Page 1

Π

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος ΑΡΗΛΘΟΝ 559 ἔτη ἀπὸ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν Τούρκων. Τὸ Βυζάντιον εἶχεν ἐξουθενωθῆ ἀπὸ τοὺς πολέμους τῆς φραγκοκρατίας ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν τοῦ Πάπα. Τὸ Βυζάντιον εἶχεν ἐξαντληθῆ οἰκονομικῶς, ἐμπορικῶς, στρατιωτικῶς. Στρατὸς δὲν ὑπῆρχε. Τὸ Κράτος ἦτο διαλυμένον. Ἡ Δαιμονικὴ Οὐνία ἠργάζετο διαβρωτικῶς. Οἱ Τοῦρκοι ἠπείλουν τὴν παρηκμασμένην αὐτοκρατορίαν. Ἡ ἡγεσία ἀνέμενε βοήθειαν ὑπὸ τῆς Δύσεως καὶ τοῦ Πάπα. Ἡ ἡγεσία ἦτο ἑτοίμη νὰ ὑποτάξη τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸν Πά-

1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 Ἰουστίνου μάρτυρος τοῦ φιλοσόφου, Θεσπεσίου μάρτυρος

ΕΤΟΣ ΝΒ´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1929

ΑΠΟ ΤΟ 1453 ΕΙΣ ΤΟ 2012: ΤΟΤΕ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ ΠΡΟΣΕΦΕΥΓΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗΝ ΔΥΣΙΝ, ΣΗΜΕΡΟΝ, ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗΝ ΔΥΣΙΝ

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΣΩΝΟΣ! ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ Η ΙΔΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΣΩΝΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ παν. Προώθει τὴν ψευδοένωσιν Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν ὑπὸ ἐξευτελιστικοὺς ὅρους. Ἡ ψευδοένωσις ἀνεκηρύχθη, ἀλλὰ ἐματαιώθη

Ἰδία ἀποσύνθεσις, ἰδία διάλυσις, ἰδία ἐξασθένησις τοῦ στρατοῦ.

ὑπὸ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐδόξασε τὸν ἀντιαιρετικόν – ἀντιπαπικὸν Ἅγιον Μᾶρκον ἤτοι τὸν Ἐπίσκοπον Ἐφέσου, ὁ ὁποῖος ἔδω-

σε τὴν μάχην ἐναντίον τῆς Ἑνώσεως. Ἡ πτῶσις προῆλθεν ἀπὸ τὴν πνευματικὴν καὶ ἐκκλησιαστικὴν πτῶσιν, ἀπὸ τὴν διαφθορὰν

καὶ τὴν πτῶσιν τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας, τὴν διάλυσιν τοῦ στρατεύματος, τὴν οἰκονομικὴν κατάρρευσιν καὶ τὴν φυγὴν τῶν διανοουμέ-

Ἐπισημαίνει εἰς ἐπιστολήν του πρὸς τὸν «Ο.Τ.» ὁ Σεβ.. Μητροπολίτης Κερκύρας

Ἐπισημαίνει ὁ Σεβ. Γόρτυνος κ. Ἰερεμίας

ΑΙΡΕΤΙΚΑΙ ΑΙ ΘΕΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΕΡΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ Ἀναβιώνουν τὴν «θεωρίαν τῶν κλάδων» τῶν προτεσταντῶν. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης δὲν ἔχει δικαίωμα ἐπεμβάσεως εἰς ἐσωτερικὰ ζητήματα ἄλλων Ἐκκλησιῶν

ΙΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ του κήρυγμα ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ ΜεΕ γαλοπόλεως κ. Ἰερεμίας, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, δίδει ἀπάντησιν εἰς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομον ἀλλὰ καὶ εἰς «μοντέρ-

νους» θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι διηρημένη μετὰ τῶν Παπικῶν. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ὑπογραμμίζει ὅτι αἱ ἀπόψεις αὐταὶ συνιστοῦν αἵρεσιν καὶ ἀναβιώνουν τὴν «θεωρίαν τῶν κλάδων», ἡ ὁποία εἶναι παναίρεσις καὶ ἐφεύρεσις τῶν προτεσταντῶν: Τονίζει, ἐπίσης, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ΜΙΑ, Αὐτὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τέλος παρατηρεῖ ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπεμβαίνη εἰς τὰς ἐσωτερικὰς ὑποθέσεις τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν. Μὲ αὐτὴν τὴν ὑπόδειξιν, προφανῶς, ἀπαντᾶ εἰς τὴν παρέμβασιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐζήτησε τὴν λῆψιν μέτρων ἐναντίον τῶν ἀντιοικουμενιστῶν Ἀρχιερέων, Θεολόγων, Ἱερομονάχων κ.λπ. Τὸ κήρυγμα Τὸ πλῆρες κείμενον τοῦ ἐγκυκλίου κηρύγματος τοῦ Σεβ. Μητροπολί-

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

ΤΑ ΘΟΛΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΑΓΙΩΝ

Σ

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

Τοῦ κ. Ἰωάννου Τάτση, Θεολόγου

ΤΟ παπικὸ ἵδρυμα Pro Oriente, γνωστὸ γιὰ τὴν μὲ κάθε τρόπο προώθηση τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μίλησε στὶς 15 Μαΐου 2012 ὁ Διευθυντὴς τῆς «Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν» τοῦ Βόλου κ. Παντελὴς Καλαϊτζίδης. Σύμφωνα μὲ τὴ σχετικὴ εἴδηση ὁ κ. Π. Καλαϊτζίδης «ἐπικεντρώθηκε στὴν ἐν ἐξελίξει συνεισφορὰ τῆς νέας θεολογικῆς γενιᾶς (κυρίως ἀπὸ τὸ 2000 καὶ ἑξῆς), ποὺ χωρὶς νὰ ἀποκόπτεται πλήρως ἀπὸ τὴ γενιὰ τοῦ ʼ60, εἰσάγει νέα θέματα πρὸς συζήτηση, ὠθούμενη πρὸς τοῦτο καὶ ἀπὸ τὶς νέες κοινωνικὲς καὶ πολιτισμικὲς προκλήσεις τοῦ καιροῦ μας (παγκοσμιοποίηση, πλουραλισμός, διαλογικὴ συνάντηση μὲ τὴ Δύση)… Ὡς φορεῖς δὲ ποὺ διακονοῦν τὴ θεολογικὴ αὐτὴ ἀνανέωση ἀναφέρθηκαν τὰ περιοδικὰ “Σύναξη” καὶ “Θεολογία”, τὸ Ἵδρυμα “Ἄρτος Ζωῆς”, ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν, καθὼς καὶ καθηγητὲς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης, ἐνῶ δὲν παρέλειψε νὰ ἀναφερθεῖ καὶ στὶς ἀντιδράσεις ζηλωτικῶν καὶ φονταμενταλιστικῶν κύκλων ἐναντίον τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου καὶ τῶν νέων θεολογικῶν ρευμάτων». Τὰ πρόσωπα καὶ οἱ φορεῖς τῆς «θεολογικῆς ἀνανέωσης» στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ κ. Π. Καλαϊτζίδης δὲν εἶναι ἄλλα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ θεολογικοῦ λόγου, γιὰ τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν πατερικὴ Παράδοση καὶ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ χῶρο τῆς ἘκκληΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΝ

Ἀγαπητὲ κύριε Διευθυντὰ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», χαίρετε ἐν τῷ Ἀναστάντι Χριστῷ. Δεχθῆτε παρακαλῶ τὰς εὐχαριστίας μου διὰ τὴν δημοσίευσιν τοῦ μικροῦ μου ἄρθρου (Ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ὁ οὐράνιος Πατέρας;) Ἔκτοτε ἔχω δεχθεῖ πολλὰ τηλεφωνήματα καὶ ἐπιστολὲς Μοναχῶν καὶ εὐλαβῶν Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι χάρηκαν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἀληθείας. Οὕτως, ὁ Γέρων Παΐσιος δὲν εἶπε ποτὲ ὅτι ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ὁ οὐράνιος Πατέρας, ὅπως διατείνεται ὁ κ. Καριώτογλου, οὔτε ὅτι ἔχουν βάπτισμα κανονικὸ οἱ Φράγκοι καὶ οἱ Προτεστάντες, ὅπως διαδίδει ὁ ἱερέας π. Νικόλαος Λουδοβίκος. Ἀποτελεῖ τουλάχιστον αὐθαιρεσίαν νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ κῦρος ἐναρέτων Γερόντων τῆς ἐποχῆς μας, διὰ νὰ ὑποστηρίξουμε τὶς προσωπικές μας ἀπόψεις. Διὰ τὸν Γέροντα Παΐσιον μαρτυρεῖ ὁ καλὸς συνεργάτης τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» Αἰδεσιμολογιώτατος πατὴρ Διονύσιος Τάτσης, ὅτι κατεδίκαζε ἀπερίφραστα καὶ αὐστηρὰ τὸν οἰκουμενισμὸν ὡς παναίρεσιν καὶ ὁπωσδήποτε τὸν παπισμὸν – προτεσταντισμόν. Εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἐνάρετος ὀρθόδοξος κληρικὸς ἢ λαϊκός, νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ οἰκουμενιστὴς καὶ νὰ δέχεται ὡς Ἐκκλησίαν κάτι ἄλλο ἐκτὸς τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας; Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα καὶ οἱ διάφορες θρησκευτικὲς συναγωγὲς καὶ φυτεῖες «ἃ οὐκ ἐφύτευσεν ὁ Πατήρ» μερισθήσονται καὶ ἀποτελοῦν «Προδοσίαν τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας», ὅπως ἐδίδαξε ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Ὁμολογητὴς Ὅσιος Ἰουστῖνος. Κυρίως ὅμως οἱ Μοναχοὶ Ἁγιορεῖτες καὶ μή, μοῦ ζήτησαν νὰ διευκρινίσω τὴν νεοφανῆ – μεταπατερικὴ θεωρία τοῦ Ἐπισκόπου Προύσης. Τὴν νεοθεωρία περὶ τῆς Μοναρχίας τοῦ Πατρὸς ἐν τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι, ποὺ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

νων εἰς τὸ ἐξωτερικὸν, διὰ νὰ σωθοῦν μετὰ τῶν περιουσιῶν των. Ὁ Πάπας παρὰ τὰς ὑποσχέσεις του δὲν ἐβοήθησε τὸ πολιορκούμενον ὑπὸ τῶν Τούρκων Βυζάντιον. Σήμερον 559 ἔτη ἀπὸ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ Χώρα εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴν πνευματικήν, τὴν Ἐκκλησιαστικήν, τὴν πολιτιστικήν, τὴν κοινωνικήν, καὶ οἰκονομικὴν παρακμήν. Τὸ Κράτος εὑρίσκεται εἰς διάλυσιν. Οἱ πάντες ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι διαλελυμένον. Ὁ Στρατὸς ἔχει ὅλα τὰ παραλυτικὰ συμπτώματα, ποὺ εἶχε καὶ ἐπὶ ΒυΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ

Καταδικάζει καὶ καταγγέλλει τὴν μασωνίαν ὅτι παραχαράσσει τὴν ἱστορίαν καὶ οἰκειοποιεῖται ἔργα τοῦ λαοῦ μας, τὰ ὁποῖα ἔλαβον χώραν ὠθούμενα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Ἕν τοιοῦτον ἔργον εἶναι τὸ 1821. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας ἀπέστειλε τὴν ἐπιστολὴν εἰς τὸν «Ο.Τ.» μετὰ τὸ πρωτοσέλιδον δημοσίευμά του ὅτι ἐπραγματοποιήθη συναυλία καὶ ὁμιλία τοῦ ἀρχιμασώνου Κερκύρας ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τί ἀποκαλύπτει εἰς τὴν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν δημοσιεύομεν ὁλόκληρον. Ἡ ἀλληλογραφία του μὲ τὰς ἁρμοδίας ὑπηρεσίας τοῦ Κράτους καὶ ἡ ὑπόσχεσίς του ὅτι θὰ φέρη τὸ θέμα εἰς τὴν Διαρκῆ Ἱ. Σύνοδον, διὰ νὰ λάβη θέσιν. Ἔντονος ἡ ἐπιθετικὴ διάθεσις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου ἔναντι τοῦ «Ο.Τ.» καὶ αἱ δέουσαι ἀπαντήσεις εἰς τοὺς ἰσχυρισμούς του ὅτι ἔχει ἀμβλυνθῆ τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημα ἐξ αἰτίας τῆς «δυναμικῆς» τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ στοιχείου εἰς τὴν Κέρκυραν. Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴν διαφαίνεται ὅτι ἐνήργησε γραφειοκρατικῶς ὀρθῶς. Διατὶ ὅμως δὲν ἐκινητοποίησε τὸν πιστὸν λαὸν διὰ νὰ ματαιώσῃ τὴν ἐκδήλωσιν τῆς μασωνίας ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ; Καὶ διατὶ δὲν κατήγγειλε δημοσίως τὴν συμπεριφορὰν τῆς πολιτείας καὶ τῆς μασωνίας; «Δὲν εἶμαι μασῶνος», διακηρύσσει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος εἰς ἐπιστολὴν τὴν ὁποίαν ἀπέστειλε πρὸς τὸν «Ο.Τ.», μὲ ἀφορμὴν τὸ πρωτοσέλιδον δημοσίευμα τοῦ «Ο.Τ.», συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κερκύρας ἐπραγματοποιήθη συναυλία κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ὁποίας προέβη εἰς μασωνικὴν προπαγάνδα ὁ ἀρχιμασῶνος τῶν Στοῶν τῆς Κερκύρας. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης, ἀφοῦ τονίζει ὅτι ὁ Ἱερὸς Ναὸς δὲν ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κερκύρας, ὑπογραμμίζει ὅτι δι᾽ αὐτὸν ἡ ἰδιότης τοῦ τέκτονος εἶναι ἀσυμβίβαστος μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Χριστιανοῦ. Μὲ αὐτὴν τὴν δήλωσιν δεικνύει ὅτι εὐθυγραμμίζεται ἀπολύτως μὲ παλαιοτέρας ἀποφάσεις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας ἡ Μασωνία εἶναι θρησκεία, ξένη μὲ τὰ δόγματα καὶ τὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδο-

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

 Ἀπάντησις εἰς τούς πολεμίους τοῦ «Ο.Τ.» διά τήν ἀντιοικουμενιστικήν γραμμήν του. Σελ. 8  Ἀνακριβεῖς πληροφορίαι διά τόν Σεβ. Ράσκας καί Πριζρένης κ. Ἀρτέμιον. Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση. Σελ. 8  Σεβ. Ναυπάκτου: «Ἐπηρεασμένη ἀπό τήν θεωρίαν τῶν Σλαβοφίλων ἡ μεταπατερική θεολογία». Σελ. 8  Τό Ἐκκλησιαστικόν, νομικόν καί συνταγματικόν καθεστώς διά τό ἄβατον τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Σελ. 5  «Ἀντισυνταγματικαί ὅλαι αἱ ἀλλαγαί εἰς τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν», ἐπισημαίνει ὁ ἐπίτιμος ἀντιπρόεδρος τοῦ ΣτΕ κ. Ἀναστάσιος Μαρίνος. Σελ. 6  Οἱ πολιτικοί μᾶς ἐλησμόνησαν, εὐτυχῶς ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία. Σελ. 6

ξίας. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης, διὰ νὰ καταδείξη τὴν μεγάλην ἀντίθεσίν του πρὸς τὴν Μασωνίαν, διακηρύσ-

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

1. Μὲ προσοχὴ διάβασα τὴν ἀπὸ 16 Μαρτίου 2012 ἐπιστολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο γιὰ λήψη μέτρων ἐναντίον τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ καὶ ὅλων τῶν ἀντιοικουμενιστῶν καὶ ὑπερασπιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ πικράθηκα πολύ, γιατὶ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ζητάει τὴν τιμωρία τῶν τέκνων της λόγῳ τῆς μεγάλης στοργῆς καὶ γνήσιας ἀγάπης, ποὺ τρέφει γι᾽ αὐτά! Ἐνοχλεῖται, γιατὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὸ δικό της οἰκουμενιστικὸ βηματισμὸ καὶ ἀντιδροῦν στὶς συμπροσευχὲς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους. Δυστυχῶς, κοντεύουμε νὰ χάσουμε τὸν πνευματικό μας προσανατολισμὸ καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς πίστεως καὶ νὰ δεχτοῦμε ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς ἐνεργοῦν ὀρθοδόξως καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι διχαστικῶς καὶ αἱρετικῶς! 2. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ ἡ περὶ Αὐτὸν Ἱερὰ Σύνοδος ἀγωνιοῦν καὶ θλίβονται γιὰ τὶς δηλώσεις καὶ ἐκδηλώσεις τῶν ἀντιοικουμενιστῶν καὶ βλέπουν κινδύνους γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἀδικαιολόγητη ἡ ἀνησυχία τους. Κανένας ποτὲ δὲν σκέφτηκε νὰ πλήξει τὴν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ μεγάλη ἀγωνία καὶ θλίψη δὲν βρίσκεται στὸν Πατριάρχη καὶ τὴ Σύνοδό του, ἀλλὰ στὰ πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα παρακολουθοῦν τὴν Μητέρα Ἐκκλησία νὰ ἀπευθύνεται στὶς ἄλλες «ἀδελφὲς ἐκκλησίες», μὲ ἀδιαφορία γιὰ τὶς δογματικὲς διαφορές, νὰ συγχρωτίζεται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἐκδηλώνεται ἀδελφικῶς! 3. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης παρακολουθεῖ κάθε κίνηση καὶ ἐκδήλωση, ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔχει σχέση μὲ τὶς δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν. Ἀνησυχεῖ ἰδιαίτερα, ὅταν οἱ πιστοὶ δὲν συμφωνοῦν μαζί του καὶ διαμαρτύρονται. Ὁ ἴδιος ἐμφανίζει τὶς ἀπόψεις του καὶ τὶς ἐπιλογές του πάντα ὀρθές, ἀφοῦ συμφωνεῖ καὶ ἡ περὶ Αὐτὸν Σύνοδος. Δὲν ξέρω πόση ἐλευθερία ἔχουν οἱ συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς καὶ πόσο θάρρος διαθέτουν νὰ ἐκφράσουν τυχὸν ἀντίθετες ἀπόψεις, τόσο κατὰ τὶς συνεδριάσεις ὅσο καὶ δημοσίως. Τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια, ὅσο μπορῶ νὰ θυμᾶμαι, ποτὲ δὲν ἔγινε γνωστὴ κάποια διαφωνία συνοδικοῦ Ἀρχιερέως στὰ ὅσα ὑποστηρίζει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Πάντα συμφωνοῦν ὅλοι γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Πάντα ἔχουμε ὁμόφωνες συνοδικὲς ἀποφάσεις! Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ μαντέψει τί εἶναι αὐτό, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ὁμοφωνία. Πάντως δὲν εἶναι θεοφιλὴς ἡ τακτικὴ τῆς ἀφωνίας καὶ τῆς δουλικῆς συμπεριφορᾶς. Καὶ ὅμως, οἱ μεγαλόσχημοι τῆς Ἐκκλησίας καυχῶνται γιὰ τὶς ὁμόφωνες ἀποφάσεις, ποὺ λαμβάνουν τὰ διοικητικά τους ὄργανα. 4. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἀπαγορεύει τὴν ἀμφισβήτηση καὶ κριτικὴ τῶν διμερῶν καὶ πολυμερῶν διαλόγων μὲ τοὺς ἑτερόδοξους, τῶν διαχριστιανικῶν συναντήσεων στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο ἘκκληΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΜΑΧΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤOΣ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση

(6ον) Ἐνδεικτικές ἐλάχιστες θέσεις τῶν ἐπί ἑξήντα τώρα ἔτη δρώντων μεταπατερικῶν Οἰκουμενιστῶν δείχνουν ὅτι δυστυχῶς ἄργησε νά ἀφυπνισθῆ καί νά ἀντιδράσει τό ὑγιές μέρος τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἀναγνωρίζει πρωτεῖο στόν Πάπα Παῦλο τόν Β΄, χωρίς μετάνοια καί ἀποκήρυξη τῶν πλανῶν. Τόν κατατάσσει εὐθύς μετά τόν ὁμώνυμό του ἀπόστολο Παῦλο καί ὡς ἕνα ἀπό τούς

σει διὰ τῆς ἐπιστολῆς του πρὸς τὸν «Ο.Τ.» ὅτι θὰ ζητήση ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ λάβη θέσιν τόσον

μεγαλύτερους πάπες τῆς ἱστορίας31. Ἡ αἵρεση τοῦ Filioque γιά τόν Ἀθηναγόρα δέν ἀποτελεῖ ἐμπόδιο γιά τήν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν. Ἡ ἀντιρρητική θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων δέν χρειάζεται στούς καιρούς μας. Ἐπί λέξει εἶπε: «Τί μελάνι χύθηκε καί τί μῖσος γιά τό Filioque! Ἦλθεν ἡ ἀγάπη καί ὅλα ὑποχωροῦν στό πέρασμά της»32. Ἀπό τίς πολλές ἄλλες ἀντιπατερικές δηλώσεις του μία ἀκόμη: «Ἀπατώμεθα καί ἁμαρτάνομεν, ἐάν νομίζωμεν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος πίστις κατῆλθεν ἐξ οὐρανοῦ καί ὅτι τά

ἄλλα δόγματα εἶναι ἀνάξια. Τριακόσια ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἐξέλεξαν τόν Μουσουλμανισμόν διά νά φθάσουν εἰς τόν Θεόν των καί ἄλλαι ἑκατοντάδες ἑκατομμυρίων εἶναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας εἶναι νά βελτιώση τόν ἄνθρωπον»33. Δύο ἀπό τούς πιό στενούς καί πιό ἀγαπητούς συνεργάτες του εἶπαν φοβερά πράγματα, καί ἀπορεῖ κανείς πώς οὔτε ἡ σύνοδος τοῦ Φαναρίου οὔτε καμμία ἄλλη ὀρθόδοξος σύνοδος ἀσχολήθηκε μέ αὐτούς. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καί Μ. Βρεττανίας Ἀθηναγόρας (Κοκκινάκης) χαρακτήρισε τούς ἱερούς κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς «ἀνθρώπινα ἐντάλματα καί σχήματα ἀνοησιῶν καί μίσους» Ὁ ἴδιος εἶπε: «Ποῖον τό κριτήριον διά τοῦ ὁποίου θά ἀποδειχθῆ ἡ διεκδικουμένη ἀποκλειστικότης τῆς ἀληθείας; Ὅ,τι καί νά λέγωμεν, τό γεγονός παραμένει

ἐπὶ τῆς συμπεριφορᾶς τῶν μασώνων ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ὅσον καὶ ἐπὶ τῆς συμπεριφορᾶς τῆς πολιτείας, ἡ ὁποία παρεχώρησε τὸν Ἱερὸν Ναὸν διὰ τὴν πραγματοποίησιν τῆς Συναυλίας ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καὶ τὴν ἐπακολουθήσασαν ὁμιλίαν τοῦ ἀρχιμασώνου. Διὰ τῆς δηλώσεως αὐτῆς, ἴσως, δίδει ἀπάντησιν καὶ εἰς ἐπικριτάς του Ἀρχιερεῖς. Ἕνας μάλιστα τοῦ ἐπετέθη ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὡς ἀνέγραψε τὸ «Παρόν», προκαλῶν ἐντάσεις. Τέλος ὁ Σεβ. Κερκύρας λαμβάνει θέσιν ἐπὶ τῆς διακηρύξεως τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Κερκύρας, συμφώ-

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ἐπίθεσις ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας ὑπό Γάλλου ἀριστεροῦ ἡγέτου

Ὁ ἀριστερός ἡγέτης τῆς Γαλλίας κ. Ζάν Λικ Μελανσόν, «σύντροφος» καί «συνοδοιπόρος» τῆς ἡγεσίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ὁποία ζητεῖ μεταξύ ἄλλων τήν ἄγριαν φορολογίαν τῆς Ἐκκλησίας καί τήν καθιέρωσιν τῆς ἀνεξιθρησκείας, κατεφέρθη ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν κατηγόρησεν ὅτι δέν πληρώνει φόρους. Ἡ πραγματικότης, ὅμως, εἶναι ἄλλη, διότι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία πληρώνει φόρους διά ὅλα τά ἀκίνητα, τά ὁποῖα ἔχει εἰς τήν κυριότητά της. Πληρώνει, ἀκόμη, καί διά ἐκείνην τήν ἀκίνητον περιουσίαν, τήν ὁποίαν ἔχουν καταπατήσει Δῆμοι, Κοινότητες καί Κρατικοί Ὀργανισμοί. Φαίνεται, ὅμως, πώς ὁ κ. Μελανσόν ἔχει λανθασμένην ἐνημέρωσιν ὑπό τῆς ἡγεσίας τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Τάς δηλώσεις ὁ κ. Μελανσόν ἔκανε μέ ἀφορμήν τάς δηλώσεις τῆς Γενικῆς Γραμματέως τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου κ. Κριστίν Λαγκάρντ ὅτι οἱ Ἕλληνες φοροδιαφεύγουν.

ὅτι ὡς διηρημένη ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι ὑγιής, ἀλλά πληγωμένη, καί τό μέρος οὐδέποτε εἶναι δυνατόν νά διεκδικήση ἐν ἀληθείᾳ τό ὅλον. Μήτε ὁ πλοῦτος μήτε ἡ ἐπαναλαμβανομένη λόγοις καί ἐπιχειρήμασι ἀκεραιότης τῆς διδασκαλίας, μήτε τά σχήματα τῆς παραδοσιακῆς συντηρητικότητος ὠφελοῦν, μήτε καί ἐνδυναμώνουν τούς ἰσχυρισμούς τούς διεκδικοῦντας τήν ἀποκλειστικότητα. Γνωρίζω τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τάς θέσεις τῶν νεωτέρων θεολόγων τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλά ταῦτα εἶναι βουλαί καί ἐπίνοιαι ἀνθρώπων»34. Μεγαλύτερη εἶναι ἡ βλάσφημη θέση τοῦ Ἀμερικῆς Ἰακώβου, χειρότερη ἀκόμη καί ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, διότι ἀρνεῖται συνολικά τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Καταγγέλθηκε ἀπό σκανδαλισθέντας ὁμογενεῖς τῆς Ἀμερικῆς καί ἀπό Μονές

Τριάδα ὁµοούσιον ὑµνολογήσωµεν, Πατέρα, καί Υἱόν συν Ἀγίῳ Πνεύµατι· οὕτω γάρ ἐκήρυξαν πάντες οἱ Προφῆται, καί Ἀπόστολοι µετά Μαρτύρων (Ἐκ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς) Ἀνωτέρω εἰκών ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ντέτσανη Κοσσυφοπεδίου, Σερβία, 16ος αἰών.

Θέματα πνευματικῆς ζωῆς

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ὁ κάθε ἄνθρωπος, πλασμένος “κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσιν Θεοῦ”, φέρει μέσα του τήν πνοή τοῦ Θεοῦ. Βιώνει ὑπαρξιακά τόν ἴδιο τό Θεό, καί μέ τήν προσευχή του διασώζει τόν ἐνδοψυχικό του σύνδεσμο, ὅπως τό παιδί μέ τούς γεννήτορές του. Παράλληλα λοιπόν μέ τό βιολογικό σκοπό του, ὁ ἄνθρωπος βιώνει ἔντονα τή θρησκευτική ζωή, σάν πλάσμα τοῦ Θεοῦ. «Ἐν αὐτῷ γάρ ζῶμεν καί κινούμεθα καί ἐσμέν» (Πράξ ΙΖ´ 28). Ὅσο δέ πιό πολύ βιώνει ὁ χριστιανός τήν παρουσία καί τήν ἕνωσή του μέ τόν Θεό, τόσο καί ἡ ζωή τῆς εὐσέβειας καί τῆς πνευματικότητας καλλιεργεῖται· καί ὅσο προχωρεῖ σέ βάθος ἡ πνευματική καλλιέργεια, τόσο καί οἱ "ἀναβάσεις" τῆς ψυχῆς καί τοῦ πνεύματος ἐλευθερώνονται καί ὁ ἄνθρωπος θεώνεται. Ἡ τελειότητα τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς, ἐκφράζεται μέ τό βραχύτατο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης: «Ζεῖν ὑπέρ τά ὁρώμενα». Νά ζοῦμε στόν κό-

σμο χωρίς τόν κόσμο. Νά "ξενωθῶμεν τοῦ κόσμου, τόν νοῦν εἰς οὐρανόν μεταθέντες". Ἡ ἄκρα τελειότητα προσεγγίζει τήν ταυτοποίησή μας μέ τό Χριστό: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός" (Γαλ. Β´ 20). Ἄν δέν γίνει ὁ Χριστός ἡ ἀναπνοή μας καί ἡ ἀπόλαυση τῆς ζωῆς μας, τότε πολύ ἀπέχουμε ἀπό τήν τελειότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὑπέροχος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Τοῦ Θεοῦ μνημονευτέον μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον». Καί τό ἐρώτημα: Πῶς θά ἐπιτύχουμε ὅλη αὐτή τή βιωματική θεολογία μέ κορύφωση τήν τελειότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς; Μέ ὅλους, βέβαια, τούς τρόπους καί τῆς ψυχῆς τή δύναμη καί τοῦ Θεοῦ τή Χάρη· μά πάνω ἀπ᾽ ὅλα μέ τήν προσευχή. Τή δυνατή προσευχή· τή θερμή, τήν ἀδιάλειπτη, τήν ταπεινή, τή σεμνή, τήν ἐπίμονη, τήν καρτερική… Προσευχή σάν τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ

τοῦ Ἁγίου Ὄρους, οἱ ὁποῖες ἐζήτησαν ἀπό τήν σύνοδο τοῦ Φαναρίου νά τόν καθαιρέσει, πλήν εἰς μάτην: Εἶπε ὁ Ἰάκωβος: «Τό νόημα τοῦ Θεοῦ εἶναι μία ἀφηρημένη ἑλληνική ἰδέα τήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος τῆς σήμερον καί τῆς αὔριον δέν ἀποδέχεται: Εἰδικῶς δέ ἡ ἀποδοκιμασία αὕτη ἀφορᾶ τό δόγμα τῆς Τριαδικότητος. Ἑπομένως, δέον ὅπως ἀπεκδυθῇ, ἡ Θεολογία τῶν Ἑλληνικῶν της ἐνδυμάτων, ἕν μεταξύ τῶν ὁποίων τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος»35. Ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος ὡς ἀρχιμανδρίτης ἤδη στήν μελέτη του «Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καί τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ», ἰσχυρίζεται ὅτι πολλοί ἀπό τούς κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων πρέπει νά καταργηθοῦν καί ἐπί λέξει συνεχίζει: «Δέν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέ-

σεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν, καθ’ ἥν στιγμήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διά τήν τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά “ἀρδεύσει” πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός “ζωογονίαν”. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισμένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον καί ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται καί δέν πρέπει νά ζῇ ἐκτός τόπου καί χρόνου36. Ὡς πατριάρχης κατήργησε αὐτογνωμόνως αὐτούς τούς Ἱερούς Κανόνας, συμπροσευχόμενος ἀδεῶς καί ἐπανειλημμένως μέ αἱρετικούς. Παρῃτήθη ἀπό τήν ὑποχρέωση τῆς

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.


Σελὶς 2α

1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΗΝ 1η Ἰουνίου ἡ ἐκκλησία τιμᾶ τὸν ἅγιο Τ Ἰουστῖνο τὸν Φιλόσοφο. Ἀνήκει στοὺς ἀπολογητὲς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ γεννήθη-

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

«ΝΑ ΕΚΠΟΙΗΘΟΥΝ ΤΑ ΤΙΜΑΛΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ Ι. ΝΑΩΝ»

Ο ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΣ Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος πρότεινε σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», νὰ ἐκποιηθοῦν τὰ τιμαλφῆ καὶ τὰ ἀφιερώματα τῶν Ἱ. Ναῶν καὶ τῶν μοναστηριῶν πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποφέρει καὶ στενάζει ἀπὸ τὴ φτώχεια καὶ τὴν ἀνέχεια, ποὺ τοῦ συσσώρευσε ἡ οἰκονομικὴ κρίση. Μάλιστα ἔφερε ὡς παράδειγμα παρόμοια ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ ἱεροῦ ἀγώνα. Ἡ πρότασή του ὡς φαίνεται ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὴν Ἱ. Σύνοδο καὶ ὁ ἴδιος εἶναι ἀποφασισμένος νὰ τὴν ἐφαρμόσει πρῶτος στὴ Μητρόπολή του. Τόνισε χαρακτηριστικὰ πὼς «καλύτερα νὰ τὰ πάρουν οἱ φτωχοί, παρὰ νὰ τὰ ἁρπάζουν οἱ κλέφτες ἢ νὰ τὰ κρύβουμε στὰ θησαυροφυλάκιά μας»! Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέφερε ἐπίσης πὼς ἡ κοινωνικὴ προσφορὰ στὴν Μητρόπολή του εἶναι σημαντική. Προσφέ-

Καὶ σατανιστὴς βουλευτὴς εἰς τὴν νέαν Βουλήν;

ΜΕ φρίκη πληροφορηθήκαμε πὼς οἱ πρόσφατες βουλευτικὲς ἐκλογὲς ἀνέδειξαν βουλευτὴ τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου, τοῦ ὁποίου δημοσιευμένες δηλώσεις του τὸν καταδεικνύουν ὡς σατανιστή! Συγκεκριμένα ἐξελέγη βουλευτής, ἀνήκει στὸ μουσικὸ παγανιστικὸ συγκρότημα «Naer Mataron», ὅπου ἐξυμνεῖται ὁ Ἑωσφόρος καὶ ὑβρίζεται ὁ Χριστός! Ὁ ἐν λόγῳ «κύριος» φέρει ψευδώνυμο, καθόλου τυχαῖο, συνώνυμο μὲ τὸ φρικτὸ βάραθρο, ὅπου δολοφονοῦσαν τὰ ἀσθενῆ παιδιά τους οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιάτες. Οἱ φωτογραφίες του «ἐπὶ σκηνῆς» ἔχουν ἀποκρουστικὸ σατανιστικὸ χαρακτήρα καὶ τὰ διακρινόμενα σύμβολα παραπέμπουν σὲ σατανιστικὲς τελετουργίες! Σὲ συνέντευξή του δήλωσε κυνικὰ καὶ ἀπροκάλυπτα πὼς τὸ Black Metal (Μαῦρο Μέταλλο), «εἶναι ἀντιχριστιανικὸ καὶ παγανιστικὸ ὅσον ἀφορᾶ στὴν μουσική, (δηλαδὴ ἡ μουσικὴ ποὺ παίζει ὁ ἴδιος) καὶ ἀναζητᾶ τὴν κατάργηση τοῦ χριστιανικοῦ συστήματος καὶ τὴν δημιουργία ἑνὸς καινούργιου»! Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος, ποὺ ἀνήκει ὁ βουλευτής, ἀποδεικνύεται ἀπὸ παλιότερη ποιητικὴ συλλογή του νὰ ἐξυμνεῖ τὸν Ἑωσφόρο, δηλώνει λάτρης του καὶ ὁμιλεῖ γιὰ ἀνθρωποθυσίες! Μιλάει γιὰ τὸ «ἀστραφτερὸ σκοτάδι τοῦ Ἑωσφόρου» καὶ πὼς ὁ ἐρχομός του «θὰ σημάνει τὴν ἀρχὴ ἑνὸς καινούργιου κόσμου»! Μέσα στὴ φρίκη, ποὺ μᾶς καταλαμβάνει γιὰ τὴν εἴδηση, διερωτώμεθα πώς, ἂν ὡς τώρα γιὰ τὴν ὁρκωμοσία στὴ Βουλὴ χρειάζονταν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Κοράνιο, τώρα θὰ χρειαστεῖ καὶ ἡ «Σατανικὴ Βίβλος» τοῦ La Vey, τὸ «εὐαγγέλιο» τῶν σατανιστῶν; Ἑλλάδα, Πατρίδα μας ἀγαπημένη, Χώρα Ἁγίων καὶ ἡρώων, θρηνοῦμε ἀπαρηγόρητα γιὰ τὴν κατάντια σου! Ἐλπίζουμε νὰ ἔχουμε σύντομα διάψευση τῶν φημῶν καὶ δημοσιευμάτων σχετικὰ μὲ τὴν ἰδιότητα τῶν ἀνωτέρω πολιτικῶν. Ὄχι μὲ ἁπλὲς δηλώσεις, ἀλλὰ μὲ δημόσια ἀποκήρυξη τῆς πρότερης δράσης τους στὸν ἀποκρυφισμό, ὑπὸ οἱαδήποτε ἰδιότητα!

Νομιμποποίησις «γάμων» ὁμοφυλοφίλων εἰς Η.Π.Α.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ τῶν Η.Π.Α. Μπαρὰκ Ὀμπάμα, λίγο πρὶν λήξει ἡ θητεία του στὸ Λευκὸ Οἶκο, ἀποφάσισε νὰ κάνει ἕνα ἀνέλπιστο «δῶρο» στοὺς ὁμοφυλόφιλους τῆς χώρας του, νὰ τοὺς παντρέψει! Δὲ γνωρίζουμε τελικὰ ἂν θὰ μπορέσει νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπόφασή του, διότι προφανῶς θὰ συναντήσει σφοδρὴ ἀντίδραση τῆς συντηρητικῆς ἀμερικάνικης κοινωνίας. Ὅμως ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ ἀμερικανοῦ προέδρου «ἄνοιξε τὴν ὄρεξη» καὶ τῶν εὐρωπαίων ἡγετῶν. Ἡ Εὐρωπαία Ἐπίτροπος, ἡ ὁποία εἶναι ἁρμόδια γιὰ τὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις, Σεσίλια Μάλμστρεμ, κάλεσε τοὺς εὐρωπαίους ἡγέτες νὰ ἀκολουθήσουν τὸ παράδειγμα τοῦ προέδρου τῶν ΗΠΑ Μπαρὰκ Ὀμπάμα. «Νομίζω ὅτι ἕνα ζευγάρι, ποὺ ἀγαπιέται θὰ πρέπει νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ παντρευτεῖ ὁπουδήποτε στὴν Εὐρώπη, εἴτε εἶναι ἑτεροφυλόφιλο ζευγάρι ἢ ὁμοφυλόφιλο», γράφει ἡ Μάλμστρεμ στὸν λογαριασμό της στὸ Twitter. Πρόσθεσε ἐπίσης πὼς «Ὁ Ὀμπάμα ἀποδεικνύει ὅτι εἶναι μεγάλος ἡγέτης στὸ θέμα αὐτό»! Ἐμεῖς θὰ προσθέταμε ὅτι τόσο ὁ «πλανητάρχης» ὅσο καὶ οἱ ἄλλοι ἡγέτες κρίνονται ἀπὸ τὴν ἱστορία ὡς «μεγάλοι» γιὰ ἐνέργειες, οἱ ὁποῖες προάγουν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ κάνουν τὴ ζωὴ τῶν λαῶν ἀνθρωπινότερη. Ἡ νομιμοποίηση τοῦ «γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, πράξη ἀφύσικη καὶ βδελυρὴ στὰ μάτια τοῦ Δημιουργοῦ, ὄχι μόνο δὲν τοὺς καθιστᾶ «μεγάλους», ἀλλὰ ὀλίγιστους καὶ ὑπόλογους στὴ συνείδηση τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι βλέπουν φυσικὴ μόνο τὴν θεόσδοτη ἕνωση ἄρρενος καὶ θήλεος!

Οἱ Νεομάρτυρες βοοῦν: Ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς εἶναι ἡ Παναγία Τριάς!

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ τῆς Σαμαρείτιδος ἑορτάστηκε λαμπρὰ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ζωοδόχου Πηγῆς Νέας Ἑλβετίας Ἀττικῆς ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Μιχαὴλ τοῦ ἐκ

ρει σὺν τοῖς ἄλλοις ἑκατοντάδες μερίδες φαγητοῦ καθημερινά, δέματα, χρηματικὰ βοηθήματα κ.λπ. Θεωροῦμε ὅτι τὸ θέμα τῶν «ἀφιερωμάτων» στὶς ἱ. Εἰκόνες, εἶναι ἕνα ἀλγεινὸ θέαμα, τὸ ὁποῖο ἀντιβαίνει ριζικὰ μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, διότι ἔχει περάσει στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ μας πὼς ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ βοήθεια τῶν Ἁγίων μας ἀπαιτοῦν δωροδοκία! Ἀλλὰ πιὸ ἀλγεινὸ καὶ ἀπαράδεκτο εἶναι τὸ φαινόμενο τῆς διαχείρισης τῶν πολύτιμων ἀφιερωμάτων. Δὲν εἶναι λίγες ἀκόμη οἱ περιπτώσεις, ποὺ αὐτὰ γίνονται στόχος διαρρηκτῶν. Μέχρι νὰ συνειδητοποιήσει ὁ πιστὸς λαός μας ὅτι ἡ συνήθεια τῶν «ἀφιερωμάτων» εἶναι παγανιστικῆς προέλευσης καὶ δὲν εἶναι εὐάρεστη στὸ Θεό, ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία μας νὰ τὰ διαχειρίζεται γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν ἐνδεῶν. Ἡ πρόταση τοῦ Ἁγ.Φθιώτιδος πρέπει νὰ γίνει ἀποδεκτὴ καὶ νὰ βρεῖ μιμητές!

Γρανίστης τῆς Εὐρυτανίας, ἀπὸ τὴν ἐν Ἀθήναις ἀδελφότητα τοῦ χωριοῦ αὐτοῦ. Ὁ ἔνδοξος Νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ ἔζησε τὸν 16ο αἰώνα, ὁμολόγησε μὲ θάρρος στοὺς Ἀγαρηνοὺς ὅτι ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ψεύτικος «θεὸς» καὶ πὼς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς εἶναι ἡ Παναγία

Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΠΟΓΥΜΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΗΡΩΪΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ

Ο ΓΝΩΣΤΟΣ λόγιος ἀγωνιστὴς τοῦ ἑλληνορθοδόξου ἰδεώδους, Πολιτικὸς Ἐπιστήμονας κ. Κωνσταντῖνος Χολέβας, σὲ πρόσφατο ἄρθρο του, ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα: «Οἱ σχεδιαστὲς τῆς μεταμοντέρνας ἄθεης καὶ ἀφελληνισμένης παιδείας ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὴν παρουσία ἡρώων στὰ σχολικὰ βιβλία καὶ στὶς σχολικὲς ἑορτές. Ἐπιθυμοῦν νὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἕνα παγκοσμιοποιημένο πολτό, ἄβουλο καὶ ἄνευρο, χωρὶς ταυτότητα καὶ ἐθνικὴ συνείδηση, γιὰ νὰ γίνουμε πειθήνιοι ὑπάλληλοι τῶν δανειστῶν μας καὶ τῶν πολυεθνικῶν. Οἱ Μαραθωνομάχοι, ὁ Παλαιολόγος, ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ Παλληκαρίδης σβήνονται σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία καὶ στὴ θέση τους θὰ μπεῖ ἡ τρίτη ξένη γλώσσα, οἱ ὑπολογιστές, οἱ διαδραστικοὶ πίνακες, τὸ μάρκετινγκ καὶ οἱ κώδικες καλῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ὑπάκουου ὑπαλλήλου τῶν ξένων ἑταιριῶν». Στὴν τόσο ἐπιτυχημένη περιγραφὴ τῆς καταρρακωμένης ἐθνικῆς μας παιδείας ἀπὸ τὸν κ. Χολέβα, ἐμεῖς θὰ προσθέταμε πὼς δὲ μπορεῖ νὰ μᾶς πείσει κανένας ὅτι ἡ καταστροφή της δὲν ἔγινε καὶ δὲν γίνεται ἄνευ σχεδίου καὶ ἀνωτέρου διαταγῆς!

Τριάς, τὸν Ὁποῖο μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Σαρκωμένος Υἱὸς καὶ Λόγος Του, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Θεότητος καὶ γιʼ αὐτό, ἀφοῦ τὸν βασάνισαν φρικτά, τὸν ἔκαψαν ζωντανὸ στὸ κέντρο τῆς πόλεως! Ἀνάλογες εἶναι καὶ οἱ ὁμολογίες ὅλων τῶν μυριάδων γνωστῶν καὶ ἀγνώστων Νεομαρτύρων! Ἂν ὅλοι αὐτοὶ εἶχαν τὴν πίστη, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες λατρεύουν τὸν ἴδιο Θεό, μὲ διαφορετικὸ ὄνομα καὶ τρόπο, ὅπως πρεσβεύουν οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστές, τότε δὲ θὰ εἶχαν κανένα λόγο νὰ ταλαιπωρηθοῦν καὶ νὰ χάσουν τὴ ζωή τους! Ἔτσι μὲ τὴ στάση τους οἱ οἰκουμενιστὲς καταδεικνύουν τοὺς καλλινίκους Νεομάρτυρες, ὡς ἰδιότροπα πρόσωπα, φανατικοὺς θρησκόληπτους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔδειχναν κατανόηση γιὰ τὴν πίστη τῶν ἄλλων «ἀδελφῶν», ποὺ ἐπέμεναν νὰ ὁδεύουν πρὸς τὸ Θεὸ ἀπὸ «διαφορετικοὺς δρόμους»! «Ἀδελφοὺς» ἀποκαλοῦν σύγχρονοι ὑψηλόβαθμοι κληρικοί μας τοὺς Ἑβραίους καὶ τοὺς μουσουλμάνους! Ἀλλὰ τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων βοᾶ πρὸς τοὺς ὀνειροπαρμένους θιασῶτες τῆς πανθρησκείας, ὅτι οἱ «θεοὶ τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5)!

Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Ὁ εὔκολος στόχος τῶν χριστιανομάχων

ΣΤΙΣ 21 Μαΐου ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης. Ἂν γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανοὺς ἀνήκουν στὴν κορυφαία βαθμίδα τῶν ἱερῶν προσώπων τῆς πίστεώς μας, γιὰ τοὺς χριστιανομάχους εἶναι ὁ εὔκολος στόχος μίσους, ὕβρεων καὶ συκοφαντιῶν. Αἰτία: ἡ εὔνοια τοῦ μεγάλου αὐτοκράτορα καὶ τῆς μητέρας του ὑπὲρ τοῦ Χριστιανισμοῦ! Μὲ μία ἀπίστευτη παραχάραξη τῶν ἱστορικῶν γεγονότων καὶ μὲ μία ἀφάνταστη ρηχότητα τοὺς καταλογίζουν δῆθεν μεγάλα ἐγκλήματα κατὰ τοῦ καταρρέοντος εἰδωλολατρικοῦ ἐθνισμοῦ. Παραβλέπουν ὅμως πὼς τὸ περίφημο Διάταγμα τῶν Μεδιολάνων, τὸ πρῶτο διάταγμα ἀνεξιθρησκείας στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, εἶναι ἔργο τοῦ Μ. Κωνσταντίνου καὶ ἔδωσε γιὰ πρώτη φορὰ τὴ δυνατότητα τῆς ἐλευθερίας σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Θέλουν νὰ ξεχνοῦν πὼς ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ὑπῆρξε, γιὰ λόγους πολιτικῆς σταθερότητας καὶ δικαιοσύνης στὸ κράτος, «μέγιστος ἀρχιερέας», δηλαδὴ προστάτης τοῦ ἐθνισμοῦ μέχρι τὸ θάνατό του. Ξεχνοῦν ἐπίσης πὼς ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς, τὸ πρῶτο ἐπίσημο κρατικὸ νομοθέτημα γιὰ τὴν κατάργηση τῆς δουλείας καὶ ἡ νομικὴ ἐξίσωση τῶν δούλων μὲ ὅλους τοὺς πολίτες

τοῦ κράτους, καθὼς καὶ ἄπειροι ἄλλοι θεσμοὶ θεσπίσθηκαν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἰσχύουν μέχρι σήμερα! Ἂς τὸ καταλάβουν μιὰ γιὰ πάντα οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας πὼς μοιάζουν μὲ ἐκείνους τοὺς ἀνόητους, οἱ ὁποῖοι πετοῦν ψηλὰ ἀκαθαρσίες στὸν ἥλιο γιὰ νὰ τὸν μαγαρίσουν, ὁ ἥλιος ὅμως μένει ἀλώβητος καὶ οἱ βρωμιὲς γυρίζουν στὰ μοῦτρα τους!

Τὸ ἐκτρωματικὸν «θρησκευτικὸν σῆμα» τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων 2012

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ἡγέτες τῆς Ἀγγλίας, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἀγγλικανὸ «ἀρχιεπίσκοπο» Ρόουαν Οὐίλιαμς, παρουσίασαν στὸ Ὀλυμπιακὸ πάρκο τοῦ Λονδίνου τὸ «θρησκευτικὸ σῆμα τῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων 2012». Μὲ εἰσήγηση τοῦ δόκτορα «ἀρχιεπισκόπου» ἀποφασίσθηκε νὰ μὴ ὑπάρχει σ᾽ αὐτὸ τίποτε, ποὺ νὰ θυμίζει καμιὰ θρησκεία, ἀλλὰ νὰ περιέχει κάποια ἀκαθόριστα σχήματα μὲ φόντο τὴν ὑδρόγειο, γιὰ νὰ εἶναι οἱ ὀπαδοὶ ὅλων τῶν θρησκειῶν εὐχαριστημένοι! Δηλαδὴ ὁ κ. Οὐίλιαμς ἀγνόησε τὰ 80.000.000 καὶ πλέον χριστιανῶν τῆς χώρας του, γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὶς ἐλάχιστες μειοψηφίες! Μιλώντας μάλιστα στοὺς ἄλλους θρησκευτικοὺς ἡγέτες δήλωσε ἱκανοποιημένος, ποὺ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Ἀγώνων τοῦ 2012, οἱ ἐννέα μεγάλες θρησκευτικὲς παραδόσεις τῆς χώρας (Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ἰνδουιστές, Σίχ, Ἑβραῖοι, Μπαχάϊ, Τζαϊνιστές, Βουδιστὲς καὶ ὀπαδοὶ τοῦ Ζωροαστρισμοῦ) θὰ ἐκπροσωποῦνται στὸ Ὀλυμπιακὸ Χωριὸ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Ὀλυμπιακῶν καὶ Παραολυμπιακῶν Ἀγώνων. Ὁ ἀγγλικανὸς ἱερέας Duncan Green δήλωσε ἀπροκάλυπτα: «Θέλαμε κάτι ποὺ οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν θρησκειῶν θὰ μποροῦσαν νὰ φορέσουν καὶ νὰ αἰσθάνονται ἄνετα καὶ ποὺ θὰ ἔδειχνε ὅτι οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου προχωρᾶνε μαζί»! Ἀλλὰ τί θὰ μποροῦσε νὰ περιμένει κάποιος ἀπὸ τὸν «ἀρχιεπίσκοπο» τοῦ Καντέρμπουρι, ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ παγανιστής, βάρδος δρυΐδης καὶ ἀπὸ «ἱερέα», συλλειτουργὸ μὲ λεσβίες παπαδίνες! Παρατηρώντας ἐπίσης μὲ προσοχὴ τὸ ἐκτρωματικὸ αὐτὸ σῆμα, τὸ ὁποῖο παρουσίασαν οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες (μεταξὺ αὐτῶν διακρίνεται καὶ ὀρθόδοξος κληρικός), ἔχουμε τὴ βεβαιότητα πὼς ἡ εἰκονιζόμενη ὑδρόγειος σφαίρα παραπέμπει στὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ἐν προκειμένῳ στὴ σχεδιαζόμενη καὶ προωθούμενη ἐφιαλτικὴ πανθρησκεία τῆς «Νέας Ἐποχῆς»!

