ἀγάπης καί κοινωνίας, ὁ ἰσχυρός, ὁ πλούσιος, ὁ κύριος μέ τόν ἀδύναμο, τό φτωχό, τόν δοῦλο.

ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη, Θεολόγου

Στά πλαίσια δέ τῆς Χριστιανικῆς πίστης χάρη σημαίνει δωρεά τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Ἡ δωρεά αὐτή κορυφώθηκε μέ τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ὑλοποίηση τοῦ προαιώνιου σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, λύτρωσε τό ἀνθρώπινο γένος καί ὁλόκληρη τήν κτίση. Ἀπάλλαξε τόν ἄνθρωπο ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί τήν κυριαρχία τοῦ θανάτου. Συμφιλίωσε τόν ἀποστάτη ἄνθρωπο μέ τό Θεόπατέρα, χαρίζοντάς του τή δυνατότητα αἰώνιας ζωῆς. Ὅλα αὐτά συνιστοῦν αὐτό πού ὀνομάζουμε σωτηρία, ἡ ὁποία εἶναι χάρη, δωρεά τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος οὔτε νά τήν ἀπαιτήσει μπορεῖ ἀπό τό Θεό, οὔτε καί νά τήν ἀποκτήσει μπορεῖ μέ τίς δικές του δυνάμεις. Ἡ χάρη εἶναι δῶρο πού μᾶς παρέχει ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ.

Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου

Αὐτή ἡ χάρη ὡς δυνατότητα σωτηρίας δίδεται σέ κάθε ἄνθρωπο ΔΩΡΕΑΝ. Χαρίζω, ἄλλωστε σημαίνει δωρίζω. Δέν μᾶς χρωστάει τίποτα ὁ Θεός. Ὁ Θεός προσφέρει, χαρίζει τήν ἀγάπη του σέ «πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους», συνεχῶς, ἀκαταπαύστως μέ πολλούς καί ποικίλους τρόπους. Τήν ἴδια ἐτυμολογική ρίζα μέ τήν λέξη χάρις, ἔχει καί ἡ λέξη χάρισμα. Στή γλώσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης χάρισμα-χαρίσματα σημαίνει τίς ποικίλες δωρεές τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους, μέ πρώτη καί κύρια τήν δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτό τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι πού «λαλεῖ, ἐνεργεῖ, διαιρεῖ τά χαρίσματα» καί «ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας». Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀπʼ τήν ὥρα τοῦ βαπτίσματος μᾶς χαρίζει τήν δυνατότητα τῆς προσωπικῆς οἰκείωσης (=νά κάνουμε προσωπικό μας κτῆμα),τῆς θείας χάρης πού πηγάζει ἀπό τό σταυρό τοῦ Χριστοῦ, καί ἐμπλουτίζει τόν κάθε βαπτισμένο πιστό μέ τά χαρίσματά του. Αὐτή ἡ χάρις προσφέρεται πλούσια σέ κάθε πιστό, μέσα στήν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία –καί μόνο σʼ αὐτή– διά μέσου τῶν ἱερῶν μυστηριακῶν τελετῶν καί λοιπῶν ἀκολουθιῶν. Ἔτσι ἔχει ἀπόλυτη ἰσχύ καί μεγάλη

ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς λέει ὅτι «Τὸ μὲν σῶμα παρομοιάζει ἀνακτόρῳ βασιλικῷ, κατασκευασμένῳ τῇ ὑπερτάτῃ ἀρχιτεκτονικῇ ἀπειροσόφου τινὸς Δημιουργοῦ, τὸ ὁποῖο, ὑπερῶον μὲν ἔχει τὴν κεφαλήν, θάλαμον δὲ μυστικώτατον τὴν καρδίαν, ταχυδρόμους, τὰ πνεύματα, ἀγωγοὺς καὶ περάσματα, τὰ σωληνοειδῆ νεῦρα, καὶ θυρίδας τὰ πέντε αἰσθητήρια, τὴν δὲ ψυχήν, μᾶλλον εἰπεῖν τὸν νοῦν ὑπονόησον ὡς βασιλέα τινα, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ σώματος, ὅπως τὸ πῦρ εὑρίσκεται εἰς ὅλον τὸ πεπυρωμένον σίδηρον. Ἔχει δὲ ὁ βασιλεὺς οὗτος καὶ χάρτην, τὴν πυξίδα τῆς φαντασίας, διὰ νὰ γράφη ὅσα ἔρχονται ἔξωθεν ἀπὸ τῶν θυρίδων τῶν αἰσθήσεων». 1 Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης γράφοντας γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ἀνθρώπου μᾶς λέει «Τὸ σῶμα εἶναι ὄρθιο γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀνυψώνεται πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ βλέπει πρὸς τὰ ἐπάνω. Εἶναι καὶ αὐτὰ δείγματα τῆς ἐξουσίας καὶ ἀποκαλύπτουν τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα. Γιατί μόνος ὁ ἄνθρωπος μεταξὺ τῶν ἄλλων ζώων εἶναι ἔτσι πλασμένος, ὅλων δὲ τῶν ἄλλων τὰ σώματα σκύβουν πρὸς τὰ κάτω. Κατὰ τὴ δημιουργία ὅμως τοῦ ἀνθρώπου μπροστινὰ μέλη τοῦ σώματος ἔγιναν τὰ χέρια. Γιατί, γιὰ τὴν ἀνάγκη τῆς ὄρθιας στάσης ἐπαρκεῖ ἡ μία βάση, ὅταν στηρίζει μὲ ἀσφάλεια στὰ δύο πόδια τὸν ἄνθρωπο σὲ αὐτὴ τὴ θέση. Ἄλλωστε ἡ ὑπηρεσία τῶν χεριῶν συνεργάζεται καὶ μὲ τὴν ἀνάγκη τοῦ λόγου». 2 Ὁ ἅγιος Ἡσύχιος σὲ λόγο του πρὸς τὸν Θεόδουλο σημειώνει «Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πιάσεις φιλία μὲ τὸ φίδι καὶ νὰ τὸ βάλεις μέσα στὸ κόρφο σου. Οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ χαϊδεύεις καὶ νὰ περιποιεῖσαι τὸ σῶμα σου μὲ κάθε τρόπο καὶ νὰ τὸ ἀγαπᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ ὅσο τοῦ εἶναι ἀναγκαῖο καὶ τοῦ χρειάζεται καὶ συγχρόνως νὰ φροντίζεις γιὰ τὴν οὐράνια ἀρετή. Γιατί, ἐκ φύσεως, τὸ φίδι δαγκώνει, ἐνῶ τὸ σῶμα μολύνει μὲ τὴν ἡδονὴ ἐκεῖνον ποὺ τὸ περιποιεῖται. Ἂς μὴ ἀγνοεῖ τὴν ἄφθαρτη κυρία του, τὴν ψυχή, αὐτὸ ποὺ εἶναι φθαρτὴ λάσπη καὶ δοῦλος τῆς ψυχῆς ὅλο σκοτάδι. Μέχρι τὸ θάνατό σου μὴ ἐμπιστευθεῖς νὰ πάρεις θάρρος μὲ τὴ σάρκα σου». 3 Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ σὲ λόγο του μᾶς διδάσκει «Νὰ μία ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων, ἀπόδειξη ποὺ τὰ σώματα τὴν ἔχουν μέσα τους. Ἂν ἕνα σῶμα εἶναι ἱκανὸ νὰ βιώσει πνευματικὲς καταστάσεις, ἂν αὐτὸ μπορεῖ μαζὶ μὲ τὴν ψυχὴ νὰ ἀπολαύσει τὴν παρηγοριὰ τῆς χάριτος, ἂν αὐτὸ μπορεῖ στὴν παροῦσα ζωὴ νὰ μετάσχει στὴ χάρη, τότε πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ ἀναστηθεῖ καὶ νὰ ζήσει αἰώνια, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Γραφῆς; «Ἁλατισμένα» ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι τὰ σώματα τῶν ἁγίων καὶ ἡ φθορὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἀγγίξει».4 Ὁ ἀββὰς Δανιὴλ ἔλεγε «Ὅσο τὸ σῶμα ἀκμάζει, τόσο ἡ ψυχὴ ἀδυνατίζει. Καὶ ὅσο τὸ σῶμα ἀδυνατίζει, τόσο ἡ ψυχὴ ἀκμάζει».5 Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἑρμηνεύοντας τὸ «καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείῃ» γράφει «Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τὰ σύνορα τῆς ψυχῆς μας καὶ τῆς συν είδησής μας καὶ ὁλοκλήρου τοῦ πνεύματός μας εἶναι “ἐν τῷ Θεῷ”. Καὶ τὰ σύνορα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος; Ἀναμφίβολα ἐκτείνονται σὲ ὅλο τὸν ὑλικὸ κόσμο, ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου προέρχονται καὶ ὅλα τὰ ὑλικὰ στοιχεῖα, ποὺ τὸ συναποτελοῦν. Γιατί τὸ ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι τὸ ὑλικὸ σύμπαν, ὁλόκληρος ὁ ὑλικὸς κόσμος «ἐν σμικρῷ». Τὸ μυστήριό του βρίσκεται στὸ ὅτι ὁλόκληρο εἶναι “κεκλεισμένο” σὲ ὅλα τὰ ὕψη καὶ βάθη καὶ πλάτη τοῦ ὑλικοῦ, τοῦ ὁρατοῦ κόσμου».6 Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς λέει «Ὁ ἀκριβὴς φιλόσοφος, ποὺ ἔχει τὸ σῶμα σπουδαστήριο καὶ ἀσφαλὲς κατάλυμα τῆς ψυχῆς, κι ἂν ἀκόμα τύχει νὰ βρίσκεται στὴν ἀγορὰ ἤ σὲ πανηγύρι ἤ σὲ ὄρος ἤ σὲ ἀγρὸ ἤ μεταξὺ πολλοῦ πλήθους, εἶναι ἐγκατεστημένος μέσα στὸ φυσικὸ μοναστήρι, γιατί συγκεντρώνει τὸ νοῦ στὸ ἐσωτερικό τοῦ κόσμου καὶ φιλοσοφεῖ αὐτὰ ποὺ πρέπει σὲ αὐτόν. Γιατί εἶναι δυνατὸν ὁ ἀσκητής, ἐνῶ μένει σὲ οἶκο, νὰ περιπλανιέται ἔξω μὲ τοὺς λογισμοὺς καί, ἐνῶ εἶναι στὴν ἀγορά, μὲ τὴν ἐπαγρύπνησή του νὰ εἶναι ὡς τὴν ἔρημο καὶ νὰ προσέχει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν Θεό».7 Ὑποσημειώσεις: 1. Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον Ἁγ. Νικοδήμου σελ. 40 2. Ἁγ. Γρηγορίου Νύσσης, Περὶ κατασκευῆς τοῦ ἀνθρώπου, Ἐκδ. Τέρτιος σελ. 71 3. Φιλοκαλία Ἐκδ. Τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας σελ. 186 4. Ἁγ. Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Ἀσκητικὲς ἐμπειρίες Β´ σελ. 20 5. Γεροντικὸν Ἐκδ. Ἀστέρος σελ. 68 6. Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς Α´ Πρὸς Θεσ/νικεῖς σελ. 187 7. Βασιλειανὸ Ἀποθησαύρισμα Ἐκδ. Φωτοδότες σελ. 631.

ἀποκαλυπτική σημασία ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Χριστιανούς τῆς Ἐφέσου, ὁ ὁποῖος περιλαμβάνεται στό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα, ὅπου τονίζει ἐμφαντικά ὅτι: «Ἑνί ἑκάστῳ ἐδόθη ἡ χάρις, κατά τό μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ». Ὅλοι οἱ πιστοί πρέπει νά εἴμαστε ἕνα. Μιά ἀκόμα αἰτία ἑνότητας μεταξύ τῶν χριστιανῶν εἶναι ἡ ποικιλία τῶν χαρισμάτων, πού διανέμονται στόν καθένα «ἐπʼ ἀγαθῷ ὅλης τῆς ἐκκλησίας». Οὐδείς παραγκωνίζεται. Καθένας ἔχει τήν μοναδική καί ἀνεπανάληπτη θέση του «ὡς ἐμέτρησεν ὁ δωρησάμενος». Κι αὐτή ἡ θέση τοῦ κάθε μέλους εἶναι δωρεά. Δέν πῆρε περισσότερο κάποιος γιατί τό ἀξίζει, καί ἄλλος λιγότερο λόγῳ ἀναξιότητας. Δέν ἐξοφλεῖ ὁ Θεός χρέη του πρός τούς ἀνθρώπους, στούς ὁποίους «οὐδέν ὀφείλει». Αὐτή ἡ χάρις δέν δίδεται τυχαίως, ἐξ ἴσου πρός ὅλους, ἀλλά σύμφωνα μέ τά σοφά σχέδια τοῦ Θείου ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας, «κατά τό μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ». Ποῦ ὅμως ��ά βροῦμε αὐτή τήν τόσο ἀναγκαία σωτηριώδη χάρη; Αὐτή ἡ χάρη εἶναι ἀποταμιευμένη στήν ἀγκαλιά τῆς μεγάλης πνευματικῆς μας μάνας, στήν μιά ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Σʼ αὐτή ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος τά χαρίσματά Του καί διʼ αὐτῆς τά προσφέρει στά μέλη τοῦ σώματός του, στούς πιστούς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ πνευματική τράπεζα στήν ὁποία εἶναι κατατεθειμένος ὁ ἄφθαρτος, ὁ πλούσιος, ὁ ἀμείωτος θησαυρός τῆς θείας χάρης. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ταμειοῦχος τῆς θείας χάρης. Αὐτός ὁ Χριστός ἔδωκε στήν Ἐκκλησία Του προφῆτες, Ἀποστόλους, Εὐαγγελιστές, κήρυκες, ποιμένες καί διδασκάλους «εἰς καταρτισμόν τῶν ἁγίων». Τούς λειτουργούς Του τούς χαριτώνει μέ τήν χάρη τῆς εἰδικῆς ἱεροσύνης καί τούς καθιστᾶ ἱκανούς διαχειριστές τῶν δωρεῶν του, τῆς χάρης Του. Αὐτοί οἱ λειτουργοί τοῦ Ὑψίστου διά τῶν μυστηριακῶν τελετῶν καί ἁγιαστικῶν πράξεων, πού τελετουργοῦν μεταδίδουν, σκορποῦν τή χάρη καί τήν εὐλογία στούς πιστούς, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν προσωπική τους κατάσταση. Βοηθοῦν τούς πιστούς (-παρά τίς προσωπικές τους ἐλλείψεις καί ἀδυναμίες-) νά φθάσουν «εἰς ἄνδρα τέλειον εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή βοηθοῦν τούς πιστούς νά ἀποκτήσουν «τήν ὁλοτελῆ καί πλήρη γνώση καί πίστη περί τοῦ Χριστοῦ». Μέ τήν ἀπροσμέτρητη φιλανθρωπία Του ὁ Κύριος ἄφησε σέ ὅλους καί στόν καθένα χωριστά ὅλα τά δῶρα τῆς ἁγιότητάς Του, ὅλη τήν ἁγία Ἐκκλησία Του. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος Ἐκκλησιοποιεῖται, Χριστοποιεῖται, τόσο ἔχει μερίδιο καί συμμετοχή στά δῶρα του. Καί τό κύριο καί πρώτιστο δῶρο, πού δίνει ὁ Χριστός εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή. Στόν καθένα δίδεται χάρις. Ὁ Κύριος μετρᾶ τή χάρη του στόν καθένα, σύμφωνα μέ τόν ἀγώνα πού κάνει, στήν πίστη, στήν ἀγάπη, στήν εὐσπλαχνία, τήν προσευχή, κ.λπ. κατά τήν ἀναλογία τῆς καθαρότητας ἑκάστου. Στήν ἁγία ὀρθοδοξία μας κατά τή διάρκεια τῶν ἑορτῶν τοῦ ἁγίου Δωδεκαήμερου, μέ ἀποκορύφωμα τήν μεγάλη ἑορτή τῶν Φώτων ζοῦμε κάθε χρόνο, πιό ἐμφαντικά, δύο σημαντικούς τρόπους-μέσα διά τῶν ὁποίων μεταδίδεται ἡ θεία χάρη σέ ὁλόκληρη τήν κτίση, σέ ὅλους τούς πιστούς ἀλλά καί «Ἑνί ἑκάστῳ»,στόν καθένα ξεχωριστάπροσωπικά, ὅπως τονίζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Ὁ πρῶτος τρόπος μετάδοσης τῆς θείας χάρης εἶναι τό ἱερό μυστήριο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, μέ τό ὁποῖο ὁ βαπτιζόμενος τήν δέχεται ὡς προσωπικό δῶρο μέ τήν ἔνταξή του στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἡ κορυφαία ἐκείνη στιγμή πού ὁ τριαδικός Θεός φανερώνεται στήν προσωπική ζωή τοῦ νεοφώτιστου μέλους τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὥρα τῆς ἐπίσημης κατάταξης στό στρατό τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ τελετή τοῦ βαπτίσματος, γιά νά ἀκολουθήσει ἡ πνευματική ὁπλοδοσία μέ τό μυστήριο τοῦ χρίσματος. Ἡ χρίση τοῦ βαπτισμένου μέ τό ἅγιο μύρο, πού ἀποτελεῖται ἀπό 40 ἀρωματικές οὐσίες, συμβολίζει τά πάμπολλα χαρίσματα –ὅπλα πνευματικά, μέ τά ὁποῖα ὁπλίζεται ὁ πιστός, γιά νά μπορεῖ νά ἀντιπαλαίει πρός τίς «μεθοδεῖες τοῦ ἄρχοντος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Τό βάπτισμα εἶναι ὁ δρόμος πού μᾶς ὁδηγεῖ ἀπό τό πνευματικό σκοτάδι στό φῶς. Γιά τό λόγο αὐτό, ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

Αὐταρχικαὶ καί ἀνελεύθεροι μέθοδοι μιᾶς προτεσταντικῆς αἱρέσεως

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ´ ΛΟΥΚΑ 20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013 Ἀπόστολος: Β´ Κορ. δ´ 6 – 15 Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιβ´ 12 – 19 Ἦχος πλ.δ´ — Ἑωθινόν: ΙΑ´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΤΟ ΚΤΙΣΤΟΝ, ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΦΩΣ

Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «Ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν… ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Β´ Κορ. 4,6). Ἡ φράση αὐτὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου μᾶς ὑπενθυμίζει· α) Ὅτι ὁ Θεὸς στὴν ἀρχὴ τῆς ὑλικῆς του δημιουργίας ἔκανε τὸ φῶς. Τὸ φῶς τὸ ὑλικό, τὸ κτιστό, τὸ ἐφήμερο. Μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν αἰσθητὸ κόσμο, τὰ αἰσθητὰ πράγματα, τὰ παροδικὰ καὶ ἐφήμερα. Τὸ φῶς μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ ἐργασθοῦμε καὶ νὰ δραστηριοποιηθοῦμε στοὺς διαφόρους τομεῖς τοῦ γήινου πολιτισμοῦ. Τὸ φῶς, τὸ ὁποῖο δίνει ζωὴ στὸ ὑλικὸ μας σῶμα καὶ στὸ ὑλικὸ μας σύμπαν. Τὸ φῶς τὸ ὁποῖο τὸ διαδέχεται ἡ νύχτα… β) Ὁ ἴδιος ὁ Θεός, μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ὑλικῆς δημιουργίας του καὶ ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε, δὲν τὸν ἐγκατέλειψε, ἀλλὰ τὸν ὁδήγησε διὰ διαφόρων ἐνεργειῶν του καὶ διὰ διαφόρων ἐκλεκτῶν ἀνδρῶν, στὸ νὰ συνέλθει καὶ νὰ καταλάβει ξεκάθαρα ὅτι τὴν εὐτυχία του θὰ τὴν ἀποκτήσει μόνο κοντὰ στὸ Θεό. Καὶ στὸ τέλος ἔστειλε τὸ φῶς τὸ πνευματικό, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, τὸ φῶς τὸ ἄκτιστο, αὐτὸ ποὺ προϋπῆρχε ἀνέκαθεν καὶ ἀϊδίως, τὸν Χριστό, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος, ὁ ὁποῖος καὶ ἐνανθρώπησε. Ἡ νέα αὐτὴ δημιουργία εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν πρώτη. Μὲ τὸ πρῶτο φῶς βλέπουμε αἰσθητὰ πράγματα. Μὲ τὸ δεύτερο φῶς (τὸν Χριστὸ) βλέπουμε τὸν ὑπεραισθητὸ Θεό. Ὁ Χριστός, μᾶς λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, «ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον (Ἰωάν. 1,19). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καὶ στὸ ἴδιο εὐαγγέλιο παρουσιάζεται νὰ λέγει· «Ἐγὼ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰωάν. 8,12). Στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου ἐπίσης, στὰ δύο τελευταῖα κεφάλαια τὸ 21ο καὶ τὸ 22ο, ὁ Ἰωάννης βλέπει σὲ ὅραμα τὴν ἐπουράνιο Ἱερουσαλήμ, τὴν καινὴ Ἱερουσαλήμ, στὴν ὁποία θὰ κατοικήσει ὁ Θεὸς μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς πιστοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὺς ποὺ ἀπ᾽ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἐνσωματώθηκαν στὸ λαὸ του, στὴν Ἐκκλησία του. Ἐκεῖ δὲν θὰ ὑπάρχει πόνος, δάκρυ, θάνατος, πένθος, κραυγὴ ἀπελπισίας καὶ συμφορᾶς. Ἐκεῖ, λέγει ὁ Ἰωάννης, δὲν θὰ ὑπάρχει ἀνάγκη τοῦ ἡλίου, οὔτε τῆς σελήνης, οὔτε λυχναριοῦ. Ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θὰ τὴν φωτίζει· τὸ ἄκτιστο φῶς ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν θεία οὐσία. Καὶ τὸ ἀρνίο, ὁ Χριστὸς δηλαδή, θὰ εἶναι τὸ λυχνάρι της. *** Ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψη ὅλα αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία μας, δοξάζει τὸ Θεὸ κάθε ἡμέρα γιὰ τὸ ὑλικὸ φῶς, ποὺ ἀνατέλλει. «Δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς» λέμε στὴν δοξολογία, στὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ φῶς, τὸ φῶς τὸ κτιστὸ κάποτε θὰ ἐκλείψει, θὰ καταργηθεῖ. Τὰ αἰσθητὰ ποὺ φωτίζει θὰ ἐκλείψουν κι αὐτά. «Οὐδὲν φαινόμενον αἰώνιον» λέγει ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μας ἐπιζητεῖ καὶ εὔχεται νὰ χαρίζει ὁ Θεὸς στοὺς ἀνθρώπους τὸ φῶς τὸ ἄκτιστο, τὸ φῶς τὸ ἀληθινό, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. «Χριστὲ τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, τὸ φωτίζον καὶ ἁγιάζον πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον, σημειωθήτω ἐφ᾽ ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, ἵνα ἐν αὐτῷ ὀψόμεθα φῶς τὸ ἀπρόσιτον» (Εὐχὴ Α´ Ὥρας). «Φώτισὸν μου τὸ σκότος» προσευχόταν καὶ ὁ πολλὰ θεολογήσας περὶ ἀκτίστου φωτὸς ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. «Εἶμαι φτωχὸς σὲ ἀρετὲς καὶ πλούσιος σὲ πάθη» λέγει σὲ μία προσευχὴ του πρὸς τὴν Παναγία. *** γ) Στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία ὅμως, ὁ Χριστὸς μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φῶς τὸ φυσικό, ποὺ αὐτὸς δημιούργησε καὶ τὸ ἄκτιστο ὑπερφυσικὸ φῶς, ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος, ὑπάρχει κι ἕνα πνευματικὸ φῶς, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐνσαρκώνουν οἱ Χριστιανοί. «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸ μόδιον (ρωμαϊκὸ μέτρο χωρητικότητας στερεῶν, κυλινδρικὸ στὴν μορφή, κουβάς), ἀλλ᾽ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 5,14-16). Ὁ Θεὸς στοὺς χριστιανούς, ποὺ εἶναι «ὀστράκινα σκεύη», τοὺς ἔδωσε νὰ κατέχουν ἕνα θησαυρὸ ἀνεκτίμητης ἀξίας. Μὲ τὴ δύναμη καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, λέγει ὁ Παῦλος, «ἀπὸ παντοῦ πιεζόμαστε, ἀλλὰ δὲν ἀγχωνόμαστε. Φθάνουμε σὲ ἀδιέξοδο, ἀλλὰ δὲν ἀπελπιζόμαστε. Μᾶς διώκουν, ἀλλὰ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει. Πέφτουμε κάτω ἀπὸ τὰ χτυπήματα, ἀλλὰ δὲν χανόμαστε. Πάντοτε στὸ σῶμα μας περιφέρουμε τὸ θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιὰ νὰ φανερωθεῖ στὸ σῶμα μας καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ... Ξέρουμε ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριο Ἰησοῦ, θὰ ἀναστήσει καὶ ἐμᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς παρουσιάσει μπροστὰ του...». Πόσο μᾶς εὐλόγησε καὶ μᾶς χαρίτωσε ὁ Κύριος! Πόσο ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἴμαστε ἀνίκητοι, ἄφθοροι, ἀθάνατοι, αἰώνιοι! Μποροῦν νὰ μᾶς φονεύσουν, νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν, νὰ μᾶς κονιορτοποιήσουν ὑλικά, δὲν μποροῦν ὅμως νὰ μᾶς βλάψουν πνευματικὰ καὶ οὐσιαστικά. Οἱ χριστιανοὶ λοιπὸν συναισθανόμενοι τὴ δύναμη καὶ τὸ μεγαλεῖο, ποὺ τοὺς χαρίζει ὁ Χριστός, πρέπει νὰ διαλύουν τὰ σκότη τῆς ἀπιστίας, τῆς διαφθορᾶς, τῆς εἰδωλολατρίας, τοῦ πεσσιμισμοῦ, τοῦ ὠχαδερφισμοῦ, τῆς ἰδιοτέλειας, τοῦ ἐγωισμοῦ. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ πρέπει νὰ προσεύχονται «ἐλθέτῳ ἡ βασιλεία σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» ἀλλὰ καὶ νὰ προσπαθοῦν μὲ ὅλες τους τὶς δυνάμεις νὰ πραγματοποιηθεῖ αὐτὸ τὸ αἴτημὰ τους. Θὰ πρέπει νὰ φροντίζουν τὸ φῶς τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ὀρθοπραξίας νὰ μπεῖ παντοῦ. Στὴν οἰκογένεια, στὴν παιδεία, στὴν τέχνη, στὴν λογοτεχνία, στὴν ἐπιστήμη, στὴν πολι��ική, στὸν στρατό, στὸν ἀθλητισμό, στὴν ψυχαγωγία, παντοῦ καὶ πάντοτε. Ἀλλιῶς, ἂν προσεύχονται μόνο καὶ δὲν προσπαθοῦν μὲ κάθε ἀνθρώπινο θεμιτὸ μέσο νὰ λάβουν σάρκα καὶ ὀστᾶ τὰ αἰτήματὰ τους, εἶναι μονοφυσῖτες. Πιστεύουν δηλαδὴ μόνο στὴ θεία φύση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι στὴν ἀνθρώπινη. Ἀρνοῦνται τὴν ἐνσάρκωσή του. Ἢ ἂν δὲν συμβαίνει αὐτό, τότε εἶναι ἄπιστοι ἐντελῶς καὶ δὲν πιστεύουν ὅτι τὸ εὐαγγέλιο μπορεῖ νὰ ἐφαρμοσθεῖ. Δηλώνουν μὲ τὴ στάση τους ὅτι μάταια ὁ Χριστός, τὸ ἀληθινὸ φῶς, ἦρθε καὶ φώτισε τὸν κόσμο μὲ τὴ διδασκαλία του, τὴ ζωὴ του, τὴ λάμψη τοῦ ἀκτίστου φωτός. Ὅτι ἡ ὑλικὴ δημιουργία του δὲν εἶχε κανένα τέλος, κανένα σκοπό, καμμία προοπτική.

Ἀρχιμανδρίτης Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ

(2ον.—Τελευταῖον) Ἀντίθετα, οἱ κακοὶ λογισμοὶ ἐμφανίζονται εὐκολότερα καὶ ὁδηγοῦν στὴν ἁμαρτία. Μὲ δύο τρόπους βλαστάνουν μέσα στοὺς ὀρθοὺς λογισμοὺς οἱ κακοὶ λογισμοί. Εἶναι ἡ ἀμέλεια καὶ ὁ διάβολος. Μὲ τὴν ἀμέλεια ἡ ψυχὴ ἀσχολεῖται μὲ ἀπρεπῆ καὶ παράλογα, ἐνῶ ὁ διάβολος παρασέρνει μὲ δολιότητα τὸ νοῦ σὲ παράλογα καὶ ἁμαρτωλὰ πράγματα. Γιὰ τὴ γένεση καὶ καταπολέμηση τῶν πονηρῶν λογισμῶν ὁ Μέγας Βασίλειος δίνει περισσότερες πληροφορίες: «Ὅταν ἡ ψυχὴ χαλαρώσει τὴ συγκέντρωση καὶ τὴν ἔνταση τοῦ

νοῦ, φέρνει στὴ σκέψη τυχαῖα γεγονότα, ὁπότε ὁ λογισμὸς παρασύρεται ἀπὸ τὰ γεγονότα, ποὺ ἀναφέρθηκαν, χωρὶς νὰ τὰ ἐξετάζει προσεκτικά, ἀσχολεῖται περισσότερο μὲ αὐτά, μεταβαίνει ἀπὸ πλάνες σὲ μεγαλύτερες πλάνες καὶ τελικὰ καταστρέφεται πολλὲς φορὲς μὲ αἰσχρότητες καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλ᾽ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση (διάσπαση) τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ διορθώνουμε καὶ νὰ ἀσχολούμαστε πάντοτε μὲ τὴ σκέψη τῶν καλῶν πραγμάτων, ποὺ ἀφοροῦν τὸ παρόν». Καὶ συνεχίζει ὁ Ἅγιός μας: «Ὅταν ὁ διάβολος ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς προσβάλει μὲ δολιότητα καὶ σπεύδει νὰ ἐξαπολύσει μὲ μεγάλη σφοδρότητα, σὰν πυρακτωμένα βέλη, τοὺς λο-

γισμούς του ἐναντίον τῆς ἀμέριμνης καὶ ἤρεμης ψυχῆς, καὶ νὰ τὴν κάψει αἰφνίδια καὶ νὰ τῆς ὑπενθυμίζει γιὰ πολὺν καιρὸ καὶ ἐπίμονα ἐκεῖνα, ποὺ ὑπέβαλε μία φορά, τότε πρέπει αὐτὲς τὶς δόλιες προσβολὲς νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε μὲ ἐγρήγορση καὶ ἐντατικὴ προσοχή, ὅπως ὁ ἀθλητής, ποὺ ἀποφεύγει τὶς λαβὲς τῶν ἀντιπάλων μὲ τὴν ἀκριβέστερη προφύλαξη καὶ τὴν ταχύτητα τοῦ σώματος, καὶ νὰ ἀναθέσουμε τὸ πᾶν στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἐπίκληση τῆς θείας βοήθειας τὴν ἔκβαση τοῦ πολέμου καὶ τὴν ἀπόκρουση τῶν βελῶν». Οἱ κακοὶ λογισμοὶ εἶναι ἀναπόφευκτοι. Θὰ ἔρχονται ὁπωσδήποτε. Ὅμως δὲν χρειάζεται πανικός. Ὁ Γέροντας Παΐσιος τόνιζε ὅτι οἱ κακοὶ λογισμοὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ ἀδιαφορία, ἀφοῦ δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς

Ὀνομάζονται «Κλειστοί Ἀδελφοί» (The Exclusive Brethren) καί εἶναι ἕνας ἀπό τούς δύο κλάδους, πού προέκυψαν ἀπό τή διάσπαση τῶν λεγόμενων Πλυμούθειων1, μιᾶς ἄλλης προτεσταντικῆς αἱρέσεως, πού ἱδρύθηκε τόν 19ον αἰώνα στήν Ἀγγλία, ἀκολουθώντας τίς διδασκαλίες τοῦ John Nelson Darby (1800 – 1882), γι᾽ αὐτό καί παλαιότερα ὀνομάζονταν καί Δαρβιστές2. Πιστεύουν ὅτι ὁ ὑπόλοιπος χριστιανικός κόσμος, ἐκτός ἀπό αὐτούς, βρίσκεται σέ κατάσταση ἀποστασίας ἀπό τόν Θεό καί ἐγκατάλειψης τῆς αὐθεντικῆς βιβλικῆς πίστης3. Μέ ἀφετηρία αὐτή τήν πεποίθηση ξεχωρίζουν ἐπιπλέον καί γιά ἕνα ἄλλο γεγονός. Ὁ καθηγητής Ν. Scotland τό χαρακτηρίζει ὡς μία ἀσφυκτική μορφή ἐλέγχου τῆς αἱρέσεως σέ κάθε πτυχή τῆς ζωῆς τῶν μελῶν της4. Πῶς ἐκφράζεται αὐτή ἡ μορφή ἐλέγχου καί ὁ τρόπος διαφοροποίησής τους ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο; Μέ συγκεκριμένες πρακτικές, ὅπως: α) Δέν ἐπιτρέπεται τά μέλη τῆς κίνησης νά λαμβάνουν φαγητό, ὅταν ἔχει αὐτό ἑτοιμαστεῖ ἀπό μή πιστούς. β) Τά παιδιά τῶν ὀπαδῶν τῆς κίνησης δέν πρέπει νά κοινωνικοποιοῦνται μέ παιδιά ἐκτός αὐτῆς, δέν πρέπει νά λαμβά-

νουν μέρος στή θρησκευτική ἐκπαίδευση, πού παρέχεται καί δέν πρέπει νά συμμετέχουν σέ ἄλλες ἐξωσχολικές δραστηριότητες. γ) Ἀπαγορεύεται τά μέλη τῆς αἵρεσης νά φοιτήσουν σέ Κολλέγιο ἤ σέ Πανεπιστήμιο. δ) Δέν ἐπιτρέπεται καμμία μορφή ἐμπορικῆς συνεργασίας μέ συνεταίρους, πού δεν ἀνήκουν στήν κίνηση. ε) Ὑπάρχουν εἰδικοί δεσμευτικοί κανόνες γιά τόν τρόπο διαβίωσης μεταξύ τῶν μελῶν τῆς ἰδίας οἰκογένειας. στ) Ἀπαγορεύται στά σπίτια ἡ παρουσία κατοικίδιων ζώων. ζ) Ἀνεπίτρεπτη εἶναι ἐπίσης ἡ χρήση ραδιοφώνου, τηλεόρασης καί ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ. η) Οἱ γυναῖκες πρέπει νά γεννοῦν στά σπίτια τους καί ὄχι στά νοσοκομεῖα. θ) Ἐπίσης, δέν ἐπιτρέπεται να ὁμιλεῖ κάποιος σέ ἕνα μέλος, πού βρίσκεται σέ κατάσταση πειθαρχικῆς τιμωρίας. Τά ὅσα ἀναφέραμε παραπάνω εἶναι ἐνδεικτικά καί δέν ἐξαντλοῦν τούς τρόπους, μέ τούς ὁποίους ἀστυνομεύει ἡ ἐν λόγῳ αἱρετική κίνηση τή ζωή τῶν μελῶν της. Ἀντιθέτως, δικαιολογοῦν αὐτές τίς πρακτικές τους μέ τήν ἐπίκληση τῶν ἁγιογραφικῶν χωρίων: Ἡσ. 52,

11, Α΄ Κορ. 5, 9–13, Β΄ Κορ. 6, 14–18, Β΄ Τιμ. 2, 19–22. Στόχος ἡ διαφοροποίησή τους ἀπό τόν ὑπόλοιπο χριστιανικό κόσμο στήν ἄμεση καθημερινότητά τους, ὅπως ἐπίσης, πάντα κατά τούς ἰσχυρισμούς τους, ἡ ἀποφυγή τοῦ κακοῦ καί τῆς ἠθικῆς μόλυνσης. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι οἱ παραπάνω πρακτικές θυμίζουν πιό πολύ προτεσταντικό φονταμενταλισμό καί καθόλου ἔκφραση καί περιεχόμενο τοῦ χριστιανικοῦ ἤθους. Συνειρμικά, ἐπίσης, παραπέμπουν στήν καταπιεστική ἀστυνόμευση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, πού εἶχε ὑπάρξει, φυσικά μέ ἄλλες ἀφορμές, στά χρόνια παντοδυναμίας τοῦ Ἰ. Καλβίνου, στήν Γενεύη, μέ τίς λεγόμενες «Ἐκκλησιαστικές διατάξεις», πού εἶχε θεσπίσει.

καὶ Τουρισμοῦ τῆς Τουρκίας μὲ μῆλον τῆς ἔριδος τὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας Τραπεζοῦντος ἐπα-

Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸν Βυζαντινὸ Ἱ. Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Τραπεζοῦντα, τὸν περασμένο Αὔγουστο, εἶχε ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή του στὸ ἐνδεχόμενο λειτουργίας του σὲ μουσουλμανικὸ τέμενος. Ἐπισκεπτόμενος ἐθιμοτυπικῶς τὸν δήμαρχο τῆς Ματσούκα, Ἐρτογροὺλ Γκέντς, μετὰ τὴν τέλεση τῆς πανηγυρικῆς θείας Λειτουργίας στὴν ἱστορικὴ Ἱ. Μονὴ Παναγίας Σουμελᾶ, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ρωτήθηκε ἀπὸ τούρκους δημοσιογράφους ἀναφορικὰ μὲ τὸ ζήτημα, ποὺ προέκυψε μετὰ τὶς σχετικὲς δηλώσεις τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Τουρκικῆς Κυβέρνησης Μπουλὲντ Ἄριντς. “Ἐμεῖς σεβόμεθα ὅλα τὰ τζαμιά, ὅλους τοὺς χώρους προσευχῆς, ὅμως στὸ θέμα τῆς Ἁγίας Σοφίας (Τραπεζούντας) δὲν βλέπουμε κάποια ἀνάγκη”, σημείωσε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ συν έχισε: “Εἴμεθα ὑπὲρ τοῦ νὰ συνεχίσει τὴν λειτουργία της ὡς μουσεῖο. Καὶ σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα εἶπε ὁ κύριος κοινοτάρχης ὑπάρχουν πολλὰ τζαμιά, ἀλλὰ ἄδεια”. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ὑπενθύμισε τὴν πρόσφατη δήλωση τοῦ Κοινοτάρχη Ζεκὶ Μπαϊτὰρ (Zeki Baytar), ποὺ στὴν περιοχή του βρίσκεται ὁ Ἱ. Ναὸς καὶ ὁ ὁποῖος εἶχε ἀντιδράσει ἔντονα – ἀπειλώντας ἀκόμα καὶ μὲ ξεσηκωμὸ – σὲ μιὰ τέτοια προοπτική. “Πρῶτα νὰ γεμίσουν ἐκεῖνα τὰ Τζαμιὰ καὶ κατόπιν, ἂν ὑπάρχει ἀνάγκη μπορεῖ νὰ γίνει καὶ ἡ Ἁγία Σοφία”, ὑπενθύμισε τὰ λόγια τοῦ Κοινοτάρχη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος. “Ὅμως τώρα δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη, ὑπάρχει πολιτικὴ (σ.σ. σκοπιμότητα) σὲ αὐτὸ τὸ θέμα”, ἔσπευσε νὰ συμπληρώσει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ἀπομένει λοιπὸν νὰ φανεῖ, ἐὰν ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου “ἀνοίξει” τὸ δρόμο γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ ἰδιοκτησιακοῦ καθεστῶτος καὶ κατ᾽ ἐπέκταση τῆς χρήσης τοῦ ἱστορικοῦ μνημείου τῆς Χριστιανοσύνης, τῆς Κομνήνειας περιόδου, τὸ ὁποῖο ἀκόμα λειτουργεῖ ὡς μουσεῖο».

Σημειώσεις: 1. Βλ. K. Hutten, Seher, Grübler. Enthusiasten, 196610, σ. 478. 2. Βλ. P. Scheurlen, Die Sekten der Gegenwart, 19233, σ. 68. Α. Rössler, Kleine Kirchenkunde, 19992, σ. 98. 3. Βλ. L. Gassmann (Hrsg), Kleines Kirchen Handbuch, 2005, σσ.30, 32. N. Scotland, A Pocket Guide to Sects & New Religions, 2005, σ. 75 4. Βλ. N. Scotland, Τhe Exclusive Brethren, στό C. Partridge (Ed), Encyclopedia of New Religious Movements, Sects and Alternative Spiritualities, 2004, σ. 37.

Μὲ ἀπόφασιν τοῦ ἀνωτάτου ἀκυρωτικοῦ δικαστηρίου τῆς Τουρκίας (Ἄρειος Πάγος)

ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΤΟ «ΣΤΑΤΟΥΣ ΚΒΟ» ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΟΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΗΜΕΡΟΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΜΟΥΣΕΙΟΝ

Συμφώνως πρὸς πληροφορίας τοῦ στενοῦ συνεργάτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ φωτογράφου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κ. Νικολάου Μαγγίνα τὸ Ἀνώτατον Δικαστήριον τῆς Τουρκίας (Ἄρειος Πάγος) ἀνατρέπει τὸ σημερινὸν Στάτους Κβὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας Τραπεζοῦντος, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς Μουσεῖον. Συμφώνως πρὸς ὅσα μετέδωσε τὴν 24ην Δεκεμβρίου ὁ κ. Μαγγίνας ἐκ τῆς Τουρκίας: Ὕστερα ἀπὸ 36 ἔτη

«Χρειάστηκαν 36 ὁλόκληρα χρόνια προκειμένου τὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο νὰ ἀποφανθεῖ ἀναφορικὰ μὲ τὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστὼς τοῦ βυζαντινοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας Τραπεζοῦντος. Ἐὰν οἱ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες, ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἐπιβεβαιωθοῦν, τότε ἡ ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου τῆς Τουρκίας ἀναμένεται νὰ ἐπηρεάσει καὶ τὴν χρήση τοῦ Ναοῦ, ὁ ὁποῖος μέχρι σήμερα λειτουργεῖ ὡς Μουσεῖο. Συγκεκριμένα, κατὰ τὶς ἴδιες πληροφορίες, τὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο (Ἄρειος Πάγος – Yargıtay) ἀκύρωσ��, ἀφοῦ κράτησε ἐπὶ δεκαετίες σὲ ἐκκρεμότητα, ἀπόφαση τοῦ Πρωτοδικείου τῆς Τραπεζοῦντος, μὲ τὴν ὁποία εἶχε ἀπορριφθεῖ ἀγωγή, ποὺ ἀσκήθηκε τὸ 1976 ἀπὸ τὴν Γενικὴ Διεύθυνση Βακουφίων μὲ αἴτημα τὴν “ἀποβολὴ” τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ καὶ Τουρισμοῦ, ὡς παρανόμου καταληψία τοῦ Ἱ. Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας Τραπεζοῦντος, καὶ τὴν ἀπόδοση τῆς κυριότητάς του στὴν ἰδία. Τὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ ἀπε φάνθη μετὰ ἀπὸ 36 χρόνια ὅτι ἡ κρίση τοῦ πρωτοβαθμίου πολιτικοῦ Δικαστηρίου ὑπὲρ τῆς κυριότητας τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ στὴν Ἁγία Σοφία Τραπεζοῦντος δὲν ἦταν νομικῶς ὀρθή, ἀκύρωσε τὴν ἀπόφασή του καὶ ἀνέπεμψε τὴν διαφορά, σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῆς Τουρκικῆς Πολιτικῆς Δικονομίας, στὸ ἴδιο Δικαστήριο γιὰ ἐπανεκδίκαση. Σύμφωνα μὲ τὶς ἴδιες δημοσιογραφικὲς πληροφορίες, ἡ δικαστικὴ ἀντιπαράθεση μεταξὺ τῆς Γενικῆς Διεύθυνσης Βακουφίων καὶ τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ

ναλήφθηκε τὸ ἔτος 1996, ὅταν ἡ πρώτη κατέθεσε ἐκ νέου ἀγωγὴ κατὰ τοῦ δευτέρου μὲ τὸ ἴδιο αἴτημα, ὅπως καὶ τὸ 1976, τήν ἀποβολὴ δηλαδὴ τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ καὶ Τουρισμοῦ, ὡς παρανόμου καταληψία τοῦ βυζαντινοῦ Ἱ. Ναοῦ, καὶ τὴν ἀπόδοση τῆς κυριότητάς του στὴν ἰδία. Τόσο ἡ Πρωτοβάθμια Πολιτικὴ Δικαιοσύνη ὅσο καὶ τὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο, στὴ συνέχεια, εἶχαν ἀποφανθεῖ, ταχύτατα τότε, ὅτι ἡ Ἁγία Σοφία ἦταν Μουσεῖο καὶ ἔτσι ἔπρεπε νὰ συνεχίσει τὴν λειτουργία του, ἀπορρίπτοντας τὴν ἀγωγὴ τῆς Γ.Δ.Β.. Ἡ πρόσφατη ἐξέλιξη ἐνδεχομένως νὰ μὴ εἶναι ἄσχετη μὲ τὶς προθέσεις τοῦ Ἀντιπροέδρου τῆς Κυβέρνησης τῆς Τουρκίας καὶ ἀνωτάτου πολιτικῶς προϊσταμέ νου τῆς Γενικῆς Διεύθυνσης Βακουφίων κ. Bülent Arınç, ὁ ὁποῖος εἶχε δηλώσει ἤδη ἀπὸ τὸν Νοέμβριο τοῦ 2011, ὅταν ἐνέκρινε τὴν ἐπαναλειτουργία τοῦ Βυζαντινοῦ Ἱ. Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας σὲ τέμενος (εἶχε μετατραπεῖ ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς σὲ Τζαμὶ ἀλλὰ ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ᾽30 λειτουργοῦσε ὡς Μουσεῖο) ὅτι: “τὰ τεμένη εἶναι χῶροι λατρείας καὶ προσευχῆς, κατὰ συνέπεια εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ λειτουργοῦν ὡς μουσεῖα” καὶ ὅτι “μετὰ τὴν Ἁγία Σοφία τῆς Νίκαιας σειρὰ ἔχει ἡ Ἁγία Σοφία τῆς Τραπεζούντας”. Στὴν περίπτωση μάλιστα τῆς ἱστορικῆς Ἁγίας Σοφίας Νικαίας, ὅπου συνῆλθε ἡ ἕβδομη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἡ ἐπαναλειτουργία της ὡς χώρου λατρείας τῶν Μουσουλμάνων ἐγκανιάσθηκε, παρουσία τοῦ Ἀντιπροέδρου Arınç, μέ ναμάζι (ἰσλαμικὴ προσευχὴ) κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θυσιῶν (κουρμπὰν μπαϊράμι).