Νόμιμον τό κόμμα τῶν παιδοφίλων εἰς τήν Ὁλλανδίαν!

ΜΕ ΦΡΙΚΗ καὶ ἀποτροπιασμὸ πληροφορούμαστε ὅτι τὸ τοπικὸ δικαστήριο τῆς Χάγης στὴν Ὁλλανδία κήρυξε νόμιμο τὸ Κόμμα τῶν Παιδοφίλων (PNVD), τοῦ ὁποίου ἐκκρεμοῦσε ἡ αἴτηση νομιμοποίησής του! Μετὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ Τοπικοῦ Δικαστηρίου τῆς Χάγης, ἡ ὁποία βασιζόμενη στὴν ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης, τοῦ ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι, δὲν ἀπαγόρευσε τὴν ἵδρυσή του. Ἔτσι ἡ Ὁλλανδικὴ Κυβέρνηση ἀναγνώρισε πλέον καὶ ἐπίσημα τὸ νεοϊδρυθὲν Κόμμα τῶν Παιδοφίλων (PNVD). Βασικοὶ στόχοι τοῦ κόμματος εἶναι: 1) Ἡ νομιμοποίηση τῆς σεξουαλικῆς ἐπαφῆς μεταξὺ ἐνηλίκων καὶ ἀνηλίκων ἀπὸ 12 ἐτῶν καὶ 2) Ἡ νομιμοποίηση τῆς κατοχῆς παιδικοῦ πορνογραφικοῦ ὑλικοῦ γιὰ προσωπικὴ χρήση! Δὲ μπορεῖ νὰ τὸ χωρέσει ὁ νοῦς μας ὅτι βρέθηκαν δικαστὲς καὶ κυβέρνηση ποὺ νὰ νομιμοποίησαν ἕνα κόμμα, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς στόχο τὴν ἱκανοποίηση τοῦ πλέον κτηνώδους καὶ τερατώδους πάθους, τῆς σεξουαλικῆς ἐκμετάλλευσης ἀθώων παιδιῶν! Ἀλλὰ σὲ ἕνα κράτος ὅπου οἱ πόρνες ποζάρουν σὲ βιτρίνες καὶ τὰ ναρκωτικὰ πωλοῦνται ἐλεύθερα σκορπίζοντας τὸ θάνατο, ἑπόμενο εἶναι νὰ νομιμοποιεῖ καὶ τὴν σεξουαλικὴ κακοποίηση τῶν παιδιῶν! Διαπιστώνουμε ὀλίγον κατʼ ὀλίγον τὴν ἀφόρητη πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ σήψη τῆς Δύσεως νὰ γίνεται ὁλότελα δυσώδης! Ἀποδεικνύεται περίτρανα ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ ἀξεπέραστου Ντοστογιέφσκι ὅτι ἡ Δύση εἶναι ἕνα «ἀπέραντο νεκροταφεῖο», πρὸς τὸ ὁποῖο, δυστυχῶς, ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες ἔχουμε στραμμένο τὸ βλέμμα μας, γιὰ νὰ μᾶς ἔρθει ἡ σωτηρία! Ἀλλὰ ἀπὸ ποιούς, ἀπὸ τοὺς λάγνους τῶν ἀθώων παιδικῶν κορμιῶν;

κε στὴ Νεάπολη τῆς Σαμάρειας περὶ τό 110 μ.Χ. ἀπὸ ἑλληνικὴ οἰκογένεια καὶ ἦταν ἐθνικὸς στὸ θρήσκευμα. Ποθώντας νὰ βρῆ λύση σὲ μεταφυσικὰ προβλήματα ἑλκύσθηκε ἀπὸ τήν φιλοσοφία. Ἀφοῦ ἐγνώρισε διάφορες διδασκαλίες ἀνεπαύθηκε κοντὰ σὲ ἕνα πλατωνικὸ διδάσκαλο. Κάποια στιγμὴ, ὅπως διηγεῖται ὁ ἴδιος, τὸν συνάντησε κάποιος γέροντας, ὁ ὁποῖος μὲ μία ἐνδιαφέρουσα συζήτηση τοῦ ἀνέρεσε ὅλες τὶς πλατωνικὲς δοξασίες καὶ τοῦ μίλησε γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Τὴν μεταβολὴ, ἡ ὁποία συντελέσθηκε στὴ ψυχὴ του, περιγράφει ὁ ἴδιος μὲ αὐ-

τοὺς τοὺς λόγους «Ἐμοὶ δὲ παραχρῆμα πῦρ ἐν τῇ ψυχῇ ἀνήφθη καὶ ἔρως εἶχε με τῶν προφητῶν καὶ τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων, οἵ εἰσι Χριστοῦ φίλοι». Κατόπιν, ἀφοῦ βαπτίσθηκε, πῆγε στὴ Ρώμη, ὅπου δίδαξε σὲ δικὴ του σχολή, ἡ ὁποία θεωρεῖται ἡ πρώτη γνωστὴ ἀνωτέρα χριστιανικὴ σχολή. Ἐπὶ αὐτοκράτορος Μάρκου Αὐρηλίου τοῦ Φιλοσόφου τὸ 165 μ.Χ.ἔδωσε ἔγγραφη ἀναφορὰ κατὰ τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων καὶ ἀπολογία ὑπὲρ τῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν κάνοντας χρήση τόσο τῶν θείων Γραφῶν ὅσο καὶ τῆς φιλοσοφίας. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁδηγήθηκε στὸ μαρτύριο μαζὶ μὲ μερικοὺς μαθητές του. Ὁ φθόνος τῶν φιλοσόφων τῆς Ρώμης τῆς ἐποχῆς του καὶ εἰδικότερα τοῦ Κρήσκεντος δὲν ἔπαιξε μικρὸ ρόλο στὴ καταδίκη του.

ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΜΑΧΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤOΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Ἐκκλησίας νά ὁδηγήσει ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους στήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, διότι ὅπως ἐπί λέξει εἶπε: «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως»37. Ὡμίλησε ἀπερίφραστα γιά τήν ἱερότητα καί ἰσότητα τῶν «Ἱερῶν Γραφῶν» τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἰσλάμ, δηλαδή τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ Κορανίου38, τό ὁποῖο ἐχαρακτήρισε ὡς «ἅγιο» καί τό ἐδώρησε σέ Τοῦρκο ἐπιχειρηματία στήν Ἀμερική. Καί τό τρομερώτερο ὅλων εἶναι ὅσα εἶπε γιά τούς Ἁγίους Πατέρες, τά ὁποῖα ὁδήγησαν σέ ἔντονη διαμαρτυρία τήν Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἶπε: «Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τήν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καί εὑρίσκονται ἤδη εἰς τάς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ»39. Ὁμόφρων καθ’ ὅλα τοῦ πατριάρχου ὁ θεολογικός του σύμβουλος μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης. Ἐκτός τῆς παλαιᾶς του θέσεως περί «ναρκισσευομένης Ὀρθοδοξίας», πού ἀρνεῖται τήν ἀποκλειστικότητα τῆς Ἀληθείας γιά τούς Ὀρθοδόξους, ὅπως πρό αὐτοῦ διεκήρυξε ὁ Θυατείρων Ἀθηναγόρας, προωθεῖ τώρα καί τήν λεγόμενη «βαπτισματική ἐκκλησιολογία», ἰσχυριζόμενος ὅτι καί τῶν αἱρετικῶν τό Βάπτισμα εἰσάγει εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Δέχεται τά ἑξῆς πρωτάκουστα: «Τό Βάπτισμα δημιουργεῖ ἕνα ὅριον εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Τό Βάπτισμα, Ὀρθόδοξον ἤ μή, ὁριοθετεῖ τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία περιλαμβάνει Ὀρθοδόξους καί ἑτεροδόξους. Ὑφίστανται βαπτισματικά ὅρια τῆς Ἐκκλησίας καί “ἐκτός Βαπτίσματος” δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία». Ἀντιθέτως «“ἐντός τοῦ Βαπτίσματος”, ἔστω καί ἄν ὑπάρχει μία διάστασις, μία διαίρεσις, ἕνα σχίσμα δυνάμεθα νά ὁμιλῶμεν διά Ἐκκλησίαν»40. Ἐλαχίστων ἀκόμη, μεταπατερικῶν Οἰκουμενιστῶν ἐλάχιστες θέσεις, ἀπό τίς πάμπολλες, θά ἀναφέρω, γιά νά σχηματίσουμε μία πρώτη θλιβερή εἰκόνα γιά τό ποῦ μᾶς ἔχει ὁδη-

γήσει ὁ μεταπατερικός Οἰκουμενισμός, ἀλλά καί γιά νά ἐμπεδωθεῖ πλέον καί νά ἐνισχυθεῖ ἡ συνείδηση τῆς ἀνάγκης περί τοῦ ὅτι δέν πρέπει νά κρύβουμε ἤ νά παραβλέπουμε καί νά ὑποτιμοῦμε τήν πλάνη καί τό ψεῦδος, πού ἐμφανίζονται ὡς ἀλήθεια καί φῶς, καί ἔτσι διαβρώνουν καί παραπλανοῦν τό ἀπληροφόρητο καί ἀκατήχητο ὀρθόδοξο πλήρωμα. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη καί ἐπείγουσα προτεραιότητα νά συγκεντρωθοῦν ὅλες ἤ οἱ σημαντικώτερες κακόδοξες γνῶμες ἐπωνύμων Οἰκουμενιστῶν, κληρικῶν καί λαϊκῶν, ὥστε ὀνομαστικά καί κατοχυρωμένα νά γνωρίσουν οἱ πιστοί τήν ἔκταση τῆς κακοποίησης πού ὑφίστανται οἱ ἀλήθειες τῆς πίστεως, χωρίς δυστυχῶς τό ὑγιές τῆς Ἐκκλησίας μέρος νά ἀντιδρᾶ καί νά ἀνθίσταται ἀποστολικῶς καί πατερικῶς. Τούς προαναφερθέντας μεγαλοσχήμονας κληρικούς ἀκολουθεῖ κατά πόδας ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ἐπαναλαμβάνων, ὅσα παλαιότεροι Οἰκουμενισταί ἔχουν πῆ περί διηρημένης Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ μητροπολίτης Θυατείρων Ἀθηναγόρας. Εἶναι ἀνθρώπινο νά κάνει κανείς λάθος· εἶναι ὅμως δαιμονικό καί ἑωσφορικό νά μή ἀναγνωρίζει τό λάθος, γνώρισμα τοῦ ἐγωϊστικοῦ φρονήματος ὅλων τῶν αἱρετικῶν. Ὁ Μεσσηνίας ἐλέγχθηκε γιά τήν πλάνη του ἀπό τόν σεμνό καί πατερικό μητροπολίτη Κυθήρων Σεραφείμ καί ἀπό τόν ἄξιο ὑπέρμαχο τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καθηγητή τῆς Δογματικῆς στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης Δημήτριο Τσελεγγίδη, ἀλλ’ αὐτός «οὐκ ἠβουλήθη συνιέναι». Δυστυχῶς ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἔκλεισε τό θέμα μέ ψευτοειρηνισμούς καί συμβιβασμούς, χωρίς ἀποκήρυξη τῆς πλάνης ἐκ μέρους τοῦ Μεσσηνίας. Παλαιότερος ἐπίσης ἐπιφανής λαϊκός θεολόγος, ὁ καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Νικόλαος Νησιώτης, ἐκ τῶν πρωτεργατῶν καί ἀξιωματούχων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διετύπωσε ἀπαράδεκτες ἐκκλησιολογικές θέσεις, ἐλεγχθείς πατερικώτατα ἀπό τόν ἤδη μνημονευθέντα ὁμολογητή καθηγητή Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, ὡς ἀρνούμενος τήν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Μία

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ, τοῦ Μωυσῆ, τοῦ Δαβίδ, τοῦ Ἠλιοῦ, τοῦ Δανιήλ, τῶν τριῶν Παίδων, τοῦ Ἰωνᾶ, τοῦ Πέτρου, τοῦ Παύλου καί μυριάδων ἁγίων ἀνθρώπων. Μεγάλη τέχνη, ἡ προσευχή. Τέχνη τεχνῶν. Κατόρθωμα, ὄχι τόσο ἀνθρώπινο, ὅσο τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ. Δώρημα τέλειο, πανίσχυρο, θαυματουργικό. Μικροί εἴμαστ᾽ ἐμεῖς μπροστά στούς γίγαντες τῆς θεοδίδακτης προσευχῆς, ὅπως τά μικρά παιδιά μπροστά στούς φοιτητές καί τούς ἐπιστήμονες. Ὅταν μιλᾶμε γιά "τέχνη" τῆς προσευχῆς, δέν ἐννοοῦμε οὔτε καμιά τεχνική, οὔτε τοῦ σώματος ἀσκήσεις, ἐκτός ἀπ᾽ τό γονάτισμα καί τίς "μετάνοιες", τά ὁποῖα δέν εἶναι προσευχή, ἀλλά σύμβολα ταπείνωσης κατά τήν προσευχή. Ἡ προσευχή εἶναι «ὁ χοράρχης στή χορωδία τῶν ἀρετῶν», λέγει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ξεπερνᾶ, δηλαδή, ὅλες τίς ἀρετές. Εἶναι ὁ μαέστρος ὅλων τῶν μουσικῶν ὀργάνων τῆς ὀρχήστρας. Θά λέγαμε, πιό ἁπλά, ὅτι ἡ προσευχή εἶναι τό Α καί τό Ω τῆς Χριστιανικῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἄν ἀφαιρέσει κανείς τήν προσευχή ἀπ᾽ τή ζωή του, ἀφαιρεῖ τόν ἴδιο τό Θεό· ὅπως τό νέρό ἄν ἐξαφανιστεῖ ἀπό τόν πλανήτη μας, ἐξαφανίζεται κάθε ἴχνος ζωῆς. Ἆραγε ὑπάρχουν καί ἀποτυχίες στήν προσευχή; Ρωτᾶνε μερικοί:Γιατί ὁ Θεός δέν ἀπαντᾶ ἤ δίνει ἀρνητική ἀπάντηση σέ προσευχές τῶν ἀνθρώπων; Ὁ Ἀρχιμ. π. Ἀστέριος Χατζηνικολάου στό ἐκλεκτό βιβλίο του, «Ἡ κραυγή μου πρός Σέ ἐλθέτω», ἀπαντᾶ στό πιό πάνω ἐρώτημα καί γράφει: «Ἀπό τήν ἀγάπη Του γιά μᾶς ὁ Θεός ζητᾶ τίς προσευχές μας, διότι μᾶς θέλει κοντά Του. Καί ἄν μέ τήν παγγνωσία Του γνωρίζει ὅτι ἐμεῖς εὔκολα μποροῦμε νά Τόν ξεχάσουμε, φροντίζει μέ κάθε τρόπο νά μή συμβεῖ αὐτό τό κακό, νά μή ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τήν ἀγάπη Του καί τή ζωντανή παρουσία

Του. Καί μέσα σ᾽ ὅλους τούς τρόπους, πού χρησιμοποιεῖ, γιά νά μᾶς κρατᾶ κοντά Του, εἶναι κάποτε καί αὐτός· νά μή ἀπαντᾶ στίς προσευχές μας! Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι ἀποτυχία τῆς προσευχῆς μας. Ἐπιτυχία εἶναι, καί μεγάλη μάλιστα ἐπιτυχία. Μᾶς τό ἐξηγεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: Νά μή λέγεις, ὅταν γιά πολύ καιρό προσεύχεσαι χωρίς νά παίρνεις αὐτό πού ζητᾶς, πώς τίποτα δέν ἔχεις κατορθώσει. Ἤδη ἔχεις κατορθώσει κάτι μεγάλο· διότι, ποιό ἀνώτερο ἀγαθό ὑπάρχει ἀπό τήν προσκόλληση στόν Κύριο καί ἀπό τό νά προσκαρτερεῖς ἀδιάλειπτα στήν ἕνωση μ᾽ Ἐκεῖνον;». Ὅποιος ξέρει ἀληθινά νά προσεύχεται, αὐτός καί γνωρίζει ἄριστα τήν τέχνη τῆς προσευχῆς. Τότε ἡ προσευχή, καθώς λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, "σωφροσύνης ἐστί φυλακτήριον, παρθενίας σφραγίς, θυμοῦ παιδαγωγία, τύφου καταστολή, μνησικακίας καθάρσιον, φθόνου καθαίρεσις, εἰρήνης ἀσφάλεια". "Προσευχῆς καιρός ἔστω ἅπας ὁ βίος", διδάσκει ὁ Μ. Βασίλειος. Οἱ προσευχές δέ μετροῦνται μέ τό ρολόϊ, οὔτε τίς κατευθύνει τό ρολόϊ. Ἡ "ὁμιλία νοῦ πρός Θεόν", καθώς ὁρίζει ὁ ὅσιος Νεῖλος, εἶναι "ἕξις ἀπαθής, ἔρωτι ἀκροτάτω εἰς ὕψος νοητόν ἁρπάζουσα τόν φιλόσοφον νοῦν". Εἶναι, δηλαδή, ἕνας τρόπος ζωῆς, ἀπαλλαγμένος ἀπό τά πάθη, καί σέ μιά κατάσταση ἀκρότατου θείου ἔρωτα, πού ἁρπάζει τίς ἀνώτερες δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου, σέ ὕψη νοητά. Πῶς μπορεῖ νοῦς δεμένος στά πάθη, νά προσευχηθεῖ ἀληθινά; Πῶς μπορεῖ νά γίνει ὑψιπέτης τοῦ πνεύματος καί θεῖος οὐρανοδρόμος, ὅταν τόν ἔχουν δέσει τά σκλαβόσχοινα τῶν παθῶν; Σπουδή λοιπόν, καί μελέτη καθημερινή καί ἀδιάλειπτη, τῆς προσευχῆς. «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α´ Θεσ. Ε´ 17).

Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Ἐπικρίνει ὁ Νησιώτης τόν Οἰκουμενικό ἐπαρχιωτισμό τῶν Ὀρθοδόξων καί δι’ ἐρωτήματος ἀποκλείει τήν ταύτιση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Μία Ἐκκλησία. Ἐρωτᾶ: «Δέν σκεπτόμεθα διαρκῶς καί δέν ἐνεργοῦμεν ὡσάν ἡ “Una Sancta” περιωρίζετο ἐντός τῶν ὁρίων τῆς ἰδικῆς μας Ἐκκλησίας ἤ Ὁμολογίας; Ἀλλ’ ἡ πεῖρα τῆς συναντήσεως εἰς συνελεύσεις καί συνέδρια ἀποσείει ἀφ’ ἡμῶν τήν αὐταρέσκειάν μας ταύτην»41. Ὁ «Ναρκισσισμός» τοῦ Περγάμου, προοδοποιήθηκε ἀπό τήν «αὐταρέσκειαν» τοῦ Νησιώτη, ὁ ὁποῖος ὅπως διαπιστώνει ὁ καθηγητής Μουρατίδης «ζητεῖ ὅπως ἀποφεύγωμεν ἀπό τοῦ νά προσαγορεύωμεν ἀλλήλους “σχισματικούς” ἤ “αἱρετικούς”, ἀφοῦ δέν ὑπάρχουν “σχισματικοί” ἀλλ’ ἱστορικαί Ἐκκλησίαι, αἱ ὁποῖαι ἐν τῇ διαιρέσει των παρουσιάζουν μίαν σχισματικήν κατάστασιν ἐντός τῆς μιᾶς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας!»42. Βλέπετε Ἅγιε Κυθήρων ποιούς ἀκολουθεῖ ὁ Μεσσηνίας; Ὅλοι εἴμαστε διηρημένοι καί σέ σχισματική κατάσταση, μέσα σέ μία ἀδιαίρετη Ἐκκλησία, προφανῶς ἀόρατη, κατά τούς Προτεστάντες πού τήν κάνει ὁρατή τό «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ἐκ τῶν νεωτέρων λαϊκῶν καθηγητῶν ἰδιαίτερα ἐλύπησε τούς Ὀρθοδόξους καί ἐχαροποίησε τούς κακοδόξους, κατά τό ad hoc ἀπολυτίκιο τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, ὁ καθηγητής τῆς Δογματικῆς στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γεώργιος Μαρτζέλος. Προώθησε καί ἐνέκρινε δύο διδακτορικές διατριβές, οἱ ὁποῖες ἀχρηστεύουν μεταπατερικῶς τίς ἀποφάσεις συνόδων καί τήν διδασκαλία Ἁγίων Πατέρων, ὡς καί τήν διαχρονική συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐκφράζεται στά κείμενα τά πάμπολλα τῆς λατρείας καί στό “Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας”, περί τοῦ ὅτι οἱ Διόσκορος καί Σεβῆρος εἶναι αἱρετικοί Μονοφυσίτες. Οἱ δύο διδακτορικές διατριβές νεαρῶν θεολόγων ὑπερβαίνουν τήν Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, εἶναι σοφώτεροι οἱ συντάκτες τους ἀπό τούς διδασκάλους τῆς Πίστεως, ἔκαναν λάθος ἐκεῖνοι, ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός, ὁ Μ. Φώτιος, τούς διορθώνουν τώρα οἱ μαθητές τοῦ καθηγητοῦ Γ. Μαρτζέλου. Ἔτσι τούς ὑπό τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν αἰώνων ἀναθεματιζομένους αἱρετικούς Διόσκορο καί Σεβῆρο τούς παρουσιάζουν ὡς ὀρθοδόξους. Ἀλλά γενικῶς τούς Μονοφυσίτες ἀθωώνει ὁ ἐν λόγῳ καθηγητής, ἐλεγχθείς ἐμβρισθέτατα καί ὀρθοδοξότατα διά σχετικῶν δημοσιευμάτων ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὑποσημειώσεις:

30. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Ἡ ΟἰκουμενικήΚίνησις.Ὁσύγχρονοςμέγας πειρασμός τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἀθῆναι 1973, σελ. 14. 31. Βλ. «Καθολική» 38 (1996) σ. 4, εἰς Ἀρχιμ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΠΙΛΑΛΗ, Ὀρθοδοξία καί Παπισμός, Ἀθῆναι 1988, σελ. 409. 32. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΠΑΝΩΤΗ, Παῦλος ΣΤ΄ Ἀθηναγόρας Α΄. Εἰρηνοποιοί, Ἀθῆναι 1971, εἰς Ἀρχιμ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΜΠΙΛΑΛΗ, Ἡ αἵρεση τοῦ Filioque, Ἀθῆναι 1972, τόμ. Α΄ σελ. 476. 33. Βλ. ἐφημ. Ὀρθόδοξος Τύπος» φ. 94-Δεκ. 1968. 34. Βλ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, ἔνθ’ἀνωτ., σελ. 29 καί τοῦ αὐτοῦ, Οἱ Ἱεροί Κανόνες στόχος καί ἑδραίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀπάντησις, εἰς τόν σεβασμιώτατον ἀρχιεπίσκοπον Θυατείρων καί Μ. Βρεττανίας κ. Ἀθηναγόραν, Ἀθῆναι 1972, σελ. 21-22. 35. Βλ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Ἡ Οἰκουμενική Κίνησις, σελ. 45. 36. Ἀρχιμ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗ, Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καί τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάλεκτα Βλατάδων 6, Θεσσαλονίκη 1970, σελ. 27.31.70. 37. Βλ. «Καθολική», 22-7-2003, σελ. 4 καί 5 καί ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ἀντιοικουμενιστικά, Ἀθῆναι 2004, σελ. 24-26. 38. Βλ. Μητρ. ᾽Ωρωποῦ καί Φυλῆς ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, Ἡ πατερική στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ, Σειρά Β΄, 9, Ἀθήνα 2004, σελ. 140. 39. Βλ. «Ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια» 16.12.1998 καί Ἱερομ. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Ὅταν οἱ φύλακες προδίδουν, Ἀθῆναι 2001, σελ. 285. 40. Βλ. εἰς Ἱερομ. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ἔνθ’ἀνωτ. σελ. 195. 41. Βλ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Ἡ Οἰκουμενική Κίνησις, σελ. 33. 42. Αὐτόθι, σελ. 34-35.

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ: «Μικρὴ Κλίμακα» – «Δὲν ὑπάρχει ἀσανσὲρ γιὰ τὸν οὐρανό· μόνο σκάλες», Ἐκδόσεις «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός», Ἀθήνα 2012, σελίδες 351.

Καθὼς ὑπάρχουν βουνὰ πανύψηλα καὶ χαμηλότερα ἢ ποτάμια μεγάλα καὶ πλωτά, καὶ ἄλλα μικρότερα σὰν τὰ ρυάκια, κάτι τέτοιο συμβαίνει —καὶ μὲ τὴν ἀξιολόγηση τῶν συγγραφικῶν ἔργων τῆς ἀνθρώπινης διανόησης. Δὲν ἔχουν ὅλοι οἱ συγγραφεῖς τὴν ἴδια παραγωγικότητα καὶ δυναμικότητα στὴν γνωστική τους εἰδικότητα. Καὶ γιὰ νὰ μὴ μείνω στὶς εἰκόνες καὶ τὶς παρομοιώσεις, ἔρχομαι κατ᾽ εὐθεῖαν στὸ συγγραφέα τοῦ πιὸ πάνω βιβλίου, τὸν Ἀρχιμανδρίτη π. Ἰωάννη Κωστώφ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ μία ἰδιάζουσα, δυναμική, παραγωγικὴ καὶ πληθωρικὴ προσωπικότητα. Τὸ συγγραφικό του ἔργο δὲν εἶναι μόνο μεγάλο σὲ ἀριθμό, ἀλλὰ καταπλήσσεται κανεὶς γιὰ τὴν εὐρύτητα τῶν γνώσεών του καὶ μάλιστα τῆς πατερικῆς καὶ νηπτικῆς πνευματικότητας. Ὁ πνευματικὸς πλοῦτος τῶν ἰδεῶν, τῶν στοχασμῶν, τῶν πατερικῶν θέσεων καὶ τῶν νηπτικῶν διδαχῶν τῆς Φιλοκαλίας, καταπλήσσει τὸν ἀναγνώστη. Σκοπός του, ἡ καλλιέργεια καὶ δημιουργία τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους. Δὲ μένει στὶς θεωρίες, ἀλλὰ προσγειώνει τοὺς ἀναγνῶστες του στὴν πράξη καὶ τὸ ἦθος τῆς ψυχῆς. Ἔχει δὲ καὶ καὶ τὸ χάρισμα τοῦ ὄμορφου καὶ διδακτικοῦ χαριτολογήματος. Ἀπόδειξη ὁ τίτλος καὶ ὁ ὑπότιτλος τοῦ τωρινοῦ του βιβλίου: «Μικρὴ Κλίμακα – Δὲν ὑπάρχει ἀσανσὲρ γιὰ τὸν οὐρανό, μόνο σκάλες»! (Δικό μου τὸ θαυμαστικό).

Πρὶν ἰδοῦμε τὰ θέματα τοῦ βιβλίου, ἂς τὸν ἀκούσουμε στὸν σύντομο πρόλογό του, ποὺ μὲ λίγες γραμμὲς μᾶς εἰσάγει στὰ περιεχόμενα: «Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος μᾶς ἔχει προσφέρει μία θαυμάσια Κλίμακα πρὸς τὸν οὐρανό. Τὸ σχετικὸ βιβλίο του ἔχει θρέψει ἑκατομμύρια ἀνθρώπους πνευματικά. Πρὸς τί, λοιπόν, ἡ συρραφὴ ἑνὸς παρόμοιου βιβλίου; Ὁ λόγος εἶναι ἕνας καὶ μόνος: νὰ συμπεριλάβουμε στὴν πνευματικὴ φαρέτρα μας καὶ τὴ βοήθεια τῶν μεταγενεστέρων ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Πατέρων, Ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων καὶ ἄλλων ἀγωνιζομένων Χριστιανῶν». Καὶ κλείω, σημειώνοντας μερικὰ ἀπὸ τὰ 20 κεφάλαια (θέματα): «Βία τοῦ ἑαυτοῦ μας – Ἀπάρνησι – Ἀπογοήτευσι – Προσευχὴ – Ἀσθένεια – Θάνατος – Ὑπερηφάνεια – Ὀργή – Θυμὸς – Βλασφημία – Νηστεία – Φθόνος – Συκοφαντία – Χαρίσματα κ.ἄ. Πολὺ σύντομος καὶ ὁ Ἐπίλογός του: «Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ φθάσαμε στὸ τέλος τῆς Μικρῆς Κλίμακος... Ἀναμένει τὰ πόδια αὐτῶν, ποὺ θὰ τὴν πατήσουν, γιὰ ν᾽ ἀνέβουν πρὸς τὸ ποθούμενο. Δικό μας ποθούμενο πρέπει νὰ εἶναι ἡ συνάντησί μας μὲ τὸ Θεό. Ἂς ξεκινήσουμε λοιπόν, τὸ ἀνέβασμα καὶ ὁ καλὸς Θεὸς θὰ μᾶς βοηθήση νὰ Τὸν προσεγγίσουμε». Συγχαίρουμε τὸν π. Ἰωάννη Κωστώφ, καὶ ζητᾶμε τὶς εὐχές του. Μιχ. Μιχαηλίδης

Τεράστια ὑπῆρξε ἡ πενηντάχρονη Ὀρθόδοξη ἐσωτερικὴ καὶ ἐξωτερικὴ ἱεραποστολικὴ προσφορὰ τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀπὸ κάθε ἄποψη καὶ σὲ κάθε τομέα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς: Ἐκδόσεις καὶ κυκλοφορία τῆς Ἁγίας Γραφῆς σὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀντίτυπα, ἑρμηνεία καὶ ὑπομνήματα σ᾽ ὅλα τὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, ἱεραποστολὴ στοὺς τομεῖς τῶν μαθητῶν ἀπὸ τὰ νήπια μέχρι τὰ φοιτητικὰ νιάτα, στοὺς ἐργαζομένους, τοὺς Κύκλους τῶν φοιτητῶν καὶ ἐπιστημόνων, κατασκηνώσεις ὅλων τῶν ἡλικιῶν, καὶ ἱεραποστολή... μέχρι τὴν Κεντρικὴ Ἀφρική... «Οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσι» (Ψαλμ. 125, 5). Σήμερα παρουσιάζουμε ἕνα πολὺ ὄμορφο καὶ ἐπίκαιρο βιβλίο τοῦ θεολόγου–φιλολόγου Μάριου Δομουχτσῆ, ποὺ τὸν περασμένο χρόνο μᾶς εἶχε παραδώσει τὴν Καινὴ Διαθήκη τοῦ Παναγιώτη Τρεμπέλα, μεταγλωττισμένη στὴν ἁπλὴ δημοτική, χωρὶς γλωσσικὲς ὑπερβάσεις καὶ ἀκρότητες. Τὸ νέο του βιβλίο «Σὲ ποιὸν Θεὸ νὰ πιστέψω;», μὲ τῆς ἀπορίας τὸ ἐρωτηματικό, ἀποτελεῖ, νομίζω ἕνα θαυμάσιο ὁδηγὸ σ᾽ ἕνα κόσμο – προπάντων μαθητικὸ καὶ φοιτητικὸ – ποὺ τὰ ᾽χει χαμένα στὸ πιὸ πάνω θέμα. Σήμερα μάλιστα μὲ τὰ μαθήματα θρησκειολογίας καὶ τὶς τόσες διαφυλετικὲς καὶ διαθρησκευτικὲς ἐπικοινωνίες καὶ τὰ

τόσα διαπιστεύματα, προσανατολίζει τοὺς ἀναγνῶστες στὴν ὀρθή, καὶ προπάντων, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Ὁ συγγραφέας Μάριος Δομουχτσὴς – δόκιμος καὶ ἐκλεκτὸς θεολόγος – ἔπιασε τὸ σφιγμὸ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων, οἱ ὁποῖοι βιώνουν σήμερα τοῦτο τὸ ἐρωτηματικό, καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἐπείγουσα ἀνάγκη, ἡ ἀπάντηση σὲ τέτοια καυτὰ ἐρωτηματικά, ὅπως τὸ πιὸ πάνω: «Σὲ ποιὸν Θεὸ νὰ πιστέψω;». Ἡ διαλεύκανση καὶ διευκρίνιση ἦταν ἀπαραίτητη. Τὸ βιβλίο ἔχει χαρακτήρα, ἰδιαίτερα ἀπολογητικό. Δίνει σὲ κύρια θέματα καίριες καὶ δυναμικὲς ἀπαντήσεις. Τὸ διαπιστώνει κανεὶς ἀμέσως μὲ τὴν πρώτη του μελέτη. Ἡ ἀνάλυση τῶν θεμάτων καὶ οἱ θεολογικὲς – ἱστορικο–θρησκειολογικὲς ἀπαντήσεις, ἱκανοποιοῦν, νομίζω, μὲ ἐπάρκεια κάθε ἀναγνώστη. Ἡ θεματολογία τοῦ βιβλίου χωρίζεται σὲ τέσσερα κεφάλαια: Α´ Ὑπάρχει Θεός; Β´ Ποιὸς εἶναι ὁ Θεός; Γ´ Οἱ θρησκεῖες, καὶ Δ´ Ὁ Χριστιανισμός, ἡ μόνη ἀληθινὴ πίστη (δυσανάλογα, μεγάλο. Θὰ μποροῦσε ἡ Η´ ὑποδιαίρεση νὰ γίνει Ε´ καὶ τελευταῖο κεφάλαιο). Συγχαίρω θερμότατα καὶ εὔχομαι «ἀναβάσεις...». Μιχ. Μιχαηλίδης

ΜΑΡΙΟΥ Ν. ΔΟΜΟΥΧΤΣΗ: «Σὲ ποιὸν Θεὸ νὰ πιστέψω;». Ἐκδόσεις Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθήνα 2012, σελίδες 144.

Ἔτος Λ´, Ἀριθμ. 21/1 Ἰουνίου 2012

ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ Περιοδικὸ «ΝΕΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗ». Ἐπιστημονικὴ περιοδικὴ Ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου. Ρέθυμνο 2011–2012. Σχ. 23,50x17 σσ 662. ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Μηνιαῖο περιοδικὸ Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς. Μάρτ., Ἀπρίλ., Μάϊος 2012. ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ τῆς Ἐκκλησίας στὸ Λαό, Μηνιαία ἔκδοση τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος. Ἰαν., Φεβρ., Μάρτ. – Ἀπρίλ. 2012. Βόλος.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

Εἰς δευτέραν ἔκδοσιν τὸ βιβλίον – μελέτη τοῦ Καθηγητοῦ κ. Κωνσταντίνου Καβαρνοῦ «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ», ἀπὸ τὰς ἐκδόσεις τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου». Κάνιγγος 10, α´ ὄρ. 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210–38.16 .206

Ο ΠΑΛΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, Μηνιαία Ἔκδοση τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Σωματείου Κοινωνικὴ Μέριμνα Μοσχάτου. Ἰαν., Φεβρ., Μάρτ. 2012. ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Διμηνιαία ἔκδοση τοῦ Ὁμωνύμου Συλλόγου. Ἰαν. – Φεβρ. 2012. Θεσσαλονίκη. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ, Διμηνιαία Ἔκδοση Ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ. Μάρτ. – Ἀπρίλ. 2012. ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ, Ἔκδοση τῆς Χριστιανικῆς Φοιτητικῆς Ἕνωσης. Ὀκτ., Νοέμ. – Δεκ. 2011. Ἀθήνα.

῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀπόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων. ᾿Εὰν δὲν εὑρίσκετε τὴν ἐφημερίδα μας εἰς τὸ περίπτερόν σας, παρακαλοῦμεν νὰ τηλεφωνῆτε εἰς τὸν ἀριθμὸν 21038.16.206, διὰ νὰ καλυφθῆ ἡ ἔλλειψις.


1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

Σελὶς 3η

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΠΙΛΟΤΙΚΟΥ) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΙΣ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (ἔτους 2011) (8ον.–Τελευταῖον)

Ἑπομένως, δέν εἶναι δυνατόν ὁ Ἕλληνας νά διαπαιδαγωγεῖται ἀπό τό κράτος ὥστε νά ἀναπτύξει π.χ. βραζιλιανή ἤ ἰαπωνική ἐθνική συνείδηση, τήν ὁποία δέν ἔχει. Δέν εἶναι δυνατόν ὁ χριστιανός ὀρθόδοξος νά διαπαιδαγωγεῖται ἔτσι ὥστε νά ἀναπτύξει βουδιστική ἤ ἰνδουιστική θρησκευτική συνείδηση, τήν ὁποίαν ἐπίσης δέν ἔχει, οὔτε νά ἐπιχειρεῖται νάρκωση τῆς θρησκευτικῆς του συνειδήσεως μέσῳ ἀπαγορεύσεως τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος καί ἀντικαταστάσεώς του ἀπό θρησκειολογικό ἤ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἄσχετο μέ τήν θρησκευτική του συνείδηση. Ὁ βαπτισμένος ἤ ὁ ἐπιθυμῶν νά βαπτισθεῖ χριστιανός ὀρθόδοξος ἔχει ἤδη τήν ὀρθόδοξη χριστιανική θρησκευτική συνείδηση, ὅπως καί ὁ ἔχων ἑλληνική ἰθαγένεια καί ἐθνικότητα ἔχει ἤδη τήν ἑλληνική ἐθνική συνείδηση καί αὐτές καλλιεργεῖ ἡ βάσει τοῦ συντάγματος ἑλληνική παιδεία». Οἱ ἀνωτέρω ἐπισημάνσεις πρέπει νά γίνουν συνείδηση, ὥστε νά μή ἐπιχειρεῖται λόγῳ ἄγνοιας ἡ νόθευση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παιδείας μέ ἑτερόθρησκα στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἀπειλοῦν τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση καί νά μή ἐπιχειρεῖται παραλλήλως ἡ ἀφαίρεση σημαντικῶν κεφαλαίων, τά ὁποῖα ἀναπτύσσουν τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση. Ἐπειδή δέ στό ἐν λόγῳ πρόγραμμα συνέβησαν καί τά δύο αὐτά ἀτοπήματα, καθίσταται ἐμφανές, ὅτι πρόκειται γιά πρόγραμμα ἀντισυνταγματικό. Γιά τούς αὐτούς δύο λόγους ἀποτελεῖ τό πρόγραμμα παραβίαση τῆς διεθνοῦς Συμβάσεως τῆς Ρώμης τῆς 4ης Νοεμβρίου 1950 «περί προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν», ὅπως καί τῆς «Συμβάσεως γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ» τοῦ Ο.Η.Ε.58. Ὡς πρός δέ τόν νόμο 1566/85 καί μόνο τό γεγονός, τό ὁποῖο ἤδη ἀναλύσαμε στό κεφάλαιο Δ΄, ὅτι δηλαδή τό πρόγραμμα ἀντί νά ἀποτελεῖ ἄμεση καί ἀναντίρρητη ἐφαρμογή του, προβαίνει ἐπανειλημμένως σέ ἀρνητική κριτική του, τό καθιστᾶ ἤδη παράνομο, σύν ὅλα ὅσα ἔχουμε ἐπισημάνει γιά τό περιεχόμενο τοῦ προγράμματος. Ἐάν δέ ἐπιχειρηθεῖ κατάργηση τοῦ νόμου αὐτοῦ, καί εἰσαγωγή ἄλλου, ὁ ὁποῖος θά θεσμοθετεῖ ἀντίθετα ἀπό τόν ἰσχύοντα, ἡ πράξη αὐτή θά παραβιάζει εὐθέως τό Σύνταγμα, πρός τό ὁποῖο εἶναι ὁ ἰσχύων νόμος ἐναρμονισμένος. Ἐάν κάποιος ἐπιχειρήσει νά ἀφαιρέσει ἀπό τό Σύνταγμα τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ταυτότητα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, τότε ὁ-

Η ΚΙΝΗΣΙΣ «ΕΓΩ ΕΙΜΙ» (Ι ΑΜ) Μία παραθρησκευτική κίνησις μέ διεθνῆ παρουσίαν

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Τοῦ κ. Εὐαγγέλου Στ. Πονηροῦ, Δρ Θ., Μ.Φ.

πωσδήποτε παραβιάζει τήν θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί ἐπιχειρεῖ νά ἐγκαθιδρύσει κράτος ἀντιλαϊκό, ἀντιδημοκρατικό καί τυραννικό.

ΙΒ΄. Γενική ἀποτίμηση

Ὅπως συνάγεται ἐκ τῶν ἀνωτέρω, τό προωθούμενο ὡς πρόγραμμα σπουδῶν στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στήν ὑποχρεωτική ἐκπαίδευση πάσχει γενικά στά ἑξῆς σημεῖα: α) Οὐσιαστικά καταργεῖ τό ὀρθόδοξο χριστιανικό μάθημα θρησκευτικῶν καί ἐπιχειρεῖ νά εἰσαγάγει καί νά ἐφαρμόσει τό ξένο πρός τήν Ἑλλάδα καί τήν Ὀρθοδοξία “religious literacy”. β) Παραλείπει πολλά βασικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἀνήκουν στήν

Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου

παιδεία ἑνός ὀρθοδόξου χριστιανοῦ νέου καί τά ὁποῖα ἀνέκαθεν εἶχε δικαίωμα νά διδαχθεῖ. γ) Ἀντικαθιστᾶ τά ὡς ἄνω στοιχεῖα μέ θέματα, συχνά ἀπίθανες λεπτομέρειες, ἀπό ἄλλες θρησκεῖες, τά ὁποῖα ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός δέν εἶναι ὑποχρεωμένος νά γνωρίζει καί τά ὁποῖα θά ἐπιφέρουν σύγχυση. Οἱ δικαιολογίες οἱ ὁποῖες προβάλλονται, π.χ. «πλουραλισμός», «ἄνοιγμα πρός ἄλλες θρησκεῖες», «διαχείριση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου», «πολυφωνία», δέν εἶναι ἱκανές νά αἰτιολογήσουν καί νά ἐξωραΐσουν τή νόθευση καί νά ἀποτρέψουν τήν ἐπαπειλούμενη σύγχυση. δ) Ἡ σύγχυση μέλλει νά ἐπιταθεῖ, διότι τά θέματα ἀπό ἄλλες θρησκεῖες ἤ ἀπό ἑτερόδοξες ἐκκλησίες σχεδόν πάντοτε συνεξετάζονται μέ τά ὀρθόδοξα χριστιανικά θέματα, πράγμα τό ὁποῖο εἶναι δυνατόν νά ὠθήσει τούς μικρούς μαθητές στήν παρεξήγηση ὅτι ταυτίζονται καί ὅτι δέν ὑπάρχει καμμία διαφορά πίστεως μεταξύ ὀρθοδοξίας, ἑτεροδόξων καί ἑτεροθρήσκων, παρά μόνον διαφορές ἐθνικότητος, χώρου καί χρόνου καί συνεπῶς δέν θά ἔβλαπτε ἐάν υἱοθετοῦσαν καί μερικά στοιχεῖα ἀπό ἄλλες θρησκεῖες. Κατ΄ αὐτόν τόν τρόπο κινδυνεύουν νά καταλήξουν σέ συγκρητισμό. ε) Οἱ τίτλοι τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων συμβαίνει ἐπανειλημμένως νά μή εἶναι ἐπιτυχεῖς καί νά μή ἀντιστοιχοῦν πρός τό περιεχόμενο τῶν ἑνοτήτων. Βλέπουμε ἔτσι τίτλους μέ καθαρά χριστιανική ὀνομασία νά περιλαμβάνουν ἀπίστευτες λεπτομέρειες ἀπό πλεῖστες ὅσες θρησκεῖες. στ) Περιλαμβάνει διάφορα θέματα κατ΄ ἐπιλογήν καί κατ΄ αὐτόν τόν τρόπο καταργεῖ τήν διδασκαλία μέ βάση τήν ἱστορική συνέχεια τῶν

 ΜΗ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ. Ὅπως εἶνα γνωστόν, ἡ περιέργεια παρέσυρε τοὺς Πρωτοπλάστους στὴν παρακοὴ καὶ τὴν ἀπώλεια τοῦ Παραδείσου. Καὶ αὐτὸ τὸ θανάσιμο ἁμάρτημα ἐπισημαίνει στὸν «Α´ Ἀσκητικὸν Λόγον» του ὁ Μέγας Βασίλειος λέγοντας καὶ τὰ ἑξῆς: «Νὰ μὴ εἶσαι περίεργος, οὔτε νὰ θέλης νὰ βλέπης τὰ πάντα, γιὰ νὰ μὴ εἰσχωρήση στὴν διάνοιά σου τὸ ἐπικίνδυνον δηλητήριον τῶν παθῶν. Βλέπε ὅσα εἶναι χρήσιμα, ἄκουε ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα, λέγε ὅσα εἶναι χρήσιμα καὶ νὰ ἀποκρίνεσαι ὅσα ὠφελοῦν». Γι᾽ αὐτὸ προσοχὴ στὴν περιέργεια, γιατὶ εἶναι δαιμονικὴ παγίδα.  Ο ΚΑΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟΣ. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γράφει στὸ βιβλίον του «Τὸ γνῶθι σεαυτόν», τὸ ὁποῖον συνιστῶ θερμὰ σὲ ὅλους, τὰ ἀκόλουθα: «Ὁ κακὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἄφρων (δηλ. τρελλός), διότι ἡ κακία εἶναι ἀφροσύνη καὶ στέρησις τοῦ φωτὸς τοῦ φωτίζοντος τὴν διάνοιαν. Ὁ κακός, πρὶν ἀπὸ ὅλους, βλάπτει τὸν ἑαυτόν του, διότι τὰ κακά, ποὺ διαπράττει, μπαίνουν πρωτίστως μέσα του καὶ ὑπονομεύουν τὴν ἴδια του τὴν ζωὴ καὶ τὴν εὐτυχία». Γι᾽ αὐτὸ ποτὲ κακίες καὶ σὲ κανέναν.  ΠΩΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸν «Ἀόρατον πόλεμον» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅπου γράφει: «Ἀπὸ ἕξι μέρη μᾶς πολεμοῦν οἱ δαίμονες, καθὼς λέγουν οἱ Πατέρες καὶ μάλιστα ὁ Ἅγιος Μελέτιος ὁ Ὁμολογητής: Ἀπὸ τὰ ἄνω καὶ κάτω, ἀπὸ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ καὶ ἀπὸ ἔμπροσθεν καὶ ὄπισθεν. Καὶ ἄνω εἶναι αἱ ὑπὲρ τὴν δύναμίν μας ὑπερβολαί, ὅπου κάμνομεν εἰς τὴν ἀρετήν, κάτω δὲ αἱ ἐκ τῆς ἀμελείας μας ἐλλείψεις, ὅπου παθαίνομεν εἰς τὴν αὐτὴν ἀρετὴν (διὰ τοῦτο εἶπον οἱ Πατέρες, ὅτι τὰ ἄκρα εἶναι τῶν δαιμόνων) καὶ δεξιὰ μὲν λέγονται, ὅταν οἱ δαίμονες μὲ δεξιὰν αἰτίαν καὶ πρόφασιν τοῦ καλοῦ μᾶς ρίπτουν εἰς τὸ κακόν. Ἀριστερὰ δέ, ὅταν ἀπὸ φανερὰν αἰτίαν τοῦ κακοῦ, μᾶς κάμνωσιν νὰ ἁμαρτάνωμεν. Καὶ ἔμπροσθεν μὲν εἶναι, ὅταν οἱ δαίμονες μᾶς πολεμοῦν μὲ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἐνθυμίσεις τῶν πραγμάτων, ὅπου μέλλουν νὰ ἔλθουν, ὄπισθεν δὲ ὅταν μᾶς πολεμοῦν μὲ τὶς ἐνθυμίσεις καὶ προλήψεις τῶν περασμένων πραγμάτων». Προσοχή, φίλοι μου.  ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΟΝ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΝ. Διαβάζω στὴν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου «Λόγος ΚΕ´» τὰ ἀκόλουθα: «Ὅταν ἀρχίζη νὰ ἀνθίζη μέσα μας ἡ σταφυλή τῆς ὁσίας αὐτῆς ἀμπέλου (δηλ. τῆς ταπεινοφροσύνης), αἰσθανόμαστε πάραυτα κόπωση καὶ μῖσος πρὸς κάθε ἀνθρώπινη δόξα καὶ ἔπαινο, ἐνῶ συγχρόνως ἐξορίζουμε ἀπὸ μέσα μας τὸν θυμὸν καὶ τὴν ὀργή. Ὅσο δέ, ἐν τῷ μεταξύ, προχωρεῖ κατὰ τὴν πνευματικὴν ἡλικία μέσα στὴν ψυχή, ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, κάθε καλόν, ποὺ ἐκτελοῦμε τὸ θεωροῦμε μηδὲν ἢ μᾶλλον βδέλυγμα. Κυρίως δὲ συλλογιζόμαστε ὅτι κάθε ἡμέρα, ποὺ περνᾶ αὐξάνει τὸ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἐξ αἰτίας τῶν κρυφῶν καὶ ἀσυναισθήτων ἁμαρτιῶν καὶ ἀμελειῶν, ποὺ σκορπίζουν τὸν πλοῦτον τῆς ψυχῆς. Τὸ δὲ πλῆθος τῶν χαρισμάτων, ποὺ μᾶς χορηγεῖ ὁ Θεός, τὸ βλέπουμε ὡς αἰτία μεγαλυτέρας τιμωρίας, γιατὶ δὲν μᾶς ἀξίζει. Ἔτσι ὁ νοῦς ἀσφαλίζεται ἀπὸ τοὺς κλέπτες μένοντας κλεισμένος μέσα στὸ βαλάντιον τῆς μετριοφροσύνης. Ἀκούει μόνον τὰ χτυπήματα καὶ τὰ παιχνίδια τους (ἐννοεῖ τῶν κλεπτῶν δαιμόνων), χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται καθόλου ἀπὸ αὐτά. Καὶ τοῦτο, διότι ἡ μετριοφροσύνη εἶναι ταμεῖον ἀπαραβίαστον».  ΒΙΑΖΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ. Ὁ Μέγας Μακάριος λέγει «ΙΘ´ Ὁμιλία»: «Οἱ Χριστιανοί, ποὺ θέλουν νὰ προκόψουν καὶ νὰ αὐξηθοῦν πνευματικά, ὀφείλουν νὰ βιάζουν τὸν ἑαυτόν τους πρὸς κάθε ἀγαθόν, ὥστε νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁποία ἐνοικεῖ μέσα τους καὶ νὰ γεμίσουν τὴν ὕπαρξή τους μὲ Ἅγιον Πνεῦμα». Ἂς βιάζουμε λοιπὸν καὶ ἂς πιέζουμε τὸν ἀμελῆ ἑαυτόν μας «πρὸς κάθε ἀγαθόν». Π. Μ. Σωτῆρχος