ἐμποδίσουμε νὰ ἔλθουν. Ὅπως δὲν μποροῦμε νὰ ἐμποδίσουμε τὰ ἀεροπλάνα νὰ πετάξουν πάνω ἀπὸ τὸ σπίτι μας ἢ τὰ πουλιὰ νὰ ἔλθουν στὸν κῆπο μας. Ἀνησυχητικὸ ὅμως καὶ ἐπικίνδυνο εἶναι νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ κατασκευαστεῖ δίπλα μας ἀεροδρόμιο, ὅπου θὰ προσγειώνονται καὶ ἀπογειώνονται καθημερινὰ ἀεροπλάνα ἢ ὅταν ἀφήσουμε τὰ πουλιὰ νὰ χτίσουν τὴ φωλιά τους στὸ σπίτι μας καὶ νὰ μᾶς ἐνοχλοῦν διαρκῶς. Ἰδιαίτερη προσοχὴ χρειάζεται στὴν ἀντιμετώπιση τῶν λογισμῶν τῆς ἀπελπισίας, γιατὶ ὁδηγοῦν στὴν καταστροφὴ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει σχετικά: «Ὁ διάβολος μᾶς βάζει τοὺς λογισμοὺς τῆς ἀπελπισίας, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μᾶς κόψει τὴν ἐλπίδα στὸν Θεό, αὐτὴ τὴν ἄγκυρα, αὐτὸ τὸ στήριγμα τῆς ζωῆς,

αὐτὴ τὴ χειραγωγὸ στὸ δρόμο μας, αὐτὴν ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὸν οὐρανό, στὴ σωτηρία τῶν χαμένων ψυχῶν. Ἡ ἐλπίδα εἶναι σὰν ἁλυσίδα ἰσχυρή, ποὺ κρέμεται ἀπὸ τὸν οὐρανό. Βαστάζει καλὰ τὶς ψυχές μας. Σιγὰ – σιγὰ ἀνασύρει πρὸς τὰ ὕψη αὐτοὺς σφιχτά. Μᾶς ἐξυψώνει πολὺ πάνω ἀπὸ τὰ κύματα τῶν κακῶν τοῦ βίου αὐτοῦ». Οἱ βλάσφημοι ἐπίσης λογισμοὶ ἐνοχλοῦν τοὺς ἀρχάριους στὴν πνευματικὴ ζωή. Ὁ διάβολος τοὺς πολεμάει παντοῦ. Ἀκόμα καὶ μέσα στὸν Ἱ. Ναό, ὅταν προσεύχονται. Θέλει νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν ἀπόγνωση μὲ τὴν ἀδιάκοπη θλίψη, ποὺ τοὺς προξενεῖ. Ἐπίσης τοὺς φέρνει λογισμοὺς ὑπερηφανείας καὶ τοὺς ἀναστατώνει πολὺ μὲ κίνδυνο νὰ ἐγκαταλείψουν τὸν πνευματικὸ ἀγώνα. Καὶ ἕνας μόνο λογισμὸς ὑπερηφανείας μπορεῖ νὰ προ-

καλέσει πνευματικὴ καταστροφή. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Ὅπως μιὰ τρυπούλα στὴν κονσέρβα εἶναι σὲ θέση νὰ τὴν βρωμίσει, γιατὶ παίρνει ἀέρα, ἔτσι καὶ ἕνας ὑπερήφανος μόνο λογισμός, ἐὰν περάσει στὸ κεφάλι μας, παίρνει τότε ἀέρα καὶ ἀχρηστεύονται οἱ ἀρετές μας». Οἱ κακοὶ λογισμοὶ ὁδηγοῦν στὶς ἁμαρτωλὲς πράξεις, ὅπως φυσικὰ καὶ οἱ καλοὶ στὶς καλὲς πράξεις. Γενικὰ οἱ λογισμοὶ εἶναι πηγὴ καὶ ρίζα ὅλων τῶν πράξεων καὶ ἐνεργειῶν τοῦ σώματος. Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται ἔλεγχος τῶν λογισμῶν, πάντα μὲ αὐστηρότητα, γιὰ νὰ μὴ γινόμαστε εὔκολα θύματα τῶν κακῶν καὶ πονηρῶν λογισμῶν. Κυρίαρχο ρόλο νὰ ἔχουν στὸ νοῦ μας οἱ καλοὶ λογισμοί. Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης


Σελὶς 4η

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΜΑΘΗΤΑΙ ΚΑΙ ΟΠΑΔΟΙ

Ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Ὁ Χριστός, ὅταν ἄρχισε ἐπισήμως τὸ ἔργο Του, προσεκάλεσε τοὺς πρώτους μαθητὲς καὶ σχημάτισε τὴν ἀποστολική Του ὁμάδα, γιατί πρῶτα ἔπρεπε νὰ μάθουν στὴν πράξη τὴν νέα ζωή, ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο καὶ ἔπειτα νὰ τὴν διδάξουν στοὺς ἀνθρώπους, σὲ ὅλα τὰ ἔθνη. Τοὺς ὀνόμασε δὲ μαθητὲς καὶ ἔτσι τιτλοφοροῦνται ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς Εὐαγγελιστές. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶπε: «Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον» (Ματθ. ι´ 24). Εἶναι γεμάτο τὸ Εὐαγγέλιο μὲ αὐτὴν τὴν προσηγορία, ὅπως: «προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ” (Ματθ. ε´ 1) «ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ» (Ματθ. η´ 23) «τότε λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ» (Ματθ. θ´ 37) «καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου» (Ματθ. ιβ´ 49) κ.λπ. Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν συγκρότηση τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μὲ τὸ Βάπτισμα, τὸ Χρίσμα καὶ τὴν θεία Εὐχαριστία, ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάσθηκαν μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων συναντᾶ κανεὶς πολλὲς τέτοιες ἐκφράσεις, ὅπως: «πληθυνόντων τῶν μαθη τῶν» (Πράξ. ς´ 1) «τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν» (Πράξ. ς´ 2) «ἐμπνέων ἀπειλῆς καὶ φόνου εἰς τοὺς μαθητὰς τοῦ Κυρίου» (Πράξ. θ´ 1) «ἐπειρᾶτο κολλᾶσθαι τοῖς μαθηταῖς καὶ πάντες ἐφοβοῦντο αὐτόν, μὴ πιστεύοντες ὅτι ἐστὶ μαθητὴς» (Πράξ. θ´ 26) «χρηματίσαι τε πρῶτον ἐν Ἀντιοχείᾳ τοὺς μαθητὰς Χριστιανοὺς» (Πράξ. ια´ 26) «οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπληροῦντο χαρᾶς καὶ Πνεύματος Ἁγίου» (Πράξ. ιγ´ 52) «κυκλωσάντων δὲ αὐτὸν τῶν μαθητῶν» (Πράξ. ιδ´ 20) «ἐπιστηρίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν» (Πράξ. ιδ´ 22) κ.λπ. Ἡ λέξη μαθητὴς προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «μαθητεύω» καὶ δείχνει κάποιον, ποὺ ἐπιλέγει ἕνα δάσκαλο, θέτει τὸν ἑαυτό του στὴν ὑπακοή του, γιὰ νὰ ἐκπαιδευθῆ στὴν γνώση, ποὺ ἐκεῖνος διαθέτει, ὥστε νὰ μεταδοθῆ καὶ σὲ αὐτὸν ἡ ἐμπειρία του καὶ οἱ γνώσεις του. Ἡ μαθητεία συνδέεται μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ διδασκάλου, κυρίως σὲ ὅ,τι ἐκεῖνος ἐκφράζει, τὴν ἐπιλογὴ ποὺ γίνεται μὲ τὴν ἐλευθερία καὶ φυσικὰ τὴν συστηματικὴ ἐκπαίδευση γιὰ τὴν μύηση τῶν ἀληθειῶν. Στὴν Ἁγία Γραφὴ γίνεται λόγος γιὰ τὸ τί εἶναι μαθητεία. Σὲ κάποια στιγμὴ τῆς διδασκαλίας Του ὁ Χριστὸς εἶπε: «διὰ τοῦτο πᾶς γραμματεὺς μαθητευθεὶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά» (Ματθ. ιγ´ 52). Τὸ μαθητεύειν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ σημαίνει μαθητεύειν «εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ γνῶσιν». Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ οἰκοδεσπότης «ὡς πλούσιος» καὶ σὲ αὐτὸν ὑπάρχουν «οἱ τῆς σοφίας θησαυροὶ» (ἱερὸς Θεοφύλακτος). Ὁπότε, ἐκεῖνος ποὺ μαθητεύει στὸν Χριστό, μετέχει στὴν βασιλεία, δηλαδὴ στὴν θεία σοφία, τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ἀριμαθαίας, ποὺ ζήτησε ἀπὸ τὸν Πιλάτο τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μετὰ τὸν θάνατό Του στὸν Σταυρό, γράφεται: «ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ» (Ματθ. κζ´ 57). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἄκουσε τὴν διδασκαλία Του, εἶδε τὰ θαύματά Του καὶ μυήθηκε στὴν γνώση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του εἶπε στοὺς μαθητές Του: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. κη´ 19– 20). Ἡ μαθητεία στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ γίνεται μὲ τὰ Μυστήρια (τὸ Βάπτισμα καὶ τὰ ἄλλα Μυστήρια) καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προσφέρουν τὴν πραγματικὴ γνώση καὶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστό. Ὁ σημαντικότερος χαρακτηρισμὸς τῶν Ἀποστόλων ἦταν «μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ» καὶ αὐτὸ τὸ ἔζησαν σὲ ὅλη τους τὴν ζωή. Καὶ ὁ καλύτερος τίτλος τῶν Χριστιανῶν εἶναι νὰ κληθοῦν μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς δὲν βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γι᾽ αὐτὸ ἡ μαθητεία γίνεται στὴν Ἐκκλησία, στὸν θησαυρὸ τῆς θεο-

λογίας καὶ τῆς ἐμπειρίας, ποὺ διαθέτει. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ εἶναι μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴ εἶναι μαθητὴς τῆς Ἐκκλησίας μὲ ὅλο τὸν εὐλογημένο θησαυρό της καὶ τὴν ἁγία ζωή της. Ὅμως, σὲ ἀντίθετη κατεύθυνση κινεῖται ὁ ὀπαδός. Ἔτσι ὀνομάζεται ἐκεῖνος, ποὺ ὑποστηρίζει μὲ ἔντονο τρόπο πρόσωπα, ἰδέες, συστήματα, ποδοσφαιρικὲς ὁμάδες, κομματικὲς παραστάσεις κλπ. Συνήθως οἱ ὀπαδοὶ ἐπιλέγουν μερικὲς ἰδεολογίες μὲ ἀδιευκρίνι-

στες διαδικασίες, γιατί πρέπει κάπου νὰ ἐνταχθοῦν, ὥστε νὰ κατοχυρώσουν κάπου τὴν ἀνασφάλειά τους καὶ νὰ συμπεριφέρωνται πάντοτε κάτω ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ὁμάδος, χωρὶς κρίση καὶ ἐλευθερία. Οἱ ὀπαδοὶ παρασύρονται ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ προβαίνουν σὲ ἐνέργειες καταστροφικές. Τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῶν ὀπαδῶν εἶναι ὅτι βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδραση ἑνὸς ἐμπαθοῦς μεσσία, ποὺ συνήθως εἶναι «αὐτοδέσποτος», δὲν ἔχουν δική τους βούληση, ἀλλὰ παρασύρονται ἀπὸ τὴν νοοτροπία τῆς μάζας, δροῦν μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ μυστικισμοῦ («ξέρει ὁ ἀρχηγός», «ἔχει δίκαιο ὁ ἀρχηγός»), συμπεριφέρονται μὲ συνθήματα, χωρὶς νὰ τὰ ἐξετάζουν κριτικά, βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῶν καθοδηγητῶν τους, παίρνουν στὰ χέρια τους μία σημαία, ποὺ ἐκφράζει τὴν ἰδεολογία, ἐνεργοῦν βίαια καὶ καταστροφικά, ἀφοῦ πάντοτε ἐκδηλώνονται συγκρουσιακὰ μὲ τὸ περιβάλλον. Ὅταν τοὺς ρωτήση κανείς, γιατί ἐνεργοῦν κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν συγκροτημένο λόγο, ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνουν τὰ ἐπιχειρήματα τῶν ἐμπαθῶν καθοδηγητῶν τους καὶ φυσικὰ ἐκφράζονται συνθηματολογικά, ἀποσπασματικὰ καὶ ἐπιθετικά. Συνήθως οἱ ὀπαδοὶ ἔχουν ἰδιότυπο καὶ ἀρρωστημένο ψυχικὸ κόσμο, διαταραγμένη σκέψη καὶ διακεκομμένο λόγο, ἀλλὰ καὶ συναισθηματικὴ ἀνωριμότητα. Τὸ ἐρώτημα γιὰ τὸ ἂν οἱ ἄρρωστοι ἀρχηγοὶ ἀρρωσταίνουν τοὺς ἀνθρώπους, ἢ οἱ ἄρρωστοι ἄνθρωποι ἐπιλέγουν ἀρρώστους ἀρχηγοὺς ἔχει διπλῆ καὶ ἀμφίδρομη ἀνάγνωση καὶ ἀπάντηση. Ἄλλες φορὲς γίνεται τὸ πρῶτο, δηλαδὴ ὁ ἄρρωστος ἀρχηγὸς ἀρρωσταίνει τοὺς ὀπαδούς του, καὶ τὶς περισσότερες φορὲς οἱ ἄρρωστοι ἄν θρωποι ὁδηγοῦνται στὸν ἄρρωστο ἀρχηγό. Ἡ βάση εἶναι ὅτι τόσο οἱ ἀρχηγοὶ ὅσο καὶ οἱ ὀπαδοὶ τελοῦν κάτω ἀπὸ τὴν μέγγενη τῆς ἀλληλεξάρτησης καὶ τῶν ἀνόμων συμφερόντων. Ἔχουν ἰδιαίτερη σημασία οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους κινοῦνται οἱ ὀπαδοὶ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἰδεολογίας καὶ τὴν ἐπικράτησή της. Συνήθως χρησιμοποιεῖται τὸ ψέμα, ἡ ἀποσπασματοποίηση ἑνὸς γεγονότος, ἡ ἀπόρριψη τῆς ἀντίθετης ἄποψης, χωρὶς ἰδιαίτερη κριτικὴ σκέψη, ἡ ὑποκρισία καὶ ἡ ἀναλγησία, ἡ ἀντιφατικότητα τῶν ἐνεργειῶν, ἀφοῦ οἱ ὀπαδοὶ κάνουν μία πράξη καὶ μετὰ τὴν καταδικάζουν ἢ τὴν χαρακτηρίζουν ὡς προβοκάτσια, ἡ βιαιότητα τῶν ἐνεργειῶν καὶ τελικὰ ὁ μὴ σεβασμὸς τῶν κανόνων, μὲ τοὺς ὁποίους συγκροτεῖται μία κοινωνία σὲ ὅλες τὶς ἐκφράσεις της. Οἱ ὀπαδοί, στὴν σύγχρονη ἐποχή, κρατοῦν στὰ χέρια τους ἕνα κινητὸ τηλέφωνο γιὰ νὰ ἐπικοινωνοῦν ἄμεσα μὲ τὸν ἀρχηγό τους καὶ ἐφαρμόζουν ὡς «στρατιωτάκια» τὶς διατεταγμένες ἐντολές του. Ἐκεῖ, ποὺ ἐκφράζεται περισσότερο ἡ ὀπαδοποίηση εἶναι ὁ χῶρος τῆς θρησκείας. Καὶ αὐτὸ γιατί ἡ

Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ἄλλωστε, στήν Ἐκκλησιαστική συνείδηση καί πράξη, ὅταν μιλᾶμε γιά τό ἱερό αὐτό μυστήριο, χρησιμοποιοῦμε φράσεις ὅπως: Φῶτα, φωτισμός, φωτίκια, νεοφώτιστος κ.λπ. Τό ἅγιο βάπτισμα εἶναι, λοιπόν, τό εἰσαγωγικό μυστήριο στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ προσωπική ὥρα πού ἡ θεία Χάρη ἐπισκιάζει τό νέο μέλος. Θά σχολιάσουμε, ὅμως, ἐκτενέστερα τόν δεύτερο τρόπο-μέσο μέ τό ὁποῖο ἡ ἁγιαστική χάρη μεταδίδεται συνεχῶς στή ζωή τῶν πιστῶν. Πρόκειται γιά τόν τρόπο καί τό μέσο πού γνωρίζουμε καλύτερα καί ζοῦμε ἐντονότερα τίς ἡμέρες τοῦ ἁγίου Δωδεκαημέρου, μέ ἀποκορύφωμα τήν παραμονή καί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων. Ὅλοι γνωρίζουμε τήν ὕπαρξή του. Σπάνια ὅμως κατανοοῦμε τή χρησιμότητα, τό νόημα καί τίς ὠφέλειες, πού ἀποκομίζουμε ἀπό τήν συχνή – καθημερινή χρήση του. Πρόκειται γιά τόν ἁγιασμό τοῦ ὕδατος, τοῦ βασικοῦ αὐτοῦ στοιχείου, πού εἶναι ἡ μή-

τρα μέσα στήν ὁποία κυοφορήθηκε ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς. Ἡ διαφορά ἀνάμεσα στούς δύο τρόπους-μέσα μετάδοσης τῆς θείας χάρης εἶναι ὅτι: Τό μέν βάπτισμα γίνεται μία καί μόνη φορά στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ εἶναι μή ἐπαναλαμβανόμενη μυστηριακή τελετή, καί γίνεται συνήθως σέ μικρή ἡλικία, ἐνῶ ὁ ἁγιασμός τοῦ ὕδατος καί γενικῶς τῶν ὑλικῶν πραγμάτων, ὡς ἐπαναλαμβανόμενα, εἶναι μυστηριακές τελετές, πού γίνονται χωρίς ἀριθμητικούς, χρονικούς ἤ ἡλικιακούς περιορισμούς. Ὁ Θεός ἁγιάζει, θεραπεύει τίς ἀσθένειές μας καί ἐπικοινωνεῖ μαζί μας κρυπτόμενος πίσω ἀπό φυσικά ἁπλούστατα στοιχεῖα, γιά νά δοκιμάζεται ἡ πίστη μας. Καί ἀπόδειξη: ὁ ἁγιασμός διά τοῦ ὕδατος, ἡ θεραπεία διά τοῦ ἁγίου ἐλαίου, τά διάφορα φάρμακα κ.λπ. καθώς καί ἡ θεία κοινωνία μέ ἄρτο καί οἶνο, τά ὁποῖα εἶναι στή διάθεση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας γιά καθημερινή ἐνίσχυσή τους στόν ἄνισο σκληρό πνευματικό ἀγώνα πού καλοῦνται νά διεξάγουν.

θρησκεία, ὅταν λειτουργῆ ὡς ἰδεολογία, ἔχει πολλὲς ψυχοπαθολογικὲς ἀρχὲς καὶ συνέπειες, ὅπως τὴν μεσσιανικότητα, τὸν μυστικισμό, τὴν ἐπικράτηση καὶ ἐπιβολὴ στοὺς ἄλλους μὲ βίαιους τρόπους. Οἱ ψυχοθεραπευτὲς ἀπὸ τὴν κλινική τους πεῖρα γνωρίζουν καλὰ ὅτι ἡ χειρότερη μορφὴ σχιζοφρένιας καλύπτεται κάτω ἀπὸ θρησκευτικὲς ἢ παραθρησκευτικὲς πεποιθήσεις. Ἔχουν ἐντοπισθῆ ἀπὸ τοὺς θρησκειολόγους τέτοια φαινόμενα καὶ τέτοιες «θρησκευτικὲς κρίσεις». Εἶναι γνωστοὶ ἀπὸ τὴν ἱστορία οἱ λεγόμενοι «ἱεροὶ πόλεμοι» γιὰ τὴν ἐπικράτηση μίας ἰδεολογίας, ποὺ γίνεται μὲ βιαιότητες καὶ φόνους. Ὁ θρησκειολόγος Ρ. Ὄττο γράφει ὅτι τὸ θρησκευτικὸ βίωμα, ὅταν δὲν συνδέεται μὲ τὸ «ἀγαθὸ» καὶ τὸ «ἔλλογο», ἐκφράζεται μὲ «δαιμονικὰ» καὶ «ἀνορθολογικὰ στοιχεῖα». Ἡ ψυχοπάθεια συμπλέκεται μὲ τὸν δαιμονισμό. Ἰδιαιτέρως αὐτὴν τὴν βιαιότητα τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τὴν συναντᾶμαι στὶς «σέκτες», ποὺ ἀποτελοῦν «ἐναλλακτικὲς θρησκευτικὲς ὀργανώσεις», οἱ ὁποῖες ἀποσπῶνται ἀπὸ τὶς βασικὲς θρησκεῖες, γιὰ νὰ διατηρήσουν δῆθεν τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες τῆς θρησκείας, ἡ ὁποία δῆθεν ἐκκοσμικεύθηκε. Ἐννοεῖται ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ τῶν μαθητῶν καὶ τῶν ὀπαδῶν, ὅπως τὴν βλέπουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία. Δυστυχῶς, καὶ στὴν Ἐκκλησία ὑπάρχουν καὶ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὀπαδοί. Ἂς ἐντοπισθοῦν μερικὲς διαφορὲς μεταξὺ τῶν δύο. Ὁ μαθητὴς ἀναγνωρίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς χῶρο μαθητείας καὶ γνώσης μὲ τὴν αὐθεντικὴ ὑπακοή, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς ὡς χῶρο συγκρούσεων καὶ ἀμφισβητήσεως μὲ τὴν ἐνέργεια τῶν ἐσωτερικῶν παθῶν. Ὁ μαθητὴς ὑπακούει στὸν Χριστό, ὅπως βιώνεται μέσα τὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλη τὶς δικές του ἀπόψεις στὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ μαθητὴς ζῆ μὲ ἀγάπη καὶ ἐλευθερία, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς συμπεριφέρεται μὲ μῖσος καὶ κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τῶν ἐσωτερικῶν ἀλόγων ὁρμῶν. Ὁ μαθητὴς μετέχει στὴν καθαρτική, φωτιστικὴ καὶ θεοποιὸ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς ἀφήνει ἀκατέργαστο καὶ ἀθεράπευτο τὸν ἐσωτερικό, ψυχικό του κόσμο. Ὁ μαθητὴς μαθητεύει καθ᾽ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς του στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ταπείνωση καὶ αὐτομεμψία, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς ἐνεργεῖ ὡς ἑτερόβουλο θῦμα ἀρρωστημένων ἀρχηγῶν, ψευδωνύμων διδασκάλων, μέσα στὸ κλίμα τῆς αὐτοδικαίωσης, καὶ προβαίνει σὲ βίαιες ἐνέργειες ὡς κριτὴς τῆς οἰκουμένης καὶ ὡς εἰσαγγελέας τοῦ Θεοῦ. Ὁ μαθητὴς δέχεται τὴν πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τοὺς Προφῆτες, Ἀποστόλους καὶ Πατέρες, καὶ μεταμορφώνεται ἀπὸ αὐτή, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς σχηματίζει τὴν δική του «σέκτα» μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ καταγγέλλει τὴν δῆθεν ἀλλοίωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Τελικά, ὁ μαθητὴς εἶναι ταπεινὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ παραμένει μέσα σὲ αὐτὴν γιὰ νὰ σωθῆ, ἐνῶ ὁ ὀπαδὸς ἐνεργεῖ ὡς σωτήρας τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως ὁ πραγματικὸς καὶ μοναδικὸς Σωτήρας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἀνάγκη ἄλλων σωτήρων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα πνευματικὸ θεραπευτήριο, ποὺ θεραπεύει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ μερικὲς φορὲς οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ἐνεργοῦν μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς ὀπαδοποίησης, ἐξεγείρονται ἐναντίον τῶν ἰατρῶν προβάλλοντας τοὺς ἑαυτούς τους ὡς ἰατρούς, γιὰ νὰ σώσουν τὴν Ἐκκλησία. Ὅμως, τέτοιες ἀναρχικὲς ἐνέργειες πολλὲς φορὲς εἶναι εὐεργετικές, γιατί ἀποκαλύπτουν ὅλο τὸ δυσῶδες περιεχόμενο, ποὺ κρυβόταν πολὺ καιρὸ κάτω ἀπὸ τὶς ὡραῖες ἐκδηλώσεις, τὰ συνέδρια, τὰ ὑποκριτικὰ κατασκευάσματα, τὴν κοινωνικὴ προσφορά, τὶς συναισθηματικὲς λατρεῖες, τὶς κτηριακὲς ἀνοικοδομήσεις κ.λπ. Πρέπει σὲ ὅλη μας τὴν ζωὴ νὰ μαθητεύουμε στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ καὶ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση καὶ νὰ μὴ συγκαταλεγόμαστε στὰ «ζαλισμένα κοπάδια», στὴν καταστροφικὴ μανία μίας «σέκτας», ἔστω καὶ ἂν αὐτὴ ὀνομάζεται χριστιανική. Οἱ ὀπαδοὶ ὑπονομεύουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, «ἀσελγοῦν» στὸ εὐλογημένο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅπως εἶναι φυσικὸ πεθαίνουν ἀπὸ πνευματικὴ ἠλεκτροπληξία, ἀποβάλλονται ἀργὰ ἢ γρήγορα ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ἔμπειρος Κληρικὸς μοῦ εἶπε: «Ἂν ὁ Κληρικὸς δὲν σέβεται τὸ θυσιαστήριο, τότε τὸ ἴδιο τὸ θυσιαστήριο κάποια μέρα δὲν θὰ τὸν ἀνεχθῆ καὶ θὰ τὸν πετάξη μακριά». Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος εἶναι ἅγιος καὶ εὐλογημένος, εὐαίσθητος καὶ πλημμυρισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν προσφέρεται γιὰ ὀπα��οποιήσεις, ἀρρωστημένες ἀνθρώπινες ἐπιδιώξεις καὶ ἑωσφορικὲς νοοτροπίες. Στὴν Ἐκκλησία πρέπει νὰ σπουδάζουμε σὲ ὅλη μας τὴν ζωὴ ἐν μαθητείᾳ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ δὲν ἔχουν ὀργανικὴ σχέση οἱ ὀργισμένοι καὶ ἀλλόφρονες ὀπαδοί. Ὁ Χριστὸς θέλει μαθητὲς καὶ ὄχι ὀπαδούς.–

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΕΡΒΙΑΣ

ΝΕΑΝΙΚΑ Μὲ ποιὲς συνήθειες ζοῦμε;

Τὴν 14ην Ἰανουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Σάββα Ἀρχιεπισκόπου Σερβίας.

ΧΡΟΝΟΣ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΠΑΡΑΧΡΗΣΙΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΗΣΙΣ ΤΟΥ

Τοῦ πρωτοπρ. Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου, ἐφημερίου Ἱ. Παρεκκλησίου Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Χατζηκυριακείου Ἱδρύματος Πειραιῶς

Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης1 ἀναφερόμενος στὴ σημασία τοῦ χρόνου, τοῦ καιροῦ καὶ πῶς μποροῦμε νὰ τὸν ἐκμεταλλευτοῦμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλύτερα γιὰ τὴν σωτηρία μας, ἐπισημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλο πράγμα ἀκριβότερο ἀπὸ τὸν καιρὸ (τὸν χρόνο)· καὶ πάλι δὲν ὑπάρχει ἄλλο πράγμα σημαντικότερο ἀπὸ τὸν καιρό. Δὲν ὑπάρχει ἄλλο πράγμα ἀκριβότερο, πρῶτον διότι ὅσα πράγματα κι ἂν χάσει κάποιος, εἴτε χρυσὸ καὶ ἄργυρο, εἴτε τιμὲς καὶ δόξες, εἴτε ἡδονὲς τοῦ σώματος, πάλι εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀποκτήσει καὶ δεύτερη φορά. Ἀλλὰ τὸν καιρό, ὅταν μία φορὰ τὸν χάσει κανένας, δὲν εἶναι δυνατὸν γιὰ δεύτερη φορὰ νὰ τὸν βάλει στὰ χέρια του ποτέ, καθὼς εἶπε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· «ὁ αὐτὸς ἀγὼν καλεῖ πάντας πρὸς τοῦτον ἀποδύεσθαι προθύμως... καὶ μὴ μέλλειν, μηδὲ προΐεσθαι τὸν καιρόν, οὐ πάλιν τυχεῖν ἀμήχανον»2. Ὁμοίως καὶ ὁ θεῖος Χρυσόστομος· «παντὸς μᾶλλον ἀφειδεῖν χρὴ ἢ χρόνου· χρυσίον ἂν ἀναλώσης δυνήση πάλιν ἀνακτήσασθαι· χρόνον δὲ ἂν ἀπολέσης, δυσκόλως αὐτὸν ἀναλήψη»3. Καὶ τὸ αἴτιο εἶναι, διότι ὅλα μὲν τὰ ἄλλα ἔχουν τὸ εἶναι καὶ τὴν ὕπαρξή τους σὲ κάποια στάση καὶ διαμονή, ὁ δὲ χρόνος ἔχει τὸ εἶναι του, τὴν ὕπαρξή του σὲ μία ἀκατάπαυστη κίνηση καὶ ροή, μαζὶ καὶ ἀπορροή, ὥστε ἐκεῖ, ποὺ μόλις φθάνει νὰ ἔλθει στὸ εἶναι, στὴν ὕπαρξη, ἐκεῖ εὐθὺς φθείρεται καὶ πηγαίνει στὸ μὴ ὄν, στὴν ἀνυπαρξία. Δεύτερον, δὲν ὑπάρχει ἄλλο πράγμα ἀκριβότερο ἀπὸ τὸν καιρό, διότι μὲ τὸν καιρὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐξαγοράσει ὅλο τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν ἐν οὐρανῷ Βασιλεία, μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνει υἱὸς τοῦ Θεοῦ κατὰ Χάριν καὶ νὰ ἑνωθεῖ κατὰ Χάριν μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἐν συντομίᾳ μπορεῖ νὰ γίνει ὁ θνητὸς ἄνθρωπος κατὰ Χάριν καὶ θέσιν θεός. Δὲν ὑπάρχει σήμερα ἄλλο πράγμα σημαντικότερο ἀπὸ τὸν καιρό, διότι οἱ σημερινοὶ χριστιανοὶ λυποῦνται γιὰ ὅλα τ᾽ ἄλλα καὶ μὲ μεγάλη δυσκολία τ᾽ ἀφήνουν ἀπὸ τὰ χέρια τους. Μά, τὸν καιρό, ποὺ εἶναι τόσο ἀκριβὸς καὶ πολύτιμος, τὸν ἔχουν τόσο ἀσήμαντο, ὥστε τὸν ξοδεύουν ἀλύπητα σὲ κενὰ καὶ μάταια πράγματα, ὅπως τὰ χαρτιά, τὰ ἱπποδρόμια, τὰ καζίνο, τὰ τυχερὰ παιχνίδια (προπό, λόττο, τζόκερ, κίνο), τὴν τηλεόραση κ.ἄ. παρόμοια παιχνίδια, ὥστε παρομοιάζουν καὶ αὐτοὶ μὲ ἐκεῖνον τὸν ἀνόητο Γερμανό, ὁ ὁποῖος, ὅπως γράφει ἡ ἱστορία, βρίσκοντας τὸν πολύτιμο λίθο «Ἀδάμαντα», ποὺ εἶχε ὁ Κάρολος Δούκας τῆς Βουργουντίας, ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τοῦ ὑπερβολικοῦ μεγέθους του, ἦταν ἕνας μεγάλος καὶ περιληπτικὸς θησαυρός, ποὺ ξεπερνοῦσε κάθε τιμή, δὲν γνώρισε τί ἀξίζει, ἀλλά, καταφρονώντας τον σὰν ἕνα ἁπλὸ λίθο, τὸν πούλησε γιὰ ἕνα ἀσκὶ κρασί. Περισσότερο οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, ποὺ δὲν γνωρίζουν πόσο πολύτιμος εἶναι ὁ καιρός, ποὺ τοὺς χάρισε ὁ Θεός, εἶναι παρόμοιοι μὲ τὸν ἄλογο ἐκεῖνο πετεινό, ποὺ γράφει ὁ Αἴσωπος, ὁ ὁποῖος, σκαλίζοντας σὲ μία κοπριὰ καὶ βρίσκοντας ἕνα πολύτιμο διαμάντι, εἶπε ὅτι ἦταν καλύτερο νὰ ἔβρισκε ἕνα σπυρὶ κριθάρι, παρὰ ἕνα τέτοιο πολύτιμο λιθάρι, ἀλλάζοντας δηλ. ἕνα πολύτιμο πράγμα μὲ ἕνα εὐτελὲς καὶ ἕνα ἀκριβὸ μὲ ἕνα φθηνό. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀκοῦν ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἠσαΐα ὅτι ὁ Κύριος «ταχὺ ἔρχεται καὶ οὐ χρονιεῖ»4 καὶ ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἀββακοὺμ ὅτι «ἐρχόμενος ἤξει καὶ οὐ μὴ χρονίσει»5· καὶ παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτὰ αὐτοί, νομίζοντας τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὅτι ὁ Κύριος ἀργοπορεῖ νὰ ἔλθει, ξοδεύουν τὸν καιρὸ τῆς ζωῆς τους στὸ νὰ βλέπουν πῶς παίζουν οἱ ἄλλοι τὰ παιχνίδια. Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀκοῦν τὸν σοφὸ Σειράχ, ποὺ παραγγέλλει καὶ λέει· «ἐνθυμήσου, ἄνθρωπε ὅτι ὁ θάνατος δὲν ἀργεῖ νὰ ἔλθει»· «μνήσθητι ὅτι ὁ θάνατος οὐ χρονιεῖ»· «ἐνθυμήσου ὅτι

ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι κοντά, γιὰ νὰ σὲ καταφθάσει»· «μνήσθητι ὅτι ὀργὴ οὐ χρονιεῖ»6, καὶ παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτὰ αὐτοὶ κλείνουν τὰ αὐτιά τους σὰν τὴν ἀσπίδα (εἶδος φιδιοῦ) καὶ δὲν ἀκοῦν τὶς παραγγελίες αὐτές, ποὺ τοὺς κάνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἀλλὰ νομίζουν πὼς ὁ θάνατος εἶναι πολὺ μακρυὰ ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ πὼς ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἀργοπορεῖ νὰ ἔλθει ἐπάνω τους καὶ ἔτσι καταναλώνουν χωρὶς καμμιὰ λεπτομερῆ ἐξέταση τὸν χρυσὸ καιρό, ποὺ τοὺς χάρισε ὁ Θεός, γιὰ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὴν θεία ὀργή, στὰ ψυχοβλαβῆ παιχνίδια, ποὺ εἴπαμε. Τὸν καιρὸ αὐτὸν τῆς ζωῆς μας τὸν χάρισε ὁ Θεός, ἀγαπητοί, α) γιὰ νὰ θυμόμασθε τὶς ἁμαρτίες, ποὺ κάναμε καὶ Τὸν λυπήσαμε, νὰ μετανοοῦμε γι᾽ αὐτὲς καὶ νὰ ζητᾶμε συγχώρηση· β) γιὰ νὰ στοχαζόμασθε τὴν φοβερὰ ὥρα τοῦ θανάτου καὶ τὸν βίαιο ἀποχωρισμό, ποὺ θὰ λάβουν οἱ ψυχὲς ἀπὸ τὰ σώματά μας, νὰ κλαῖμε καὶ νὰ ὀδυρώμασθε, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν δαιμόνων ἐκείνη τὴν φρικτὴ ὥρα· γ) γιὰ νὰ θυμόμασθε τὴν φοβερὰ κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπολογία, ποὺ ἔχουμε νὰ δώσουμε σ᾽ αὐτὴ γιὰ ὅλους τοὺς λογισμούς, ὅλα τὰ λόγια καὶ ὅλα τὰ ἔργα μας· δ) γιὰ νὰ θυμόμασθε τὴν μέλλουσα κόλαση, ποὺ θὰ λάβουν οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοὶ στὸ πῦρ τὸ αἰώνιο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν θὰ λυτρωθοῦν ποτὲ καὶ ε) γιὰ νὰ θυμόμασθε τὴν μέλλουσα μακαριότητα καὶ Βασιλεία, ποὺ θὰ ἀπολαύσουν οἱ μετανοημένοι δίκαιοι στοὺς Οὐρανοὺς εἰς αἰῶνα αἰῶνος. Αὐτὰ ἂς στοχαζόμασθε, αὐτὰ ἂς θυμόμασθε, αὐτὰ ἂς μελετοῦμε, ποὺ εἶναι ὠφέλιμα γιὰ τὴν ψυχή μας, γιὰ νὰ περάσει ὁ καιρὸς καὶ ἡ ὥρα. Ὅταν θέλεις νὰ περάσει ὁ καιρὸς καὶ ἡ ὥρα, πάρε στὰ χέρια σου κανένα ψυχωφελὲς βιβλίο καὶ διάβασε, ἂν ξέρεις γράμματα· ἂν δὲν ξέρεις, παρακάλεσε κάποιον ἀδελφό, ποὺ ξέρει, νὰ διαβάζει ἐκεῖνος κι ἐσὺ ν᾽ ἀκοῦς. Θέλεις νὰ περάσει ὁ καιρὸς καὶ ἡ ὥρα; Ἐργάσου κάποια ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, πήγαινε νὰ δεῖς κανένα ἄρρωστο, γιὰ νὰ τὸν παρηγορήσεις μὲ τὸν λόγο, ἂν μπορεῖς νὰ τὸν βοηθήσεις καὶ μὲ τὸ ἔργο. Πήγαινε μέσα στὴν ἁγία Ἐκκλησία κι ἐκεῖ δὲς μὲ περιέργεια τὶς ἅγιες Εἰκόνες καὶ προσκύνησέ τες μὲ εὐλάβεια· ρίξε μία ματιὰ εὐλαβείας στὸ ἅγιο Βῆμα καὶ στοχάσου πὼς ἐκεῖ μέσα θυσιάζεται ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ κάθε μέρα μυστηριωδῶς, γιὰ νὰ σὲ θρέψει καὶ νὰ σὲ ἁγιάσει μὲ τὴν θεία Κοινωνία. Συλλογίσου πὼς ὁ ἐπίγειος Ναὸς εἶναι τύπος τοῦ Οὐρανοῦ, στὸν ὁποῖο βρίσκονται ἀοράτως οἱ τάξεις τῶν οὐρανίων ἀγγέλων καὶ τῶν Ἁγίων. Ἐκεῖ εὑρισκόμενος, προσευχήσου στὸν Θεό, γιὰ νὰ σὲ ἐλεήσει· φώναζε ἐκ βάθους καρδίας καὶ λέγε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με»· κᾶνε καὶ κάμποσες μετάνοιες στρωτὲς ἢ προσκυνητές, ὅσες μπορέσεις. Θέλεις νὰ περάσει ὁ καιρὸς καὶ ἡ ὥρα; Δὲς τὰ ποιήματα τοῦ Θεοῦ, τὸν οὐρανό, τὸν ἥλιο, τὴν σελήνη, τὰ ἄστρα, τὴν γῆ, τὰ δένδρα, τὰ ζῶα, τὴν θάλασσα, τὰ ψάρια καὶ ὅλα τὰ ἄλλα πόσο ὄμορφα εἶναι, πόσο καλά, πόσο δυνατά! καὶ δόξασε καὶ εὐχαρίστησε τὸν ποιητὴ Θεό, ποὺ τὰ δημιούργησε, ἐξαιτίας τῆς ἀγαθότητάς Του καὶ τῆς δικῆς σου ἀγάπης. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἅγια παιχνίδια, στὰ ὁποῖα πρέπει νὰ καταγίνεσαι, ἀγαπητέ μου, γιὰ νὰ περάσει ὁ καιρός. Αὐτὰ εἶναι τὰ ἐπαινετὰ καὶ ἱερὰ θέατρα, τὰ ἁρμόδια καὶ οἰκεῖα στοὺς χριστιανούς, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ βλέπεις, γιὰ νὰ περάσει ἡ ὥρα καὶ ὄχι τὰ σατανικά, μιαρὰ καὶ ἀκάθαρτα παιχνίδια.

Ὑποσημειώσεις:

1. ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσσαλονίκη 1999, σσ 101, 102, 110. 2. Λόγος εἰς τὸν ἐξισωτήν. 3. Ὁμιλία νη´ εἰς τὸν Ἰωάννην. 4. Ἠσ. 14, 1. 5. Ἀβ. 2, 8. 6. Σειρ. 14, 12 καὶ 7, 17.

Ἡ συνήθεια δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο, παρὰ ἡ παγιωμένη συμπεριφορὰ μας. «Εἶναι ἕνα γνώρισμα ποὺ παραμένει», θὰ μᾶς πεῖ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Κυριαρχεῖ στὴ ζωὴ μας ἀκόμη κι ἂν δὲν τὸ συνειδητοποιοῦμε. Εἶναι τόσο ἰσχυρή, ὥστε ἄλλοι τὴν εἶπαν «δεύτερη φύση», κι ἄλλοι «τυραννία». «Ὅταν σταθεροποιεῖται μὲ τὸν χρόνο, τότε θεωρεῖται νόμος», ἀναφέρει πάλι ὁ ἴδιος. Γιʼ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ μεταβάλει κανεὶς αὐτὸ ποὺ διατηρήθηκε ὡς συνήθεια γιὰ πολὺ καιρό. Λειτουργοῦμε πάντοτε κάτω ἀπʼ τὶς δικὲς της αὐστηρότατες ἐπιταγές. Δὲν μποροῦμε νὰ παρεκκλίνουμε ἀπʼ αὐτές, δὲν εἶναι ἁπλό, δὲν γίνεται! Θὰ λέγαμε δὲ καὶ πὼς δὲν τὸ διανοούμαστε ἀκόμη! Γιʼ αὐτὸ κατὰ τὸν Λαφοντὲν ἔλεγε πὼς «στὴ συνήθεια εἴμαστε ὅλοι δοῦλοι, ἄλλος λίγο κι ἄλλος πολὺ»! Λέγει παραστατικὰ ὁ Μ. Βασίλειος: «Τὴ διακοπὴ μιᾶς συνήθειας εἶναι δύσκολο νὰ τὴν ὑποφέρουν καὶ τὰ ἄλογα ζῶα. Κάποτε μάλιστα εἶδα ἐγὼ ἕνα βόδι νὰ δακρύζει στὴ φάτνη, ὅταν πέθανε ἐκεῖνο ποὺ ἦταν μαζὶ του στὴ βοσκὴ καὶ στὸ ζυγὸ»! Ἐρευνητὲς ποὺ παρακολούθησαν τὶς κινήσεις 100.000 κατόχων κινητῶν τηλεφώνων (δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Nature»), ἐπιβεβαίωσαν τὴ θεω��ία, ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὄντα ποὺ λειτουργοῦν μὲ βάση τὴ συνήθεια. Πηγαίνουμε στὸ σχολεῖο ἢ τὶς δουλειὲς μας κι ἐπιστρέφουμε στὸ σπίτι μας κατὰ τόσο συνηθισμένο τρόπο, ποὺ εἶναι ἀπόλυτα προβλέψιμος. Σὲ βαθμὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ σχεδιαστοῦν πολλὲς ἀστικὲς ὑπηρεσίες! *** Κατʼ ἀρχὴν οἱ συνήθειες ἔχουν τὴν καλὴ τους πλευρά. Ἁπλοποιοῦν τὴ ζωὴ μας, τὴν ἀνακουφίζουν, τὴν καθιστοῦν πολὺ εὔκολη. Κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο «οἱ κόποι ποὺ καταβάλλονται ἀπὸ μακρὰ συνήθεια, προκαλοῦν λιγότερη λύπη». Ὁ Δημόκριτος ἔλεγε πὼς «ὁ συνεχὴς μόχθος μὲ τὴ συνήθεια γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐλαφρὺς». Τόσο πολὺ ὥστε νὰ μὴ σκεπτόμαστε καὶ πολὺ γιʼ αὐτὸ ποὺ κάνουμε! Τὸ σῶμα μας ἐνεργεῖ ἀπὸ μόνο του. Ἐλέχθη ἐπίσης: «Κάθε συνήθεια κάνει πιὸ ἐπινοητικὸ τὸ χέρι μας καὶ πιὸ ἀδέξιο τὸ νοῦ μας». Ἂν τώρα αὐτές, πέραν ἀπʼ τὶς σωματικὲς μας ἀνάγκες, εἶναι καὶ πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἀρετῆς, τὶ μεγαλεῖο! Μᾶς ἀνεβάζουν καθημερινά, μᾶς ἀνορθώνουν, μᾶς οἰκοδομοῦν. Γιὰ παράδειγμα… Ἂν συνήθειὰ μας εἶναι τίποτα νὰ μὴ κάνουμε χωρὶς προσευχὴ… Ἂν συνήθειὰ μας εἶναι νὰ ἐφαρμόζουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ… Ἂν συνήθειὰ μας εἶναι νὰ μὴ κακολογοῦμε κανένα… Ἂν συνήθειὰ μας εἶναι νʼ ἀκοῦμε καὶ νὰ διαβάζουμε κάτι πνευματικὸ… Ἂν συνήθειὰ μας εἶναι νὰ βοηθοῦμε ἔστω καὶ μὲ τὸν καλὸ μας τὸ λόγο… Θυμίζουν ὅλ᾽ αὐτὰ τοῦτο τὸ λόγο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου: «Εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ τὸ νὰ πράττει κανεὶς ἀπὸ συνήθεια τὰ ἀγαθὰ». Κι ἂν μιὰ καλὴ συνήθεια υἱοθετηθεῖ ἀπὸ πολλούς, τὶ εὐλογία! Τονίζει καὶ πάλι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Συνήθεια καλὴ ποὺ εἰσήχθηκε καὶ ποὺ τηρεῖται ἀπʼ ὅλους, θὰ διαδοθεῖ

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

σὲ μακροὺς χρόνους καὶ κανένας καιρὸς δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὴν ἐξαφανίσει». Γίνεται δηλαδὴ κάτι σὰν παράδοση ἱερή! *** Ὅμως ὑπάρχουν καὶ οἱ κακὲς συνήθειες. Μεγάλη δημοσιογραφικὴ ἔρευνα εἶχε τὸν ἑξῆς τίτλο: «Κολλημένοι μὲ τὶς κακὲς μας συνήθειες». Καὶ στὴ συνέχεια μὲ διεξοδικὸ τρόπο ἀνέλυε πόσο ἀκριβὰ πληρώνουμε τὶς κακὲς μας συνήθειες ὅπως τὸ κάπνισμα, τὸ ἀλκοόλ, τὴν καθιστικὴ ζωή, τὴν μὴ ὑγιεινὴ διατροφὴ κ.λπ. Καὶ νὰ ἦταν μόνο τὸ σῶμα… Ἔλεγε ὁ Πασκὰλ: «Οἱ κακὲς συν ήθειες ἀφοῦ γίνουν δεύτερη φύση, σκοτώνουν τὴν πρώτη. Κάνουν τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀφύσικη»! Μιὰ Ἱσπανικὴ παροιμία ἀναφέρει: «Οἱ κακὲς συνήθειες στὴν ἀρχὴ μοιάζουν μὲ νήματα ἀράχνης, κατόπιν μὲ καλώδια»! Τότε πιὰ μεταβάλλονται σὲ τυραννία!

Τὶ γίνεται ἆραγε, ὅταν συνηθίζουμε στὴν ἁμαρτία;

Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἀπαντᾶ ὡς ἑξῆς ὁ Μ. Βασίλειος: «Ἡ ἐπίμονη ἐνασχόληση μὲ τὶς ἁμαρτίες δημιουργεῖ στὴ ψυχὴ κάποια συνήθεια, ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ μεταβληθεῖ. Γιατί, ὅταν μιὰ συνήθεια τῆς ψυχῆς παλιώσει, καὶ ἡ μελέτη τοῦ κακοῦ σταθεροποιηθεῖ μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, εἶναι δύσκολο νὰ θεραπευτεῖ ἢ εἶναι τελείως ἀθεράπευτη, ἐπειδὴ ἡ συνήθεια μετατρέπεται τὶς περισσότερες φορὲς σὲ δεύτερη φύση». Μιὰ δεύτερη φύση νὰ ἐργάζεται ὅλη στὴν ἁμαρτία! Τότε πλέον μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀπόλυτη τυραννία τῶν (δαιμονικῶν) παθῶν! Καὶ «τὰ πάθη ποὺ δυνάμωσαν μὲ τὸν χρόνο, χρειάζονται χρόνο πολὺ, γιὰ νὰ διορθωθοῦν», κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο. Δὲν εἶναι κάτι τὸ ἁπλό, οὔτε καὶ εὔκολο. Τότε συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ ἱ. Αὐγουστῖνος: «Ἂν δὲν ἀντισταθεῖς στὴν κακὴ συνήθεια, σὲ λίγο αὐτὴ γίνεται κάτι τὸ ὅμοιο μὲ τὴν ἀνάγκη». Καὶ δὲν ὑπάρχει κάτι πιὸ φοβερὸ νὰ ἔχουν μεταβληθεῖ σὲ ἀνάγκες τὰ πάθη μας! Ἀναφέρει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Εἶναι φοβερὰ δεσμὰ τὰ ἁμαρτήματα καὶ τὰ πάθη. Γιατὶ δὲν εἶναι δεμένα μόνο τὰ χέρια, ἀλλʼ ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος»! Γιʼ αὐτὸ καὶ μᾶς προτρέπει: «Mή τρέφεις θηρία, ἐννοῶ τὰ πάθη»! Κι ἀκόμη: «Kάθε πάθος τῆς ψυχῆς μας εἶναι σκληρὸ καὶ τυραννικὸ κι ἀχόρταγο καὶ δὲν παύει ποτὲ νὰ μᾶς καταβροχθίζει κάθε ἡμέρα»! *** Εἶναι, λοιπόν, πάρα πολὺ σημαντικὸ νὰ ἔχουμε στὴ ζωὴ μας τὶς καλὲς συνήθειες, ἐκεῖνες ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὸ Ἀγαθὸ καὶ ὄχι ἐκεῖνες ποὺ μᾶς δένουν καὶ μᾶς τυραννοῦν στὰ χαλκουργεῖα τῆς κακίας. Εἶναι ὡραῖος καὶ τοῦτος ὁ λόγος: «Ἡ ἁμαρτία στὴν ἀρχὴ ἔρχεται σὰν ταξιδιώτης τῆς νύχτας. Ἔπειτα γίνεται ἐπισκέπτης κι ὕστερα οἰκοδεσπότης»! Ναί, μὲ τὸ νὰ πράττουμε τὴν ἁμαρτία ἀμβλύνεται κατʼ ἀρχὴν ἡ συνείδησὴ μας ἀπέναντὶ της, ἔπειτα συμβιβαζόμαστε, ὑποχωροῦμε, μαθαίνουμε νὰ ζοῦμε μʼ αὐτὴν καὶ νὰ τὴν ὑπομένουμε, κι ὕστερα νὰ μὴ μποροῦμε νὰ ζήσουμε χωρὶς αὐτήν! Γιʼ αὐτὸ ὅλοι μίλησαν γιὰ τὴν προσοχή, ποὺ ἀπαιτεῖται στὶς μικρὲς, ἀλλὰ κακὲς συνήθειες. Ἀπʼ αὐτὲς ἀρχίζουν καὶ χτίζονται τὰ μεγάλα πάθη. *** Ἀλλʼ ἃς ποῦμε καὶ κάτι ἄλλο, ἐπίσης πάρα πολὺ σημαντικό. Πρό-

κειται γιὰ τὴν ἀντικατάσταση τῶν κακῶν συνηθειῶν μας μὲ τὶς καλές. Τὶ εὐλογία! Οἱ μικρὲς ἀλλαγὲς σήμερα, χτίζουν τὶς συνήθειὲς μας γιὰ μιὰ ζωή. Νὰ ἕνα ὑπέροχο ὅραμα! Ἔγραφε ἕνα περιοδικὸ γιὰ τὴν ὑγεία: «Μὲ τὴ θέληση νὰ ἀποκτήσουμε ἕνα καλύτερο τρόπο ζωῆς προχωροῦμε σὲ μικρές, καθημερινὲς ἀλλαγὲς, ποὺ γίνονται συνήθεια πρὶν καλὰ καλὰ τὸ καταλάβουμε. Ἄσκηση καὶ καλὴ διατροφὴ πᾶνε μαζί. Δὲν χρειάζονται οὔτε πολύπλοκες δίαιτες, οὔτε ἀκριβὸς ἀθλητικὸς ἐξοπλισμός, ἀλλὰ μικρὲς καὶ ἁπλὲς ἀλλαγὲς στὶς συνήθειές μας, ποὺ σταδιακὰ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν σʼ ἕνα ἄλλο δρόμο. Τὸν δρόμο πρὸς τὴν ὑγεία καὶ τὴν εὐεξία». Ναί! Ὅπως ἀπὸ τὶς μικρὲς ἁμαρτωλὲς συνήθειες καταλήγουμε στὰ μεγάλα καὶ τυραννικὰ πάθη, ἔτσι καὶ μὲ τὶς μικρὲς καλὲς συνήθειες διαμορφώνουμε τελείως τὴ ζωὴ μας πρὸς τὸ καλύτερο καὶ πρὸς τὰ ἄνω. Ἀναφέρει ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Εἶναι μεγάλη ἡ τυραννίδα τῆς συνήθειας, καὶ τόσο μεγάλη, ὥστε νὰ φθάνει νὰ γίνεται ἀνάγκη τῆς φύσεως. Ἂν ὅμως ἡ συνήθεια γεννᾶ αὐτήν, εἶναι φανερὸ ὅτι κι ἡ συνήθεια τὴ σβήνει». Ἡ μιὰ συνήθεια, λοιπόν, σβήνει τὴν ἄλλη. Ἡ καλὴ ἀφανίζει τὴν κακή. Νάτος ὁ τρόπος! Γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ ἀπαιτεῖται θέληση. Ἀποφασιστικότητα. Ἀκόμη δὲ καὶ ἡ (καλὴ) βία! Νὰ βιάζουμε τὸν ἑαυτὸ μας νὰ υἱοθετεῖ τὴν καλὴ συνήθεια, αὐτὴν ποὺ θὰ ἐξαλείψει τὴν κακή. Γιὰ παράδειγμα… Ἐκεῖ ποὺ δὲν κάναμε ποτὲ (βραδινὴ) προσευχή, νὰ μὴ κοιμηθοῦμε ποτὲ χωρὶς αὐτήν! Ἐκεῖ ποὺ πηγαίναμε κάπου κάπου στὴν Ἐκκλησία, νὰ εἶναι νόμος γιὰ μᾶς νὰ μὴ λείψουμε ποτὲ ἀπʼ τὴν Κυριακάτικο Ἐκκλησιασμό! Ἐκεῖ ποὺ βλέπαμε μὲ τὶς ὧρες τηλεόραση, τὴν κλείνουμε γιὰ νὰ μελετήσουμε ἕνα ἔντυπο ποὺ θὰ μᾶς ὠφελήσει πνευματικά! «Ἄν συνηθίσεις τὸν ἑαυτὸ σου στὴν ὡραία αὐτὴ πνευματικὴ ζωὴ ἀναφέρει ὁ ἱ. Χρυσόστομος- ἀκόμα καὶ σὲ στιγμὲς ραθυμίας, δὲν θὰ φτάσεις νὰ παραβεῖς κάτι ἀπʼ τὰ ἐπιτάγματα αὐτά, γιατὶ ἡ συνήθεια ἀποκτᾶ τὴ στερεότητα τῆς φύσεως. Ὅπως εἶναι εὔκολο νὰ κοιμᾶται κανεὶς καὶ νὰ τρώει καὶ νὰ πίνει καὶ νὰ ἀναπνέει ἔτσι θὰ γίνει εὔκολη καὶ ἡ ἄσκηση τῆς ἀρετῆς. Θὰ ἀπολαύσουμε ἔτσι τὴ γνήσια ἀπόλαυση, σταθμεύοντας σὲ ἀκύμαντο λιμάνι μέσα σὲ ἀτελεύτητη γα λήνη». *** Οἱ «ἐθισμοὶ» τῆς καθημερι νότητὰς μας, καλοὶ μου φίλοι, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ ὁποιοιδήποτε. Πόσο μέγα λάθος κάνουμε, ἐκεῖ στὴν προσπάθειὰ μας νὰ ἀποδείξουμε ὅτι μεγαλώσαμε, ἐκεῖ μέσα στόν ἐπαναστατικὸ πυρετὸ τῆς ἐφηβείας, νὰ ἀποβάλουμε τὶς καλὲς συνήθειες καὶ νὰ υἱοθετοῦμε τὶς κακές, ὅταν μάλιστα τὸ ὅραμὰ μας, οἱ στόχοι καὶ ἡ σταθερὴ μας ἐπιδίωξη, ὅπως ἀναφέραμε βρίσκονται στὴν ἀκριβῶς ἀντίθετη κατεύθυνση! Κι ἂν ἕνας νέος χτίζει πάντα πάνω στὶς καλύτερες συνήθειες τὴ ζωὴ του, ἀντικαθιστώντας μʼ αὐτὲς ἀκόμη καὶ τὶς κακές, πόσο μεγαλειώδης καὶ ἁγιασμένη θὰ εἶναι αὐτή! Μʼ αὐτὲς λοιπὸν νὰ ζήσουμε, μονάχα μʼ αὐτὲς… Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

ΣΤΗ στήλη «Γεγονότα καὶ Σχόλια» τοῦ παρόντος φύλλου ὁ σχολιογράφος μας ἀναφέρει τὴν σφαγὴ ὀρνιθίων ἀπὸ γνωστὴ ἑταιρεία ἐκτροφῆς καὶ ἐμπορίας ὀρνιθίων ἀκολουθώντας τὸ τελετουργικό τοῦ μουσουλμανικοῦ νόμου τῆς σαρίας «χαλάλ». Μέσα ἀπὸ τὴ στήλη τοῦ «Ο.Π.», ἐπειδὴ τὸ θέμα θεωρεῖται μείζονος σημασίας, θὰ προχωρήσουμε περαιτέρω πρός ἐνημέρωση τοῦ ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ καὶ θὰ παραθέσουμε σχετικὸ ἄρθρο, ποὺ ἀναρτήθηκε στὸ ἱστολόγιο «defencenet.gr» (15.12.12) μὲ τὸν διακριτικὸ τίτλο «Κοτόπουλο a la Ἰσλὰμ καταναλώνουν οἱ Ἑλληνικὲς Ἔνοπλες Δυνάμεις». Ἀναφέρει λοιπὸν ἡ συγκεκριμένη ἱστοσελίδα: «Ὅταν "κομπάζει" ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς προμηθευτὲς σὲ κοτόπουλα, τῶν Ὀρθόδοξων Ἑλληνικῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων ὅτι τὰ σφάζει μὲ τὸν εἰδικό, μουσουλμανικό, τελετουργικὸ τρόπο "χαλάλ", τότε προκύπτει πολὺ σοβαρὸ ζήτημα, γιατί ἀκόμα ἐξ ὅσων γνωρίζουμε ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς πολεμάει Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος (ὑπὲρ βωμῶν, καὶ ἑστιῶν, κατὰ τοὺς ἀρχαίους προγόνους μας). Μὲ τὸν ὅρο “χαλὰλ” περιγράφονται τὰ προϊόντα, ποὺ ἔχουν παραχθεῖ καὶ προετοιμαστεῖ μὲ βάση τὶς παραδόσεις καὶ τοὺς κανόνες τῆς μουσουλμανικῆς θρησκείας. Στὴν περίπτωση τοῦ κρέατος, πρόκειται γιὰ προϊόντα ποὺ κατ᾽ ἀρχὰς δὲν περιέχουν χοιρινὸ καὶ προέρχονται ἀπὸ ζῶα, τὰ ὁποῖα ἔχουν θανατωθεῖ μὲ συγκεκριμένο τελετουργικό. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν ἑταιρεία αὐτή, π��ὶν θανατώσουν ἕνα κοτόπουλο, διαβάζει ὁ Μουσουλμάνος ὑπάλληλος σφάχτης, μία Μουσουλμανικὴ προσευχὴ καὶ κατόπιν θανατώνει τὸ κοτόπουλο λέγοντας τὰ λόγια "Μπισμιλλὰχ Ἐρραχμάν Ἐρραχήμ, Ἀλλάχου Ἐκμπάρ". Νὰ θυμίσουμε ὅτι τό Ἀλλάχου Ἐκμπὰρ εἶναι δημοφιλὴς προσφώνηση τῶν ἰσλα-

μιστῶν ἀνταρτῶν στὴ Συρία, ὅταν ἐκτελοῦν ἀμάχους, καὶ στρατιῶτες τοῦ Ἄσαντ. Στὴν ἑταιρεία “Πίνδος” λοιπόν, ἀποκλείεται νὰ εἶναι μὴ Μουσουλμάνος ὑπάλληλος ὁ σφαγέας, διότι θὰ πρέπει νὰ τηρήσει εὐλαβικὰ τὴν διαδικασία HALAL καὶ νὰ πεῖ τὴν προσευχή. Πρόκειται φυσικὰ γιὰ θρησκευτικὸ ρατσισμὸ σὲ μία θέση ὑπαλλήλου μίας Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας, ποὺ οἱ περισσότεροι δυνητικὰ πελάτες της, εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι. Καὶ αὐτὸ συμβαίνει σὲ μία Χώρα, ὅπου ἐμφανίζονται διάφοροι "προοδευτικοὶ", οἱ ὁποῖοι ζητοῦν τὴν ἀποκαθήλωση τῶν Εἰκόνων ἀπὸ τοὺς δημόσιους χώρους, ἐνῶ ταυτόχρονα καταναλώνουν κρέας σφαγμένο μὲ τελετουργικὸ τρόπο! Ἂν μπεῖτε στὴν ἱστοσελίδα τῆς ἑταιρείας θὰ δεῖτε τὰ ἑξῆς: “Ἡ “Πίνδος” ἐφαρμόζει ὅλα τὰ σύγχρονα διεθνῆ πρότυπα γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ τὴν ὑψηλὴ ποιότητα τῶν προϊόντων της. Τὰ κοτόπουλα ΠΙΝΔΟΣ, ἔχουν τὴν πιστοποίηση ΧΑΛΛΑΛ (XALLAL), ἀπὸ τὸν Μουφτὴ Ξάνθης, γιὰ τὴν τήρηση τῆς διαδικασίας, ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τὴν Μουσουλμανικὴ Θρησκεία”. Γιὰ τὸ θέμα διαβάζουμε στὸ Xanthi Press: «Τὸ κρέας ποὺ καταναλώνουν οἱ μουσουλμάνοι γίνεται ἀντικείμενο θρησκευτικῆς καὶ πολιτικῆς ἐκμετάλλευσης καθὼς ἡ γραμμὴ ποὺ ἀκολουθεῖται μέσα ἀπὸ τοὺς θρησκευτικοὺς χώρους τῆς μειονότητας ὑπαγορεύει τὴν κατανάλωση κρέατος μόνο ἀπὸ ἐγκεκριμένους κρεοπῶλες, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν συγκεκριμένη διαδικασία σφαγῆς καὶ “διαβάζουν” τὰ κρέατα κατὰ τὴ σφαγή τους! Γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ αὐτὴ ἡ προϋπόθεση ἐπιστρατεύεται ὁ Μουφτὴς Ξάνθης Ἐμὶν Σινίκογλου (ὁ νόμιμος μάλιστα καὶ ὄχι ὁ ψευδομουφτὴς), ὁ ὁποῖος ἐκδίδει βεβαι-

ώσεις ὅτι συγκεκριμένοι παραγωγοὶ κρέατος ἔχουν τὴ σχετικὴ πιστοποίηση, ποὺ ὀνομάζεται Χαλάλ!». Εἴπατε τίποτα; Ὁ Μουφτὴς βεβαιώνει ὅτι τὰ κοτόπουλα τῆς ἑταιρείας “Πίνδος” διαθέτουν τὴν ἀντίστοιχη πιστοποίηση καθὼς κατὰ τὴ διαδικασία σφαγῆς διαβάζεται μία συγκεκριμένη εὐχή. Ἀντίστοιχα πιστοποιητικὰ ἔχουν ἐκδοθεῖ γιὰ μειονοτικοὺς κρεοπῶλες στὴν Ξάνθη. Σύμφωνα μὲ τοὺς μουσουλμανικοὺς νόμους, τὰ ζῶα πρέπει νὰ σφαχτοῦν κόβοντας τὸν λαιμό τους, ὥστε νὰ τρέξει ὅλο τους τὸ αἷμα. Τὰ ζῶα πεθαίνουν συχνὰ μὲ ἕνα ἀργὸ ὀδυνηρὸ θάνατο ἐξαιτίας τῶν θρησκευτικῶν σφαγείων, τὰ ὁποῖα ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τοὺς νόμους, ποὺ ἀπαιτοῦν τὰ ζῶα πρῶτα νὰ ἀναισθητοποιοῦνται πρὶν τὴ θανάτωσή τους. Τὰ κοτόπουλα τῆς ἑταιρείας ΠΙΝΔΟΣ καταναλώνονται ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, καὶ τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις καὶ μᾶλλον κανεὶς δὲν ἤξερε ὅτι ἔχουν σχετικὴ πιστοποίηση, παρότι θὰ ἔπρεπε, καθότι ἐγείρεται σοβαρὸ λατρευτικὸ ζήτημα. Ἐπίσης ἔχει ἀναφερθεῖ ὅτι στὴν τιμὴ τοῦ κοτόπουλου ποὺ ἀγοράζουμε, προστίθεται ἕνας "κρυφὸς φόρος", γιὰ τὴν πιστοποίηση Χαλάλ, ὅπου καὶ τὸν εἰσπράττει ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε ἑταιρεία, ποὺ ἔχει πιστοποίηση χαλάλ, ἡ Μουσουλμανικὴ κοινότητα. Οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι πολίτες τὸ γνωρίζουν αὐτό; Γιὰ αὐτοὺς πληρώνει κανεὶς κανένα φόρο;». Ἐμεῖς θὰ προσθέσουμε μία πληροφορία, τήν ὁποία ἀκούσαμε ἀπό τό Ραδιόφωνο τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἡ ἑταιρεία «ΠΙΝΔΟΣ» δημιουργήθηκε ἀπὸ ἑφτὰ ἀγρότες τοῦ Νομοῦ Ἰωαννίνων μὲ παρότρυνση τοῦ ΠΣΕ (Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν). Σύμπτωση ἢ ἐνορχηστρωμένη ἐνέργεια τῶν ὀπαδῶν τῆς «Νέας Τάξης Πραγμάτων»;


11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Σελὶς 5η

Δι᾽ αὐτοῦ ἔπαυσαν οἱ διωγμοί ἐναντίον τῶν χριστιανῶν καί ἡ Ἐκκλησία συνέχισε τήν πορείαν της

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ 1700 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΠΙΣΤΑΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ! «ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ ΛΑΜΠΡΥΝΘΩΜΕΝ ΛΑΟΙ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ π. ΜΑΞΙΜΟΥ (Περί τῆς πρωταρχικῆς αἰτίας τῆς καταργήσεως τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς) Οἱ πνευματικοί νόμοι θά λειτουργήσουν ὑπερ ἡμῶν, διότι ἡ Ἑλλάς ἐστοχεύθη ἀδίκως

2αν Νοεμβρίου 1912, ἡμέραν Παρασκευήν.

Ἡ ἐνσωμάτωσις μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα

Θά ἐξαγγελθῆ Πατριαρχικόν καί Συνοδικόν μήνυμα καί θά ἀναπεμφθῆ μία ἐκτενής ἀναφορά προσευχῆς καί μνήμης. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὑποδεικνύει πρός τούς ποιμένας καί λειτουργούς τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου καί εἰς τούς ἐκκλησιαστικούς διακόνους τούς πνευματικούς τρόπους, διά νά ἀρέσωμεν εἰς τόν Θεόν

Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος εἰς τό μήνυμα, τό ὁποῖον ἀπηύθυνε διά τό νέον ἔτος, ἀφοῦ τονίζει ὅτι αὐτό ἐκηρύχθη ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὡς ἔτος «Πανανθρωπίνης Ἀλληλεγγύης», ὑπογραμμίζει ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἀπεφάσισε νά ἀφιερώση τό παρόν ἔτος εἰς τήν «θρησκευτικήν ἐλευθερίαν», τιμῶν μέ αὐτόν τόν τρόπον τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, διά τοῦ ὁποίου ὁ Ἁγιώτατος Αὐτοκράτωρ καί ἱδρυτής τῆς Κωνσταντινουπόλεως Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας ἔπαυσε τούς διωγμούς κατά τῶν Χριστιανῶν. Ἀκολούθως προαναγγέλλει ἐκδηλώσεις εἰς τήν Ἱεράν Πατριαρχικήν καί Σταυροπηγιακήν Ἱεράν Μονήν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, κατά τήν Κυριακήν τῶν Μυροφόρων. Εἰς τό πλαίσιον τῶν ἐκδηλώσεων αὐτῶν θά ἐπισκεφθῆ τό τόπον ἐκδόσεως τοῦ Διατάγματος, ἐν Μεδιολάνοις τῆς Ἰταλίας, εἰς τήν ἱστορικήν ἕδραν τοῦ Ἁγιωτάτου Ἐπισκόπου Ἀμβροσίου. Τό μήνυμα

Πλέον συγκεκριμένως εἰς τό μήνυμα ἀναφέρει: «Ἀδελφοί, Πατέρες καί Τέκνα, Ἤχθημεν, ὡς γνωστόν, εἰς τήν ἀπόφασιν ὅπως ἀφιερώσωμεν τό παρόν ἔτος, τόν χρόνον τοῦτον τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρωπείων καί τῆς συνωδινούσης εἰς ἀεί μετά τοῦ πλάσματος κτίσεως, εἰς τήν θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ή ν ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ν, καί συγκεκριμένως εἰς τό Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἁγιώτατος Βασιλεύς καί ἱδρυτής τῆς πόλεως ταύτης Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας ἔπαυσε τούς διωγμούς κατά τῶν χριστιανῶν καί ἔθεσε τά θεμέλια, ὥστε ἡ μέν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά συνεχίζῃ εἰρηνικῶς, κατά τό ἀνθρωπίνως δυνατόν, τήν πορείαν αὐτῆς, ἡ δέ κοινωνία τοῦ κράτους νά μεταβληθῇ εἰς κοινωνίαν χριστιανικήν, ἐρειδομένην εἰς τάς ἀρχάς τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, εἰς τήν ὁποίαν ἐπετρέπετο καί ἡ ἐλευθέρα ἔκφρασις ἑκάστης θρησκευτικῆς πεποιθήσεως. Οὕτω, λοιπόν, ἐπ᾿ ἀφορμῇ τῆς 1700ῆς ἐπετείου ἀπό τῆς ἐκδόσεως τοῦ ἐν λόγῳ Διατάγματος κρίνομεν ἀπό τοῦ Ἱεροῦ τούτου Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας, τοῦ συλλαμβάνοντος καί ἀξιολογοῦντος τά σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅτι τό ἔτος 2013, πέραν τοῦ ὅτι δέον ὅπως βιωθῇ ὑπό πάντων ὡς ἔτος πανανθρωπίνης ἀλληλεγγύης, πρέπει νά ἀποτελέσῃ καί ἔτος μνήμης τοῦ κεφαλαιώδους διά τήν Ἐκκλησίαν καί τόν σύμπαντα κόσμον γεγονότος τούτου τῆς θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ῆ ς ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς, διά τήν ὁποίαν ἡ ἀνθρωπότης πάντοτε ἐργάζεται καί κηρύττει καί προσπαθεῖ, χωρίς ὅμως καί μέχρι τῶν ἡμερῶν μας νά τήν πραγματοποιῇ ἐμπειρικῶς καί ἀληθῶς. Ὅμως, ἡ προσπάθεια συνεχίζεται, καί δέον νά ἐντείνεται καθημερινῶς ἐν χ ρ ό ν ῳ καί ἀ- χ ρ ό ν ω ς. Ὁ χρόνος ἔχει ἀρχήν καί ὁ ἄχρονος εἶναι ὁ μόνιμος, ὁ ἀληθινός. Ὅθεν, εἰς μ ν ή μ η ν, ἀλλά καί εἰς ἀ φ ύ π ν ι σ ι ν καί ἐ ρ γ α σ ί α ν καί σ υ μ β ο λ ή ν εἰς τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν, ἀπεφασίσαμεν μετά τῆς περί ἡμᾶς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπως ὀργανώσωμεν οὐχί ἑορταστικάς, ἀλλά ἐπετειακάς ἐκδηλώσεις μνήμης, ἀξιολογήσεως τοῦ παρελθόντος, διαπιστώσεως τοῦ ἐνεστῶτος, καί

προβλεπτικῆς μελέτης τοῦ ἀχρόνου μέλλοντος ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν θρησκευτικήν ἐλευθερίαν. Αἱ ἐκδηλώσεις αὗται προγραμματίζονται διά τήν Ἀναστάσιμον περίοδον, διά τῆς προσκλήσεως πρός συμμετοχήν ἐκπροσώπων τῶν κατά τόπους ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί συλλειτουργίας μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῇ καθ᾿ ἡμᾶς Ἱερᾷ Πατριαρχικῇ καί Σταυροπηγιακῇ Μονῇ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, τῇ Κυριακῇ τῶν Μυροφόρων, ἐν τῇ ὁποίᾳ ἱστορικῇ καί περιπύστῳ Μονῇ ἀνά τούς αἰῶνας ρέει τό ὕδωρ τό ζῶν τοῦ θαύματος καί τῆς ἀνακουφίσεως καί τῆς ἐλευθερίας, ἥτις μεταλαμβάνεται διά τοῦ ζωοδόχου ὕδατος καί μεταποιεῖ τόν μεταλαμβάνοντα εἰς εἰρηνικόν, εἰς ἐλεύθερον, εἰς πλήρη ἀγάπης καί εὐδοκίας, καί τόν ἀναβιβάζει ὑπέρ τά μάταια καί τά γήϊνα.

Συνοδικόν μήνυμα

Ἀπό τοῦ ἱστορικοῦ, λοιπόν, καί ἱεροῦ τούτου χώρου τοῦ θαύματος καί τῆς μαρτυρίας θά ἐξαγγείλωμεν διά Πατριαρχικοῦ ἡμῶν καὶ Συνοδικοῦ Μηνύματος τό ἄχρονον τοῦ Μυστηρίου, καί θά ἀναπέμψωμεν μίαν ἐκτενῆ, μίαν ἀ ν α φ ο ρ ά ν, προσευχῆς καί μνήμης, καί ἱκετευτικήν ἀξιολόγησιν τῶν ν ο η τ ῶ ν εἰς τόν πεπερασμένον ἀνθρώπινον νοῦν καί τῶν ἀ(στερητικόν α) ν ο ή τ ω ν (τῶν μή νοουμένων), τῶν ὁποίων κύριος καί ρυθμιστής καί κυβερνήτης εἶναι ὁ "δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γενόμενος ἄνθρωπος" Κύριος Ἰησοῦς. Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ τοῦ ἑορτασμοῦ παγκοσμίως τῆς ἐπετείου ταύτης ἔχει προγραμματισθῆ καί ἐπίσκεψις τῆς ἡμετέρας Μετριότητος εἰς τόν τόπον τῆς ἐκδόσεως τοῦ Διατάγματος, ἐν Μεδιολάνοις τῆς Ἰταλίας, εἰς τήν ἱστορικήν ἕδραν τοῦ Ἁγιωτάτου Ἐπισκόπου Ἀμβροσίου. Συγχρόνως ὅμως, πρός τῇ ἀφιερώσει τοῦ ἀρξαμένου ἐνιαυτο��� εἰς τά δύο κορυφαῖα ταῦτα γεγονότα, τῆς ἀ λ λ η λ ε γ γύ η ς καί τῆς θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ῆ ς ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς, τιμῶμεν καί τήν μνήμην ὅλων τῶν ἐνδόξων ἁγίων Μαρτύρων, ὁσίων καί δικαίων, οἱ ὁποῖοι ἄχρι τῆς δοθείσης ὑπό τοῦ θεοστέπτου Βασιλέως Κωνσταντίνου θ ρ η σ κ ε υ τ ι κ ῆ ς ἐ λ ε υ θ ε ρ ί α ς ἐξέχεαν τό αἷμα των καί ἔδωκαν τήν μαρτυρίαν των διά τόν τά "πάντα περιέχοντα δρακί" Χριστόν, καί ἐτίμησαν τό "ὑπέρ ἡμῶν καί πολλῶν ἐκχυθέν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν" Αἷμα τοῦ Κυρίου διά τοῦ ἰδίου αὐτῶν αἵματος. Διά τοῦτο αἰσθανόμεθα ἐσωτέραν τήν ἀνάγκην νά ὑπενθυμίσωμεν καί κατά τήν ἱεράν ταύτην στιγμήν, ὅτι ἡ ἐπέτειος, ἄλλως, τῆς ἀ ν ε ξ ι θ ρ η σ κ ε ί α ς δέν εἶναι μόνον ἐπέτειος χαρμόσυνος καί τροπαιοφόρος, τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ταυτοχρόνως ὑπενθυμίζει εἰς ἡμᾶς ὅτι, πρό τοῦ θριάμβου τῆς χριστιανικῆς πίστεως, προηγήθη καί προηγεῖται πάντοτε τό μαρτύριον.

Πρό τῆς Ἀναστάσεως ἡ ἀνάβασις τοῦ Γολγοθᾶ

Ἀποτελεῖ ἀληθῶς χρέος ὀφειλετικόν τῆς Ἐκκλησίας νά εὐαγγελίζεται πᾶσι τά μαρτύρια τῶν πρώτων χριστιανῶν, "ἅ ἤκουσε καί ἑώρακε καί ἐψηλάφισεν", ὥστε νά ἀναμιμνησκώμεθα οἱ πάντες δόξης Θεοῦ, καί οἱ νῦν δι᾿ ἀκοῆς ἀκούοντες, κοινωνίαν ἔχωμεν μετά τῶν ἁγίων μαρτύρων καί δι᾿ αὐτῶν μετά

ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΩΝ Διατί ἆραγε δέν συζητεῖται εἰς τήν Ὁλομέλειαν τῆς Βουλῆς πρό ἡμερησίας διατάξεως;

Παραθέτομεν κατωτέρω πρόσφατον ψήφισμα τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Ἱεροῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος (ΙΣΚΕ) διά τάς γερμανικάς ἀποζημιώσεις, τήν ἐπιστροφήν τοῦ κατοχικοῦ δανείου καί τάς γερμανικάς ἐπανορθώσεις. Ἡ Γενική Συνέλευσις ἀπεφάσισεν ὁμοφώνως:

«Ὑποστηρίζει τὰ δίκαια αἰτήματα τοῦ “Ἐθνικοῦ Συμβουλίου διεκδίκησης τῶν ὀφειλῶν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα” καὶ ζητᾶ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση νὰ προωθήσει καὶ νὰ διεκδικήσει: 1. Τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ κατοχικοῦ δανείου, ποὺ οἱ δυνάμεις κατοχῆς ὑποχρέωσαν τὴ Χώρα μας νὰ τοὺς παράσχει, πέρα τῶν ἐξόδων συντήρησης τῶν κατοχικῶν στρατευμάτων, 2. Τὶς Γερμανικὲς ἐπανορθώσεις, ποὺ μᾶς ἐπιδίκασε ἡ Διεθνὴς Διάσκεψη Εἰρήνης τῶν Παρισίων (1946) γιὰ τὶς καταστροφὲς, ποὺ μᾶς προξένησαν τὰ ναζιστικὰ στρατεύματα στὴν ὑποδομὴ τῆς Χώρας μας, 3. Τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν, ποὺ ἀφαίρεσαν τὰ Γερμανικὰ στρατεύματα κατοχῆς ἀπὸ τὰ Μουσεῖα μας καὶ τοὺς Ἀρχαιολογικοὺς χώρους,

4. Τὶς Γερμανικὲς ἀποζημιώσεις, δηλαδὴ τὶς ἀποζημιώσεις πρὸς τὰ θύματα τῆς θηριωδίας τῶν ναζιστικῶν στρατευμάτων κατοχῆς σὲ βάρος τῶν κατοίκων ἑκατὸ (100) περίπου ὁλοκαυτωμάτων πόλεων καὶ χωριῶν, ἀλλὰ καὶ γενικότερα σὲ βάρος τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ. 5. Τὸ ποσὸ τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ κατοχικοῦ δανείου καὶ τῶν Γερμανικῶν ἐπανορθώσεων νὰ διατεθεῖ κατὰ προτεραιότητα γιὰ τὴν προβολὴ τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος, ποὺ ἀπειλεῖ ἄμεσα μὲ ἀφανισμὸ τὸν τόπο μας, τὴν παιδεία καὶ τὴ δημόσια ὑγεία».

Τό ψήφισμα ἀπεστάλη εἰς τόν Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, τόν Πρωθυπουργόν, τόν Πρόεδρον τῆς Βουλῆς, τούς Ἀρχηγούς τῶν πολιτικῶν κομμάτων, τούς Βουλευτάς, τούς Εὐρωβουλευτάς, τούς ὑπουργούς, τόν πρέσβυν τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας, τά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως. Εἰς τό διαβιβαστικόν κείμενον πρός τούς προαναφερομένους, τά μέλη τοῦ ΙΣΚΕ καταθέτουν τήν ἀπορίαν των, διατί τό θέμα δέν ἔχει ἔλθει εἰς τήν Ὁλομέλειαν τῆς Βουλῆς πρός συζήτησιν ἐκτός ἡμερησίας διατάξεως.

τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, "τοῦ πιστοῦ καί ἀληθοῦς μάρτυρος καί πρωτοτόκου τῶν νεκρῶν καί ἀρχηγοῦ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ" ὅπως λέγει τό (Μαρτύριον τῶν ἐν Λουγδούνῳ τελειωθέντων, τά μαρτύρια τῶν ἀρχαίων χριστιανῶν, ΕΠΕ 30, σελ. 220). Διά τά "μαρτύρια" ταῦτα λίαν προσφυῶς μαρτυρεῖ ὁ Ἁγιορείτης μοναχός Καισάριος Δαπόντες, ὅτι κατέλιπον ἡμῖν ταῦτα οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες ὡς "ἀρραβῶνας πώς ἔχομεν νά σμίξωμεν μετ᾿ αὐτῶν εἰς τούς χρυσοῦς αἰῶνας. Εἰς τήν πατρίδα μας ἐκεῖ, εἰς τόν Παράδεισόν μας (ἐφ᾿ ὅσον τόν ἀξιωθῶμεν λόγῳ τῆς ἀνθρωπίνης ματαιοδοξίας καί δοξομανίας μας), ἐκεῖνοι μέ τό αἷμά των, ἡμεῖς μέ τόν σταυρόν μας" (Μαρτύριον νεομάρτυρος Χρήστου, “῾Η αὐτόγραφη νεομαρτυρολογική συλλογή τοῦ μοναχοῦ Καισαρίου Δαπόντες (17131784), ἔκδ. Μυγδονία, σελ. 303).

Εἰς πάντας ἕνας σταυρός ὑπό τοῦ Κυρίου μας

Ἐάν, λοιπόν, ἄρωμεν καί κατά τό ἔτος τοῦτο μεθ᾿ ὑπομονῆς καί ἀγάπης καί ἀνεξικακίας, "συγχωροῦντες ἑαυτούς καί ἀλλήλους" ἐν ἀνωτερότητι, τόν σταυρόν μας, εἶναι βέβαιον ὅτι θά νικήσωμεν καί θά συγκαταριθμηθῶμεν μέ αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔδωκαν τό αἷμά των διά τόν Χριστόν. Εἰς πάντας ὁ Κύριος δίδει ἕνα σταυρόν, ὁ ὁποῖος εἶναι αἱ διάφοροι σωματικαί, ψυχικαί καί πνευματικαί ἀσθένειαι· εἶναι ἡ μή συνειδητοποίησις τῆς ματαιότητος· ἡ ἀδυναμία βιώσεως τῆς ἀγάπης "καθώς ἐστι"· ἡ μανία καί τάσις πρός τό κακόν, πρός τήν ἐκδίκησιν· καί, τέλος, ἡ ἔφεσις καί προαίρεσις τοῦ ἀνθρώπου νά εἶναι προσκολημμένος εἰς τήν "γηΐνην δυσωδίαν" καί νά ἀποφεύγῃ τήν "μελέτην τοῦ θανάτου"· ἀξιολογοῦμεν πάντοτε οἱ ἄνθρωποι τόν χρόνον ὡς "παίγνιον ἐπί τῆς γῆς" ὡς "φύσημα μή κρατούμενον", ὡς "πτῆσιν ὀρνέου παρερχομένου", ὡς "ναῦν ἐπί θαλάσσης ἴχνος οὐκ ἔχουσαν". Αὐτόν τόν σταυρόν δέν πρέπει νά τόν ἀρνούμεθα καί νά ἐπιδιώκωμεν νά φύγῃ ἀφ᾿ ἡμῶν, ἀλλά νά τόν αἴρωμεν μέ χαράν "ὡς ἀρετῆς περιουσίαν"· τοιουτοτρόπως θά προκόπτωμεν εἰς τόν ἀγῶνα μας. Ὅλη ἡ ζωή μας θά γίνεται μία γ έ φ υ ρ α, μετάγουσα ἡμᾶς ὄχι εἰς τήν ἀνθρωπίνην δῆθεν ἐπιτυχίαν καί δόξαν, τήν ὁποίαν ματαίως ἐπιδιώκομεν, ἀλλ᾿ εἰς τόν οὐρανόν. Οὐδέποτε ὅμως, ἐξ ἑτέρου, λησμονοῦμεν ἐν τῇ Πόλει ταύτῃ ὅτι τόν μεγαλύτερον σταυρόν τόν ἐσήκωσαν, μετά τόν Θεάνθρωπον Κύριον καί τήν Παναγίαν Μητέρα Του, οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, μέ πρῶτον τόν Πρωτομάρτυρα καί Ἀρχιδιάκονον Στέφανον καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, τόν Πρωτόκλητον Ἀνδρέαν, ἀλλά καί οἱ πατέρες καί οἱ προπάτορες ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι "ἐταπεινώθησαν ἕως θανάτου" διά νά ζῶμεν ἐλευθέρως κατά τό ἐφικτόν ἡμεῖς οἱ ἐπιγενόμενοι. Ἀδελφοί καί τέκνα, Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νά διέλθωμεν τό ἔτος τοῦτο 2013 εἰρηνικῶς, "ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσιν", "συνιέντες τί τό θέλημα τοῦ Κυρίου" (Ἐφεσ. ε΄,16-18). Ἄς μή καταλίπωμεν διά τῆς πολιτείας καί τῆς ἀπανθρώπου πολλάκις καί ἐκδικητικῆς συμπεριφορᾶς μας στάσιν καί πόλεμον τοῖς ἀδελφοῖς, ἀλλά χαράν καί εἰρήνην καί ὁμόνοιαν καί ἀγάπην, προχωροῦντες κατά πάντα νικηφόροι πρός τόν Θεόν, μέ τήν βεβαιότητα ὅτι "οὐκ ἄξια τά παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρός τήν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς" (Ρωμ. η΄,18-19). Οἱ ποιμένες καί λειτουργοί τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου καί οἱ ἐκκλησιαστικοί διάκονοι ἄς πορευθῶμεν "ἄμεμπτοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καί δικαιώμασι τοῦ Κυρίου, καί πάσῃ τῇ πρός τόν πλησίον λειτουργίᾳ, ἄοκνοι, ζῆλον Θεοῦ πολύν ἔχοντες καί ζέοντες τῷ πνεύματι" (Μαρτύριον τῶν ἐν Λουγδούνῳ τελειωθέντων, σελ. 194). Ἄς ἀγωνισθῶμεν μέ ὅλας τάς δυνάμεις τῆς ψυχῆς καί τοῦ νοός μας νά ἀρέσωμεν εἰς τόν Θεόν, μετερχόμενοι πᾶσαν πρακτικήν ἀρετήν, νηστείαν, ἐγκράτειαν, προσευχήν, πτωχείαν, χωρίς νά ἀπορροφώμεθα τελείως ὑπό τῆς φροντίδος τῶν γηΐνων καί σωματικῶν ἀναγκῶν, ἐπιδιώκοντες "ἐπίπλαστον δόξαν", ἀλλά ἡδόμενοι καί ἐνασχολούμενοι μέ τά θεῖα νοήματα, ἐντρυφῶντες εἰς τά κάλλη καί τήν δόξαν καί τό φῶς τοῦ Κυρίου, καί διανύοντες τήν ζωήν μας ἐν ὁσιότητι, δικαιοσύνῃ καί ἀσκήσει.