γεγονότων τῆς βιβλικῆς καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Ἡ μέθοδος δέ αὐτή θά ἐπιφέρει πρωτοφανῆ ἀναστάτωση, ἕνα ἀληθινό ἐσκεμμένο καί προκλητικό χάος, στή μνήμη τῶν παιδιῶν. ζ) Ἡ χρονολογική σειρά τῶν θεμάτων ἐπανειλημμένως διαταράσσεται ἀκόμη καί μέσα στίς θεματικές ἑνότητες καί παρατηρεῖται τό φαινόμενο κάποια θέματα, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν βάση καί προϋπόθεση γιά τήν διδασκαλία ὁρισμένων ἄλλων, νά ἀναφέρονται στό πρόγραμμα μετά ἀπό ἐκεῖνα. η) Ἐπιχειρεῖ νά συρρικνώσει τήν διδασκαλία κεφαλαιωδῶν ἀληθειῶν τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς πίστεως σέ ἐλάχιστες ὧρες. θ) Προγραμματίζει τόν ἐτήσιο ἀριθμό ὡρῶν τοῦ μαθήματος μέ οὐτοπιστικό τρόπο δημιουργώντας ἔτσι τήν ψευδαίσθηση, ὅτι ὑπάρχουν διαθέσιμες ὧρες γιά ὅλα τά θέματα, ὀρθόδοξα, ἑτερόδοξα, ἑτερόθρησκα, ἐνῷ στήν πραγματικότητα ἡ εἰσαγωγή τῶν δύο δεύτερων κατηγοριῶν θεμάτων συνεπιφέρει ἀναγκαστική συρρίκνωση τῆς πρώτης. ι) Τό Πρόγραμμα Σπουδῶν δέν χαρακτηρίζει ὀρθόδοξη θεολογία ἀλλά ἐμφανής θεολογική ρευστότητα μέ πολυάριθμα σφάλματα, τόσο ὁρολογίας ὅσο καί οὐσίας. ια) Τά σοβαρά θεολογικά σφάλματα, τά ὁποῖα τό πρόγραμμα περιέχει, εἶναι δυνατόν νά ἐπηρεάσουν τούς ἐκπαιδευτικούς, δασκάλους πρωτοβάθμιας, ἀλλά καί θεολόγους τῆς δευτεροβάθμιας, οἱ ὁποῖοι δέν διαθέτουν ἀρκετή πεῖρα καί μέσῳ αὐτῶν τούς μαθητές. ιβ) Ἐάν ἡ εὐθύνη διορθώσεως τῶν σφαλμάτων μετατεθεῖ στόν καθένα ἐκπαιδευτικό, θά εἶναι πολύ πιθανό ἀρκετοί ἐκπαιδευτικοί νά δηλώσουν ἀδυναμία πραγματοποιήσεως τοῦ ὡς ἄνω ἐγχειρήματος, ἐλλείψει εἰδικῶν σπουδῶν ἤ πείρας. ιγ) Προσφέρει πλῆθος νεοεισαγόμενων διδακτικῶν μεθόδων, οἱ ὁποῖες εἶναι ἀδύνατον νά ἐφαρμοσθοῦν ὅλες, διότι θά ἐπιφέρουν κορεσμό καί κόπωση τόσο στούς μαθητές ὅσο καί στούς ἐκπαιδευτικούς. ιδ) Ὁρισμένες ἀπό τίς προτεινόμενες διδακτικές μεθόδους διακρίνονται ἀπό σχολαστικισμό, ὁ ὁποῖος θυμίζει ἔντονα γραφειοκρατία καί εἶναι ἀδύνατον νά γίνει ἀντιληπτός, ἀλλά καί ἀρεστός, ἀπό μικρά παιδιά, πόσο μᾶλλον νά ἀποτελέσει γι΄ αὐτά πηγή ἐμπνεύσεως. ιε) Ὅσες διδακτικές μέθοδοι εἶναι δυνατόν νά χαρακτηρισθοῦν ὡς ἐπιτυχεῖς, δέν δικαιώνουν κατά κανένα τρόπο τά παρατηρούμενα σοβαρά προβλήματα τοῦ περιεχομένου τοῦ προγράμματος σπουδῶν, τίς ἐλλείψεις καί τά σοβαρά θεολογικά σφάλματα. Ἀντιθέτως εἶναι δυνατόν νά γοητεύσουν τόν μαθητή, ὥστε νά ἀφομοιώσει μεταξύ ἄλλων καί ὕλη παιδαγωγικῶς ἀπαράδεκτη. Κατ΄ αὐτόν τόν τρόπο θά θυμίζει τό μάθημα φαγητό μαγειρευμένο μέ ἐξαιρετική τέχνη, ἀλλά ἐπικίνδυνο γιά τήν ὑγεία. ιστ) Τό ἀμέσως προηγούμενο πρόγραμμα (Διαθεματικό Ἑνιαῖο Πλαίσιο Σπουδῶν, «Δ.Ε.Π.Π.Σ») ἦταν σαφῶς πιό προσεγμένο, εἶχε ἀσφαλῶς λιγότερα λάθη καί περισσότερο ὀρθόδοξη θεολογία. Ὅμως τά διδακτικά βιβλία τά ὁποῖα τό ὑποστήριζαν ἦταν κατώτερα τῶν προσδοκιῶν τοῦ προγράμματος59. Τώρα ἔχουμε νέο πρόγραμμα τό ὁποῖο ἔχει αὐτό καθ΄ αὐτό πολλά καί σοβαρά προβλήματα. Κληρονομεῖ ὅμως καί τά προβλήματα τῶν βιβλίων τοῦ προηγουμένου προγράμματος, τά ὁποῖα δέν καταργοῦνται. Διότι νέα βιβλία δέν γράφτηκαν, ἀλλά τό νέο πρόγραμμα ὑποστηρίζεται ἀπό μιά σειρά παλαιῶν βιβλίων, ἀκόμη καί βιβλία τά ὁποῖα ἔχουν καταργηθεῖ ἐδῶ καί χρόνια, καί ἀπό μία σειρά ἐκπαιδευτικῶν λογισμικῶν. ιζ) Τό ὑπό ἐξέταση πρόγραμμα εὐελπιστεῖ «νά οἰκοδομήσει ἕνα στιβαρό μορφωτικό πλαίσιο/πεδίο γνώσης καί κατανόησης τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας60». Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι ἀντιδιαστέλλει τόν χριστιανισμό ἀπό τήν ὀρθοδοξία καί τήν θέτει σέ δεύτερη μοῖρα. Γιά τόν λόγο αὐτό, ἀλλά καί ἐξ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ 10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012 Ἀπόστολος: Ἑβρ. ια´ 33 – ιβ´ 2 Εὐαγγέλιον: Ματθ. ι´ 32–33, 37–38, ιθ´ 27–30 Ἦχος πλ. δ´ — Ἑωθινόν: Α´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Πάντων. Τὴ μνήμη δηλαδὴ ὅλων γενικῶς τῶν ἁγίων· τῶν προφητῶν, τῶν ἀποστόλων, τῶν μαρτύρων, τῶν πατέρων, τῶν ἀσκητῶν καὶ ὅλων ἐκείνων τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ ζωή τους, τὸ παράδειγμά τους, τούς συνεχεῖς ἀγῶνες τους καὶ κυρίως μὲ τὸ μαρτύριό τους ἀνεδείχθησαν φωτεινὰ μετέωρα καὶ πρότυπα μιμήσεως καὶ παραδειγματισμοῦ ὅλων τῶν χριστιανῶν. Τί ἦταν οἱ Ἅγιοι Πάντες. Ἄνθρωποι σὰν καί μᾶς. Μὲ προβλήματα, μὲ ἀδυναμίες, μὲ ἀτέλειες ἂν θέλετε. Ἄλλοι ἦταν ἐπίσκοποι, ἄλλοι ἱερεῖς, ἄλλοι μοναχοί, ἄλλοι γεωργοὶ ἄλλοι στρατιωτικοί, ἄλλοι δικηγόροι, ἄλλοι ἔμποροι καὶ ἄλλοι διαφόρων ἐπαγγελμάτων. Ἄλλοι ἦταν ἔγγαμοι ἄλλοι ἄγαμοι. Ἄλλοι γέροι ἄλλοι νέοι ἢ καὶ παιδιὰ ἀκόμη. Παρʼ ὅλες ὅμως αὐτὲς τὶς διαφορές, ἐπαγγέλματος, ἡλικίας, μορφώσεως, οἰκογενειακῆς καταστάσεως ὅλοι οἱ Ἅγιοι εἶχαν ὁρισμένα κοινά, βασικὰ χαρακτηριστικὰ, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα καὶ θεμελιώδη γιὰ κάθε Χριστιανό. Ποιὰ εἶναι αὐτά, μᾶς τὰ δίνει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Α΄. Ἡ ὁμολογία. «Ὅποιος μὲ ὁμολογήσει μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους θὰ τὸν ὁμολογήσω κι ἐγὼ μπροστὰ στὸν πατέρα μου τὸν ἐπουράνιο». Ξεκάθαρα καὶ σταράτα λόγια. Θέλετε νὰ εἶσθε ὀπαδοί μου, θέλετε νὰ λέγεσθε χριστιανοί, θέλετε νὰ εἶσθε μέλη τῆς Ἐκκλησίας μου; Τότε ὁμολογῆστε με, μιλῆστε γιὰ μένα. Μὲ τὸν λόγο, μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὴν ζωή σας. Ἄσχετα ἂν σᾶς κοροϊδέψουν, σᾶς κυνηγήσουν, σᾶς συκοφαντήσουν ἢ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Μιμηθεῖτε τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πάντων, οἱ ὁποῖοι ἂν καὶ ἦταν «σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μας καὶ ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μας», ὁμολόγησαν ἀδίστακτα ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων τὴν ἀκράδαντη καὶ ἀμετακίνητη πίστη τους στὸν Ἰησοῦ χωρὶς νὰ ὑπολογίσουν καμιὰ σκληρὴ καὶ ἀνεπανόρθωτη γιʼ αὐτοὺς συνέπεια καὶ τὸ πλήρωσαν ἀκριβά. «Ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον». Μόνο μέσα στὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης σφάχτηκαν ἢ σπαράχθηκαν ἀπὸ θηρία ἑκατοντάδες χιλιάδες ὁμολογητὲς τοῦ Χριστοῦ. Λένε πὼς ἂν καὶ πέρασαν 16 αἰῶνες τὸ χῶμα μένει ἀκόμη κόκκινο. Ὁμολογία λοιπὸν παντοῦ πάντοτε καὶ μὲ κάθε τρόπο. Μὴ λέμε ὅτι τὸ κήρυγμα, ἡ διδασκαλία, ἡ διάδοση τῆς πίστεως εἶναι ἔργο τῶν ἐπισκόπων, τῶν ἱερέων καὶ τῶν θεολόγων μόνο. Ὄχι. Ὅλοι μαζὶ ἐπίσκοποι, ἱερεῖς καὶ λαϊκοὶ ἀποτελοῦμε τὴν Ἐκκλησία καὶ ὅλοι πρέπει νὰ ἐνδιαφερόμαστε γιʼ αὐτήν. Ξέρουμε ἆραγε ὅτι τὶς ἐκκλησίες τῶν μεγάλων κέντρων τῆς ἀρχαιότητας, Δαμασκοῦ-Ἀντιοχείας- Ρώμης, δὲν ξέρουμε ποιὸς τὶς ἵδρυσε; Πολλοὶ νομίζουν οἱ ἀπόστολοι. Λάθος· οἱ ἀπόστολοι τὶς στερέωσαν, τὶς ὀργάνωσαν, ναί. Ἀλλὰ ὁ χριστιανισμὸς εἶχε φθάσει νωρίτερα ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους. Ἀπὸ ποιοὺς εἶχε φθάσει; Ἀπὸ ἐμπόρους, ταξιδιῶτες, αἰχμαλώτους καὶ γενικὰ ἀπὸ ἁπλοὺς λαϊκοὺς χριστιανούς. Ἔτσι ἐξηγεῖται τὸ φαινόμενο πὼς ὁ ἀπ. Παῦλος γράφει ἐπιστολὴ στοὺς Ρωμαίους, πρὶν πάει στὴν Ρώμη. Ὁμολογία λοιπὸν γιὰ τὸν Χριστὸ ὁ καθένας στὸ πόστο καὶ στὴ θέση του. Β΄. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Ἡ πλήρης καὶ τέλεια ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη πάνω ἀπʼ ὅλους καὶ ὅλα. Μᾶς εἶπε σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο «αὐτὸς ποὺ ἀγαπάει τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα του καὶ ὁ πατέρας ποὺ ἀγαπάει τὸν γιὸ ἢ τὴ θυγατέρα του πιὸ πάνω ἀπὸ μένα, αὐτὸς δὲν εἶναι ἄξιος γιὰ μαθητής μου». Ναὶ νʼ ἀγαπᾶμε τοὺς γονεῖς μας καὶ τὰ παιδιά μας, τοὺς γνωστούς μας καὶ φίλους μας, ἀλλὰ ὄχι πάνω ἀπὸ τὸν Χριστό. Κι ἂν ποτὲ ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα ἢ τὸ παιδί μας μᾶς ζητήσει κάτι ἀντίθετο ἀπʼ ὅ,τι θέλει ὁ Χριστὸς νὰ κόψουμε κάθε σχέση μαζί του. Τὸ ἴδιο πράγμα ζητᾶ ὁ Χριστὸς καὶ σʼ ἕνα ἄλλο χωρίο τῆς Γραφῆς (Ματθ. 5,29-30) ποὺ λέγει ἂν σὲ σκανδαλίζει τὸ δεξί σου μάτι βγάλτο κι ἂν σὲ σκανδαλίζει τὸ δεξί σου χέρι κόψτο. Καὶ ἑρμηνεύει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος δὲν ἀναφέρεται στὸ φυσικὸ μάτι ἢ χέρι, γιατί ἂν ἐννοοῦσε αὐτὸ δὲν θὰ ἔλεγε βγάλε ἢ κόψε τὸ δεξὶ μόνο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀριστερό. Καὶ ἔπειτα δὲν εἶναι τὸ μάτι ἢ τὸ χέρι, ποὺ σκανδαλίζει ἀλλὰ τὸ πνεῦμα, ἡ διάθεση. Γιʼ αὐτὸ ἕνα πράγμα ποὺ τὸ βλέπουμε ἢ τὸ ἀγγίζουμε ὁ ἕνας τὸ κλέβει καὶ ὁ ἄλλος ἀδιαφορεῖ. Ὁ ἕνας τὸ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὸν συνάνθρωπό του καὶ ὁ ἄλλος τὸν καλοτυχίζει καὶ χαίρεται, ποὺ τὸ ἔχει ὁ συνάνθρωπός του. Τί ἐννοεῖ λοιπὸν βγάλε τὸ μάτι σου ἢ κόψε τὸ χέρι σου; Ὅτι πρόσωπα καὶ πράγματα ποὺ εἶναι τόσο πολύτιμα καὶ στενὰ δεμένα μὲ μᾶς ὅπως τὰ μάτια ἢ τὰ χέρια μας (πρβλ. «μάτια μου», «αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ δεξί μου χέρι»), ἐὰν αὐτὰ ζητοῦν πράγματα ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Χριστό, κόψε κάθε σχέση μαζί τους. Εἴτε εἶναι γονεῖς εἴτε παιδιὰ εἴτε σύζυγος εἴτε φίλοι. Ὑπάρχουν ἀξίες, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ κλίμακα ἀξιῶν. Ἀγάπη λοιπὸν πάνω ἀπʼ ὅλους καὶ ὅλα. Γ΄. Ἡ αὐτοθυσία. «Ὅποιος δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν ἀκολουθεῖ πίσω μου δὲν εἶναι ἄξιος γιὰ μένα». Τουτέστιν ὅτι ὅποιος δὲν πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ πεθάνει γιὰ μένα καὶ δὲν ἔχει τὴ συναίσθηση ὅτι βαδίζει πρὸς τὸν Γολγοθᾶ καλὰ θὰ κάνει νὰ μὴ μὲ ἀκολουθήσει. Πολὺ ἐπίκαιρα λόγια, εἰδικὰ στὴ ἐποχή μας, ὅπου ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς στοιχίζει τίποτα. Πολὺ σωστὰ ἔλεγε ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης· «ἐὰν θέλεις νὰ μάθεις πόσο χριστιανὸς εἶσαι, σκέψου τί στοιχίζει σὲ σένα ὁ Χριστός». Καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος Γιαννουλάτος σὲ κήρυγμά του ἀναφέρει· «Σήμερα ὑπάρχει ἕνας μυστικὸς ἐξισλαμισμὸς ἀκόμα καὶ σὲ ὀρθοδόξους χριστιανούς. Ὅταν θέλουμε ἕνα χριστιανισμὸ χωρὶς σταυρό, ὅταν μᾶς ἀρέσουν οἱ ἀκολουθίες, οἱ γιορτές, οἱ λιτανεῖες, τὰ εὐχέλαια, ὄχι ὅμως ἕνας προσωπικὸς σταυρός. Ὅταν λέμε «Δόξα σοι ὁ Θεὸς» μόνο γιὰ τὰ εὐχάριστα γεγονότα τῆς ζωῆς μας καὶ ὄχι γιὰ τὰ δυσάρεστα. Ὅταν δεχόμεθα κοσμικὲς ἀξίες ἢ ἀρχὲς ποὺ βολεύουν τὸ ἐγώ μας, ἀλλὰ δὲν εἶναι τοῦ Χριστοῦ. Τότε τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι προσχωροῦμε στὸν μουσουλμανισμό, ὁ ὁποῖος εἶναι θρησκεία χωρὶς σταυρό». Ἄκρως προφητικές, συνταρακτικὲς καὶ ἀνησυχητικὲς διαπιστώσεις. Θὰ τὶς προσέξουμε ἆραγε;

Ἀρχιμ. π. Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν

«ΤΟ ΕΡΓΟΧΕΙΡΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ»

Οἱ περισσότεροι χριστιανοὶ στὴν ἐποχή μας δὲν ἔχουν ἐκτιμήσει τὴν ἀξία τῆς μετάνοιας στὴ ζωή τους. Δὲν τὴ βλέπουν ὡς δωρεὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, ὡς δυνατότητα σωτηρίας καὶ ἀπαλλαγῆς ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις. Ἀντίθετα, τὴ θεωροῦν δύσκολη ἀλλὰ καὶ περιττή, παρὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου. Τὸ «μετανοεῖτε» εἶναι διαρκὲς καὶ ἰσόβιο καθῆκον κάθε χριστιανοῦ, ἀφοῦ ὅλοι παρασύρονται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ μετάνοια ἀνανεώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν διευκολύνει νὰ παίρνει νέες ἀποφάσεις καὶ νὰ κάνει ὀρθότερες ἐπιλογές. Τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ

Προδρόμου στὴν ἔρημο ἀναφερόταν στὴ μετάνοια, ὅπως καὶ ὁ Χριστὸς ἄρχισε τὸ ἔργο του μὲ τὴ μετάνοια. Καὶ δὲν εἶναι μία ἁπλὴ προτροπὴ τὸ «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Συμπληρώνεται καὶ μὲ τὴν ἄλλη προτροπὴ τοῦ Χριστοῦ: «Ἐλᾶτε σὲ μένα ὅλοι ὅσοι κοπιάζετε καὶ εἶστε φορτωμένοι, κι ἐγὼ θὰ σᾶς ξεκουράσω. Σηκῶστε πάνω σας τὸ ζυγό μου καὶ διδαχτεῖτε ἀπὸ τὸ δικό μου παράδειγμα, γιατὶ εἶμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς στὴν καρδιά, καὶ οἱ ψυχές σας θὰ βροῦν ξεκούραση. Γιατὶ ὁ ζυγός μου εἶναι ἁπαλός, καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρό». Ἡ μετάνοια εἶναι ἐπιστροφὴ στὸν Χριστό. Αὐτὸ σημαίνει ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θλίψεων, ὑποταγὴ στὸ θέλημά του, ἔχοντας πάντα ὑπ᾽ ὄψη ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνα πρᾶος καὶ ταπεινός. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μὲ τὴ μετάνοια ὁ

ἄνθρωπος βρίσκει τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του. Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος μιλώντας γιὰ τὴ μετάνοια προτείνει συγκεκριμένες πρακτικὲς κινήσεις, γιὰ νὰ ὑπάρξουν πνευματικὰ ἀποτελέσματα: Ὑποταχτεῖτε στὸν Θεό, ἀντισταθεῖτε στὸ διάβολο, πλησιάστε τὸν Θεὸ καὶ θὰ σᾶς πλησιάσει κι ἐκεῖνος, καθαρίστε ἀπὸ κάθε μολυσμὸ τὴν ἐξωτερική σας συμπεριφορὰ καὶ ἐξαγνίστε τὴν καρδιά σας καὶ νὰ μένετε σταθερὰ στὸ Θεό, συναισθανθεῖτε τὴν ἀθλιότητά σας, πενθῆστε καὶ κλάψτε ἀρνούμενοι τὶς σαρκικὲς ἡδονὲς καὶ τὶς κοσμικὲς χαρές, ταπεινωθεῖτε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου κι ἐκεῖνος θὰ σᾶς ὑψώσει. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι δὲν τὸν ἀφορᾶ ἡ μετάνοια. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἁμαρτάνουν μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ αὐτὸ εἶναι κοινῶς ἀποδεκτό. Ἐνῶ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων δὲν εἶναι σὲ ὅλους ἴδιες, γι᾽ αὐτὸ καὶ

Ἱδρυτές τῆς παραθρησκευτικῆς κίνησης «Ἐγώ Εἰμί» ὑπῆρξαν ὁ Guy W. Balland (1878-1939) και ἡ σύζυγός του Ε. Balland (18861971)1. Ἀμφότεροι εἶχαν θητεύσει προηγουμένως στό χῶρο τῆς Θεοσοφίας, ἀπʼ ὅπου καί παρέλαβαν τίς ἀντιλήψεις γιά τούς «Ἀναληφθέντες διδασκάλους», τήν «Μεγάλη Λευκή Ἀδελφότητα» κ.ἄ2. Ὁ G. W. Balland καί ἡ σύζυγός του σʼ ἔντυπα τῆς ὀργάνωσης διαφημίζονται ὡς οἱ «ἔμπιστοι ἀγγελιοφόροι» τοῦ ἀναληφθέντος Κυρίου Ἁγ. Γερμανοῦ (Saint Germain). (Ὁ S. Germain πρόκειται περί Γάλλου ἀποκρυφιστῆ καί τυχοδιώκτη τοῦ 18ου αἰῶνος, πού διέδιδε ὅτι ἦταν ἡλικίας 1000 καί πλέον ἐτῶν, καί ὅτι στό παρελθόν εἶχε μετενσαρκωθεῖ πολλές φορές. Διέδιδε καί καλλιεργοῦσε γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του ἀπίστευτα φαντασιοκοπήματα. Τούς μύθους σχετικά μέ τό πρόσωπό του θά τούς υἱοθετήσουν πολλές ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις καί θά τούς ἀναπαραγάγουν περαιτέρω). Κατά τίς ἀπόψεις τῆς ὀργάνωσης ὁ ἀναληφθείς Κύριος Ἅγιος Γερμανός, ὕστερα ἀπό ἑκατονταετίες ἀναζήτησης καί σιωπῆς ἦρθε σέ ἐπαφή τό 1930 μέ τά πρόσωπα τοῦ ζεύγους Guy καί. Ε. Balland καί λόγῳ τῆς ἀφοσίωσής τους, τῆς ὑπακοῆς, καί τοῦ ζήλου τους, τούς ἐμπιστεύτηκε νά διαδώσουν στήν ἀνθρωπότητα τήν «Ἐγώ Εἰμί» διδασκαλία τῶν Ἀναληφθέντων Κυρίων. Σχετικά μέ τήν κίνηση ἀποκαλυπτικά εἶναι καί τά ὅσα ἐπισημαίνονται ἀπό ἕνα χῶρο μή χριστιανικό: «Ἄλλοι πάλι, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁδηγοῦνται ἀπό τόν Ἅγ. Γερμανό, ἀναπτύχθηκαν σέ ὅ,τι ὀνομάζεται δραστηριότητα τοῦ "Ἐγώ Εἶμαι”. Αὐτά τά κινήματα δέν ἀξιώνουν ὅτι εἶναι θρησκεῖες μέ τήν παραδοσιακή ἔννοια, ἄν καί ἔχουν τούς δικούς τους κώδικες. Εἶναι μᾶλλον ἀποκρυφιστικές κοινότητες, πού ἀπό κοινοῦ πιστεύουν ὅτι ἡ

ἀνθρώπινη ζωή ὁδηγεῖται καί κατευθύνεται ἀπό Κοσμικά Ὄντα ἤ Μυστικές Ἀδελφότητες, πού δέν φαίνονται»3. Ὁ Guy W. Balland μέ τό ψευδώνυμο Godere Ray King ἔγραψε τά βιβλία Unveiled Mysteries, Magic Presenceka καί The “I AM” Discourses, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν θεμελιώδη κείμενα ἀρχῶν καί πιστεύω τῆς κίνησης. Οἱ ἀντιλήψεις τῆς κίνησης διαδίδονται μέσῳ τοῦ ἱδρύματος Saint Germain Foundation, τό ὁποῖο λειτουργεῖ ὡς κανάλι, πού διοχετεύει στούς ἀνθρώπους τή διδασκαλία τῆς κίνησης «Ἐγώ Εἰμί»/ Ι ΑΜ. Σέ ἑλληνικό φυλλάδιο τῆς κίνησης διαβάζουμε σχετικά μέ τούς ἱδρυτές της τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Καί ὁ κύριος καί ἡ κυρία Balland εἶναι τώρα ἀνώτερες κοσμικές ὑπάρξεις μιᾶς καί ἔχουν πετύχει νά ἀναληφθοῦν εἰς τήν Ὀκτάβα τοῦ Φωτός, και τώρα ἐργάζονται σέ κοσμικά ἐπίπεδα μέ τόν Ἀγαπητό Ἰησοῦ, Ἀγαπητό Ἅγιο Γερμανό καί τό Μέγα Πλῆθος τῶν Ἀναληφθέντων Κυρίων γιά τήν ἐλευθερία καί τήν νίκη τῆς Ἀμερικῆς καί τοῦ κόσμου». Ἡ ὀνομασία τῆς ὀργάνωσης παραπέμπει στό Ἐξόδ. 3, 14. Ἡ ἀναφορά στό Ἐξόδ. 3,14 καί ἡ κατανόηση τοῦ χωρίου εἶναι μόνο τυπική, ἐξωτερική, καθώς ἡ ὅλη κατανόησή του εἶναι ξεκάθαρα ἀποκρυφιστική μέ θεοσοφικές ἀφετηριακές προϋποθέσεις. Σύμφωνα μέ τίς ἀντιλήψεις τῆς κίνησης πρίν ἀπό τήν παροῦσα ἐποχή πού ζοῦμε, εἶχαν ὑπάρξει ἄλλες ἕξι μεγάλες ἐποχές, πού ἡ ἀνθρωπότητα γνώριζε τή σημασία τοῦ «Ἐγώ Εἰμί» ὡς δημιουργικοῦ Λόγου. Προϊόντος τοῦ χρόνου οἱ ἐποχές αὐτές ἐξαφανίστηκαν, γιατί οἱ ἄνθρωποι ἀγνόησαν τόν «Ἐγώ Εἰμί» τρόπο κατανόησης τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Οἱ διάφορες θρησκευτικές διδασκαλίες, ἡ ἀπωανατολίτικη θρησκευτικότητα, ἡ θεοσοφία καί οἱ διάφορες πνευμα-

τικές ὁμάδες δέν προσφέρουν ἐπαρκῆ δυνατότητα κατανόησης «τοῦ Ἀνώτερου Νόμου τῆς Ζωῆς». Ἡ Κίνηση «Ἐγώ Εἰμί», κατά τούς ἰσχυρισμούς της πάντα, μόνο αὐτή δίνει τή δυνατότητα στούς ἀνθρώπους «νά ἐλευθερώσουν τούς ἑαυτούς τους ἀπό τά γήινα δεσμά καί νά τούς βοηθήσει νά πετύχουν τήν Ἀνάληψη εἰς τήν ὀκτάβα τῶν Ἀναληφθέντων Κυρίων τοῦ φωτός»4. Ἡ σημερινή ἀνθρώπινη κακοδαιμονία ὀφείλεται, κατά τήν ἐν λόγῳ παραθρησκευτική κίνηση, στό ὅτι δέν εἶχε παρουσιαστεῖ ἐμφανῶς στόν κόσμο ἡ διδασκαλία της. Ἡ γῆ ἔχει εἰσέλθει, κατά τήν ὀργάνωση, στήν τελευταία χρυσῆ ἐποχή της, γιʼ αὐτό ἡ διάδοση τῆς διδασκαλίας τῆς κίνησης «Ἐγώ Εἰμί »/ Ι ΑΜ σήμερα εἶναι ὑπερεπείγουσα, γιά νά ἔλθει ἡ μόνιμη ἐποχή τῆς αἰώνιας τελειότητας, πού δέ θά εἶναι τίποτα ἄλλο παρά ἡ μόνιμη ἐποχή τοῦ «Ἐγώ Εἰμί». Ἡ κίνηση δραστηριοποιεῖται καί στήν Ἑλλάδα ἀλλά ἡ παρουσία της εἶναι πρός τό παρόν πολύ μικρή. Τό δικό μας τελικό σχόλιο. Βρισκόμαστε γιά μία ἀκόμη φορά μπροστά στό γεγονός πού ἔχει ἐπισημάνει ὁ ἀπ. Παῦλος, ὅτι δηλαδή: «πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψουσιν ἐπί τό χεῖρον, πλανῶντες καί πλανώμενοι» (Β´ Τιμ. 3, 13).

Ὑποσημειώσεις:

1. Βλ. John Michael Greer, Enzyklopädie der Geheimlehren, 2005, σσ. 99-100. Michael York, Historical Dictionary of New Age Movements, 2004, σσ. 96-97. 2. Βλ. Michael York, Historical Dictionary of New Age ,ὅπ.π., σ. 96. 3. Βλ. Κιπράλ Σίνγκ, Τά συστήματα τῆς Γιόγκα. Ἡ Κορόνα τῆς Ζωῆς, 1980, σ. 274. 4. Τό ἀπόσπασμα προέρχεται ἀπό ἑλληνικό φυλλάδιο τῆς κίνησης «Ἐγώ Εἰμί».

ΟΥΚ Ο ΘΕΟΣ ΚΟΛΑΖΕΙ ΤΙΝΑ ΕΝ Τῼ ΜΕΛΛΟΝΤΙ ΑΙΩΝΙ;

Τοῦ κ. Παναγιώτου Ν. Γκουρβέλου, Καθηγητοῦ–Θεολόγου

«Δικαιοσύνη καί ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὴν παγκόσμια Κρίση»: Ἒτσι ἐπιγράφεται τό τέταρτο καί τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ λαμπροῦ βιβλίου τοῦ πανοσιολογιωτάτου ἀρχιμανδρίτου Ἀστερίου Χατζηνικολάου, μέ τόν τίτλο: «Μέλλουσα Κρίση καί Αἰωνιότητα»1. Στό ἐν λόγῳ συγγραφικό ἒργο παρατίθεται ἡ φράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: «Ὁ Θεός οὐ κολάζει τινά ἐν τῷ μέλλοντι (αἰῶνι)»2. Ὁπότε εὒλογο ἀνακύπτει τό ἐρώτημα: Ἡ ρητή ἀναφορά τοῦ μεγάλου Δογματικοῦ Θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας ὃτι ὁ Θεός κανένα δέν τιμωρεῖ, δέν προσκρούει στήν πίστη τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας περί Μελλούσης Κρίσεως καί ἑπομένως περί τῆς ἀμοιβῆς τῶν δικαίων καί τῆς τιμωρίας τῶν μέχρι τέλους ἀμετανόητα ἁμαρτωλῶν; 1) Ὃταν ὁ ἱερός Δαμασκηνός γράφει πώς ὁ Θεός κανένα δέν τιμωρεῖ, δέν ἀρνεῖται τή δίκαια κρίση, τήν ἀνταπόδοση δικαιοσύνης ἀπό τόν Παντοκράτορα Κύριο σέ ὃλους τούς ἀνθρώπους, ζῶντας καί νεκρούς, κατά τήν Δευτέρα Του ἒνδοξη Παρουσία, ἀλλά θέλει νά ὑπερασπιστεῖ τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, νά διαδηλώσει πώς ἓνας Θεός (Μία Ἀρχή- Μοναρχία) τῶν ὂντων ὑπάρχει καί αὐτός ὁ ἓνας Θεός, ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι ἀγαθός. Κατά τῶν Μανιχαίων δηλαδή, πού διασποῦσαν τόν ἓνα Θεό σέ δύο Θεούς (Δύο Ἀρχές- Δυαρχία), ὑποστηρίζοντας ὃτι ὁ ἓνας Θεός πού εἶναι ὁ Δημιουργός τῶν πνευματικῶν ὂντων εἶναι ἀγαθός, ἐνῶ ὁ ἂλλος, ὁ δεύτερος Θεός πού εἶναι ὁ Δημιουργός τῆς ὓλης καί τῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων εἶναι πονηρός, ὁ ἃγιος Ἰωάνης ὑπεραμύνεται τῆς ἀπόλυτης ἀγαθότητας τοῦ Θεοῦ, φθάνοντας μέχρι τοῦ σημείου νά ἰσχυριστεῖ ὃτι αὐτός ὁ ἓνας καί φιλάνθρωπος Πατέρας, ἡ Ἁγία Τριάδα δηλαδή, ποτέ δέν τιμωρεῖ3. Πρόκειται, νομίζω, γιά ἓνα σχῆμα ὑπερβολῆς τοῦ ἱεροῦ Πατρός, πού πηγάζει ἀπό τό ζῆλό του νά ἀποδείξει, κόντρα στούς Μανιχαίους, τήν ἂπειρη ἀγαθότητα τοῦ Κυρίου. Γιʼ αὐτό καί σέ ἂλλα σημεῖα τοῦ συγ-

γραφικοῦ του ἒργου ἀπερίφραστα ὑποστηρίζει πώς ὁ Θεός τιμωρεῖ4. Μάλιστα ἡ τιμωρία τοῦ Θεοῦ («ἡ ἐγκατάλειψις») εἶναι δύο εἰδῶν: Τιμωρία σέ τούτη τή ζωή, τήν ὁποία ὁ ἃγιος Δαμασκηνός χαρακτηρίζει «ἐγκατάλειψιν τοῦ Θεοῦ οἰκονομικήν καί παιδευτικήν» καί ἡ ὁποία παραχωρεῖται ἀπό τόν Θεό «πρός διόρθωσιν καί σωτηρίαν τοῦ πάσχοντος (δηλ. αὐτοῦ πού τιμωρεῖται) ἢ τῶν ἂλλων (τῶν συνανθρώπων του)», καί τιμωρία στήν ἂλλη, τήν αἰώνια ζωή, τήν ὁποία ὀνομάζει «ἐγκατάλειψιν ἀπογνωστικήν (ἀπελπιστική) πρός τελείαν κόλασιν». Ἡ διπλῆ αὐτή τιμωρία τοῦ Θεοῦ, «πρός διόρθωσιν καί σωτηρίαν» ἀφʼ ἑνός, καί «πρός τελείαν κόλασιν» ἀφʼ ἑτέρου, συνιστᾶ τό κατά παραχώρησιν ἢ ἑπόμενον (στήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία) θέλημα τοῦ Κυρίου. Διότι βέβαια τό ἀρχικό (τό «προηγούμενον») ἢ τό κατʼ εὐδοκίαν θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι τό «πάντας σωθῆναι καί τῆς Βασιλείας αὐτοῦ τυχεῖν». Ἐπειδή ὃμως ἁμαρτήσαμε, «θέλει κολάζεσθαι δικαίως»5. Συμπερασματικά, ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, πού σημαίνει ἡ βράβευση τῶν δικαίων καί ἡ καταδίκη τῶν μέχρι θανάτου ἀμετανόητων ἁμαρτωλῶν, ἀσφαλῶς καί συμβιβάζεται μέ τήν ἀγάπη Του. 2) Ἀπό τήν ἲδια ἀπολογητική διάθεση κινούμενος ὁ ἱερός Δαμασκηνός, διατείνεται πώς τό κακό δέν εἶναι (ἒχει) οὐσία, παρά εἶναι μή ὂν6. Θέλει καί πάλι νά ἀντιτάξει στούς Μανιχαίους ὃτι τό κακό ἦταν ἀπόν, δέν ὑφίστατο στήν ἀρχική λίαν καλή δημιουργία τοῦ Θεοῦ7. Ἂς μή κατηγοροῦν λοιπόν οἱ Μανιχαῖοι τόν πανάγαθο Πατέρα γιά τήν ὓπαρξη τοῦ κακοῦ μέσα στόν κόσμο, ἀλλʼ ἂς ἀναζητοῦν ἀλλοῦ τήν αἰτία τῆς παρείσφρυσης τοῦ κακοῦ στή λίαν καλή κτίση τοῦ Θεοῦ: στήν κακή χρήση (κατάχρηση ἢ παράχρηση) τῆς ἐλευθερίας ἀπό τόν ἂνθρωπο8. 3) Τό ἲδιο ἰσχυρό ἀντιμανιχαϊστικό σκεπτικό ὑποκρύπτεται καί ὃταν σημειώνεται πώς τό σῶμά μας, δέν εἶναι κατώτερο, ἀλλά εἶναι ἰσότιμο μέ τήν ψυχή9. Ἡ πρόθεση καί στήν

περίπτωση αὐτή εἶναι νά καταδειχθεῖ ὃτι ὂχι μόνον ἡ ψυχή μας, ἀλλά καί τό σῶμα εἶναι κτίσμα τοῦ ἑνός καί βεβαίως ἀγαθοῦ Θεοῦ. Ἒχουμε δηλαδή καί ἐδῶ μιά ἒκφραση ὑπερβολῆς: Τό σῶμα μας ὂχι μόνο δέν εἶναι κάτι τό βδελυρό καί ἀπόβλητο, ἀλλʼ ἀπεναντίας εἶναι τόσο καλό, ὣστε νά θεωρεῖται ὡς ἰσάξιο μέ τήν ψυχή. 4) Τέλος, παρατηρεῖται συχνά τό φαινόμενο σήμερα, ὃταν τονίζεται ἡ ἀξία τῆς ὓλης καί τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος (σωστά!), νά ἀτονεῖ ἡ σημασία τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητικοῦ ἀγώνα (λάθος). Τό ἀκριβῶς ἀντίθετο συνέβαινε πολλές φορές στό παρελθόν: Ἡ προβολή τῆς ἀξίας τῆς Ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ἂσκησης ἀπό τούς παλιότερους θεολόγους (ὀρθῶς!), τούς συμπαρέσυρε σέ ὑποτίμηση τοῦ σώματος καί τῆς ἐγκόσμιας ζωῆς (κακῶς). Μέ ἂλλα λόγια, ἡ πολεμική κατά τοῦ Μανιχαϊσμοῦ καί ἡ συνακόλουθη ὑπεράσπιση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, μπορεῖ ἀσυναίσθητα νά ἐκτραπεῖ πρός τήν ἐκκοσμίκευση, τή νόθευση δηλαδή τοῦ χριστιανικοῦ ἢθους ἀπό τό ἁμαρτωλό φρόνημα τοῦ παρόντος κόσμου (Α΄ Ἰω. 5, 19). Καί ἀντίστροφα, ἡ ὑπεράσπιση τοῦ Ὀρθόδοξου πνευματικοῦ ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ἐνδέχεται νά διολισθήσει, ἂν δέν προσέξουμε, σέ θέσεις μανιχαϊστικές, ἀπαισιόδοξες καί ἀρνησίκοσμες. Σωστά λοιπόν τονίζεται ἀφʼ ἑνός, ἡ ἀξία τῆς ὑλικῆς δημιουργίας καί τοῦ σώματος καί ἐξ ἲσου ὀρθῶς προβάλλεται ἀπʼ τήν ἂλλη μεριά, ἡ σημασία τοῦ Χριστιανικοῦ ἀσκητικοῦ ἀγώνα. Ἀρκεῖ βέβαια, τήν κάθε φορά, νά μή ἐκτρεπόμαστε πρός τό ἀντίθετο ἂκρο: Εἲτε πρός τήν ἐγκατάλειψη τῆς αἱματηρῆς προσπάθειας γιά τήν τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, πράγμα πού σημαίνει ἐκκοσμίκευση, ὑποδούλωσή μας στό ἁμαρτωλό πνεῦμα τοῦ παρόντος αἰῶνος (Β΄ Τιμόθ. 4, 10), εἲτε πρός τήν περιφρόνηση καί τήν ἀπόρριψη τοῦ σωματικοῦ- ὑλικοῦ- ἐπίγειου κόσμου, πού ἰσοδυ-

χρειάζονται διαφορετικοὶ λόγοι στὸν καθένα, «τὰ φάρμακα τῆς μετάνοιας εἶναι ὠφέλιμα σὲ ὅλους. Ἐφόσον δηλαδὴ δὲν εἶναι κανεὶς ἀναμάρτητος, εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ μὴ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μετάνοια», τονίζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Ἡ ἁμαρτία ἐπισύρει τὴν τιμωρὶα ἀπὸ τὸ Θεό. Οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ τιμωρηθοῦν ἐφ᾽ ὅσον δὲν μετανοήσουν. Ὅμως πρέπει νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ὁ Θεὸς βιάζεται νὰ σώσει τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀργεῖ νὰ τοὺς τιμωρήσει. Θέλει τώρα νὰ μετανοήσουν, ἐνῶ ἀναβάλλει τὴν τιμωρία στοὺς ἀμετανόητους. «Γι᾽ αὐτὸ δὲν ἀπορρίπτει τόν πόρνο, δὲν ἀποφεύγει τὸ μοιχό, δὲν ἀποστρέφεται τὸ μέθυσο, δὲν ἀηδιάζει τὸν εἰδωλολάτρη, δὲν ἀπομακρύνει τὸν ὑβριστή, δὲν διώχνει τὸ βλάσφημο, οὔτε τὸν ἀλαζόνα, ἀλλὰ ὅλους τοὺς μεταμορφώνει· γιατὶ ἡ μετάνοια εἶναι χωνευτήρι τῆς ἁμαρτίας», ὅπως λέει ὁ Χρυσόστομος.

Ὁ ἀμετανόητος ἄνθρωπος εἶναι δύσκολος καὶ ἀρνεῖται νὰ ἀποδεχτεῖ τὰ ὅσα διδάσκει ἡ Ἐκκλησία. Χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖ, ζεῖ τὴ δική του μικρὴ ἢ μεγάλη κόλαση, ἐνῶ ἐὰν μετανοοῦσε θὰ γευόταν πνευματικὲς καταστάσεις, ποὺ εἶναι πρόγευση τοῦ παραδείσου. Ἀγνοεῖ ὅτι ἡ μετάνοια εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἐλευθερώνει καὶ συνάμα δίνει τὶς δυνατότητες νὰ γευθεῖ ὁ ἀγωνιζόμενος πνευματικοὺς καρπούς. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ αὐτὴ δὲν θέλει χρόνια. Ὅταν ὑπάρχει ἡ σταθερὴ ἀπόφαση, ὅλα γίνονται γρήγορα. Ἡ μετάνοια συνοδεύεται ἀπὸ τὴ λύπη, τὴν ὁποία ἀκολουθεῖ ἡ χαρά. Μιλᾶμε γιὰ χαρμολύπη, γιὰ χαροποιὸ πένθος. Εἶναι δύο ἀντίθετα συναισθήματα ἑνωμένα, ποὺ τελικὰ γίνονται ἕνα. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὅριζε τὸ χαροποιὸ πένθος ὡς ἑξῆς: «Εἶναι ἡ χαρά, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν λύπη γιὰ ἕνα σφάλμα μας. Στὸ χαροποιὸ πένθος ὑπάρχει καὶ πόνος καὶ χαρά, γι᾽ αὐτὸ λέγεται καὶ

χαρμολύπη. Λυπᾶται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ φιλότιμο, ποὺ λύπησε τὸν Χριστό, χαίρεται ὅμως, γιατὶ νιώθει θεία παρηγοριά. Ὁ ἁμαρτωλός, ὅταν μετανοήση εἰλικρινά, συγχωρεῖται ἀπὸ τὸν Θεό, αἰσθάνεται μέσα του θεία παρηγοριὰ καὶ μπορεῖ νὰ φθάση σὲ πνευματικὴ ἀγαλλίαση». Ὁ ὁρισμὸς αὐτὸς ἁπλὸς στὴ διατύπωση καὶ σοφὸς στὰ νοήματα φανερώνει ὅτι ἡ λύπη τῆς μετάνοιας χαροποιεῖ τὸν ἄνθρωπο, τὸν φέρνει κοντὰ στὸ Θεό, γιὰ νὰ πιεῖ τὸ νερὸ τῆς ἐλπίδας καὶ ὅλα νὰ γίνουν καὶ νὰ παραμένουν οὐρανός. Ἡ μετάνοια εἶναι «ἕνα ἐργόχειρο ποὺ δὲν τελειώνει ποτέ», γιατὶ δυστυχῶς οἱ ἁμαρτίες μᾶς συνοδεύουν πάντα. Ὁ π. Παΐσιος ἔλεγε ὅτι «τὶς ἁμαρτίες μας θὰ τὶς κλαῖμε συνέχεια, μέχρι νὰ πεθάνουμε, ἀλλὰ μὲ διάκριση καὶ μὲ ἐλπίδα στὸν Χριστό, ποὺ σταυρώθηκε, γιὰ νὰ μᾶς ἀναστήση πνευματικά». Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.


Σελὶς 4η

1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

«ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΚΟΡΑΝΙΑ» Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Ε

(1ον)

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

Χρησιμοποίησε ἔξυπνα τὸ καλοκαίρι σου!

Τοῦ πρεσβυτέρου π. Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου, Ἐφημερίου Ἱεροῦ Ναοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς Χατζηκυριακείου Πειραιῶς

ΙΝΑΙ κοινὰ ἀποδεκτὸ πλέον στὴν ἐποχή μας ὅτι ὁ μέγιστος κίνδυνος, ποὺ ἀπειλεῖ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καὶ ὑποσκάπτει τὰ θεμέλια καὶ τὴν ταυτότητά της εἶναι ἡ παναίρεση τῆς κινήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ σύγχρονος ἅγιος γέροντας τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας ὅσιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς σημειώνει περὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅτι αὐτὸς εἶναι ὄχι ἁπλὰ αἵρεση, ἀλλὰ παναίρεση. Ὁ ἅγιος πατὴρ ἔχει ἐκφρασθεῖ γι᾽ αὐτὸν ὡς ἑξῆς· «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸν ὄνομα διὰ τοὺς ψευδοχριστιανισμούς, διὰ τὰς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Παπισμό. Ὅλοι δὲ αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τὴν ἄλλην αἵρεσιν. Τὸ κοινὸν εὐαγγελικὸν ὄνομά τους εἶναι ἡ παναίρεσις»1. Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος μᾶς δίνει τὴν πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἕνα Κίνημα παγκόσμιον τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ καὶ ἔχει ὡς μοναδικὸν σκοπὸν τὴν πολιτικὴν καὶ θρησκευτικὴν κατάκτησιν τῆς Οἰκουμένης! Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι μιὰ φοβερὰ λαῖλαψ, ποὺ προετοιμάζεται νὰ ξεθεμελιώση, ὅπως φαντάζεται, τὴν “Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν” τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἄγριος τυφὼν τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, ποὺ συγκεντρώνει τὴν καταστροφική του μανία ἐναντίον κυρίως τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὸν σκοτεινὸ πόθο νὰ τὴν ἐκμηδενίση καὶ νὰ τὴν ἀφανίση»2. Τέλος, ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος ὀνομάζει τὸν Οἰκουμενισμὸ τελευταῖο πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου3. Ὅπως ἡ παγκοσμιοποίηση σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο θέλει νὰ ἑνώσει τὸν κόσμο καὶ νὰ κάνει ἕνα παγκόσμιο κράτος, μία παγκόσμια ἠλεκτρονικὴ διακυβέρνηση, ἕνα παγκόσμιο νόμισμα, μία παγκόσμια οἰκονομία, ἔτσι καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς σὲ θρησκευτικὸ ἐπίπεδο θέλει νὰ ἑνώσει ὅλες τὶς θρησκεῖες (διαθρησκειακὸς οἰκουμενισμὸς) καὶ ὅλες τὶς αἱρέσεις (διαχριστιανικὸς οἰκουμενισμὸς) σὲ μία παγκόσμια θρησκεία, ἀψηφώντας καὶ περιθωριοποιώντας τὶς τεράστιες, γιγαντιαῖες καὶ χαώδεις δογματικὲς διαφορὲς καὶ ξεθεμελιώνοντας ἐκ βάθρων τὰ δόγματα καὶ τὴν πίστη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπειδὴ ἐξισώνει ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ τὶς πίστεις. Ὁ Οἰκουμενισμὸς κινεῖται σὲ δύο ἐπίπεδα· τὸ πρῶτο σὲ διαχριστιανικὸ καὶ τὸ δεύτερο σὲ διαθρησκειακό. Ἔτσι, ἔχουμε τὸν διαχριστιανικὸ οἰκουμενισμὸ καὶ τὸν διαθρησκειακὸ οἰκουμενισμό, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν δύο ἀπὸ τὶς βασικὲς κατευθύνσεις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ μὲν διαχριστιανικὸς οἰκουμενισμὸς προωθεῖ τὴν ἕνωση τῶν διαφόρων χριστιανικῶν «ὁμολογιῶν» (Παπικῶν, Προτεσταντῶν, Ἀγγλικανῶν, Ἰεχωβάδων, Πεντηκοστιανῶν, Μονοφυσιτῶν, Ὀρθοδόξων) μὲ τὸ κριτήριο τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ. Σύμφωνα μὲ τὴν οἰκουμενιστικὴ ἀρχὴ τοῦ «διαχριστιανικοῦ δογματικοῦ συγκρητισμοῦ» οἱ δογματικὲς διαφορὲς μεταξὺ ἑτεροδόξων εἶναι ἁπλῶς τυπικὲς παραδόσεις κάθε «ἐκκλησίας» καὶ πρέπει νὰ παρακάμπτονται γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἐκφράζεται μὲ τὴν ποικιλία διαφόρων μορφῶν καὶ ἐκφράσεων. Ὁ δὲ διαθρησκειακὸς οἰκουμενισμός, θεωρώντας ὅτι σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες ὑπάρχουν θετικὰ στοιχεῖα, προωθεῖ τὴν ἕνωση μεταξὺ αὐτῶν καὶ κυρίως μεταξὺ τῶν δῆθεν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν τοῦ κό-

Βεροίας: Ἀγὼν διὰ νὰ ἀναγνωρισθῆ ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων διεθνῶς

Ὁ Σεβ. Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας εἰς ἐγκύκλιόν του διὰ τὴν γενοκτονίαν τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, τονίζει τὰ ἀκόλουθα:

«Σήμερα οἱ μνῆμες τοῦ Ἔθνους μας ταξιδεύουν πρὸς τὰ μαρτυρικὰ καὶ ἁγιασμένα χώματα τοῦ Πόντου μας, ἐκεῖ ὅπου ἐδῶ καὶ τρεῖς χιλιετίες οἱ πρόγονοί μας ἔζησαν, ρίζωσαν, ἀνέπτυξαν πολιτισμό, οἰκονομικὴ δράση καὶ κρατικὴ ὑπόσταση. Πρὶν ἀπὸ ἐνενήντα τρία χρόνια, στὶς 19 Μαΐου, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῶν λαῶν, οἱ γεωπολιτικὲς σκοπιμότητες τῶν ἰσχυρῶν καὶ ἡ θηριώδης μανία τῶν ἀντιπάλων καὶ ἐχθρῶν τοῦ ἑλληνισμοῦ, ἀνέκοψαν αὐτὸν τὸν πολιτισμὸ μὲ τὴν γενοκτονία πεντακοσίων χιλιάδων καὶ τὸν ἐκπατρισμὸ ἑνάμιση ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων Ποντίων προσφύγων. Οἱ ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις τῶν Τούρκων ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν αἱμοσταγῶν Γερμανῶν στρατηγῶν ἐξεδίωξαν ἀπὸ τὴν προγονική του ἑστία τὸν Ποντιακὸ Ἑλληνισμό, ἀλλὰ δυστυχῶς τὰ σχέδια τῆς γενοκτονίας δὲν σταμάτησαν, κα θὼς οὐδέποτε ἀναγνωρίστηκε τὸ δικαίωμα τῆς ἀναγνωρίσεώς της. Εἶναι ἱερὴ ὑποχρέωση ὅλων μας ἡ μνήμη τῶν σφαγιασθέντων Ποντίων προγόνων μας καὶ ὁ ἀγώνας γιὰ τὸ δικαίωμα τῆς ὑπερασπίσεως τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἀναγνώρισης τῆς γενοκτονίας ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμούς».