Εἰς τόν Πατριάρχην Γεωργίας κ. Ἠλίαν

Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ τῆς μαρτυρίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου "ἐκτός τῶν τειχῶν" προγραμματίζομεν καί ἐφέτος ἱεράς ἀποδημίας, μέ πρώτην τήν ἐντός τῶν ἡμερῶν πρός τήν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Γεωργίας, διά νά τιμήσωμεν τήν 80ήν ἐπέτειον ζωῆς καί τήν 35ην Πατριαρχικήν τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου καί Καθολικοῦ πάσης Γεωργίας κυρίου Ἠλία…».

Ὁ Πρωτεπιστάτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης, ἀπηύθυνε πνευματικόν καί ἐθνικόν μήνυμα ἐπί τῇ εἰσόδῳ εἰς τόν νέον ἔτος 2013. «Ἡ Ἑλλάς ἐστοχεύθη ἀδίκως, διά τοῦτο πιστεύομεν ὅτι οἱ πνευματικοί νόμοι θά λειτουργήσουν ὑπέρ ἡμῶν. Ἀρκεῖ νά ἐπιδείξωμεν ἀφοσίωσιν εἰς τά τῆς πίστεως καί τά λοιπά πατροπαράδοτα ἰδανικά». Τό μήνυμα τό ἀπηύθυνεν ἀπό τό πρῶτον πρόγραμμα τῆς Ε.Ρ.Τ. ( Ἡ φωνή τῆς Ἑλλάδος) καί τήν ἐκπομπήν τοῦ κ. Ἰωάννου Τζουανοπούλου. Μέσῳ αὐτοῦ προαναγγέλλει ὅτι τό 2013 ἀποτελεῖ Ἰωβηλαῖον ἔτος διά τό Ἅγιον Ὄρος, διότι κατά τήν διάρκειάν του (3ην Ὀκτωβρίου) θά ἑορτασθῆ ἡ ἑκατονταετηρίς τῆς ἐνσωματώσεώς του εἰς τήν Μητέρα Ἑλλάδα, ἐνῶ ηὐχήθη νά συνεργασθοῦν Ἐκκλησία καί Πολιτεία διά τήν ὑλοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους μέ τήν ἀνέγερσιν ὑπερλάμπρου Ἱεροῦ Ναοῦ ἀφιερωμένου εἰς τόν Σωτῆρα Χριστόν. Τό μήνυμα Τό πλῆρες κείμενον τοῦ μηνύματος ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἀγαπητὲ ἀδελφὲ κ. Ἰωάννη Τζουανόπουλε, εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν ἐπιδειχθεῖσαν ὑμετέραν ἀγάπην καὶ τὸν σεβασ��ὸν πρὸς τὸ “Περιβόλι τῆς Παναγίας”, τὸ Ἅγιον Ὄρος, καθὼς καὶ διὰ τὴν ἰδιαιτέραν τιμὴν πρὸς τὸν ὁμιλοῦντα, τὸν Πρωτεπιστάτην αὐτοῦ, ἵνα μὲ τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἔτους εἴπω ὀλίγα τινὰ πρὸς τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μας, τοὺς ἐν Ἑλλάδι καὶ τῇ ἀλλοδαπῇ. Θὰ ἀρχίσωμεν ψάλλοντες τὸ Ἀπολυτίκιον τοῦ ἑορτάζοντος Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, τὸ ὁποῖον ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς συνανθρώπους μας. Τὸ Ἅγιον Ὄρος, δι᾽ ὅσους ἔχουν ἀμυδράν ἰδέαν περὶ αὐτοῦ, εἶναι εἷς πανάρχαιος ἱερὸς Τόπος, εἶναι ἕν ζωντανὸν βυζαντινὸν μνημεῖον ἐν δράσει, εἶναι μία πνευματικὴ καὶ ἐθνικὴ κιβωτός. Ἐφέτος, ὁ Ἁγιώνυμος καὶ περιώνυμος Ἄθως ἑώρτασεν ἐν ταπεινότητι, σεμνότητι ἀλλὰ καὶ μεγαλοπρεπείᾳ τὴν ἑκατονταετηρίδα τῆς ἀπελευθερώσεως αὐτοῦ ἐκ τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, ὅστις ζυγὸς ἐβάστασεν ἐπὶ 500 ὁλόκληρα ἔτη. Κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ παρελθόντος μηνὸς Νοεμβρίου, μὲ τὸ Ἁγιορειτικὸν ἡμερολόγιον, κατέφθασεν εἰς τὸν λιμένα τῆς Δάφνης ἡ σύγχρονος πολεμικὴ φρεγάτα τοῦ Ἑλληνικοῦ μας στόλου “Σαλαμὶς” μὲ τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Γ.Ε.Ν., τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Στόλου καὶ ἄλλους ἀξιωματικούς τοῦ πολεμικοῦ Ναυτικοῦ -σχεδὸν ἅπασα ἡ ἡγεσία αὐτοῦ- ἵνα συμμετάσχουν, κατόπιν προσκλήσεως, εἰς τὰς ἑορτίους ἐκδηλώσεις τοῦ Ἁγίου Ὄρους, δεδομένου ὅτι ὁ ἔνδοξος Ἑλληνικὸς Στόλος εἶναι ἐκεῖνος ὅστις πρῶτος ἠλευθέρωσε τὸν Ἱερὸν ἡμῶν Τόπον, τὴν

Ὡς γνωστόν, ἡ Ἱερὰ Κοινότης Ἁγίου Ὄρους ἔλαβε μέρος καὶ εἰς τὰς ἐκδηλώσεις τῶν ἐλευθερίων τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἄλλων πόλεων τῆς Μακεδονίας, μεταφέρουσα μάλιστα εἰς τὴν πόλιν τοῦ Μεγαλομάρτυρος Ἁγίου Δημητρίου καὶ τὴν θαυματουργὸν Εἰκόνα τοῦ Πρωτάτου “Ἄξιόν Ἐστιν”. Ἰωβηλαῖον ἔτος διὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος εἶναι καὶ τὸ ἐπερχόμενον νέον Σωτήριον ἔτος 2013, διότι κατ᾽ αὐτό, συγκεκριμένως τὴν 3ην Ὀκτωβρίου, θὰ ἑορτασθῆ ἡ ἑκατονταετηρὶς τῆς ἐνσωματώσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τὴν Μητέρα Ἑλλάδα. Τοῦτο ἐπετεύχθη κατόπιν παναγιορειτικοῦ Ἱεροῦ Ψηφίσματος τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐνώπιον τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ “Ἄξιόν Ἐστιν” εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Πρωτάτου ἐν Καρυαῖς, τῷ καιρῷ ἐκείνῳ 3 Ὀκτωβρίου 1913. Ὅμως, τὰ χαροποιὰ ἱστορικὰ ταῦτα γεγονότα εὑρίσκουν τὴν πατρίδα μας καὶ τὸν Ἑλληνικὸν αὐτῆς λαὸν νὰ δοκιμάζωνται. Πρόκειται διὰ κρίσιν πνευματικὴν τε καὶ οἰκονομικήν, ἀγγίζουσαν τὰς περισσοτέρας τάξεις τῆς Χώρας, εἰς αὐτὰ τὰ νεώτερα χρόνια τῆς νεοελληνικῆς μας ἱστορίας.

Ἐστοχεύθη ἀδίκως ἡ Ἑλλάς

Πρὸς τοῦτο, χρειάζεται πρὸ πάντων ψυχραιμία, χρειάζεται πίστις, ἀγάπη καὶ ἐλπὶς πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον καὶ ὅλους τούς προστάτας Ἁγίους τοῦ περιουσίου λαοῦ μας. Νὰ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὁ ἐν Τριάδι προσκυνούμενος Ἅγιος Θεὸς καὶ ἡ χάρις τῶν Ἁγίων μας θὰ διαφυλάξουν ἄτρωτον τὴν πατρίδα μας ἐκ πάσης ἐξωτερικῆς καὶ ἐσωτερικῆς ἐπιβουλῆς, καὶ θὰ ἁπαλύνουν τὸν πόνον τῶν δοκιμαζομένων συνανθρώπων μας. Ἡ Ἑλλὰς ἐστοχεύθη ἀδίκως, διὰ τοῦτο πιστεύομεν ὅτι οἱ πνευματικοὶ νόμοι θὰ λειτουργήσουν ὑπὲρ ἡμῶν. Ἀρκεῖ νὰ ἐπιδείξωμεν ἀφοσίωσιν εἰς τὰ τῆς πίστεως καὶ τὰ λοιπὰ πατροπαράδοτα ἰδανικά.

Τό Τάμα τοῦ Ἔθνους

Ὡς Ἕλληνες μὲ ἱστορίαν καὶ παράδοσιν, ἔχομεν χρέος νὰ κρατήσωμεν ἀπαρασάλευτον τὴν παρακαταθήκην τῶν προγόνων μας καὶ νὰ βαδίσωμεν ἐπὶ τοῖς ἴχνεσιν αὐτῶν. Θὰ ἦτο εὐχῆς ἔργον ἐὰν εἰς τὰς δυσκόλους ταύτας στιγμάς Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία συνεργασθοῦν ἀπὸ κοινοῦ διὰ κάθε καλὸν ὡς καὶ διὰ τὴν ὑλοποίησιν μιᾶς μεγάλης ὑποσχέσεως, τὴν ὑλοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, ἤτοι τὴν ἀνέγερσιν μεγαλοπρεποῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ἐν Ἀθήναις. Πιστεύομεν ἀκραδάντως ὅτι τὸ ἔργον τοῦτο θὰ τονώση τὸ ἠθικὸν τῶν συμπατριωτῶν μας καὶ θὰ ἐφελκύση περισσότερον τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐφ᾽ ἡμᾶς. Ἐν κατακλεῖδι τῶν λόγων μου, εὔχομαι ἀπὸ ψυχῆς τὸ νέον Σωτήριον ἔτος 2013 νὰ ἀποβῆ εἰρηνικὸν δι᾽ ὅλον τὸν κόσμον, εὐεργετικὸν διὰ τὴν Πατρίδα μας, καὶ εὐλογημένον διὰ τὸν σταθμόν σας καὶ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀκροατάς σας, τοὺς ὅπου γῆς Ἕλληνας, καὶ πάντας τοὺς ὁμογαλάκτους Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας. Ἔτη πολλά!».

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ (†24.12.12)

Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον

Ὁ ἄκρως ἀνιδιοτελής καί ἰδεολόγος φιλάνθρωπος

1. Ὁ ἀείμνηστος ἦταν Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν μὲ σπάνια χαρίσματα εὐσεβείας, φιλανθρωπίας καὶ προσφορᾶς πρὸς τοὺς δεινοπαθοῦντες συνανθρώπους μας. 2. Ἴσως ὑπῆρξε ὁ περισσότερο «ταξειδεμένος» Ἕλληνας στὴν πρώην Γιουγκοσλαβία, κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες. 3. Οἱ σφαῖρες καὶ οἱ βόμβες γύρω του «ἐσφύριζαν», ἀλλὰ δὲν τὸν ἐτρόμαζαν, οὔτε τὰ χιόνια οὔτε οἱ πλημμῦρες-τὰ ἀκραῖα καιρικὰ φαινόμενα. 4. Ἐσυνόδευε τὶς ἑκατοντάδες ἀποστολὲς τῶν ἀνθρωπιστικῶν βοηθειῶν τοῦ Συνδέσμου μας (πρώην Ἑλληνογιουγκοσλαβικοῦ Συνδέσμου ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος καὶ μετέπειτα Διορθοδόξου Συνδέσμου ὁ Ἀπόστολος Παῦλος). Κατὰ τὰ ἔτη τοῦ πολέμου εἰς τὴν πρώην Γιουγκοσλαβίαν 1994-2000 ἔφθανε μέχρι τὸ τελευταῖο χωριὸ (Βοσνίας, Ἑρζεγοβίνης, Κοσσυφοπεδίου κ.λπ.) καὶ ἀργότερα εἰς τὴν Ρουμανία. 5. Πάντοτε ἐπαγρυπνοῦσε, ἐὰν τὰ φορτία διανέμονταν στοὺς δεινοπαθοῦντες ἀπὸ τοὺς πολέμους ἀδελφούς μας καὶ ἦταν παρὼν στὶς διανομές τῆς βοήθειας. 6. Ποτὲ δὲν καταδέχθηκε νὰ λάβῃ τὰ ἔξοδά του. Ἐκοιμόταν μέσα στὰ φορτηγά, τὰ ὁποῖα ἐγκατέλειπαν τὴν νύκτα οἱ ὁδηγοί, γιὰ νὰ κοιμηθοῦν σὲ ξενοδοχεῖα. Ὁ ἀείμνηστος Σπυρίδων ἐπαγρυπνοῦσε νὰ μὴ διαρρήξουν καὶ κλέψουν τὶς ἀνθρωπιστικὲς βοήθειες. Ἐμαγείρευε καὶ ἔπαιρνε ἀπὸ τὸ σπίτι του ὄχι μόνο γιὰ τὰ ἡμερόνυκτα μεταβάσεως, ἀλλὰ καὶ ἐπιστροφῆς, γιὰ νὰ μὴ ἐπιβαρύνῃ τὸν Σύνδεσμόν μας. Τώρα δὲ διάφοροι καναλάρχες τὸ παίζουν φιλάνθρωποι καὶ φίλοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ εὐλαβεῖς σπεύδουν στὶς πλατεῖες καὶ τὶς ὁδούς, ποὺ ὁρίζουν οἱ κανα-

λάρχες καὶ ἄλλοι δίδουν γιὰ προβολὴν καὶ ἰδιοτέλειαν τὸ περίσσευμά τους καὶ ἄλλοι προσφέρουν τὸ ὑστέρημά τους. 7. Ὁ ἀείμνηστος Σπυρίδων δὲν ὑστέρησε οὔτε στὴν ἐσωτερική μας ἱεραποστολή, στὶς φιλοξενίες πτωχῶν παιδιῶν καὶ λοιπὲς δραστηριότητες δικές μας καὶ ἄλλων φιλανθρωπικῶν συλλόγων. 8. Παρὰ τὶς τεράστιες σατανικὲς ἀντιξοότητες, ποὺ ἔχουμε, θὰ συνεχίσωμε μὲ ἰδεολόγους καὶ ἀφανεῖς ἥρωες, ὡσὰν τὸν ἀείμνηστον Σπυρίδωνα Μάντζαρη, νὰ ἀγωνιζώμεθα, παρὰ τὸ προχωρημένον τῆς ἡλικίας μας καὶ τὴν λίαν ἐπιβαρυμένη ὑγεία μας, γιὰ νὰ συνδράμωμε τὶς στρατιὲς τῶν ὄντως δεινοπαθούντων συνανθρώπων μας ἰδίως τῶν πολυτέκνων καὶ ἐν γένει τῶν πραγματικὰ ἐχόντων ἀνάγκη, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὰ θάρρος νὰ ἁπλώσουν τὸ χέρι ὄχι μόνο νὰ «βουτᾶνε» ἀνθρωπιστικὲς βοήθειες, ἀλλὰ οὔτε κἄν νὰ λάβουν καὶ αὐτά, ποὺ τοὺς προσφέρουν. Αὐτοὺς τοὺς συνανθρώπους μας ὀφείλουμε νὰ συνδράμωμε, διότι ἡ λαϊκὴ παροιμία λέγει: «μὴ λυπᾶσαι αὐτὸν ποὺ ἁπλώνει τὸ χέρι, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἁπλώνουν τὸ χέρι καὶ πηγαίνουν ʻʼσὰν τὸ σκυλὶ στὸ ἀμπέλιʼʼ». 9. Ὅσοι γνωστοὶ καὶ φίλοι ἐνθυμοῦνται τὸν ἀκάματον καὶ ἀνιδιοτελῆ ἰδεολόγον ἀείμνηστον ἀδελφὸν Σπυρίδωνα καὶ δύνανται, ἀντὶ λουλουδιῶν καὶ στεφάνων ἄς μᾶς συνδράμουν, γιὰ νὰ δυνάμεθα νὰ βοηθᾶμε περαιτέρω δεινοπαθοῦντες συνανθρώπους μας εἰς αἰώνιον μνημόσυνον τοῦ ἀδελφοῦ Σπυρίδωνος. Γιὰ περισσότερες πληροφορίες στὴν ἱστοσελίδα μας http://www.fotgrammi.gr/index.php?option= com_content&view=article&id=115:2 010-01-15-09-40-40&catid=19:-lr&Itemid=78

Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τούς Προφήτας, καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους πρός αὐτήν· ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου, ὅν τρόπον ἐπισυνάγει ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς ὑπό τάς πτέρυγας, καί οὐκ ἠθελήσατε; ἰδού ἀφίεται ὑμῖν, ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος (Ματθ. κγ΄, 36). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λυπᾶται καί συμπαθεῖ τήν Ἱερουσαλήμ. Τήν κατηγορεῖ ὡς φονεύτρια, μή θέλουσα τό ἔλεός Του. Πίστεψε στόν διάβολο, ὁ ὁποῖος τήν διασκορπίζει. Ὡστόσο, ὅμως, δέν τήν καταρᾶται. Τήν ἐκλιπαρεῖ! Τέτοιο εἶναι λοιπόν καί τό ὕφος τοῦ παρακάτω κειμένου πού γράφθηκε μέ ἀφορμή τή νέα πολεμική κατά τῆς Κυριακῆς: Ὁ Σατανᾶς, πονηρῷ τῷ τρόπῳ, ὑπέβαλε στοὺς πρωτοπλάστους τὴν ἐπιθυμία τῆς θεώσεως μέσῳ τῆς αὐτονομίας καὶ τῆς παρακοῆς. (Νὰ γίνουν θεοὶ χωρὶς τὸν Θεό). Ἀπρόσεχτοι καὶ εὐκολόπιστοι καί οἱ δυό, ὑπαχθέντες τῇ ἀπάτῃ τοῦ ὄφεως, δελεάστηκαν καὶ ἔπεσαν. Ἔτσι, εἰσῆλθε ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου καὶ ἔκτοτε βασίλευαν ἐπὶ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους τρεῖς φοβεροὶ τύραννοι: ἡ ἁμαρτία, ὁ θάνατος καὶ ὁ Σατανᾶς. Ἡ ἐπιθυμία ἔσειρε πρὸς τὴν ἁμαρτία, ἡ ἁμαρτία πρὸς τὴν διαφθορά, ἡ διαφθορὰ πρὸς τὸν θάνατο, ὁ θάνατος εἰς τὸν Ἅδη. Οὐδεὶς ἐδύνατο νὰ ξεφύγει ἢ νὰ ἀναμετρηθεῖ νικηφόρα ἐναντίον αὐτῶν τῶν τυράννων. Κανεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει χωρὶς ἔξωθεν ἐπικουρία καὶ βοήθεια. Οἱ τρεῖς αὐτοὶ δυνάστες τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων καταπίεζαν ἀφόρητα καὶ ἐξουθένωναν ἕως θανάτου οἱαδήποτε ἀνθρώπινη προσπάθεια. Οἱ ἄνθρωποι ἔπρατταν αὐτὸ ποὺ δὲν ἤθελαν, καὶ ἐπιθυμοῦσαν αὐτὸ ποὺ μισοῦσαν. Προσπαθοῦσαν, ἀλλὰ ὅμως ἔβλεπαν στὰ μέλη τους ἕτερον νόμον, ποὺ τοὺς αἰχμαλώτιζε καὶ πίεζε νὰ πράττουν τὰ μὴ καθήκοντα. Ταλαίπωροι ἄνθρωποι! Ποιὸς ἆραγε μποροῦσε νὰ σώσει καὶ νὰ ἀπαλλάξει τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ αὐτὴν τὴ φοβερὴ κατάσταση; Αἰῶνες, χιλιετίες περίμεναν οἱ ἄνθρωποι ἄνωθεν ἐπίσκεψη καὶ βοήθεια. Ἐνθυμούμενοι τὴν ἁγνὴ χαρὰ καὶ τὴν ἀθωότητα τοῦ Παραδείσου, πονεμένοι καὶ κλαίοντες, βυθίζονταν ὅλο καὶ περισσότερο στὴ θλίψη καὶ στὶς τύψεις τῆς συνειδήσεως. Ἔτσι, ὅταν ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς δὲν παρέβλεψε τὸ πλάσμα Του. Στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας βρῆκε ὅλη τὴν ἁγνότητα, τὴν τα-

πείνωση καὶ τὴν παρθενία καὶ ἐπεσκέψατο ἡμᾶς διὰ τοῦ Σωτῆρος Θεανθρώπου Μεσσίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ καταστεῖ ὁ ἄνθρωπος κατὰ χάριν θεός, ἀνακαινισμένος, ἀναγεννημένος, πολίτης τοῦ Παραδείσου. Ὦ, τί μεγάλη εὐλογία, Θεέ μου! Ὄντως, μοναδικὴ δωρεά! Ἀρκεῖ ἡ πίστις στὸ Θεανδρικὸ Πρόσωπο

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Ἀθανασίου Μηνᾶ

τοῦ Μεσσίου, ἡ μετοχὴ στὰ Θεῖα Του Μυστήρια, ὁ ἐγκεντρισμὸς στὸ Πανάγιο Σῶμα Του, στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του (Θεῖο Ὀρθόδοξο Βάπτισμα, Μετάνοια καί Θεία Κοινωνία τοῦ Παναχράντου Σώματός Του καὶ Αἵματος). Ἰδοὺ τὸ ἀντίδοτο στὸ δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου. Μετά τή γέννηση ( Ἀνατολή ἀνατολῶν), τήν Βάπτιση (ὑπήκοος ἕως θανάτου) καί τήν Θεία Μεταμόρφωση, ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς Χριστὸς, μὲ τὴν Θεία Σταύρωση (ἑκούσια ἐπιλογή τῆς χειροτέρου ὀδύνης), ἔσκισε τὸ χειρόγραφον τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μὲ τὴν Ἁγίαν Του Ἀνάσταση ἐδικαιώθημεν οἱ πάντες. Ἀρκεῖ βεβαίως νὰ πιστέψουμε στὴν μοναδικότητά Του καὶ εἰλικρινὰ καὶ ἀληθινὰ νὰ μετανοήσουμε. Καὶ τότε, ἀνατέλλει μέσα μας τὸ Φῶς τῆς Γνώσεως, ὁμολογοῦμε καὶ βλέπουμε τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινόν, λαμβάνουμε Πνεῦμα Ἐπουράνιον, εὑρίσκουμε πίστιν ἀληθῆ, Ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦμεν. Τὰ πάντα γέμουν Ἀκτίστου Φωτός. Καμμία πλέον καταδίκη στοὺς ἀνθρώπους. Καταλύεται ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας καὶ στὰ μέλη τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας λειτουργεῖ ὁ Νόμος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πού μᾶς ἀναπλάθει καθημερινὰ μὲ τὴν Θείαν Ἄκτιστον Ἐνέργειαν, μεταδίδοντάς μας ζωτικὴν δύναμιν καὶ Ζωὴν Ἀθάνατον. Χριστέ μου, Ἁγία ποὺ εἶναι ἡ Κυριακή! Ἐκεῖ, στὸν Ἅγιο Ναό Σου, οἱ ἀδελφοί Σου, οἱ φίλοι Σου, οἱ πιστοὶ στὸ Μεσσιανικό Σου ἔργο, κοινωνοῦν μαζί Σου καὶ μεταξύ τους, προσφέροντες τὴν Ἁγίαν Ἀναφορὰν στὸν Θεὸ Πατέρα ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὅλοι παρόντες στὴ σύναξη τῆς Κυριακῆς, Προφῆτες, Ἀπόστολοι, Πατέρες, Μάρτυρες καὶ Ὁμολογητές, Ἄγγελοι καὶ Ἀρχάγγελοι, Θριαμβεύουσα καὶ Ἐπίγεια Ἐκκλησία, οὐρανὸς

καὶ γῆ ἐπὶ τῷ αὐτῷ! Καὶ ὅμως!!! Τί παράξενο, τί φοβερό, τί ἀπαίσιο!!! Ἀκούγεται στὶς ἡμέρες μας κατὰ κόρον, νὰ καταργηθεῖ ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς, νὰ καταπατηθεῖ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, νὰ σβήσει ὁριστικὰ ἡ ἐλπίδα τῆς ἀνάπλασης καὶ τῆς μεταμόρφωσης ποὺ ἐπιτυγχάνεται στὴ Θεία Σύναξη τῆς Κυριακῆς. Νὰ ἐμποδιστεῖ ἡ κοινωνία τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Θεὸν καὶ μεταξὺ των. Νά πάψει νά ἰσχύει ἡ παράδοση τῶν τόσων αἰώνων πού ξεκίνησε ἀπό τήν Ἀνάσταση, ἡμέρα Κυριακή-τυχαῖο;- καί θεσμοθετήθηκε ἀπό τόν Μεγάλο σέ ἁγιότητα καί ἱκανότητα Κωνσταντῖνο, ἀγαπημένο ἅγιο ἀπ᾿ ὅλη τήν Ἐκκλησία μας καί ἰδιαίτερα ἀπό τούς πρώτους Χριστιανούς τοῦ 4ου αἰώνα -νά τό ἀκυρώσουμε;Ὦ, ταλαίπωροι ἄρχοντες! Ὦ, δυστυχεῖς καὶ πλανεμένοι! Τὶς ὑμᾶς ἐβάσκανε, ὥστε νὰ προσπαθεῖτε νὰ ἐπιβάλλετε τὰ μὴ καθήκοντα στὸν Ὀρθόδοξο λαό μας; Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη σᾶς λέμε, εἶναι καλύτερα νὰ σβήσει ὁ ἥλιος παρὰ νὰ καταργηθεῖ ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς. Σταματῆστε, λοιπόν, τὶς διαβουλεύσεις. Μὴ πέφτετε στὴν παγίδα ἀνθρωποκτόνων καὶ διεστραμμένων Νεοεποχιτῶν, ποὺ μισοῦν τὴν Ὀρθόδοξη πατρίδα μας καὶ ζηλεύουν γιὰ τὸν θησαυρὸ ποὺ ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, φέρουμε ἐν ὀστρακίνοις σώμασι. Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, ἀγαπήσατε τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Κυριακὴ ἡμέρα καὶ μηδὲν προτιμῆστε ὑπεράνω Αὐτῶν. Ἐκτὸς τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ, τοῦ Μεσσίου, τρεῖς τύραννοι βασιλεύουν καὶ φονεύουν τὸ ἀνθρώπινο γένος: ὁ διάβολος ἡ ἁμαρτία, καὶ ὁ θάνατος. Αὐτοὺς τοὺς τρεῖς τυράννους, τοὺς καθιστοῦν ἀνενέργητους καὶ τοὺς ἐξουδετερώνουν τρεῖς Ἀγαθοὶ Βασιλεῖς: ὁ Μεσσίας Χριστὸς, ἡ Ἄκτιστος Χάρις, καὶ ἡ βεβαία ἀνάσταση πού ζεῖ ἀπό αὐτήν τή ζωή ὁ ἐν Χριστῷ Ὀρθόδοξος ἄνθρωπος, ἔχοντας ὡς ἀρχέτυπο τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καί αὐτό βεβαίως δέν τό ἀντέχουν οἱ πιστοί τοῦ ἀντιχρίστου καί πολεμοῦν ἀνελέητα, σπασμωδικά καί ἀδιάκριτα πλέον ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τώρα ἑπομένως γίνεται σέ ὅλους ξεκάθαρα φανερό, ποιά ὀφείλεται νὰ εἶναι ἡ ἐπιλογή μας. Στὸν Κύριο Ἰησοῦ, τὸν Σωτήρα καὶ Μεσσίαν, ἀνήκει ἡ δόξα, τὸ κράτος καὶ ἡ βασιλεία, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Ἐπισημαίνει εἰς συνέντευξίν του ὁ Πρόεδρος Ἐξωτερικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΗ ΤΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑΣ ΗΘΙΚΑΣ ΑΡΧΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ Ὑπάρχει κατευθυνομένη ἐπίθεσις ἐναντίον τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ρωσίας ὑπό ὡρισμένων δυνάμεων τῆς Δύσεως, αἱ ὁποῖαι ἐπωφελήθησαν ἀπό τήν βλάσφημον συμπεριφοράν γυναικῶν

Ὁ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων εἰς συνέντευξιν, τήν ὁποίαν παρεχώρησεν εἰς τό ὑπ᾽ ἀριθμόν 192 τεῦχος τῆς ἐφημερίδος «Trud» ὁμιλεῖ διά τάς διώξεις τῶν χριστιανῶν παγκοσμίως, τάς πράξεις βανδαλισμοῦ καί βλασφημίας ἐναντίον τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κ.λπ. Συμφώνως πρός τήν ἱστοσελίδα «mospat.ru» ὑπό ἡμερομηνίαν 28ην Δεκεμβρίου:

«– Σεβασμιώτατε, κατὰ τὴ γνώμη σας, ποιὰ εἶναι τὰ πιὸ σημαντικὰ θετικὰ καὶ ἀρνητικὰ γεγονότα γιὰ τοὺς πιστοὺς κατὰ τὸ ἀπερχόμενο ἔτος; – Οἱ χριστιανοὶ παγκοσμίως ἔρχονται μὲν ἀντιμέτωποι μὲ τὴ μισαλλοδοξία καὶ ἐνίοτε μὲ τὴ βία. Ἐμεῖς δὲ στὴ Ρωσία ἤλθαμε ἀντιμέτωποι μὲ τὶς πράξεις βανδαλισμοῦ καὶ βλασφημίας, τὶς ὁποῖες ἔχουμε ξεμάθει τὴν τελευταία μετασοβιετικὴ εἰκοσαετία. Μᾶς χαροποιεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὑγιεῖς δυνάμεις στὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο στήριξαν τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία αὐτὴ τὴ δύσκολη γι᾽ αὐτὴν ἐποχή. Ὑπῆρχαν περισσότερα θετικὰ γεγονότα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας παρὰ τὰ ἀρνητικά. Ἀναμφίβολα τεράστιας σημασίας ἦταν ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Κυρίλλου στὴν Πολωνία, κατὰ τὴν ὁποία ὑπεγράφη ἱστορικὸ κοινὸ μήνυμα πρὸς τοὺς

Εἰς τήν Ἑλλάδα ὁ Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος

Συμφώνως πρός πληροφορίας τοῦ «Ἁγιορειτικοῦ Βήματος»:

«Ὁ Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλος ἀναμένεται μέσα στὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2013 νὰ ἐπισκεφτεῖ τὴν Ἑλλάδα ὅπως ἀνακοίνωσε ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης σχεδιάζει νὰ βρεθεῖ στὸ Ἅγιο Ὄρος, πιθανότατα μέσα στὸν Ἰούνιο. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας στὴν Ἑλλάδα, θὰ ἀποτελέσει οὐσιαστικὰ ἀνταπόδοση τῆς ἐπίσκεψης, ποὺ εἶχε πραγματοποιήσει στὴ Μόσχα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος στὶς 23 Μαΐου καὶ θὰ περιλαμβάνει μεταξὺ ἄλλων καὶ προσκύνημα στὸ Ἅγιο Ὄρος».

λαοὺς Ρωσίας καὶ Πολωνίας, διὰ τοῦ ὁποίου καλοῦνται στὸ διάλογο, τὴ συμφιλίωση καὶ τὴν ἐν πνεύματι χριστιανικῆς ἀγάπης συγχώρεση. Πολὺ σημαντικὲς ἦταν οἱ ἐπισκέψεις τοῦ Πατριάρχου στὴν Κύπρο καὶ τοὺς Ἁγίους Τόπους – στὸ Ἰσραήλ, τὴν Παλαιστίνη καὶ τὴν Ἰορδανία. Ἔχουν γίνει πολλὰ ἐντὸς χώρας: εἰδικότερα συνεχίσθηκε ἡ σύσταση νέων ἐπαρχιῶν καὶ χειροτονίες νέων Ἐπισκόπων. Στὸ ὁμοσπονδιακὸ ἐπίπεδο στὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία τῶν ρωσικῶν σχολείων ἐντάχθηκε τὸ μάθημα “Οἱ ἀρχὲς τῶν θρησκευτικῶν πολιτισμῶν καὶ τῆς κοσμικῆς ἠθικῆς”. Διατηρεῖται ἡ γενικὴ τάση μὲ τὴν ἐνδυνάμωση τῆς θέσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν μελῶν της. Καὶ αὐτὸ δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ χαροποιεῖ. – Σὲ τί ὀφείλονται οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας κατὰ τὸ λῆξαν ἔτος; – Δὲν εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία σὲ σύγκρουση οὔτε μὲ τὴν κοινωνία, οὔτε μὲ οἱονδήποτε μέρος αὐτῆς. Ἀλλὰ πάντα εἶχε καὶ θὰ ἔχει ἐχθροὺς ἡ Ἐκκλησία. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τοὺς ὁποίους ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὶς προσπάθειές τους νὰ καταστρέψουν τὶς παραδοσιακὲς ἠθικὲς ἀρχές. Ἡ ἐπὶ τῆς γῆς Ἐκκλησία συνέχεια διεξάγει πόλεμο κατὰ τῶν πνευμάτων “τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις” καὶ αὐτὰ τὰ πνεύματα δι᾽ ὁρισμένων ἀνθρώπων πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἐπεισόδιο στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο καλύφθηκε καθ᾽ ὑπερβολὴν ἀπὸ τὸν τύπο, ὄχι ἀνάλογα μὲ τὴ σπουδαιότητα αὐτοῦ, ἀποτελεῖ ἕνα μόνον παράδειγμα.

Στὴ Μέση Ἀνατολὴ δολοφονοῦνται καὶ ἐκδιώχνονται ἀπὸ τὶς οἰκίες τους χιλιάδες χριστιανοί, χύνεται αἷμα, καὶ στὸ κάτω κάτω κανεὶς δὲν ἐνδιαφέρεται γι᾽ αὐτά. Ἐνῶ ἕνα ἀξιοσυζήτητο γιὰ τὰ ΜΜΕ θέμα εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὶς δράστριες, οἱ ὁποῖες προέβησαν στὴ βλάσφημη ἐνέργεια δὲν θὰ τὶς ἀφήσουν νὰ ἑορτάσουν τὴν Πρωτοχρονιὰ στὴ φυλακή, ὅπου εὑρίσκονται, διότι σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα πρέπει νὰ πᾶνε γιὰ ὕπνο στὶς 9 μ.μ. Πιστεύω ὅτι ὑπῆρξε καὶ μία κατευθυνόμενη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ ὁρισμένες δυνάμεις στὴ Δύση, οἱ ὁποῖες ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ τὸ σκάνδαλο γύρω ἀπὸ τὶς γυναῖκες, ποὺ βλασφήμησαν. Τὶς ἀνησυχεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς χώρας ἐπιδιώκει νὰ ἀποκαταστήσει τὴ θέση τῆς Ρωσίας ὡς μίας σημαντικῆς δύναμης μὲ ἐπιρροή. Στὸ διάβα τῶν αἰώνων ἡ Ἐκκλησία συνέβαλε στὴν σφυρηλάτηση τῶν ἠθικῶν δεσμῶν καὶ τὴ συνοχὴ τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ. Ἰδοὺ καὶ ἄρχισαν νὰ μιλᾶνε γιὰ τὴ “συγχώνευση” Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία. Διατὶ δὲν ἀνησυχεῖ κανείς γιὰ τὴ “συγχώνευση” τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀγγλία, ὅπου ἡ ἐκλογὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Καντερβουρίας ἐγκρίνεται μὲ ἀπόφαση τῆς βασίλισσας κατόπιν εἰσηγήσεως τοῦ Πρωθυπουργοῦ καὶ ὅπου οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Λόρδων; Ἐνῶ στὴ Ρωσία, ὅπου ἡ Ἐκκλησία δὲν παρεμβαίνει στὶς κρατικὲς ὑποθέσεις οὔτε ἡ Πολιτεία στὶς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας, προσπαθοῦν νὰ διαβλέψουν “συγχώνευση”».

Τώρα, ποὺ ὁ τόπος μας ἀντιμετωπίζει καὶ πάλιν κρισίμους ὥρας, τὰ βιβλία αὐτὰ εἶναι ὁ καλύτερος βοηθός μας εἰς τὴν κατανόησιν τῶν γεγονότων καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ἀντιμετώπισίν των.

1. Ὁ Ἀντίχριστος 2. Ξεσκέπασμα τῆς Θεοσοφίας 3. Ξεσκέπασμα τοῦ Ρόταρυ 4. Πνευματισμὸς – Ὑπνωτισμὸς 5. Τέρατα καὶ σημεῖα τῶν Σκοτεινῶν Δυνάμεων 6. Τὰ Ἀναστέρια πῶς ἐξηγοῦνται 7. Οἱ φωτισμένες ξεσκεπάζονται 8. Κατασκοπεία τῶν Ἱεχωβάδων 9. Κατὰ Ἀντιχρίστων

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων σᾶς προσφέρουμαι ὅλα τὰ ἀνωτέρω εἰς τὴν τιμὴν τῶν 10€ ἀντὶ τῶν 18,30€, ποὺ κοστίζουν.


Σελὶς 6η

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΕΝΑΣ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ

(1ον) Κατωτέρω παραθέτομεν τήν πολύ ἐνδιαφέρουσαν εἰσήγησιν τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη μέ θέμα: «Ἐκκλησία καί Πολιτεία Ἕνας Προτεσταντικός διαχωρισμός», τήν ὁποίαν ἔκανεν εἰς τό συνέδριον τοῦ Συλλόγου «Ἐθνεγερσία», τό ὁποῖον ἐπραγματοποιήθη κατά τήν 15ην Δεκεμβρίου 2012 εἰς τό Πολεμικόν Μουσεῖον. Τό πλῆρες κείμενον τῆς εἰσηγήσεως ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Σέ μιά ἐποχή πού τά αὐτονόητα ἔγιναν ἀκατανόητα καί τά ἀκατανόητα αὐτονόητα, ἡ Εἰσήγησή μου δέν ἔχει πολλές προσδοκίες. Ὡστόσο, ἐπιχειρῶ τό τόλμημα, ὄχι γιά νά ἀλλάξω τά πράγματα – αὐτό, οὕτως ἤ ἄλλως δέν ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμένα– ἀλλά γιατί εἶναι χρέος τοῦ καθενός μας νά καταθέτη τή μαρτυρία του καί νά μή γίνεται ρίψασπις, ὅταν ἡ ἐπικράτησή του δέν εἶναι ἐξασφαλισμένη. Καλοῦμαι, λοιπόν, μέ τήν Εἰσήγησή μου νά ἀντιπαραταχθῶ σʼ αὐτό, πού ἀπό τήν συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων θεωρεῖται σήμερα αὐτονόητο. Νά ἀντιπαραταχθῶ πρός ὅλους ἐκείνους πού θεωροῦν αὐτονόητη τή διάκριση Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, νά ἀνατρέψω ἐπιχειρήματα ἀλλά καί νά θέσω ἐρωτήματα ξεχασμένα, πού σέ ἄλλες ἐποχές ἦσαν αὐτονόητα καί οἱ ἀπαντήσεις τους προϋποτιθέμενες. Σʼ αὐτήν τήν προφανῆ δυσκολία τοῦ ἐγχειρήματός μου προστίθεται καί ὁ χρονικός περιορισμός, τά στενά χρονικά περιθώρια πού ἔχω στή διάθεσή μου γιά τή διαπραγμάτευση ἑνός θέματος, πού ἀποτελεῖ τόν ὁρισμό τοῦ χαρακτηρισμοῦ «καινά δαιμόνια», σέ μιά ἐποχή πού θέλει νά ξεχάση καθετί ἀληθινό καί νά τό ἀντικαταστήση μέ ὁτιδήποτε «ἐπίγειο, ψυχικό, δαιμονιῶδες» ἐξυπηρετεῖ τίς σκοπιμότητές της. Αὐτό πού μοῦ ἀπομένει, πιεζόμενος ἀπό τίς δύο συμπληγάδες πού ἀνέφερα, εἶναι νά προσφέρω τό σύμμετρον τῆς δικῆς μου ἀδυναμίας «κατά δύναμιν», ἀφήνοντας κατά μέρος τούς κανόνες τῆς ρητορικῆς καί τίς προδιαγραφές τῶν Εἰσηγήσεων. Συνεπῶς, εἶμαι ἀναγκασμένος νά κωδικοποιήσω τόν λόγο μου, νά ἀποφύγω τίς μακρές ἀναλύσεις, καί νά περιορισθῶ σέ ἐρωταποκρίσεις, προκειμένου νά θίξω, νά ἀπαντήσω καί νά ἀντικρούσω παγιωμένες ἀπόψεις, πού θεωροῦνται ἀκλόνητες. Μέ ἕνα λόγο, ἡ Εἰσήγησή μου θά μοιάζη περισσότερο μέ Πίνακα Περιεχομένων ἑνός ὀγκωδεστάτου Τόμου, μέ μόνη παρηγοριά τήν ἐλπίδα πώς ὁ Τόμος αὐτός κάποτε θά καταγραφῆ καί θά ἐκδοθῆ! Μετά ἀπό αὐτές τίς ἐπεξηγήσεις, προχωρῶ στό θέμα μου.

Μιά σύντομη Ἱστορική ἀναδρομή

Ἕνα κρίσιμο ἐρώτημα, πού ἀσφαλῶς θά γεννήθηκε στή σκέψη πολλῶν ἤδη ἀπό τόν τίτλο τοῦ θέματός μου εἶναι αὐτό: –Μά, εἶναι δυνατόν, νά μή ἦταν ἀνέκαθεν χωρισμένη ἡ θρησκευτικότητα ἀπό τήν καθημερινότητα, ἀπό τή ζωή τῶν πολιτῶν καί νά ἔγινε αὐτός ὁ διαχωρισμός ἀπό τούς Προτεστάντες, πού ἐμφανίσθηκαν τόν 16ο αἰῶνα; Εἶναι

Ὑπό τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Βολουδάκη

δυνατόν, μιά τόσο πιά παγιωμένη ἀντίληψη νά εἶναι νεώτερο κατασκεύασμα; Μήπως ὁ Εἰσηγητής προσπαθεῖ νά “τραβήξη τά πράγματα” στά ἄκρα γιά νά ὑποστηρίξη τήν αὐθαίρετη ἄποψή του; Ἄς μή ἀπαντήσουμε ἐμεῖς ἀλλά νά ἰδοῦμε προσεκτικά ποιά κατάσταση ἐπικρατοῦσε παγκοσμίως στό θέμα αὐτό ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι τήν ἀνατροπή της, μέ τήν ὑπογράμμιση ὅτι εἰδικά στήν Ἑλλάδα – γιά τήν ὁποία κυρίως θά μιλήσουμε– ἡ ἀνατροπή αὐτή καθυστέρησε μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος, καί, συγκεκριμένα, ἕως τό 1833, μόλις δύο χρόνια μετά τή δολοφονία τοῦ Καποδίστρια. Ἀρχίζοντας ἀπό τήν Ἀρχαία Ἑλλάδα, παρατηροῦμε πώς ὁποιοδήποτε πολίτευμα καί ἄν ἐπικρατοῦσε κατά περιόδους, ἀπό τό πιό Δημοκρατικό ἕως τό πιό ἀπολυταρχικό, ἡ θρησκευτικότητα ἦταν συνυφασμένη μέ τή ζωή τῆς Πόλεως-Κράτους καί τῶν κατοίκων της. Οἱ θεοί εἶχαν προσωποποιηθεῖ καί εἶχαν, τρόπον τινά, ἀναλάβει πολιτειακά ἀξιώματα κυβερνῶντες τόν λαό! Οἱ θεοί ἦσαν ὁλόκληρο ὑπουργικό Συμβούλιο (Δίας Πρωθυπουργός, Ἄρης Στρατιωτικῶν καί Πολέμου, Ἀθηνᾶ Παιδείας, Ἑρμῆς Μεταφορῶν καί Ἐπικοινωνίας, Δήμητρα Γεωργίας, Ποσειδώνας Ναυτιλίας, Ἀπόλλων Πολιτισμοῦ κ.λ.π.) καί διοικοῦσαν τά ἀνθρώπινα. Οἱ Ἄρχοντες ἔπρεπε νά συμμορφώνονται μέ τά κελεύσματα τῶν θεῶν καί νά διοικοῦν μέ τίς Ἀρχές πού ἀπέρρεαν ἀπό τή δικαιοσύνη καί τίς ὁδηγίες τῶν θεῶν, ὅπως αὐτές ἐξεφράζοντο ἀπό τά Μαντεῖα, τούς Μάντεις καί τό Ἱερατεῖο, στό ὁποῖο, σημειωτέον, Ἀρχιερέας ἦταν ὁ ἑκάστοτε Βασιλιᾶς ἤ Στρατηγός. Οἱ Ἄρχοντες-Ἀρχιερεῖς ἐπέβλεπαν ἤ καί ἐκτελοῦσαν τίς θυσίες. Κατά τή μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου, ὁ Θεμιστοκλῆς καί ὁ Παυσανίας ἦσαν Ἀρχιστράτηγοι καί Ἀρχιερεῖς, γιʼ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο. Σύμφωνα μέ τήν ἀφήγηση τοῦ Παυσανία, ὁ Ἐπαμεινώνδας ἐκτελεῖ ἀκόμη καί ἐναγισμούς (δηλαδή νεκρική τελετή) στή μνήμη μιᾶς νεκρῆς! Οἱ Ἀμφικτυονίες, οἱ Πολιτικές και Στρατιωτικές Συμμαχίες εἶχαν πάντοτε κέντρο ἕνα Ἱερό! Αὐτό, ὅμως, δέν συνέβαινε μόνο στήν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἀλλά καί στόν ὑπόλοιπο κόσμο. Βέβαια, στήν Ἑλλάδα ἡ θρησκευτικότητα ὅριζε καί νοημάτιζε ὅλες τίς πτυχές τῆς καθημερινῆς ζωῆς, ἀλλά καί σέ ὅλους τούς λαούς ἡ θρησκευτικότητα ἦταν ἀπόλυτα συνδεδεμένη καί συνυφασμένη μέ τό ἔργο τῶν πολιτικῶν Ἀρχόντων. Στή Βαβυλώνα ὁ Βασιλιᾶς ἦταν ὁ Ἀντιπρόσωπος τοῦ θεοῦ. Στούς Αἰγυπτίους ὁ Φαραώ ἐθεωρεῖτο ὄχι μόνο Ἐκπρόσωπος τοῦ θεοῦ ἀλλά καί ἔνσαρκος θεός, ἐνσωμάτωση τοῦ θεοῦ. Στήν Ἰαπωνία ὁ Αὐτοκράτορας (Micado) ἐθεωρεῖτο καί ἐτιμᾶτο ὡς θεός καί ἡ λατρεία του ἦταν τό κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς λαϊκῆς θρησκείας. Γιά τούς Πέρσες –σημερινούς Ἰρανούς– ὁ Βασιλιᾶς ἐθεωρεῖτο θεός. «Θεῷ, μεγάλῳ Βασιλεῖ Δαρείῳ χαίρειν», ἔγραφε ὁ Μ. Ἀλέξανδρος στόν Δαρεῖο καί ὁ ἴδιος ὁ Πέρσης Βασιλιᾶς ἀποκαλοῦσε τόν ἑαυτό

του στά ἔγγραφα πού ἔστελνε «θεῶν συγγενής, σύνθρονός τε θεῷ Μίθρᾳ καί συνανατέλων τῷ ἡλίῳ. Βασιλεύς βασιλέων, μέγας θεός Δαρεῖος»! Στήν Κίνα ὁ Αὐτοκράτορας ἐθεωρεῖτο «Υἱός τοῦ θεοῦ Οὐρανοῦ» καί Ἐκπρόσωπός του ἐπί τῆς γῆς. Πρέπει, βέβαια, νά διευκρινήσουμε ὅτι πρό τῆς Σαρκώσεως τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ καθημερινή ζωή καί ὅσα αὐτή συνεπάγεται, ἐρυθμίζοντο ἀπό τόν Πολιτειακό Ἄρχοντα. Ὄχι, ὅμως, ἀπό ἄθεον Πολιτειακό Ἄρχοντα, ἀλλά, ὅπως, προείπαμε, ἀπό ἐκεῖνον πού ἦταν ταυτόχρονα φορέας καί τῆς θρησκευτικῆς καί τῆς Πολιτικῆς ἐξουσίας. Στό Ἰσραήλ τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ γίνεται ἡ ἀποκάθαρση τῆς Λατρείας τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά χωρισθῆ ἡ Λατρεία ἀπό τήν διακυβέρνηση τοῦ Κράτους ἀλλά μέ τόν ὑποβιβασμό τοῦ Βασιλέως σέ Ὑπηρέτη τοῦ Θεοῦ. Γράφει ὁ σπουδαῖος ἑρμηνευτής τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Ἰωήλ Γιαννακόπουλος: «Ἡ μονοθεΐα εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία ἀνέδειξε τήν Ἰσραηλιτικήν θρησκείαν τῆς Βίβλου ἀνωτέραν ὅλων τῶν πολυθεϊστικῶν θρησκειῶν τῆς Ἀρχαιότητος... Ἡ μονοθεΐα ἐνισχύθη ὑπό τῆς Βασιλικῆς ἐξουσίας δυναμικῶς, ἐκαθάρισεν ὅμως ἡ μονοθεΐα αὕτη τήν Βασιλικήν ἐξουσίαν ἐκ τῆς θεοποιήσεως, τήν ὁποίαν οἱ ἄλλοι ἀνατολικοί λαοί ἀπέδιδον εἰς τάς βασιλείας των»1. Στήν Παλαιά Διαθήκη, στό βιβλίο τῶν Παροιμιῶν, ὁ Θεός ὁμιλεῖ κατηγορηματικά καί διαλύει κάθε ἀμφιβολία περί τῆς προελεύσεως καί τῆς δυνάμεως τῆς Πολιτειακῆς ἐξουσίας ἀλλά καί τοῦ περιεχομένου τῆς νομοθεσίας της. Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπό Ἐκεῖνον: «Ἐμή βουλή καί ἀσφάλεια, ἐμή φρόνησις, ἐμή δέ ἰσχύς. Διʼ ἐμοῦ Βασιλεῖς βασιλεύουσι καί οἱ δυνάσται γράφουσι δικαιοσύνην. Διʼ ἐμοῦ μεγιστᾶνες μεγαλύνονται, καί τύραννοι διʼ ἐμοῦ κρατοῦσι γῆς».

Πῶς ἐξηγεῖται τό φαινόμενο;

Τό παγκόσμιο –μέχρι τόν 18ο αἰῶνα– φαινόμενο τῆς ἄρρηκτης συνδέσεως θρησκευτικῆς καί καθημερινῆς (δημόσιας ἤ ἰδιωτικῆς) ζω ῆς, πού προβληματίζει πολλούς, ἔχει προφανῆ ἐξήγηση: Τήν θεοειδῆ καταγωγή καί κατασκευή τοῦ ἀνθρώπου! Ἐφʼ ὅσον ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό, ὅπως καί ὁλόκληρη ἡ Κτίση –γνωστή καί ἄγνωστη σέ μᾶς– δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπουσιάζη ὁ Θεός καί ὁ θεῖος φωτισμός Του, ὄ��ι μόνο ἀπό τή διαποίμανση καί διακυβέρνηση τῶν ἀνθρώπων ἀλλά οὔτε ἀπό τήν ἔρευνα καί τίς μελέτες τῶν ἐπιστημόνων. Ὁλόκληρο τό Σύμπαν– μιλῶ μέ πλεονασμό γιά ἔμφαση– ἀφοῦ εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἔχει Θεολογική προέλευση, ἁρμολόγηση καί νόημα. Γιʼ αὐτό στίς μέρες μας, τίς τόσο ἀπομακρυσμένες από τόν Θεό, οἱ ἐπιστήμονες ὁδηγοῦνται σέ ἀλληλοσυγκρουόμενα συμπεράσματα, ἀναλίσκοντες ὑπέρογκα χρηματικά ποσά καί ἀναλισκόμενοι στό νά σφετερισθοῦν τήν κυριαρχία τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντός. Παρά τά ἀναμφισβήτητα ἐπιτεύγματά τους, πολλά ἀπό αὐτά μᾶς ὁδήγησαν καί μᾶς ὁδηγοῦν μέ φρενήρη ρυθμό στή βιοανηθικότητα!

ΡΑΓΔΑΙΑ Η ΕΞΑΠΛΩΣΙΣ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΤΑΣ Μήπως, ὅμως, καὶ ἐθελοτυφλοῦμεν μὲ τὸ Ἔϊτζ;

Τοῦ κ. Ἀθανασίου Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου–Ἀμ. Καθ. Παθολογίας Παν. Ἀθηνῶν

Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι καὶ φέτος ἡ 1η Δεκεμβρίου ἦταν ἡ Παγκόσμια Ἡμέρα Καταπολέμησης τοῦ Ἔϊτζ (ΑΙDS). Πέρασε δὲ αὐτὴ σχεδὸν «ἀθόρυβα», ὡσὰν τὸ πρόβλημα νὰ ἔπαυσε νὰ ὑπάρχει. Ἴσως, μάλιστα, κάποιοι καὶ νὰ θεώρησαν ὡς ἐπιβεβαιωτικὸ αὐτοῦ, τὸ γεγονὸς ὅτι «ἀποφυλακίσθηκαν ὁροθετικὲς γυναῖκες χωρὶς κανένα μέτρο» («Καθημερινή», 17.11. 2012). Περὶ τίνος, ὅμως, ἐπρόκειτο; Ἐπρόκειτο γιὰ τὶς ὁροθετικὲς ἐκεῖνες γυναῖκες «οἴκου ἀνοχῆς» οἱ ὁποῖες εἶχαν συλληφθεῖ καὶ ἀποφυλακισθεῖ τὸν Μάϊο τοῦ 2012, κατηγορούμενες (α) γιὰ «βαριὰ σκοπούμενη σωματικὴ βλάβη, καὶ (β) γιὰ «τὴν παράβαση τοῦ νόμου περὶ ἐκδιδομένων γυναικῶν». Ἐνῶ δὲ οἱ περισσότερες εἶχαν δηλώσει «τοξικομανεῖς», δὲν ὑπῆρξε «πρόβλεψη ἔνταξής τους σὲ πρόγραμμα ἀπεξάρτησης». Ἦταν, ὅμως, γνωστὸ καὶ δημοσίως ὅτι: «οἱ τοξικομανεῖς ἀναζητοῦν πλέον φθηνότερες οὐσίες καὶ κάνουν χρήση μὲ κοινὲς σύριγγες». Χαρακτηρίσθηκε, μάλιστα, καὶ «ἀπογοητευτικὸς» ὁ ἀπολογισμὸς, ποὺ δημοσιοποίησε τὸ ΚΕΘΕΑ γιὰ τὴν 1η Δεκ. 2011. Διότι ἦσαν σοβαρὲς καὶ οἱ ἐπιπτώσεις στὴν ὑγεία τῶν χρηστῶν ἑξαρτησιογόνων οὐσιῶν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση» («Καθημερινὴ» 26.6.2012). Καὶ εἶχαν 8/πλασιασθεῖ στὸν πληθυσμὸ τῶν χρηστῶν τὰ διαπιστωμένα κρούσματα τοῦ ἰοῦ ΗIV τοῦ Ἔϊτζ. Παράλληλα δὲ καὶ ὅτι μὲ ραγδαίους ρυθμοὺς ἐξαπλώνεται καὶ ἡ ἡπατίτιδα Γ, ἐνῶ λιγότεροι χρῆστες προσεγγίζουν προγράμματα ἀπεξάρτησης. Ἑπομένως, ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ ἐγρήγορση γιὰ τὸ Ἔϊτζ χωλαίνει ἀπαράδεκτα! Τὸ Ἔϊτζ εἶναι μία ἀρρώστια πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὶς ἄλλες. Ὅταν τὸ 1991 ἔγραψα τὴν 1η ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου γι᾽ αὐτό, ἦταν διότι εἶχε χαρακτηρισθεῖ ὡς «ὁ διεθνὴς τρομοκράτης», καὶ ἡ κοινωνία μας ἐχρειάζετο ἐπειγόντως μία, κατὰ τὸ δυνατόν, ἁπλὴ καὶ πειστικὴ ἐνημέρωση. Τόσο γιὰ στοιχειώδεις καὶ βασικὲς πληροφορίες γιὰ τὴν πρωτόφαντη αὐτὴ ἀρρώστια, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς τρόπους μετάδοσής της καὶ τῆς προφύλαξης ἀπὸ αὐτήν.

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ἡ 2η ἔκδοση τὸ 1996, ἔγινε μὲ πρόθεση τὴν ἐνημέρωση σχετικῶς μὲ τὰ νεώτερα γιὰ τὴν ἀρρώστια αὐτή, τὰ ὁποῖα ἦσαν πολλά. Ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ δοθοῦν ἀπαντήσεις σὲ εὔλογες ἐρωτήσεις. Καὶ στὶς ἐρωτήσεις ἀνησυχούντων ἀνθρώπων μὲ τὸ ἐρώτημα γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο μετάδοσης τῆς ἀσθένειας αὐτῆς μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Τὸ ὁποῖο ἐτέθη καὶ στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, μὲ ἀπαίτηση νὰ ἀπαντήσει τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας καὶ ὁ Ἰατρικὸς Σύλλογος Ἀθηνῶν (Ι.Σ.Α.), τοῦ ὁποίου μάλιστα, τότε ἤμουν καὶ ὁ ἀντιπρόεδρος στὸ Δ.Σ. Ἐρωτοῦσε δὲ ὁ Βουλευτὴς Λαρίσσης κ. Β. Α.: «Ἂν ὁ τρόπος ποὺ γίνεται ἡ Θεία Μετάληψη τελεῖ ὑπὸ τὴν ἔγκριση ἢ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ὑπουργείου Ὑγείας, καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἀπόψεις τῶν Ἰατρικῶν Συλλόγων καὶ κυρίως τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν (Ι.Σ.Α.)». 1. Τὸ ὑπ. Ὑγείας ἔδωσε τὶς πληροφορίες του: α) γιὰ τὸ μέταλλο κατασκευῆς τοῦ Ἁγίου Ποτηριοῦ καὶ τοῦ κοχλιαρίου τῆς Θείας Μετάληψης, β) γιὰ τὸ «ζέον ὕδωρ» καὶ τὸ οἰνόπνευμα στὸ κρασί; γ) τό λεῖο τοῦ μετάλλου τοῦ κοχλιαρίου καί, δ) πληροφορίες γιὰ τὴν περίοδο τῆς συφιλίδος «κατὰ τὴν ὁποία», ὅπως ἔγραφαν στὸ κείμενό τους, «μὲ πρόταση ἀπὸ ἔγκριτους ἐπιστήμονες, ἀπαγορεύθηκε ὁ ἀσπασμὸς τῶν εἰκόνων καὶ ἡ θεία Μετάληψη. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ ἐφαρμόσθηκε, ἀλλὰ ἐγκαταλείφθηκε διότι δὲν εἶχε ἀποτέλεσμα στὴν πορεία μεταδόσεως τῆς νόσου». 2. Ὁ Πανελλήνιος Ἰατρικὸς Σύλλογος (Π.Ι.Σ.) μὲ τὸ ὑπ᾽ ἀριθμ. 964/29.2.1998 ἔγγραφό του ἀπήντησε ὅτι: «Τὸ θέμα τῆς «Θείας Κοινωνίας», ρυθμίζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες, οὐδεμία δὲ ἐπέμβαση τῆς πολιτείας εἶναι δυνατή, κατὰ τὸ Σύνταγμα». 3. Ὁ Ι.Σ.Α. στὴν ἀπόφαση τοῦ Δ.Σ. –τοῦ ὁποίου ἤμουν ἀντιπρόεδρος καὶ μοῦ ἀνετέθη ἡ εἰσήγηση στὸ ἔγγραφο τοῦ ὑπουργείου– κατέληγε μὲ τὸ ὅτι: «Ὁ Ι.Σ.Α δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπεισέλθει σὲ θέματα πίστεως». Ἐξ αὐτῶν, μετὰ λόγου γνώσεως συνάγεται ὅτι: Οὔτε τὸ εἶδος τοῦ μετάλλου γιὰ τὰ Ἱερὰ Σκεύη, οὔτε ἡ θερμοκρασία τῆς «Θείας Κοινω-

νίας», οὔτε ἡ περιεκτικότητά της σὲ οἰνόπνευμα, μποροῦν νὰ ἀποτρέψουν τὴ μετάδοση τοῦ ἰοῦ τοῦ Ἔϊτζ. Προφανῶς, λοιπόν, «ἄλλοι» εἶναι οἱ προστατευτικοὶ «παράγοντες» στοὺς μεταλαμβάνοντες «Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ». Γιὰ τοὺς ἱερεῖς δὲ ἀκόμη περισσότερο, οἱ ὁποῖοι στὸ τέλος καὶ «καταλύουν», δηλαδή, πίνουν ὅ,τι ἀπέμεινε στὸ «Ἅγιο Ποτήριο», μαζὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο κατέληξε σὲ αὐτὸ μὲ τὴν «ἁγία λαβίδα» ἀπὸ τὰ στόματα ὅσων «κοινώνησαν». Περὶ αὐτὰ ὑπάρχουν καταπλήσσουσες μαρτυρίες γιὰ τοὺς τέτοιους «παράγοντες» ἀπὸ Ἱερεῖς σὲ Νοσοκομεῖα καὶ Νοσηλευτικὰ Ἱδρύματα Λοιμωδῶν Νοσημάτων. Εἶναι δὲ πρωτευόντως ἡ «Θεία Χάρις τῶν Μυστηρίων» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Πίστεως. Τότε ἦταν ποὺ συνέταξα καὶ τὴν «ἀνοικτὴ ἐπιστολή» μου πρὸς τὰ Μ.Μ.Ε., καὶ ὡς ἠθικό μου χρέος πρὸς τὴν κοινωνία, ὑπὸ τὸν τίτλο: Θεία Κοινωνία καὶ Ἐπιστήμη. Ἔτυχε δὲ εὐρύτατης ἐπανακυκλοφορίας. Ἔγινε μάλιστα καὶ θέμα ὁμιλιῶν καὶ κηρυγμάτων ἀπὸ ἄμβωνος στὶς Ἐκκλησίες. Καὶ θέμα «Ἐγκυκλίων» Μητροπολιτῶν πρὸς τοὺς Ἱερεῖς των. Συμπεριελήφθη δὲ στὴ 2η ἔκδοση τοῦ βιβλίου μου γιὰ τὸ Ἔϊτζ, ἡ ὁποία καὶ ἔγινε περισσότερο γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο. Καί, «Δόξα τῷ Θεῷ»! Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐξεφράσθη γιὰ τὸ βιβλίο αὐτὸ ἐπαινῶν καὶ συγχαίρων. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χριστόδουλος, ἐπὶ πλέον, μοῦ ζήτησε τότε καὶ ἐπιστημονικὰ δεδομένα, προκειμένου νὰ ἀπαντήσει σὲ προβληματιζομένους καὶ ἐρωτώντας τον Δικαστικούς. Τὰ ἀνήρτησε δὲ ὅλα αὐτὰ στὸ διαδίκτυό του (ἴντερνετ), τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Ἐπανερχόμενος, τέλος, στοὺς λόγους ἀπὸ τοὺς ὁποίους καὶ ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὸ ἀρθρίδιό μου αὐτό, ἐπισημαίνω τὴν ἀνάγκη νὰ μὴ «στρουθοκαμηλίζουμε» μὲ τὸ Ἔϊτζ. Διότι εἶναι σὰν νὰ αὐτοκτονοῦμε ἐν γνώσει μας! Ὀφείλουμε, ἑπομένως, τουλάχιστον, νὰ σεβόμεθα τὴ ζωή μας, ὅπως καὶ τὴ ζωὴ τῶν συνανθρώπων μας. Διότι «Οὐκ ἐσμὲν ἑαυτῶν. Ἠγοράσθημεν γὰρ τιμῆς». «Τιμῆς δὲ Αἵματος Ἁγίου».

Ἀπόηχος ἀπὸ μίαν βράβευσιν

Τὴν 16ην Ἰανουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τῆς προσκυνήσεως τῆς τιμίας ἁλύσεως τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Ἀνωτέρω τοιχογραφία ἐκ τοῦ Πρωτάτου Ἁγ. Ὄρους, 12ος αἰ.

ΘΡΗΝΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ

Στὶς 30 Νοεμβρίου 2012 κοιμήθηκε ἐξ αἰτίας αὐτοκινητιστικοῦ δυστυχήματος ὁ Ἀθανάσιος Ρεβελιώτης, καὶ κηδεύτηκε στὶς 4 Δεκεμβρίου 2012 στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Πολυδρόσου. Ἐπειδὴ τὴν ἡμέρα αὐτὴ γιορτάζει ὁ Ἅγιος Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος σὺν τοῖς ἄλλοις ἔγραψε καὶ τὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία, ὁ Ἀρχιμ. π. Μελέτιος Βαδραχάνης ἐξεφώνησε τὸν παρατιθέμενο λόγο. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι τὸ 40νθήμερο μνημόσυνο τοῦ ἀδελφοῦ Ἀθανασίου θὰ τελεστεῖ στὶς 13 Ἰανουαρίου 2013, ἡμέρα Κυριακή, στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Πολυδρόσου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, στὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία, ποὺ ἔγραψε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἀφενός μὲν ἐκφράζει τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν καὶ κλαίει καὶ θρηνεῖ γιὰ τὸ φαινόμενο τοῦ θανάτου, μὲ ἀπώτερο στόχο νὰ μᾶς ἀπαγκιστρώσει ἀπὸ τὴν ἄνευ προηγουμένου προσκόλλησή μας στὰ γήϊνα καὶ φθαρτά, ἀφετέρου ὅμως ἐκφράζει τὴν ἐλπίδα γιὰ τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ εὐτυχία τῶν κεκοιμημένων. Ἡ λύπη καὶ ἡ μελαγχολία τοῦ ἀνθρώπου, στὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία του, μετατρέπεται ἐν τέλει σὲ κατάνυξη γιὰ τὸν ἴδιο καὶ σὲ προσευχὴ γιὰ τὸν κεκοιμημένο. Μετατρέπεται σὲ ἐλπίδα ὅτι ἐν τέλει ὅλοι θὰ βιώσουμε αἰώνια καὶ ἀδιασάλευτα τὴ χαρὰ καὶ τὴν αἰσιοδοξία, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἂς δοῦμε λεπτομερῶς πῶς ἐκφράζει ὁ Ἅγιος Δαμασκηνὸς στὰ νεκρώσιμα τροπάριά του τὸν ἀνθρώπινο πόνο, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀλήθεια τῆς Γραφῆς ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι μόνιμη κατάσταση καὶ πῶς προτρέπει στὴ μετάνοια τοὺς ἐπιζῶντες. Ποιὰ τρυφὴ καὶ ἀπόλαυση εἶναι ἐντελῶς ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴ λύπη; Ποιὰ δόξα εἶναι αἰώνια καὶ σταθερή; Ὅλα εἶναι πιὸ εἰκονικὰ καὶ ἀπὸ τὴν σκιὰ καὶ πιὸ ἀπατηλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὄνειρα. Σὲ μιὰ στιγμὴ παύουν νὰ ὑπάρχουν καὶ χάνονται ἅπαξ διὰ παντός. Συνεπῶς ὅλα τὰ ἀνθρώπινα εἶναι μάταια καὶ ἐφήμερα. Ὁ πλοῦτος καὶ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ποὺ τόσο τὰ θεοποιοῦμε καὶ τόσο ἐπαναπαυόμαστε, ὅταν τὰ ἔχουμε, δὲν μᾶς συνοδεύουν. Ὁ θάνατος τὰ κονιορτοποιεῖ καὶ τὰ ἐξαφανίζει ὅλα. Μὲ τὸ θάνατο διαλύεται τὸ θέατρο αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Παύουν οἱ ἄνθρωποι νὰ ὑποδύονται τοὺς ρόλους τοῦ βασιλιᾶ, τοῦ στρατιώτη, τοῦ πλούσιου ἢ τοῦ πτωχοῦ, τοῦ δικαίου ἢ τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ὅλοι καταντοῦμε «ὀστᾶ γεγυμνωμένα». Συνεπῶς, ἐξυπακούεται καὶ ἀφήνεται νὰ νοηθεῖ, ἂς μὴ δίνουμε σημασία στὰ ὁρώμενα πρόσκαιρα, ἀλλὰ στὰ μὴ ὁρώμενα ἀθάνατα. «Οὐδὲν φαινόμενον αἰώνιον», ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας. Ἂς μετανοοῦμε καθημερινὰ γιὰ τὶς τυχὸν πτώσεις μας κι ἂς παραμένουμε σταθεροὶ στὰ ὅσα ἀποκαλύπτει τὸ Εὐαγγέλιο. Φοβερὸ τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου ἀκόμη, διότι παύει νὰ ὑπάρχει ὁ σύνδεσμος ψυχῆς καὶ σώματος. Τὸ διφυὲς καὶ δισυπόστατο τοῦ ἀνθρώπου διαλύεται βιαίως. Θυμόμαστε ὅτι πλαστήκαμε ἀπὸ τὸ χῶμα καὶ σ᾽ αὐτὸ ἐπιστρέφουμε, ἐφόσον δὲν ἀκούσαμε τὸν πλάστη μας. Ὅλα αὐτὰ τὰ περιγράφει καὶ τὰ παρουσιάζει ἀνάγλυφα καὶ μὲ ποιητικὴ δομὴ ὁ Ἅγιος Δαμασκηνὸς στὰ νεκρώσιμα τροπάριά του, γιὰ νὰ καταλήξει· «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐν νοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος. Ὤ τοῦ θαύματος! Τί τὸ περὶ ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριον; Πῶς παρεδόθημεν τῇ φθορᾷ, καὶ συνεζεύχθημεν τῷ θανάτῳ; Ὄντως Θεοῦ προστάξει, ὡς γέγραπται, τοῦ παρέχοντος τοῖς μεταστᾶσι τὴν ἀνάπαυσιν». Ἀλλὰ δὲ μένει στὸ θρῆνο καὶ τὸν

ὀδυρμό, ἀλλὰ προχωρεῖ στὴν ἀναψυχὴ καὶ τὴν βεβαιότητα ὅτι «Ὁ θάνατός σου Κύριε, ἀθανασίας γέγονε πρόξενος· εἰ μὴ γὰρ ἐν μνήματι κατετέθης, οὐκ ἂν ὁ παράδεισος ἠνέῳκτο· διὸ τὸν μεταστάντα ἀνάπαυσον ὡς φιλάνθρωπος». Γι᾽ αὐτὸ θὰ καταλήξει στὸ προκείμενο τοῦ Ἀποστόλου νὰ καλοτυχίσει (!) τὸν μεταστάντα λέγοντας «Μακαρία ἡ ὁδὸς ᾗ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοι τόπος ἀναπαύσεως» (πρβλ. Ἀποκ. 14, 13). Συνεπῶς ἡ μόνη φροντίδα μας καὶ ἡ μόνη μας μέριμνα νὰ προσευχηθοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου νὰ σκεπάσει τὸν κεκοιμημένο ἀδελφὸ καὶ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ἀπολύτρωση. Τὰ ἁγιογραφικὰ ἀναγνώσματα τῆς ἀκολουθίας ἐκπέμπουν κι αὐτὰ στὴν ἴδια συχνότητα. Θὰ πρέπει οἱ χριστιανοὶ νὰ μὴ λυποῦνται «ὡς οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» μᾶς λέγει ὁ οὐρανοβάμων Παῦλος στὸν Ἀπόστολο. Καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς ὑπενθυμίζει στὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Κύριος στοὺς Ἰουδαίους, ὅτι αὐτοί, ποὺ ἀκοῦνε τὸ λόγο Του καὶ πιστεύουν στὸ Θεό, ποὺ τὸν ἀπέστειλε, δὲν πρόκειται νὰ καταδικαστοῦν καὶ μεταβαίνουν ἀπὸ τὴ κατάσταση τοῦ θανάτου στὴν κατάσταση τῆς ζωῆς. Ὅλοι οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν ἀπὸ τὰ μνήματά τους, ἀλλὰ οἱ μὲν δίκαιοι εἰς «ἀνάστασιν ζωῆς» οἱ δὲ ἄδικοι εἰς «ἀνάστασιν κρίσεως». Ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία θὰ καταλήξει σὲ δέηση τοῦ ἱερέως γιὰ τὴν ἀνάπαυση τοῦ κεκοιμημένου δούλου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ συγχώρηση κάθε ἁμαρτήματος ἑκουσίου ἢ ἀκουσίου. Μετὰ τὴν ἀπόλυση καὶ πρὶν τὸ «Δι᾽ εὐχῶν» θὰ εὐχηθεῖ ὁ ἱερεὺς στὸν «ἀξιομακάριστο» καὶ «ἀείμνηστο» ἀδελφὸ τὸ «Αἰωνία ἡ μνήμη»· νὰ βρίσκεται δηλαδὴ πάντα στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Διότι τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὁ Θεὸς δὲν τοὺς θυμᾶται. Ἡ ἐνθύμηση τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ μόνο, ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ τίποτα ἄλλο. Αὐτὸ εἶναι, ποὺ μᾶς ζωοποιεῖ, μᾶς χαριτώνει, μᾶς ἀφθαρτίζει ἐν Χριστῷ. Στὰ στιχηρὰ προσόμοια, ποὺ ψάλλονται κατὰ τὴν ὥρα τοῦ τελευταίου ἀσπασμοῦ, προτρέπονται οἱ πιστοὶ νὰ δώσουν τὸν τελευταῖο ἀσπασμὸ «εὐχαριστοῦντες Θεῷ», γιατὶ πλέον ὁ μεταστὰς παύει νὰ φροντίζει γιὰ τὰ μάταια αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ «τῆς πολυμόχθου σαρκός». Τὸ «ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε» (Α´ Θεσ. 5,18) ἔχει θέση καὶ στὴν μετάσταση τῶν ἀδελφῶν! Ἀκολουθεῖ σὲ ἔντονο ὕφος «ὁ κοπετὸς» καὶ «ὁ θρῆνος» γιὰ τὸν χωρισμὸ καὶ τὸ πικρὸ καὶ ἀποτρόπαιο τοῦ θανάτου μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ προσευχηθοῦμε καὶ πάλι γιὰ τὴν ἀνάπαυσή του καὶ ὄχι νὰ μοιρολογοῦμε εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχε χωρὶς νόημα καὶ χωρὶς ἀποτέλεσμα. Στὸ Δοξαστικὸ τῶν στιχηρῶν ὁ νεκρὸς κηρύττει τὸ φοβερὸ καὶ ξαφνικὸ τοῦ θανάτου, ὥστε ἀφενός μὲν νὰ συνετίσει τοὺς ζῶντες ἀπὸ τὴν προσκόλληση στὰ γήϊνα, ἀφετέρου δὲ νὰ προσεύχονται ἀδιαλείπτως νὰ τὸν ἐλεήσει ὁ Θεός. Ἂς εὐχαριστήσουμε τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνό, ποὺ τόσο ἀνθρώπινα ἀλλὰ καὶ τόσο θεολογικὰ καὶ ἐνθαρρυντικὰ ἐπένδυσε μὲ στίχους καὶ μελωδία τὸ φοβερὸ μυστήριο τοῦ θανάτου. Οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶναι οὔτε στωϊκοί, ἀλλὰ οὔτε καὶ πεσσιμιστές. Συγκινοῦνται καὶ θλίβονται, ὄχι ὅμως «ὡς οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα». Τὸ φῶς τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς αἰωνίου καὶ χωρὶς λύπης ζωῆς, ποὺ χαρίζει ὁ Χριστὸς σὲ αὐτούς, ποὺ πιστεύουν σ᾽ Αὐτὸν καὶ τὸν λόγο Του, τοὺς φωτίζει, τοὺς παρηγορεῖ καὶ τοὺς ἀναπτερώνει. Ἱλαροὶ καὶ ἤρεμοι ἀποχαιρετοῦν τὸν μεταστάντα, ὅπως ἀποχαιρετοῦμε κάποιον, ποὺ φεύγει σὲ ταξίδι, ἀλλὰ δὲν χάνεται ὁριστικά. Ἡ ὥρα, ποὺ θὰ συναντηθοῦμε δὲν εἶναι μακριά. Μόνη μας ἀγωνία καὶ φόβος νὰ ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ἐν μετανοίᾳ καὶ ἐξομολογήσει.

Ἀξιότιμε κύριε διευθυντά, Λαμβάνω ἀφορμή ἀπό μερικά δημοσιεύματα, πού κατά καιρούς βλέπουν τό φῶς τῆς δημοσιότητας στήν προσφιλέστατη καί θεόσωστη ἐπαρχία μας (Κοζάνη), νά δημοσιεύσω μερικές σκέψεις καί ἀπορίες μου. Κάθε πιστός ὀρθόδοξος χριστιανός δέν διακατέχεται ἀπό καμιά ἀμφιβολία περί τῆς ταυτότητος τῶν Ρόταρυ καί τοῦ Προσκοπισμοῦ. Πίσω ἀπʼ τό προσωπεῖο τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς κοινωνικῆς δράσης κρύβεται πολύ προσεκτικά ἡ ἀντίχριστη διάθεσή τους. Πάγια τακτική τους εἶναι νά ἀποπροσανατολίζουν καί νά παραπλανοῦν ἀνύποπτα θύματα καί ἀπολωλότα πρόβατα προσπαθῶντας νά γίνουν πειστικοί περί τῶν ὑποτιθέμενων ἰδεωδῶν τους καί ὑψηλῶν ἰδανικῶν τους. Προσπαθοῦν νά πείσουν ἀνυποψίαστους καί ἀνενημέρωτους ἀνθρώπους ὅτι στή σκέπη τους μποροῦν νά συστεγάζονται ὅλοι: χριστιανοί ὀρθόδοξοι καί προτεστάντες καί ἄθεοι καί μουσουλμάνοι καί κάθε καρυδιᾶς καρύδι ͘ γιά ὅλους ὑπάρχει θέση, γιατί αὐτοί εἶναι ὑπεράνω τῶν θρησκειῶν καί οἱ ὑψηλοί στόχοι καί τά ἰδανικά τους ἐπισκιάζουν τά πάντα. Μέ ἀδιάσειστα ἐπιχειρήματα καί στοιχεῖα ὁ μακαριστός π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ξεσκέπασε τόσο τή Μασονία ὅσο καί τούς Ρόταρυ καί τόν Προσκοπισμό. Ὁ θεός, πού πιστεύουν δέν εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἀλλά ὁ μέγας τέκτονας τοῦ Σύμπαντος, ὁ ΜΑΤΣ τουτέστιν ὁ Ἀντίχριστος. Τό ψέμα στίς μέρες μας, γιά νά γίνει πιστευτό, πρέπει νά εἶναι καμουφλαρισμένο, ὥστε νά ἐξαπατηθοῦν οἱ ἀφελεῖς. Δέν μπορεῖ νά συνυπάρχει ἡ ἰδιότητα τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανοῦ μέ τήν ἰδιότητα τοῦ μασόνου, ρόταρυ ἤ προσκόπου. Εἶναι ἀντίθετα μεταξύ τους καί τό ἕνα ἀναιρεῖ τό ἄλλο. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά εἶμαι μασόνος, ρόταρυ ἤ πρόσκοπος, γιά νά εἶμαι φιλάνθρωπος ἤ κοινωνικός ἄνθρωπος. Πάγια τακτική τους εἶναι νά αὐτοδιαφημίζονται καί νά αὐτοεπαίρονται παντοιοτρόπως. Καυχῶνται λοιπόν οἱ πρόσκοποι τῆς πόλης μας, ὅτι ἔχουν φιλανθρωπική δράση μεταφέροντας τρόφιμα, πού ἀφήνουν φιλάνθρωποι συμπολίτες μας σέ εἰδική θέση τῶν σουπερμάρκετ πρός ἐνίσχυση ἐνδεῶν οἰκογενειῶν, στό κοινωνικό παντοπωλεῖο, πού ὑποστηρίζεται ἀπʼ τή Μητρόπολη καί αὐτή ἡ μεταφορά βαφτίζεται φιλανθρωπία. Στό ἴδιο μῆκος κύματος κινοῦνται καί οἱ ρόταρυ. Πρόσφατα δημοσίευσαν σέ ἐφημερίδα τῆς πόλης μας ὅτι οὔτε λίγο οὔτε πολύ δίνουν μεγάλο ἀγώνα κατά τῆς πολιομυελίτιδας στήν Ἑλλάδα, ὅταν αὐτό εἶναι ἀποκλειστικά μέριμνα τῆς πολιτείας καί βέβαια ἡ πολιομυελίτιδα ἐδῶ καί δεκαετίες ἔχει ἐξαλειφθεῖ σάν νόσημα. Πρόσφατα ὁ σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Κοζάνης βράβευσε μεταξύ ἄλλων καί τό τοπικό σῶμα Ἑλλήνων Προσκόπων. Πρέπει ἡ Ἐκκλησία νά βραβεύει τούς πρόσκοπους καί ἄν πρέπει γιά ποιά πράγματα ἀξίζουν τῆς βράβευσης; Μήπως ἐπειδή ἐμφανίζονται μέ κοντά παντελονάκια ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἄνδρες, παιδιά καί κοπέλες κρατῶντας τόν Ἐπιτάφιο; εἶναι αὐτή ἡ πράξη γιά βράβευση; Ἢ μήπως ἐπειδή ἔμμεσα ἀποτρέπουν τά παιδιά ἀπʼ τόν ἐκκλησιασμό ὀργανώνοντας ἐξορμήσεις, πορεῖες, ἐκδηλώσεις κ.λπ. τήν ὥρα τῆς κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας; Ἢ μήπως βραβεύονται γιʼ αὐτό πού πιστεύουν; Ἢ γιά τή δράση πού ἔχουν; Ἢ γιά τή δράση πού δέν ἔχουν; Χαίρετε ἐν Κυρίῳ Ἀναστάσιος Σεμίζογλου, Καρδιολόγος Βενιζέλου 30, Κοζάνη

Πῶς ἐφθάσαμεν εἰς τὴν σημερινὴν παρακμήν

Κύριε Διευθυντά, Κάποτε τραγουδούσαμε «Ὅλη δόξα, ὅλη χάρη, ἅγια μέρα ξημερώνει...» καὶ ἀπορεῖ κανεὶς πῶς φτάσαμε ἀπὸ τὴ δόξα καὶ τὴ χάρη στὴν ἀδοξία καὶ ἀχαριστία καὶ σὲ ἡμέρες λύπης καὶ ντροπῆς. Ἡ Ἑλλάδα ἦταν Χώρα τρισένδοξη καὶ ζηλευτή, τῆς Οἰκουμένης τὸ καύχημα. Ἦταν ἡ Χώρα, ποὺ εἶχε γιὰ καύχημα τὸν Παρθενῶνα καὶ γιὰ σύμβολο τὸν Σταυρὸ καὶ δημιούργησε ἱστορία, παράδοση καὶ πολιτισμὸ ἀπαράμιλλο. Τώρα γιατί φτάσαμε σ᾽ αὐτὸ τὸ κατάντημα; Διότι ἀφήσαμε τὸν Θεὸ καὶ πιστέψαμε στὸν ἑαυτό μας, πιστέψαμε στὴν ἐπιστήμη ὡς θεὸ καὶ ἀρχίσαμε νὰ γκρεμίζουμε φωνάζοντας γκρεμίστε τὴν Ἐκκλησία, κάτω τὸ σχολεῖο, κάτω ἡ οἰκογένεια, ἡ παράδοση, ἡ Ἱστορία, ἡ γλώσσα. Ὅταν ἀκοῦμε ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ ὑπουργείου Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων νὰ φωνάζουν: «Νὰ βγοῦν τὰ θρησκευτικὰ ἀπὸ τὰ σχολεῖα, νὰ καταργηθεῖ ἡ ἀναγραφὴ τοῦ θρησκεύματος στὰ δελτία ταυτότητος, νὰ εἰσαχθεῖ ὁ πολιτικὸς γάμος ὡς ὑποχρεωτ��κὸς γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες...» καὶ ἄλλα παρόμοια, οἱ ἁγνοὶ Ἑλληνες λυποῦνται, ποὺ ἀφήσαμε τὶς ξένες δυνάμεις νὰ μᾶς ἀνθελληνίζουν. Ἐβγάλαμε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ἀπὸ τὴν Πολιτεία, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ βαδίζουμε σὲ

μία κοινωνία χωρὶς Θεὸ καὶ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ δόξα τῷ Θεῷ φαίνεται λίγο φῶς στὸ τέλος τοῦ τοῦνελ. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴ συνεδρίαση 8 Ἰουνίου 2012 πρότεινε ἐπιτέλους νὰ ἐκπληρωθεῖ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους, ποὺ εἶχε ἀποφασιστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς 29ης Ἰουλίου 1829, νὰ οἰκοδομηθεῖ μεγαλοπρεπὴς Ἱ. Ναὸς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ ὡς ἐκφραστὴς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Ἀκούστηκαν καὶ ἀντίθετες γνῶ μες, ὅτι σὲ μία τέτοια οἰκονομικὴ κρίση ἡ Ἐκκλησία θὰ δαπανήσει τεράστια ποσά, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ βοηθήσουν τοὺς φτωχούς. Αὐτοὶ μοιάζουν μὲ τὸν Ἰούδα, ποὺ ἔβλεπε τὴ Μαρία νὰ χύνει τὸ πανάκριβο μύρο στὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, ἀγανάκτησε καὶ εἶπε ὅτι τὸ μύρον θὰ μποροῦσε νὰ πωληθεῖ ἀκριβὰ καὶ νὰ δοθεῖ ἐλεημοσύνη στοὺς φτωχούς. Τὸ Τάμα θὰ ἀποπερατωθεῖ τὸ 2021, διακόσια χρόνια ἀπὸ τότε, ποὺ ἀποφασίσθηκε. Μὲ ἐκτίμηση καὶ εὐχαριστήρια Ἱερεὺς Φώτιος Τομαράκος New Castle, PA

Προσεύχεται ὑπὲρ τοῦ «Ο.Τ.»