σμου, τοῦ Χριστιανισμοῦ, τοῦ Μουσουλμανισμοῦ καὶ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Μὲ λίγα λόγια προωθεῖ τὴν λεγομένη «πανθρησκεία». Σύμφωνα μὲ τὴν οἰκουμενιστικὴ ἀρχὴ τοῦ «διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ» πρέπει νὰ βλέπουμε τὰ «κοινὰ θεολογικὰ σημεῖα», ποὺ ὑπάρχουν σὲ ὅλες τὶς «μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες», ὥστε νὰ οἰκοδομήσουμε τὴν θρησκευτικὴ ἑνότητα τῆς οἰκουμένης. Εἶναι δυστύχημα νὰ διαπιστώνει κανεὶς ὅτι τὶς τελευταῖες δεκαετίες βρισκόμασθε σ᾽ ἕνα πρωτοφανῆ καλπασμὸ τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ. Τὸ ἀντίχριστο πνεῦμα του ἔχει ἐπηρεάσει πολλοὺς Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους, Ἀρχιμανδρίτες, ἱερεῖς, μοναχούς, θεολόγους καὶ λαϊκοὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γιὰ νὰ γίνει, αὐτὸ ποὺ λέμε, ἀντιληπτὸ καὶ γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ, δυστυχῶς, τὸ μέγεθος τῆς πτώσεως ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων, κρίνουμε ὀρθὸ νὰ ἑστιάσουμε τὴν προσοχή μας στὶς τελευταῖες καὶ μόλις πρόσφατες ἐπίσημες διατυπωμένες δηλώσεις, θέσεις καὶ ἐνέργειες οἰκουμενιστῶν «ὀρθοδόξων» Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ποὺ συστοιχίζονται καὶ μεταλαμπαδεύουν αὐτὸ τὸ πεπλανημένο πνεῦμα τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ. Ὁ οἰκουμενιστὴς Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 29-102009 ἀπεκάλεσε τὸ Κοράνιο «ἅγιο» καὶ τὸ δώρισε στὸν Μουσουλμάνο Πρόεδρο τῆς Κόκα–Κόλα καὶ τὴ σύζυγό του4, ἐνῶ παράλληλα στὶς 15– 8–2010 δώρισε Κοράνι στὸν Μουφτὴ τῆς Τραπεζούντας5. Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας κ. Θεόδωρος στὶς 28–2–2010 δώρισε Κοράνι στὸν Πρόεδρο τῆς Σαουδικῆς Δημοκρατίας κ. Omar Al-Bashir μὲ προσωπικὴ ἀφιέρωση καὶ ἀσημένιο δίσκο6. Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος Γ΄, κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρίγκιπα τῆς Ἰορδανίας κ. Ἐμὶρ Γάζη καὶ τοῦ Μουφτῆ Ἄλυ Τζούμα στὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων τὴν Τετάρτη 18–4–2012, δώρισε στὸν μὲν πρίγκιπα τὸ βιβλίο τοῦ Κορανίου ἀπὸ ἐλεφαντοστό, στὸν δὲ Μουφτὴ μία πλακέττα μὲ ἐπιγραφὴ χωρίων τοῦ Κορανίου7. Συμμετεῖχε, ἐπίσης, σὲ Διεθνῆ Διαθρησκειακὴ Διάσκεψη στὸ Κίεβο στὶς 24/26–4– 20128. Τέλος, ὁ Ἐπίσκοπος Τούζλας κ. Βασίλειος στὶς 22–12–2011 δώρισε Κοράνι στὸν στρατιωτικὸ διοικητὴ Senad Masovic9. Νά, λοιπόν, ποιὸ εἶναι τὸ κατάντημα τῶν οἰκουμενιστῶν! Νὰ ποιὰ εἶναι ἡ μαρτυρία ὀρθοδόξου πίστεως! Νὰ ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ οἰκουμενιστὲς καταρρίπτουν καὶ ἀκυρώνουν τοὺς ἴδιους τοὺς ἰσχυρισμούς τους ὅτι δῆθεν οἱ διάλογοι γίνονται «ἄνευ οὐδεμιᾶς ὑποχωρήσεως ἐκ τῶν καιρίων τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως»! Φθάσανε στὸ ἔσχατο προδοτικὸ σημεῖο ἀντὶ νὰ προβάλλουν τὸν Χριστό, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, προβάλλουν τὸν Ἀλλάχ, τὸν Μωάμεθ καὶ τὸ Κοράνι! Αὐτὰ εἶναι τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τοῦ διαθρησκειακοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῶν διαθρησκειακῶν συναντήσεων –διαλόγων! Ἡ διάβρωση τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας. Μπροστά, λοιπόν, σ᾽ αὐτὴν τὴν ἀφροσύνη τῆς δωρεᾶς Κορανίου, ἀπὸ «ὀρθοδόξους» Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους, κρίνουμε ἀπολύτως ἀναγκαῖο, γιὰ τὴν προφύλαξη καὶ ἐνημέρωση τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου, νὰ παρουσιάσουμε τὰ κύρια σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἰσλάμ, ἔχοντας ὡς ὁδηγοὺς στὸ ἐγχείρημα αὐτὸ καὶ ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι, τὸν μέγα δογματολόγο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ὑπέρμαχο τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ εἰκονόφιλο, Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ τὸν κήρυκα τῆς ἀκτίστου Θείας Χάριτος, θεατὴ τοῦ ἀκτίστου Φωτός, ἀντιαιρετικό, ἀντίπαπα, παπομάστιγα καὶ ἀντιβαρλααμιστή, Ἅγιο Γρηγόριο Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης τὸν Παλαμᾶ.

ΤΟ ΙΣΛΑΜ

Ὁ Ἰσλαμισμὸς ἢ Μουσουλμανισμός10 ἢ Μωαμεθανισμὸς ἐμφανίστηκε στὸ προσκήνιο στὶς ἀρχὲς τοῦ 7ου αἰω. Ἱδρυτής του εἶναι ὁ

Μωάμεθ. Γεννήθηκε τὸ 570 στὴ Μέκκα τῆς Ἀραβίας καὶ ἀνῆκε στὴν τότε κυριαρχοῦσα νομαδικὴ φυλὴ τῶν Κορεϊσχιτῶν. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Abdallah καὶ Anima, οἱ ὁποῖοι πέθαναν, ὅταν ἦταν 6 χρονῶν. Ὁ Μωάμεθ, ἂν καὶ κατ᾽ ἀρχὴν ἀμόρφωτος, ἐξαιτίας τῆς ἐπικοινωνίας του πρῶτα μὲ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς Χριστιανοὺς στὴ Μέκκα καὶ ὕστερα ἐκτὸς αὐτῆς, ταξιδεύοντας συχνὰ γιὰ ἐμπορικοὺς σκοπούς, ἀπέκτησε ὄχι μόνον γενικὴ μόρφωση, ἀλλὰ δέχθηκε καὶ τὴν ἐπίδραση ἑνὸς θρησκευτικοῦ μίγματος, ἀποτελουμένου ἀπὸ ἰουδαϊκές, ἀραβικὲς καὶ χριστιανικὲς δοξασίες. Ἡ πρώτη του θρησκευτικὴ ἐμπειρία ἔλαβε χώρα τὸ 610, ὅταν εἶχε ἀποσυρθεῖ στὸ σπήλαιο τοῦ ὄρους Ἐρὰτ κοντὰ στὴ Μέκκα, ὅπου, σύμφωνα μὲ τὸ κοράνιο, τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος τοῦ ἀπεκάλυψε τὸ περιεχόμενο τοῦ κορανίου. Τότε ὁ Μωάμεθ ἦταν 40 ἐτῶν. Ἀπὸ τότε, λοιπόν, ἄρχισε νὰ κηρύττει τὴ νέα θρησκεία, τὸ Ἰσλάμ. Τὸ κήρυγμά του ἦταν τὸ ἑξῆς, σύμφωνα μὲ τὴν ἀποκάλυψη, ποὺ τοῦ ἔγινε: «Ἕνας εἶναι ὁ Θεός, ὁ Ἀλλάχ, καὶ ὁ μόνος προφήτης του εἶναι ὁ Μωάμεθ». Ἐκήρυττε δηλ. τὴν πίστη στὸν ἕνα Θεὸ καὶ καταπολεμοῦσε τὴν εἰδωλολατρεία τῶν Ἀράβων. Τὸ κήρυγμά του, ὅμως, αὐτὸ δὲν εἶχε ἀπήχηση στὴ φυλή του, παρὰ μόνο στὴν οἰκογένειά του. Γι᾽ αὐτὸ ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν πατρίδα του, τὴν Μέκκα, τὸ 622 καὶ νὰ μετοικήσει στὴν Μεδίνα, ἡ ὁποία ἀπετέλεσε τὴν ἕδρα τῆς πολιτικοθρησκευτικῆς δράσεώς του. Καὶ ἐκεῖ, ὅμως, συνάντησε ἰσχυρὴ ἀντίδραση ἀπὸ ραββίνους, γι᾽ αὐτὸ ἀπεφάσισε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν εἰρηνικὴ ὁδὸ ἐξαπλώσεως τῆς θρησκείας του καὶ κατέφυγε στὴ χρήση πολεμικῆς βίας γιὰ τὴν ἐπιβολή της. Σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο διεκήρυξε τὴν ἀρχὴ τοῦ ἱεροῦ καὶ διαρκοῦς πολέμου (τζιχὰντ) ἐναντίον τῶν εἰδωλολατρῶν, τῶν Ἑβραίων, τῶν Περσῶν καὶ τῶν Χριστιανῶν. Ἔτσι, λοιπόν, ἔχουμε μιὰ σειρὰ μαχῶν τὸ 624, τὸ 627 καὶ τὸ 629. Τὸ δὲ 630 καταφέρνει νὰ εἰσέλθει στὴ Μέκκα. Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία του, ὁ Ἀβραὰμ ἵδρυσε τὸ τέμενος στὴν Κάμπα, ποὺ βρισκόταν στὴ Μέκκα, γι᾽ αὐτὸ τὸ ἔδαφος τῆς Μέκκας κηρύχθηκε ἱερὸ καὶ ὁρίσθηκε οἱ προσευχόμενοι νὰ στρέφουν τὸ πρόσωπό τους σ᾽ αὐτό. Τελικά, ὁ Μωάμεθ πέθανε, ὕστερα ἀπὸ ἀσθένεια, τὸ 632, ἀφοῦ, μάλιστα, κατεῖχε καὶ χαρέμι ἀποτελούμενο ἀπὸ ἐννέα (9) νόμιμες συζύγους καὶ ἀπὸ ἀρκετὲς δοῦλες. Βασικὰ «ἱερὰ» βιβλία τοῦ Ἰσλὰμ εἶναι τὸ κοράνιο, ποὺ περιέχει τὸν θεῖο νόμο, ποὺ δόθηκε στὸν Μωάμεθ δι᾽ ἀποκαλύψεως, καὶ ἡ Sunna, ἡ ὁποία περιλαμβάνει τὴν διαγωγὴ τοῦ Μωάμεθ καὶ τῆς πρώτης ἰσλαμικῆς κοινότητος. Σύμφωνα μ᾽ αὐτὰ ὑπαγορεύονται τὰ πέντε βασικὰ καθήκοντα («στῦλοι») τοῦ μουσουλμάνου: α) ἡ ὁμολογία πίστεως, β) ἡ προσευχή, γ) ἡ πληρωμὴ φόρου γιὰ τοὺς πτωχούς, δ) ἡ νηστεία καὶ ε) τὸ προσκύνημα στοὺς «ἱεροὺς» τόπους (Μέκκα, Μεδίνα)11.

Ὑποσημειώσεις:

1. ΑΡΧΙΜ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σ. 224. 2. ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς μάσκα, ἐκδ. Ὀρθόδοξος Τύπος, Ἀθήνα 1988, σσ. 23, 25. 3. ΑΡΧΙΜ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, 5η ὁμιλία στὸν προφήτη Δανιὴλ τῆς 15-11-1981. Σχ. βλ. Χριστιανικὴ Σπίθα (Μάϊος 2011) 1. 4. Ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὴν ἕδρα τῆς Coca Cola, Η.Π.Α., 29.10.2009, www.patriarchate.org/multimedia/video καὶ www.augoustinos-kantiotis.gr. 5. entoytwnika.blogspotcom/2010/08/blogpost_9969.html 6. aktines.blogspot.com/ 2012/04/blog-post_28html 7. www.amen. gr/index.php?mod=news 8. www.amen.gr/ index.php?mod=news&op=article&aid=9 217 9. aktines.blogspotcom/2012/03/tuzlu-senad-masovic.html 10. Κ. Δ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ, «Μουσουλμανισμός», Θ.Η.Ε., τ. 9, στ. 113–119, Ἀθῆναι 1966. 11. ΓΡ . ΖΙΑΚΑΣ, Τὸ Ἰσλάμ· θρησκεία καὶ πολιτεία, ἐκδ. Κορνηλία Σφακιανάκη, Θεσ/κη 2001, σσ. 155 – 156 καὶ Κ. Δ. ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ, ὅ.π. στ. 128 – 129.

Παραινέσεις ὑπὸ τοῦ Ἀθηνῶν εἰς τοὺς ὑποψηφίους διὰ τὰ ΑΕΙ

Μήνυμα πρὸς ὅλους τοὺς ὑποψηφίους, οἱ ὁποῖοι διαγωνίζονται ἀπὸ τὴν 21ην Μαΐου, διὰ τὰ Ἀνώτατα καὶ Ἀνώτερα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα ἀπηύθυνε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος. Εἰς αὐτὸ ἐπισημαίνει τὰ ἀκόλουθα:

«Ἀγαπητά μου παιδιά, Κάποτε ἕνας μαθητὴς λίγο πρὶν τὶς ἐξετάσεις ἐκμυστηρεύτηκε: “Νιώθω νὰ τρίζει ἡ καρέκλα κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου. Δὲν φοβᾶμαι τόσο τὶς ἐξετάσεις, ἀλλὰ ἔχω ἀγωνία γιὰ τὸ τί θὰ γίνει μετά. Ἂν ἄξιζε τόσος κόπος. Θέλω νὰ ἀπαντήσω σὲ πολλὰ ἐρωτήματα, ποὺ γεννήθηκαν στὴ διάρκεια τῆς προετοιμασίας, στὰ ὁποῖα δὲν βρῆκα ἀπαντήσεις καὶ ἀφοροῦν ἐμένα. Ποιὸς εἶμαι”. Μοῦ θύμισε τὸν ποιητή: «Σὰν νὰ μὴ κάτεχα ὁ ἀγράμματος, πὼς εἶναι ἐκεῖ ἀκριβῶς μέσα στὴν ἄκρα σιγαλιά, ποὺ ἀκούγονται οἱ πιὸ ἀποτρόπαιοι κρότοι”. Αὐτὲς οἱ σκέψεις δὲν διατυπώθηκαν μόνο ἀπὸ ἕνα μαθητή. Ἀκούγονται συχνὰ καὶ ἀπὸ πολλοὺς καὶ ἀξίζει νὰ σταθοῦμε σὲ αὐτὸν τὸν προβληματισμὸ μιά καὶ οἱ ἐξετάσεις καὶ τὸ ἀποτέλεσμά τους εἶναι μονάχα ἕνας σταθμός, ὁ ὁποῖ ος εἶναι σημαντικός, ἀλλὰ καθόλου

κρίσιμος. Χρήσιμα καὶ κρίσιμα εἶναι τὰ ἐρωτήματα, ποὺ σᾶς ἀπασχολοῦν. Τὸ μέλλον καὶ τὸ νόημα ζωῆς. Ἡ στάση σας ἀπέναντι στὶς προκλήσεις, ποὺ ἀντιμετωπίζετε. Τὸ σημαντικὸ εἶναι νὰ κρατήσετε τὴ δίψα σας, ὥστε ὅ,τι κυοφορεῖται στὴν καρδιά σας νὰ μὴ μείνει “ἀποκρουστικὸς κρότος”, ἀλλὰ νὰ γίνει σπόρος, ποὺ γεννᾶ ζωή. Ὁ Κύριος διδάσκοντας εἶπε: “Ὅποιος διψάει, νὰ ᾽ρθεῖ σ᾽ ἐμένα καὶ νὰ πιεῖ. Μέσα ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ πιστεύει σ᾽ ἐμένα ποτάμια ζωντανὸ νερὸ θὰ τρέξουν” (Ἰωάν.7.37–38). Αὐτὸς ποὺ θὰ διατηρήσει αὐτὴ τὴ δίψα καὶ θὰ ξεδιψᾶ ἀπὸ τὴ συν– ζωὴ μὲ τὸ Χριστὸ θὰ μπορέσει νὰ φωτίσει τὸ μέλλον του ἀλλὰ καὶ τὸ νόημα ὅλων ὅσων συμβαίνουν καὶ θὰ συμβοῦν στὴν πορεία του, τὰ ὁποῖα συχνὰ μοιάζουν νὰ βρίσκονται στὸ σκοτάδι. Προσεύχομαι, παιδιά μου, ὅλα ὅσα ζεῖτε νὰ γίνουν ἀφορμὴ ταξιδιῶν. Νὰ προχωρήσετε τὸν προβληματισμό σας, νὰ ἀσκηθεῖτε στὰ ἐρωτήματά σας. Νὰ συμφιλιωθεῖτε μὲ τὴν ὕπαρξή τους, γιὰ νὰ συναντηθεῖτε μὲ τὶς ἀπαντήσεις τους. Ἡ πορεία αὐτὴ ἀξίζει κάθε κόπο, ἀκόμα καὶ ἂν γεννήθηκε στὸ ἡμίφως τῶν ἐξετάσεων».

ΝΕΑΝΙΚΑ

Τὴν 1ην Ἰουνίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰουστίνου τοῦ φιλοσόφου. Ἀνωτέρω τοιχογραφία ἐκ τῆς Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα Ἁγίου Ὄρους.

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

35 χρόνια ἀδιάλειπτου καὶ ἄοκνου ἔργου στὸ πλευρὸ τῶν φυλακισμένων συνανθρώπων μας συμπληρώνει ἐφέτος ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος. Μὲ ὁδηγὸ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ ἀρωγό τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ

Ἀπόδοση τιμητικοῦ μεταλλίου στὸν π. Γερβάσιο ἀπὸ τὸν Προέδρο τῆς Δημοκρατίας

Κυρίου: «ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρὸς με…» (Ματθ. κε΄ 36), ἔσπευσαν νὰ σταθοῦν ἀρωγοὶ στὸ θεάρεστο ἔργο του, ὁ π. Γερβάσιος κατάφερε νὰ ἀποφυλακίσει 15.066 (δεδομένα 1.3.2011) ἀπόρους φυλακισμένους ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς φυλακὲς τῆς Ἑλλάδας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς φυλακὲς ὁλοκλήρου σχεδὸν τῆς ὑφηλίου. Ὁ πατέρας Γερβάσιος εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἀδελφότητας «Ὁσία Ξένη», Διακονία Ἀποφυλακίσεως Ἀπόρων Κρατουμένων καὶ Φυγοποίνων, ποὺ ἔχει τὴν ἕδρα της στὴν Περαία Θεσσαλονίκης. Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ μακροχρόνια πορεία του εἶχε σὰν σύνθημά του, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ ἴδιος, ὅτι: «ἡ ζωὴ μας εἶναι σύντομη. Ἂς βιασθοῦμε νὰ κάνουμε τὸ καλὸ στὸν κόσμο». Καὶ ἡ προσευχὴ του ἦταν τό: «Κύριε, μάθε μας νὰ ἀγαπήσουμε αὐτοὺς, ποὺ δὲν ἀγαπήθηκαν. Κάνε μας νὰ ὑποφέρουμε μὲ τὸν πόνο τῶν ἄλλων. Μὴ ἐπιτρέψεις πιὰ νὰ εὐτυχοῦμε μόνοι μας… Δῶσε μας τὴν ἀγωνία τῆς παγκόσμιας δυστυχίας καὶ φύλαξέ μας ἀπὸ τὴ λησμονιὰ τῶν ἄλλων». Μέσῳ τῆς «Ὁσίας Ξένης» ὁ π. Γερβάσιος ἐνισχύει οἰκονομικά: τοὺς ἀπόρους κρατουμένους τῆς Ἑλλάδας καὶ τὶς οἰκογένειές τους, τοὺς ἀπόρους κρατουμένους Ἕλληνες, ποὺ ἐκτίουν ποινὴ σὲ φυλακὲς χωρῶν τοῦ κόσμου καὶ τὶς ἄπορες οἰκογένειές τους στὴν Ἑλλάδα, ἀπόρους ἀποφυλακισθέντες ἀπὸ τίς φυλακὲς τῆς Ἑλλάδας καὶ ξένων χωρῶν, ἀπόρους φυγόποινους. Ἐπίσης ἐπιδοτεῖ κατὰ μήνα τέκνα ἀπόρων κρατουμένων, ποὺ ἐκτίουν ποινὴ σὲ διάφορες φυλακὲς τοῦ κόσμου μὲ 300 εὐρὼ μέχρι τὸ τέλος τῶν σπουδῶν τους σὲ Πανεπιστημιακὲς Σχολὲς καὶ ΤΕΙ τῆς Ἑλλάδος. Πέρα τῶν φυλακισμένων ἀδερφῶν μας ἐνισχύει οἰκονομικὰ καὶ ἄπορες πολύτεκνες οἰκογένειες τῆς Ἑλλάδος καθὼς πυρόπληκτες καὶ σεισμόπληκτες οἰκογένειες σὲ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια. Ὁ π. Γερβάσιος χρησιμοποιώντας ὡς «δούρειο ἵππο» τὴν ἀπέραντη ἀγάπη καὶ φιλευσπλαχνία του κατάφερε νὰ διεισδύσει στὶς ἀφιλόξενες, ἐπὶ τῷ πλείστῳ, καρδιὲς ἀκόμη καὶ τῶν πιὸ ἄτεγκτων κρατουμένων καὶ νὰ εἰσάγει μέσα τους τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ἀνοίγοντάς τους διάπλατα τὸν δρόμο πρὸς τὴν ἐλευθερία ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φυλακῆς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ

Ἑωρτάσθη ἡ ἐπανένωσις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μὲ τὴν Ρωσικὴν Διασποράν

Ἡ Ρωσικὴ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑώρτασε τὴν συμπλήρωσιν πέντε ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἐπανένωσιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας μετὰ τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς. Εἰς τὸ πλαίσιον αὐτὸ ἐτελέσθη θεία Λειτουργία εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Εἰς τὴν θείαν Λειτουργίαν προεξῆρχεν ὁ Πατριάρχης Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλος, ὁ ὁποῖος ὡμίλησε διὰ τὸ γεγονός τῆς ἐπανενώσεως.

δεσμά, πού εἶναι πιὸ δύσκολο νὰ ἐκβληθοῦν, τὰ δεσμὰ τῶν παθῶν. Ὁ Θεὸς ἂς εὐλογεῖ τὸ πολυσχιδὲς ἔργο του, ὥστε νὰ ἀνακουφίσει τὸν πόνο πολλῶν ἀκόμη χιλιάδων ἀδερφῶν μας φυλακισμένων καὶ νὰ «παρασύρει» μὲ τὸ παράδειγμά του, πλήθους συνανθρώπων μας, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀποτείνουν μὲ τὸ δικό τους τρόπο μία χεῖρα βοηθείας σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, πού ὅπως κάθε ἄνθρωπος, ἔτσι καὶ αὐτοὶ, ἔχουν δικαίωμα στὴν μετάνοια. Ὁ Κύριός μας εἶναι Κύριος τοῦ ἐλέους, ἀφοῦ ἐν πρώτοις ἐπέτρεψε τὴν εἴσοδο στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ σὲ ἕνα ληστή, τὸν ὁποῖον τὸν ὁδήγησε ἐκεῖ ἡ ἔμπρακτη μετάνοιά του τὶς τελευταῖες στιγμὲς τοῦ ἐπίγειου βίου του.

***

ΜΠΟΡΕΙ ὁ Τοῦρκος Πρωθυπουργὸς κ. Ἐρντογάν νὰ ἀσκεῖ ἔντονη πολεμικὴ ἐναντίον τῆς Πατρίδος μας, παρόλα αὐτὰ ἡ θέση του περὶ τοῦ ζητήματος τῶν ἐκτρώσεων, τὸ ὁποῖο ταλανίζει κυρίως τὶς ἀναπτυσσόμενες καὶ ἀνεπτυγμένες χῶρες, ἀποτελεῖ κόλαφο πρὸς τοὺς Ἕλληνες πολιτικούς, οἱ ὁποῖοι ψηφίζουν ὅλο καὶ περισσότερα νομοσχέδια ὑπὲρ τῶν ἀμβλώσεων. Ἀνέφερε λοιπὸν ὁ Τοῦρκος Πρωθυπουργός: «Κανεὶς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ἐπιτρέπει. Εἴτε σκοτώνετε τὸ μωρὸ μέσα στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του εἴτε τὸ σκοτώνετε μετὰ τὴ γέννησή του, δὲν ὑπάρχει καμία διαφορά». Ὅταν οἱ πολιτικοὶ μίας χώρας ἔχουν τέτοιες ἀντιλήψεις, πῶς αὐτὴ ἡ χώρα νὰ μὴ προοδεύσει καὶ νὰ μὴ ἀντιμετωπίσει ριζικὰ τὸ θέμα τῆς ὑπογεννητικότητας; Ἐν ἀντιθέσει ἐδῶ στὴν Χώρα μας ἔχουμε στρέψει τήν προσοχή μας στὴ διάσωση σπανίων χελωνῶν καὶ τὴν φροντίδα τῶν τετραπόδων. Γιὰ τὴ γενοκτονία, ποὺ ἐπιτελεῖται κάθε χρόνο στὴ Χώρα μας μὲ τὶς 300.000 τῶν ἐκτρώσεων, ποὺ ἐπιτελοῦνται, ἐλάχιστοι ἀσχολοῦνται. Ὁ κ. Ἐρντογάν ἔχει ἀπόλυτο δίκιο. Δὲν ὑπάρχει καμία διαφορά. Γιὰ τὴν κρίση, ποὺ περνάει ἡ Χώρα μας, ποὺ δὲν εἶναι μόνο οἰκονομική, ἀλλὰ κυρίως πνευματική, τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς εὐθύνης πρέπει νὰ καταλογιστεῖ στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ σήψη τῆς σύγχρονης ἑλληνικῆς κοινωνίας, ποὺ ἐπιτρέπει τὶς μαζικὲς δολοφονίες ἀνθρώπων, ποὺ καταλήγουν πρὶν τὴ γέννησή τους στοὺς κάδους ἀδίστακτων γιατρῶν-δολοφόνων, ἀλλὰ καὶ ὅπως ὑποδεικνύουν τελευταῖα δεδομένα τὰ κατακρεουργημένα σώματα τῶν ἀγέννητων βρεφῶν καταλήγουν ἀκόμα καὶ μέσα σὲ τρόφιμα.

***

ΑΛΛΗ μία ἀπόδειξη καταπέλτης ἀπό τήν πλευρά τῆς ἐπιστήμης, γιὰ αὐτοὺς, ποὺ ἀμφισβητοῦν ἀκόμη καὶ τὴν ὕπαρξη τοῦ Κύριού μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς ἱστορικοῦ προσώπου. Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἡ ἱστοσελίδα «agioritikovima.gr»: «Ἡ σταύρωση καὶ ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν Σταυρὸ συνέβησαν τὴν Παρασκευὴ 3 Ἀπριλίου τοῦ 33ου ἔτους μετὰ Χριστόν. Αὐτὸ ὑποστηρίζουν Ἀμερικανοὶ καὶ Γερμανοὶ γεωλόγοι βάσει τῆς ἀνάλυσης τῆς σεισμικῆς δραστηριότητας στὴν περιοχὴ τῆς Νεκρᾶς Θάλασσας! Οἱ εἰδικοὶ συνέκριναν τὰ σεισμολογικὰ δεδομένα μὲ τὸ κείμενο τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τὶς ἀστρονομικὲς παρατηρήσεις καὶ προσδιόρισαν τὴν ἀκριβῆ ἡμερομηνία θανάτου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». ᾽Αφοῦ λοιπόν ὑπάρχει ταύτιση τῶν ἐπιστημονικῶν δεδομένων μέ τά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὄχι μόνο ἀπό αὐτή τήν ἔρευνα, ἀλλά καί ἀπό πλῆθος ἄλλων, οἱ ὁποῖες ἔχουν δεῖ τό φῶς τῆς δημοσιότητας, ποιός νοήμων ἄνθρωπος μπορεῖ νά συνεχίσει νά ἀμφισβητεῖ τήν ὕπαρξη τοῦ Θεανθρώπου;

Λένε πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι εὐκαιρία ξεκούρασης, περιπλάνησης κι ἀνέμελης ζωῆς γιὰ ὅλους μας… Λένε πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι εὐκαιρία ἐπαφῆς μὲ τὴ φύση (τὴ θάλασσα ἢ τὸ βουνό), γνωριμίας ἀγνώστων τόπων, ἀνθρώπων, νοοτροπιῶν κ.λπ…. Λένε, πάλι, πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι μία θαυμάσια εὐκαιρία γνωριμίας μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶμε, ἐπαφῆς μὲ τὴν οἰκογένειά μας [ποὺ… πόσο (καλὰ) βλεπόμαστε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο ὅλοι ἀπασχολημένοι μὲ τὶς δουλειὲς καὶ τὰ διαβάσματά μας;], ἐπαφῆς καὶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας ἀκόμη… Λένε, τέλος, πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ ξεφύγει κανεὶς ἀπʼ τὰ ὅποια προβλήματά του… Ναί, ὅλα αὐτὰ εἶναι τὸ καλοκαίρι κι ἄλλα ἀκόμη ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε. Ἀναμφισβήτητα, εἶναι μία σπουδαία διέξοδος, ἕνα ἐξαιρετικὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ σʼ ἐμᾶς, ἀρκεῖ… Νὰ τὸ χειριστοῦμε σωστά! Νὰ τὸ ἐκμεταλλευτοῦμε ὅπως πρέπει! Νὰ μὴ τὸ χάσουμε ὡς εὐκαιρία ποὺ εἶναι!

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Καὶ μὲ δυὸ λόγια νὰ τὸ χρησιμοποιήσουμε ἔξυπνα! Γιατί μονάχα ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἐπανέλθουμε ἀνάλαφροι, ξεκούραστοι καὶ ἀνανεωμένοι στοὺς στίβους καὶ τὶς παλαῖστρες μας τὴ νέα χρονιά, ὁπότε καὶ θὰ ἔχουμε σαφῶς καλύτερα ἀποτελέσματα. Ναί, τὰ πάντα ἐξαρτῶνται ἀπό μᾶς! Ἆραγε πῶς… • θὰ ἔρθουμε σʼ ἐπαφὴ μὲ τὴ φύση, διασκεδάζοντας τὴ νύχτα καὶ … κοιμούμενοι τὴν ἡμέρα, ἀντιστρέφοντας ἔτσι τὴ φυσικὴ τάξη τῶν πραγμάτων; • θὰ ἀνανεωθοῦμε ὅταν διασκορπίζουμε σʼ ὅ,τι ἀνούσιο κι ἁμαρτωλὸ τὸν ἑαυτό μας, γιατί αὐτὸ σημαίνει ἡ λέξη «διασκεδάζω» (προέρχεται ἀπʼ τὸ ρῆμα διασκεδάννυμι, πού σημαίνει κατασπαταλῶ, διασκορπίζω); • θὰ ἔλθουμε σʼ ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἄλλους (γονεῖς, ἀδέλφια, παπποῦδες, φίλους κ.λπ) ὡς καὶ τὸν ἑαυτό μας ἀκόμη, ὅταν εἴμαστε «κολλημένοι» σὲ κάποια ὀθόνη (τηλεόρασης, ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστῆ, ἠλεκτρονικοῦ παιχνιδιοῦ, κινητοῦ κ.λπ); • θὰ ξεφύγουμε ἀπʼ τὰ προβλήματά μας, ἰδιαίτερα ἐκεῖνα πού προέρχονται ἀπὸ ἐνοχές, ἂν ἐπιζητοῦμε ὅ,τι ἁμαρτωλὸ ὑπάρχει ἐκεῖ πού θὰ πᾶμε; Λοιπόν, στʼ ἀλήθεια, αὐτὴ δὲν εἶναι ἔξυπνη χρήση τοῦ καλοκαιριοῦ!

Ἐξάλλου ὅσα μᾶς προσφέρει ἡ ἁμαρτία, ὅλα τους ἀνόητα εἶναι! Καὶ παγίδες δικές της εἶναι ὅ,τι μᾶς δημιουργεῖ ἐθισμό, ἐξάρτηση καὶ δουλεία! Ὅλα ἐκεῖνα ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ κατὰ βάθος θέλουμε, αὐτὸ ποὺ ἔχουμε τόσο πολὺ ἀνάγκη, αὐτὸ ποὺ πρέπει. Ναί, τίποτα ἔξυπνο δὲν ὑπάρχει στὸ χῶρο τῆς ἁμαρτίας, παρὰ μόνο ὅ,τι σκέφτεται γιὰ νὰ μᾶς ὑποδουλώσει! Ἔξυπνο εἶναι κάθε τι ποὺ χρησιμοποιοῦμε, γιὰ νὰ τὴν ἀποφύγουμε! Ἔξυπνο εἶναι αὐτὸ μὲ τὸ ὁποῖο τὴν ὑπερβαίνουμε! Ἔξυπνο εἶναι ὅ,τι μᾶς κρατᾶ ἐλεύθερους, γιὰ νὰ κάνουμε ἐκεῖνο ποὺ ὄντως ἀξίζει! Ἂν τὸ κατορθώσουμε αὐτό, καὶ ὡς τὸ βαθμὸ βέβαια, πού θὰ τὸ ἐπιτύχουμε, πόσο δὲν θὰ ἀλλάξει ἡ ζωή μας μὲ τὴν ὀρθὴ ἐκμετάλλευση τοῦ καλοκαιριοῦ, αὐτῆς τῆς μεγάλης εὐλογίας τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας! Πόσα δὲν θὰ ἐπιτύχουμε γιὰ τὸν ἀνεφοδιασμό μας στὸν ἐπερχόμενο χειμώνα! Καὶ τὸ σπουδαιότερο, χωρὶς νὰ φέρουμε πάλι στὶς βαλίτσες μας, τὰ ὅποια προβλήματά μας, ἐκεῖνα πού τρύπωσαν ἐκεῖ τότε πού φεύγαμε… Καὶ τὸ χειρότερο; Ἐξαιρετικὰ διογκωμένα! Σκεφθεῖτε το φίλοι… Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ (ΠΙΛΟΤΙΚΟΥ) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΠΟΥΔΩΝ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

αἰτίας τῶν ποικίλων προβλημάτων τά ὁποῖα ἤδη ἀναλύσαμε λεπτομερῶς (ρευστή καί παραπαίουσα θεολογία, σωρεία θεολογικῶν σφαλμάτων, παντελής κατάργηση τῆς ἱστορικῆς σειρᾶς τῶν μαθημάτων, ἀθρόα εἰσαγωγή ἑτερόδοξης καί ἑτερόθρησκης ὕλης καί συμπλοκή της μέ τήν ὀρθόδοξη, πληθώρα διδακτικῶν μεθόδων, ὁρισμένες ἀπό τίς ὁποῖες διακρίνονται γιά τόν σχολαστικισμό καί τήν πολυπλοκότητά τους, ὑποβολή ἐρωτημάτων ἀκαταλλήλων γιά παιδιά) τό μάθημα δέν θά εἶναι πλέον ὀρθόδοξο χριστιανικό, τό μορφωτικό πλαίσιο γνώσεως καί κατανοήσεως τῆς ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖο θά προσφέρει δέν θά εἶναι «στιβαρό» ἀλλά σαθρό καί θά καταπατᾶ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν μαθητῶν, τῶν ὁποίων ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση καί ταυτότητα θά κινδυνεύει ἀνά πᾶσα στιγμή νά διασαλευθεῖ. ιη) Γιά ὅλους τούς ὡς ἄνω λόγους θά ἀποτελέσει ἡ ἐφαρμογή τοῦ ὑπό ἐξέταση προγράμματος παράβαση τοῦ 13ου καί τοῦ 16ου ἄρθρων τοῦ Συντάγματος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας. Κατ΄ αὐτόν τόν τρόπο θά παραβιάζεται καί ἡ διεθνής Σύμβαση τῆς Ρώμης τῆς 4ης Νοεμβρίου 1950 «περί προασπίσεως τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν», ὅπως καί ἡ «Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ» τοῦ Ο.Η.Ε. Θά παραβιάζεται ἐπίσης ὁ σύμφωνος μέ τό Σύνταγμα νόμος 1566/85, τόν ὁποῖο τό πρόγραμμα ἐπικρίνει, ἀντί νά τόν ἐφαρμόζει ἄμεσα. ιθ) Λόγῳ ὅλων αὐτῶν τῶν παραβιάσεων θά γίνει αἰτία νά ἀπαλλάσσονται ἀπό αὐτό πολλοί ὀρθόδοξοι χριστιανοί μαθητές. κ) Φιλοδοξεῖ νά περιλάβει στό μαθητικό δυναμικό τοῦ ἑλληνικοῦ μαθήματος θρησκευτικῶν ὅλους τούς ἀλλοθρήσκους μαθητές, ἀλλά δέν πρόκειται νά τό ἐπιτύχει, διότι τό ἀλλόκοτο μεῖγμα γνώσεων, τό ὁποῖο εἰσηγεῖται δέν πρόκειται νά ἱκανοποιήσει τούς πιστούς καμμίας θρησκείας. κα) Ἀποσκοπεῖ νά συμβάλει στήν δημιουργία «πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας», καί παραβιάζει, ἔστω καί λόγῳ ἀβλεψίας, τό ἄρθρο 5 τοῦ Συντάγματος.

ΙΓ΄. Τί πρέπει ἐν τέλει νά γίνει

Ἀποδείξαμε ὅτι τό ἐν λόγῳ πρόγραμμα σπουδῶν εἶναι ἀντισυνταγματικό, παράνομο, θεολογικῶς καί παιδαγωγικῶς ἀπαράδεκτο καί γενικά δέν ἀντέχει σέ κριτική, ὅσο καλοπροαίρετη καί ἄν εἶναι αὐτή. Γι΄ αὐτό θεωροῦμε ἐπιβεβλημένο νά τεθεῖ στό ἀρχεῖο. Ἐπίσης προτείνουμε νά μή ἀπαγορευθεῖ τό ὀρθόδοξο χριστιανικό μάθημα θρησκευτικῶν καί νά μή ἐπιχειρηθεῖ στό ἑξῆς νά ἀποτελέσει τό σχολικό μάθημα ἀντίπραξη στήν κατήχηση τήν ὁποία λαμβάνουν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί μαθητές μας ἀπό τήν οἰκογένεια καί ἀπό τήν ἐνορία τους, ἀλλά νά ἀποτελέσει ἀπαραίτητη ἐπιστημονική παιδαγωγική της συνέχεια. Ἐάν τό σχολικό μάθημα ἀποτελέσει ἕνα εἶδος ἀντικατηχήσεως, θά εἶναι τό τόλμημα αὐτό προσβολή πρός ὅλους τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς. Εἶναι ἑπομένως ἀπόλυτη ἀνάγκη νά συνεχισθεῖ τό ὀρθόδοξο χριστιανικό μάθημα, ὥστε νά ἀποσοβηθεῖ ἡ ἀντισυνταγματικότητα τοῦ ἐν λόγῳ ἀπορριπτέου προγράμματος ὅπως καί ἡ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν μαθητῶν. Ὁποιοδήποτε εἶδος προγράμματος καί ἄν υἱοθετηθεῖ, (περιεχομέ-

Μπορεῖς νὰ βοηθήσης κι᾿ ἐσὺ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ἂν θελή σης. Γράψε κι᾿ ἐσὺ ἕνα ΝΕΟΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΝ.

νων, στόχων, διαδικασίας), θά πρέπει νά καταστεῖ καθολική συνείδηση, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά ἀποστερεῖ ἀπό τούς ὀρθοδόξους χριστιανούς στοιχεῖα ὀρθοδόξου πίστεως καί ζωῆς ἀπαραίτητα γιά τήν ὁλοκλήρωσή τους καί νά τούς ἐπιβάλλει ἑτερόθρησκα στοιχεῖα, τά ὁποῖα εἶναι δυνατόν νά τούς ἀποπροσανατολίσουν. Στό νέο ὀρθόδοξο χριστιανικό μάθημα θρησκευτικῶν δέν θά πρέπει στήν ὑποχρεωτική ἐκπαίδευση νά διαταραχθεῖ ἡ ἱστορική σειρά τῶν θεμάτων τῆς διδασκαλίας, διότι αὐτό δημιουργεῖ σοβαρή σύγχυση στούς μικρούς μαθητές. Καλό θά ἦταν νά ἐμπλουτισθεῖ τό πρόγραμμα μέ θέματα καί πηγές ἀπό τούς θησαυρούς τῆς ὀρθοδοξίας, βιβλικούς, πατερικούς, καλλιτεχνικούς καί ὄχι νά χορηγοῦνται διδακτικά ἐγχειρίδια ἀνιαρά καί στερούμενα ὁποιουδήποτε διδάγματος τό ὁποῖο θά μποροῦσε νά κινήσει τό ἐνδιαφέρον καί νά δώσει ἐναύσματα στόν συναισθηματικό κόσμο καί στή δημιουργική φαντασία τῆς παιδικῆς καί τῆς προεφηβικῆς ἡλικίας καί νά ἀποτελέσει δείκτη ζωῆς τῶν παιδιῶν μας στήν μετέπειτα ζωή τους. Ἑπομένως τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος δέν θά παρουσιάζεται καί δέν θά διδάσκεται σάν κάτι τό ὁποῖο συνέβη στό παρελθόν, ὥστε νά ἀπαιτεῖται ἐν τέλει ἀπό τόν μαθητή ἁπλῶς νά τό ἀπομνημονεύσει. Κάτι τέτοιο θά ἀδικοῦσε πρῶτα πρῶτα τούς μαθητές μας καί ὁπωσδήποτε τήν ὀρθόδοξη παράδοση, πίστη καί ζωή. Ὁ μαθητής θά καλεῖται νά στοχασθεῖ, νά προβληματισθεῖ, νά κρίνει, νά ἐργασθεῖ ἐπάνω στήν ὀρθόδοξη πίστη καί ζωή, ἐπειδή εἶναι παροῦσα καί σήμερα, ἐπειδή ὁ Χριστός δέν εἶναι ζήτημα τοῦ παρελθόντος, ἀλλά εἶναι τό παρόν καί τό μέλλον κάθε χριστιανοῦ. Ἑπομένως προτείνουμε:

α) Τά μαθήματα κάθε τάξεως νά ἀποτελοῦνται ἀπό ἕξι ἑνότητες τῶν ἕξι ὡρῶν ἡ καθεμία. β) Οἱ τέσσερις νά ἔχουν αὐστηρή χρονολογική σειρά βάσει τῆς βιβλικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καί οἱ δύο ἑνότητες θά μποροῦν νά περιλαμβάνουν θέματα κατ΄ ἐπιλογήν, ὄχι ὅμως νοθευμένα μέ ἑτερόδοξα καί ἑτερόθρησκα στοιχεῖα, διότι αὐτό ἀποτελεῖ καταπάτηση ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν ὀρ θοδόξων χριστιανῶν καί παράβαση τῶν νόμων. Εἶναι ἄρα δυνατόν νά ἰσχύσουν οἱ νεοεισαγόμενες στήν Ἑλλάδα μέθοδοι διδασκαλίας, μέ μέτρο καί ἀφοῦ ἀσκηθοῦν οἱ ἐκπαιδευτικοί στή χρήση τους, ὥστε νά ἐμβαθύνουν μέσῳ αὐτῶν οἱ μαθητές μας στούς θησαυρούς τῆς παραδόσεως, τῆς ὁποίας εἶναι κληρονόμοι, καί νά τούς ἐνστερνίζονται μέσῳ τῆς βιωματικῆς διδασκαλίας, καί ὄχι νά πελαγοδρομοῦν ἀπό νεαρότατη ἡλικία σέ ζητήματα τά ὁποῖα εἶναι ἔξω ἀπό τή ζωή τους καί κινδυνεύουν νά ἐπηρεασθοῦν δυσμενῶς ἀπό αὐτά, κινδυνεύει δηλαδή νά διασαλευθεῖ ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη καί ταυτότητά τους.

Ὑποσημειώσεις:

58 Ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά πληροφορηθεῖ τό περιεχόμενο τῶν δύο αὐτῶν συμβάσεων καί τό πῶς ἡ μή ὕπαρξη ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος θρησκευτικῶν στήν Ἑλλάδα τίς παραβιάζει, μπορεῖ νά διαβάσει ἀπό τό διαδίκτυο τό Κεφ. Β΄ τῆς μελέτης μας «Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική παιδεία ὑπερβαίνει τεχνητές κρίσεις καί τεχνητά ἀδιέξοδα». 59 Γιά τό θέμα αὐτό βλ. στό διαδίκτυο τήν μελέτη μας μέ τίτλο «τό μέλλον τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παιδείας στά ἑλληνικά σχολεῖα», κεφ. Κ΄. «Πρέπει κάτι νά ἀλλάξει στό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος;» 60 Πρόγραμμα σ. 18.

ΟΥΚ Ο ΘΕΟΣ ΚΟΛΑΖΕΙ ΤΙΝΑ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ναμεῖ μέ Μανιχαϊσμό. Ἑπομένως, ἡ ὑπερβολική ἒμφαση σέ μερικές χριστιανικές ἀλήθειες εἶναι παραδεκτή καί σεβαστή, ἐφʼ ὃσον τήν ἲδια στιγμή δέν ἀποσιωπῶνται καί δέν ὑποβαθμίζονται κάποιες ἂλλες, τοὐτέστιν οἱ ὑπόλοιπες χριστιανικές ἀλήθειες! Ὁποιαδήποτε λοιπόν προσπάθεια γιά νά ἐξαρθεῖ εἲτε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ βάρος τῆς δικαιοσύνης Του, εἲτε ἡ δικαιοκρισία Του σέ βάρος τῆς ἀγαθότητάς Του, ἀναπόφευκτα καταλήγει στίς αἱρέσεις τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων ἢ τοῦ ἀπόλυτου Προορισμοῦ, ἀντίστοιχα. Ἡ μέση καί βασιλική ὁδός τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ὁποία καί ἀκολουθεῖ ὁ π. Ἀστέριος Χατζηνικολάου, μᾶς προφυλάσσει τόσο ἀπό τήν ἀδυσώπητη δικαιοσύνη (κρίση) τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία διακηρύσσουν οἱ σκληροί καί ἂτεγκτοι ἂνθρωποι, ὃσο καί ἀπό τήν ἀφελῆ, τήν «ἀγαθιάρικη» ἀγάπη Του, τήν ὁποία ἐστερνίζονται οἱ ὑπερευαίσθητοι συνάνθρωποί μας10. Ἐξ ἂλλου, αὐτό ἀκριβῶς δέν κάνουν οἱ αἱρετικοί; Ἀπολυτοποιοῦν τό σχετικό, υἱοθετοῦν καί προβάλλουν μόνο τήν μισή ἀλήθεια, ἡ ὁποία μισή ἀλήθεια εἶναι χειρότερη κιʼ ἀπό τό ψέμα. Τελικά ὃμως, ὁ χριστιανικός Θεός εἶναι φιλάνθρωπος καί δίκαιος μαζί!

Ὑποσημειώσεις

1 Ἀρχιμανδρίτου Ἀστερίου Χατζηνικολάου, Μέλλουσα Κρίση καί Αἰωνιότητα, ἒκδοση Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20114. 2 Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Διάλογος κατά Μανιχαίων, 44, ΕΠΕ 5, σ. 196, βλ. Ἀρχιμανδρίτου Ἀστερίου Χατζηνικολάου ὃ.π. σ. 235-236. 3 Βλ. Τσιτσίγκου Σπύρου, «Τό νέο βιβλίο Θρησκευτικῶν τῆς Γ΄ Λυκείου», Θεοδρομία 5, (2000), σ. 115123. 4 Βλ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἒκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως,

εἰσαγωγή- μετάφραση- σχόλια Νίκου Ματσούκα, Ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1989, κεφ.28 (42) καί 29 (43), σ. 194-200, 19 (92), σ. 414- 416, 21 (94), σ. 420, 27 (100), σ. 444-448, 452, βλ. ἐπίσης Τσιτσίγκου Σπύρου, ὃ.π. σ. 121123. 5 Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἒκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὃ.π. 29 (43), σ. 194- 200. 6 Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἒκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὃ.π. 20 (93), σ. 418, βλ. ἐπίσης Ματσούκα Νίκου, Δογματική καί Συμβολική Θεολογία Β΄, ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 19882, σ. 211-212, Ἀγγελόπουλου Ἰωάννη, «Ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου, μιά δραματική πραγματικότης μέ συνέπειες», Διάβαση (Διμηνιαία ἒκδοση Γραμματείας κατηχήσεως Ἱερᾶς Μητροπόλεως Περιστερίου), ἒτος 13ο – τεῦχος 72ο (Μάϊος- Ἰούλιος 2008). 7 Βλ. Παναγιώτη Ν. Γκουρβέλου, «Εἶναι τό κακό μή ὂν; (Μεταξύ Μανιχαϊσμοῦ καί Πελαγιανισμοῦ)», Μυστικές διαδρομές, ἐκδοτική παραγωγή Σαΐτης, Πάτρα 2010, σ. 105- 110. 8 Βλ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἒκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὃ.π. 19 (92) καί 20 (93), σ. 412- 420, Ἀγγελόπουλου Ἰωάννη, ὃ.π. 9 Βλ. Παπαθανασίου Ν. Ἀθανασίου, Θέματα Χριστιανικῆς Ἠθικῆς, ΟΕΔΒ, Ἀθήνα 20023, σ. 81, 83. Πάντως ἡ Ἐκκλησία, διά στόματος ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, διακηρύσσει τήν ὑπεροχή τῆς ψυχῆς μας ἒναντι τοῦ σώματος, Εἰς Ρωμ. Ὁμ. 13, 2, PG 60, 509 καί Εἰς Ἐφεσ. Ὁμ. 5, 4, PG 62, 42. Bλ. ἐπίσης πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ν. Ζήση, Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, κατά τόν Ἃγιον Ἰωάννην Χρυσόστομον, Πατερικά 2, Ἐκδόσεις Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1992, σ. 171-178. 10 Βλ. Παναγιώτη Ν. Γκουρβέλου, «Χριστιανική Ἐσχατολογία καί Ἀποκατάσταση τῶν πάντων (Ἃγιος Αὐγουστῖνος καί Ὠριγένης)», Μυστικές διαδρομές, σ. 83-104 καί Κοινωνία (τ. Ὀκτ.- Δεκεμ. 2007).