Ἀγαπητή μου Διεύθυνση τῆς ἐφημερίδος τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου». Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. Χρόνια τώρα διαβάζω τὴν πολλὴ ἀγαπημένη μου ἐφημερίδα τοῦ «Ο.Τ.», ποὺ μάχεται, διαφωτίζει, ἐνημερώνει καὶ ἀγωνίζεται νυχθημερῶν διὰ τὴν ὀρθοδοξίαν καὶ τὸ Γένος καὶ ἡ χαρά μου ὡς καὶ οἱ εὐχαριστίες μου φθάνουν μέχρι τὸν τρίτον οὐρανόν. Λυποῦμαι πάρα πάρα πολύ, ποὺ ἀδυνατῶ νὰ σᾶς βοηθήσω μὲ γνώσεις καὶ μὲ χρήματα ἐδῶ στὰ πανύψηλα βουνὰ τῶν Τζουμέρκων ὡς συνταξιοῦχος ἱερεύς, παρὰ μόνο στὴν Ἁγ. πρόθεση τοῦ Ναοῦ μου, ὅταν λειτουργῶ ἀλλὰ καὶ στὶς τακτικές μου προσευχὲς παρακαλῶ τὸν Κύριόν μας νὰ σᾶς χαρίζη προσωπικὴν καὶ οἰκογενειακὴν ὑγείαν, ἔτη πολλά, δύναμη, φώτιση πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθόν. Βιβλία σας, ὅταν ἔχω τὰ δωρίζω στοὺς ἐνορίτας μου πρὸς μελέτην. Σᾶς Εὐχαριστῶ θερμά. Ὁ Κύριος νὰ εὐλογῆ ἐσᾶς καὶ τὸ ἔργο σας. Ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων σᾶς εὔχομαι σὲ ὅλους τοὺς συνεργάτες σας τοῦ «Ο.Τ.» εὐφρόσυνα καὶ ἡγιασμένα Χριστούγεννα. Καθὼς καὶ τὸ νέον ἔτος 2013 ὑγιές, εἰρηνικό, εὐλογημένο μὲ πᾶν ἐπίγειον καὶ ἐπουράνιον ἀγαθὸν παρὰ ἐνανθρωπήσαντος Σωτῆρος Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν. Μὲ πολὺ σεβασμό, ἀγάπη Χριστοῦ καὶ εὐχὲς † Ἱερεὺς Κ. Μήτσιος

Προβληματισμὸς ἑνὸς Ὀρθοδόξου

Κύριε Διευθυντά, Θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις μου, καρπὸ τῆς ἀγωνίας μου γιὰ τὴν πορεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὸν δικό μου προβληματισμὸ καὶ ἄλλοι ἀδελφοί μας, ἀναγνῶστες τῆς ἔγκριτης Ἐφημερίδος σας. Οἱ ἀγωνιζόμενοι, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, παραδοσιακοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ αἰσθανόμαστε ὡς ὁμολογητὲς καὶ θύματα μιᾶς σὲ πολλὰ σφαλλομένης ἐκκλησιαστικῆς Ἡγεσίας καὶ προσευχόμεθα ἀδιάκοπα γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πορεία της. Διαπράττουμε ὅμως ἕνα μεθοδολογικὸ σφάλμα. Ρίπτουμε τὸ βάρος τοῦ ἀγῶνος μας στὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ὁποίους ἡ θεολογία τῶν Ἁγίων μας Πατέρων καὶ ἡ κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἀπὸ αἰῶνες μὲ ἀναθέματα διαχρονικῆς ἰσχύος ἐκβάλλει ἀπὸ τοὺς κόλπους της καὶ οἱ ὁποῖοι, γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγον μικρὸ κακὸ μποροῦν νὰ μᾶς προξενήσουν... Μᾶλλον, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀσχοληθοῦμε περισσότερο μὲ τοὺς Ποιμένες (Ὀρθ/ξους) ἐκείνους, ποὺ συμμαχοῦντες μὲ τὴν αἵρεση καὶ πλάνη καὶ χαρακτηρίζοντάς την ὡς ἐκκλησία (παπικοὺς δηλαδὴ καὶ προτεστάντες), οἱ ὁποῖοι συμπεριφέρονται ὡς «λύκοι βαρεῖς» μέσα στὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ οἰκογένεια. Αὐτοὶ εἶναι ὁ ἀληθινὸς κίνδυνος, διότι παραπλανοῦν τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν ταύτιση μὲ τὴν πλάνη καὶ τὸν πνευματικὸ ὄλεθρο... Οἱ αἱρετίζοντες Οἰκουμενιστὲς Θεολόγοι καὶ Ἱεράρχες φθάνουν σὲ σημεῖο νὰ παρασιτοῦν στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα, ἐκτελώντας ἔργο διαβρωτικὸ κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῶν τέκτων της, καὶ τοῦτο, διότι ὄχι μόνο δὲν σέβονται, ἀλλὰ στὴν πράξη ἀπορρίπτουν τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μας στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου. Εἶναι λοιπόν, ἀνάγκη ὅλοι νὰ συνειδητοποιήσουμε αὐτὸν τὸν κίνδυνο καὶ νὰ μὴ παρασυρόμεθα ἀπὸ ποιμένες, ποὺ ἔχουν λησμονήσει τὴν ἀποστολή τους καὶ μεταβάλλονται σ᾽ ἐχθροὺς τοῦ ποιμνίου τους... Εἶναι χρέος πλέον τῶν λογικῶν προβάτων τῆς Τοῦ Χριστοῦ ποίμνης νὰ νουθετήσουμε αὐτοὺς τοὺς Ἱεράρχες μας, μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὸν ἀγώνα μας, ἀντίσταση καλύτερα στὶς ἀντιπατερικὲς ἐνέργειές τους, καὶ ἀντὶ νὰ παρασυρόμεθα

ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστές, νὰ τοὺς βοηθήσουμε νὰ μείνουν ἑδραῖοι στὰ θεμέλια τῆς ἀποστολικοπατερικῆς παραδόσεώς μας. Ἔχω δὲ τὴν τιμή, νὰ εἶμαι ἕνας ἐκ τῶν πιστῶν, ποὺ ὑπογράψαμε τὸ 2009 τὴν «Ὁμολογία Πίστεως κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». Σ᾽ αὐτὸ τὸ «ἱστορικὸ – θεολογικὸ» κείμενο, ὅπως ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ πολλούς, κληρικούς, μοναχοὺς καὶ θεολόγους, ὁριοθετήθηκε ἡ πίστη μας κατὰ τὸν ἀκριβέστερο τρόπο. Ἀπεδείχθη λοιπόν, γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὅτι οἱ αἱρετικοί, Παπικοὶ καὶ Προτεστάντες, εἶναι ἀποδεδειγμένα ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ οἱ αἱρετίζοντες ποιμένες μας εἶναι μὲν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ δὲν ἔχουν συνοδικὰ καταδικασθεῖ, ἀλλὰ προκαλοῦν, ἀναπτύσσοντας τὸν ρόλο ζιζανίων, ποὺ μόνο κακὸ μποροῦν νὰ προκαλέσουν. Κηρύσσοντας ὅμως αὐτοί, ἀντορθόδοξα καὶ ἀντιπατερικά, ὅπως ἐλέχθη στὴν ἐν λόγῳ «Ὁμολογία» «…θέτουν ἑαυτοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας…», ἔξω δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ζωογόνο Ἀλήθειά της. Μὲ τὴν πλάνη τους δ᾽ αὐτή, νοθεύουν τὸ σωτήριο μήνυμά της, βλάπτοντας πολλὲς φορὲς ἀνεπανόρθωτα τὰ ἐμπιστευμένα σ᾽ αὐτοὺς πνευματικά τους τέκνα... Εἶμαι ὡς ἐκ τούτου ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι λόγῳ τῶν ἐξελίξεων τοῦ οἰκουμενιστικοῦ διαλόγου χρειαζόμεθα μία ἀνανέωση τοῦ μηνύματος τῆς «Ὁμολογίας Πίστεως», μὲ μία συλλογικότερη συμμετοχὴ στὸ μήνυμα, ποὺ ἐκπέμπει μὲ τὴν ὑπογραφή της ἀπὸ ὅλο τὸ ἀγωνιζόμενο ποίμνιο, γιὰ τὴν ἔκφραση τῆς ἀντίθεσής μας στὰ ὅσα τεκταίνονται δυστυχῶς εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, πιστεύω ὅτι ἡ ἀντίστασής μας αὐτὴ τὴν στιγμὴ δὲν εἶναι, ὅπως ἀπὸ κάποιους ἀδελφοὺς τονίζεται, ἡ "ἀποτείχισις" ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες Ἱεράρχες, ἀλλὰ ἡ «ἀπομόνωσή» τους, ὥστε μέσα στὴν μοναξιὰ τῆς ἐγκαταλείψεώς τους ἀπὸ τὸ θλιβόμενο ποίμνιό τους, νὰ μπορέσουν νὰ συναισθανθοῦν τὴν ἐσφαλμένη ὁδό, ποὺ ἀκολουθοῦν... Εὔχομαι ὁ Χριστὸς καὶ Κύριός μας, ποὺ ἐσαρκώθη "δι᾽ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν", νὰ φωτίζει τοὺς Ποιμένας μας, ὥστε νὰ εἶναι ἀληθινοὶ «δοῦλοι καὶ διάκονοί» Του, γιὰ νὰ προΐστανται Ὀρθόδοξα καὶ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν σωστὰ στὴν «Ἀλήθεια τῆς πίστεως τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καὶ τοῦ Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ μας», ἀλλὰ καὶ ὅλους ἐμᾶς, γιὰ νὰ εἴμεθα ζωντανὰ μέλη τοῦ Σώματός Του κι ἑνωμένοι μὲ τοὺς γνησίους ποιμένες μας... Μὲ τιμή, Κων/νος Σταυρινίδης

Διὰ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους

Κύριε Διευθυντά, Δὲν γνωρίζω ἂν κατὰ τὴν πρόσφατον σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας συνεζητήθη ἢ ἐλήφθη κάποια ἀπόφασις ἀναφορικῶς μὲ τὴν ὑπόθεσιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους. Ἐὰν οὐδὲν ἐγένετο, νόμιζω ὅτι τοῦτο συνιστᾶ σοβαρὰν παράλειψιν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διερωτᾶται κανείς: Διακόσια περίπου ἔτη δὲν εἶναι ἀρκετὰ διὰ τὴν ὡρίμανσιν καὶ ὑλοποίησιν μιᾶς ὑποσχέσεως πρὸς τὸν Θεόν; Διατὶ αὐτὴ ἡ ὑπερβολικὴ βραδύτης; Ἢ μήπως ἡ ἐκπλήρωσις τοῦ Τάματος θεωρεῖται παρονυχὶς καὶ θέμα δευτερεῦον; Καὶ ἀφοῦ τὸ Κράτος δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τέτοια ζητήματα, δὲν θὰ πρέπη ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία ν᾽ ἀναλάβη ἄμεσον σχετικὴν πρωτοβουλίαν; Γεώργιος Ἀναστ. Λιακοῦτσος Ἡλιούπολις

Περὶ τῶν αὐτοκτονιῶν

Ἀγαπητέ μου «Ὀρθόδοξε Τύπε», Μὲ πολὺ χαρὰ χαιρέτησα τὸν νέον τρόπο διανομῆς τοῦ «Ο.Τ.», τὸν ὁποῖο μὲ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον καὶ πολὺ ἐνθουσιασμὸ διαβάζω ὡς συνδρομητὴς ἐδῶ καὶ 21/2 δεκαετίες. Στὸ φύλλο σας στὶς 14/12/2012 διάβασα σχόλιο ἀνωνύμου φίλου τοῦ «Ο.Τ.» μὲ τὸν τίτλο «Μὴ προβάλλετε τὰς αὐτοκτονίας» καὶ ἐρωτῶ Γιατί; γιὰ νὰ ἀναπαύεται ἡ ἔνοχη συνείδηση τῶν ὑπευθύνων, ποὺ οἱ πολιτικές τους ἐπιλογὲς δημιούργησαν αὐτὸ τὸ κατάντημα στὸν τόπο μας; καὶ ποὺ ἔχουν σὰν ἀποτέλεσμα νὰ στεροῦνται κάθε τόσο, καθὼς μαθαίνουμε, τὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τῆς Ζωῆς κάποιοι συμπατριῶτες μας, ποὺ ὀλιγοψυχοῦν χάνοντας κάθε ἐλπίδα. Δὲν πρέπει νὰ καταδειχθῆ ὅτι οἱ συνέπειες τῆς κρίσεως δὲν εἶναι μόνο οἰκονομικὲς καὶ οὔτε περιορίζονται ἀποκλειστικὰ σ᾽ αὐτές; Ἐκεῖνο ποὺ λείπει σήμερα εἶναι ἡ ποιμαντικὴ στήριξη τῆς Ἐκκλησίας στὰ ἄτομα αὐτὰ καὶ στὸ περιβάλλον, ποὺ ζοῦνε, ὥστε νὰ προληφθῆ ἐνδεχομένως τὸ ἀπονενοημένον. Ἐξ ἄλλου ὅσο ἀξίζει μία ψυχή, ποὺ χάνεται δὲν ἀξίζει ὁλόκληρη ἡ ὑλικὴ Κτίση καθὼς ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός ἔχει τονίσει στὸ Εὐαγγέλιό του. Μὲ ἐκτίμηση Τάσος Κιαμπέσης Παρακαλοῦμεν τοὺς ἀγαπητοὺς ἀναγνώστας μας νὰ ἀποστέλλουν περιεκτικὰς καὶ ὄχι μακροσκελεῖς ἐπιστολὰς ἐλλείψει χώρου.


11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

Σελὶς 7η

Ποίας προτάσεις ἀπευθύνει πρὸς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην ἀπόστρατος ἀξ. τῶν τεθωρακισμένων

ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΠΗΧΗΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΣΠΑΡΤΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ

Μὲ ἐπιστολήν του πρὸς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Σπάρτης καὶ Μονεμβασίας κ. Εὐστάθιον ὁ Ταξίαρχος τῶν Τεθωρακισμένων (ἐν ἀποστρατείᾳ) κ. Βασίλειος Ἰ. Βάσιλας τὸν συγχαίρει, ἀφ᾽ ἑνὸς διὰ τὴν ἐπιστολήν του πρὸς τὸν ὑπουργὸν οἰκονομικῶν κ. Στουρνάραν καὶ τὸν Πρωθυπουργὸν κ. Ἀ. Σαμαρᾶν, διὰ τῆς ὁποίας ἔθιγε τὸ Ἐθνικὸν πρόβλημα τοῦ δημογραφικοῦ ζητήματος καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου κάμνει προτάσεις διὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ζητήματος. Εἰς τὴν ἐπιστολήν του πρὸς τὸν Σεβ. Σπάρτης καὶ Μονεμβασίας, ὁ ἀπόστρατος ἀξιωματικὸς κ. Βάσιλας λέγει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς:

«Μέσα στὶς τόσες δυσμενέστατες προοπτικὲς γιὰ τὶς ἐξελίξεις τοῦ προβλήματος, ὑπάρχουν μερικὲς παρήγορες προοπτικές, ἢ ἂν θέλετε δυνατότητες, τὶς ὁποῖες ἂν ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΙ, ὅσο εἶναι καιρός, ἡ Ἑλληνικὴ Πολιτεία καὶ ὄχι μόνη, θὰ μπορέσει νὰ ΕΠΙΛΥΣΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ καὶ νὰ ΔΙΑΣΩΣΕΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ τῶν ΕΛΛΗΝΩΝ ἀπὸ τὴν σημερινὴ ΒΕΒΑΙΗ ΠΟΡΕΙΑ πρὸς τὸν ΑΦΑΝΙΣΜΟΝ καὶ αὐτὲς εἶναι: • Ἡ δημιουργία ΣΤΕΓΩΝ ΑΓΑΜΩΝ ΕΠΙΤΟΚΩΝ σὲ κάθε μία ἀπὸ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις καὶ τὶς Ἱερὲς Γυναικεῖες Μονὲς (ὅπως ἀναφέρω σὲ σχετικὴ ἐπιστολή μου πρὸς τὸν Μ.Α.Α. καὶ Π.Ε. κ. Ἱερώνυμον) μὲ τὴν παράλληλη ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ τοῦ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ νόμου 1609/1986 περὶ Ἐλευθερίας τῶν ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ, στὶς ὁποῖες ἡ Χώρα μας ΚΑΤΕΧΕΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ τὴν ΠΡΩΤΗ ΘΕΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ μὲ 300 χιλιάδες ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ τὸ χρόνο. • Η ΓΕΝΝΑΙΑ καὶ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ

ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ (καὶ ὄχι μὲ ΑΝΕΠΑΡΚΗ ΗΜΙΜΕΤΡΑ “ψιχία ἑνὸς κουλουριοῦ ἡμερησίως) ἀπὸ τὴν ΠΟΛΙΤΕΙΑΝ μέσῳ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ἀλλὰ καὶ ἡ παροχὴ ἀναλόγων εὐεργετημάτων, πρὸς τοὺς ἀπόρους καὶ ἄνεργους ΝΕΟΥΣ (κυρίως ἡ ἀνεύρεση ἐργασίας) γιὰ νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ παντρεύονται, καθὼς καὶ τῶν ἀπόρων οἰκογενειῶν ἀπὸ τὸ πρῶτο παιδί. • Ἡ ἀδρανοῦσα ΠΟΛΙΤΕΙΑ πρέπει νὰ μιμηθεῖ καὶ νὰ ἐφαρμόσει τοὺς τρόπους καὶ τὶς μεθόδους, ποὺ ἐφήρμοσε ἡ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, μὲ τὴν ἀγαστὴ συνεργασία ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ–ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ καὶ ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ Ὀργανώσεως Πολυτέκνων (Π.Ο.Π.), μὲ τὴν ὁποίαν πέτυχαν νὰ ΑΝΑΣΤΡΕΨΟΥΝ τὴν ὑπογεννητικότητα. • Ἡ Ἵδρυση Ὑφυπουργείου Δημογραφίας, ὑπὸ τὸ ΥΠ.ΕΘ.Α. καὶ ὄχι ὑπὸ τὸ ΥΠ.ΟΙ., ὅπως προτείνει τὸ Ὁμόφωνο Πόρισμα τῆς Διακομματικῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 1993, ἀποτελεῖ ἔργο ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ καὶ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΟΣ. Περαίνω τὴν παροῦσα μου ἐπιστολὴ μὲ τὴν ΚΡΑΥΓΗ “ΕΛΛΗΝΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ” καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση “ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ”. Ἂς ἀκούσουμε τὴ σοφὴ συμβουλὴ τοῦ καταξιωμένου Ὁμογενοῦς Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τῶν Η.Π.Α. ἐντιμότατου κυρίου Μ. Γκιόκα, ὁ ὁποῖος ἔρχεται συχνὰ στὴν Ἑλλάδα καὶ πραγματοποιεῖ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ἐπὶ τοῦ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ (Δ.Π.), ὁ ὁποῖος μεταξὺ ἄλλων προτείνει καὶ τὰ ἑξῆς: “Ὁλόκληρος, ὁ ἀνὰ τὴν Ὑφήλιον Ἑλληνισμός, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, τὴν Κυβέρνηση, τὰ κόμματα, τὴν Ἐκκλη-

σία, τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸν Πνευματικὸν Κόσμον, τὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις, κάθε Ἀρχὴ καὶ Ἐξουσία νὰ τεθοῦν σὲ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟ ἐπὶ ποδὸς ΠΟΛΕΜΟΥ. Ο ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ τοῦ ΓΕΝΟΥΣ τῶν ΕΛΛΗΝΩΝ, ποὺ τόσα προσέφερε στὴν ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ διὰ μέσου τῶν ΑΙΩΝΩΝ, πρέπει νὰ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΔΩ. Ἂς ἀναλογιστοῦμε τὶς ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ μας ΕΥΘΥΝΕΣ καὶ ὅλοι μαζὶ ΕΝΩΜΕΝΟΙ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ κομματικῶν τοποθετήσεων, ἂς ΕΠΙΔΟΘΟΥΜΕ ἔστω καὶ τὴν ΥΣΤΑΤΗ στιγμὴ στὸν ΑΓΩΝΑ γιὰ τὴν ΣΩΤΗΡΙΑ τοῦ ΓΕΝΟΥΣ. Ἄλλοι πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς ἔχυσαν τὸ ΑΙΜΑ τους καὶ θυσίασαν τὸ πολυτιμότερο ἀγαθὸν τὴν ΖΩΗ τους στὸ πολυτιμότατον ΑΓΩΝΑ γιὰ τὴν Ἐλευθερία. Ἐμεῖς ἂς ΣΩΣΟΥΜΕ τὸ ΓΕΝΟΣ ὄχι μὲ τὸ ΘΑΝΑΤΟ, ἀλλὰ μὲ τὴ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ”. Μετὰ βαθύτατου σεβασμοῦ, θαυμασμοῦ, εἰλικρινοῦς ἀγάπης καὶ μεγίστης τιμῆς ἀπορρεούσης ἐκ τῆς γνωριμίας μου πρὸς τὴν Ἁγιότητά Σας. Διατελῶ ὅλως Ὑμέτερος»

ἀλλόθρησκος ἢ ἑτερόδοξος μαθητής, στὴν ἄσκηση τοῦ δικαιώματὸς του νὰ ἀπολαύσει “ἀνεμ πόδιστα” τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς του συνείδησης, ὡς πρὸς τοὺς ὁποίους καὶ μόνο, κατʼ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἡ διδασκαλία τοῦ μτΘ καθίσταται προαιρετική (σ. 26). 6. Ἡ ἀπόφαση 115/2012 ἀπορρίπτει τὴ χρήση τοῦ δικαιώματος τῆς ἀπαλλαγῆς μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι ὑπάρχουν λόγοι συνείδησης (σ.27 28). Ἡ ἀπόφαση δέχεται ἐμμέσως μέν, πλὴν σαφῶς (βλ. σχετ. σελ. 24, 25, 27, σέ συνδυασμὸ μὲ σελ. 6 καὶ 28 ἀρ. 6 αὐτῆς) ὅτι ἀποτελεῖ ψευδῆ δήλωση πρὸς δημόσιαν ἀρχὴν ἡ αἴτηση ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ μτΘ ὑπὸ Ὀρθοδόξων μαθητῶν. Ὅπως σχετικῶς ἐπισημαίνεται στὸ αἰτιολογικὸ τῆς προσφυγῆς “Πρόκειται γιὰ πρόκληση, ἠθικὰ καὶ παιδαγωγικά, ἀπαράδεκτη, οἱ μαθητὲς μας νὰ διδάσκονται ἔμπρακτα μέσα στὸ χῶρο τοῦ σχολείου ὅτι ὅταν δὲν ὑπάρχει ἔλεγχος, ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ὑπογράφουν ἕνα ψευδὲς δημόσιο ἔγγραφο... τὸ δικαίωμα τῆς ἀπαλλαγῆς νὰ ἀσκεῖται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τὸ δικαιοῦνται, ἡ δὲ ἐπίκλησὴ του νὰ μὴ καταντᾶ ἐμπαιγμὸς”. (σ.6)

νομολογίας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (σ. 27). 8. Ἐπιβάλλεται ὅπως ἡ Πολιτεία ἐξασφαλίζει τὴ διδασκαλία τοῦ κατὰ τὰ ἄνω Θτμ στοὺς ἐν λόγω μαθητές, μὲ τὴν κατάρτιση τῶν προγραμ μάτων διδασκαλίας μὲ ὕλη σύμφωνη μὲ τὸ δόγμα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας, ἐπὶ ἱκανὸν ἀριθμὸ ὡρῶν διδασκαλίας ἑβδομαδιαίως κλπ. (2176/1998, ΣτΕ 335611995). Στὸ αὐτὸ πλαίσιο κινεῖται ὁ Ν. 1566/1985 ὑπό τὸν τίτλο: «Δομὴ καὶ λειτουργία τῆς πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης» (ΦΕΚ 167 Α) (σ. 7-8, 15-16). 9. Τά βιβλία τοῦ μτΘ ἐκδίδονται μὲ γνώμονα τὴν ὡς ἄνω ἐκ τοῦ Συντάγματος ἐπιβαλλόμενη ἐπιταγὴ καὶ ὑλοποιοῦν τὸν ἐκτελεστικὸ αὐτοῦ νόμο 1566/1985, ἀναγνωρίζεται, ὅπως ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, ἡ ἀξία καὶ ἡ ἀναγκαιότητα τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς στὸ σχολεῖο, ἡ ὁποία ἐπιβάλλεται νὰ μὴ εἶναι ἄσχετη μὲ τὴν κοινωνική, τὴν πολιτισμικὴ καὶ τὴ θρησκευτικὴ συνείδηση τοῦ τόπου στὸν ὁποῖο οἱ μαθητὲς ζοῦν καὶ ἀναπτύσσονται (σ. 23).

Ὁ «Ο.Τ.» ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Σπάρτης καὶ Μονεμβασίας κ. Εὐσταθίου πρὸς τὸν ὑπουργὸν οἰκονομικῶν κ. Στουρνάραν μὲ κοινοποίησιν εἰς τὸν πρωθυπουργὸν κ. Ἀ. Σαμαρᾶν, τὴν ὁποίαν ἔκαμνε πρῶτον κύριον θέμα του πρὸ ἐλαχίστων ἑβδομάδων εἶχε μεγάλην ἀπήχησιν εἰς τὸν λαόν, ἐνῶ ἐπροβλημάτισεν ἐντόνως πολιτικοὺς προερχομένους ἀπὸ τὴν κεντροδεξιάν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν μὲν εὐαισθησίας διὰ τὸ ζήτημα, τὸ ἔχουν ἀναγνωρίσει ὡς τὸ Πρῶτον Ἐθνικὸν θέμα ἀπὸ τὸ 1993, ἀλλὰ δυστυχῶς ἔχουν πράξει οὐδὲν διὰ τὴν ἀντιμετώπισίν του.

ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΑΛΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ἑτερόδοξοι) (σ. 24). 4. Ἡ αἰτιολόγηση τῆς ἄρνησης τοῦ μαθητῆ νὰ παρακολουθήσει τὸ μτΘ δὲ συνιστᾶ παραβίαση τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος, ποὺ κατοχυρώνει τὸ ἀτομικὸ δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ἡ οἰκειοθελὴς πρὸς τὶς κρατικὲς ἀρχὲς γνωστοποίηση τοῦ θρησκεύματος τοῦ ἀτόμου, γίνεται μὲ πρωτοβουλία του καὶ γιὰ τὴν ἄσκηση συγκεκριμένων δικαιωμάτων, ποὺ ἀναγνωρίζει ἡ ἔννομη τάξη γιὰ τὴν προστασία τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας (σ. 10, 13). Εἰδικότερα, ἡ ἔρευνα τῶν λόγων τοῦ μαθητῆ ἄλλως τῶν γονέων του, περὶ μὴ συμμετοχῆς αὐτοῦ στὸ μτΘ καὶ στὶς λοιπὲς θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις, ὡς καὶ ἡ ἴδια ἡ δήλωση δὲν ἀπαγορεύονται ἀπὸ τὸ ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος, διότι δὲν ἀποτελοῦν μέσον πρὸς δίωξη τοῦ μαθητῆ, λόγῳ τῶν διαφόρων ἐνδεχομένως, θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων, οἱ ὁποῖες πρέπει πάντως νὰ εἶναι σεβαστές, ἀλλὰ ὅλως ἀντιθέτως, ἀποβλέπουν στὸ νὰ διευκολύνουν τὸν μαθητὴ νὰ ἀπολαύσει “ἀνεμπόδιστα” τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς του συνείδησης (σ. 14-15).

Οἱ Διευθυνταί τῶν σχολείων

5. Οἱ Διευθυντὲς τῶν σχολικῶν μονάδων, ὀφείλουν νὰ ἐλέγξουν τὴ συνδρομὴ τῶν νομίμων προϋποθέσεων (λόγων) ἀπαλλαγῆς, ὅτι δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἄθεο ἢ ἀλλόδοξο ἢ ἑτερόθρησκο μαθητή (σ. 24-25). Εἰδικότερα δέ, ἡ ὡς ἄνω ἐνέργεια ἀπὸ μέρους τοῦ Διευθυντῆ ἐπιβάλλεται α) προκειμένου νὰ διαπιστωθεῖ ἡ τήρηση τοῦ προεκτεθέντος συντα γματικοῦ κανόνα τοῦ εἰδικοῦ σκοποῦ τοῦ μτΘ, ποὺ πραγματώνεται μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ παρακολούθηση τοῦ μαθήματος αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς Ὀρθόδοξους μαθητές... β) προκειμένου νὰ τηρηθεῖ ὁ συνταγματικὸς κανόνας τοῦ ἄρθρου 13 παρ. 1 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, (βλ. καὶ κανόνα τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου καὶ τοῦ ἄρθρου 9 τῆς ΕΣΔΑ), ὥστε νὰ διευκολυνθεῖ ὁ ἄθρησκος,

Τά βιβλία τοῦ μαθήματος

7. Οἱ Προϊστάμενοι τῶν Δ/νσεων μὲ τὴν ὑπʼ ἀριθμ. Φ.353.1./324/ 105657/Δ1 (ΦΕΚ Β´ 1340/16.10.2002) ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας κατὰ τὴν ἄσκηση τῶν ἀνατεθειμένων σὲ αὐτοὺς καθηκόντων εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ ἐφαρμόζουν τὴν κείμενη νομοθεσία (σ.28)… ὀφείλουν μάλιστα νὰ ἐλέγχουν τὴν ὀρθὴ λειτουργία τῶν σχολείων ἐποπτεύοντες, ὅτι οἱ Διευθυντὲς τῶν σχολικῶν μονάδων κατὰ τὴν ἐνά σκησ�� τῶν ὑπηρεσιακῶν καθηκόντων τους ἐνεργοῦν ὡς ἀνωτέρω πρὸς τήρηση τῆς ἐπιταγῆς τοῦ ἄρθρου 16 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ ἄρθρου 1 §1 τοῦ ν. 1566/ 1985, πού ὁρίζουν ὡς ὑποχρεωτικὴ τὴν παρακολούθηση τοῦ μτΘ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς Χριστιανοὺς Ὀρθόδοξους καὶ πρὸς ἀποκλεισμὸ τῆς ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ μάθημα αὐτὸ μαθητῶν γιὰ ἄλλους λόγους πλὴν αὐτῶν τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης, ἐνόψει καὶ τῆς ἤδη παγιωμένης περὶ τούτου

ΝΕΑ ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΤΟΥ κ. ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΥ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

καιωμάτων τὴν καταδίκη τῆς χώρας μας γιὰ παραβίαση τοῦ δικαιώματος στὸν σεβασμὸ τῆς ἰδιωτικῆς καὶ οἰκογενειακῆς ζωῆς, τοῦ δικαιώματος στὴν ἐλευθερία τῆς σκέψης, τῆς συνείδησης καὶ τῆς θρησκείας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ζητοῦν μὲ μία σειρὰ προσφυγῶν τους τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου στὰ δικαστήρια, τὴν ἀπόσυρση τῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπὸ τὶς αἴθουσες, καὶ θεωροῦν τὶς ἀποφάσεις, ποὺ λαμβάνουν χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι δικαστὲς ὡς μὴ ἀμερόληπτες. Συγκεκριμένα, οἱ προσφεύγοντες Παναγιώτης Δημητρᾶς, Ἀντρέα Τζίλμπερτ, Νικόλαος Μυλωνᾶς, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Εὐαγγελία Βλάμη, Ἀντωνία Παπαδοπούλου, Ναυσικά Παπανικολάτου καὶ Δημήτρης Τσαμπρούνης, μέλη τῆς Μὴ Κυβερνητικῆς Ὀργάνωσης Ἑλληνικὸ Παρατηρητήριο τοῦ Ἑλσίνκι, διαμαρτύρονται στὴν προσφυγή τους, γιὰ τὴν ὑποχρέωση, ποὺ ἐπιβάλλεται στοὺς μάρτυρες τῶν ἑλληνικῶν δικαστηρίων νὰ ὁρκίζονται στὸ Εὐαγγέλιο. Σημειώνοντας ὅτι τὰ μέλη τοῦ

Ἑλληνικοῦ Παρατηρητηρίου τοῦ Ἑλσίνκι παραβρέθηκαν ὡς μάρτυρες ὑπεράσπισης σὲ 48 ποινικὲς ὑποθέσεις, ποὺ ἀφοροῦσαν παραβιάσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴν Ἑλλάδα, οἱ προσφεύγοντες ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ὑποχρέωση τῶν μαρτύρων νὰ ὁρκίζονται στὸ Εὐαγγέλιο συνιστᾶ παραβίαση τοῦ δικαιώματος στὸν σεβασμὸ τῆς ἰδιωτικῆς καὶ οἰκογενειακῆς ζωῆς, τοῦ δικαιώματος στὴν ἐλευθερία τῆς σκέψης, τῆς συνείδησης καὶ τῆς θρησκείας τῶν σχετικῶν διατάξεων τῆς Σύμβασης, μὲ τὶς ὁποῖες ἀπαγορεύονται οἱ διακρίσεις. Παράλληλα, οἱ προσφεύγοντες ἰσχυρίζονται στὴν πρὸς ἐκδίκαση προσφυγή τους ὅτι ἡ παρουσία χριστιανικῶν συμβόλων στὶς αἴθουσες τῶν ἑλληνικῶν δικαστηρίων, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι οἱ Ἕλληνες δικαστὲς εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, δημιουργεῖ ἀμφιβολίες γιὰ τὴν ἀμεροληψία τῶν ἀποφάσεών τους. Τὸ μόνο ποὺ δὲν ζήτησαν εἶναι νὰ μὴ δικάζουν Ἕλληνες δικαστὲς πολίτες ἄλλων ἐθνικοτήτων. Μᾶλλον τὸ κρατοῦν γιὰ ἑπόμενη ἐνδεχόμενη προσφυγή τους».

Ἡ παραπλάνησις ὑπό τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτου

10. Ἡ ἀπόφαση 115/2012 ἀπο δέχτηκε, ἐπίσης, τὸ σκεπτικὸ τῶν αἰτούντων ὅτι ἡ γνώμη τοῦ Συν ηγόρου τοῦ Πολίτη στὶς 17.11.2008, ἡ ὁποία θεωροῦσε ὅτι μπορεῖ νὰ ἀπαλλάσσονται οἱ μαθητὲς “γιὰ λόγους συνείδησης χωρὶς νὰ δηλώνεται ὁ λόγος τῆς συγκεκριμένης αὐ τῆς ἐπιλογῆς” εἶναι σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση μὲ τὸ Σύνταγμα, τοὺς νόμους τοῦ Κράτους, τὶς ἐγκυκλίους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, μὲ τὶς ἀπο φάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ τοῦ ΕΔΔΑ. (σ. 5) Διευκρινίζεται ὅτι οἱ ἀπόψεις τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτη δὲ δεσμεύουν τὶς Κρατικὲς Ὑπηρεσίες, ὅπως δέχεται ἡ νομολογία τῶν δικαστηρίων καὶ συγκεκριμένα τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τὸ ὁποῖο μὲ τὴν 1041/2004 ἀπόφασὴ του δέχεται ἐπὶ λέξει “... ἡ σιωπηρὴ ἄρνηση τῆς Διοικητικῆς Ἀρχῆς νὰ συμμορφωθεῖ σὲ πόρισμα τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτου δὲν ἀποτελεῖ παράλειψη ὀφειλόμενης ἐνέργειας” (σ. 6-7). Τό ΥΠ.Ε.Π.Θ. δέν ἀπεδέχθη τὶς ἀπόψεις τοῦ Σ.τ.Π. καί τὶς ἀπέρριψε ὡς ἀβάσιμες (ἴδετε ἔγγραφο Ὑπουργοῦ Παιδείας πρὸς τὸ ΣτΕ ὑπʼ ἀριθμ. 450120-11-2008, ὁμοίως ἔγγραφο ΥΠ.Ε.Π.Θ. ὑπʼ ἀριθμ. 774741Γ2/2-22010 ὡς καὶ ὑπʼ ἀριθμ. 82493/Γ1/12-72010) (σ. 7). “Οἱ ἰσχυρισμοὶ καὶ οἱ ἀπόψεις τοῦ Συνηγόρου τοῦ Πολίτη εἶναι νομικῶς ἀβάσιμες καὶ παραπλανητικές… Ἀνακριβὴς ὁ ἰσχυρισμὸς του, ὅτι τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐπιβάλλει στὰ Εὐρωπαϊκὰ Κράτη νὰ καταστήσουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν προαιρετικὸ κατʼ ἐπιταγὴ τῶν διατάξεων τῆς Εὐρωπαϊκῆς Σύμβασης Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων” (σ.7). Χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα τῆς ἀπὸ 15-6-2010 ἀποφάσεως τοῦ δικαστηρίου (ὑπόθεση Grzelak κατὰ Πολωνίας προσφυγὴ Νο 771012002), μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει “… τὸ δικαστήριο ἐπισημαίνει, ὅτι ἀνάγεται εἰς τὸ ἐθνικὸ περιθώριο ἐκτιμήσεως, ποὺ ἀναγνωρίζεται εἰς τὰ κράτη κατʼ ἄρθρο 2 τοῦ Πρωτοκόλλου Νο 1 νὰ ἀποφασίσουν τὸ πῶς θὰ διδάσκεται τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν”, ἐὰν δηλαδὴ θὰ εἶναι προαιρετικὸ ἢ ὑποχρεωτικὸ (σ. 7)».

ΤΟ «ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΟΣ» ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΟΡΟΝΤΟ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

πημένοι πνευματικά, «ναυαγήσαντες περὶ τὴν πίστιν», ἐπιφυλάσσουν στὴν Ὀρθοδοξία παρόμοια τύχη, σύροντας αὐτὴν ταπεινωμένη σὲ διαχριστιανικὰ καὶ διαθρησκειακὰ συνέδρια, ἐξισώνοντας αὐτὴν μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ θέτοντας ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν δική της κυριαρχία, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν μοναδικότητά της ὡς Ἐκκλησίας, τῆς Mιᾶς καὶ Ἁγίας Ἐκκλησίας, ποὺ ἵδρυσεν ὁ Xριστός. Tὶς ὀλέθριες συνέπειες τῆς παναιρέσεως τοῦ Oἰκουμενισμοῦ σὲ μία ἀπὸ τὶς χειρότερες μορφές του βιώνουν τὰ τελευταῖα 25 ἔτη καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ στὸν Kαναδᾶ. Ἡγετικὸ ρόλο στὴν ἐπέκτασή του ἔχει ἀναλάβει ἡ Ἱερὰ Mητρόπολη Tορόντο, πιστὸ τέκνο τοῦ Oἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὸ ὁποῖο ἀπὸ συντονιστικὸ Kέντρο τῆς οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας ἔχει μετατραπῆ σὲ «Γενικὸ Ἐπιτελεῖο» τῆς παναιρέσεως τοῦ Oἰκουμενισμοῦ, τὸ ὁποῖο κατευθύνει ὅλες τὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες τῆς δικαιοδοσίας του καὶ ὄχι μόνο, πρὸς μία ψευδοένωση τύπου Φερράρας - Φλωρεντίας μὲ τὸν ἀμετανόητο Παπισμό, τὸν Mονοφυσιτισμὸ καὶ τὶς πολλὲς ψευδοεκκλησίες τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Tὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἱ. Mητρόπολη Tορόντο ἀποδεικνύουν ὅτι τόσα ἔτη οἱ ἔντονες διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν, μὲ ἀποκορύφωμα ἐκείνη τὴ διαδήλωσή τους στὸν ναὸ τοῦ Ἁγ. Γεωργίου Tορόντο τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2000, ἡ ὁποία χάλασε τὶς ἀνίερες καὶ βδελυρὲς οἰκουμενιστικὲς φιέστες τῶν διοργανωτῶν, προσκρούουν εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων. Ἡ ἐμμονὴ τῶν οἰκουμενιστῶν στὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο καὶ ἡ ἀμετανοησία τους παραπέμπουν στὴ φράση τῆς ὑμνολογίας τοῦ ὄρθρου τῆς M. Παρασκευῆς «ὁ δὲ παράνομος Ἰούδας οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι». Tὸ κτίριο τῆς Mητροπόλεως Tορόντο ἔχει μετατραπῆ σὲ κέντρο διερχομένων ἑτεροδόξων, οἱ ὁποῖοι προσκαλοῦνται νὰ συμμετάσχουν σὲ διαλόγους περὶ οἰκουμενιστικῶν «ἀνέμων καὶ ὑδάτων» πότε σὲ ἐπίπεδο ἀρχιερέων, πότε σὲ κοινὲς ἱερατικὲς συνάξεις, πότε σὲ κατ᾽ ἰδίαν συναντήσεις, ἀνατρέποντας καὶ ἀκυρώνοντας στὴν πράξη ὅλα, ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας σχετικὰ μὲ τὶς σχέσεις Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν. Kαρποφόρες δῆθεν συναντήσεις μὲ Pωμαιοκαθολικούς· κοινὲς ἱερατικὲς συνάξεις μὲ Mονοφυσῖτες· συμμετοχὴ ἑκατέρωθεν σὲ ἀκολουθίες· κοινὰ γεύματα· κοινὲς ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες στὸν προαύλιο χῶρο τῆς Mητροπόλεως! Ὁμοιάζουν ὅλα αὐτὰ μὲ τὶς παράνομες προγαμιαῖες σχέσεις, ποὺ συνάπτουν οἱ νέοι σήμερα μὲ σκοπὸ τὴν ἀλληλογνωριμία τους πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο (!) ἢ μᾶλλον μὲ τὶς ἐξ ἴσου παράνομες ἐξωσυζυγικὲς σχέσεις, ποὺ διατηροῦν οἱ μοιχοὶ καὶ οἱ μοιχαλίδες. Δὲν τὰ λέγουμε ἐμεῖς αὐτά, τὰ λέγει ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ Ἱεροὶ Kανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τὶς ἐκκλησιαστικὲς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, χαρακτηρίζοντας αὐτὲς ὡς σχέσεις πνευματικῆς πορνείας καὶ μοιχείας. Ἂν μερικοὶ θεωροῦν σκληροὺς τοὺς λόγους τούτους, αὐτοὶ ἔχουν ἄγνοια τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Πατέρων, καὶ πρέπει νὰ προβληματισθοῦν γιὰ τὰ πνευματικά τους μεσάνυκτα στὰ ὕψιστα θέματα τῆς Πίστεως. Tὸ πιὸ ἀνησυχητικὸ εἶναι, ὅτι μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ ἀρρωστημένο καὶ ἀντορθόδοξο περιβάλλον γαλου-

χοῦνται οἱ νέοι κληρικοὶ τοῦ Kαναδᾶ, καθὼς καὶ οἱ σπουδαστὲς τῆς ἱερατικῆς Σχολῆς τῆς Mητροπόλεως καὶ μελλοντικοὶ ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι «ποζάρουν» καὶ αὐτοὶ πολλὲς φορὲς χαμογελαστοὶ στὶς φωτογραφίες δίπλα στοὺς αἱρετικοὺς κληρικούς, ποὺ φιλοξενεῖ ὁ οἰκοδεσπότης, προκαλώντας εὔλογες ἀνησυχίες καὶ ἐρωτηματικὰ στὸν πιστὸ λαὸ ὡς πρὸς τὴν ἱκανότητά τους νὰ ποιμάνουν ψυχὲς καὶ νὰ καθοδηγήσουν πνευματικῶς τὶς ἑπόμενες γενεές, διότι, ὅπως λέγει ὁ λαός μας, «μ᾽ ὅποιο δάσκαλο καθήσῃς, τέτοια γράμματα θὰ μάθῃς». Ο ΠΡΟΣΦΑΤΟ συνέδριο «Ἀρχηγῶν Ἐκκλησιῶν» στὸ Tορόντο, ποὺ διωργάνωσε ἡ Mητρόπολη καὶ διέδωσε μέσῳ διαδικτύου στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, ἦταν ἀντορθόδοξο καὶ κατασκανδάλισε πολλὲς ψυχές. Kαὶ ἐξηγοῦμε διατί: 1. Διότι ἐπρόκειτο γιὰ τὴν μεγαλύτερη οἰκουμενιστικὴ συγκέντρωση ἑτεροδόξων κληρικῶν, ποὺ πραγματοποιήθηκε ποτὲ στὴν Ἱ. Mητρόπολη Tορόντο. Ἐκπροσωπήθηκαν συνολικὰ 12 διαφορετικὲς Ὁμολογίες, ἐνῷ συμμετεῖχαν καὶ ἀξιωματοῦχοι τοῦ Kαναδικοῦ Συμβουλίου «Ἐκκλησιῶν»! Ἡ παρουσία τόσων αἱρετικῶν «ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν» στὴ Mητρόπολη ἀποδεικνύει ὅτι ὁ οἰκοδεσπότης ὄχι μόνο παραμένει ἀμετανόητος, ἀλλὰ καὶ «προκόπτει ἐπὶ τὸ χεῖρον» (B΄ Tιμ. 3, 13). Ἡ Ὀρθοδοξία, Σεβασμιώτατε, δὲν γνωρίζει συνέδρια «ἀρχηγῶν Ἐκ��λησιῶν», διότι δὲν ὑπάρχουν πολλὲς Ἐκκλησίες καὶ πολλοὶ ἀρχηγοί, ἀλλὰ μία καὶ μοναδικὴ Ἐκ κλησία, ποὺ ἔχει Ἀρχηγό της τὸν Xριστὸ καὶ ἐκπροσώπους της τοὺς ἐπισκόπους καὶ γενικῶς τοὺς κληρικούς. Ἀντὶ τῶν Nεοεποχήτικων συνεδρίων, ποὺ ἐσεῖς συγκαλεῖτε, ἡ Ὀρθοδοξία γνωρίζει Συνόδους Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι συνέρχονται ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ συζητοῦν καὶ ἀποφασίζουν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ὅσα εἶναι σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι μὲ τὰ κελεύσματα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ κόσμου τούτου, τὰ ὁποῖα ὁ Oἰκουμενισμὸς σᾶς ἐπιβάλλει. 2. Διότι, ὅπως ἀναφέρει τὸ σχετικὸ Δελτίο Tύπου τῆς Ἱ. Mητροπόλεως, τὸ συνέδριο συμπεριελάμβανε «εἰδικὴ Ὀρθόδοξη ἀκολουθία στὸν Ἱ. Nαοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου». Διερωτώμεθα ποιός συνέταξε αὐτὴ τὴν ἀκολουθία, γιὰ ποιό σκοπό, ποιό τὸ περιεχόμενό της, καὶ ποιά ἐπισκοπικὴ Σύνοδος τὴν ἐνέκρινε; Ἀπὸ πότε στὴν Ὀρθοδοξία συντάσσονται «εἰδικὲς Ὀρθόδοξες ἀκολουθίες», γιὰ νά… ἐμπλουτίσουν τὸ πρόγραμμα παναιρετικῶν συνεδρίων καὶ νὰ προσφέρουν Ὀρθόδοξο κῦρος καὶ κάλυψη σ᾽ αὐτά; Kάτι παρόμοιο ἔκαναν οἱ οἰκουμενιστὲς καὶ τὸν Nοέμβριο τοῦ 2006 κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι μὲ ψαλμούς, ποὺ συνέταξαν καὶ μελοποίησαν εἰδικὰ γιὰ τὴν περίσταση ἐκείνη! Δὲν νοεῖται ἄλλωστε χορὸς δίχως τραγούδια. Ἔτσι καὶ στὸν οἰκουμενιστικὸ χορό, γιὰ νὰ δημιουργηθῇ ἡ κατάλληλη ἀτμόσφαιρα, ἐπιβάλλεται νὰ παίζωνται εἰδικὰ γιὰ τὴν κάθε περίσταση τραγούδια! 3. Ἔγινε συμπροσευχή; Oἱ διοργανωτὲς θὰ σπεύσουν ν᾽ ἀπαντήσουν ἀρνητικά. Tοὺς ἐρωτοῦμε: Kαὶ αὐτὴ ἡ «ἀκολουθία» τὶ ἦταν; Θὰ μᾶς ποῦν ὅτι τελέσθηκε μόνον ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι δὲν συμμετεῖχαν σ᾽ αὐτή, ἀλλ᾽ ἁπλῶς παρακολουθοῦσαν! Aὐτὴ εἶναι ἡ νέα δικαιολογία καὶ μέθοδος τοῦ Mητροπολίτου Tορόντο μετὰ τὸ «Bατερλὼ» ἐκεῖνο στὸν Ἱ. Nαό τοῦ