1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

Σελὶς 5η

Ο 76ος ΙΕΡΟΣ ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΤ´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ, ΝΟΜΙΚΟΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΑΣ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ «ΑΥΛΑΣ» ΤΩΝ Ι. ΝΑΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΙΑ ΤΟ ΑΒΑΤΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Ἐδιάβασα, στὸ ὑπ᾽ ἀριθ. 1897/1410-2011 φύλλον τοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ, τὴν διαμαρτυρίαν τοῦ — μὲ ἀρχικὰ γράμματα— Χ.Χ. ἀπὸ τὴν Ἀθήνα γιὰ τὴν βεβήλωση τοῦ ἱεροῦ χώρου ἑνὸς ἐξωκκλησιοῦ στὴν καρδιὰ τῆς Πελοποννήσου ἀπὸ νέους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴ συνεργασία τοῦ ἱερέα, ποὺ τοὺς παρεχώρησε τὴν αὐλὴ τοῦ ἐξωκκλησιοῦ μὲ διευκολύνσεις (ρεύματος, καθισμάτων, τραπεζῶν κ.λπ.), πραγματοποίησαν «Summer party» βεβηλώνοντας τὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Κι ἐπειδή, ὅπως φαίνεται, ὁ ἐπιστολογράφος Χ.Χ. δὲν ἤξερε ὅτι ὑπάρχει ἱερὸς κανόνας τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἀπαγορεύει τὴν μετατροπὴ τοῦ ἱεροῦ περιβόλου τῶν Ἐκκλησιῶν σὲ καπηλεῖον (ταβέρνα) μὲ πώληση κρεάτων καὶ ποτῶν, γι᾽ αὐτὸ ἀπεφάσισα νὰ σᾶς στείλω αὐτὴν τὴν ἐπιστολή, γιὰ νὰ μάθουν καὶ ἀρκετοὶ ἱερεῖς ἢ ἀκόμη καὶ Ἀρχιερεῖς, ποὺ δὲν τὸ γνωρίζουν. Ὁ ΟΣΤ´ (76ος), λοιπὸν, κανόνας τῆς Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέγει: «Ὅτι οὐ χρὴ ἔνδον τῶν ἱερῶν περιβόλων, καπηλεῖον, ἢ τὰ δι᾽ ἀρωμάτων (βρωμάτων παρ᾽ ἄλλοις) εἴδη προτιθέναι, ἢ ἑτέρας πράσεις ποιεῖσθαι, τὸ σεβάσμιον ταῖς Ἐκκλησίαις φυλάσσοντας. Ὁ γὰρ Σωτὴρ ἡμῶν καὶ Θεὸς διὰ τῆς ἐν σαρκὶ πολιτείας παιδαγωγῶν ἡμᾶς, μὴ ποιεῖν τὸν οἶκον τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ ἐμπορίου οἶκον παρεκελεύετο. Ὃς καὶ τῶν Κολλυβιστῶν τὸ κέρμα ἐξέχεε, καὶ τοὺς τὸ ἱερὸν κοινοποιοῦντας ἀπήλασεν. Εἴ τις οὖν ἐπὶ τῷ προκειμένῳ ἁλῶ πλημμελήματι ἀφοριζέσθω» ΠΗΔΑΛΙΟΝ σελ. 287.

Ὁ Μέγας Βασίλειος

Στὴ σημείωση (3) τῆς ἴδιας σελίδας γράφει: «Κατηγορεῖ πρὸς τούτοις καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος (ὅρ. κατὰ πλάτ. μ´.) τὰς πωλήσεις καὶ ἀγοράς, ὁποὺ γίνονται εἰς τὰς Ἐκκλησίας, τῶν Μαρτύρων καὶ Ἁγίων, κατὰ τὰς ἑορτὰς αὐτῶν, λέγων· ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διὰ ἄλλο τι δὲν συναθροίζονται εἰς τοὺς ναοὺς καὶ εἰς τὰς περιοχὰς τῶν ναῶν, πάρεξ διὰ νὰ προσευχηθοῦν, καὶ διὰ νὰ ἔλθουν εἰς ἐνθύμησιν τῆς μέχρι θανάτου ἐνστάσεως καὶ ἀγῶνος ὅπου ἔδειξαν οἱ Ἅγιοι διὰ τὴν εὐσέβειαν, καὶ διὰ νὰ παρακινηθοῦν καὶ αὐτοὶ πρὸς τὸν ὅμοιον ζῆλον, καὶ οὐχὶ διὰ νὰ κάμνουν τὴν ἑορτὴν καὶ τὸν ναὸν αὐτῶν ἀγορὰν καὶ πραγματείαν. Προσθέτει δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι τόσον ὀργίζεται ὁ Θεὸς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας εἰς τοὺς ναοὺς ἢ στὰ περιαύλια τῶν ναῶν, ὥστε ὅπου ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ πάντοτε καὶ πανταχοῦ πρᾷος ὤν καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, ὅμως ἐναντίον εἰς μόνους τοὺς περὶ τὸ ἱερὸν πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἐσήκωσε φραγγέλιον νὰ τοὺς κτυπήσῃ, ἐπειδὴ αἱ πραγματεῖαι αὗται μεταβάλλουσι τὸν οἶκον τῆς προσευχῆς εἰς σπήλαιον ληστῶν καὶ κλεπτῶν».

Ἡ «Χριστοήθεια τῶν Χριστιανῶν»

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης εἰς τὸ βιβλίον του ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, εἰς τὸν δεύτερον λόγον του «Ὅτι οἱ Χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ παίζουν ὄργανα οὔτε νὰ χορεύουν καὶ νὰ τραγουδοῦν» σελ. 28, λέγει: «θρήνου δὲ ἄξιοι εἶναι κατὰ ἀλήθειαν οἱ παίζοντες τὰ ὄργανα καὶ τραγουδοῦντες καὶ χορεύοντες· διότι ὑστεροῦνται, ὄχι μόνον τῆς παρούσης ζωῆς μὲ τὴν σκλαβίαν καὶ τὸν ἀπὸ τὴν πεῖναν θάνατον, ἀλλ᾽ ὑστεροῦνται ἀκόμη καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ κληρονομοῦν μόνην τὴν τιμωρίαν τοῦ Ἅδου καὶ κόλασιν», καὶ στὴν σελ. 33 λέγει: «Ὅθεν, ἂν ἐσὺ Χριστιανέ, εἰς τὰς ἑορτὰς τῶν ἁγίων, δὲν πηγαίνεις διὰ νὰ ἀκούσῃς τὰ κατορθώματα

τῶν ἁγίων, καὶ κατὰ τὸ δυνατὸ νὰ τοὺς μιμηθῆς, ἀλλὰ καλεῖς παιγνίδια καὶ χορεύεις καὶ τραγουδεῖς, δὲν δοξάζεις πλέον οὔτε τιμᾶς τοὺς ἑορταζομένους ἁγίους, ἀλλὰ μάλιστα τοὺς ἀτιμάζεις· διότι κάμνεις ἐκεῖνα τὰ ἔργα ὅπου μισοῦν οἱ ἅγιοι καὶ ἀποστρέφονται… ἀλλὰ τιμᾶς καὶ δοξάζεις τὸν διάβολον· διότι αὐτὰ

θίες. Καὶ τὴν ἄλλη μέρα, πάλι τὰ ἴδια, μέχρις ἀργὰ τὴ νύκτα. Ὑπερηφανεύονται γιὰ τὸ πόσο χόρεψαν, πόσο ἀρνὶ ἔφαγαν καὶ πόσο κρασὶ ἤπιαν. Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ γεμίσουν τὰ τραπέζια ἀπὸ κόσμο, νὰ φᾶνε, νὰ πιοῦν καὶ νὰ χορέψουν. Μπορεῖ νὰ ἔχουν τὴν διαίσθηση ἀπὸ τὸ δικαστήριο τῆς συ-

εἶναι ἡ πομπὴ καὶ ἡ δόξα τοῦ διαβόλου καὶ γίνεσαι μιμητὴς ὄχι τῶν ἁγίων, ἀλλὰ τῶν δαιμόνων». Ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἀμώς, λέγει καὶ σὲ μᾶς τοὺς χριστιανούς, ὅπως τότε στοὺς Ἑβραίους: «μεμίσηκα, ἀπῶσμαι ἑορτὰς

νειδήσεως ὅτι αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς δὲν ὁδηγεῖ στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ στὴν κόλαση. Κι ὅμως εἶναι τόσον ναρκωμένοι ἀπὸ τὸ πάθος τῆς καλοπέρασης, ὥστε δὲν δίδουν σημασία. Πραγματοποιοῦν μάλιστα τέτοια γλέντια σὲ περιόδους νηστείας. Διαφημίζουν τὸ γλέντι μὲ ἀφίσες καὶ ἴσως νομίζουν ὅτι ὁ Θεὸς συνηγορεῖ στὴν παρανομία τους! Ὁ Θεὸς μισεῖ τέτοια γλέντια, ποὺ γίνονται αἰτία παραβάσεως τοῦ νόμου Του. Δὲν γνωρίζουν δυστυχῶς οἱ χριστιανοὶ ὅτι αὐτὸς ὁ τρόπος ἑορτασμοῦ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ Ἱερὸς Κανόνας τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀφορίζει ὅσους δὲν ὑπακούουν –ἱερεῖς καὶ λαϊκούς–, ἀλλὰ μετατρέπουν τὸν αὐλόγυρο τῆς ἐκκλησίας σὲ κέντρο διασκέδασης. Μπορεῖ νὰ μὴ δίδεται γραπτὸς ἀφορισμός, ἀλλὰ πνευματικὰ ἰσχύει ὁ ἀφορισμὸς ἐφ᾽ ὅσον δὲν ὑπακούουν εἰς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῶν Ἁγίων Πατέρων. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστός μας εἶπε πρὸς τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους Του καὶ δι᾽ αὐτῶν εἰς τοὺς μετέπειτα Ἁγίους: «ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν, ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. ι´, 16). Ὅποιος παρακούει τοὺς Ἁγίους Πατέρας, ποὺ ἐθέσπισαν αὐτὸν τὸν Ἱερὸν Κανόνα, παρακούει τὸν Θεόν. Ὁ Θεὸς τὰ σημειώνει ὅλα αὐτὰ καὶ ἀναλόγως θὰ μᾶς κρίνει. Καὶ οἱ ποιμένες ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν σωτηρία τῶν λογικῶν προβάτων. Δὲν δίδουν σημασία εἰς τοὺς λόγους τοῦ Μαθητοῦ τῆς Ἀγάπης: «μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐάν τις ἀγαπᾶ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ· ὅτι πᾶν τὸ ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν καὶ ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρός ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ κόσμου ἐστί. Ὁ δὲ κόσμος παράγεται καὶ ἡ ἐπιθυμία αὐτοῦ…» (Α´ Ἰωάν. β´, 15-16).

Τοῦ κ. Στεφάνου Κοντοστάνου, Συντ. Διδασκάλου

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

ὑμῶν, καὶ οὐ μὴ ὀσφρανθῶ θυσίας ἐν ταῖς πανηγύρεσιν ὑμῶν» (κεφ. ε´, 12) «μετάστησον ἀπ᾽ ἐμοῦ ἦχον ὠδῶν σου, καὶ ψαλμὸν ὀργάνων σου οὐκ ἀκούσομαι» (κεφ. ε´, 23) «μεταστρέψω τὰς ἑορτὰς ὑμῶν εἰς πένθος, καὶ πάσας τὰς ὠδὰς ὑμῶν εἰς θρῆνον» (κεφ. η´, 10). Δυστυχῶς καὶ στὸ χωριό μου πέρυσι (2011) τὸ ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο ἐπέτρεψε στὸν ἐκπολιτιστικὸ Σύλλογο τοῦ χωριοῦ —ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας— νὰ διοργανώσει χοροὺς καὶ τραπεζώματα ἀκριβῶς ἔξω ἀπὸ τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ, ἐνῶ αὐτὸ δὲν ἔχει ξανασυμβεῖ. Τοὺς εἶπα ὅτι αὐτὸ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶχαν πάρει τὴν ἀπόφαση καὶ δὲν μοῦ ἔδωσαν σημασία. Μάλιστα στὸ χῶρο ὅπου ἦταν ἡ ὀρχήστρα καὶ χόρευαν καὶ εἶχαν τοποθετήσει τὰ μισὰ τραπέζια, πρὶν λίγα χρόνια ὑπῆρχαν οἱ τάφοι τῶν κεκοιμημένων τοῦ χωριοῦ μας, ἀλλὰ ἔγινε ἀνακομιδὴ τῶν ὀστῶν εἰς τὸ νέο κοιμητήριο. Σὲ κάποια ὅμως μνήματα παρέμειναν τὰ ὀστᾶ μέσα, διότι δὲν ἐνδιαφέρθησαν οἱ συγγενεῖς γιὰ τὴν ἀνακομιδή. Ἰσοπεδώθηκε ὁ χῶρος κι ἔτσι τὸ γλέντι γινόταν κι ἐπάνω σὲ κάποια ἱερὰ μνήματα νεκρῶν. Τὰ προηγούμενα χρόνια τὸ κοσμικὸ πανηγύρι γινόταν στὴν πλατεῖα τοῦ χωριοῦ. Δυστυχῶς πολλὰ ἐκκλησιαστικὰ συμβούλια συσχηματίζονται μὲ τὸν κόσμον καὶ δὲν δίδουν σημασία στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Νομίζουν ὅτι ὑποχρέωσή τους εἶναι μόνον νὰ κανονίζουν τὰ ἔσοδα καὶ τὰ ἔξοδα τῆς ἐνορίας γιὰ τὶς ἀνάγκες καὶ τὸν εὐπρεπισμὸ τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ δὲν δίδουν σημασία σὲ θέματα πίστεως καὶ στὴν Ἱερὰ Παράδοση. Δίδουν σημασία στὶς κοσμικὲς παραδόσεις καὶ ὄχι σὲ ὅσα μᾶς παρέδωσεν ὁ Θεὸς διὰ τῶν Ἁγίων Του. Δυστυχῶς σὲ πολλὰ χωριὰ κάνουν γλέντι καὶ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς μέχρι τὶς 2 ἡ ὥρα τὴ νύκτα, γλεντοκοπᾶνε καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὶς ἀκολου-

Μυστήριον ἡ παραίτησις τοῦ Μουφτῆ τῆς Κομοτηνῆς

Εἰς τὴν Θράκην δὲν ἐξελέγησαν ἁπλῶς τρεῖς Βουλευταὶ ὑπὸ τῆς Μουσουλμανικῆς Μειονότητος μὲ τὴν «βοήθειαν» τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου εἰς τὴν περιοχήν. Συμβαίνουν καὶ ἄλλα περίεργα, ὅπως διὰ παράδειγμα εἶναι ἡ παραίτησις τοῦ μετριοπαθοῦς Μουφτῆ Κομοτηνῆς κ. Μέτζο Τζεμαλῆ. Παρὰ τὰ ὅσα περὶ τοῦ ἀντιθέτου ὁ κ. Τζεμαλῆ παρητήθη, ἐπειδὴ ἦτο ἐνοχλημένος ἀπὸ τὴν στάσιν τῆς Πολιτείας. Ὁ κ. Τζεμαλῆς κατὰ τὰ ἔτη, ποὺ ἦτο Μουφτὴς δὲν ἐδημιούργησε προβλήματα εἰς τὴν Θράκην. Λέγεται ὅτι ἔχει σπουδάσει τὴν «θεολογίαν τοῦ Ἰσλάμ» εἰς τὴν Σαουδικὴν Ἀραβίαν καὶ ἦτο φίλα προσκείμενος πρὸς τὴν Χώραν αὐτήν. Σχετικῶς μὲ τὴν παραίτησιν τοῦ Μουφτῆ ἡ ἱστοσελίς komotiniPress.gr γράφει (καὶ ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ δημοσιεύματα τοῦ τύπου τῆς Θράκης) τὰ ἀκόλουθα:

«Τεράστιος ἦταν ὁ ἀντίκτυπος, ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ ΚομοtiniΡress.gr ὅτι ὁ Μου φτὴς Κομοτηνῆς Μέτζο Τζεμαλῆ ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴ θέση του. Ἡ ἀποκάλυψη ἔπιασε ἀρκετοὺς "στὸν ὕπνο" καθὼς ἡ ἐξέλιξη ἦταν ἰδιαίτερα ξαφνική. Ἐκτὸς ἀπὸ ἔκ πληξη προκαλεῖ διάφορες ἀντιδράσεις σὲ διάφορες πλευρές. Σὲ μία ἐποχὴ ἔντονης ἀμφισβήτησης τοῦ θεσμοῦ καὶ μαζικὸ αἴτημα τῆς μειονότητας γιὰ ἐκλογή, ὁ Μουφτὴς Κομοτηνῆς ἦταν ὁ μόνος, ποὺ μποροῦσε νὰ διασώζει τὸ κῦρος τοῦ θεσμοῦ στὴ Θράκη, καθὼς στὴν Ξάνθη δὲν ὑπάρχει ἡ ἴδια εἰκόνα γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Μου φτῆ, ποὺ εἶναι προφανῶς κατώτερος τῶν περιστάσεων. Ὁ Μέτζο

Τζεμαλῆ ἀποχωρεῖ, μὲ σοβαρὰ βάσιμο τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἰσχύουν οἱ πληροφορίες γιὰ τὴν ἐνόχλησή του ἀπὸ τὴ στάση τῆς πολιτείας καὶ τῶν ὑπευθύνων ἀπέναντί του, μὲ διάφορες ἀφορμές, γεγονὸς ποὺ περιπλέκει τὸ σκηνικό.

Τί προβλέπεται γιὰ τὸ διορισμὸ τοῦ Μουφτῆ

Σὲ ὅτι ἀφορᾶ στὴν ἀντικατάστασή του, μὲ βάση τὸν περιβόητο νόμο 1920/1990, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόστηκε γιὰ πρώτη φορά, ὅταν διορίστηκαν οἱ τρεῖς Μουφτῆδες τῆς Θράκης καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ ὁ τρόπος ἀναπλήρωσης ἑνὸς ἄλλου. Πρακτικά, ἂν ἐφαρμοστεῖ ὁ νόμος, προβλέπει τὴ δημιουργία ἐντεκαμελοῦς ἐπιτροπῆς μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς μειονότητας, ἁρμόδιας νὰ προτείνει ἕνα κατάλογο ὑποψηφίων μουφτήδων, ἐκ τῶν ὁποίων διορίζεται ἕνας βάσει προσόντων μὲ θητεία, ποὺ διαρκεῖ 10 ἔτη (πρόσφατα ἀνανεώθηκαν οἱ θητεῖες τῶν Μουφτήδων στὴ Θράκη). Κάτι τέτοιο, τὴ δεδομένη στιγμὴ φαντάζεται ἀρκε τὰ δύσκολο ὡς ἐγχείρημα. Πάντως ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν διπλωματικῶν ὑπηρεσιῶν, φαίνεται ὅτι τοὺς προηγούμενους μῆνες δὲν ὑπῆρξε πληροφόρηση γιὰ τὸ πρόβλημα ἢ ἐπιδείχθηκε ἀδιαφορία.(;) Στὴν ἑλληνικὴ πλευρὰ ἡ Ὑπηρεσία Πολιτικῶν Ὑποθέσεων ἐπιχειρεῖ νὰ καλύψει τὸ πρόβλημα, ποὺ δημιουργεῖται μὲ σιωπή, ἐνῶ ἀντίθετα στὴν πλευρὰ τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου, ἡ εἴδηση ἂν καὶ ἀπρόσμενη, ἔγινε δεκτὴ μὲ συγκρατημένο ἐνθουσιασμό. Ἄλλωστε ἡ ἀποχώρηση τοῦ μουφτῆ Κομοτηνῆς, ἐξυπηρετεῖ τὰ σχέδια τῆς γείτονος, παρότι δὲν εἶχαν λόγο στὴ λήψη τῆς ἀπόφασης».

Ὁ Κων. Μουρατίδης

Καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου καὶ τῆς Ποιμαντικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Κωνσταντῖνος Δωρ. Μουρατίδης εἰς τὸ βιβλίον του Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες «Στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας» (σελ. 11) γράφει: «Εἰς τὸν Ἐπίλογον τῶν 85 Κανόνων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τονίζεται: “Ταῦτα περὶ Κανόνων διατετάχθω ὑμῖν παρ᾽ ἡμῶν, ὦ Ἐπίσκοποι. Ὑμεῖς δὲ ἐμμένοντες αὐτοῖς σωθήσεσθε, καὶ εἰρήνην ἕξετε, ἀπειθοῦντες δὲ κολασθήσεσθε, καὶ πόλεμον μετ᾽ ἀλλήλων ἀΐδιον ἕξετε, δίκην τῆς ἀνηκοΐας τὴν προσήκουσαν τιννῦντες”. Ἀναφέρων δὲ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὅτι “ὡρίσθη παρὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων χρῆναι καὶ μετὰ θάνατον ἀναθεματίζεσθαι τοὺς εἴτε εἰς πίστιν, εἴτε εἰς Κανόνας ἁμαρτήσαντας” ἀναφωνεῖ: “ὅρα φοβερὸν λόγον, ἀγαπητέ”, διὰ νὰ παραπέμψῃ ἐν συνεχείᾳ καὶ εἰς τὴν ἑξῆς συνοδικὴν ἀπόφασιν: «Τοῖς ἐν καταφρονήσει τιθεμένοις τοὺς ἱεροὺς καὶ θείους Κανόνας τῶν ἱερῶν Πατέρων ἡμῶν, οἳ καὶ τὴν ἁγίαν Ἐκκλησίαν ὑπερείδουσι, καὶ ὅλην τὴν Χριστιανικὴν πολιτείαν κοσμοῦντες πρὸς θείαν ὁδηγοῦσιν εὐλάβειαν, ἀνάθεμα». (Πηδάλιον σελ. μ´ Ἔκδοσις Ρηγοπούλου). Στὸ τέλος οἱ διάφοροι σύλλογοι ὑπερηφανεύονται ὅτι αὐτοὶ ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ τὴν διοργάνωση τοῦ πανηγυριοῦ μὲ τὰ γλέντια, τοὺς χοροὺς καὶ τὰ φαγοπότια. Νομίζουν, ἐν τῇ ἀγνοίᾳ τους, ὅτι ἡ πανήγυρις γιὰ τὴν μνήμη ἑνὸς Ἁγίου, εἶναι οἱ χοροὶ καὶ τὰ φαγοπότια. Πρέπει νὰ μάθουν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ὅτι εἰς τὴν μνήμην τῶν Ἁγίων μας πανηγυρίζουμε πνευματικά, ἀφοῦ δηλαδὴ συγκεντρωθοῦμε στὴν Ἐκκλησία, τόσο στὸν ἑσπερινὸ ὅσο καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς, στὸν Ὄρθρο καὶ στὴ θεία Λειτουργία, γιὰ νὰ εὐφρανθῶμεν πνευματικά. Ἐπιτελοῦμεν πνευματικὴν πανήγυριν συμμετέχοντας εἰς τὴν πνευματικὴν τράπεζαν τῆς θείας Εὐχαριστίας. «… ὁ λαὸς δὲ τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος, τὴν τῶν συμβόλων ἔκβασιν, ὁρῶντες, εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὡς παντοδύναμος». (Ὠδὴ δ´ τοῦ Πάσχα).

Μίμησις Ἁγίου

Καὶ ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «μνήμη Ἁγίου, μίμησις Ἁγίου». Ἀκοῦμε τὰ ἱερὰ λόγια ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ Ἁγίου καὶ προσπαθοῦμε νὰ τὸν μιμηθοῦμε, γιὰ νὰ ἁγιασθοῦμε καὶ ὄχι νὰ καλασθοῦμε μὲ πορνοτράγουδα καὶ χοροὺς καὶ φαγοπότια, ποὺ μετατρέπουν τὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας σὲ κέντρο διασκέδασης. Οἱ πανηγύρεις στὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων πρέπει νὰ γίνωνται, ὅπως τὸν χειμῶνα. Μόνο μὲ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ τὴ συμμετοχή μας εἰς αὐτές. Ὁ Θεὸς μᾶς λέγει διὰ τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου πῶς θέλει νὰ ζοῦμε, ἐὰν θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ πᾶμε εἰς τὸν Παράδεισον: «εἰς τὸ μηκέτι ἀνθρώπων ἐπιθυμίαις, ἀλλὰ θελήματι Θεοῦ τὸν ἐπίλοιπον ἐν σαρκὶ βιῶσαι χρόνον. ἀρκετὸς γὰρ ὑμῖν ὁ παρεληλυθὼς χρόνος τοῦ βίου τὸ θέλημα τῶν ἐθνῶν κατεργάσασθαι, πεπορευομένους ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγί-

αις, κώμοις, πότοις καὶ ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις» (Α´ Πέτρου, κεφ. Δ´ στίχ. 2-3). Ἀκόμη, κάποιες ψυχὲς μπορεῖ νὰ σκανδαλίζωνται ὄχι μόνον ἐπειδὴ καταλαβαίνουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ γίνεται τὸ γλέντι καὶ τὸ φαγοπότι στὸν ἱερὸ περίβολο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ συνηγορεῖ ἡ Ἐκκλησία στὸ γλέντι καὶ στὸ φαγοπότι κάποιων, ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχουν ἄλλοι, ποὺ δὲν ἔχουν τὶς ἀπαραίτητες τροφὲς γιὰ νὰ ζήσουν. Οἱ κληρικοὶ μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συμβούλους δὲν ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ μας, νὰ ἐκδιώξουν τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ μάθει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ —οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί— ὅτι εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ ἀκούωνται ὕμνοι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ὄχι πορνοτράγουδα. Θὰ δώσουμε λόγον εἰς τὸν Θεὸν γιὰ τὴν ἀπώλεια ψυχῶν.

Σκανδαλίζονται ψυχαί

Ἀντὶ λοιπὸν οἱ πανηγύρεις πρὸς τιμὴν τῶν Ἁγίων νὰ γίνωνται πρὸς ὠφέλειαν καὶ σωτηρίαν ψυχῶν, δυστυχῶς κολάζονται καὶ σκανδαλίζονται ψυχές. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ Χριστός μας: «οὐαί, δι᾽ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ἀλλίμονον εἰς ἐκεῖνον, ποὺ γίνεται αἰτία νὰ σκανδαλίσει). Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, εἰς τὸ βιβλίον του ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (10ος Λόγος) ἐξηγεῖ ὅτι οἱ χριστιανοὶ δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αἰτία σκανδάλων. Ἐγνώρισα, δυστυχῶς, σὲ Ἱ. Ναὸ τοῦ Περιστερίου, εἰδωλολατρικὸ ἀποκριάτικο γλέντι στὴν ἐφαπτόμενη μὲ τὸν Ἱ. Ναὸ αἴθουσα. Καθὼς καὶ συναυλίες ἐντὸς τοῦ Ἱ. Ναοῦ. Ἴσως δικαιολογηθοῦν κάποιοι ὅτι εἶναι ἤθη καὶ ἔθιμα τοῦ λαοῦ. Ὅταν ὅμως τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ λαοῦ δὲν ὁδηγοῦν στὴν σωτηρία, ἀλλὰ στὴν κόλαση τότε καλὸν εἶναι νὰ τὰ ἀποφεύγουν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ νὰ μάθουν πῶς πρέπει νὰ ζοῦν, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν Παράδεισο. Νὰ μάθουν τὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ κοσμικοῦ καὶ τοῦ ἱεροῦ. Καὶ νὰ μὴ ἀκυρώνουν τὶς ἱερὲς παραδόσεις τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ τηρήσουν τὶς ἀνθρώπινες παραδόσεις. Ὅπως εἶπε ὁ Χριστός μας στοὺς Ἰουδαίους: «ἠκυρώσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν παράδοσιν ὑμῶν» (Ματθ. ιε´, 6) καὶ «ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾶ, ἡ δὲ καρδία αὐτοῦ πόρρω ἀπέχει ἀπ᾽ ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων» (Ματθ. ιε´ 7-8). Καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης εἰς τὸ βιβλίον του ΧΡΗΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Λόγος α´ ὅτι οἱ χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἀποστρέφωνται τὰς κακὰς συνηθείας σελ. 20). ἀναφέρει τί λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «ἡ συνήθεια ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἀπατᾶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ ὅμως ὅσην δύναμιν ἔχει ἡ κακὴ συνήθεια, ἄλλην τόσην μᾶλλον δὲ καὶ περισσοτέραν δύναμιν πρέπει νὰ βάλλῃ ὁ ἄνθρωπος, διὰ νὰ χαλάσῃ τὴν κακὴν καὶ δυνατὴν συνήθειαν ταύτην καὶ νὰ ἐλευθερωθῆ ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἀντὶ τῆς κακῆς νὰ στερεώσῃ ἄλλην καὶ ψυχωφελῆ συνήθειαν». «Ἀκόμη πρέπει νὰ καταφρονοῦμεν καὶ νὰ ἀποστρεφώμεθα, καὶ ὅλας τὰς ἄλλας συνηθείας καὶ παραδόσεις τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖες ἐναντιώνονται εἰς τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων καὶ εἰς τοὺς Κανόνας καὶ θεῖα λόγια τῶν θεοφόρων Πατέρων καὶ Ἁγίων Διδασκάλων τῆς Ἐκκλησίας μας· ἐπειδὴ καὶ αἱ Ἅγιαι Σύνοδοι καὶ οἱ θεῖοι Πατέρες, δὲν ἐλάλησαν λόγια ἰδικά τους, οὐδὲ ὡμίλησαν μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου τούτου καθὼς ὁμιλοῦσιν οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ἐλάλησαν μὲ τὸν φωτισμὸν καὶ χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ τὰ λόγιά των, εἶναι διδαχαῖς θεϊκαῖς, ὅπου ὁδηγοῦσι τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς καὶ εἰς τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν» (σελ. 18).

Αἱ πράξεις

Ἀκόμη λέγει: «Ἀνίσως δὲ πάλιν ἤθελεν εὑρεθῆ κανένας θεοφοβούμενος Χριστιανός, ἱερεὺς ἢ λαϊκός, ἄνδρας ἢ γυναῖκα, ὅπου κατηγορεῖ καὶ ἐλέγχει καμμίαν κακὴν συνήθειαν καὶ ζητεῖ μὲ κάθε λογῆς τρόπον νὰ τὴν χαλάση, διότι βλάπτει καὶ κολάζει τὰς ψυχὰς τῶν Χριστιανῶν, φυλαχθῆτε καλὰ καὶ προσέχετε ἀδελφοί μου, νὰ μὴ σηκώνεσθε κατ᾽ ἐπάνω του καὶ τὸν κυνηγᾶτε καὶ τὸν κατηγορῆτε πῶς ζητεῖ νὰ χαλάσῃ παλαιὰν συνήθειαν ὅπου τὴν ἐφύλαξαν τόσοι καὶ τόσοι ἄνθρωποι· διότι ἂν ἔτσι κάμνετε, εἶσθε παρόμοιοι μὲ τοὺς θεοκτόνους καὶ παρανόμους Ἑβραίους, οἱ ὁποῖοι ἐψευδομαρτύρουν ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος καὶ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου καὶ ἔλεγον, ὅτι ὁ Στέφανος εἶπε, πὼς ὁ Ναζωραῖος Ἰησοῦς ἔχει νὰ χαλάσῃ τὰς συνηθείας ὅπου ἐπαρέδωκεν ὁ Μωϋσῆς εἰς τοὺς Ἑβραίους· «ἀκηκόαμεν αὐτοῦ λέγοντος· ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, οὗτος καταλύσει τὸν τόπον τοῦτον καὶ ἀλλάξει τὰ ἔθη, ἅ παρέδωκεν ἡμῖν Μωϋσῆς (πραξ. ς´ 14). Νὰ εἰπῶ ἀκόμη καὶ μεγαλύτερον; ὅσοι εἶναι ὅπου κατηγοροῦν καὶ ζητοῦν νὰ κακοποιήσουν τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ὅπου ζητεῖ νὰ κόψῃ τὰς κακὰς καὶ ψυχοβλαβεῖς συνηθείας τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ καταστήσῃ ἄλλας ψυχωφελεῖς καὶ καλάς, οἱ τοιοῦτοι ἄνθρωποι εἶναι χειρότεροι ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς δαίμονας καὶ τοῦτο βεβαιώνεται ἀπὸ τὴν ἱστορίαν ὅπου διηγοῦνται αἱ πράξεις τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. (Πράξ ις´ 17)» (σελ. 26).

Ὡς τὸ παρουσιάζει εἰς τὸ ἡμερολόγιόν της διὰ τὸ 2012 ἡ Ἱερὰ Μονὴ Ξηροποτάμου τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους

Εἰς τὸ Ἁγιορειτικὸν Ἡμερολόγιον διὰ τὸ 2012, τὸ ὁποῖον ἐξέδωσεν ἡ Ἱ. Κοινοβιακὴ Μονὴ Ξηροποτάμου τοῦ Ἁγ. Ὄρους, δημοσιεύεται ὁλόκληρον τὸ ἐκκλησιαστικόν, νομικὸν καὶ συνταγματικὸν καθεστὼς διὰ τὸ ΑΒΑΤΟΝ, τὸ ὁποῖον ἀρχίζει ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων καὶ φθάνει ἕως τὰς ἡμέρας μας. Τὸ ΑΒΑΤΟΝ τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἀνεγνώρισε καὶ ἡ Εὐρωπ. Ἕνωσις κατὰ τὴν προσχώρησιν τῆς Ἑλλάδος εἰς αὐτήν. Ὁλόκληρον τὸ δημοσίευμα τὸ καταχωρηθὲν εἰς τὸ ἡμερολόγιον τῆς Ἱ. Μ. Ξηροποτάμου ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ὁ ὅρος “ἄβατον” γενικῶς Θεμελιώδης ἔκφανση τῆς μοναχικῆς ὑποσχέσεως, ποὺ δίνει κάθε μοναχὸς καὶ μοναχὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κατὰ τὴν κουρά του εἶναι καὶ ἡ ὑπόσχεση τῆς σαρκικῆς ἐγκράτειας, τῆς παρθενίας. Ἀπὸ τὴ συνθήκη αὐτὴ ἀπορρέει σειρὰ ἐκδηλώσεων καὶ συνεπειῶν, ποὺ συνήθως παρουσιάζονται μὲ τὸν ὅρο ἄβατο. Στὸ ἄβατο, μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου, περιλαμβάνονται πιὸ ἀναλυτικὰ ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου καὶ διαμονῆς σὲ γυναικεία Ἱ. Μονὴ ἀνδρῶν καὶ σὲ ἀνδρικὴ Ἱ. Μονὴ γυναικῶν, ἡ ἀπαγόρευση καὶ διαμονὴ στὶς ἀνδρικὲς Ἱ. Μονὲς εὐνούχων καὶ παιδιῶν, ἡ ἀπαγόρευση διατηρήσεως στὶς ἀνδρικὲς Ἱ. Μονὲς ζώων θηλυκοῦ γένους, ἡ ἀπαγόρευση ἐξόδου ἀπὸ τὴν Ἱ. Μονὴ μοναχοῦ ἢ μοναχῆς χωρὶς σοβαρὸ λόγο καὶ ἄδεια τοῦ Ἡγουμένου καὶ ἡ ἀπαγόρευση συστάσεως ἀδελφοποιίας καὶ συντεκνίας καὶ ἀναλήψεως ἐπιτροπείας. Εἰδικῶς ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου καὶ διαμονῆς σὲ γυναικεία Ἱ. Μονὴ ἀνδρῶν καὶ σὲ ἀνδρικὴ Ἱ. Μονὴ γυναικῶν, τὸ ἄβατο δηλαδὴ μὲ τὴ στενὴ τοῦ ὅρου ἔννοια, εἶναι πολὺ παλαιὰ καὶ ἀπορρέει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς μοναστικῆς κινήσεως, ἀφοῦ στὴν ἐγκατάλειψη κάθε ὑλικῆς ἀπολαύσεως τῶν πρώτων ἀναχωρητῶν περιλαμβανόταν καὶ ἡ γενετήσια ἀποχὴ μὲ τὴν πιὸ πλατιὰ ἔννοια τοῦ ὅρου. Ἔτσι ἡ ἀρχὴ αὐτὴ τοῦ ἀβάτου ἀπαντᾶ ἤδη στοὺς κανόνες τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Μ. Ἀντωνίου, τοῦ Παχωμίου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου μὲ τὴ μορφὴ τῆς ἀπαγορεύσεως τῆς ἐπικοινωνίας μεταξὺ τῶν δύο φύλων καὶ στὶς ἐξαιρετικὲς ἐκεῖνες περιπτώσεις, ποὺ κάτι τέτοιο ἐπιτρεπόταν ἢ ἦταν ἀναπόφευκτο, τῆς ἐξασφαλίσεως μίας ἀσκανδάλιστης συναντήσεως. Ἡ ἀπαγόρευση αὐτὴ βρῆκε τὴν ὁριστική της ἔκφραση στὴ νομοθεσία τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ. Ἡ Νεαρὰ 133, τοῦ ἔτους 539, ἀπαγόρευσε τὴν εἴσοδο σὲ Ἱ. Μονὴ προσώπων τοῦ ἄλλου φύλου, ἀκόμη καὶ νεκρῶν γιὰ ταφή. Τὴ ρύθμιση αὐτὴ τῆς Νεαρᾶς νομοθεσίας τοῦ Αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ ἐπανέλαβαν, χωρὶς νὰ ἀλλάξουν ἢ νὰ προσθέσουν τίποτε, τὰ μεταγενέστερα κωδικοποιητικὰ καὶ συμπιληματικὰ ἔργα. Πολὺ ἀργότερα ἀσχολήθηκε μὲ τὸ θέμα τοῦ ἀβάτου σὲ πρόσωπα τοῦ ἄλλου φύλου καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ νομοθεσία. Ὁ κανόνας 47 τῆς Πενθέκτης Οἰκ. Συνόδου τοῦ 692 ὅρισε νὰ μὴ διανυκτερεύει οὔτε γυναίκα σὲ ἀνδρικὸ μοναστήρι οὔτε ἄνδρας σὲ γυναικεῖο, ἐνῶ, ἕνα σχεδὸν αἰώνα ἀργότερα, ὁ κανόνας 18 τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου, τοῦ 787, ἀπαγόρευσε ὄχι μόνο τὴ διανυκτέρευση, ἀλλὰ συνολικῶς τὴν παραμονὴ γυναικῶν σὲ ἐπισκοπεῖα καὶ σὲ μοναστήρια. Ἡ βασικὴ λοιπὸν γραμμή, ποὺ κρατοῦσε στὴν ἐπίσημη νομοθεσία, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ τὴν πολιτειακή, στὸ Βυζάντιο, παρὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες, ποὺ τὴ διασποῦσαν, ἦταν ἡ καθιέρωση τοῦ ἀβάτου μὲ τὴ μορφὴ μίας ἀμφίδρομης ἀπαγορεύσεως σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία οὔτε γυναῖκες μποροῦσαν νὰ μποῦν καὶ νὰ μείνουν σὲ ἀνδρικὸ μοναστήρι οὔτε ἄνδρες σὲ γυναικεῖο. Ἡ ἀπαγόρευση αὐτὴ ἦταν καθολική, ἀφοῦ κάλυπτε τόσο τοὺς νεκρούς, ὅσο καὶ πολὺ περισσότερο τοὺς ζωντανούς, καὶ ὄχι μόνο τοὺς ἐπισκέπτες, ἀλλὰ καὶ εἰδικὲς ὁμάδες προσώπων, γιὰ τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσε κανένας νὰ σκεφθεῖ μία ἐξαίρεση, τοὺς συγγενεῖς τῶν μοναχῶν

καὶ τῶν μοναστριῶν ποὺ ἀνῆκαν στὸ ἄλλο φῦλο, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἱερεῖς, ψάλτες, προμηθευτὲς κ.λπ. προκειμένου γιὰ τὶς γυναικεῖες Ἱ. Μονές. Τὴν αὐστηρὴ αὐτὴ ἀρχὴ υἱοθετοῦν καὶ ὑπογραμμίζουν καὶ ὅλα σχεδὸν τὰ μοναστηριακὰ τυπικά, ποὺ θέλουν κάθε Ἱ. Μονὴ “ἀμίαντον”, “ἀδιόδευτον”, “ἀκατόπτευτον” σὲ πρόσωπα τοῦ ἄλλου φύλου. Κατὰ κανόνα ὁ συντάκτης κάθε τυπικοῦ περιορίζεται στὴν Ἱ. Μονή, στὴν ὁποία ἀναφέρεται τὸ τυπικό. Γιὰ τὶς γυναικεῖες Ἱ. Μονὲς τονίζεται ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου καὶ διαμονῆς σὲ αὐτὲς ἀνδρῶν, γιὰ τὶς ἀνδρικὲς διατυπώνεται ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου καὶ διαμονῆς σὲ αὐτὲς γυναικῶν. Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴ διατύπωση τῆς γενικῆς ἀρχῆς, ποὺ σὲ ὁρισμένα τυπικὰ συνοδεύεται μὲ τὴν ἀπειλὴ συγκεκριμένων ποινῶν σὲ περίπτωση παραβιάσεώς της, οἱ συντάκτες τῶν τυπικῶν χρωματίζουν τὴν ἀπαγόρευση τοῦ “ἀβάτου” καὶ μὲ ἄλλες λεπτομέρειες χρήσιμες γιὰ τὴν καλύτερη κατανόηση τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ θεσμοῦ στὴν πράξη. Ἔτσι λ.χ. τὸ Τυπικὸ τοῦ Πακουριανοῦ (1083) ἐπεκτείνει τὴν ἀρχὴ καὶ ἀπαγορεύει νὰ κατοικήσει ἀνδρόγυνο κοντὰ στὴν Ἱ. Μονή· τὸ Τυπικὸ τῆς Ἱ. Μονῆς Κεχαριτωμένης (1118) ἀποκλείει ρητῶς καὶ στοὺς ψάλτες τὴν εἴσοδο στὴ (γυναικεία) Ἱ. Μονή. Τὴν ἀρχὴ αὐτή, τοῦ “ἀβάτου”, ἀκολουθοῦν πιστῶς καὶ ἀνεξαιρέτως οἱ Ἱ. Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἤδη ἀπὸ τὴν ἵδρυσή τους.

2. Συνταγματικότης τοῦ “ἀβάτου” τοῦ Ἁγ. Ὄρους

Μία πρώτη καὶ ἐπιπόλαιη προσέγγιση θὰ ἔβλεπε μία ἀντίθεση τῆς ἀπαγόρευσης εἰσόδου γυναικῶν στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁγ.Ὄρους στὴν ἀρχὴ τῆς ἰσότητας καὶ ἕνα περιορισμὸ τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας, ποὺ κατοχυρώνεται μὲ τὸ ἄρθρο 4 τοῦ Συντάγματος, ὑποχρεώνει τὸν νομοθέτη νὰ μεταχειρίζεται κατὰ ἴσο ἢ ὁμοιόμορφο τρόπο ὅλους τοὺς Ἕλληνες πολίτες, ποὺ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὶς αὐτὲς ἢ παρόμοιες συνθῆκες καὶ ἀπαγορεύει τὴν κατ᾽ ἐξαίρεσιν ἀπὸ τὸν γενικὸ κανόνα εὐνοϊκότερη ἢ δυσμενέστερη μεταχείρισή τους. Δὲν ἀποκλείει ὅμως ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας τὴ διαφορετικὴ νομοθετικὴ ρύθμιση ἀνόμοιων ἢ διαφορετικῶν περιπτώσεων ἢ περιπτώσεων, ποὺ τελοῦν κάτω ἀπὸ διαφορετικὲς ἢ εἰδικὲς συνθῆκες. Στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἀντιθέτως, ἐπιβάλλεται ἡ διαφορετικὴ μεταχείριση, διότι διάφοροι εἰδικοὶ λόγοι, κοινωνικοί, οἰκονομικοί, θρησκευτικοὶ κ.ο.κ. δικαιολογοῦν ἀπόλυτα τὴ διαφορετικὴ μεταχείριση, ἀρκεῖ ἡ διαφορετικὴ αὐτὴ μεταχείριση νὰ γίνεται ἐξ ἀντικειμένου καὶ νὰ στηρίζεται σὲ γενικὰ καὶ ἀπρόσωπα κριτήρια. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ἄβατο. Ἀπαγορεύεται ἡ εἴσοδος γυναικῶν στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅλων τῶν γυναικῶν, χωρὶς ἐξαίρεση. Προσβολὴ τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας θὰ μποροῦσε νὰ δημιουργηθεῖ, ἂν ἐπιτρεπόταν ἡ εἴσοδος ὁρισμένων μόνον κατηγοριῶν γυναικῶν ἢ ὅσων γυναικῶν πληροῦσαν κάποια εἰδικὰ κριτήρια. Ἀλλὰ καὶ ἡ προσωπικὴ ἐλευθερία, ποὺ εἶναι σύμφωνα μὲ τὸ ἀρθρ. 5 καὶ 3 τοῦ Συντάγματος ἀπαραβίαστη, δὲν εἶναι ἀπεριόριστη. Ρητῶς ἀναφέρει τὸ Σύνταγμα ὅτι ἡ ἐλευθερία τῆς κυκλοφορίας μπορεῖ νὰ περιοριστεῖ, ὅταν καὶ ὅπως ὁ νόμος ὁρίζει. Ὅπως λοιπὸν κανεὶς δὲν διανοήθηκε νὰ ἀμφισβητήσει τὴ συνταγματικότητα ἄλλων περιορισμῶν στὴν ἐλεύθερη διακίνηση τῶν προσώπων, ὅπως λ.χ. τὴν ἀπαγόρευση εἰσόδου σὲ περιοχὴ στρατιωτικῆς σημασίας ἢ τὴν ἀπαγόρευση θήρας ἢ ἁλιείας σὲ ὁρισμένες περιοχὲς ἢ γιὰ ὁρισμένες ἐποχές, κ.ο.κ., ἔτσι καὶ στὴν περίπτωση τοῦ ἀβάτου, γιὰ τὴν ταυτότητα τοῦ νομικοῦ λόγου, δὲν τίθεται ζήτημα παραβιάσεως τοῦ Συντάγματος.