Τ

Ἁγ. Γεωργίου, ποὺ τοῦ δίνει, ὅπως νομίζει, τὸ δικαίωμα νὰ προσκαλῇ πάσης φύσεως αἱρετικοὺς μέσα στοὺς Ὀρθοδόξους ναοὺς σὲ «εἰδικὲς» οἰκουμενιστικὲς ἀκολουθίες, δίχως οἱ τελετὲς αὐτὲς νὰ κινδυνεύουν νὰ θεωρηθοῦν ὡς συμπροσευχές, τὶς ὁποῖες, ὡς γνωστόν, ἡ Ἐκκλησία ἀπαγορεύει! Ἐὰν ὅμως οἱ ἑτερόδοξοι δὲν συμμετεῖχαν στὴν ἀκολουθία, ποιός ὁ λόγος τῆς παρουσίας τους μέσα στὸν ναό; Ὁ Ὀρθόδοξος ναὸς εἶναι τόπος λατρείας τοῦ Θεοῦ καὶ προσευχῆς τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ὄχι χῶρος Ὀρθοδόξων παραστάσεων μὲ ἑτεροδόξους θεατές. Oἱ Ἱεροὶ Kανόνες ἀπαγορεύουν ρητῶς τὴν εἴσοδο ἑτεροδόξων στοὺς Ὀρθοδόξους ναούς, ἐκτὸς κάποιων ἐξαιρέσεων, ὅπως τῶν κατηχουμένων, ἀλλὰ καὶ αὐτῶν μὲ ὡρισμένες προϋποθέσεις. Ἕνας διάλογος μὲ ἑτεροδόξους, ὅταν πρέπῃ νὰ γίνῃ, μπορεῖ νὰ γίνῃ καὶ χωρὶς «εἰδικὲς ἀκολουθίες». Kαὶ ὅμως οἱ ἀκολουθίες αὐτὲς ἔχουν πρωτεύουσα θέση στὴν οἰκουμενιστικὴ ἀτζέντα, διότι μὲ αὐτὲς ἐλπίζουν οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ ἐπιτύχουν γρηγορώτερα τὴν ψευδοένωση, ποὺ ὀνειρεύονται, παρὰ μὲ τοὺς διαλόγους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὁδηγηθῆ σὲ ἀδιέξοδο ἐξ αἰτίας τῆς ἀδιαλλαξίας καὶ ἀμετανοησίας τῶν ἑτεροδόξων. 4. Tὸ θέμα τοῦ συνεδρίου ἦταν «Kοινὴ κλήση γιὰ ἁγιότητα» καὶ γι᾽ αὐτὴ τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὡμίλησε ὁ οἰκοδεσπότης πρὸς τοὺς παρευρισκομένους. Σπουδαιότατο τὸ θέμα καὶ πνευματικώτατο. Ἀρίστη ἡ ἐπιλογὴ αὐτοῦ, ποὺ τὸ ἐπέλεξε. Πράγματι ὁ Θεὸς καλεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους νὰ γίνουν ἅγιοι. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι», λέγει ἡ Γραφή (A΄ Πέτρ. 1, 16). Ἐρωτᾶται ὅμως ὁ οἰκοδεσπότης καὶ βασικὸς εἰσηγητὴς τοῦ συνεδρίου: Eἴπατε, Σεβασμιώτατε, στοὺς ὑψηλοὺς προσκεκλημένους σας, ὅτι στὸ προσκλητήριο αὐτό, ποὺ ἀποστέλλει ὁ Θεὸς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γιὰ ἁγιότητα, ἀναγράφεται, ὅπως σὲ κάθε προσκλητήριο, ἕνας συγκεκριμένος τόπος καὶ χῶρος, στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ προσέλθουν, διότι μόνον ἐκεῖ προσφέρονται οἱ ἀπαραίτητες προϋποθέσεις καὶ ἡ δυνατότης ἀποκτήσεως τῆς ἁγιότητος; Tοὺς ἐξηγήσατε ὅτι ὁ χῶρος αὐτὸς εἶναι ἡ Mία καὶ Ἁγία Ἐκκλησία, ποὺ ἵδρυσε ὁ Xριστός; Tολμήσατε νὰ τοὺς εἰπῆτε τὴν πικρὴ γι᾽ αὐτοὺς ἀλή θεια, ὅτι μία μόνο Ἐκκλησία ἵδρυσε ὁ Xριστός· ὅτι ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη· ὅτι μόνον αὐτὴ κατέχει ὁλόκληρη, ἀνόθευτη καὶ αὐθεντικὴ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀλήθεια· ὅτι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ «ἐργαστήριο ἁγιότητος»· ὅτι στοὺς θρησκευτικοὺς χώρους, ποὺ αὐτοὶ ἐκπροσωποῦν, ἔχουν μὲν τὴν δυνατότητα νὰ γίνουν καλοὶ ἄνθρωποι, ὄχι ὅμως ἅγιοι, καὶ ὅτι ὅλες οἱ ἄλλες καταχρηστικῶς ὀνομαζόμενες «Ἐκ κλησίες» δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ χῶροι αἱρέσεων καὶ σχισμάτων, ποὺ ὁδηγοῦν ὄχι στὴν ἁγιότητα, ἀλλὰ στὴν ἀπώλεια; (B΄ Πέτρ. 2, 1). Tοὺς καλέσατε τέλος, ἐὰν ἐπιθυμοῦν νὰ γίνουν ἅγιοι, νὰ ἐγκαταλείψουν τὶς αἱρετικὲς παρασυναγωγές, ποὺ ἐκπροσωποῦν, τὴν ἑτεροδοξία καὶ κακοδοξία, καὶ νὰ προσέλθουν αὐτοὶ καὶ τὰ ποίμνιά τους στὴ μητέρα τους Ὀρθοδοξία, στὸ πατρικό τους σπίτι, τὸ ὁποῖο ἐγκατέλειψαν ἐδῶ καὶ αἰῶνες οἱ πρόγονοί τους, πλανηθέντες ὑπὸ τοῦ Διαβόλου; Tὰ εἴπατε ὅλα αὐτά, Σεβασμιώτατε; Δὲν ἤμασταν βεβαίως παρόντες, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ 2013 ΤΗΣ Π.Ο.Ε. (2ον)

Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ Νέα Τάξις Πραγμάτων

Νέα Ἐποχή

Τό φαινόμενο σχετίζεται ἄμεσα μέ τή Νέα Τάξη Πραγμάτων, τή Νέα Ἐποχή, πού ἀπομακρύνεται ἀπό τίς παραδόσεις τῶν ἐθνῶν, τή γλώσσα, τή θρησκεία, τήν τέχνη τῶν λαῶν, γιά νά μή διακρίνονται. Ἐπιδιώκουν μιά μονοδιάστατη νέα τάξη πραγμάτων· ἕνα συγκρητισμό (ἀνάμειξη) θρησκειῶν, παραδόσεων. Μιά ἄλλη ὁμοιογένεια πιά θά κάνει τούς ἀνθρώπους τοῦ πλανήτη νά ἔχουν τίς ἴδιες συνήθειες στή διατροφή, στή μουσική, στό ντύσιμο ἀλλά καί στήν ἠθική. Τά τηλεοπτικά σκουπίδια τρέφουν τόν πλανήτη καί διδάσκουν τό ἔγκλημα, τή βία, ζωή χωρίς ἀξίες καί πίστη (διάλυση οἰκογένειας, προβολή τῆς διαφορετικότητας στό sex κ.ἄ.) Πολλά φαινόμενα κοινωνικῆς σήψεως καί ἐγκληματικότητος κατά τούς κοινωνιολόγους καί ψυχολόγους ἔχουν τήν αἰτία τους στόν βομβαρδισμό τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου καί τῶν νέων μέ τή βία. Αὐτό εἶναι ἐξοικείωση μέ τόν Διάβολο, γιά τόν ὁποῖο καί τρέφει «συμπάθεια» καί τόν διαφημίζει ἡ Νέα Ἐποχή.

Ὅλα σέ ἕνα

Γιά νʼ ἀποκτήσουν οἱ ἰσχυροί τήν ἐξουσία, πρέπει νά διαλυθοῦν οἱ κοινωνίες, πού ἔχουν δικά τους ἤθη, προσωπικότητα, ἀξίες. Γιʼ αὐτό προβάλλουν τίς ἔννοιες πολυπολιτισμό, πολυφυλετισμό, πολυθρησκευτικότητα. Κινδυνεύει ἡ ἐξουσία τους ἀπό τήν πίστη τῶν ἐθνῶν, τή γλώσσα, τήν ἐθνική τους συνείδηση. Τώρα τούς χρειάζεται ἕνα κράτος (παγκοσμίως), μιά γλώσσα (ἀγγλική), μιά οἰκονομία, μιά κουλτούρα καί μιά θρησκεία! Ὁ κώδικας ἠθικῆς εἶναι ἀόριστος καί τά κράτη δέν προλαβαίνουν νά ἐμποδίσουν στό χῶρο

τους τίς παράνομες πράξεις πού γίνονται ἀλλοῦ.

Ἐκμηδένιση τοῦ προσώπου

Γιά σεβασμό τῆς προσωπικῆς ζωῆς; Ἀπό τό 2005 παρακολου-

Τὸ πολυμίξερ τῆς παγκοσμιοποίησης (τοῦ Ἠλία Σκουλᾶ).

θοῦνται τά πάντα! Δικαιώματα αὐτονόητα, γιά τά ὁποῖα ἀγωνίσθηκαν οἱ ἄνθρωποι, ἀπαλείφονται, ὅπως ἡ κοινωνική πρόνοια καί ἀσφάλιση, ἡ ἐργασία. Στήν πενία καί ἀσθένεια τοῦ τρίτου κόσμου θά προστεθεῖ καί ἡ Εὐρώπη στό βωμό τοῦ κέρδους. Τό περιβάλλον καταστρέφεται καί οἱ πόλεμοι ἐξαφανίζουν ἀθώους, ὅπου οἱ ἰσχυροί ἔχουν συμφέροντα καί ἀνταγωνίζονται. Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἐμπορίου ἔγινε ἀνώτερη ἀξία ἀπό τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἐργαζομένου καί τή διαφύλαξη τοῦ περιβάλλοντος. Ἡ ἀπληστία, ἔκφραση ἀκραία τοῦ δαιμονικοῦ πάθους τῆς φιλαργυρίας, εἶναι ἡ αἰτία τοῦ φαινομένου πού κάνει τόν ἄνθρωπο θηριώδη καί τροφοδοτεῖ συγκρούσεις κοινωνικές καί πολεμικές.

Ἡ σημερινή παγκόσμια ἐπιχείρηση δέν ἔχει κέντρο, εἶναι δίκτυο ἁπλωμένο στόν πλανήτη· δανείζονται ἀπό ἄλλους, ἀγοράζουν ἀπό ἄλλους, ἱδρύουν βιομηχανίες ἀλλοῦ, διαθέτουν τά προϊόντα ἀλλοῦ, ἐπενδύουν ἀλλοῦ. Φυσικά οἱ δραστηριότητες εἶναι σέ ζῶνες χαμηλοῦ κόστους· ἐκμεταλλεύονται τούς φτηνούς ἐργάτες καί πουλᾶνε στούς πλούσιους. Ἔτσι ἀπολύονται χιλιάδες στίς ἀνεπτυγμένες χῶρες. Ἡ παγκόσμια φτώχεια δέν εἶναι ἀποτέλεσμα, εἶναι φαινόμενο τοῦ συστήματος, ὅπως τό ἔχει ρυθμίσει ἡ Παγκόσμια Τράπεζα, καί ψαλιδίζονται τά προγράμματα γιά τήν παιδεία καί τήν ὑγεία. Ἀποτέλεσμα τά μεταναστευτικά ρεύματα, πού δέν φαίνονται ἄν εἶναι παγκόσμια ἀγορά ἐργασίας ἤ διεθνές κοινωνικό καί πολιτιστικό ξερίζωμα. Ἐπίσης ἐξωφρενικό εἶναι νά ἀδιαφοροῦν ὅλοι γιά τήν ἔκθεση τοῦ ἐργάτη στήν ραδιενέργεια καί γιά τό λαθρεμπόριο ὀργάνων ἀνθρωπίνου σώματος. Καί τό χειρότερο· οἱ Δυτικοί, διαφορετικά ὁ καθένας, βλέπουν τόν πόλεμο στό Ἰράκ, Βιετνάμ κ.ἄ.

Σύναξις νέων εἰς τόν Ἱ. Ν. Προφήτου Ἠλιού Θεσ/νίκης

Εἰς τὸ πνευματικόν κέντρον τοῦ Ἱ. Ναοῦ Προφήτου Ἠλιού Θεσ/νίκης (Ὀλυμπιάδος 53) κάθε Πέμπτην 9.00 μμ, πραγματοποιεῖται ἡ σύναξις νέων. Ἀναλύεται τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ἑπομένης Κυριακῆς, καθὼς ἐπίσης σοβαρὰ θέματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητος καὶ τῆς συγχρόνου προσωπικῆς, οἰκογενειακῆς καὶ ἐνοριακῆς ζωῆς. Ὁμιλητής ὁ πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης. Τηλέφωνον ἐπικοινωνίας: 2310 273790

τοῦ συνεδρίου, ὅπως τὸ περιγράφει ἡ προκλητικὴ ἀνακοίνωσή σας, συμπεραίνουμε, ὅτι δὲν τὰ εἴπατε. Γράφετε: «Ἡ ὅλη πορεία τοῦ συνεδρίου ἦταν ἀρίστη καὶ ἡ συνεργασία ὅλων πολὺ καλή… καὶ ἐκφράστηκε ἡ ἐπιθυμία νὰ γίνεται τὸ ἴδιο συνέδριο κάθε χρόνο». Ἐὰν τοὺς εἴχατε εἰπεῖ τὶς πικρὲς αὐτὲς ἀλήθειες, ἡ πορεία τοῦ συνεδρίου θὰ ἦταν κάθε ἄλλο παρὰ «ἀρίστη» καὶ ἡ συνεργασία ὅλων κάθε ἄλλο παρὰ «πολὺ καλή», οἱ δὲ προσκεκλημένοι σας, ἀντὶ νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐπιθυμία νὰ γίνεται τὸ συνέδριο κάθε χρόνο, θὰ εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἀποχωροῦν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον, καὶ τὸ συνέδριό σας θὰ εἶχε λήξει πρόωρα καὶ ἄδοξα. Kαὶ ἡ κατάληξη αὐτὴ θὰ ἦταν φυσιολογική, διότι, ὅπως γράφει ὁ M. Bασίλειος, ὁ φωστὴρ τῆς Kαισαρείας, «Oὔτε αἰθίοψ ἀλλάξει ποτὲ τὸ δέρμα αὐτοῦ, οὔτε πάρδαλις τὰ ποικίλματα αὐτῆς, οὔτε ὁ ἐν διαστρόφοις δόγμασι συντραφεὶς ἀποτρίψασθαι δύναται τὸ κακὸν τῆς αἱρέσεως» (PG 32, 564B). Aὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, Σεβασμιώτατε. Eἴπατε τὰ ἀρεστὰ σ᾽ αὐτοὺς καὶ ὄχι τὰ ἀρεστὰ στὸν Θεό. Tοὺς χαϊδεύσατε τὰ αὐτιὰ καὶ αὐτοὶ εὐχαριστήθηκαν. Γι᾽ αὐτὸ ἔμειναν καὶ σᾶς ἄκουσαν. Kαὶ ὅλοι μείνατε ἱκανοποιημένοι ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα! Kαὶ ἔχετε ἥσυχη τὴν συνείδησή σας, ὅτι ἐπράξατε τὸ καθῆκον σας! Kάθε ἄλλο ὅμως. Φαντασθῆτε ἕνα παντρεμένο οἰκογενειάρχη νὰ γίνεται μέλος σ᾽ ἕνα σύλλογο διαζευγμένων προσώπων καὶ νὰ πρωτοστατῇ μάλιστα στὶς ἐκδηλώσεις του! Πῶς θὰ τὸ ἔβλεπαν αὐτὸ ἡ γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του; Eἶσθε ἐκπρόσωπος τῆς Mιᾶς Ἐκκλησίας, ποὺ ἵδρυσε ὁ Xριστός, τῆς μόνης, ποὺ μένει πιστὴ στὸν Nυμφίο της. Ὅλες οἱ ἄλλες, μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, ἐπῆραν διαζύγιο ἀπ᾽ Aὐτόν. Kαὶ σεῖς, ἀντὶ νὰ τοὺς καλέσετε νὰ ἐπιστρέψουν στὴ Mία Ἐκκλησία, τὴν μοναδικὴ Kιβωτὸ τῆς σωτηρίας, ἀντὶ νὰ τοὺς ἐπαναλάβετε τὸ τοῦ Ἁγ. Kυπριανοῦ, «Ἂν ἐσώθη τις ἔξω τῆς Kιβωτοῦ εὑρισκόμενος, θὰ σωθῇ καὶ ὁ ἔξω τῆς Ἐκκλησίας εὑρισκόμενος», τοὺς παραπλανᾶτε λέγοντας, ὅτι ἀποτελοῦν καὶ αὐτοὶ Ἐκκλησία καὶ ὅτι δύνανται καὶ αὐτοὶ ν᾽ ἀποκτήσουν ἁγιότητα! Φαντασθῆτε ἰατρό, ὁ ὁποῖος, ἐνῷ ἔχει τὸ φάρ μακο στὰ χέρια του, καλεῖ τοὺς ἀρρώστους στὸ ἰατρεῖο του καί, ἀντὶ νὰ τοὺς συνταγογραφήσῃ τὸ φάρμακο, ποὺ θὰ τοὺς θεραπεύσῃ, αὐτὸς τοὺς καθησυχάζει, ὅτι δὲν ἔχουν τίποτε! Aὐτὸ ἀκριβῶς κάνετε στὰ συνέδριά σας, γιὰ ν᾽ ἀρέσετε στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὸν ἀρχιοικουμενιστὴ προϊστάμενό σας. Kαὶ βέβαια ὁ πατριάρχης σᾶς ἀπονέμει τὰ εὔσημα, διότι ἀκολουθεῖτε πιστὰ τὶς ὁδηγίες του. Ὁ Θεὸς ὅμως; 5. Ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἀνακοίνωση, στὸ συνέδριο (ἄρα καὶ στὴν ἐντὸς τοῦ ναοῦ ἀκολουθία), ἐκτὸς τῶν Ὀρθοδόξων ἀρχιερέων παρευρέθησαν «ἀρχηγοὶ» ἀπὸ τὶς ἑξῆς «Ἐκκλησίες»: «Pωμαιοκαθολική, Ἀγγλικανική, Ἀρμενική, Eὐαγγελική, Ἰνδική, Kοπτική, Mεθοδιστική, Oὐκρανική, Πρεσβυτεριανή, Σλοβακική, Συριακή, Salvation Army, Συμβούλιο Kαναδικῶν Ἐκκλησιῶν». Ὅπως δὲ μαρτυρεῖ καὶ ἡ φωτογραφία, ἀνάμεσα στοὺς «ἐκκλησιαστικοὺς» αὐτοὺς ἡγέτες ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Oὐνῖτες ἦταν καὶ δύο γυναῖκες! Eἶναι καὶ αὐτὲς «ἀρχηγῖνες Ἐκκλησιῶν», καὶ σύμφωνα μὲ τὶς διαβεβαιώσεις τῶν Ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν μποροῦν καὶ αὐτὲς ν᾽ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ ἁγιότητα καὶ νὰ τὴν ἀποκτήσουν κάνοντας χρήση τῶν ἁγιαστικῶν μέσων, ποὺ τοὺς προσφέρουν οἱ «Ἐκκλησίες» τους! Φαντάζεται κανεὶς τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ μαρτύρησαν γιὰ νὰ παραμείνῃ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀκεραία καὶ ἀνόθευτη, νὰ συνε-

δριάζουν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς τους, νὰ τελοῦν ἀκολουθίες παρόντων τῶν αἱρετικῶν, νὰ συμπροσεύχωνται, νὰ τοὺς ἀναγνωρίζουν ὡς Ἐκκλησίες ἀκυρώνοντας τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ν᾽ ἀναγνωρίζουν τὸ ἀνύπαρκτο βάπτισμα τῶν ἑτεροδόξων ὡς ὑπαρκτὸ καὶ ἔγκυρο υἱοθετώντας τὴν αἱρετικὴ «Bαπτισματικὴ Θεολογία», νὰ τρώγουν καὶ νὰ πίνουν, ν᾽ ἀνταλλάσσουν δῶρα καὶ ἐπισκέψεις, καὶ νὰ βγάζουν ἀναμνηστικὲς φωτογραφίες μαζί τους (ἐὰν ὑποθέσουμε, ὅτι ὑπῆρχε ἡ φωτογραφικὴ τέχνη στὴν ἐποχή τους); Ὦ Kύριε, εἰς ποίους καιροὺς τετήρηκας ἡμᾶς! Mία ἑβδομάδα μετὰ τὸ συνέδριο αὐτὸ ἡ Ἱ. Mητρόπολη Tορόντο, ἀμετανόητη καὶ καθ᾽ ὁδὸν πρὸς τὴν δικῆς της ἐμπνεύσεως καὶ κατασκευῆς «ἁγιότητα», ἔκανε στάση σ᾽ ἕνα ἀκόμη σταθμό, καλώντας διὰ τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου τοὺς ἱερεῖς της νὰ παραστοῦν στὸν ἐτήσιο Ἑσπερινὸ «Ἀνατολικῶν Ὀρ θοδόξων» καὶ Ὀρθοδόξων σὲ ναὸ τῆς «Kοπτικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκ κλησίας»! Στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ κατ᾽ ἐντολὴν τοῦ μητροπολίτου του ὁ ὑπεύθυνος «Διεκκλησιαστικῶν Σχέσεων» ἱερέας ἀναφέρει: Ὁ Ἑσπερινὸς θὰ τελε σθῇ ἀπὸ τοὺς Kόπτες, οἱ δὲ Ὀρθόδοξοι θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ προσεύχωνται ταυτόχρονα καὶ αὐτοὶ καὶ νὰ γνωρίσουν ἀπὸ κοντὰ τὴν Kοπτικὴ Λειτουργικὴ παράδοση. Ὁ ἐτήσιος αὐτὸς Ἑσπερινός, προσθέτει ὁ ἱερέας στὴν ἐπιστολή του, εἶναι μοναδικὸς στὴ B. Ἀμερικὴ καὶ σκοπὸ ἔχει «νὰ ἐξοικειωθοῦμε μὲ τὶς κοινὲς παραδόσεις, τὶς ὁποῖες μοιραζόμαστε οἱ δύο Ὀρθόδοξες οἰκογένειες, καὶ νὰ βροῦμε νέους τρόπους συνεργασίας καὶ μαρτυρίας τῆς κοινῆς Ὀρθοδόξου πί στεώς μας»! (Ἡ ὑπογράμμιση δική μας). Eἶναι βέβαιο, ὅτι οἱ οἰκουμενιστές, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις τῶν πιστῶν, θὰ συνεχίσουν τὶς προκλήσεις τους, ὀργανώνοντας καὶ ἄλλα «συνέδρια τῆς ματαιότητος», στὰ ὁποῖα θὰ συζητοῦν «μάταια καὶ ψευδῆ». Ἐμεῖς, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἐπιβεβλημένο ἔλεγχο, ποὺ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ἀσκοῦμε, καὶ τὴν διαφώτιση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πλη ρώματος, θὰ προσευχώμεθα νὰ ἐπεμβῇ ὁ Θεὸς μὲ ὅποιο τρόπο Aὐτὸς κρίνει, γιὰ νὰ καθαρίσῃ τὴν σύγχρονη αὐτὴ «κόπρο τοῦ Aὐγείου», τὴν παναίρεση τοῦ Oἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία Tου καὶ νὰ δώσῃ μετάνοια στοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ἐνῷ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία, νομίζουν, ὅτι προσφέρουν λατρεία στὸν Θεό! (Ἰωάν. 16, 2). Ἑλληνορθόδοξος Ἱεραποστολικὴ Ἀδελφότης «Mέγας Ἀθανάσιος», Tορόντο. Ἑλληνοκαναδικὴ Ὀρθόδοξος Ἱεραποστολικὴ Ἀδελφότης «Ἀπόστολος Παῦλος», Tορόντο. Ἑλληνοκαναδικὴ Xριστιανικὴ Ἱεραποστολικὴ Ἀδελφότης «Ὀρθόδοξος Φωνή», Mόντρεαλ. Y.Γ. Mετὰ τὴν σύνταξη τοῦ παρόντος ἄρθρου μας ἔπεσε στὰ χέρια μας τὸ κείμενο τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Mητροπολίτου Tορόντο, ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ ὁποίου διαπιστώνουμε μὲ θλίψη, ὅτι δυστυχῶς ἐπιβεβαιώνονται πλήρως οἱ ὑποψίες μας καὶ δικαιώνεται ἀπολύτως ἡ κριτικὴ ποὺ ἀσκοῦμε. Oὐδεμία νύξις πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους, ὅτι ἡ ἁγιότης ἐπιτυγχάνεται μόνο μέσα στὴν Mία καὶ Ἁγία Ἐκκλησία, ποὺ ἱδρύθηκε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἱστορικὴ συνέχεια τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ σήμερα ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ λόγος τοῦ Xριστοῦ πρὸς τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς οἰκουμενιστές: «Kλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Mατθ. κγ΄ 14).

ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

οὐδενί δέν ἀποτελεῖ πρότυπο πρός μίμηση: Φυλακίζει τόν πατέρα του, βασανίζει τή σύζυγό του, τιμωρεῖ τούς ἀνθρώπους. Ὁ Ποσειδώνας εἶναι ἀνήθικος καί πρόξενος πολλῶν κακῶν. Ὁ Ἀπόλλων ὑπῆρξε ἐκδικητικός καί τρομερός τιμωρός. Ὁ Διόνυσος φημίζεται γιά τίς βιαιοπραγίες του. Ὁ Ἄρης ὡς φιλοπόλεμος σκληρός, ἄγριος καί βάρβαρος. Στή λατρεία τῶν θεῶν εἶχαν καί ἀνθρωποθυσίες. Μέ τό αἷμα τῆς θυσίας τῶν ἀνθρώπων ράντιζαν τούς βωμούς τῶν θεῶν. Θυσιάζονται νέοι, αἰχμάλωτοι καί ναυαγοί. Μάλιστα ὁρισμένες φορές τά θύματα τεμαχίζονταν πρό τῶν θυσιῶν τους. Ἰδού οἱ θεοί πῶς λατρεύονταν καί πού σήμερα θέλουν ὁρισμένοι νά τούς ἐπαναφέρουν. Ἔτσι ἐξευμενίζονται οἱ θεοί; Οἱ θεοί προκαλοῦν τόν τρόμο καί τόν θάνατο; Ὁ Χριστός ἦλθε νά καταργήσει τή δωδεκαθεϊκή κακία. Ἦλθε νά φέρει τήν ἀλήθεια, τήν ἀγάπη, τήν ἐλευθερία καί τήν ταπείνωση. Οἱ ἀρχαῖοι θεοί δέν διδάσκουν τήν ἀρετή. Γι᾽ αὐτό οἱ πρόγονοί μας τούς ἀρνήθηκαν. Οἱ πρό Χριστοῦ χριστιανοί φιλόσοφοι μίλησαν γιά Ἕνα, Μόνο καί Ἀληθινό Θεό. Ἔτσι προετοίμασαν τό ἔδαφος γιά τήν ἔλευση τοῦ χριστιανισμοῦ. Ἕως τόν τρίτο αἰώνα ἕνα πλῆθος μαρτύρων ἀγωνίσθηκε μέσα ἀπό φρικτά μαρτύρια γιά τήν ὀρθή πίστη τοῦ Χριστοῦ. Εἰδωλολάτρες ἄρχοντες θυσιάζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν καί θανατώνουν χιλιάδες χριστιανῶν. Οἱ χριστιανοί ἀντί νά

μειώνονται αὐξάνουν. Ἡ γενναιότητα, ὁ ἡρωϊσμός, ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ γνησιότητα καί ἡ ζωηρότητα τούς χαρακτηρίζουν. Μέ τόν Μέγα Κωνστα ντῖνο παύουν οἱ διωγμοί, οἱ ὁποῖοι φωτοστεφάνωσαν μυριάδες πιστούς. Ἔτσι καταργεῖται κάθε μορφή εἰδωλολατρίας. Ὁ ἐρχομός τοῦ χριστιανισμοῦ χαροποίησε πολλούς, ἀλλά καί δημιούργησε καί ἐχθρότητες μέ βιαιότητες καί βαναυσότητες. Ὁρισμένοι φανατικοί χριστιανοί ὁδηγήθηκαν σέ συγκρούσεις. Ἡ ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ ἔφερε ἕνα νέο πνεῦμα, ἕνα νέο ἦθος, γαλήνη καί ἡσυχία. ῾Η Ἐκκλησία δίδαξε μόνο τό καλό, τό ἀγαθό, τό ἱερό, τό ὡραῖο καί τό ἀληθινό. Προσέλαβε ὅ,τι τό σοφό ἀπό τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό κόσμο καί ἀπόρριψε ὅ,τι τό ἄηθες, τό ἀνίερ��, πονηρό καί κακό. Εἶναι λίαν λυπηρό σήμερα μορφωμένοι καί μή συμπατριῶτες μας νά ἐπιλέγουν τόν μύθο, τήν ἀναλήθεια, τή δαιμονιώδη κακία καί μάλιστα νά τά προσκυνοῦν. Φαίνεται πώς ἀρέσκονται στή μή καθαρότητα, τήν παθολατρία τῶν ἐμπαθῶν θεῶν τους καί ἔτσι δικαιολογοῦν τά πάθη καί τήν κατάστασή τους. Ἡ ἁγία μητέρα μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει τή γνησιότητα, τήν τιμιότητα, τήν εἰλικρίνεια, τήν ἁγνότητα, τήν ἐγκράτεια, τή σεμνότητα καί τήν ταπεινότητα. Οἱ δωδεκαθεϊστές νεοειδωλολάτρες θέλουν νά παρουσιάζονται πιό Ἕλληνες, δέν θέλουν ν᾽ ἀγωνίζονται καί ἀγαποῦν τήν μυθολογία καί ὄχι τήν ἀλήθεια.


Σελὶς 8η

Α

ΠΟ τὴν ἱστοσελίδα «Ἀκτίνες» ἀναδημοσιεύομεν κείμενον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Ἀπολύτρωσις» (Ἰανουαρίου 2013) μέ θέμα τά «Μεταλλαγμένα Θρησκευτικά», γραφέν ὑπό τῆς κ. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου, Φιλολόγου-Θεολόγου:

«“Τά ἄθεα γράμματα ὑφαίνουν τό σάβανο τοῦ Γένους”, κήρυττε πρίν ἀπό 150 περίπου χρόνια ὁ πρωτομάρτυρας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ Χριστοφόρος Παπουλᾶκος. Ἡ προφητεία αὐτή ἐκπληρώνεται προπαντός σήμερα, καθώς παρατηροῦμε τήν ἐπιταχυνόμενη ἅλωση τῆς πολύπαθης παιδείας μας. Εἶναι γνωστό βέβαια ὅτι ἡ Νέα Τάξη πραγμάτων στοχεύει ἰδιαίτερα στήν παιδεία καί ἑστιάζει στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τοῦ ὁποίου τόν ὀρθόδοξο χαρακτήρα ἐπιχειρεῖ νά ἀλλοιώσει. Ἔτσι τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δέν προβλέπει τήν πίστη, τήν ἀναφορά στόν Θεό. “Ὁ Ἰησοῦς Χριστός θεωρεῖται πλέον καί προβάλλεται

11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2013

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

στούς μαθητές, ὄχι ὡς Θεάνθρωπος, Σωτήρας καί Λυτρωτής, ἀλλά ὡς ἕνας ἁπλός δάσκαλος, δίπλα στόν Μωάμεθ, τόν Βούδα καί τόν Κομφούκιο”, σημειώνει ὁ καθηγητής κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης. Προωθεῖται, δηλαδή, ἕνα “ἕτερον εὐαγγέλιον”, εὐαγγέλιο πλάνης, γιά τό ὁποῖο ὀφείλουμε σοβαρά νά ἀνησυχήσουμε. Σύμφωνα μέ τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν -προϊόν ἐργασίας δεκαπέντε ἐμπειρογνωμόνων- τό ὁποῖο ἐφαρμόζεται πιλοτικά ἀπό πέρυσι σέ ἀρκετά σχολεῖα τῆς πατρίδας μας, στίς τέσσερις τελευταῖες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, στίς ὁποῖες διδάσκεται τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀπό τίς 28 θεματικές ἑνότητες οἱ 17 εἶναι θρησκειολογικῆς κατεύθυνσης, ποσοστό περίπου 61%. Παραθέτω ἐνδεικτικά παραδείγματα: Τά παιδιά στήν Γ΄ Δημοτικοῦ

Ὠργανωμένην ἐπίθεσιν ἐναντίον του καί ἐναντίον τοῦ Ἱ. Κλήρου καταγγέλλει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος

Συμφώνως πρός δημοσίευμα μέ πληροφορίας, ὑπό ἡμερομηνίαν 4ην Ἰανουαρίου, τοῦ «tvkosmos.gr» καί τῆς ἠλεκτρονικῆς ἐφημερίδος «dimokratiki.gr»:

«Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κύριλλος κατήγγειλε ὀργανωμένη ἐπίθεση σὲ βάρος του, μέσῳ συγκεκριμένης ἱστοσελίδας στὸ διαδίκτυο, ἐνῶ φέρεται νὰ δέχεται τὸ τελευταῖο διάστημα, ἐνοχλητικὰ τηλεφωνήματα ἀπὸ ἀγνώστους. Πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι ἐπιτελεῖς τῆς ὑποδιεύθυνσης Ἀσφαλείας Ρόδου ἔχουν ἀναλάβει, προφανῶς σὲ συνεργασία μὲ ἀστυνομικούς τῆς Ὑποδιεύθυνσης Ἠλεκτρονικοῦ Ἐγκλήματος, τὸν ἐντοπισμὸ καὶ τὸν σχηματισμὸ δικογραφίας σὲ βάρος ἀγνώστων χρηστῶν τοῦ διαδικτύου, ποὺ μέσῳ γνωστῆς ἱστοσελίδας, δημοσίευσαν, ἀνωνύμως, δυσφημιστικὰ σχόλια σὲ βάρος τοῦ Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη καὶ λειτουργῶν τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Ρόδου. Στὴν ἱστοσελίδα, ἀναρτήθηκε τὴ μέρα τῶν Χριστουγέννων, ἄρθρο ποὺ ἀφορᾶ σὲ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερώνυμου, ὅτι προσφέρει ἐκκλησιαστικὴ γῆ σὲ ὅσους θέλουν νὰ γίνουν ἀγρότες. Στὸ ἄρθρο ἀναπαράγεται τὸ

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ κάλεσε τοὺς πιστοὺς μέσα σὲ συνθῆκες δοκιμασίας τῶν ἀξιῶν, νὰ καταβάλλουν κάθε προσπάθεια ἐπίδειξης πνεύματος ἀναβίωσης τοῦ πρωτοχριστιανικοῦ βιώματος τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης, ἐνῶ παράλληλα ὑποσχέθηκε ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ φανεῖ ἀρωγὸς σὲ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ γίνουν ἀγρότες προσφέροντας γῆ. Στὸ συγκεκριμένο ἄρθρο, ἔγιναν 12 σχόλια, ὁρισμένα ἐξ αὐτῶν, ἄκρως δυσφημιστικὰ καὶ ὑποτιμητικὰ γιὰ τοὺς ἱερεῖς στὸ νησί, γιὰ τὸν Μητροπολίτη καὶ τοὺς συνεργάτες του. Στὰ σχόλια ἀναφέρεται ὅτι πωλήθηκαν καὶ μοιράστηκαν ἐκκλησιαστικὰ ἀκίνητα σὲ ξενοδόχους καὶ πολιτικούς τῆς Ρόδου, καθὼς καὶ ὅτι οἱ ἱερεῖς πλούτισαν παράνομα ζητώντας τὸν ἔλεγχο τῶν περιουσιακῶν τους στοιχείων ἀπὸ τὸ ΣΔΟΕ. Ἀφήνουν ἐπίσης ὑπονοούμενα σὲ βάρος τοῦ Μητροπολίτη, γιὰ ἀθέμιτο πλουτισμό. Ἡ εἰσαγγελικὴ ἔρευνα διενεργεῖται μὲ κατεπείγοντα χαρακτήρα καὶ οἱ ἐπιτελεῖς τῆς ὑποδιεύθυνσης Ἀσφαλείας Ρόδου δὲν ἀποκλείεται νὰ προχωρήσουν ἄμεσα σὲ συλλήψεις».

Ἡ μισθοδοσία τῶν Ἐφημερίων

Συμφώνως πρός τόν «efimerio.gr» ὑπό ἡμερομηνίαν 4ην Ἰανουαρίου:

«Τό ΚΕΠ ἐφημερίων γιά τή μισθοδοσία Ἰανουαρίου 2013 σέ ἔκτακτη ἀνακοίνωσή του σχετικά μέ τό ζήτημα τῆς μισθοδοσίας ἀναφέρει: Ἡ σημερινὴ ἐνημέρωση ἀπὸ τὴν Ἑνιαία Ἀρχὴ Πληρωμῶν εἶναι ὅτι ἡ διαδικασία μισθοδοσίας τῶν Μητροπολιτῶν, τῶν Ἐφημερίων καὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ὑπαλλήλων θὰ συνεχιστεῖ ἀπὸ τὶς κατὰ τόπους ΔΟΥ κανονικὰ γιὰ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2013 καὶ γιὰ χρονικὸ διάστημα, ποὺ δὲν ἔχει προσδιοριστεῖ ἀκόμα, διότι δὲν ἔχει ἐκτιμηθεῖ ὁ

χρόνος, ποὺ χρειάζονται οἱ 97 Ἱερὲς Μητροπόλεις, γιὰ τὴν προσαρμογή τους στὰ νέα δεδομένα καὶ τὶς ἀνάγκες τῆς Ἑνιαίας Ἀρχῆς Πληρωμῶν. Μέχρι τὴν ἑπόμενη Δευτέρα ἀναμένεται νὰ ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸ ΓΛΚ ἡ σχετικὴ Ἐγκύκλιος. Τὸ ὡς ἄνω πρόβλημα ἀντιμετωπίστηκε ἐπιτυχῶς χάρη στὴν ἄμεση ἀνταπόκριση τῶν ἁρμοδίων ὑπηρεσιῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τοῦ προϊσταμένου τῆς ΕΑΠ στὶς ὀχλήσεις μας, τοὺς ὁποίους καὶ εὐχαριστοῦμε. Οἱ συντελεστὲς τοῦ Κ.Ε.Π. Ἐφημερίων».

Ὁ κ. Πούτιν καί οἱ Ἕλληνες πολιτικοί

Ὁ Πρόεδρος τῆς Ρωσίας κ. Πούτιν προσῆλθε κατά τήν ἑορτήν τῶν Χριστουγέννων (μέ τό παλαιόν Ἡμερολόγιον) εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀπό πολύ ἐνωρίς διά νά προσευχηθῆ καί λάβη μέρος εἰς τήν θείαν Εὐχαριστίαν. Προσ-

Εἰς ποῖον Θεόν πιστεύει ὁ ΣΥΡΙΖΑ;

Ὁ ἀρχηγός τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί τά σημαντικώτερα στελέχη του ὀφείλουν νά λάβουν θέσιν ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Τοῦτο διότι ἡ πολιτική τοῦ κόμματος εἶναι ἐντόνως ἀντιφατική. Ἄλλοτε βάλλει ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἄλλοτε «βάζει νερό εἰς τό κρασί του», ἄλλοτε ὁ ἀρχηγός του καλλιεργεῖ σχέσεις, τόσον μέ τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον ὅσον καί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμον, ἄλλοτε ἀνακοινώνει τό πλαίσιον διά τόν χωρισμόν Κράτους – Ἐκκλησίας κ.λπ. Τώρα, εἰς τό διαδίκτυον κυκλοφορεῖ ὅτι ἐκ τῶν βασικῶν οἰκονομικῶν συνεργατῶν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὁ κ. Ἰωάννης Μηλιός, ἐδημοσιοποίησεν εἰς εὐρείας χρήσεως κοινωνικόν δίκτυον (facebook) τήν 1ην Μαΐου τοῦ παρελθόντος ἔτους ἀφίσα, ἡ ὁποία εἰκονίζει τόν κομμουνιστήν ἡγέτην τῆς Κίνας Μάο Τσέ Τούνγκ νά ποδοπατεῖ τόν Χριστόν. Ἠμπορεῖ ἡ ἡγεσία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ νά εἴπη εὐθέως εἰς τόν Ἑλληνικόν λαόν εἰς ποῖον «θεόν» πιστεύει;

ῆλθε ἄνευ συνοδείας Ἀστυνομικῶν. Παρηκολούθησε τήν θείαν Λειτουργίαν ὄρθιος, ὅπως ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί, οἱ ὁποῖοι μετεῖχον εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν. Δέν γνωρίζομεν πόσο πραγματικά πιστεύει ἤ συμμετέχει εἰς τάς θρησκευτικάς ἐκδηλώσεις καί εἰς τήν θείαν Λειτουργίαν διά ἐπικοινωνιακούς-ψηφοθηρικούς λόγους, ἐπειδή ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἰς τήν Ρωσίαν ἔχει μεγάλην δύναμιν. Γνωρίζομεν ὅτι συμμετέχει καί ὅτι ἐπισκέπτεται τακτικῶς τό Ἅγιον Ὄρος. Ἐρωτήματα: 1ον) Πότε οἱ Ἕλληνες πολιτικοί μετέβησαν κατά τάς μεγάλας ἑορτάς τῆς Χριστιανοσύνης εἰς τάς Ἐκκλησίας, διά νά συμμετάσχουν τῆς θείας Λειτουργίας; (ἐξαιρεῖται τό Πάσχα εἰς τό ὁποῖον συμμετέχουν διά εἴκοσι λεπτά τῆς ὥρας διά τάς ἀνάγκας τῆς ἐπικοινωνίας καί τῆς τηλεοράσεως). 2ον) Πότε ἐπεσκέφθησαν τόν Ἅγιον Ὄρος, διά νά ἐξομολογηθοῦν, νά ἐπικοινωνήσουν μέ τόν Θεόν καί νά συμμετάσχουν εἰς Ἱεράς Ἀγρυπνίας ἤ εἰς θείας Λειτουργίας;

Ἱ. Πανήγυρις τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ

Ὑπό τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ (Κάτω Πατησίων-Θυμαράκια) τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ἐξεδόθη ἀνακοίνωσις μέ τό πρόγραμμα πανηγύρεως τοῦ Ἱ. Ναοῦ. Συμφώνως πρός αὐτό: • Τήν 18ην Ἰανουαρίου ἡμέραν Παρασκευήν, παραμονήν τῆς ἑορτῆς καί περί ὥραν 6.30 μ.μ θά τελεσθῆ Ἀρχιερατικός Πανηγυρικός Ἑσπερινός μετ᾽ ἀρτοκλασίας καί θείου κηρύγματος. • Τήν 19ην Ἰανουαρίου ἡμέραν Σάββατον καί ἀπό τήν 7ην ἕως τήν 10.30´ Ὄρθρος καί Πανηγυρική θεία Λειτουργία. Τήν 5ην μ.μ θά τελεσθῆ λιτάνευσις τῆς ἱερᾶς εἰ κόνος καί ἐν συνεχείᾳ μεθέορτος Ἑσπερινός καί ἡ Παράκλησις τοῦ Ἁγίου. Εἰς ὅλας τάς Ἀκολουθίας θά προεξάρχη Ἀρχιερεύς.