3. Ἅγιον Ὄρος καὶ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις

Κατὰ πόσο ἡ ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος στὶς Εὐρωπαϊκὲς Κοινότητες θίγει τὴν προνομιακὴ θέση τοῦ Ἁγί-

Καθαίρεσις ἱερέως ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων

Ἐκ τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἐξεδόθη τὴν 12ην Μαΐου ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις:

«Τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετά λύπης ἀνακοινώνει τήν καθαίρεσιν τοῦ ἱερέως αὐτοῦ π. Ρωμανοῦ Ραδουάν διά τούς λόγους, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται εἰς τήν ἀπόφασιν τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐγνωστοποιήθη εἰς αὐτόν διά τῆς ὑπ. ἀριθ. Πρωτ. 481 καί ἀπό 12.. 5. 2012 ἐπιστολῆς, ἐχούσης ὡς ἕπεται: Αἰδεσιμολογιώτατον Οἰκονόμον π. Ρωμανόν Ραντουάν Εἰς Ναζαρέτ. Αἰδεσιμολογιώτατε, Καθηκόντως πληροφορῶ ὑμᾶς ὅτι ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος προεδρευομένη ὑπό τῆς Α. Θ. Μακαριότητος τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ἐν τῇ Οʼ Συνεδρίᾳ αὐτῆς τῆς 27ης Ἀπριλίου/10ης Μαΐου 2012 καθῄρεσε ὑμᾶς τοῦ βαθμοῦ τῆς ἱερωσύνης καί ἐπανέφερε εἰς τήν τάξιν τῶν λαϊκῶν διά τά εἰς ἃ ὑπεπέσατε κανονικά παραπτώματα ἀπειθείας, ἀνυπακοῆς καί περιφρονήσεως τῆς Ἐκκκλησιαστικῆς ὑμῶν Ἀρχῆς, ἀρνήσεως συνεργασίας μετ᾽ Αὐτῆς παρά τάς ἐπανειλημμένας κλήσεις, ὅπως προσέλθητε εἰς τό Πατριαρχεῖον, συνεργίας εἰς κλοπήν εἰκόνων, τελέσεως λει-

τουργιῶν εἰς Ἱερούς Ναούς τοῦ Πατριαρχείου ἄνευ ἐγκρίσεως αὐτοῦ, μετατροπῆς τῶν Ἱερῶν Ναῶν εἰς ξενῶνας φιλοξενίας, ἱδρύσεως ἄνευ ἐγκρίσεως τῆς Μ.Κ.Ο. «Σοφία» καί αὐτονόμου συμπεριφορᾶς ὑμῶν ἀπᾳδούσης πρός τήν ἱερατικήν ὑμῶν ἰδιότητα. Ἐντέλλεσθε, ὅθεν, ὅπως εἰς τό ἑξῆς ἀπέχητε πάσης ἱερατικῆς ἢ μυστηριακῆς πράξεως. Ἐπί τούτοις, εὐχόμενος ὑμῖν τόν θεῖον φωτισμόν, ἵνα ἀκολουθήσητε τήν ὁδόν τῆς μετανοίας, διατελῶ. Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ τῇ 12η Μαΐου 2012 Μετά τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης, ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Κοινοποίησις: Ἱερώτατον Μητροπολίτην Ναζαρέτ κ. Κυριακόν. Εἰς Ναζαρέτ. Ἐν ὄψει τούτων τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἀναμένον τήν εἰλικρινῆ μετάνοιαν τοῦ καθαιρεθέντος π. Ρωμανοῦ, ζητεῖ ἀπό τούς Ἱερεῖς καί Ἐπιτρόπους του νά ἀποφύγουν ὁποιανδήποτε ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν ἤ κοινωνίαν μετ᾽ αὐτοῦ. Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας»

ου Ὄρους καὶ ἀσφαλῶς καὶ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀβάτου; Σκοπὸς τῆς Ἑνιαίας Εὐρωπαϊκῆς Πράξεως (ποὺ ὑπογράφηκε στὸ Λουξεμβοῦργο καὶ τὴ Χάγη τὸν Φεβρουάριο 1986) ἦταν ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐσωτερικῆς ἀγορᾶς, μίας Εὐρώπης χωρὶς σύνορα, μέχρι τὴν 31η Δεκεμβρίου 1992. Ἡ ἐσωτερικὴ αὐτὴ ἀγορὰ περιλαμβάνει ἕνα χῶρο χωρὶς ἐσωτερικὰ σύνορα, μέσα στὸν ὁποῖο ἐξασφαλίζεται ἡ ἐλεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων, τῶν ὑπηρεσιῶν, τῶν ἐμπορευμάτων καὶ τῶν κεφαλαίων. Τὸ συνταγματικῶς κατοχυρωμένο ἀρχαῖο προνομιακὸ καθεστὼς τοῦ Ἁγίου Ὄρους παρουσιάζει ἰδιαιτερότητες, ποὺ εἶναι προφανὲς ὅτι ἀντιστρατεύονται τὸ ἑνιαῖο κοινοτικὸ νομικὸ καθεστώς. Ὅπως ἡ ἀπαγόρευση ἐγκαταστάσεως στὸ Ἅγιο Ὄρος ἑτεροδόξων ἢ σχισματικῶν, κατ᾽ ἐπέκταση δὲ καὶ ἀλλοθρήσκων· ἡ ἀπαγόρευση εἰσόδου στὸ Ἅγιο Ὄρος γυναικῶν κ.ο.κ. Εἶναι ἀναμφισβήτητο ὅτι τέτοιες διατάξεις ἔρχονται σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση μὲ τὰ δικαιώματα τῆς ἐλεύθερης ἐγκαταστάσεως, ἐλεύθερης κυκλοφορίας καὶ ἐλεύθερης παροχῆς ὑπηρεσιῶν, ποὺ ἀποτελοῦν ἀκρογωνιαίους λίθους τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοτικοῦ Δικαίου. Συνολικὴ οὐσιαστικῶς ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος ἐπιχειρεῖ ἡ Κοινὴ Δήλωση περὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποὺ ὑπέγραψαν τὰ συμβαλλόμενα μέρη, δηλαδὴ τὰ ἐννέα τότε κράτη–μέλη τῶν Εὐρωπαϊκῶν Κοινοτήτων, ἡ ὁποία προσαρτήθηκε στὴν Τελικὴ Πράξη τῆς 29ης Μαΐου 1979 περὶ προσχωρήσεως τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας στὶς Εὐρωπαϊκὲς Κοινότητες. Τὸ κείμενο αὐτὸ διαλαμβάνει τὰ ἑξῆς:

Κοινὴ Δήλωση περὶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους

Ἀναγνωρίζοντας ὅτι τὸ εἰδικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο ἔχει παραχω-

ρηθεῖ στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπως τοῦτο εἶναι ἐγγυημένο ἀπὸ τὸ ἄρθρο 105 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, δικαιολογεῖται ἀποκλειστικὰ γιὰ λόγους πνευματικούς καὶ θρησκευτικούς· ἡ Κοινότητα θὰ μεριμνήσει, ὥστε νὰ ληφθοῦν ὑπ᾽ ὄψη οἱ λόγοι αὐτοὶ κατὰ τὴν ἐφαρμογὴ καὶ τὴν περαιτέρω ἐπεξεργασία τῶν διατάξεων τοῦ κοινοτικοῦ δίκαιου, ἰδίως ὅσον ἀφορᾶ τὶς τελωνειακὲς καὶ φορολογικὲς ἀπαλλαγὲς καθὼς καὶ τὸ δικαίωμα ἐγκαταστάσεως. Κατὰ συνέπεια τὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο ὁρίζει τὸ ἄρθρο 105 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος ἀποτελεῖ ἀπὸ τὴν προσχώρηση τῆς Ἑλλάδας στὶς Εὐρωπαϊκὲς Κοινότητες κοινοτικὸ δίκαιο καὶ δεσμεύει ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ κράτη–μέλη, ποὺ ἔκτοτε προσχώρησαν σὲ αὐτές. Στὶς συνθῆκες μάλιστα προσχωρήσεως τῶν νέων κρατῶν–μελῶν γίνεται ρητῶς λόγος γιὰ προσχώρησή τους στὶς συνθῆκες ἱδρύσεως τῶν Κοινοτήτων, ὅπως αὐτὲς τροποποιήθηκαν καὶ συμπληρώθηκαν. Τὰ νέα κράτη–μέλη ὑποχρεοῦνται ἐξάλλου νὰ σέβονται τὶς ἀρχὲς καὶ κατευθύνσεις, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὶς δηλώσεις, τὰ ψηφίσματα ἢ ἄλλες θέσεις τοῦ Συμβουλίου καὶ νὰ λαμβάνουν τὰ μέτρα ἐκεῖνα, ποὺ εἶναι ἀναγκαῖα, γιὰ νὰ ἐξασφαλιστεῖ ἡ ἐφαρμογή τους. Τέτοιες διατάξεις περιλαμβάνονται ρητῶς καὶ στὴν Πράξη προσχωρήσεως τῆς Σουηδίας, τῆς Φινλανδίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Εἶναι γνωστό, ὅτι τὸ βασικὸ κοινοτικὸ δίκαιο μπορεῖ νὰ τροποποιηθεῖ μόνο κατόπιν ὁμοφώνων ἀποφάσεων, ποὺ λαμβάνονται ἀπὸ ὅλα τὰ κράτη–μέλη καὶ ὄχι ἀπὸ τὰ θεσμικὰ ὄργανα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ ἀνατρέψουν συνθῆκες, ποὺ ἔχουν ὑπογραφεῖ ἀπὸ τὰ κράτη– μέλη καὶ ἔχουν κυρωθεῖ ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ Κοινοβούλια.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΝΕΔΕΙΞΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ Ἐτονίσθη εἰς ἡμερίδα μὲ θέμα: Ὀρθόδοξη Παιδεία ἢ Πανθρησκειακὴ προπαγάνδα; Ἅγιος Νεκτάριος: Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος εἶναι προορισμένον νὰ εἶναι ὀφθαλμὸς καὶ διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης. Ἐδόθησαν εἰς τὴν δημοσιότητα τὰ πορίσματα τῆς ἡμερίδος μὲ θέμα: «Ὀρθόδοξη Παιδεία ἢ Πανθρησκειακὴ προπαγάνδα;», ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τὴν 19ην Μαΐου εἰς τὸ Πολεμικὸν Μουσεῖον. Εἰς τὴν ἡμερίδα ἔλαβον μέρος δέκα ὁμιληταί. Συμφώνως πρὸς τὰ πορίσματα:

«1. Μετά τήν ἀλλοίωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί τή διαστρέβλωση καί συκοφάντηση τῆς ἑλληνικῆς μας ἱστορίας, πῆραν σειρά τά Θρησκευτικά, τό τελευταῖο ἀπό τά τρία ἀπαραίτητα μαθήματα τῆς ἐθνικῆς μας παιδείας, μέ τά ὁποῖα ὁ μαθητής “γιομίζει προκοπή κι ἀρετή” (Μακρυγιάννης), γιά νά διαμορφώσει ὥριμο ἀνθρώπινο πρόσωπο. Στή μακραίωνη Ἐθνική μας παιδεία ἀστασίαστη θέση κατέχει τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ὀρθόδοξη ὁμολογία. Ἡ ἱστορία μας στή διαχρονία της τό ἐπιβεβαιώνει. 2. Οἱ τελευταῖες ριζικές μεταρρυθμίσεις διά τοῦ νέου νόμου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας στή θρησκευτική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων, παρά τούς παιδαγωγικούς στόχους τους, παρουσιάζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Αὐτά ἀφοροῦν τήν ἡλικία τῶν μαθητῶν πρός τούς ὁποίους ἀπευθύνονται, τόν ὄγκο τῶν ἑτερόκλητων ἐννοιῶν τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων, τόν πρόδηλο θρησκευτικό συμφυρμό σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπουσία τῆς οὐσιώδους ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ὡς Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων καί τήν παράλληλη παρουσίαση τῶν Ἁγίων, τῶν Μυστηρίων, τῆς ἀσκήσεως καί τῆς προσευχῆς τῆς Ἐκκλησίας, μέ φαινομενικά ἀντίστοιχες καταστάσεις διαφόρων θρησκευμάτων. 3. Ἡ πολυπολιτισμικότητα, στήν ὁποία βασίζονται οἱ συντάκτες τοῦ νέου Π.Σ., γιά νά κάνουν τό μάθημα πολυθρησκευτικό, ἀποτελεῖ ἕνα μύθο, μιά κατασκευασμένη, πλασματική καί φανταστική ἱστορία, πού ἔχει ἤδη ἐγκαταλειφθεῖ ὡς μοντέλο καί στίς ΗΠΑ καί στήν Εὐρώπη. Ἀποδομεῖ τήν οὐσία τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης, ἀπορρυθμίζει τή βούληση, τή δραστηριότητα καί πρόοδο τῶν μαθητῶν. Τούς καθιστᾶ ἀδύνατες μονάδες στήν ἀχανῆ παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία. 4. Διαπιστώθηκαν ἀντορθόδοξες τάσεις στή δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση προερχόμενες ἀπό μερίδα καθηγητῶν θεολόγων, ἐπηρεασμένων ἀπό τή νεοφανῆ μεταπατερική θεολογία. Στίς θεολογικές μας Σχολές τινές τῶν καθηγητῶν μέ ἐλλιπῆ τήν ὀρθόδοξη παιδεία διακινοῦν αἱρετικές ἰδεολογίες, πού ἐπίσημα ἔχουν καταδικασθεῖ τόσο διά Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ὅσο καί ἀπό τό Σῶμα τῶν πιστῶν. 5. Τό ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος δέν ἐπιτρέπει τήν ἀναλυτική καί ἰσόκυρη διδασκαλία ἄλλων ὁμολογιῶν καί ἄλλων θρησκειῶν, ἐφόσον ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Πατρίδα μας εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Ἀποφάσεις δικαστηρίων τῆς Πατρίδος μας ἔχουν δικαιώσει προσφυγές γονέων, πού πιστεύουν ὅτι προσβάλλονται ὡς Ἕλληνες πολῖτες καί ὀρθόδοξοι πιστοί, ἀφοῦ τά παιδιά τους προσηλυτίζονται σέ ἄλλα δόγματα, σέ ἄλλους ἀδοκίμα-

στους τρόπους ζωῆς. Ἡ μετατροπή ἑπομένως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν σέ πανθρησκειακό εἶναι ἀντισυνταγματική καί παράνομη. Ἡ μετάλλαξη ἐπίσης τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν διασπᾶ τήν Ἑλληνική κοινωνία μας καί ἰδιαίτερα τήν ἑνότητα ἀνάμεσα στήν προηγούμενη γενιά καί τήν τῶν νεωτέρων. 6. Ἔγινε ἀπολύτως κατανοητό, ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θρησκευτική παιδεία ἀνέδειξε ἐλεύθερες καί ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες, μέ ἀποκορύφωμα τούς ἐθνομάρτυρες καί νεομάρτυρες τῆς Πατρίδος μας μέ γνήσιο φιλόθεο καί φιλάδελφο φρόνημα. Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ὀρθόδοξη διδαχή παρέχει στούς μαθητές τά θεραπευτικά φάρμακα, πού θά ἀρχίσουν τήν ἀληθινή θεραπεία τόσο γιά τό ὑπόλοιπο διάβα τῆς παρούσης ζωῆς ἐντός τῆς στρατευομένης μας ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅσο καί γιά τήν εἴσοδο στήν αἰώνια μετά τοῦ Κυρίου μας ζωή, στή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία τῶν ἐν οὐρανοῖς πρωτοτόκων. Μέ τήν ὀρθόδοξη διδαχή θά ἀποκτήσουν οἱ μαθητές ἰσορροπία πνευματική, ψυχολογική, μορφωτική, κοινωνική, διανοητική, συναισθηματική, σωματική. Μέ ὁπλισμό καί μέ περιουσία αὐτή τήν ὀρθόδοξη παιδεία θά μποροῦν νά στέκονται μέ σεβασμό ἀληθινό καί ἀγάπη ἀληθινή μπροστά σέ κάθε ἑτερόδοξο ἤ ἀλλόθρησκο, ἀφοῦ εἶναι ἐγνωσμένη ἡ ἐν Χριστῷ φιλαδελφία τῶν ὀρθοδόξων, πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταπεινή ἐν Χριστῷ Τριαδική φιλοθεΐα. 7. Ἡ προσωπικότητα τοῦ θεολόγου παίζει τόν πρωταρχικό ρόλο στήν προσφορά θεανθρώπινης ἐν Χριστῷ θρησκευτικῆς ἀγωγῆς, πού μορφώνει, ἀνδρώνει καί χαριτώνει τά νέα βλαστάρια τῆς Πατρίδος μας. Ὁ δάσκαλος καί ὁ θεολόγος, πού εἶναι ζωντανό μέλος τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, διαμορφώνει συγκροτημένο, ξεκάθαρο καί σθεναρό ἐκκλησιαστικό πρόσωπο, μέ ἐφαρμογή τοῦ λόγου στήν πράξη, ἁρμονική σχέση μὲ συναδέλφους τοῦ σχολικοῦ περιβάλλοντος, μαθητές καί γονεῖς τῶν μαθητῶν, ὡς ἐπίσης καί μέ τήν τοπική Ἐκκλησία. Δυστυχῶς μέχρι σήμερα στόν Ἑλλαδικό χῶρο δέν ἐφαρμόσθηκε ὡς μοντέλλο ἐκπαίδευσης τό Ἑλληνικό Σχολεῖο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, ἀλλά διάφορες παραλλαγές τῶν ἐκπαιδευτικῶν πειραμάτων τῆς Δύσης. Ὅσο ἡ ἐκπαίδευση ἀπομακρύνεται ἀπό τόν τύπο τῆς Παιδείας πού ὅρισε ὁ Πατροκοσμᾶς, τόσο καί ἡ Ἐθνική καί ἡ ἀτομική Ἐλευθερία μας θά γίνεται ἄπιαστο ὄνειρο καί θολή πραγματικότητα. Γιά νά ἀναπνεύσει ἡ Νεολαία μας αἰ σιοδοξία, χαρά καί πραγματική Ἐλευθερία πρέπει χωρίς ἀναβολές νά φτιάξουμε τά σχολεῖα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ. Ἔτσι θά ἐπαληθευθεῖ καί “ὁ Ἅγιος τοῦ αἰώνα μας”, ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, πού προφητικά καί θεοφώτιστα στήν ἐποχή του εἶχε πεῖ ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος εἶναι προορισμένο νά εἶναι ὀφθαλμός καί διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης».


Σελὶς 6η

1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΛΗΣΜΟΝΗΣΑΝ ΕΥΤΥΧΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ Ἐτόνισεν ὁ Δήμαρχος Μεγίστης εἰς τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Ἀποστολῆς» καὶ τοῦ ΙΣΑ. Σεβ. Σύμης: Μᾶς κάνετε νὰ μὴ αἰσθανόμαστε ξεχασμένοι Τὸ ἀκριτικὸν Καστελλόριζον ἐπεσκέφθη τὴν Κυριακὴν 20ην Μαΐου ἡ Φιλανθρωπικὴ Ἑταιρεία τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Ἀποστολή» καὶ τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν. Συμφώνως πρὸς ἀνακοινωθέν, ἐκδοθὲν ὑπὸ τῆς Μ.Κ.Ο. «Ἀποστολή».

«Στὸ Καστελλόριζο βρίσκεται ἀπὸ τὸ πρωῒ κλιμάκιο τῆς φιλανθρωπικῆς ἑταιρείας τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν “Ἀποστολὴ” καὶ τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου Ἀθηνῶν. Οἱ ἄνθρωποι τῆς “Ἀποστολῆς” καὶ τοῦ Ι.Σ.Α. ἐπισκέπτονται ἀκριτικὲς καὶ παραμεθόριες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀναζητοῦν λύσεις στὰ πολλὰ προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ κάτοικοι αὐτῶν τῶν περιοχῶν στὸν εὐαίσθητο τομέα τῆς ὑγείας. Στὸ Καστελλόριζο ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς “Ἀποστολῆς” κ. Κ. Δήμτσας καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ Ι.Σ.Α. κ. Γ. Πατούλης παρέδωσαν φαρμακευτικὸ καὶ ὑγειονομικὸ ὑλικὸ καὶ διαπίστωσαν τὶς ἐλλείψεις, ποὺ ὑπάρχουν, ὥστε πολὺ σύντομα νὰ τὰ ἀντιμετωπίσουν. “Αὐτὸ ποὺ κάνετε μᾶς δίνει δύναμη καὶ κουράγιο”, ἐπισήμανε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὑποδοχῆς τους ὁ Σεβ. Σύμης. “Μᾶς κάνετε νὰ μὴ αἰσθανόμαστε ξεχασμένοι καὶ ἀποκομμένοι”, τόνισε. Καὶ συνέχισε: “Εὔχομαι ἡ μητέρα πατρίδα σήμερα νὰ δώσει ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ σὲ ἐμᾶς, σ᾽ ἕναν κόσμο, ποὺ φυλάει Θερμοπύλες. Ἤρθατε καλοκαίρι. Ἐλᾶτε καὶ χειμώνα. Ἐλᾶτε νὰ ἀφουγκραστεῖτε καὶ στὰ σπίτια μέσα τοὺς ἀνθρώπους, ποῦ ζοῦν καὶ πῶς χτυπάει ἡ καρδιά τους καὶ πῶς νιώθουν ἀπὸ μοναξιά. Ἡ παρουσία

σας μᾶς δίνει κουράγιο”. Ὁ κ. Χρυσόστομος, καταλήγοντας, κάλεσε ὅλους νὰ μὴ ξεχνοῦν “τὴν ἀκριτικὴ αὐτὴ γῆ τῆς Πατρίδας, ποὺ χτυπᾶ καρδιὰ ἑλληνικὴ καὶ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ ἔχουν ἀνάγκες καὶ ὑποφέρουν. Τὸ Καστελλόριζο δὲν εἶναι ἱπτάμενο νησὶ καὶ οἱ κάτοικοί του δὲν εἶναι ἀποδημητικὰ πτηνὰ τοῦ Αἰγαίου”. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Δήμαρχος Μεγίστης κ. Π. Πανηγύρης ἐπισήμανε πὼς ἡ ἐπίσκεψή τους γέμισε χαρὰ ὅλους τοὺς κατοίκους τοῦ νησιοῦ. “Οἱ πολιτικοί”, εἶπε, “δὲν νοιάζονται. Περιμένουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως ἐσεῖς ποὺ μᾶς στηρίζετε μὲ ἀνθρωπιά, ὥστε νὰ παραμείνουμε ἐδῶ καὶ νὰ μὴ πάρουμε τὶς οἰκογένειές μας νὰ φύγουμε”. “Τὸ νὰ μὴ ἀρρωστήσει κανεὶς αὔριο εἶναι ἡ ἀγωνία μας”, τόνισε ὁ κ. Πανηγύρης. “Τὸ νὰ σώσεις μία ζωὴ μπαίνει στὴ σκέψη μας καθημερινά. Τὸ πρόβλημα ἑστιάζεται στὴ μεταφορὰ τοῦ ἀσθενοῦς, ὅταν χρειάζεται, σὲ κάποιο νοσοκομεῖο. Ἔχουμε οἰκογένειες, μικρὰ παιδιά, ποὺ ἀντιμετωπίζουν πολλοὺς κινδύνους”, ὑπογράμμισε. Ὁ κ. Πανηγύρης ζήτησε νὰ μεταφέρουν τὴν ἀγάπη τους στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο “ὁ ὁποῖος”, ὅπως εἶπε, “εἶναι πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἄνθρωπος”. “Τὸ νὰ ζεῖ κανεὶς στὸ Καστελλόριζο ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη μας γιὰ τὴν Πατρίδα, ὅταν μᾶς ἔχουν ζώσει τόσες φορὲς τουρκικὰ πλοῖα. Ὅμως εἴμαστε καὶ παραμένουμε ἐδῶ, γιὰ νὰ παραμείνει καὶ τὸ νησὶ ἑλληνικό”, κατέληξε ὁ Δήμαρχος τοῦ νησιοῦ.

Ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς “Ἀποστολῆς” κ. Κ. Δήμτσας μετέφερε τὶς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου καὶ ἐξέφρασε τὶς εὐχαριστίες του στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο, ὅπως εἶπε, “μᾶς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ εἴμαστε ἐδῶ σήμερα”. “Ἡ καρδιὰ καὶ ἡ ψυχή μας χτυπάει στὸ Καστελλόριζο. Χτυπάει στὶς ἀκριτικὲς περιοχὲς πιὸ ἔντονα αὐτὴ τὴν περίοδο, σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ κρατᾶνε Θερμοπύλες. Τὸ Καστελλόριζο εἶναι ἡ εἴσοδος τῆς Εὐρώπης. Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνουν πολὺ ὅτι ἡ Εὐρώπη ξεκινᾶ ἀπὸ μία ξεχασμένη περιοχή”. “Γι᾽ αὐτὸ βρισκόμαστε ἐδῶ”, κατέληξε ὁ κ. Δήμτσας. “Νὰ δεσμευτοῦμε ὅτι θὰ εἴμαστε ἑνωμένοι ἀδέλφια, γιὰ νὰ προχωρήσουμε ἑνωμένοι ὅλοι μαζί, γιατί ὅλοι μαζὶ μποροῦμε”. Ὁ κ. Δήμτσας πρότεινε, τέλος, νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα παράρτημα τοῦ Ἰατρείου Κοινωνικῆς Ἀποστολῆς στὸ Καστελλόριζο, ὥστε νὰ ὑποστηρίζονται καὶ ὅλα τὰ γύρω νησιά, πρόταση ποὺ ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ ὅλους τοὺς παρευρισκόμενους. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Ἰατρικοῦ Συλλόγου κ. Γ. Πατούλης ἐξέφρασε στὸν δικό του χαιρετισμὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐκτίμηση στὸ πρόσωπο τῶν κατοίκων τοῦ Καστελλόριζου “οἱ ὁποῖοι καθημερινὰ φυλοῦν Θερμοπύλες. Ἐμεῖς κάνουμε τὸ αὐτονόητο, σᾶς σφίγγουμε τὸ χέρι, σᾶς δίνουμε τὴν ἀγάπη μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μας”, εἶπε χαρακτηριστικά. Ὁ κ. Πατούλης διαπίστωσε τὴν ἀνάγκη λειτουργίας ἑνὸς πολυδύναμου ἰατρείου στὸ νησὶ ἀλλὰ καὶ παρουσίας ἐπιπλέον ἰατρῶν».

Ἐπισημαίνει ὁ ἐπίτιμος ἀντιπρόεδρος τοῦ ΣτΕ κ. Ἀναστάσιος Μαρίνος

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑΙ ΟΛΑΙ ΑΙ ΑΛΛΑΓΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ Αἱ ἀλλαγαί, αἱ ὁποῖαι μεθοδεύονται εἰς τὸν χαρακτῆρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, εἶναι ὅλαι των ἀντισυνταγματικαί, ἐπεσήμανεν ὁ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἐπὶ τιμῇ κ. Ἀναστάσιος Μαρίνος καὶ διατελέσας εἰδικὸς σύμβουλος τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου. Εἰς τὴν ἐπισήμανσιν αὐτὴν προέβη κατὰ τὴν διάρκειαν ὁμιλίας του εἰς τὴν ἡμερίδα, ἡ ὁποία ὠργανώθη τὴν 19ην Μαϊου, εἰς τὸ Πολεμικὸν Μουσεῖον μὲ θέμα: «Ὀρθόδοξη Παιδεία ἢ Πανθρησκειακὴ προπαγάνδα;». Πλὲον συγκεκριμένως καὶ συμφώνως πρὸς στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατεχωρήθησαν εἰς τὴν ἱστοσελίδα «θρησκευτικά» ὁ κ. Ἀν. Μαρίνος ἀνεφέρθη εἰς τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας (ΣτΕ) ἐκλήθη νὰ ἀποφανθῆ διὰ τὴν Συνταγματικότητα τῶν ἀλλαγῶν εἰς τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: «“Πλέον εἶχα γίνει Ἀντιπρόεδρος (ἐνν. τοῦ ΣτΕ). Καὶ ἐδικάσθηκε. Εἶπε λοιπὸν τὸ ΣτΕ ὅτι τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νὰ διδάσκεται ὑποχρεωτικὰ κατὰ τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ δόγμα. Δεύτερον, πρέπει νὰ διδάσκεται ἐπὶ ἱκανὸν ἀριθμὸν ὡρῶν διδασκαλίας ἑβδομαδιαίως. Πρέπει νὰ τηροῦνται ὅλα

τὰ ἄλλα θρησκευτικὰ στοιχεῖα, προσευχή, ἁγιασμὸς κ.λπ. καὶ ὅποιοι δὲν εἶναι χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι θὰ τὸ δηλώνουν καὶ θὰ ἀπαλλάσσονται ἀζημιώτως τοῦ μαθήματος”. Ἀκολούθως ἀναφέρθηκε στὴν πολεμική, ποὺ βασίστηκε στὴ μείωση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τοῦ μαθήματος καὶ τόνισε: “Γιὰ νὰ ἀποφύγουν αὐτά, ποὺ ἔλεγε τὸ ΣτΕ ἔκαναν νόμο, ποὺ ἔλεγε ὅτι τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν θὰ διδάσκεται μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα”. Ἔγινε σχετικὴ προσφυγή. “Δικάστηκε ἡ ὑπόθεση καὶ εἶπε τὸ ΣτΕ ὅτι ἡ μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα δὲν εἶναι ἱκανὸς ἀριθμὸς ὡρῶν διδασκαλίας”. Τέλος ἀναφέρθηκε στὴν ἐπιχειρούμενη ἀλλαγὴ τοῦ περιεχομένου καὶ τοῦ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος, ποὺ ὑπῆρξε ἡ τελευταία φάση πολεμικῆς ἐναντίον τοῦ μαθήματος, ποὺ βρίσκεται μάλιστα ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη. Ὁ κ. Μαρίνος τόνισε: “Εἶπαν, νὰ κάνουμε θρησκειολογικὴ διδασκαλία. Διάφοροι φερέλπιδες ἐπιστήμονες καὶ νέοι, καὶ κάποιος Γιαγκάζογλου ἀνεφέρθη. Ἀναγκάστηκα νὰ ἀρθρογραφήσω τότε μέσῳ τῆς ἐφημερίδος ΕΣΤΙΑ καὶ νὰ πῶ ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀντίθετο μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ, μὲ τὶς δύο ἀποφάσεις. Παραβιάζετε τὶς ἀποφάσεις ἄρα παραβιάζετε τὸ Σύνταγμα. Τὰ μαζέψανε… Μετὰ εἴπανε νὰ κάνουμε πλουραλιστικὴ διδασκαλία. Ὅλα αὐτὰ εἶναι σαφῶς ἀντίθετα πρὸς τὶς ἀπο-

φάσεις τοῦ ΣτΕ, δηλαδὴ εἶναι ἀντισυνταγματικά. Δὲν μπορεῖ ὁ νομοθέτης νὰ λέει πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀντίθετα μὲ ὅ,τι εἶπε τὸ Ἀνώτατο δικαστήριο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ σὲ πρόσφατη ἐπιφυλλιδογραφία μου στὴν ΕΣΤΙΑ εἶπα ὅτι “πρέπει νὰ ἀναθεωρηθεῖ τὸ Σύνταγμα καὶ μία ἀπὸ τὶς ἀναθεωρήσεις, ποὺ πρέπει νὰ γίνουνε εἶναι ὅτι ἐὰν ὁποιοσδήποτε Ὑπουργὸς π.χ. ἡ κυρία Διαμαντοπούλου ἢ δὲν ξέρω ποιὰ ἄλλη κυρία, λέγει ἢ κάνει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅτι εἶπε τὸ ΣτΕ τότε διαπράττει συνεχὲς κακούργημα, τὸ ὁποῖο διώκεται αὐτεπαγγέλτως καὶ παραγράφεται κατὰ τὶς πάγιες διατάξεις καὶ πρέπει νὰ ἀναθεωρηθοῦν οἱ διατάξεις περὶ ἀσυλίας βουλευτῶν καὶ ὑπουργῶν”. Κατέληξε μάλιστα λέγοντας ὄτι “Ὅλα αὐτά, ποὺ θέλουν νὰ κάνουνε τώρα, τὰ πολυπολιτισμικά, εἶναι ἀντισυνταγματικά, εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὶς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ. Αὐτὸ νὰ τὸ καταλάβουν”. Κλείνοντας τὴ σύντομη παρέμβασή του ὁ κ. Μαρίνος ἔκανε μία ἀναφορὰ στὴν ἐπικαιρότητα καὶ εἶπε: “Αὐτὴ τὴν ἐποχὴ γίνεται ἕνας πόλεμος στὸν τόπο μας. Ἐὰν οἱ ἐκλογὲς τοῦ 1920, ποὺ ἔγιναν γιὰ νὰ χαθοῦν, ὁδήγησαν στὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή, οἱ ἐκλογὲς τῆς 6ης Μαΐου, ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ γίνουν, θὰ ὁδηγήσουν σὲ μεγαλύτερη καταστροφή. Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του”».

«ΤΙ ΜΑΧΟΜΕΘΑ ΠΡΟΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ» ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΝΤΕΣ ΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ;

Ο

«Κατ’ ἀλλήλων ἐστράτευσεν ὁ δυσμενὴς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας». Ἐπίκαιρα πατερικὰ κείμενα πρὸς τὸν Οἰκ. Πατριάρχην, τὴν ὁμάδα του καὶ τοὺς Ἑλλαδίτες Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀκολουθοῦν.

ΑΓΙΟΣ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στὰ «Ἱερὰ Παράλληλα» μᾶς παραθέτει δύο ἀξιόλογα κείμενα Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὰ κείμενα αὐτὰ εἶναι ἰδιαιτέρως ἐπίκαιρα στὴν ἐποχή μας –ἐποχὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ– καὶ εἶναι ὡς νὰ ἀπευθύνονται πρὸς ὅλους μας, ἐξαιρέτως δὲ πρὸς τοὺς ἐξάρχοντες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (λαϊκοὺς καὶ κληρικούς). Ἁπλὰ καὶ καθαρὰ μᾶς προτρέπουν νὰ μὴ διαφωνοῦμε εἰς τὰ τῆς Πίστεως, (τὰ μυστήρια τῆς Πίστεως «οὐ φέρουσιν ἔρευναν»)· νὰ μὴ διαιρούμαστε καὶ λογομαχοῦμε καὶ πολεμοῦμε μεταξύ μας γιὰ θέματα Πίστεως, οὔτε νὰ «τεχνολογοῦμεν τὴν πίστιν», νὰ τὴν ἐξετάζουμε δηλ. διανοητικά, προσπαθώντας νὰ συμβιβάσουμε τὰ ἀσυμβίβαστα, διότι κατʼ αὐτὸν τὸν τρόπον «πληροῦμεν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ κοινοῦ δυσμενοῦς», δηλ. τοῦ διαβόλου. Μὲ εὔλογη ἀπορία, ἱερὴ ἀγανάκτηση καὶ δικαιολογημένη λύπη, λέγει: «Τί μαχόμεθα πρὸς ἀλλήλους εἰκῆ; τί πολεμοῦμεν ἀλλήλους, προτεταγμένους καὶ τοὺς μισοῦντας φιλεῖν; τί πιστεύειν ἀφέντες, τεχνολογοῦμεν τὴν πίστιν;» (Δαμασκηνοῦ Ἰω., Ἱερὰ παράλληλα, P.G. 96, 93BC). Μὲ ποιό δικαίωμα Ἐπίσκοποι (ὑποτίθεται ἀποδεχόμενοι κατὰ πάντα τὸ “Σύμβολον τῆς Πίστεως” καὶ ἄρα κατασταλαγμένοι ὡς πρὸς τὴν πίστιν), ἀποδέχονται αἱρετικὰ ἀναβλαστήματα, ἢ διαλογίζονται, φιλοσοφοῦν ὡς ἀδαεῖς καὶ ἄπιστοι, καὶ ἐπιτρέπουν νὰ εἰσχωροῦν εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας βλάσφημα ἐρωτήματα, ὅπως: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία ἢ πολλές»; «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία ἢ διηρημένη»; «Ἔχουμε ἓνα ὀρθόδοξον βάπτισμα ἢ ἰσχύουν καὶ τὰ πολλὰ βαπτίσματα τῶν αἱρετικῶν»; «Εἶναι δυνατὸν νὰ ἐφαρμοσθεῖ σήμερα ἡ ἀποστολικὴ Ἐντολὴ περὶ ἀπομακρύνσεως ἐκ τῶν ἀμετανοή-

των αἱρετικῶν “μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν” ἢ ὄχι»; Δὲν ἀποτελοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ διατυπώσεις αἱρετικὰ παραληρήματα; Ὡς πότε, ἆραγε, οἱ εὐσεβεῖς ἱερωμένοι θὰ τὰ ἀνέχονται καὶ θὰ ἀμνηστεύουν τὴν αἵρεση; Ὡς πότε θὰ ὑπακούουν καὶ θὰ ὑποτάσσονται σὲ αὐτοὺς ποὺ ὑπονομεύουν τὴν Πίστη; Ὡς πότε θὰ «σέρνουν» ὀπίσω τους τὶς ψυχὲς τῶν ἀγνοούντων πιστῶν; Ὡς πότε θὰ ἐπιτρέπουν τὴν διαίρεση τοῦ ποιμνίου τους γιὰ χάρη τῶν φαναριώτικων ἀκροβατισμῶν εἰς τὰ τῆς Πίστεως; Εἶναι «καλύτερον καὶ συμφερότερον», λέγει ὁ Ἅγιος «ὀλιγομαθεῖς ὑπάρχειν, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης πλησίον γενέσθαι τοῦ Θεοῦ, ἢ πολυμαθεῖς καὶ ἐμπείρους εἶναι, βλασφήμους εἰς τὸν ἑαυτῶν εὑρίσκεσθαι Δεσπότην» (Δαμασκηνοῦ Ἰω., ὅπ. παρ., 93C). Παραθέτει δέ, σὲ ἄλλο σημεῖο, τὰ ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα κείμενα, δύο ἁγίων: Ἁγίου Ἰουλίου (ἐπισκόπου Ρώμης): «Τὸ μὲν γὰρ τοῖς δόγμασι διαφωνοῦντας τοῖς ρήμασι προσποιεῖσθαι συμφωνεῖν, ἀσεβές· τό δὲ τοῖς δόγμασι συμφωνοῦντας ἐν τοῖς ρήμασι διαφέρεσθαι, μάταιον καὶ μωρόν. Τοῦτο οὖν συμφωνούμενον ἔχοντες, ὅτι Θεὸς ἔνσαρκος ὁ Κύριος, καὶ ἐξ οὐρανοῦ , καὶ ἐκ γῆς, ὁ αὐτὸς τῇ μορφῇ δοῦλος, καὶ τῇ δυνάμει Θεός, μενέτωσαν ἐν ὁμονοίᾳ, καὶ μὴ μάτην διαφερέσθωσαν, μηδὲ εἰς τὴν τῶν αἱρετικῶν λογομαχίαν ἐκπιπτέτωσαν. Ταῦτα δὲ οὕτως φρονοῦντες, μενέτωσαν ἐν ἡσυχίᾳ, τὰς περιττὰς ζητήσεις ἐκκλίνοντες, καὶ ρήματος ἕνεκεν, μὴ διαιρούμενοι, ὁπότε τὰ δόγματα συμφωνεῖται». Γρηγορίου Νύσσης: «Τί τὸ πιστεύειν ἀφέντες, τεχνολογοῦμεν

τὴν πίστιν, καὶ πληροῦμεν τὴν ἐπιθυμίαν τοῦ κοινοῦ δυσμενοῦς; Λογισάμενος γὰρ ὁ διάβολος, ὁ κοινὸς τῆς ἀνθρωπότητος λυμεών, ὅτι γαλήνης ἐν ἡμῖν πολιτευομένης, τὰ τῆς εὐσεβείας ἀνθεῖ, τῆς πίστεως δὲ κρατούσης, εὐζωΐα κρατεῖ, φίλοι τε τοῦ Δημιουργοῦ γινόμεθα, ἵνα μὴ ἐπέλθωμεν, ὅθεν ἐκεῖνος ἐξέπεσεν, ὁρᾶτε τί πεποίηκε, καὶ πῶς πανούργως τὸν καθʼ ἡμᾶς ἐρραψῴδηκε πόλεμον, ὁ μηχανορράφος τῶν κακῶν, καὶ σοφὸς ἐν ἀπάταις, καὶ ποικίλος ἐν ἐπιβουλαῖς, καὶ πλούσιος ἐν τοῖς κακοῖς μηχανήμασι. Παρασκευάζει τινὰς ἐν προσχήματι τῆς εὐσεβείας στρατεύσασθαι κατὰ τῆς πίστεως, καὶ πᾶσι τοῖς εὐσεβέσι διʼ αὐτῶν ἄκαιρον φιλονικίαν, καὶ ψυχοφθόρον ἐνέβαλε πόλεμον, καὶ τῆς Ἐκκλησίας τὰ μέλη κατʼ ἀλλήλων ἐστράτευσε. Στρέψωμεν τοίνυν κατὰ τῆς αὐτοῦ κεφαλῆς τοῦτο δὴ τὸ σοφόν, καὶ τὴν εὐφροσύνην αὐτοῦ μεταβάλωμεν εἰς ὀδύνην, καὶ πένθος ἀπαρηγόρητον. Πενθήσωμεν τὴν εἰρήνην, ἣν ἐκεῖνος μισεῖ. Καταλείψωμεν τὸ ζυγομαχεῖν, καὶ σταθμίζειν τὰς λέξεις τοῦ δόγματος. Παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι τῶν διδα σκάλων διδάσκαλοι. Μισήσωμεν τὸ λογομαχεῖν ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων. Πιστεύσωμεν ὡς οἱ πατέρες ἡμῶν παραδέδωκαν. Οὐκ ἐσμὲν τῶν πατέρων σοφώτεροι· οὐκ ἐσμὲν τῶν διδασκάλων ἀκριβέστεροι. Ἐν εἰρήνῃ ἐκάλεσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς, οὐκ ἐν μάχῃ. Ὡς ἐκλήθημεν, οὕτως προσμείνωμεν τῇ μυστικῇ τραπέζῃ, ἐν ᾗ τῶν οὐρανίων μεταλαμβάνομεν. Μὴ γινώμεθα κατὰ ταυτὸν ὁμοτράπεζοι, καὶ ἀλλήλων ἐπίβουλοι· μὴ ἐνταῦθα κοινωνικοί, καὶ ἔξω ἐπίβουλοι» (Δαμασκηνοῦ Ἰω., Ἱερὰ παράλληλα, P.G. 96, 509B-512Α). «Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»

Ὁ «θόρυβος» περὶ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης

ΜΥΡΑ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑΣ

Τοῦ κ. Δημητρίου Κ. Κουτσουλέλου, Ἐπιτ.Ἐπόπτου Δημοτ. Ἐκπαιδεύσεως

«Οὐκ ἑάλω ἡ ρίζα! Οὐκ ἑάλω τὸ φῶς!»

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κάθε χρόνο, ὅταν ξεψυχοῦν οἱ τελευταῖες μέρες τοῦ Μαΐου, μέσ᾽ στὴ μυρωμένη ἀνοιξιάτικη φύση, σὲ ὧρες ἐθνικῶν στοχασμῶν καὶ ἑλληνικῶν ἀνατάσεων, μὲ μάτια δακρυσμένα, ἀπὸ βαθύτατο πόνο, νιώθουμε νὰ μᾶς χαϊδεύει μιὰ γλυκειὰ πνοὴ ἀπ᾽ τὴν Βασιλεύουσα. Καὶ ἡ πνοὴ αὐτὴ ἀναδεύει τὰ φύλλα τῶν ἀναμνήσεων, τὰ Παλαμικὰ τῶν «ἐθνικῶν Ἀπριλομάηδων ξόδια», γιὰ νὰ μᾶς παρουσιάσουν θρύλους καὶ δόξες, σαλπίσματα ἐλευθερίας καὶ ἀνατάσεις, θρήνους καὶ τραγωδίες, ὀδύνες καὶ ὀδυρμούς. Τὰ μάτια μας γυρίζουν διαρκῶς στὴ θρυλικὴ Πόλη. Κοιτάζουν μαραμένα καὶ κλαῖνε. Τὸ μαχαίρι εἶναι βαθειὰ καὶ ματωμένο στὴν καρδιά μας. Ἕνας κατακλυσμὸς αἰσθημάτων ἐκστάσεως καὶ περηφάνειας, λύπης καὶ ἐλπίδας πλημμυρίζει ὁλόκληρη τὴν ψυχή μας. Ἀναμφισβήτητα, ἡ ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας ἀπ᾽ τοὺς Τούρκους στὶς 29 Μαΐου 1453, εἶναι τὸ σπουδαιότερο γεγονὸς τῆς Ἱστορίας μας, ποὺ στὴ διαδρομὴ τοῦ χρόνου δὲν ἔχουμε ἀποδεχτεῖ μέσα μας, ὡς μοῖρα καὶ ἀναπότρεπτο. Κανένας Βυζαντινὸς Ἕλληνας δὲ φαντάστηκε ποτὲ ὅτι θὰ ἐρχόταν ἡ μαύρη ὥρα τῆς παρακμῆς καὶ τῆς πτώσεως. Ἀκόμη κι ὅταν, τὴν ἀποφράδα ἐκείνη μέρα, οἱ κάτοικοι σφάζονταν ἀπ᾽ τοὺς ἀλλόπιστους, οὔτε στιγμή, δὲν πίστευαν ὅτι ἡ Βασιλίδα τῶν Πόλεων ἀλλάζει ὁριστικά, μέσα στὴν ἱστορία τοῦ κόσμου. Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν πίστη βεβαιώνει καὶ διατρανώνει ὁ λαϊκὸς θρῆνος, τὸ ἐλπιδοφόρο μήνυμα:

«Πάλι, µὲ χρόνους µὲ καιρούς, πάλι δικά µας εἶναι».

*** Καμιὰ πόλη τοῦ κόσμου δὲν ἀσκεῖ τὴ γοητεία τῆς Ἑπτάλοφης. Εἶναι ἕνα πανόραμα, ὄνειρο καὶ παραμύθι, ἀνάμεσα στὴ Δύση καὶ στὴν Ἀνατολή, στὸ τρίγωνο τῆς θάλασσας τοῦ Μαρμαρᾶ, τοῦ Κεράτιου καὶ τοῦ Βοσπόρου –δραματικὸ σταυροδρόμι τῆς γῆς– ποὺ ἐκυβέρνησε κόσμους καὶ λαούς, μὲ τραγικὴ πορεία, στὸ πέρασμα τῶν αἰώνων καὶ τῶν χιλιετιῶν καὶ ἔψαλε ἡ Ἱστορία. «Κάθομαι καὶ στοχάζομαι – γράφει ὁ Θεμ. Ἀθανασιάδης – Νόβας καὶ ξαναζῶ τὰ ἐθνικὰ περασμένα. Γίνομαι Ἀργίτης πολιορκητὴς μέσα στὰ φουσάτα τοῦ Ἀγαμέμνονα, εἰρηνικὸς ἔποικος στὰ ὁμοιρικὰ ἀκρογιάλια τῆς Ἰωνίας, ὁπλίτης Μακεδόνας, πίσω ἀπ᾽ τὸ Μέγα Ἀλέξανδρο, βυζαντινὸς βασσάλος τῶν Αὐτοκρατόρων. Γίνομαι σκλάβος ἀλύτρωτος καὶ σκλάβος ἐλευθερωμένος. Στρατιώτης ξαναγίνομαι καὶ πολιορκῶ τὴν Ἄγκυρα. Νικῶ, μὲ νικοῦν. Εἶμαι ἕνας ἀνώνυμος νοικοκυράκος, ποὺ ἔζησα ἐδῶ πάππου καὶ πρὸς πάππου. Κι ἦρθε μιὰ μέρα ἡ θύελλα καὶ ξερρίζωσε. Τί ζωή! Τί δρᾶμα!». Ἐδῶ, Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία ταυτίστηκαν καὶ συμπορεύτηκαν στὴ δόξα καὶ στὴν πτώση. Ἡ χιλιόχρονη καὶ κραταιὴ βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία ἀκτινοβόλησε σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, γιὰ νὰ πέσει στὰ χέρια τοῦ Πορθητῆ καὶ ν᾽ ἀκολουθήσουν τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς, συμφορᾶς καὶ ὀλέθρου.

«Ἡ Πόλις ἦτον τὸ σπαθίν, ἡ Πόλις τὸ κοντάριν, ἡ Πόλις ἦτον τὸ κλειδὶν τῆς Ρωµανίας ὅλης. Κι ἐκλείδωνε καὶ σφάλιζεν ὅλην τὴν Ρωµανίαν καὶ ὅλον τὸ Ἀρτζιπέλαγος ἐσφικτοκλειδώνεντο…»

Κι ἦταν, ἐπάνω ἀπ᾽ ὅλα, ἡ Θεοφρούρητη Πόλη, ἡ Πόλη τῆς Παναγίας μὲ ρίζες βαθύτατα θρησκευτικές. Ὁ Χριστιανισμὸς στάθηκε τὸ ὑπέργειο καὶ ὑπερβατικὸ στήριγμα τῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ φτεροῦγες τῆς θεϊκῆς στοργῆς καὶ προστασίας της. *** Συγκλονιστικὴ εἶναι ἡ προσέγγιση στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, πετράδι τοῦ δακτυλιδιοῦ καὶ ἔκφραση τοῦ «Νενίκησε σε Σολομών!» τοῦ Ἰουστινιανοῦ. Ἕνα μεγαλόπρεπο πανόραμα τῆς «Μεγάλης Ἐκκλησίας», ὅπου διάχυτο εἶναι παντοῦ τὸ

πνεῦμα τοῦ μέτρου καὶ τῆς ἁρμονίας, τῆς τελειότητας καὶ τοῦ κάλλους. Χτισμένη ἀντίκρυ στὴ θάλασσα τοῦ Μαρμαρᾶ, εἶναι ἕνα ὑπέρτατο Σύμβολο καὶ ἕνα αἰώνιο Μνημεῖο τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ τὸ ἔστησε ἐκεῖ μιὰ ἰσχυρὴ Αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ δοξολογήσει τὸ Θεὸ καὶ τὴ δύναμή της. Ἐδῶ μέσα γεννήθηκε καὶ πέθανε τὸ Βυζάντιο. «Εἶναι τὸ σταυροδρόμι –γράφει ὁ Ἰ. Μ. Παναγιωτόπουλος–, σὲ δυὸ ὁδοιπορίες, ἐξ ἴσου ἐπίπονες: Στὴν ὁδοιπορία τοῦ Θεοῦ, ποὺ κατεβαίνει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν ὁδοιπορία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἀποθεώνεται. Λόγος καὶ Νοῦς… Μέσα στὴν ἄκρα της σιωπή κοιμοῦνται οἱ φωνές, ποὺ κυμάτισαν κάποτε, σὲ μιὰ θάλασσα χρόνια. Οἱ ὕμνοι. Οἱ ἐπευφημίες. Οἱ ἀλαλαγμοί. Οἱ θρῆνοι. Οἱ στεναγμοί…». *** Νόμος τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος. Ἡ ἀκμὴ καὶ ἡ παρακμή. Ἡ Αὐτοκρατορία ἱδρύθηκε ἀπὸ ἕνα ἔνδοξο Κωνσταντῖνο καὶ χάθηκε μὲ ἕνα τραγικὸ Κωνσταντῖνο. Ἐμεγαλούργησε ἐπὶ δέκα αἰῶνες, γνωρίζοντας ὅλες τὶς τροπὲς τῆς μοίρας: τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο, τὴν ἄνοδο καὶ τὴν ἀκτινοβολία, τὴν κατάπτωση καὶ τὴν ἧττα, τὸ χαλασμὸ καὶ τὴν καταστροφή. Τὸ κλείσιμο τῆς αὐλαίας ἦταν ἀντάξιο τῆς παραδόσεως. Εἶναι ἡ τραγικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπ᾽ τὸν Ἴστρο ὡς τὰ φαράγγια τοῦ Σινᾶ καὶ ἀπ᾽ τὸν Ἀδρία ὡς τὸν Καύκασο, ἕνας θρῆνος ἀκούστηκε βαθὺς —ὁ βαθύτερος τοῦ Γένους καὶ ἀσυγκάτητος, φωνὴ ἐν Ραμᾷ, ὅταν ἡ Βασιλεύουσα ἔπεσε στὰ χέρια τῶν ἀλλόφυλων καὶ τῶν ἀλλόπιστων. Ὄλεθρος, συμφορά, σφαγή!… Αἱματηρὴ ἡ λαβωματιά, πικρὸς ὁ πόνος καὶ πνιγμένος ὁ θρῆνος τῶν βυζαντινῶν. *** Τώρα, 599 χρόνια μετὰ τὴν Ἅλωση, ἡ Πόλη, ἑστία ἐθνικοῦ παλμοῦ, κοιτίδα ἐξευγενισμένης ἐθνικῆς φύτρας, στέκεται στὴ συνείδηση τοῦ Ἑλλληνισμοῦ ἀκέραιη, ὁλοφώτεινη καὶ ὁδηγητική. Ζεῖ ἡ σπίθα τοῦ Γένους καὶ ἡ ψυχὴ τῆς Φυλῆς, βαδίζει ὁλόρθη, ὑπερήφανη καὶ ἀγέραστη. Ὀφείλουμε ὅλοι μας, αἰώνιοι ἔφηβοι στὴν καρδιὰ καὶ στὸ στοχασμό, νὰ προβληματιζόμαστε, συνεχῶς, στὴ σημερινὴ πραγματικότητα, χωρὶς νὰ ξεφύγουμε, οὔτε στιγμή, ἀπ᾽ τὸ πνεῦμα τῶν ἀνατάσεων, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ μοῖρα μας στὸν κύκλο τῶν γεγονότων τοῦ κόσμου… Μέσα στὴν ὁμαδικὴ μνήμη καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ Ἔθνους, ζοῦμε τὸ πνεῦμα τῆς ἱστορικῆς διάρκειας. Ζεῖ μέσα στὴν καρδιά μας ἕνας ὡραῖος θρύλος, μιὰ ἰδιαίτερη μαγεία, ἕνα γλυκὸ ὄνειρο. Ἡ λησμονιὰ εἶναι τεράστιο ἐθνικὸ σφάλμα, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ μαρασμὸ καὶ στὴν κατάπτωση. Θυμόμαστε ἐκείνη τὴν πεισματική, ὅσο καὶ ἡρωϊκὴ κραυγὴ τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου «στὴ Λειτουργία κάτω ἀπ᾽ τὴν Ἀκρόπολη», γεμάτη πόνο, ἀλλὰ καὶ πίστη:

«Οὐκ ἑάλω ἡ βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων»

Ὁ ποιητὴς τῆς Ρωμιοσύνης Κωστὴς Παλαμᾶς μᾶς δίνει μιὰ ὑπέροχη πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ ἔκφραση:

«Καὶ πάντα θὰ ὑπάρχω ἐγώ κι ἀφοῦ ἀπὸ δῶ θὰ λείψω, θὰ εἶµαι ἀπὸ κεῖθε ἀφεύγατος, τριγυριστής, θὰ ὑπάρχω, µ᾽ ὅποια σηµάδια σφραγιστός, µ᾽ ὅποιο ὄνοµα κρασµένος, τοῦ κάστρου πορτοφύλακας, πιστὸς τῆς Ρωµιοσύνης, καὶ θ᾽ ἀντιστέκουµαι, σπαθί βουλὴ θὰ κατορθώνω… Μαρµαρωµένος βασιλιὰς καὶ θὰ ξυπνῶ ἀπ᾽ τὸ µνῆµα τὸ µυστικὸ καὶ τὸ ἄβρετο, ποὺ θὰ µὲ κλιεῖ, θὰ βγαίνω καὶ τὴ χτιστὴ Χρυσόπορτα ξεχτίζοντας, θὰ τρέχω καὶ καλιφάδων νικητὴς καὶ τσάρων κυνηγάρης, πέρα στὴν Κόκκινη Μηλιά, θὰ παίρνω τὴν ἀνάσα». Γιὰ τὶς ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου σὲ CD Βασίλειος Παπαδόπουλος Τ.Θ 40909, Μικροχώρι 19014 Καπανδρίτι Τηλ. 22950.56080, 6946.004 136