στήν ἑνότητα μέ τίτλο “Κυριακή: Πουθενά δέν διακρίνεται ὁ ἀνα- 9,20-22), τόν ἀββά Πινούφριο, τόν δια ἄλλων ἰσχυρῶν κέντρων; Μιά σημαντική ἡμέρα τῆς ἑβδομά- στάσιμος χαρακτήρας τῆς Κυ- νεομάρτυρα Ἀχμέτ, τήν ἁγία ΦιλοΤό ἴδιο συγκρητιστικό συνονθύδας”, μαζί μέ τόν χριστιανικό ναό ριακῆς οὔτε ὁ ἐκκλησιασμός καί ἡ θέη, τή Μαρία Σκόπτσοβα. Διαβά- λευμα ἔχει εἰσβάλει καί στήν ὕλη προσεγγίζουν καί τά ἑξῆς: Σάβτοῦ Γυμνασίου. Στήν Α΄ τάξη βατο τῶν Ἑβραίων: Στή συναΓυμνασίου προβλέπεται ὡς Τῆς κ. Εὐδοξίας Αὐγουστίνου, Φιλολόγου-Θεολόγου γωγή (ραββῖνος, τορά, κεριά, δραστηριότητα ἕνα “debate” μέ μενορά, κιπά, τεφιλίν). θέμα: “Ἐφόσον ἡ πίστη εἶναι ἐλεύΠαρασκευή τῶν Μουσουλμά- συμμετοχή τῶν πιστῶν στή θεία ζουμε ἐπίσης: “Ἅγιοι ἄνθρωποι θερη, κανένας δέ χρειάζεται τά στίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου: Βούδ- δόγματα! Ἐπικαιροποίηση: Ποιά νων: Στό Τζαμί ἤ Τέμενος (Κορά- Κοινωνία. Στήν ἴδια τάξη, στή διδακτική δας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνού θέματα θά ἀπασχολοῦσαν μία νιο, μιναρές, μουεζίνης, χατίπης, ἰμάμης, νίψεις προσώπου, χεριῶν ἑνότητα “Ἡ χαρά τῆς γιορτῆς. Τά (Κρίσνα), Δαλάϊ Λάμα, Γκάντι” κ.ἄ Οἰκουμενική σύνοδο σήμερα;” (σελ. 33). καί ποδιῶν, βγάλσιμο παπουτσιῶν, Χριστούγεννα”, οἱ μαθητές διδά- (σελ. 57). Ἐνδείκνυται παιδαγωγικά νά δημάσμπαχ, κατεύθυνση προσευχῆς, σκονται ἐκτός ἀπό τή βιβλική ἀφήΣτήν Γ΄ Γυμνασίου προτείνεται γηση, τή γέννηση τοῦ Χριστοῦ στό μιουργοῦμε σύγχυση καί νά σπέρ- στούς μαθητές ἡ δραστηριότητα κήρυγμα). Σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κό- Κοράνι, καθώς καί γιορτές θρη- νουμε ἀμφισβήτηση στούς μι- “νά βροῦν στοιχεῖα γιά τίς ὄψεις σμου: Ὁ σταυρός, ὁ ἰχθύς, ἡ ἄμπε- σκειῶν τοῦ κόσμου, ὅπως Ρός κρούς μας μαθητές; Γίναμε κοινω- τῆς σύγχρονης θεολογίας: Θεολολος, ὁ πέλεκυς, τό ἄστρο τοῦ Δα- Ἀσανά (ἀρχή τῆς χρονιᾶς) γιά τούς νία τόσο πολύ πολυθρησκευτική γία τῆς Ἀπελευθέρωσης - Φεμινιβίδ, ἡ Μενορά, ἡ ἡμισέληνος, τό Ἑβραίους, τό τέλος τοῦ Ramadan καί πολυπολιτισμική; Ἀπό τή σχολι- στική Θεολογία” (σελ. 57). Εὔλογο ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἡ Σβάστικα τῶν Μουσουλμάνων, Holi (τό τέλος κή ζωή προκύπτει ὅτι τά παιδιά τῶν τό ἐρώτημα: Οἱ σοφοί κατασκευα(Ἰνδουϊσμός -Τζαϊνισμός), τό γίν τοῦ χειμώνα καί ἡ ἀρχή τῆς ἄνοι- οἰκονομικῶν μεταναστῶν δέν στές τῶν ἐν λόγῳ προγραμμάτων καί τό γιάνγκ, τό ὤμ, ὁ τροχός τῆς ξης) γιά τούς ἰνδουϊστές (σελ. 32). ἔχουν πρόβλημα νά παρακολουθή- γνωρίζουν τίς ἀντιληπτικές ἱκανόΣτήν Στ΄ τάξη στήν ἑνότητα σουν τό ὀρθόδοξο μάθημα τῶν τητες τῶν παιδιῶν αὐτῆς τῆς ἡλιδιδασκαλίας τοῦ Βούδα (ντάρμα), ὁ λωτός, τό σύμβολο τῆς μή βίας “Ἅγιοι ἄνθρωποι”, οἱ μαθητές προσ - Θρησκευτικῶν. Μήπως πίσω ἀπό κίας; Δίδαξαν ποτέ σέ σχολική τάεγγίζουν τόν προφήτη Ἠλία, τήν τή διδασκόμενη καί προωθούμενη ξη ἤ ἐντέλλονται ἄνωθεν; (ἀχίμζα) (σελ. 31). ἁγία Βερονίκη -αἱμορροοῦσα (Μθ πανθρησκεία ἐξυπηρετοῦνται σχέ-

Ἐπίσης στόν Ὁδηγό Ἐκπαιδευτικοῦ προτείνεται ἕνα παιχνίδι ρόλων στήν Γ΄ Γυμνασίου: Ὁ φοιτητής Ἀλέξης ἔχει σοβαρή σχέση μέ τή μουσουλμάνα φοιτήτρια Ἀϊσέ. Οἱ μαθητές θά πρέπει νά δραματοποιήσουν -σέ δύο διδακτικές ὧρεςτόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιδροῦν οἱ οἰκογένειές τους, ὅταν πληροφοροῦνται τό γεγονός (σελ. 179). Τέτοιου εἴδους μαθήματα ἀποτελοῦν τό “στιβαρό μορφωτικό πλαίσιο γνώσης... καί νοηματοδότησης” στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στό λεγόμενο “σχολεῖο τοῦ προσώπου”. Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι τό Πρόγραμμα Σπουδῶν ἐνῶ “ἀπευθύνεται ὄχι μόνο στούς Ἕλληνες ἤ στούς ὀρθόδοξους μαθητές, ἀλλά σέ ὅλους, ἀνεξαιρέτως ἐθνικῆς καταγωγῆς ἤ θρησκευτικῆς καί ὁμολογιακῆς ταυτότητας”, δέν ἐφαρμόζεται στά μειονοτικά σχολεῖα τῆς Θράκης, ὅπου φοιτοῦν οἱ ἕλληνες μουσουλμάνοι

μαθητές (λόγῳ ἄρνησης τοῦ μουφτῆ;). Προφανῶς ἡ ὅποια πίστη τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν πρέπει νά ἁλωθεῖ, νά πολτοποιηθεῖ. Ἐξάλλου τόν ἴδιο στόχο ὑπηρετεῖ καί ἡ δική μας ὀλιγωρία. Μελετώντας τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν αἰσθάνεται κανείς -κατά παράβαση τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος- νά ἀπεμπολεῖται, νά μεταλλάσσεται, νά προδίδεται ὅ,τι πιό ἱερό καί ὑψηλό ἔχουμε: ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἄς ἀναλογισθοῦμε ὅλοι τίς εὐθύνες μας γιά τή θρησκευτική ἀγωγή πού δέχονται καί πού πρόκειται νά δεχθοῦν -ἄν ἐπεκταθεῖ τό Πρόγραμμα Σπουδῶν- τά 900.000 Ἑλληνόπουλα πού φοιτοῦν στά σχολεῖα μας. Ἐπιβάλλεται ἕνας νέος σχεδιασμός καί ἐπαναπροσδιορισμός μέ τή συμμετοχή ὅλων τῶν ἐμπλεκόμενων φορέων (Ἐκκλησία, εἰδικοί καθηγητές Θεολογικῶν Σχολῶν, Ἑνώσεις Θεολόγων, γονεῖς κτλ.), ἄν θέλουμε νά περισώσουμε κάτι ἀπό τήν οὐσία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν».

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ Ο ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗΣ Ι. Μ. ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ (ΛΟΓΓΟΒΑΡΔΑΣ) ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΙΣ ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΟΣ ΤΩΡΑ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ Διαπιστώνει ὅτι ἀπουσιάζει τόν προφητικόν κήρυγμα καί τό κήρυγμα τῆς Νινευϊτικῆς μετανοίας ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας

Τί λέγει διά τήν παγίδα τοῦ διεθνοῦς κεφαλαίου, τήν σκληράν φοροεισπρακτικήν πολιτικήν ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τόν νόμον περί εὐθύνης Ὑπουργῶν καί τήν ἀσυλίαν τῶν Βουλευτῶν, τόν ρόλον τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἐπιχειρουμένην κατάργησιν τῆς Κυριακῆς ἀργίας κ.λπ. Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς (Λογγοβάρδας) Πάρου Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Πῆχος, παρεχώρησε μίαν πολύ ἐνδιαφέρουσαν συνέντευξιν εἰς τό «Ἁγιορειτικόν Βῆμα» (7ην Ἰανουαρίου), εἰς τήν ὁποίαν ὁμιλεῖ διά πολύ ἐπίκαιρα θέματα, ἔχοντα ἄμεσον σχέσιν μέ τήν κρίσιν, τήν ὁποίαν διερχόμεθα, τόν ρόλον καί τόν λόγον τῆς Ἐκκλησίας, τήν παγίδα, τήν ὁποίαν μᾶς ἔστησε τό διεθνές κεφάλαιον, τήν ἀπουσίαν τοῦ προφητικοῦ κηρύγματος καί τοῦ κηρύγματος τῆς Νινευϊτικῆς μετανοίας, τήν σκληράν φοροεισπρακτικήν πολιτικήν ἔναντι τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τήν ἀσυλίαν τῶν Βουλευτῶν καί τόν νόμον περί εὐθύνης Ὑπουργῶν, τήν ἐπιχειρουμένην κατάργησιν τῆς Κυριακῆς Ἀργίας κ.λπ. Τό πλῆρες κείμενον τῆς συνεντεύξεως τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς (εἰς αὐτήν διετέλεσε Καθηγούμενος καί ὁ μακαριστὸς Ἀρχιμανδρίτης πατήρ Φιλόθεος Ζερβᾶκος) Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Πήχου εἰς τήν δημοσιογράφον κ. Στυλιανήν Μεϊμάρη ἔχει ὡς ἀκολούθως: «–“Ἅγιο Δωδεκαήμερο”. Πόσο τελικὰ ἀπέχει, Γέροντα, ὁ τρόπος πού βιώνουμε τὶς γιορτὲς ἀπὸ τὸ πραγματικὸ νόημά τους; Ὁ τρόπος ποὺ γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα καὶ γενικότερα ὅλες τὶς γιορτὲς τῆς χριστιανοσύνης ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὸν τρόπο, ποὺ θέλει ὁ Χριστὸς νὰ τὶς γιορτάζουμε. Ἄλλοι γιορτάζουν ἰουδαϊκά, δηλαδὴ τυπολατρικά, καὶ ἄλλοι γιορτάζουν εἰδωλολατρικά, δηλαδὴ αἰσθησιακά. Ἡ πνευματικὴ διάστασις τῆς ἑορτῆς, τῆς μέχρι ταπεινώσεως ἀγάπης, ἔχει ὑποχωρήσει μπροστὰ στὸ ἐμπορικὸ καὶ γαστρονομικὸ κομμάτι τῆς ἑορτῆς. Ἡ κατάλληλη προετοιμασία διὰ τῆς νηστείας, τῆς καθάρσεως τῆς ψυχῆς διὰ τῆς ἐξομολογήσεως, τῆς ἀλληλοσυγχωρήσεως, τῆς συνειδητῆς θείας Κοινωνίας καὶ τῆς ἐλεημοσύνης μέχρι τινὸς ἀνῆκε στὸ παρελθόν. Τώρα ἡ οἰκονομικὴ κρίσις ζωντάνευσε μέσα μας παλιὲς ἀναμνήσεις καὶ λίγο - λίγο οἱ καλοπροαίρετοι

ἐπανέρχονται σ᾽ αὐτές. Δὲν παύει ὅμως οἱ περισσότεροι χριστιανοὶ νὰ ζοῦν μακριὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Κύριος. Ἔτσι ἔρχονται ἀθέλητα στὸ νοῦ μας τὰ λόγια τοῦ προφήτου “Τὰς ἑορτάς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου λέγει Κύριος ὁ Θεὸς” (Ἠσ. α΄ 14). – Διανύουμε μία πολὺ δύσκολη περίοδο. Οἰκονομικὴ κρίση, αὐτοκτονίες συνανθρώπων μας καθημερινά, λουκέτα σὲ μαγαζιά, ἀνέχεια καὶ κυρίως ἀπελπισία. Πιστεύετε ὅτι ὑπάρχει διέξοδος ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατάσταση καὶ ποιὸς ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας; Αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε σήμερα οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἀποτέλεσμα μίας ἄλλης κρίσεως πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς. Πέσαμε στὴ παγίδα ποὺ μᾶς ἔστησε τὸ διεθνὲς κεφάλαιο καὶ νομίσαμε ὅτι μὲ τὰ χρήματα, ποὺ μᾶς χορηγοῦσαν θὰ δημιουργούσαμε ἕνα ἐπίγειο Παράδεισο. Ἀπατηθήκαμε οἰκτρῶς. Λησμονήσαμε ὅλες τὶς εὐαγγελικὲς ἀρετές, καὶ τώρα ποὺ μᾶς τὰ ζητᾶνε ζοῦμε ἔντονα τὴν κόλαση ποὺ μόνοι μας δημιουργήσαμε. Εὐτυχεῖς ὅσοι δὲν ἔχουν μπλεχτεῖ σὲ παιχνίδια δανεισμοῦ. Προκαλεῖ βαθύτατη λύπη τὸ φαινόμενο τῶν αὐτοκτονιῶν, διότι στοὺς ἀδελφούς μας αὐτοὺς εἶχε πεθάνει ἡ ἐλπίδα καὶ ἀντὶ νὰ ἀπαλλαχθοῦν ἀπὸ τὰ δεινὰ αὐτῆς τῆς ζωῆς, ἀντιμετωπίζουν τώρα ἄλλα φοβερότερα, τὰ δεινά τῆς κολάσεως, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν τέλος. Ὑπάρχει βεβαίως διέξοδος ἀπὸ τὴν κρίση αὐτή. Εἶναι ἡ διέξοδος τῆς μετανοίας. Καὶ ὡς λαός, καὶ ὡς ἄρχοντες, ἀλλὰ καὶ προσωπικὰ ὁ καθένας ἂν μετανοήσουμε, ὁ Θεός, ποὺ εἶναι ἡ δύναμίς μας, θὰ συντομεύσει τὸ χρόνο τῆς δοκιμασίας μας. – Τὸν τελευταῖο καιρὸ ἐπικρατεῖ μία ὁλοένα καὶ ἐντονότερη στροφὴ πίσω στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κόσμος, χάνοντας τὰ ὑλικά, ἀναζητεῖ καὶ πάλι τὰ πνευματικά; Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ κόσμος μὲ τὴν κρίση αὐτὴ ξαναβρίσκει τὸν χαμένο δρόμο του. Πιστεύω ὅτι, ἐὰν ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἦταν ἀφ᾽ ὑψηλοῦ, ἀλλὰ πιὸ σαφής, ἡ ἐπιστροφὴ τῶν Ἑλλήνων θὰ ἦτο πιὸ οὐσιαστική. Οἱ Ἕλληνες ἔχουν

πνευματικὲς εὐαισθησίες. Ἀπουσιάζει ὅμως τὸ προφητικὸ κήρυγμα. Καὶ στὶς ἡμέρες μας, ποὺ βιώνουμε τόση σύγχυση, χρειάζεται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχὴ νὰ ἀκουσθεῖ κήρυγμα Νινευϊτικῆς μετανοίας. Ἕνα ἐρώτημα ποὺ ἀπασχολεῖ πολλοὺς εἶναι τὸ ἂν καὶ κατὰ πόσο ἡ παρατηρουμένη στροφὴ στὴν Ἐκκλησία, ἔχει σχέση μὲ τὴν ὑλικὴ τροφὴ, ποὺ ἡ διοίκησις αὐτῆς παρέχει. Ὁ φόβος εἶναι μήπως, ὅταν κοποῦν οἱ ἐπιχορηγήσεις στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν θὰ μπορεῖ πιὰ νὰ θρέψει τόσους ἐνδεεῖς, μήπως λέγω τότε ὅλοι οἱ πεινῶντες στραφοῦν ἐναντίον της καὶ τότε θὰ φανοῦν οἱ εἰλικρινῶς ἐπιστρέφοντες σ᾽ αὐτήν; – Ἤδη μὲ τὰ χαράτσια ἔχουν ξεκινήσει οἱ πρῶτες κατασχέσεις ἀκινήτων τῶν Ἱ. Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Θεωρεῖτε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν ἐξαιρέσεις γιὰ τοὺς ἁγιορεῖτες; Νομίζω ὅτι τὸ κέντρο αὐτὸ τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπισθεῖ διαφορετικά. Λησμόνησαν οἱ κρατοῦντες τὴν διαχρονικὴ προσφορά του στ���ν Ὀρθοδοξία καὶ σ᾽ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, προσφορὰ, ποὺ συνεχίζεται μέχρι καὶ σήμερα μὲ τὶς χιλιάδες τῶν προσκυνητῶν, ποὺ κάθε χρόνο κατακλύζουν τὸ Ἅγιον Ὄρος. Οἱ ἁγιορεῖτες ὅμως εἶναι “σκληρὰ καρύδια” καὶ ὅσοι τολμήσουν νὰ τὰ βάλουν μαζί τους θὰ σπάσουν τὰ δόντια τους. – Ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη σας γιὰ τὸ σύγχρονο φαινόμενο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς; Δὲν εἶμαι πολιτικὸς ἀναλυτής γιὰ νὰ δώσω ἀπάντηση σ᾽ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Στὴν ἁγία Γραφὴ ἀναφέρεται ὅτι ὁ Θεὸς δίνει τοὺς ἄρχοντας κατὰ τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ. Σεβαστὴ ἡ ἐτυμηγορία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὅμως ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ ἐπιτρέψατέ μου δύο ἀπορίες: α) Γιατί δὲν καταργεῖται ὁ νόμος περὶ εὐθύνης τῶν ὑπουργῶν καὶ ἡ ἀσυλία τῶν βουλευτῶν; καὶ β) Γιατί ἰσχύει στὴν Πατρίδα μας ἡ ἔμμεση δημοκρατία καὶ δὲν θεσπίζεται ἡ ἄμμεση δημοκρατία, ὅπως συμβαίνει λ.χ. στὴν Ἑλβετία κατὰ τὸ ἰσχῦον σύνταγμα αὐτῆς τὸ συνταχθὲν ὑπὸ τοῦ μεγά-

λου Ἰωάννου Καποδοστρίου; Τῆς ἔμμεσης δημοκρατίας τὰ χάλια τὰ γευόμεθα σήμερα σὲ ὅλη τὴν “δόξα” της. – Πῶς θὰ σχολιάζατε τοὺς δύο μητροπολίτες Ἀττικῆς, ποὺ φέρονται νὰ ἔχουν σὲ τραπεζικοὺς λογαριασμοὺς τους πάνω ἀπὸ πέντε ἑκατ. εὐρώ; Αὐτὸ δὲν ἔχει ἐπιβεβαιωθεῖ ἐπίσημα. Ἐὰν ὅμως αὐτὸ ἀληθεύει καὶ ἐὰν τὰ χρήματα αὐτὰ δὲν προορίζονται γιὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔργα (ὅπως τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος), ἀλλὰ γιὰ τὰ γηρατειά τους, τότε ὑπάρχει πρόβλημα πλουτισμοῦ ἐν ὀνόματι τοῦ πτωχοῦ Ναζωραίου. – Ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη σας γιὰ τὴ διάλυση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ναυπάκτου; Ἐὰν ὑπῆρχε ὁ ὀφειλόμενος σεβασμὸς τῶν μοναστῶν τῆς ἐν λόγῳ Ἱ. Μονῆς πρὸς τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη καὶ ἡ πάντα στέγουσα καὶ ὑπομένουσα ἀγάπη ἐκ μέρους τοῦ ποιμαίνοντος Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου, δὲν θὰ ἔφθαναν τὰ πράγματα στὸ λυπηρὸ σημεῖο τῆς διαλύσεως μίας πολυαρίθμου Ἱ. Μονῆς. Ὑπάρχει, πιστεύομεν ἀκόμη, περιθώριον διορθώσεως τῶν δεινῶν. – Πῶς κρίνετε τὴν ἐπιχειρουμένη κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς; Καὶ τὰ δύο παρουσιάζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες ὡς ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη τῶν ἡμερῶν. Ἀγνοοῦν ὅμως ἢ θέλουν νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὅπου ἐφαρμόσθηκε ἡ κατάργησις τόσον τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ὅσον καὶ τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς ἀπέτυχον παταγωδῶς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὰ ἐπαναφέρουν ἀμφότερα στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι. Δὲν θὰ πετύχουν ὅμως τὸν σκοπὸ τους, ἐὰν δραστηριοποιηθοῦν ὅσοι ἀπὸ μᾶς πονοῦν καὶ ἀγαποῦν τὴν εὐλογημένη αὐτὴ γωνιὰ τῆς Εὐρώπης, ποὺ λέγεται Ἑλλάδα. Ὁ Θεὸς περιμένει καὶ ἀπὸ μᾶς κάτι “ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφʼ ὑμῶν” (Ἰακ. δ΄ 7). Ἡμεῖς δὲ “ἐν τῷ Θεῷ ποιήσομεν δύναμιν καὶ αὐτὸς ἐξουδενώσει τοὺς θλίβοντας ἡμᾶς” (Ψαλμ. νθ΄ 14)».

ἐκεῖνα στὰ παιδιά τους ὅτι ὁ ὑπὸ διωγμὸ ἑβραϊκὸς λαὸς σχεδὸν 20 αἰῶνες ἀνέμενε τὴν ἐπιστροφὴ στὴ χώρα τῶν πατέρων του καὶ ὅτι σερβικὸς λαὸς πέντε αἰῶνες ἀνέμενε τὴν ἀπελευθέρωση τῆς παλαιᾶς Σερβίας" ἐπισήμανε ὁ Πατριάρχης Σερβίας. Ὁ πρόεδρος τῆς Σερβίας Τόμισλαβ Νίκολιτς, ὁ ὁποῖος παρέστη στὴ Χριστουγεννιάτικη θ. Λειτουργία στὸν Καθεδρικὸ Ἱ. Ναὸ τοῦ Βελιγραδίου δήλωσε ὅτι ἤθελε νὰ περάσει τὰ Χριστούγεννα ἐκεῖ ὅπου εἶναι δυσκολότερα, στὸ Κόσσοβο, ἀλλὰ ἡ εὐρωπαϊκὴ κοινότητα δὲν βοήθησε νά ξεπεραστεῖ, ὅπως εἶπε, ἡ συγκεκριμένη δοκιμασία. Ὁ κ. Νίκολιτς εἶπε ὅτι "δὲν ἀνέμενε ἄδεια ἀπὸ τὶς ἀλβανικὲς ἀρχὲς τῆς Πρίστινας νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ Κόσσοβο, ἀλλὰ ἡ εὐρωπαϊκὴ κοινότητα σὲ αὐτὸ τὸ ζήτημα δὲν πέρασε τὶς ἐξετάσεις". "Ἡ ΕΕ πρέπει νὰ σκεφθεῖ καλὰ, ὅταν πείθει τὴ Σερβία ὅτι εἶναι οὐδέτερη στὸ ζήτημα τοῦ καθεστῶτος καὶ ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ βοηθήσει νὰ ζήσουμε ὅλοι μαζὶ κι σήμερα ἔδειξε στὴν πραγματικότητα τὸ ἀληθινό της πρόσωπο" ὑπογράμμισε ὁ κ. Νίκολιτς.

"Δὲν ζήτησα νὰ πάω σὲ πολιτικὴ ἀποστολή, ἀλλὰ σὲ θρησκευτικὴ ἀποστολή, ἀλλὰ ἐκεῖ δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ πιστεύουν στὸ Θεὸ" ὑποστήριξε ὁ Σέρβος πρόεδρος. Ἀπαντώντας στὴν ἐρώτηση ἂν θὰ ζητήσει ἐκ νέου ἄδεια νὰ μεταβεῖ στὸ Κόσσοβο, ὁ πρόεδρος τῆς Σερβίας τόνισε: "Ἐγὼ νὰ ζητήσω ἄδεια, τὴν ὁποία γνωρίζω ὅτι δὲν θὰ μοῦ δώσει κανεὶς ποτέ; Ὄχι, δὲν θὰ ζητήσω". Ὁ κ. Νίκολιτς πρόσθεσε ὅτι οἱ πολίτες τῆς Σερβίας μέχρι τώρα πέρασαν πολλὲς δυσκολίες καὶ προκλήσεις καὶ ὅτι συνήθισαν τὰ βάσανα καὶ τὶς ἀρνήσεις καὶ ὅτι πάντα τὶς ξεπερνοῦσαν».

Ο ΦΙΛΟΠΑΠΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟΝ ΛΑΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΗ ΠΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ Μετά τάς ἀντιδράσεις λαοῦ καί Ἱεραρχίας διά τάς φιλοπαπικάς προτιμήσεις του

Ὁ φιλοπαπικός Πατριάρχης Σερβίας κ. Εἰρηναῖος, ὁ ὁποῖος ἀκολουθῶν τό παράδειγμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ἔφθασεν ἕως τοῦ σημείου νά προσέλθη εἰς τήν Μεγάλην Συναγωγήν τῆς Σερβίας καί νά ἀνάψη μίαν ἐκ τῶν Λυχνιῶν (οὐσιαστικῶς συνεπροσευχήθη μετά τῶν Ἰουδαίων) εἰς μήνυμά του διά τά Χριστούγεννα (7ην Ἰανουαρίου) ἐκάλεσε τούς πιστούς νά μή λησμονήσουν τήν Ὀρθόδοξον χριστιανικήν των πίστιν, τήν γλῶσσαν των, τούς χώρους λατρείας καί τούς τάφους τῶν προγόνων των. Κατά τάς ἐκτιμήσεις τοῦ «Ο.Τ.» διά πρώτην φοράν ἀπό τῆς ἐκλογῆς του ἀπηύθυνεν ἕνα τοιοῦτον μήνυμα. Ὡδηγήθη εἰς αὐτό, ἐπειδή ἔχει κλονίσει τήν ἐμπιστοσύνην τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς Σερβίας μέ τό ἔντονον φιλοπαπικόν προσωπεῖον του, τάς οἰκουμενιστικάς του ἐνεργείας, τάς διώξεις στελεχῶν τῆς Ὀρθοδόξου Σερβικῆς Ἐκκλησίας καί τήν στενήν πρόσδεσίν του μέ τάς πολιτειακάς ἀρχάς τῆς χώρας. Ἡ «πολιτική» του αὐτή ἔχει προκαλέσει τόσον τάς ἀντιδράσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς Σερβίας ὅσον καί τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν εἰς τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πάπα εἰς τήν χώραν, διά νά συμμετάσχη εἰς τάς ἐκδηλώσεις πρός τιμήν τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Διατάγματος τῶν Μεδιολάνων ὑπό τοῦ Ἁγιωτάτου Αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου, μέ τό ὁποῖον ἔπαυσαν οἱ διωγμοί ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Ἀπό ἀνταπόκρισιν τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου Εἰδή-

σεων, ἀλλά καί τοῦ ἀντιστοίχου τῆς Σερβίας (Τάνγιούγκ) προκύπτει ὅτι ἡ πολιτική τῆς Σερβίας (καί τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχου) ἀπέτυχον, ἀφοῦ δέν κατώρθωσαν νά πείσουν τήν Δύσιν (Εὐρωπαϊκήν Ἕνωσιν) νά ἀλλάξη πολιτικήν διά τό Κόσσοβον. Συμφώνως πρός τάς ἀνταποκρίσεις ὑπό ἡμερομηνίαν 7ην Ἰανουαρίου ἐκ τῆς Σερβίας:

«Νὰ μὴ λησμονήσει τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη του, τὴ γλώσσα του, τοὺς χώρους λατρείας καὶ τοὺς τάφους τῶν προγόνων του κάλεσε τὸ σερβικὸ λαὸ ὁ Πατριάρχης Σερβίας Εἰρηναῖος μετὰ τὴ Χριστουγεννιάτικη θ. Λειτουργία στὸν Καθεδρικὸ Ἱ. Ναὸ τοῦ Βελιγραδίου. Ὁ Πατριάρχης Σερβίας διαβάζοντας τὸ χριστουγεννιάτικο μήνυμά του εὐχήθηκε ἀγάπη, εἰρήνη καὶ καλὴ βούληση τονίζοντας ὅτι τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡμέρα ἐλπίδας καὶ παρηγοριᾶς γιὰ ὅλους τούς πρόσφυγες καὶ ἐκδιωχθέντες. Στὴ Σερβία, τὴν περίοδο τῶν κοινωνικῶν κλονισμῶν εἶναι πιὸ ἀναγκαῖα ἀπὸ ποτὲ ἡ εἰρήνη, ὑπογράμμισε. Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ φαίνεται ὅτι ὅλα εἶναι πρὸς πώληση, ἀκόμη καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ἐπισήμανε καὶ κάλεσε τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποδείξουν περισσότερη καλύτερη βούληση ἔναντι τῶν ἄλλων. Ἀπευθυνόμενος στοὺς πολίτες τοῦ Κοσσόβου, ὁ Πατριάρχης Εἰρηναῖος εἶπε ὅτι τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ ἡμέρα, μὲ τὴν ὁποία ἀρχίζει ἡ Ἀνάσταση καὶ ὅτι ἡ Ἀνάσταση δὲν ἔρχεται χωρὶς δοκιμασία καὶ τοὺς ζήτησε "νὰ μὴ ἐγκαταλείπουν τὴν ἐλπίδα στὸν Κύριο". "Γνωρίστε, θυμηθεῖτε καὶ μάθετε στὰ παιδιά σας γιὰ νὰ μάθουν καὶ

Σεμινάριον ὑπὸ τῆς ΠΕΘ

Ἐπιμορφωτικὸν σεμινάριον εἰς τὰ γραφεῖα τῆς ΠΕΘ (Χαλκονδύλη 37, ὄροφος 3ος) θὰ πραγματοποιηθῆ τὴν 12ην Ἰανουαρίου (ὥραν 11:30 – 14:15) μὲ εἰσηγήτριαν τὴν κ. Εὐαγγελίαν Τσαγκαρλῆ – Διαμάντη, Δρ. Θεολογίας – Mr. Φιλολογίας. Τὸ θέμα τὸ ὁποῖον θὰ ἀναπτύξη εἶναι τὸ ἑξῆς: «Προϋποθέσεις διδασκαλίας τῶν ἐρευνητικῶν ἐργασιῶν».

Ἱ. Μνημόσυνον ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐξεδόθη τήν 30ήν Δεκεμβρίου ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις:

«Τήν Κυριακήν, 17ην/30ήν Δεκεμβρίου 2012, οὖσαν Κυριακήν τῶν Προπατόρων, ἐτελέσθη εἰς τό Καθολικόν τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως τό ἐτήσιον μνημόσυνον τῶν κεκοιμημένων Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, Πατριαρχῶν, Ἀρχιερέων, Ἱερομονάχων, Ἱεροδιακόνων, μοναχῶν καί μοναζουσῶν. Εὐθύς ἀμέσως μετά τήν θείαν Λειτουργίαν ἤρξατο ἡ ἀκολουθία τοῦ μνημοσύνου, ἧς προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος τῇ συμμετοχῇ τῶν Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, Ἀρχιερέων, Ἱερομονάχων, Ἱεροδιακόνων καί μοναχῶν».

Μετὰ τὴν ἀναγνώρισιν τοῦ Κόπτου Πατριάρχου ὡς Ὀρθοδόξου

ΤΗΣ ΟΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ… ΕΙΡΗΝΗΝ

Ὅλοι γνωρίζομεν ὅτι ἡ δαιμονικὴ Οὐνία «ἔπαιξε» ρόλον ληστρικὸν διὰ τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὰς πρώην κομμουνιστικὰς χώρας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποτελῆ τὸ βασικώτερον ἐμπόδιον διὰ κάποιας χώρας – Ἐκκλησίας νὰ συμμετάσχουν εἰς τοὺς θεολογικοὺς Διαλόγους μετὰ τῶν Παπικῶν. Εἰς δὲ τὴν Ἑλλάδα ἔχει ἀναβαθμισθῆ κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη καὶ ὁμολογουμένως «ἁλωνίζει» εἰς διαφόρους περιοχὰς τῆς Χώρας μας. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ὅμως δὲν ἐμποδίζει τὸν Πατριάρχην Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρον νὰ «διαλέγεται» μετὰ τῶν Οὐνιτῶν καὶ νὰ διακηρύσση ὅτι ἀνεξαρτήτως δογμάτων, ὁ Χριστιανισμὸς δύναται νὰ «παίξη» καθοριστικὸν ρόλον εἰς τὴν ἐμπέδωσιν τῆς εἰρήνης διὰ τῶν διαθρησκειακῶν διασκέψεων. Διαπιστώνομεν μὲ πικρίαν ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ἀφοῦ ἐκήρυξεν ὡς Ὀρθόδοξον τὸν Πατριάρχην τῶν Κοπτῶν, τώρα συνομιλεῖ καὶ μὲ τοὺς Οὐνίτας (οἱ «ἱερεῖς» τῶν ὁποίων ντύνονται καὶ ψάλλουν ὡς οἱ ἱερεῖς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ νὰ παραπλανοῦν τοὺς πιστούς, νὰ τοὺς προσελκύουν καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ τοὺς ὁδηγοῦν εἰς τὸν Παπισμὸν) καὶ ἀναλαμβάνει, προφανῶς, πρωτοβουλίαν διὰ διαθρησκειακὰς διασκέψεις εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολήν. Συμφώνως πρὸς ὅσα μετέδωσε τὸ «Ἁγιορειτικὸν Βῆμα» τὴν 7ην Ἰανουαρίου: «Τὴν 7η Ἰανουαρίου ἐ.ἔ. ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξαν-

δρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος Β´, δέχθηκε στὴν Πατριαρχικὴ Ἕδρα τὸν Καρδινάλιο Leonardo Sandri, Ἔξαρχο τοῦ Συμβουλίου τῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Καρδινάλιος μετέφερε στὴν Α.Θ.Μ. τὶς ἐγκάρδιες προσωπικὲς εὐχὲς τοῦ Πάπα Ρώμης Βενέδικτου XVI γιὰ τὸ νέο σωτήριο ἔτος 2013, καθὼς καὶ πρόσκλησή του νὰ ἐπισκεφθεῖ ὁ Ἀλεξανδρινὸς Προκαθήμενος τὴν Ρώμη ἐν χρόνῳ εὐθέτῳ. Κατὰ τὴν συνάντηση συζητήθηκαν διεξοδικῶς θέματα, ποὺ ἅπτονται τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος τῶν χριστιανῶν στὴ Μέση Ἀνατολὴ ἐν μέσῳ τῶν ἰδιαιτέρων κοινωνικῶν καὶ πολιτικῶν συνθηκῶν, ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν περιοχὴ τὴν ἐπαύριο τῆς λεγομένης Ἀραβικῆς Ἀνοίξεως. Ὁ Μακαριώτατος παρουσίασε ἀναλυτικῶς τὶς δράσεις, ποὺ ἔχει ἀόκνως ἀναλάβει μαζὶ μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους Προκαθημένους τῆς Ἀνατολῆς, τόσο στὰ πλαίσια τοῦ Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, ὅσο καὶ στὰ πλαίσια ἐπαφῶν μὲ κορυφαίους τοπικοὺς καὶ διεθνεῖς πολιτικοὺς παράγοντες. Εἰδικὴ ἀναφορὰ ἔγινε καὶ γιὰ τὸν ρόλο τῆς Ἀλεξανδρινῆς Ἐκκλησίας ὡς παράγοντα καταλλαγῆς καὶ εἰρήνης τόσο στὴ Νειλοχώρα, ὅσο καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀφρικανικὴ ἤπειρο. Διαπιστώθηκε κοινότητα ἀπόψεων ἀναφορικὰ μὲ τὸν ρόλο, ποὺ μπορεῖ νὰ παίξει ὁ χριστιανισμός, ἀσχέτως δογματικῶν διαφορῶν, στὴν ἐμπέδωση τῆς εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ στὴν προώθηση τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου ἐπὶ θεμάτων ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων».

ΕΝΩΣΙΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΖΗΤΕΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ἡ Ἑλληνόφωνος Ὀρθοδοξία «ἀνεκάλυψε» τόν τελευταῖον καιρόν τόν «λαϊκόν οἰκουμενισμόν», διά νά διασώση τόν διάλογον μετά τῶν Παπικῶν, ὁ ὁποῖος (διάλογος) ἔχει περιέλθει εἰς ἀδιέξοδον, ὡς ἔχουν ὁμολογήσει οἱ Παπικοί, διά τοῦ Καρδιναλίου Κόχ, ὑπευθύνου διά τήν ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν» καί διασώζεται, ὡς ἔχουν ὑποστηρίξει, χάρις εἰς τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον. Τό Πατριαρχεῖον τῆς Ρωσίας, τό ὁποῖον ἐτήρει μίαν πολύ προσεκτικήν στάσιν ἔναντι τῶν διαλόγων «ἀνεκάλυψε» τήν χριστιανοφοβίαν καί τάς ἐπιθέσεις, τάς ὁποίας δέχεται ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ἀπό τό πολιτικόν κατεστημένον τῆς χώρας, διά νά «ἀνάψη τό πράσινον φῶς» ἀπό τήν πλευράν του μέ σκοπόν τήν ἕνωσιν δυνάμεων μεταξύ «Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν» διά τήν ἀντιμετώπισιν διαφόρων ἐχθρικῶν καταστάσεων. Αὐτή δέ ἡ ἕνωσις πρέπει νά γίνη ἀνεξαρτήτως δογμάτων. Πλέον συγκεκριμένως καί συμφώνως πρός ὅσα μετέδωσε τήν 7ην Ἰανουαρίου ἡ «Φωνή τῆς Ρωσίας»:

«Ἡ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο, γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα τὴ νύχτα τῆς 6ης πρὸς 7η Ἰανουαρίου. Ἐν ἀναμονῇ αὐτῆς τῆς γιορτῆς ὁ Μητροπολίτης Κρουτίσης καὶ Καλόμνας Γιουβενάλιος ἀπευθύνθηκε στοὺς ἀκροατὲς καὶ τοὺς χρῆστες τῆς “Φωνῆς τῆς Ρωσίας” μὲ εὐχὲς: -Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ γιορτὴ ἐλπίδας γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους, γιὰ τὸν θρίαμβο τῆς εἰρήνης καὶ τῆς καλῆς θέλησης, γιὰ αὐτὸ θέλω νὰ εὐχηθῶ σὲ ὅλους νὰ ἐνισχύονται στὴν πίστη καὶ στὶς καλὲς πράξεις. Οἱ Γραφὲς ἀναφέρουν ὅτι μόνο ὁ Κύριος εἶναι ἀμετάβλητος. Οἱ ἀλλαγὲς στὴ ζωὴ τοῦ κόσμου συμβαίνουν συνεχῶς. Καὶ ὁ προβληματισμὸς γιὰ αὐτὲς τὶς ἀλλαγὲς εἶναι ἀναγκαῖος καθημερινὰ γιὰ ἕνα βαθυστόχαστο καὶ νηφάλιο ἄνθρωπο, πόσο μᾶλλον γιὰ ἕνα πιστό. Ἃς θυμηθοῦμε τὸν Ἀποστολικὸ λόγο: δεῖτε, πράξτε μὲ περίσκεψη, ὄχι ὡς παράλογοι, ἀλλὰ ὡς σοφοί,

χρόνου φείδου, ἐπειδὴ οἱ καιροὶ εἶναι πονηροί. Ἐδῶ ὑπάρχει ἡ ὑπόδειξη στὴν ἀναγκαιότητα νὰ μὴ σπαταλᾶμε ἄδικα τὸ χρόνο, ἀλλὰ νὰ ἀναπτυσσόμαστε πνευματικά, ὅσο δύσκολες κι ἀντιφατικὲς κι ἂν εἶναι οἱ περιστάσεις. Αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικό, ἐνῶ οἱ ἀλλαγές, ὅπως καὶ παλαιότερα, θὰ ἐναλλάσσονται. Τὸ κυριότερο εἶναι νὰ μὴ συγχυζόμαστε καὶ νὰ βλέπουμε στὴ ζωὴ τὸ κεντρικὸ της νόημα. Τὸ 2012 δὲν ἦταν εὔκολο στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς πιστοὺς της. Ἀντιεκκλησιαστικὲς ἐκστρατεῖες, ποὺ ξεκίνησαν ὄχι μόνο στὴ Ρωσία, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἡ αὐξανόμενη χριστιανοφοβία, ἡ ὑπερβολικὴ ἐκκοσμίκευση τῆς κοινωνίας – αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ πρέπει νὰ ἑνώνουν ὅλους τοὺς χριστιανούς, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὰ δόγματα, γιὰ τὴν προστασία τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τους. Παρόμοιο παράδειγμα ἔδωσαν σήμερα ἡ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξη καὶ ἡ Πολωνικὴ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, σημείωσε ὁ ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος: - Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πατριάρχη Κύριλλου στὴν Πολωνία, μεταξὺ ἄλλων συζητήθηκε τὸ ζήτημα τῆς ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπισης τοῦ ἠθικοῦ καὶ πνευματικοῦ μαρασμοῦ τῆς κοινωνίας καὶ τῶν ἐπιθέσεων στὴν Ἐκκλησία. Στὸ μήνυμα, ποὺ ὑπεγράφη στὴν Πολωνία, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρεται ὅτι συχνὰ ἀντιμετωπίζουμε ἐχθρικὴ στάση ἀπέναντι στὸν Χριστό, στὸ Εὐαγγέλιὸ Του, στὸν Σταυρό, καθὼς καὶ τὶς προσπάθειες νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴ δημόσια ζωή. Ἔτσι σήμερα, παρὰ τὶς ὑπάρχουσες διαφορές, οἱ ὀρθόδοξοι καὶ οἱ καθολικοὶ ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση ὄχι μόνο τῆς κατευθυνόμενης ἐναντίον τους ἐχθρότητας, ἀλλὰ καὶ τῶν καταστροφικῶν τάσεων, γιὰ τὴν εὐημερία τῆς κοινωνίας».

Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περιφρονοῦνται ὑπό τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ρωσίας, τό ὁποῖον καί αὐτό προσχωρεῖ εἰς τήν Ἕνωσιν τῶν Παπικῶν μετά τῶν Ὀρθοδόξων μέ βάσιν τάς ἀνάγκας τῆς καθημερινότητος.


Ορθόδοξος Τύπος φ. 1958, 11/01/2013