Κύριε Διευθυντά, Συχνὰ γίνεται λόγος γιὰ θέματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ἐπιχειροῦνται διάφορες ἑρμηνεῖες (π.χ. ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ἀντεπίθεση», τὴν ἐφημ. «Χρυσὴ Αὐγή» κ.ἄ.). Ὅμως οἱ ἑρμηνεῖες αὐτὲς ἀγνοοῦν τὰ θέματα στὸ σύνολό τους, ὅτι δηλ. πρόκειται γιὰ σύγκρουση πολιτισμῶν, ὅπως διαβάζουμε σ᾽ ἕνα ἔγκυρο βοήθημα, τὴν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» τῆς «Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν», τόμος Ε´, σ. 150 (τὸ σχετικὸ κεφάλαιο γράφεται ἀπὸ τὸν Ἐμμ. Ἰ. Μικρογιαννάκη). Διαβάζουμε λοιπὸν ὅτι τὸ πέρασμα τῆς Ἰουδαίας ἀπὸ τὴν κυριαρχία τῶν Πτολεμαίων στὴν κυριαρχία τῶν Σελευκιδῶν δημιούργησε δύο ρεύματα μὲ βάση τὴν προσχώρηση στὸν Ἑλληνισμό, δηλ. τὴν ἀποδοχὴ ἑλληνικῶν ἐθίμων καὶ τρόπου ζωῆς ἢ τὴν ἐμμονὴ στὰ πάτρια τῶν Ἰουδαίων. Μετὰ τὴν δολοφονία τοῦ Σελεύκου Δ´ καὶ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἀντιόχου Δ´ στὸν σελευκιδικὸ θρόνο (175 π.Χ.) ἡ διάσταση μεταξὺ τῶν δύο ἰουδαϊκῶν παρατάξεων ὀξύνθηκε καὶ ἐπεκτάθηκε στοὺς κόλπους τῆς ἴδιας τῆς ἱερατικῆς οἰκογένειας. Ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἀρχιερέως Ἰάσων, προσφέροντας στὸν Σελευκίδη βασιλέα μεγάλο χρηματικὸ ποσό, ἐπέτυχε νὰ παραμερίσῃ τὸν ἀρχιερέα Ὀνία Γ´ καὶ νὰ ἀνέλθῃ ὁ ἴδιος στὸ ἀνώτατο ἀξίωμα. Ἔπειτα, υἱοθετώντας τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ τοῦ προστάτη του βασιλέως, ἐπεχείρησε νὰ ἐξελληνίσῃ τὴν Ἰουδαία. Εἰσήγαγε στὰ Ἱεροσόλυμα τὸν θεσμὸ τῆς Ἑλληνικῆς πόλεως δημιουργώντας Ἑλληνικὸ «πολίτευμα», στὸ ὁποῖο ἐνέγραψε τοὺς ἐπιφανέστερους Ἰουδαίους. Ἡ πόλη, ποὺ πιθανὸν ὠνομάστηκε πρὸς τιμὴν τοῦ βασιλέως Ἀντιόχεια (175/4 π.Χ.), ἀπέκτησε ἑλληνικὸ «γυμνάσιον», ὅπου σύχναζαν παιδιὰ τῶν καλυτέρων οἰκογενειῶν, ἀλλὰ καὶ ἱερεῖς. Υἱοθετήθηκαν ἐπίσης ἑλληνικὰ ἤθη καὶ ἔθιμα. Οἱ πιστοὶ τηρηταὶ τοῦ νόμου, ἡ ἐθνικιστικὴ συντηρητικὴ παράταξη τῶν Ἀσιδαίων, ἦταν πολὺ φυσικὸ νὰ ἐξεγερθοῦν ἐναντίον τῶν νέων τάσεων. Ὁ Ἀντίοχος Δ´ ἐπιστρέφοντας τὸ 168 π.Χ. ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ἔμαθε τὰ γεγονότα τῆς Ἰουδαίας καὶ γιὰ νὰ πατάξῃ ὁριστικὰ κάθε ἑστία ἀντιστάσεως εἰσῆλθε στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τὸν στρατό του καὶ προέβη σὲ αἱματηρὰ ἀντίποινα. Δὲν ἀρκέσθηκε ὅμως μόνον στοὺς φόνους. Ἐκεῖνο ποὺ προκάλεσε φρίκη στοὺς Ἰουδαίους εἶναι ὅτι βεβήλωσε τὸ «πάσης τῆς γῆς ἱερώτατον ἱερόν», ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀπέσπασε σκεύη, ποὺ εἶχαν ἀναθέσει προγενέστεροι βασιλεῖς καὶ 1.800 τάλαντα. Τὸ ἑπόμενο βῆμα τοῦ βίαιου ἐξελληνισμοῦ τῶν Ἰουδαίων ἦταν ἡ ἐπέκταση τῶν σφαγῶν καὶ τῶν διωγμῶν τῶν Ἀσιδαίων, ἡ ἐγκατάσταση τῶν ἑλληνιζόντων ὑπὸ στρατιωτικὴ προστασία στὴν ὀχυρὴ Ἄκρα τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ἡ ἐγκαθίδρυση πολυθεϊστικῆς λατρείας στὸ ἱερό. Τέλος, τὸν χειμῶνα τοῦ 167 π.Χ., μὲ βασιλικὸ διάταγμα ἡ ἰουδαϊκὴ θρησκεία τέθηκε ἐκτὸς νόμου. Στὰ πλαίσια αὐτὰ συνέβη καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ Γέροντος Ἐλεαζάρου, τῶν ἑπτὰ ἀδελφῶν καὶ τῆς μητέρας τους Σολομονῆς, οἱ ὁποῖοι θανατώθηκαν μὲ βασανιστήρια ἐπειδή, σεβόμενοι τὸν θεόγραφον νόμον, ἀρνήθηκαν νὰ φάγουν χοιρινὸ κρέας. Αὐτὸ ἐξιστορεῖται στὸ βιβλίο Β´ Μακκαβαίων, κεφ. 6 καὶ 7. Δὲν ἐπρόκειτο δηλ. περὶ κακοποιῶν, ἀλλὰ περὶ εἰρηνικῶν ἀνθρώπων γιὰ τοὺς ὁποίους, καὶ σήμερα ἀκόμη, ἐξεγείρεται ἡ συνείδηση κάθε ἀνθρωπιστοῦ, ἀσχέτως ἂν οἱ βασανισταὶ ἐκτελοῦσαν ἐντολὲς τῆς σελευκιδικῆς βασιλικῆς δυναστείας καὶ ἐμεῖς θιγόμεθα ὡς Ἕλληνες καὶ συμπατριῶτες ἐκείνων. Πάντως ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾷ τὴν μνήμην τους τὴν 1ην Αὐγούστου, οἱ πολύτεκνοι τοὺς ἔχουν ἀναγνωρίσει ὡς προστάτες τους καὶ στὴν Θεσσαλονίκη ὑπάρχει παρεκκλήσιον πρὸς τιμήν τους σὲ κεντρικὴ περιοχή, ὑπαγόμενον στὸν Ἱερὸν Ναὸν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Σχετικὴ ἀκολουθία ἐγράφη ὑπὸ τοῦ Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου, ἡ ὁποία ἐνεκρίθη ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐνῷ τὸ Ἱερὸν Λείψανον τῆς Ἁγίας φυλάσσεται στὸν Πατριαρχικὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Κωνσταντινουπόλεως. Γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὴν ἐπιστολήν μας, ἀναφέρουμε τὰ περὶ τῆς ἐπαναστάσεως τῶν Μακκαβαίων, ὅπως ἀναγράφονται στὴν πηγή, ποὺ μνημονεύσαμε ἀνωτέρω (σ. 150– 151). Φαίνεται ὅτι ὁ Ἀντίοχος θεώρησε σκόπιμο καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο μελλοντικῶν ἐπιχειρήσεων κατὰ τῆς Αἰγύπτου, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐσωτερικὴν ἀσφάλειαν τοῦ κράτους του, νὰ ἀποκλείσῃ κάθε δυνατότητα ἀναβιώσεως τῆς ἰουδαϊκῆς ἀντιδράσεως ἐξαλείφοντας τὴν ἰδιοτυπία τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ μὲ τὸν πλήρη ἐξελληνισμό του. Αὐτὸ βέβαια προκάλεσε νέες ἀντιδράσεις, ἰδιαίτερα στοὺς κύκλους τῶν νομοδιδασκάλων καὶ τῶν ἱερέων, ποὺ κατέφυγαν στὴν ὕπαιθρο καὶ ὠργάνωσαν ἐκεῖ τὴν ἀντίσταση τοῦ ἀγροτικοῦ πληθυσμοῦ. Ἐπικεφαλῆς τῆς νέας ἐπαναστάσεως τέθηκε ὁ ἱερεὺς Ματταθίας καὶ μετὰ τὸν θάνατό του, τὸ 166/5 π.Χ., οἱ γιοί του καὶ ἰδιαιτέρως ὁ Ἰού-

δας, ὁ ἐπιλεγόμενος Μακκαβαῖος. Ὁ Ἀντίοχος, ποὺ ἦταν ἀπησχολημένος μὲ τὶς προετοιμασίες τῆς μεγάλης ἐκστρατείας του στὴν Ἀνατολή, ἀπέτυχε, παρὰ τὶς ἀλλεπάλληλες ἀποστολὲς ἰσχυρῶν στρατευμάτων, νὰ συντρίψῃ τοὺς ἐπαναστάτες καὶ τελικὰ ὑποχρεώθηκε νὰ δεχθῇ κάποιον συμβιβασμὸ καὶ νὰ ἀνακαλέσῃ τὰ τελευταῖα μέτρα. Ὁ Ἰούδας ὅμως ἀπεφάσισε νὰ συνεχίσῃ τὸν ἀγῶνα καὶ τὸν χειμῶνα τοῦ 164/3 π.Χ. ἐπιτέθηκε ἐναντίον τῶν Ἱεροσολύμων, κατέλαβε τὴν πόλη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ἄκρα, καὶ ἀπεκατέστησε τὴν πατροπαράδοτη λατρεία στὸ Ἱερό. Ὁ ἐπίτροπος τοῦ ἀνηλίκου Ἀντιόχου Ε´ Εὐπάτρος Λυσίας –ὁ Ἀντίοχος Δ´ εἶχε ἐν τῷ μεταξὺ πεθάνει– ἔσπευσε νὰ βοηθήσῃ τὴν πολιορκουμένη φρουρὰ τῆς Ἄκρας. Ἂν καὶ ἔφερε σὲ δύκολη θέση τὸν Ἰούδα, τελικὰ ἀναγκάσθηκε ἐξαιτίας αὐλικῶν δολοπλοκιῶν νὰ συνάψῃ εἰρήνη, γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὴν Ἀντιόχεια. Ἔτσι, ἐξ ὀνόματος τοῦ νέου βασιλέως ἐξεδόθη διάταγμα, ποὺ ὥριζε τὴν ἀποκατάσταση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου καὶ τῆς πατροπαράδοτης θρησκείας. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἀείμνηστος Π. Μπρατσιώτης στὸ βιβλίο του «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Π. Διαθήκην», ἐκδ. 1993, σ. 249, τὸ ὄνομα Μακκαβαῖοι «ἐπεξετάθη καὶ εἰς τοὺς κατά τι παλαιοτέρους ἡρωϊκοὺς ὑπὲρ τῆς πατρίου πίστεως ἀγῶνας τῶν ἐν Αἰγύπτῳ Ἰουδαίων ἐπὶ Πτολεμαίου Δ´ τοῦ Φιλοπάτορος (221 – 201 π.Χ.). Σχετικὸν εἶναι τὸ βιβλίον Γ´ Μακκαβαίων, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὸ κισσόφυλλον τοῦ Διονύσου, μὲ τὸ ὁποῖον ὁ βασιλεὺς ἔδωσε ἐντολὴν «χαράττεσθαι τοὺς ἀπογραφομένους καὶ διὰ πυρὸς εἰς τὸ σῶμα» (κεφ. β´, 29). Ἡ πρᾶξις αὐτὴ μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὡς πρότυπον χαράγματος δαιμονικοῦ, πού, ἐνῶ ἐπιβάλλεται κατ᾽ ἀρχήν, ἐν τέλει καταργεῖται διὰ τῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἐνθέων δυνάμεων καὶ τῆς νίκης τοῦ ἐσφαγμένου Ἀρνίου κατὰ τοὺς ἐσχάτους καιρούς, ὅταν «τὸ ὄνομα αὐτοῦ (τοῦ Θεοῦ) ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν (τῶν δούλων του)», κατὰ τὸ βιβλίον τῆς Ἀποκαλύψεως (κεφ. 22, 3), θὰ τεθῇ ἀνεξάλειπτον. Μετὰ τιμῆς Δ. Βαμβακᾶς πρώην Ἀναπληρωτὴς Διοικητὴς Ἁγίου Ὄρους

Ὕμνοι μετὰ μουσικῶν ὀργάνων εἰς Ἱερὸν Ναὸν εἰς τὴν Καλαμάταν

Κύριε Διευθυντά, Τὴν 7–4–2012 ἡμέραν Σάββατον καὶ ὥραν 20:00 παρόντος τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσοστόμου, τῇ ἐντολῇ τούτου, ἔλαβον χώραν χριστιανικοὶ ὕμνοι μετὰ βιολιοῦ καὶ ἀκορντεὸν εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Ταξιαρχῶν Καλαμάτας. Αἱ ἐκδηλώσεις αὗται λαβοῦσαι χώραν ἐντὸς τοῦ Ὀρθοδόξου τούτου Ἱ. Ναοῦ εἶναι ἀντορθόδοξοι καὶ ἀνάγονται εἰς τὴν ἐκκοσμίκευσιν τῶν Ἱ. Ναῶν, παραπέμπουσαι εἰς παπισμόν. Ὁ ΟΕ´ Ἱερὸς Κανὼν τῆς Στ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ εἰς τὴν ἑρμηνείαν τούτου, ἀπαγορεύει τοὺς ἐν τῷ Ἱερῷ Ναῷ χριστιανικοὺς ὕμνους, συνοδευομένους μετὰ μουσικῶν ὀργάνων (ὁρᾶτε σελ. 286 Ἱ. Πηδαλίου ἐκδόσεως «Ἀστέρος»). Χωρίον δὲ τῆς Καινῆς Διαθήκης παρακελεύει: «Τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα: ἡ ἀρχαία κατάστασις, τὴν ὁποίαν εἶχε δημιουργήσει ὁ νόμος (Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη) καὶ ἡ ἁμαρτία ἐπέρασε. Ἰδοὺ ἔχουν γίνει ὅλα νέα» (Β´ Κορινθ. ε, 17). Ὁ Σεβ. Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος ἐνεργῶν, ὡς ἀνωτέρω ἀναφέρω, μετέβαλε τὸν ὡς ἄνω Ἱ. Ναὸν σὲ βιολιτζήδικον. Οὐδὲν δέος οὐδὲν σέβας ὅτι εὑρίσκεται οὗτος εἰς Ἱερὸν Ναόν, καίτοι ὁ ψαλμωδὸς Δαυΐδ παρακελεύει: «Ὡς φοβερὸς ὁ τόπος οὗτος». Ἐμιμήθη, προφανῶς, ὁ εἰρημένος Μητροπολίτης, τὸν ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἱερώνυμον, ποὺ κατὰ τὸ παρελθόν, εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀθηνῶν, Χριστιανικοὶ ὕμνοι, τῇ ἐντολῇ του, συνωδεύοντο ἀπὸ μουσικὰ ὄργανα. Γλυκειά μας ὀρθοδοξία, πόσον σὲ ρεζιλεύουν κάλπικοι νεωτερισταὶ ἀρχιερεῖς τῆς ἐποχῆς μας, ἀνεχομένου μακαρίως τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος καὶ χριστιανοῦ τὰς τοιαύτας ἀντιχριστιανικὰς ἐκδηλώσεις – καταστάσεις; Μετὰ τιμῆς Κωνσταντῖνος Παπαδόπουλος Καλαμάτα

Πρὸς τὸν Διευθυντὴ καὶ τὸ προσωπικὸν τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου

Κύριε Διευθυντά, Θεώρησα καλὸ νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί σας γιὰ νὰ σᾶς διαβιβάσω τὸν βίο καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ Ὁσίου Θεογνίου Ἐπισκόπου Βητυλίου Γάζας (425–522 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος εἶναι ἄγνωστος μέχρι σήμερα καὶ δὲν μνημονεύεται. Λέγομαι Δέσποινα Τομαρὰ – Γεωργίου, θεολόγος καὶ ὑπηρέτησα σὰν καθηγήτρια στὴν Πατριαρχικὴ Σχολὴ Ἱεροσολύμων γιὰ 4 σχολικὰ ἔτη (2006 – 2010). Σήμερα, συνταξιοῦχος, ταξιδεύω συχνὰ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ διατηρῶ ἐπικοινωνία μὲ τὰ πανάγια προσκυνήματα, ποὺ ἀγαπῶ πολύ. Ἰδιαίτερα συνδέομαι μὲ τὸν Ὅσιο Θεόγνιο καὶ τὸν π. Ἰωάννη, ἐπιστάτη τοῦ προσκυνήματος, ποὺ μοῦ ἔδωσε εὐλογία καὶ

μὲ ἐνθάρρυνε νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί σας, γιὰ νὰ γίνει γνωστὸς ὁ Ἅγιος καὶ νὰ μνημονεύεται τὸ ὄνομά του. Ὅλες τὶς πληροφορίες γιὰ τὸ βίο του καὶ τὸν τόπο τῆς ἀρχαίας μονῆς του θὰ βρεῖτε στὸ φυλλάδιο καθὼς καὶ τὴν εἰκόνα του καὶ τὸ Ἀπολυτίκιόν του. Συντάσσεται ἐπίσης καὶ Κανόνας πρὸς τιμήν του. Σᾶς μεταφέρω λοιπὸν τὴν ἐπιθυμία τοῦ π. Ἰωάννη νὰ μνημονεύεται ὁ Ἅγιος Θεόγνιος. Ἡ μνήμη του 8 Φεβρουαρίου. Γιὰ ὁποιαδήποτε πληροφορία ἢ ἐπικοινωνία μπορεῖτε ν᾽ ἀπευθύνεστε στὸν π. Ἰωάννη (στοιχεῖα στὸ φυλλάδιο) ἢ σ᾽ ἐμένα προσωπικὰ τηλ. 22670. 31162 κιν. 6940678952. Μὲ ἐκτίμηση Δέσποινα Τομαρά Ἀράχωβα Βοιωτίας, Τ.Κ. 32004 ΥΣ.: Ἡ ἱστοσελίδα τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Θεογνίου εἶναι στὴ διεύθυνση: http://www.impantokratoros.gr/iera-monh-osiou-theogniou.el.aspx μὲ κατατοπιστικὰ κείμενα καὶ φωτογραφίες.

Διατὶ ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι διαρκὲς θαῦμα

Κύριε Διευθυντά, Κατὰ καιροὺς κάποιοι ἀρχαιολάτραι εἰρωνεύονται τὸν χριστιανισμὸν καὶ ἀνατρέχουν μὲ νοσταλγίαν εἰς τὸν λαμπρὸν πράγματι καὶ ἀνεπανάληπτον πολιτισμὸν τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος ὅπως ἰσχυρίζονται, ἀνεπτύχθη ὑπὸ τὰς εὐλογίας τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ δωδεκαθέου. Τὸ δωδεκάθεον ὅμως δὲν ὑπῆρχε. Οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου ἦσαν πλάσματα τῆς φαντασίας τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἀνέπτυξαν τὰς ὑψιπετεῖς, πράγματι φιλοσοφικὰς θεωρίας των, ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὰς σχετικὰς δοξασίας περὶ Ὀλυμπίων θεῶν, ἀπέναντι τῶν ὁποίων ἦσαν μᾶλλον ἀδιάφοροι. Ἀντιμετώπιζαν τὸ δωδεκάθεον ὡς κάτι τὸ ὁποῖον εὑρίσκετο εἰς τὴν σφαῖραν τῆς φαντασίας καὶ τοῦ μύθου. Ὡς κάτι δηλαδὴ ἀνύπαρκτον, ὅπως καὶ πράγματι ἦτο. Πῶς λοιπὸν ὑπῆρξεν εὐλογία καὶ ἐπιρροὴ εἰς τὴν διάνοιαν τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων ἀπὸ κάτι, ποὺ δὲν ὑπῆρχε; Καί, ἂν, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀρχαιολάτραι, πράγματι ὑπῆρχαν οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου καὶ δὲν ἦσαν πλάσματα τῆς φαντασίας τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, διατὶ ἐξηφανίσθησαν καὶ δὲν ἐφρόντισαν, κατὰ τρόπον θαυματουργικὸν νὰ παραμείνουν εἰς τὴν λατρείαν καὶ τὴν μνήμην τῶν ἀνθρώπων; Διότι οὐδέποτε ὑπῆρξαν εἶναι ἡ ἀπάντησις. Ὁ Πλάτων, ὡς ὄντως Ὂν ἐθεώρει τὰς ἰδέας καὶ ὄχι τὸ δωδεκάθεον, ὁ δὲ Σωκράτης ηὔχετο νὰ ἀποστείλη κάποιον ὁ Θεὸς προκειμένου νὰ ὁδηγήση εἰς τὸν ὀρθὸν δρόμον τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων. Τὸ δωδεκάθεον λοιπὸν δὲν ὑπῆρχε. Καὶ τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἀπετέλει μίαν θλιβερὰν ἀνάμνησιν ἑνὸς σκοτεινοῦ παρελθόντος, ἢ ἔστω μίαν ἐλαχίστην μειονότητα, ἐὰν δὲν ἐστηρίζετο εἰς τὸν ἐξαναγκασμόν, εἰς τὸν τυφλὸν φανατισμόν, εἰς τὸ αἷμα καὶ τὴν ὠμὴν βίαν. Καὶ τώρα ποία ἡ γνώμη τῶν ἀρχαιολατρῶν διὰ τὸν χριστιανισμόν; Οὗτοι ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ χριστιανισμὸς μᾶς ἐπεβλήθη παρὰ τὴν θέλησίν μας. Μᾶς τὸν ἐπέβαλε δῆθεν διὰ τῆς βίας ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τὸν ὁποῖον καταρῶνται καὶ ὑβρίζουν μὲ κακίαν καὶ μὲ ἀπίστευτον μῖσος. Ἀλλὰ ποίαν βίαν καὶ ποῖον καταναγκασμὸν μετεχειρίσθη ὁ Ἀπόστολος; Ὁ Ἅγιος αὐτὸς ἄνθρωπος ἐκινεῖτο μὲ ἐλαχίστην συνοδείαν καὶ κηρύγματα ἔκανε μόνον εἰς λαοσυνάξεις. Ὠργάνωσε τοὺς πιστοὺς εἰς ἐκκλησίας χωρὶς βίαν καὶ χωρὶς καταναγκασμόν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἰδικήν των θέλησιν καὶ συγκατάθεσιν. Οὔτε στρατὸν εἶχε οὔτε ἐξουσίαν, διὰ νὰ ἐπιβάλλη τὰς θρησκευτικάς του ἀπόψεις ἐπὶ τῶν ἀκροατῶν του. Ἀλλὰ τώρα τὸ θέμα ὅτι κατὰ καιροὺς κάποιοι θερμοκέφαλοι, περιστασιακῶς, μεταχειρίσθησαν τὴν βίαν διὰ λόγους θρησκευτικοὺς. Αὐτοί ἀσφαλῶς δὲν ἦσαν καλοὶ χριστιανοὶ καὶ βεβαίως ἐκινοῦντο ἐκτὸς τοῦ πνεύματος τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἀρχαιολάτραι συνεπῶς εὑρίσκονται εἰς παχυλὴν ἄγνοιαν. Πρέπει λοιπὸν νὰ τοὺς πληροφορήσωμεν ὅτι ὁ χριστιανισμός, ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συγγνώμης, στηρίζεται εἰς τὴν ἐλευθέραν βούλησιν καὶ εἰς τὴν ἐλευθέραν προαίρεσιν καὶ ἐπιλογὴν τῶν πιστῶν της καὶ δὲν μᾶς ἐπεβλήθη διὰ τῆς βίας, ὅπως αὐτοὶ ἰσχυρίζονται. Ἐπέρασεν ἀπὸ σκληροὺς καὶ ἀπανθρώπους διωγμούς, ἀπὸ φρικτὰ μαρτύρια τῶν ὀπαδῶν τους, ἀπὸ κατακόμβας καὶ τελικῶς ἐθριάμβευσε. Καὶ σήμερον χωρὶς τὴν χρῆσιν βίας καὶ χωρὶς καταναγκασμὸν τῶν συνειδήσεων, κυριαρχεῖ εἰς τὸ μεγαλύτερον μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ πλανήτου μας. Ἡ πειθὼ καὶ ἡ διδασκαλία εἶναι τὰ μέσα μὲ τὰ ὁποῖα προσελκύονται οἱ ἄνθρωποι εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν. Ὅτι ὁ χριστιανισμὸς διατηρεῖται μέχρι σήμερον ἀκλόνητος καὶ ἀδιατάρακτος ἀποτελεῖ θαῦμα. Δὲν θὰ μποροῦσε ὁ χριστιανισμὸς νὰ ἔχη συνέχειαν καὶ διάρκειαν, ἐὰν ἐστηρίζετο ἐπὶ ἑνὸς μύθου ἢ ἐπὶ ἑνὸς ψεύδους. Ἐὰν δὲν εἶχε τὴν θείαν εὐλογίαν θὰ εἶχεν ἐκλείψη, ὅπως ἐξέλιπε καὶ τὸ δωδεκάθεον. Ὁ χριστιανισμὸς λοιπὸν ἔχει θείαν προέλευσιν καὶ δὲν εἶναι φιλοσοφικὸν σύστημα ἢ ἀνθρώπινον κατασκεύασμα, ὅπως συμβαίνει μὲ τὰ λοιπά, ἀνὰ τὸν κόσμον θρησκεύματα. Μετὰ τιμῆς Δημήτριος Σπ. Καψάλης


1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΑΣΩΝΟΣ! ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ Η ΙΔΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΜΑΣΩΝΟΥ… ΑΠΟ ΤΟ 1453 ΕΙΣ ΤΟ 2012…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

νως πρὸς τὴν ὁποίαν κορυφαῖοι ἀγωνισταὶ τοῦ 1821 ἦσαν μυημένοι εἰς τὴν Μασωνίαν. Αἱ θέσεις αὐταὶ τῶν μασώνων ἀποτελοῦν παραχάραξιν τῆς ἱστορίας, τονίζει ὁ Σεβασμιώτατος, προσθέτων ὅτι οἱ μασῶνοι ἐπιχειροῦν νὰ οἰκειοποιηθοῦν ἔργα τοῦ λαοῦ μας, τὰ ὁποῖα ἔλαβον χώραν ὠθούμενα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ὡς ἦτο ὁ ἀγὼν τοῦ 1821. Εἰς τὴν ἰδίαν ἐπιστολὴν ὁ Σεβασμιώτατος ἐπιτίθεται ἐναντίον τοῦ «Ο.Τ.», διότι ὡς λέγει δὲν ἐζήτησε πρὸ τοῦ δημοσιεύματος ἐπίσημον ἐνημέρωσιν ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ὡς ἔπραξαν ἄλλα Ἐκκλησιαστικὰ ἔντυπα. Παραβλέπει πιστεύομεν, σκοπίμως, τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπὶ δύο σχεδὸν μῆνας τὸ θέμα εἶχε λάβει μεγάλην ἔκτασιν εἰς ὁλόκληρον τὴν Κέρκυραν ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ διαδίκτυον (ἴντερνετ) ἄνευ δυναμικῆς ἀντιδράσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἢ παροχῆς ἐξηγήσεων ὑπ᾽ Αὐτῆς. Ὅταν ἕνα θέμα ἀπασχολῇ τὴν τοπικὴν κοινωνίαν καὶ τὰ Μέσα Ἐνημερώσεως ἢ δημοσιότητος, τὰ ὁποῖα διαθέτει ἡ Κοινωνία, πιστεύομεν ὅτι χρειάζεται κάποια ἐπίσημος ἐνημέρωσις. Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις, ἡ ὁποία θέλει νὰ παραδώσῃ μαθήματα δεοντολογίας εἰς τὸν «Ο.Τ.» δὲν προέβη εἰς διαψεύσεις ἐγκαίρως, διὰ νὰ καθησυχάση τὴν τοπικὴν κοινωνίαν. Γνωρίζομεν ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος, ὁ ὁποῖος δίδει μίαν ὀρθοδοξοτάτην ἀπάντησιν διὰ τὴν μασωνίαν καὶ τὸν ἀσυμβίβαστον μασώνου (περὶ τέκτονος ὁμιλεῖ) καὶ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, καταφεύγει εἰς ἐπίθεσιν ἐναντίον τοῦ «Ο.Τ.», διὰ νὰ καλύψη τὰς προσωπικάς του εὐθύνας διὰ τὸ γεγονός. Ἡ συναυλία ἀλλὰ καὶ ἡ ὁμιλία τοῦ ἀρχιμασώνου (καὶ ὄχι τέκτονος) εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Κερκύρας εἶναι μία πραγματικότης. Τὴν συναυλίαν καὶ τὴν ὁμιλίαν θὰ ἠδύνατο νὰ τὴν ἀνατρέψη κινητοποιῶν τὸν πιστὸν λαὸν καὶ προβαίνων εἰς δημοσίας δηλώσεις μὲ τὰς ὁποίας νὰ καταδικάζη τὴν ἐκδήλωσιν τῆς μασωνίας καὶ νὰ καταγγέλη τὴν πολιτείαν. Ἐπέλεξε τὴν σιωπὴν ἀντὶ τοῦ δυναμικοῦ ἀγῶνος καὶ τῆς κινητοποιήσεως τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἐναντίον τῆς ἐκδηλώσεως καὶ τῆς ὁμιλίας, προφανῶς διὰ νὰ μὴ διαταράξη τὰς «πολιτικάς, πνευματικάς, οἰκονομικὰς καὶ κοινωνικάς» ἰσορροπίας μίας συγκεκριμένης ἐλίτ, ἡ ὁποία ἐλέγχει τὰ «πράγματα» τῆς Κερκύρας. Ἡ σιωπὴ ἀπεδείχθη ὅτι δὲν εἶναι χρυσός. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης προβαίνει καὶ εἰς ἄλλας παρατηρήσεις πρὸς τὸν «Ο.Τ.». Θὰ τὰς σχολιάσωμεν, ἀφοῦ προηγουμένως παραθέσωμεν ὁλόκληρον τὴν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν μᾶς ἀπέστειλε καὶ ἡ ὁποία εἰς ὅτι ἀφορᾶ τὰς θέσεις περὶ μασωνίας εἶναι ὀρθοδοξοτάτη.

Ἡ ἐπιστολή Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξῶν καὶ Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἀγαπητοί, Χριστός Ἀνέστη! Μὲ ἰδιαιτέρα ἔκπληξη διαβάσαμε τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημερίδος σας στὸ φύλλον τῆς 11ης Μαΐου 2012, στὸ ὁποῖο ἐπικρίνετε τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κερκύρας γιὰ τὸ ὅτι στὸν Ἱ. Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Παλαιοῦ Φρουρίου διεξήχθη συναυλία μὲ ὁμιλητὴ «Ἀρχιμασῶνο» καὶ διατυπώνετε ὁρισμένα ἐρωτηματικά, στὰ ὁποῖα ζητᾶτε ἀπάντηση. Θὰ ἦταν βέβαια πρέπον προτοῦ νὰ διατυπώνετε κατηγορίες καὶ ἀναπαράγετε δημοσιεύματα ἱστοσελίδων, νὰ ρωτούσατε, ὅπως θὰ ἅρμοζε σὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἀκολουθοῦν τοὺς λόγους τοῦ Εὐαγγελίου («ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου» (Ματθ. 18, 15). Ἂς εἶναι ὅμως. Ἀπαντοῦμε λοιπὸν στὰ «ἐρωτηματικά σας». 1. Ὁ Ἱερὸς Ναὸς στὸν ὁποῖο ἀναφέρεσθε ἀνήκει στὸ ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ τὸν διαχειρίζεται ἡ

21η Ἐφορία Ἀρχαιοτήτων. Δυστυχῶς ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν ἔχει καμία ἁρμοδιότητα καὶ ἐπισήμως οὐδεμία παρέμβαση μπορεῖ νὰ κάνει γιὰ τὸ πῶς ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ Ἱ. Ναοῦ τὸν μεταχειρίζεται. Ἂς ὄψονται αὐτοί, ποὺ τὸν παρεχώρησαν (ὅπως καὶ ἄλλους Ἱ. Ναούς, ποὺ ἀνῆκαν σὲ ἰδιῶτες) στὸ κράτος. Πρὸς ἐκεῖ λοιπὸν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθύνεται ἡ διαμαρτυρία σας. 2. Παρότι ὅμως ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν ἔχει δικαίωμα λόγου γιὰ τὶς χρήσεις Ἱεροῦ Ναοῦ, ποὺ δὲν τῆς ἀνήκει, ἐμεῖς, ὅταν πληροφορηθήκαμε ἀπὸ κάποια καταγγελία πιστοῦ, ποὺ μᾶς ἔγινε μετὰ τὸ Πάσχα ἀπὸ ἀνάρτηση στὸ Διαδίκτυο, ὅτι στὶς 11 Μαρτίου 2012, ἐκτὸς τῆς συναυλίας ἔγινε καὶ ὁμιλία ἀπὸ κάποιον μασῶνο, «Μεγάλο διδάσκαλο» τῆς Στοᾶς, ἀμέσως προχωρήσαμε στὴ σύνταξη ἐπιστολῆς διαμαρτυρίας πρὸς τὴν προϊσταμένη τῆς Ἀρχαιολογικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Κέρκυρας κ. Ρηγάκου, ὅπως ἐπίσης καὶ σὲ τηλεφωνικὴ διαμαρτυρία. Ἀντίγραφο τῆς ἐπιστολῆς σᾶς ἀποστέλλουμε πρὸς ἐνημέρωσίν σας. Σ᾽ αὐτὴν τὴν ἐπιστολὴ ἀναφέρουμε ἐπὶ λέξει, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς: «Σᾶς εἴχαμε τονίσει κατὰ τὸ παρελθὸν ὅτι, παρότι δὲν ἔχουμε καμία δικαιοδοσία ἐπὶ τοῦ Ἱ. Ναοῦ, ἐπειδὴ ὁ χῶρος εἶναι ἱερός, θεωροῦμε ὅτι ὀφείλετε νὰ μᾶς ἐνημερώνετε γιὰ ὁποιαδήποτε ἐκδήλωση γίνεται σ᾽ αὐτόν, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ ἀποφεύγετε ὁποιαδήποτε κίνηση μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὅτι προσβάλλει τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, τὶς παραδόσεις καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ ὀρθόδοξου πληρώματος. Ἐπειδὴ στὴν περίπτωση τῆς συναυλίας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ μία ἄλλη, κατὰ τὴν ἐπίσημη τοποθέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θρησκεία, καὶ μάλιστα ἀντίθετη μὲ τὰ δόγματα καὶ τὸ ἦθος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐξεφώνησε καὶ λόγο ἐντὸς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, θέλουμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν βαθύτατη λύπη μας, νὰ σᾶς γνωστοποιήσουμε ὅτι θεωροῦμε τὴν ἐν γνώσει ἢ ἐν ἀγνοίᾳ δοθεῖσα ἀπὸ ἐσᾶς ἄδεια ὡς πρόκληση κατὰ τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τοῦ λαοῦ μας, νὰ ζητήσουμε τὴν παροχὴ ἐξηγήσεων καὶ νὰ ἐπαναφέρουμε τὸ διατυπωθὲν αἴτημά μας ὅτι ὀφείλετε νὰ λαμβάνετε σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν τὴν θέση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιὰ ἕνα Ἱερὸ Ναό, ποὺ λειτουργικὰ καὶ πνευματικὰ τῆς ἀνήκει». Σὲ προφορικὴ ἐπικοινωνία μας πάντως ἡ προϊσταμένη μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι δὲν ἔδωσε ἄδεια γιὰ νὰ γίνει τέτοια ὁμιλία στὸν Ἱερὸ Ναό, οὔτε ἦταν ἐν γνώσει της ὅτι θὰ συνέβαινε κάτι τέτοιο, πλὴν τῆς συναυλίας, καὶ ὅτι καταδικάζει τὴν αὐθαίρετη αὐτὴ κίνηση. 3. Σε ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν τέλεση συναυλίας, ἐὰν εἴχατε σχέση μὲ τὴν Κέρκυρα, θὰ γνωρίζατε ὅτι τέτοιες συναυλίες στὸ συγκεκριμένο Ἱερὸ Ναὸ γίνονται συχνά, διότι ἡ παράδοση τοῦ τόπου καὶ ἡ μεῖξις μὲ τὸ ρωμαιοκαθολικὸ στοιχεῖο, ἔχουν ἀμβλύνει, ὄχι σήμερα, ἀλλὰ παλαιόθεν, τὰ κριτήρια τοῦ τί ἐπιτρέπεται ἀπὸ πλευρᾶς κοσμικῶν ἐκδηλώσεων καὶ τί ὄχι μέσα σ᾽ ἕνα Ἱερὸ Ναό. Παρόλα αὐτὰ ἐμεῖς προσπαθοῦμε, τουλάχιστον σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς δικαιοδοσίας μας, νὰ μὴ τελοῦνται ἐν γνώσει μας συναυλίες, ποὺ δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ μουσική μας παράδοση. 4. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι καὶ γιὰ ἐμᾶς ἡ ἰδιότητα τοῦ τέκτονος εἶναι ἀσυμβίβαστος πρὸς τὴν ἰδιότητα τοῦ χριστιανοῦ καὶ ὅτι ὁ ἀγώνας μας στρέφεται καὶ ἐναντίον ὅλων ὅσων ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ ἢ χωρὶς ἐπίγνωση θεωροῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα νὰ εἶναι κάποιος καὶ χριστιανὸς καὶ μασῶνος. Ἀρνούμαστε, ἐξάλλου, κατηγορηματικῶς ὁποιαδήποτε ἱστορικὴ παραχάραξη ἐπιχειροῦν οἱ Τέκτονες, προκειμένου νὰ οἰκειοποιηθοῦν ἔργα τοῦ λαοῦ μας, ποὺ ἔλαβαν χώρα ὠθούμενα ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ὅπως ὁ ἀγώνας τοῦ 1821. 5. Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν Φιλαρμονικὴ Ἑταιρία ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, ποὺ ἔδωσε τὴν συναυλία στὸ Παλαιὸ Φρούριο, θὰ ἔπρεπε τὰ ἐρωτήματα, ποὺ θέλετε νὰ τὰ ἀπευθύνετε ἀπ᾽ εὐθείας στὸ Διοικητικό της Συμβούλιο. Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀπαντήσουμε ἐκ μέρους των. 6. Τέλος, ἐξ ἀφορμῆς αὐτῆς τῆς συμπεριφορᾶς τόσο τῶν μασώνων, ὅσο καὶ τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας, θὰ ζητήσουμε στὴν προσεχῆ συνεδρία της ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

σιῶν καὶ στοὺς ἄλλους παρεμφερεῖς διαχριστιανικοὺς ὀργανισμούς, γιατὶ ἡ συμμετοχὴ σὲ ὅλα αὐτὰ στηρίζεται σὲ ὁμόφωνες πανορθόδοξες ἀποφάσεις. Ὅμως κάποτε πρέπει νὰ ἀναλογιστοῦν οἱ οἰκουμενιστὲς ὅτι οἱ διάλογοι καὶ οἱ συναντήσεις δὲν ὠφελοῦν σὲ τίποτε, κανένα θετικὸ ἀποτέλεσμα δὲν ἔχουν, ἐνῶ ὁ σκανδαλισμὸς τῶν ὀρθοδόξων εἶναι πολὺ μεγάλος, ἰδίως ἀπὸ τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς ἑτεροδόξους καὶ τὶς διάφορες θεατρικὲς ἐκδηλώσεις ἀγάπης, ποὺ πραγματοποιοῦνται. Ἆραγε αὐτά, ποὺ σκανδαλίζουν τὸ λαὸ εἶναι μέσα στὰ πλαίσια τῶν ὁμοφώνων καὶ πανορθοδόξων ἀποφάσεων; Ἂν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ἀλίμονο. Ἀποφάσεις ποὺ σκανδαλίζουν καὶ προκαλοῦν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ —εὐφραίνουν ὅμως τοὺς οἰκουμενιστές!— δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη ἀξία καὶ ἂς ἐμφανίζονται ὡς ὁμόφωνες. 5. Οἱ ἐκδηλώσεις τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἀποτελοῦν κίνδυνο γιὰ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς φρενάρουν ἢ καὶ ματαιώνουν τὶς προσπάθειες τῶν οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, γιὰ νὰ γίνουμε πιὸ δυνατοὶ στὸν κόσμο! Ἀλλὰ ἡ ἐπιδίωξη αὐτὴ εἶναι καθαρὰ πολιτικὴ καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει. Ἐμεῖς θέλουμε τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἑτεροδόξων στὴν Μία Ἐκκλησία καὶ ὄχι συνεργασία κοσμική, ἡ ὁποία δὲν ὁδηγεῖ τοὺς ἀνθρώπους στὴ σωτηρία. Ὅλες οἱ θεωρίες ποὺ διατυπώνονται, γιὰ νὰ ἀνατρέψουν αὐτὴ τὴν ἁπλῆ ἀλήθεια καὶ τὸ σαφῆ σκοπὸ εἶναι ἔμπνευση τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὀργάνων του. 6. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὴν ἐπιστολή του ζητάει ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο νὰ καταδικάσουν ὅσους εἶναι ἀντίθετοι στοὺς οἰκουμενιστές, γιατὶ τὰ ὅσα κάνουν εἶναι ἀστήρικτα καὶ ἀνορθόδοξα καὶ ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἀποφάσεις «τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Ἂν γίνει κάτι τέτοιο, μπορεῖ κανεὶς νὰ ὑπολογίσει πόσοι χριστιανοὶ θὰ μείνουν μέσα στοὺς ναούς; Μὴ ἀλλοιώνουμε τὰ στοιχεῖα. Οἱ οἰκουμενιστὲς εἶναι ἐλάχιστοι, ἐνῶ οἱ ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ ὅποιες ἀπειλὲς δὲν θὰ φέρουν τὸ ἀναμενόμενο ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς ἀποτέλεσμα. Μάταια κοπιάζουν.

νὰ λάβει θέση. Παρὰ ταῦτα, θεωροῦμε ὅτι δὲν πρέπει νὰ κάνουμε διαφήμιση στὸν τεκτονισμὸ ἢ νὰ δίνουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἢ οἱ Ἱεράρχες της ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, πόσο μᾶλλον ὅτι ἀποδέχονται ὑπονοούμενα καὶ ἀστήρικτες κατηγορίες. Παρακαλοῦμε νὰ δημοσιευθεῖ ἡ ἀπάντησίς μας στὴν ἴδια θέση, στὴν ὁποία ἀναπαραγάγατε τὸ δημοσίευμα τοῦ ἱστολογίου, χωρὶς νὰ αἰσθανθεῖτε τὴν εὐθύνη νὰ πληροφορηθῆτε καὶ τὴν δική μας ἄποψη. Ὁ Μητροπολίτης Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καὶ Διαποντίων Νήσων Νεκτάριος»

Παρατηρήσεις – ἀπαντήσεις ὑπὸ τῆς Διευθύνσεως τοῦ «Ο.Τ.» Μὲ πολλὴν ἀγάπην καὶ σεβασμὸν ἔχομεν νὰ ἐπισημάνωμεν εἰς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Κερκύρας κ. Νεκτάριον τὰ ἀκόλουθα: 1ον) Ὑπηρετοῦμεν τὴν δημοσιογραφίαν ἐπὶ 36 ἔτη διατελέσαντες ἀρχισυντάκται καὶ Διευθυνταί συντάξεως εἰς ἱστορικὰς ἐφημερίδας, ὡς διὰ παράδειγμα ἦτο ἡ ἐφημερὶς «Ἀκρόπολις», χωρὶς νὰ «λερώσωμεν» τὸ ποινικὸν Μητρῶον μας. Ἄρα γνωρίζομεν καλῶς τί σημαίνει μαχομένη δημοσιογραφία καὶ δεοντολογία. 2ον) Γνωρίζομεν πολὺ καλῶς τὴν Κέρκυραν, διότι καταγόμεθα ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἔχομεν ἀρίστας σχέσεις μὲ συγγενικὰ πρόσωπα, διαμένοντα τόσον εἰς τὸ κέντρον τῆς Πόλεως, εἰς τὴν θέσιν Κανόνι, ὅσον καὶ εἰς τὰ χωρία τῆς Λευκίμμης, τοῦ πρώην Δήμου Ἀργυράδων, Ἁγίου Νικολάου (Κολοκῦθι), Μπούκαρη, Κουσπάδες κ.λπ. Τὰ μηνύματα, τὰ ὁποῖα λαμβάνομεν εἶναι ἀντίθετα πρὸς αὐτά, τὰ ὁποῖα διατυπώνει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης. Ἡ παράδοσις τοῦ τόπου δὲν ἔχει ἀμβλυνθῆ ἐξ αἰτίας τῆς μείξεως μὲ τὸ Ρωμαιοκαθολικὸν στοιχεῖον. Αἱ λιτανεῖαι εἶναι πολλαὶ εἰς τὰ χωρία ὡς καὶ οἱ γάμοι καταδεικνύουν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Αἱ γυναῖκες, κυρίως, μελετοῦν μὲ ἰδιαίτερον ζῆλον ὅλα τὰ ἀντιπαπικὰ καὶ ἀντιοικουμενιστικὰ ἄρθρα τῶν περιοδικῶν τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφοτήτων καὶ γνωρίζουν ἕκαστον Σαββατοκύριακον τὴν ἀντιπαπικὴν καὶ ἀντιοικουμενιστικὴν ἀρθρογραφίαν τοῦ «Ο.Τ.». Οἱ δὲ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κοσμικὴν ζωήν, γνωρίζουν ποῖοι εἶναι οἱ μασῶνοι τῆς Κερκύρας. Ἀκόμη καὶ ὁ τελευταῖος τεχνίτης γνωρίζει ποῖον ἐπιφανὲς ἢ μὴ μέλος τῆς κοινωνίας τῆς Κερκύρας εἶναι μελὸς τῆς μασωνίας ἢ ὄχι. 3ον) Αἱ νεώτεραι γυναῖκες γνωρίζουν ἀπὸ τὴν «γιαγιά τους» ὅτι τὰ ἔτη τῆς παντοδυναμίας τοῦ ἑνετικοῦ στοιχείου εἰς τὴν Κέρκυραν οἱ Ὀρθόδοξοι ἐφρόντιζαν εἰς τὰ δεξιὰ ἢ τὰ ἀριστερὰ τῆς Ὡραίας Πύλης νὰ εὑρίσκεται ἡ εἰκὼν τοῦ ἀντιπαπικοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ἢ κάποιου ἄλλου ἀντιαιρετικοῦ Ἁγίου, διὰ νὰ μὴ κάμνουν λειτουργίας εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν οἱ παπικοί. 4ον) Τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημα δὲν ἔχει ἀμβλυνθῆ. Ἀπόδειξις εἶναι ὅτι ἑκάστη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν τελοῦνται συμπροσευχαὶ εἰς τὴν Κέρκυραν μεταξὺ παπικῶν, Ὀρθοδόξων κ.λπ., οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ συζητοῦν τὸ θέμα καὶ καταθλίβονται. 5ον) Ἂς ἀνατρέξη ὁ Σεβασμιώτατος εἰς τὰ ἀρχεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ ἂς ἀναζητήση τὴν ἀντιπαπικὴν καὶ ἀντιοικουμενιστικὴν στάσιν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Κερκύρας κυροῦ Τιμοθέου κατὰ τὴν περίοδον διὰ παράδειγμα, 1960 – 1961. 6ον) Κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς Ἀρχιερατείας του ἐπεχείρησε νὰ ἐπιφέρη ὡρισμένας καινοτομίας εἰς τὴν θείαν Λειτουργίαν. Συντόμως τὰς ἐγκατέλειψε μετὰ ἀπὸ ὑποδείξεις πιστῶν μὲ βαθεῖαν Ἐκκλησιαστικὴν συνείδησιν καὶ γνῶσιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Τέλος διαφωνοῦμεν μὲ τὴν θέσιν τοῦ Σεβασμιωτάτου ὅτι μὲ τὰς ἀπαντήσεις των οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι ἠμπορεῖ νὰ κάνουν διαφήμισιν εἰς τὸν τεκτονισμὸν. Διαφωνοῦμεν διότι οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχαι ἔχουν λησμονήσει τὴν ποιμαντικήν, τὸν πόλεμον ἐναντίον τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν καταστροφικῶν θρησκειῶν ἢ παραθρησκειῶν, τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς μασωνίας ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς προωθεῖ τὴν προτεσταντικὴν «θεωρίαν τῶν κλάδων». Δυστυχῶς ὡρισμένοι Ἱεράρχαι μὲ τὴν παθητικήν των στάσιν ἔναντι τῶν αἱρέσεων καὶ τῆς μασωνίας δίδουν τὴν λανθασμένην ἐντύπωσιν ὅτι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία εἶναι διαβρωμένη ὑπὸ τῆς μασωνίας ἢ τῆς Νέας Ἐποχῆς. Εὐχόμεθα ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς καὶ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, τὸν ὁποῖον ἐπικαλοῦνται οἱ Κερκυραῖοι τόσον εἰς τὰς καλὰς ὅσον καὶ εἰς τὰς κακὰς στιγμάς των, νὰ φωτίζουν τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Κερκύρας, διὰ νὰ ὀρθοτομῆ τὸν Λόγον τῆς Ἀληθείας. Ἡμᾶς μᾶς παρηγοροῦν αἱ θέσεις του ἐναντίον τῆς μασωνίας ὡς καὶ ἡ ὑπόσχεσίς του νὰ φέρη τὸ ζήτημα εἰς προσεχῆ συνεδρίασιν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου. Γ. ΖΕΡΒΟΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ζαντίου, ἐξ αἰτίας τῆς ἐλλείψεως πιστώσεων. Ἡ Ἀστυνομία ὑπολειτουργεῖ. Οἱ ἄνεργοι πολλαπλασιάζονται. Οἱ διανοούμενοι εὑρίσκονται μὲ τὸ ἕνα πόδι εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ τὸ ἄλλο εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὰ νέα παιδιά, ποὺ ἔχουν εἰς τὴν κατοχήν των ἕνα καὶ δύο πτυχία ἐγκαταλείπουν τὴν Ἑλλάδα, διὰ νὰ συναντήσουν τὴν ἐλπίδα εἰς τὸ ἐξωτερικόν. Τὸ ἐμπόριον ἐβυθίσθη καὶ διελύθη. Ἡ Οἰκονομία ἐχρεωκόπησεν ἄνευ πολέμου καὶ ἐμφυλίου πολέμου. Ἡ παιδεία καὶ τὰ νοσοκομεῖα καταρρέουν. Τὸ ἴδιο καὶ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀναλάβει τὰ συσσίτια ἐκτελοῦσα ρόλον Ἐρυθροῦ Σταυροῦ. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία δὲν ζητεῖ βοήθειαν ἀπὸ τὸν Πάπαν, ὅπως τὸ 1453. Ἀναζητεῖ βοήθειαν εἰς τὴν Προτεσταντικὴν Δύσιν. Αὕτη δίδεται μὲ τὴν ἐκχώρησιν Ἐθνικῆς Κυριαρχίας καὶ ἐξευτελιστικοὺς ὅρους διὰ τὸ Κράτος, τοὺς ἐργαζομένους, τοὺς συνταξιούχους, τοὺς μισθωτοὺς ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς μικρομεσαίους πολίτας. Ἐὰν τὸ 1453 ἀνέμενον ματαίως τὴν βοήθειαν ἐκ τοῦ Πάπα, σήμερον ἀναμένομεν τὴν βοήθειαν τῆς Προτεσταντικῆς Δύσεως μὲ ἀπαραδέκτους ὅρους. Ἡ τρομοκρατία, αἱ ἀπειλαὶ καὶ οἱ ἐκβιασμοὶ ὑπὸ τῆς Προτεσταντικῆς Δύσεως δὲν ἔχουν προηγούμενον, μὲ εὐθύνην τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι συμπεριφέρονται ὡς ἀνευθυνοϋπεύθυνοι καὶ δὲν τηροῦν οὔτε τὰς ὑπογραφὰς τὰς ὁποίας θέτουν κάτωθι τῶν συμφωνιῶν μὲ τοὺς δανειστὰς τῆς Ἑλλάδος. Πρὸ τοῦ 1453 ὁ κλῆρος τῆς ἐποχῆς ἐγνώριζε μεγάλην πνευματικὴν πτῶσιν. Πολλοὶ εὑρίσκοντο εἰς ἀποστασίαν ἀπὸ τὴν Πίστιν καὶ ἡ ἀσέβεια ἦτο τὸ κυριώτερον χαρακτηριστικόν των. Μετὰ τὴν ἅλωσιν ἐπανηῦρε τὴν ἱστορικὴν ἀποστολήν του, διέσωσε τὴν γλῶσσαν καὶ προετοίμασε τὸν ὑπόδουλον λαὸν διὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821. Πρὸ τοῦ 1453 ὁ λαὸς ἐχωρίσθη εἰς «Ἑνωτικοὺς» καὶ Ἀνθενωτικούς. Ἡ πολιτικὴ ἡγεσία καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἐπεδίωκε τὴν ἕνωσιν Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν. Ἡ ἡμετέρα πλευρὰ προέβαινεν εἰς ἐξευτελιστικὰς ὑποχωρήσεις καὶ συμβιβασμοὺς διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν. Τὴν ἀληθῆ πίστιν ὡς τὴν ἐκφράζει τὴν διέσωσαν οἱ Ἀνθενωτικοὶ Ἐπίσκοποι ὑπὸ τὸν Ἅγιον Μᾶρκον τὸν Εὐγενικόν, ὁ ἔντιμος κλῆρος τῆς ἐποχῆς καὶ ὁ πιστὸς λαός. Εὑρισκόμεθα εἰς τὸ 2012. Ἤτοι 559 ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἔχομεν τὴν ἰδίαν συμπεριφορὰν εἰς τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα. Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἀποδεικνύεται ξένος δυστυχῶς πρὸς τὰ προβλήματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐν μέσῳ βαθυτάτης οἰκονομικῆς κρίσεως, ἀπειλῶν καὶ ἐξευτελισμῶν ὑπὸ τῶν Προτεσταντῶν τῆς Δύσεως, ἐξαθλιώσεως τοῦ λαοῦ, μεγάλης καὶ πρωτοφανοῦς ἀνεργίας, καταρρεύσεως τῆς βιομηχανίας, τοῦ ἐμπορίου, τῆς ἀγροτικῆς οἰκονομίας, ἀφαιμάξεως ὁλοκλήρου τοῦ λαοῦ, διαλύσεως τοῦ κράτους καὶ πρωτοφανοῦς ἐλλείψεως ἀξίας καὶ ἱκανῆς Ἐθνικῆς ἡγεσίας, προωθεῖ τὴν ψευδοένωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν μὲ μίαν ὁμάδα Ἐπισκόπων, ποὺ μόνον ὡς προδόται δύνανται νὰ χαρακτηρισθοῦν, ἀφοῦ ἐν μέσῳ τῆς προαναφερομένης πολιτικῆς, κοινωνικῆς, οἰκονομικῆς καὶ ἐθνικῆς καταστάσεως ἐργάζονται διὰ τὴν ψευδοένωσιν. Γνωρίζομεν ὅτι εἴμεθα σκληροὶ εἰς τὸν χαρακτηρισμόν, τὸν ὁποῖον τοὺς ἀποδίδομεν. Ἀλλὰ τὰ ἔργα των εἶναι ἔργα ἐφιαλτῶν εἰς βάρος τῆς Πίστεως. Ἐργάζονται δὲ διὰ τὴν ψευδοένωσιν εἰς μίαν φάσιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλαι αἱ φιλογερμανικαὶ προτεσταντικαὶ δυνάμεις τῆς Εὐρώπης κτυποῦν ἀλύπητα τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνας. Νοθεύουν τὴν πίστιν οἱ Ἀρχιοικουμενισταὶ τοῦ Φαναρίου, εἴτε εὑρίσκονται εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς Ἑλλάδος εἴτε διακονοῦν δῆθεν τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν: 1ον) Ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας κ. Νταβούτογλου αὐτοχαρακτηρίζεται Μακεδὼν τῶν Σκοπίων καὶ ζητεῖ νὰ σεβασθοῦν οἱ Ἕλληνες τοὺς Μακεδόνας τῶν Σκοπίων. 2ον) Ὁ ὑπουργὸς τῆς Τουρκίας ἁρμόδιος τῆς χώρας διὰ τὴν ἔνταξίν της εἰς τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν ἐζήτησεν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀσχολοῦνται οἱ πολιτικοί της μὲ τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα τῆς Χώρας καὶ νὰ σταματήσουν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸ Μακεδονικόν, τὴν ὑφαλοκρηπίδα τοῦ Καστελλορίζου (τὴν κατήργησεν ἡ Τουρκία μὲ ἐπίσημον ἀπόφασιν δημοσιευμένην εἰς τὴν Τουρκικὴν ἐφημερίδα τῆς κυβερνήσεως) καὶ τὴν κατάστασιν εἰς τὴν Θράκην. 3ον) Ἡ ἐπίσημος Τουρκία ἀπειλεῖ νὰ προσαρτήση τὴν κατεχομένην Κύπρον εἰς τὴν Τουρκίαν τὴν 1η Ἰουλίου, ἐὰν δὲν ἔχει ἐπιλυθῆ τὸ Κυπριακόν. 4ον) Ἀπειλεῖ τὴν Ἑλλάδα εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνακηρύξη μονομερῶς τὴν ΑΟΖ νοτίως τῆς Κρήτης ἢ κάνη ἐρεύνας διὰ τὴν ἐξόρυξιν πετρελαίου ἐντὸς τῶν ἑλληνικῶν χωρικῶν ὑδάτων εἰς τὸ Αἰγαῖον (ἕξι μίλια). 5ον) Προκαλεῖ πολεμικὰ ἐπεισόδια μὲ τὸ Ἰσραὴλ εἰς τὴν Κύπρον, διὰ νὰ καταδείξη ὅτι εἰς τὰ θαλάσσια οἰκόπεδα, ποὺ εὑρίσκονται μεταξὺ Κύπρου καὶ Ἰσραὴλ ἔχει καὶ αὐτὴ δικαιώματα κ.λπ. Ἐνῶ ὑπάρχουν ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ τὴν ὁμάδα του συνεχίζει τὰς προσπαθείας διὰ τὴν ψευδοένωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν». Ὁ λαὸς εἶναι ἀφιερωμένος εἰς τὴν ἐπιβίωσίν του καὶ εἰς τὴν ἀνασυγκρότησιν τοῦ Κράτους. Δὲν ἔχει χρόνον νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὰ ὅσα πράττουν οἱ Οἰκουμενισταὶ Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι καλοπληρώνονται ἀπὸ τὰ ταμεῖα τοῦ Κράτους. Εἰς αὐτὴν τὴν φάσιν ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐκμεταλλεύεται τὴν κατάστασιν τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον καὶ δὲν ὑπολογίζει. Ὀφείλει νὰ γνωρίζη ὅτι ἕως σήμερον ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρὸς τὸ Φανάριον στηρίζεται εἰς τὸ Ἐθνικὸν συναίσθημα καὶ εἰς τὴν ἱστορίαν. Ὅταν ὁ λαὸς ἀντιληφθῆ τὰ ἔργα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τότε φοβούμεθα ὅτι ὁ λαὸς θὰ κινηθῆ ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου καὶ θὰ χειροκροτήση μίαν Νέαν Ρώμην. Διότι ἡ Πίστις προδίδεται ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Προδίδεται ἡ ἱστορία τοῦ Βυζαντίου ἀπὸ Ἀρχιερεῖς φίλους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν (μεταπατερικὴ θεολογία) τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως ἀναγιγνώσκεται τυπικῶς ὑπὸ τῶν φαναριωτῶν Ἐπισκόπων καὶ ὑπὸ τῶν ἐν Ἑλλάδι «συναδέλφων» των, ἀφοῦ οὗτοι ὑπηρετοῦν τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν ὕπαρξιν αἱρέσεως καὶ κακοδοξιῶν εἰς τὸν παπισμόν. Νοθεύουν τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ ἐξισώνουν μὲ ἐκεῖνα τῶν πλανεμένων χριστιανῶν. Ἀναγνωρίζουν τὰς αἱρετικὰς «Ἐκκλησίας» ὡς σωζούσας καὶ ἰσοτίμους καὶ ἰσοκύρους μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Λαμβάνουν «ἁγίασμα» καὶ μύρον ἀπὸ τοὺς παπικοὺς (ἐμυρώθη ὁ Σεβ. Γερμανίας). Μεθοδεύουν τὸν κοινὸν ἑορτασμὸν τοῦ Πάσχα κατ᾽ ἐπιταγὴν τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου, ἑτοιμαζόμενοι νὰ ποδοπατήσουν καὶ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον. Συμπροσεύχονται καὶ συλλειτουργοῦν μετὰ τῶν πλανεμένων χριστιανῶν, ὅταν τοῦτο ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, τοὺς ὁποίους, ὅπως λέγουν, συνέταξαν ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ἀμφισβητοῦντες οὐσιαστικῶς τὴν ἐπενέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπ᾽ αὐτῶν. Πεντακόσια πεντήκοντα ἐννέα ἔτη μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλὰς καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἑάλω; Γ. ΖΕΡΒΟΣ

ΤΑ ΘΟΛΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΑ ΡΕΥΜΑΤΑ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

σίας τῆς μεταπατερικῆς αἵρεσης, γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ θεολογικοῦ ὑπόβαθρου, ποὺ στηρίζει τὶς οἰκουμενιστικὲς δράσεις ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, τὶς συμπροσευχὲς καὶ τοὺς ἄνευ προϋποθέσεων διαλόγους μὲ ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους. Αὐτοπροβάλλονται, αὐτοδικαιώνονται, ἀλληλοαναγνωρίζονται, ἀλληλοβραβεύονται καὶ τυγχάνουν ἀποδοχῆς ὄχι ἀπὸ ὅσους κληρικοὺς καὶ πιστοὺς παραμένουν πιστοὶ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀλλὰ μόνον ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς, ποὺ ἔχουν ἁλώσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀπὸ τοὺς ἑτεροδόξους, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ποὺ στὰ πρόσωπά τους βλέπουν τοὺς καλύτερους συμμάχους γιὰ τὴν ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας προώθηση καὶ περαιτέρω ἐμπέδωση τῶν ἀρχῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἂν σήμερα μπορεῖ νὰ γίνει λόγος γιὰ ἀνανέωση τῆς θεολογίας, τότε θὰ ἔπρεπε κανεὶς νὰ στραφεῖ καὶ νὰ μελετήσει τὸν ἅγιο βίο, ἀλλὰ καὶ τὶς σημαντικότατες διδασκαλίες τῶν συγχρόνων μεγάλων ἁγίων Γερόντων τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἁγίων Γερόντων Παϊσίου, Πορφυρίου, Ἰακώβου, τοῦ μεγάλου ἡσυχαστοῦ Γέροντος Ἰωσήφ, τοῦ ἁγίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου καὶ πλείστων ἄλλων συνεχιστῶν τῆς ὀρθόδοξης πατερικῆς θεολογίας καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς. Αὐτοὶ ἀποτελοῦν πράγματι τὸ νέο ρεῦμα κρυστάλλινου ὕδατος ὀρθόδοξης θεολογίας. Τὰ θολὰ νερὰ τῆς κουλτουριάρικης ψευτοθεολογίας εἶναι τουλάχιστον ἀτυχὲς νὰ προβάλλονται στὴν Εὐρώπη καὶ σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο ὡς δῆθεν συνέχεια καὶ ἀνανέωση τοῦ πατερικοῦ λόγου καὶ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας.

᾿Επίκαιρον βιβλίον τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος ᾿Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

ΤΕΡΑΤΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΣΚΟΤΕΙΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ Βιβλιοπωλεῖον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» Κάνιγγος 10, α´ ὄρ. 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210–38 16 206 ΤΕΛΕΦΑΞ 210–3828518

Σελὶς 7η

Ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ κ. Ἰωάννου

ΑΝΗΓΓΕΛΘΗ Η ΕΥΡΕΣΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΚΥΛΙΝΗΣ Συμφώνως πρὸς ἀνακοινωθέν, ὑπὸ ἡμερομηνίαν 23ην Μαΐου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαγκαδᾶ:

«Μέσα σὲ κλίμα κατανύξεως μὲ τὴ συμμετοχὴ πολλῶν ἱερέων, μοναχῶν καὶ πλήθους πιστῶν τῆς Μητροπόλεώς μας ἐτελέσθη τὴν Τρίτη 22 Μαΐου ἐ.ἔ. στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Ὄσσης ἀγρυπνία ἐπὶ τῇ ἀποδόσει τοῦ Πάσχα προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ, Λητῆς καὶ Ρεντίνης κ. Ἰωάννου καὶ συλλειτουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Θερμῶν κ. Δημητρίου, στὴν ὁποία ὁ Σεβασμιώτατος ἀνήγγειλε ἐπισήμως τὴν εὕρεση τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας Ἀκυλίνης–Ἀγγελίνης. Ὁ Σεβασμιώτατος στὴν ὁμιλία του ἐμφανῶς συγκινημένος ἀναφέρθηκε ἀρχικῶς στὸ Συναξάριον καὶ ἀφηγήθηκε τὸ χρονικὸ τῆς εὑρέσεως τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Ἀγγελίνης ἢ Ἀκυλίνης ὑπογραμμίζοντας ὅλα ἐκεῖνα τὰ θαυμαστὰ γεγονότα, ποὺ ἀκολούθησαν καὶ συμβάλλουν στὴν πιστοποίηση τῶν ἱ. Λειψάνων. Ἐν συνέχειᾳ, ἀναφέρθηκε στὰ μηνύματα τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας ἡ ὁποία μὲ τὴ ζῶσα παρουσία της μᾶς καλεῖ νὰ μένουμε σταθεροὶ στὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ δίδουμε ὁμολογία πίστεως μέσα ἀπὸ

τὴ συμμετοχή μας στὴν ζωὴ τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Ἡ πάνσοφη Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὅπως χαρακτηριστικῶς τόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, ἐπέλεξε αὐτὴ τὴ στιγμή, γιὰ νὰ μᾶς ἐμφανίσει τὴ ζωντανὴ χάρη Του μέσῳ τῆς Ἁγίας Νεομάρτυρος Ἀκυλίνης – Ἀγγελίνης καὶ νὰ ἐνδυναμώσει τὴν πίστη μας. Κλείνοντας τὴν ὁμιλία του ὑπενθύμισε τὴν εὐχή, ποὺ εἶχε κάνει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἱε-

ρισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου κ. Νικόδημος τὴν τελευταία φορά, ποὺ εἶχε ἱερουργήσει στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν καὶ εἶχε ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμία καὶ τὴν παράκλησή του πρὸς τὴν Ἁγία νὰ βρεθοῦν τὰ ἱ. Λείψανά της, ὅπως εὑρέθησαν προσφάτως καὶ τῆς Ἁγίας Κυράννης Κατόπιν, ὁμίλησε ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἀρδαμερίου Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Μαϊδώνης ὁ ὁποῖος στὸ λόγο του ἀναφέρθηκε στὸ ὄνειρο καὶ τὴν ἐπιθυμία ὅλων τῶν γενεῶν τῶν κατοίκων τοῦ Ζαγκλιβερίου νὰ εὑρεθοῦν τὰ ἱ. Λείψανα τῆς Ἁγίας. Οἱ Ζαγκλιβερινοὶ ἀπὸ τὸ 1764 προσηύχοντο νὰ βρεθοῦν τὰ ἱ. Λείψανα τῆς Ἁγίας. Ἦταν, ὅπως σημείωσε, ἡ προσευχὴ τοῦ Δεσπότη μας, ὁ ὁποῖος ἵδρυσε τὴν ἐνορία καὶ ἔχτισε τὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ἁγίας στὸ Ζαγκλιβέρι. Τώρα, ὅπως τόνισε, στὴν ὥρα τῆς δοκιμασίας τῆς ὑγείας τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἱερισσοῦ, ἐμφανίστηκε ἡ Ἁγία καὶ τοῦ ἔδωσε αὐτὴ τὴ χαρά. Τέλος, ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ σημείωσε πὼς μέχρι σήμερα εἶχαν γίνει πολλὲς ἔρευνες προκειμένου νὰ βρεθοῦν τὰ Ἱ. Λείψανα τῆς Ἁγίας. Μάλιστα, ὅπως ἀνέφερε χαρακτηριστικά, ὑπῆρχαν ὀχτὼ περιπτώσεις πιθανῶν σημείων, τὰ ὁποῖα εἶχαν ὑποδειχθεῖ ἀπὸ διάφορους ὡς μέρη ἐνταφιασμοῦ τῆς Ἁγίας, τὰ ὁποῖα σημεῖα ἐρευνήθηκαν χωρὶς ἀποτέλεσμα. Ἀντιθέτως, ὅμως ἐδῶ στὴν Ὄσσα, ἔξωθεν τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ναοῦ τῶν Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν ἀποκαλύφθηκε ἡ ἴδια ἡ Ἁγία καὶ ὑπόδειξε τὸ μέρος».

ΑΙΡΕΤΙΚΑΙ ΑΙ ΘΕΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΕΡΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗΣ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

του Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«1. Λέγαμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, στά προηγούμενα κηρύγματά μας ὅτι ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός στή γῆ, διά τῶν Ἁγίων Του Ἀποστόλων, εἶναι ΜΙΑ. Εἶναι ἡ Ἐκκλησία στήν ὁποία ἀνήκουμε, ἡ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Οἱ ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία λεγόμενες «ἐκκλησίες», δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά εἶναι σχίσματα καί αἱρέσεις. Κυρίως αὐτοί οἱ αἱρετικοί εἶναι δύο. Εἶναι οἱ Προτεστάντες καί οἱ Καθολικοί. Ἀλλά αὐτοί οἱ δύο εἶναι σχεδόν ἕνα, γιατί, ὅπως εἶπε ἕνας Ρῶσος θεολόγος, ὁ Ἀλέξιος Χομιάκωφ (1846), «ὅλοι οἱ Προτεστάντες εἶναι κρυφοπαπικοί»! Καί ὁ ἴδιος αὐτός ὁ θεολόγος εἶπε σέ κάποιον παπικό, ὁ ὁποῖος τόν ἐρώτησε, «πῶς νά ἀποφεύγει τόν προτεσταντισμό»: «Φῦγε ἀπό τόν ρωμαιοκαθολικισμό σου»! 2. ῾Ενωμένη ἦταν πρῶτα ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοί μου, ἀλλά χωρίστηκαν ἀπ᾽ αὐτήν ἔπειτα μερικοί χριστιανοί, καί ἀποτέλεσαν δικά τους τμήματα. Ὁ πρῶτος χωρισμός ἔγινε στήν περιοχή τῆς Μέσης Ἀνατολῆς τόν 5ο καί 6ο αἰώνα. Καί αὐτοί πού ἀποσχίσθηκαν καί χωρίστηκαν ἀπό τήν Ἐκκλησία ἀποτέλεσαν δικές τους «ἐκκλησίες». Ὀνομάζονται «Νεστοριανική», «Χαλδαϊκή», «Μονοφυσιτική» ἐκκλησία, ἤ «ἐκκλησίες» μέ διάφορα ἄλλα ὀνόματα. Ὁ δεύτερος χωρισμός ἔγινε τό 1054. Τότε οἱ χριστιανοί τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ὑπό τόν πάπα τῆς Ρώμης, κόπηκαν καί αὐτοί ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀποτέλεσαν καί αὐτοί δικό τους τμῆμα, τήν λεγόμενη «ρωμαιοκαθολική» ἤ «παπική» ἐκκλησία. Ὅπως τό καταλαβαίνετε, ἀγαπητοί μου, αὐτοί πού ἀποχώρησαν ἀπό τήν Ἐκκλησία μας καί δέν ἀνήκουν πιά σ᾽ αὐτήν, βεβαίως δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία. Αὐτοί εἶναι σχισματικοί καί αἱρετικοί καί δέν μποροῦμε τό σχίσμα καί τήν αἵρεση νά τά ποῦμε «Ἐκκλησία». 3. Στό σημεῖο αὐτό, ἀδελφοί μου, θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι πρέπει νά προσέχουμε τήν ἔκφραση, πού χρησιμοποιοῦμε ὅταν μιλᾶμε γι᾽ αὐτούς, πού ἔφυγαν ἀπό τήν Ἐκκλησία. Γι᾽ αὐτούς πρέπει νά λέμε τό ρῆμα «κόπηκαν» ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Γιατί, ἄν ποῦμε ἁπλῶς «ἔφυγαν» ἤ «χωρίσθηκαν» ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ὀνομάζουμε μάλιστα καί αὐτούς μέ τή λέξη Ἐκκλησία (ὅπως λένε πολλοί, «Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία»), τότε φαίνεται ὅτι καί αὐτοί οἱ αἱρετικοί, ἀποτελοῦν πραγματικά Ἐκκλησία. Δηλαδή, κα-

Ἡ Ἱ. Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν ἀπέκτησε κατασκηνώσεις

Ἡ Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν ἀνεκοίνωσε τὴν 23ην Μαΐου ὅτι ὑπεγράφησαν, ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου, τὰ συμβόλαια ἀγορᾶς τῶν καταστηνωτικῶν ἐγκαταστάσεων, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς τὴν θέσιν Μαρσόρη τοῦ Δήμου Αὐλώνα. Συμφώνως πρὸς τὴν ἀνακοίνωσιν:

«Ὁ χῶρος, ποὺ φιλοξενοῦνται οἱ Κατασκηνώσεις, εἶναι συνολικῆς ἔκτασης 28.211 τ.μ. καὶ περιλαμβάνουν ἐγκαταστάσεις 2.862 τ.μ., ἀθλοπαιδιὲς 7.902 τ.μ. καὶ στεγασμένους χώρους 1.275 τ.μ.. Περιλαμβάνουν πισίνες, παιδικὲς χαρές, γήπεδα ποδοσφαίρου καὶ μπάσκετ, γήπεδα βόλεϊ, τένις, μίνι γκόλφ, χώρους γιὰ μαθήματα κυκλοφοριακῆς ἀγωγῆς, χῶρο ἑστίασης, κουζίνες, ἰατρεῖο καὶ ἀναρρωτήριο, ἐνῶ στὸν χῶρο βρίσκεται καὶ Ἱερός Ναός. Σύντομα θὰ ἀνακοινωθοῦν καὶ οἱ σχετικὲς ἐκδηλώσεις, κατὰ τὶς ὁ ποῖες θὰ ξεκινήσουν νὰ λειτουργοῦν καὶ ἐπισήμως ἀπὸ τὴν Ἱ. Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν οἱ Κατασκηνώσεις».

τά τήν ἄποψη αὐτή, ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διαιρέθηκε σέ πολλές ἐπιμέρους Ἐκκλησίες. Μεγάλη αἵρεση αὐτό, χριστιανοί μου, ἄν τό ποῦμε. Αὐτό μᾶς φέρνει τήν «θεωρία τῶν κλάδων», πού λέγουν οἱ Προτεστάντες. Ὅτι, δηλαδή, ὅλοι ὅσοι πιστεύουν γενικά στόν Χριστό, ἀποτελοῦν κλάδους τοῦ ἑνός δένδρου, τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Γιά νά μή πέσουμε στή μεγάλη αὐτή πλάνη καί αἵρεση, πρέπει νά ξέρουμε καί νά λέμε αὐτό τό βασικό, πού σᾶς εἶπα καί τό ξαναλέγω: Ἡ ἀληθινή ᾽Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ΜΙΑ, ὅπως καί ἡ ἀλήθεια εἶναι μία ἐνῶ τά ψέματα εἶναι πολλά. Ἡ ΜΙΑ αὐτή Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ὅσοι κόπηκαν ἀπό αὐτό τό θεῖο Δένδρο, πού φύτευσε ὁ Χριστός στή γῆ καί πότισε μέ τό Αἷμα Του, αὐτοί, λέγω, πού κόπηκαν ἀπό τό Δένδρο αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, ξεράθηκαν, δέν εἶναι πιά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Δέν δεχόμαστε λοιπόν, ἀδελφοί μου χριστιανοί, τόν ὅρο «διῃρημένη Ἐκκλησία»· τόν θεωροῦμε ἐσφαλμένο καί αἱρετικό, γιατί προσβάλλει καί βλασφημεῖ τήν Ὀρθόδοξη ᾽Εκκλησία μας, τήν Ὁποία θεωροῦμε ἀκεραία καί ὄχι «κουτσουρεμένη», ὥστε νά τήν ποῦμε «διῃρημένη». 4. Ἀλλά ἄς ἔλθουμε στά δικά μας: Ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας εἶναι μία οἰκογένεια αὐτοδιοικουμένων Ἐκκλησιῶν. Ἄλλες Ἐκκλησίες ἀποτελοῦν Πατριαρχεῖα καί ἄλλες εἶναι Αὐτοκέφαλες. Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, ἀνάλογα μέ τό ποῦ κατοικοῦν, ἀνήκουν ἤ σέ κάποιο Πατριαρχεῖο ἤ σέ μία Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, γιά παράδειγμα, ἀνήκουμε στήν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

Ὅλα ὅμως τά Πατριαρχεῖα καί ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες εἶναι ἑνωμένες μεταξύ τους. Ἡ ἑνότητά τους ὅμως αὐτή δέν προέρχεται ἀπό τήν ἐξουσία κάποιου μοναδικοῦ Ἐπισκόπου σέ ὅλο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, γιατί αὐτό τό λέγουν οἱ Παπικοί γιά τήν δική τους «ἐκκλησία». Ἡ ἑνότητα ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων προέρχεται ἀπό τήν ἑνότητά μας στήν ἴδια πίστη καί ἀπό τήν κοινωνία μας στό ἱερό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Πραγματικά, κάθε Πατριαρχεῖο καί κάθε Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἔχουν μεταξύ τους τήν ἴδια πίστη καί ἔχουν ἀκόμη μεταξύ τους μυστηριακή κοινωνία. Σέ ᾽μᾶς τούς Ὀρθοδόξους δέν ὑπάρχει «Πάπας». Λόγῳ ὅμως τιμῆς, καί εἰδικά μετά τό Σχίσμα Ἀνατολῆς καί Δύσης, καλοῦμε τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως «Οἰκουμενικό». Αὐτός ὅμως ὁ τίτλος δέν τοῦ παρέχει τό δικαίωμα νά ἐπεμβαίνει στίς ἐσωτερικές ὑποθέσεις τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν. 5. Τί πιστεύουμε γιά τήν Ἐκκλησία μας ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι; Πιστεύουμε, πρῶτον: Ὅτι φυλάσσει καί διδάσκει τήν ὀρθή πίστη γιά τόν Θεό. Δεύτερον: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δοξάζει τόν Θεό μέ ὀρθή λατρεία. Καί ἀκριβῶς γι᾽ αὐτά τά δύο, διότι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ΟΡΘΗ ΠΙΣΤΗ καί ΟΡΘΗ ΛΑΤΡΕΙΑ, γι᾽ αὐτό καί λέγεται ΟΡΘΟΔΟΞΗ. Καί τρίτον γιά τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας πιστεύουμε ὅτι εἶναι ἡ ΜΟΝΗ Ἐκκλησία ἐπί τῆς γῆς. Στήν συνέχεια τῶν κηρυγμάτων μας αὐτῶν θά ἀποδείξουμε, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, αὐτά τά τρία. Μέ πολλές εὐχές, † Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας»

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΝ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

σὲ συγχορδία μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Περγάμου, προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλουν, διὰ νὰ στηρίξουν τὴν θρησκευτικὴν ἐξουσίαν τοῦ πρώτου μεταξὺ τῶν Ἐπισκόπων. Καὶ οἱ Παπικοὶ κάποτε ἔτσι ἄρχισαν καὶ κατήντησαν εἰς τὸν ἀλάθητον Πάπαν, εἰς τὸ Πρωτεῖον ἐξουσίας καὶ στὴν συνέχεια στὸ Ἀτομικὸν Ἀλάθητον τῶν Διαμαρτυρομένων. Ἡ θεωρία ὅμως ἐγγίζει τὸν καταδεδικασμένον Ἀρειανισμόν. Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν ὁ Πατὴρ ἔχει ὡς ὑποστατικὰ ἰδιώματα τὸ Ἀγέννητον, τὸ Γεννᾶν καὶ τὸ Ἐκπορεύειν, ποὺ ἀποτελοῦν τὰ ἀκοινώνητα ἰδιώματά Του. Ἂν θέλουμε νὰ ἀκριβολογήσουμε, πρέπει νὰ διευκρινισθῆ ὅτι ἡ λέξις ΑΡΧΗ σημαίνει ἐξουσία, ἀλλὰ σημαίνει καὶ πηγή, αἰτία καὶ ρίζα. Ὅταν ἀναφερόμεθα στὴν ἔννοια τῆς ἀρχῆς ὡς ἐξουσίας, τότε καὶ τὰ Τρία Πρόσωπα μετέχουν αὐτῆς τῆς ἐξουσίας. Διότι ἡ ἐξουσία αὐτὴ ἀποτελεῖ φυσικὸ καὶ ὄχι ὑποστατικὸ ἰδίωμα τῆς Τρισηλίου Θεότητος, ποὺ ἀνήκει ἐξ ἴσου καὶ στὰ Τρία Πρόσωπα. Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι Μονάρχης καὶ ἡ ἐξουσία του ἐπεκτείνεται σὲ ὅλα τὰ κτίσματα. Ἂν ὅμως χρησιμοποιήσουμε ἐδῶ τὴν ἔκφραση «Μοναρχία τοῦ Πατρός», τότε ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα μεταβάλλονται σὲ δούλους καὶ κτίσματα ὑποταγμένα εἰς τὸν Πατέρα. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐδίδασκε ὁ Ἀρειανισμός. Ἂν ὅμως μὲ τὴν ἔννοια τῆς Ἀρχῆς ἐννοοῦμε τὴν πηγή, αἰτία καὶ ρίζα τῶν δύο ἄλλων ὑποστάσεων, Τοῦ Υἱοῦ καὶ Τοῦ Πνεύματος δηλαδή, τότε μόνος Του ὁ Πατὴρ εἶναι ὑποστατικῶς Μονάρχης, Πηγή, Αἰτία καὶ Ρίζα τῶν δύο ἄλλων ὑποστάσεων. Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας ἐκλαμβάνουν ἐπίτηδες μερικοὶ «θεολόγοι» τὴν ἔννοια τῆς Μοναρχίας ὡς φυσικῆς ἐξουσίας τῶν Τριῶν Προσώπων καὶ τὴν ἀποδίδουν μόνο στὸν Πατέρα, ἀρειανικῶς, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν Παπικὴν ἐκκλησιολογίαν τους, ἀδιαφοροῦντες διὰ τὴν ἀπόλυτον διαφωνία τους μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, ἐπὶ αὐτοῦ τοῦ σημείου. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς σφάλμα ἔκανε καὶ ὁ Βαρλαὰμ τὸν 14ον αἰῶνα καὶ τὸν διόρθωσε μὲ πολλὴν συγκατάβασιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, στὴν πρώτη ἐπιστολή του. Ἐπίσης εἰς τὴν Ὀκτώηχον εἰς τὸν Α´ ἦχον, στὴν τρίτη ᾠδὴ τοῦ Τριαδικοῦ Κανόνος ψάλλει ὁ ὑμνογράφος ὡς ἑξῆς: «Τὸν Μονάρχην Θεὸν καὶ Τρισήλιον». Εἰς τὸν Α´ ἦχον πάλιν, στοὺς ἀναβαθμοὺς εὑρίσκουμε «ἄσωμεν τῇ Τριάδι Μονοκρατορία». Εἰς τὸν πλ. Δ στοὺς ἀναβαθμοὺς «εἰ γὰρ καὶ τριλαμπεῖ μοναρχεῖ τὸ Θεῖον». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος διὰ τὸ ἴδιο θέμα ἐπιμένει ὡς ἑξῆς: «ἵνα μὴ πενία Θεότητος κατακριθῶμεν διὰ τὴν μοναρχίαν ἰουδαΐζοντες». Καὶ τέλος ὁ μέγιστος Θεολόγος, τὸ ταμεῖον τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας, Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς λέγει: «Εἷς ἡμῖν ὁ Θεὸς καὶ μοναρχία τὸ προσκυνούμενον». Εἴμεθα ἕτοιμοι διὰ περισσοτέρας διευκρινήσεις, ἂν χρειασθεῖ εἰς τὸ μέλλον, διότι ἡ πίστις εἶναι τὸ «πρῶτον φάρμακον ἀθανασίας» κατὰ τὸν Μέγα Μάξιμο τὸν Ὁμολογητήν. Μετὰ τιμῆς καὶ εὐχῶν Ἱερομόναχος Φίλιππος Θωμάδων Ἅγιον Ὄρος


Σελὶς 8η

1 ΙΟΥΝΙΟΥ 2012

ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΟΥΣ ΤΟΥ «Ο.Τ.» ΣΕΒ. ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ: «ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΗ ΔΙΑ ΤΟΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΝ ΓΡΑΜΜΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑΝ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΦΙΛΩΝ ΡΑΣΚΑΣ κ. ΑΡΤΕΜΙΟΝ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ»

Ο

Τοῦ Πρωτοπρ. π. Θεοδώρου Ζήση

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν συνεργατῶν του ἐξέφρασαν ἐπανειλημμένως τὴν λύπην καὶ τὴν στενοχωρίαν των διὰ τὴν ἄδικον καὶ ἀντικανονικὴν δίωξιν τοῦ ἀγωνιστοῦ καὶ ὁμολογητοῦ Μητροπολίτου Ράσκας καὶ Πριζρένης κ. Ἀρτεμίου πορευομένου ἐπὶ τὰ ἴχνη τῶν Ἁγίων καὶ τοῦ νέου Ἁγίου τῆς Σερβικῆς καὶ τῆς καθόλου Ἐκκλησίας καὶ διδασκάλου του, Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Εὐχόμεθα καὶ προσευχόμεθα νὰ φωτίσῃ ὁ Θεὸς τοὺς ἰθύνοντας τὰ τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, τρεπομένους ἐσχάτως πρὸς τὸν Παπισμὸν καὶ τὸν Οἰκουμενισμὸν καὶ παρεκκλίνοντας τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ τῆς γραμμῆς τοῦ κοινοῦ διδασκάλου των Ἁγίου Ἰουστίνου, νὰ ἐπανορθώσουν τὰ ἀδίκως καὶ ἀντικανονικῶς ἀποφασισθέντα καὶ πραχθέντα καὶ νὰ ἄρουν τὰς ἀφιλαδέλφως ἐπιβληθείσας ποινὰς εἰς τὸν ἀδελφὸν συλλειτουργὸν καὶ συμμαθητήν των παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου σεμνοῦ ταπεινοῦ καὶ ὁσιακῆς βιοτῆς Μητροπολίτην Γέροντα Ἀρτέμιον. Ἐλπίζομεν δὲ ὅτι καὶ ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἀρτέμιος δὲν θὰ προχωρήσει σὲ ἐνέργειες, ποὺ μεγεθύνουν τὸ χάσμα καὶ δυσχεραίνουν τὴν ἐπικοινωνίαν. Διὰ τὸν λόγον αὐτὸν χαρήκαμε, ὅταν ἐπληροφορήθημεν ἐγκύρως ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοῦ Μητροπολίτου ὅτι εἶναι ἀναληθεῖς καὶ ἀνυπόστατες οἱ φῆμες περὶ τοῦ ὅτι ὁ Ἀρτέμιος ἑτοιμάζει χειροτονίες Ἐπισκόπων. Διότι, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἡ χειροτονία Ἐπισκόπων ὑπὸ ἑνὸς Ἐπισκόπου εἶναι ἀπολύτως ἀντικανονική, θὰ βρεθοῦμε σὲ δύσκολη θέση ὅσοι ἀγαποῦμε καὶ σεβόμαστε τὸν ὁμολογητὴ Ἐπίσκοπο πρὸς μεγάλην χαρὰν τῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ θὰ στραφοῦν ἐναντίον του καὶ ἐναντίον μας.

Ἀρκετοὶ κληρικοί, εἰς ἀντίθεσιν μὲ τὸν πιστὸν λαόν, καταφέρονται ἐναντίον τοῦ «Ο.Τ.», διότι ἀσχολεῖται μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸν καὶ σχολιάζει ἀρνητικῶς ὅλας τὰς ἐνεργείας τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἀρχιερέων καὶ Θεολόγων τῆς Ἐκκλησίας μας. Πολλοὶ πιστοὶ μᾶς καταγγέλλουν ὅτι κληρικοὶ συνιστοῦν εἰς τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ διαβάζουν τὸν «Ο.Τ.», διότι ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν ἔχει σχέσιν «μὲ οὐδεμίαν παναίρεσιν ἢ αἵρεσιν», ἀλλὰ μόνον μὲ τὰς προσπαθείας διὰ τὴν ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἰς τοὺς κληρικοὺς αὐτοὺς δὲν θὰ ἀπαντήσωμεν μὲ ἰδικούς μας λόγους. Θὰ ἀπαντήσωμεν μὲ τοὺς λόγους τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, μὲ τοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς καὶ τὰς θέσεις τὰς ὁποίας εἶχε διατυπώσει ὁ καθηγητὴς Ἀνδρέας Θεοδώρου. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρὸς Χριστόδουλος, εἰς συνέντευξίν του εἰς τὸν Ραδιοφωνικὸν Σταθμὸν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (24ην Μαΐου 1998) εἶχεν εἴπει:

«Ὁ Οἰκουμενισμός, πραγματικὰ ἔτσι ὅπως ἔχει ἐπικρατήσει νὰ σηματοδοτεῖται ὁ ὅρος αὐτός, βεβαίως εἶναι αἵρεση, γιατὶ σημαίνει ἀπάρνηση βασικῶν γνωρισμάτων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ὅπως εἶναι φερ᾽ εἰπεῖν ἡ ἀποδοχὴ τῆς θεωρίας τῶν κλάδων, ὅτι δηλαδὴ ἡ κάθε Ἐκκλησία ἔχει ἕνα τμῆμα ἀληθείας καὶ πρέπει νὰ ἑνωθοῦμε ὅλες οἱ Ἐκκλησίες, νὰ βάλουμε στὸ τραπέζι τὰ τμήματα τῆς ἀληθείας, γιὰ νὰ ἀπαρτισθεῖ τὸ ὅλον. Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ΜΙΑ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ. Τέρμα, σ᾽ αὐτὸ δὲν γίνεται συζήτηση καὶ ἑπομένως, ὁποιοσδήποτε πρεσβεύει τὰ ἀντίθετα μπορεῖ νὰ λέγεται οἰκουμενιστὴς καὶ ἑπομένως νὰ εἶναι αἱρετικός». Αὐτὰ τὰ ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κυρὸς Χριστόδουλος. Παραθέτομεν τὰς δηλώσεις του ἐκείνας, διότι ὀλίγα ἔτη ἀργότερον ὁ «Ο.Τ.» τὸν εἶχεν ἐλέγξει αὐστηρότατα διὰ τὰ φιλοπαπικὰ βήματά του καὶ ἀνοίγματα. Ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς Σερβίας, ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος ὡς Ἀρχιμανδρίτης καὶ θε-

ολόγος μὲ γνήσιον Ὀρθόδοξον φρόνημα διετήρει στενοὺς δεσμοὺς μετὰ τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως (Π.Ο.Ε.) καὶ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», ἔλεγε: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι κοινὸ ὄνομα γιὰ τοὺς ψευδοχριστιανούς, γιὰ τὶς ψευδοεκκλησίες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης… Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ψευδοχριστιανοί, ὅλες οἱ ψευδοεκκλησίες, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μιὰ αἵρεση παραπλεύρως στὴν ἄλλη αἵρεση. Τὸ κοινὸ εὐαγγελικὸ ὄνομά τους εἶναι παναίρεση. Γιατί; Γιατὶ στὸ διάστημα τῆς ἱστορίας οἱ διάφορες αἱρέσεις ἀρνοῦνταν ἢ παραμόρφωναν μερικὰ ἰδιώματα τοῦ Θεανθρώπου καὶ Κυρίου Ἰησοῦ· Οἱ Εὐρωπαϊκὲς ὅμως αὐτὲς αἱρέσεις ἀπομακρύνουν τὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴ θέση του τοποθετοῦν τὸν Εὐρωπαῖο ἄνθρωπο». Ὁ καθηγητὴς Θεολογίας Ἀνδρέας Θεοδώρου σχετικῶς μὲ τὸν οἰκουμενισμὸν ἔχει εἴπει τὰ ἀκόλουθα: «Ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση καὶ παναίρεση, ὅπως συνήθως χαρακτηρίζεται. Εἶναι κάτι πο-

λὺ χειρότερο τῆς παναιρέσεως. Οἱ αἱρέσεις ἦταν φανεροὶ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μποροῦσε αὐτὴ νὰ παλέψει ἐναντίον τους καὶ νὰ τὶς κατατροπώσει. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὅμως ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ δόγματα καὶ τὶς δογματικὲς διαφορὲς τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι ὑπέρβαση, ἀμνήστευση, παραθεώρηση, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε νομιμοποίηση καὶ δικαίωση τῶν αἱρέσεων. Εἶναι ὕπουλος ἐχθρός, καὶ ἀπὸ ἐδῶ προέρχεται ὁ θανάσιμος κίνδυνος». Θὰ ἠδυνάμεθα νὰ καταθέσωμεν κι ἄλλας παρομοίας θέσεις καὶ ἀπόψεις διὰ νὰ ἀπαντήσωμεν εἰς τοὺς φιλοοικουμενιστὰς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦν τὴν γραμμὴν τοῦ «Ο.Τ.» ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Περιοριζόμεθα εἰς τὰς ἀνωτέρω, καλοῦντες αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν γραμμὴν τῆς προδοσίας τῆς Πίστεως. Μὲ τὰς θέσεις των δὲν συμφωνεῖ ἡ ἀγρυπνοῦσα συνείδησις τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι: ὁ πιστὸς λαός, οἱ χαρισματοῦχοι κληρικοί, λαϊκοί, μοναχοὶ καὶ Σεβ. Μητροπολῖται τῆς Ἐκκλησίας μας. Γ. ΖΕΡΒΟΣ

στὴν ἀνάπτυξη προγραμμάτων γιὰ τὴ στήριξη τῶν κοινωνικὰ ἀδύναμων. Τὸ ἐπίσημο ταξίδι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ ὅσων τῶν συνοδεύουν βρίσκεται ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη. Οἱ καρποὶ ὅμως αὐτῆς τῆς ἐπίσκεψης ἔχουν γίνει γνωστοί. Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀναθέρμαναν τὶς σχέσεις τους καὶ αὐτὸ φαίνεται καὶ στὴν πράξη. Οἱ ἀποσκευὲς τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι γεμάτες ὑποσχέσεις –ἀρχικά–, ζεστὸ χρῆμα γιὰ τὰ φιλανθρωπικὰ ἔργα καὶ ἕνα σαφὲς χρονοδιάγραμμα ὑλοποίησης διαφόρων προγραμμάτων. Τὸ ἕνα ἀφορᾶ τὸν θρησκευτικὸ τουρισμὸ καὶ τὸ ἄλλο τὰ προγράμματα φιλανθρωπικῶν δράσεων.

στες. Μὲ αὐτὴν τὴ συμφωνία ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προσδοκᾶ ἀφενὸς νὰ τονώσει τὸ τουριστικὸ ρεῦμα ἀπὸ τὴ Ρωσία πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀφετέρου νὰ τονωθοῦν καὶ τὰ βεβαρημένα οἰκονομικὰ τῶν Μητροπόλεων. Μερικοὶ Μητροπολίτες ἔχουν δεῖ τὰ μελλοντικὰ ὀφέλη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποκομίσουν ἀπὸ τὸν ρωσικὸ τουρισμὸ καὶ προετοιμάζονται γιὰ τὴν ἀνέγερση καὶ Ἱ. Ναῶν εἰδικὰ γιὰ ρώσους ὀρθοδόξους! Ἤδη ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος ἔχει στὸ συρτάρι του αἴτημα ἀπὸ Μητροπολίτη τῶν Νέων Χωρῶν (στὴ Μακεδονία), ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνεγείρει Ἱ. Ναό, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποτελέσει πόλο ἕλξης ρώσων τουριστῶν, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸν ἐκνευρισμό, ποὺ θὰ προκαλέσουν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο οἱ στενὲς σχέσεις, ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ οἰκοδομήσει μὲ τὴ ρωσικὴ πλευρά.

πὼς ζήτησαν οἱ Ρῶσοι εἶναι νὰ ἐπιτραπεῖ ἡ δημιουργία στὴν Ἀθήνα γραφείου ἐκπροσώπησης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Ἀνεπίσημα, βέβαια, ἐφόσον “δένουν” τόσο πολὺ οἱ σχέσεις, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δύσκολα θὰ πάρει θέση στὴν κόντρα, ποὺ ἔχει τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας μὲ τὸ Φανάρι. Τὸ σίγουρο εἶναι πὼς στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κοντὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ τὰ ὅσα ἔγιναν σὲ Μόσχα καὶ Ἁγία Πετρούπολη. Ἂν καὶ ὁ κ. Ἱερώνυμος, γιὰ νὰ καλύψει τά… νῶτα του δὲν παρέλειπε νὰ τονίζει συχνὰ-πυκνὰ πὼς “πάνω ἀπ᾽ ὅλους βρίσκεται τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο καὶ δὲν κάνουμε βῆμα χωρὶς νὰ τοὺς ἔχουμε στὴ σκέψη μας”. Ὅσον ἀφορᾶ τὰ μὴ ἐκκλησιαστικά, ἡ συνάντηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν Βλ. Πούτιν δὲν ἔβγαλε οὐσιαστικὲς εἰδήσεις. Ἄλλωστε, ἡ ταύτιση τοῦ ρώσου Προέδρου μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας εἶναι τόσο ἀπόλυτη, ποὺ ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ τεθεῖ (κυρίως γιὰ τὴν ὑπόθεση Ἐφραὶμ) καὶ μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ σίγουρο εἶναι πὼς καὶ ἡ ρωσικὴ κυβέρνηση καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας αἰσθάνονται ἱκανοποιημένοι μὲ τὴ διακριτικὴ στήριξη, ποὺ πρόσφεραν στὸν Ἡγούμενο Ἐφραὶμ ὅσο αὐτὸς βρισκόταν στὴ φυλακή».

ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ Ι. ΣΥΝΟΔΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΥΛΟΠΟΙΗΣΙΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑΙ Οἱ Ρῶσοι ἐζήτησαν τὴν δημιουργίαν γραφείου ἐκπροσωπήσεως τοῦ Πατριαρχείου των εἰς τὴν Ἀθήνα ΤΟΥ «ΤΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ» Ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τὴν

«1ον) Ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχομεν ἀναπτύξει, ἐμεῖς δὲν ἐπιδιώκομεν νὰ προσθέσωμεν ἕνα ἐπιπλέον Ἱ. Ναὸν εἰς τούς, δόξα τῷ Θεῷ, χιλιάδας ὑπάρχοντας, ἀλλὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ Ἱερὰ ὑπόσχεσις τῶν ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας κληρονομίας, δηλαδὴ τὸ Η´ Ψήφισμα τῆς Δ´ Ἐθνοσυνελεύσεως τοῦ 1829, ἤτοι τὰ Βασιλικὰ Διατάγματα τοῦ 1834 καὶ 1838, διὰ νὰ σταματήσουν νὰ “τρίζουν” τὰ ὀστᾶ τοῦ θρυλικοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ καὶ τῶν ἄλλων ἡρώων τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας καὶ νὰ τονωθῇ καὶ ἀναγεννηθῇ τὸ κατατρωθὲν ἠθικὸν καὶ ἐθνικὸν σθένος τῶν Ἑλλήνων. 2ον) Τὸ ἐπιχείρημα ὅτι εἰς ἡμέρας οἰκονομικῆς κρίσεως προηγοῦνται ἀνθρωπιστικαὶ βοήθειαι, εἰς τὴν περίπτωσιν μας οὐδόλως ἰσχύει. Ὅπως ἐκτενέστατα Σᾶς ἔχομεν ἀναπτύξει, ἐμεῖς ἔχομεν ἀποστείλει ἄνω τῶν 70.000 τόννων ἀνθρωπιστικῶν βοηθειῶν ἀνὰ τὴν ὑφήλιον καὶ τὰ τελευταῖα 4 ἔτη δραστηριοποιούμεθα κυρίως εἰς τὴν Ἑλλάδα μας, διότι καὶ ἐδῶ ὑπάρχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες, ποὺ στεροῦνται πολλῶν ἀγαθῶν. 3ον) Δέον νὰ σημειωθῇ ὅτι ἐμεῖς δὲν ἔχομεν λάβει τὴν παραμικρὰν χορηγίαν ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ κρατικοὺς φορεῖς καὶ τὴν Ἐκκλησίαν. Ἀπεναντίας ἐμεῖς βοηθᾶμε ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν διάφορες Μητροπόλεις καὶ εὐλαβεῖς κληρικούς, ποὺ ἀναλίσκονται νὰ περιθάλπουν δεκάδας ἢ καὶ ἑκατοντάδας δεινοπαθοῦντας συνανθρώπους μας. Ἐμεῖς ὄχι μόνον δὲν εἴμεθα μισθωτοὶ καὶ δὲν θέτομεν εἰς τὰ θυλάκιά μας μισθοὺς κ.λπ., ἀλλ᾿ ἀπεναντίας βυθίζομεν τὰς χεῖρας μας πολὺ βαθιὰ εἰς τὰ θυλάκιά μας, διὰ νὰ διαθέτωμεν ἐξ ἰδίων καὶ νὰ πραγματοποιῶμεν τὰς ἀνθρωπιστικὰς βοηθείας. Ἀντιθέτως οἱ περισσότεροι, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ ἀνθρωπιστικὰς βοηθείας εἶναι μι-

σθωτοὶ καὶ “ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτὸς ἐστι…” (Ἰωάν. 10,13). 4ον) Ἐνεργοῦμεν τὰς φιλανθρωπίας ἀνιδιοτελῶς, χωρὶς τὴν ἐλαχίστην πρόθεσιν νὰ προβάλωμεν τὸ ὄνομά μας. Καὶ ὅταν πραγματοποιηθῇ τὸ μεγαλεπήβολον ἔργον τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους οὐδόλως ἐπιθυμοῦμεν νὰ μνημονευθῇ τὸ ὄνομά μας διὰ τὴν προσφορὰν καὶ συμβολήν μας. 5ον) Δὲν πρέπει νὰ δειχθῇ ἀβελτηρία ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν μας διὰ τὸ Τάμα τοῦ Ἔθνους. Ἐπανειλημμένως ἐτονίσαμεν ὅτι τὸ μεγαλεπήβολον καὶ κολοσσιαῖον ἔργον τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους δύναται νὰ συνδυασθῇ ὄχι μόνον μὲ Μητροπολιτικὸν Ναὸν Ἀθηνῶν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ μεγαλοπρεπεῖς ὑπόγειες αἴθουσές του νὰ χρησιμοποιῶνται καὶ ὡς Συνοδικὸν Μέγαρον χωρὶς νὰ διαθέσῃ καὶ ἡ Ἐκκλησία οὐδὲ τὴν παραμικρὰν δεκάραν. 6ον) Περαίνοντες, Μακαριώτατε καὶ Ἅγιοι Συνοδικοί, ποιούμεθα ὑστάτην ἔκκλησιν, ὅπως τὴν 6ην Ἰουνίου 2012 θελήσετε νὰ συζητήσετε ἐπὶ τέλους διεξοδικώτατα τὸ ὅλον θέμα καὶ νὰ μὴ συζητηθῇ πάλιν ἀκαίρως καὶ ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν προβλημάτων. Ἐκδώσατε ἀπόφασιν διὰ τὴν ἄμεσον πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, αἰτοῦντες τὴν πλέον περίοπτον θέσιν. Τότε ὁ Θεὸς θὰ κάμνῃ τὸ θαῦμα του καὶ θὰ ἔχωμεν ἄπειρες προσφορὲς περιόπτων θέσεων διὰ τὴν πραγματοποίησίν του, ὡς π.χ. μεταξὺ Ἐλευθερωτρίας καὶ Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης ἔναντι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ εἰς Νέαν Πεντέλην, 30 στρέμματα εἰς λίαν περίοπτον θέσιν τοῦ Δήμου Ἀχαρναί, τὸ “σκάμμα” Γαλατσίου καὶ λοιπῶν καὶ λοιπῶν καὶ λοιπῶν θέσεων, ποὺ θὰ προσφερθοῦν, ἐὰν ἡ Ἁγία Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ἀποφανθῇ διὰ τὴν ἄμεσον πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους εἰς περίοπτον θέσιν. 7ον) Τοιουτοτρόπως θὰ παραμείνουν τὰ ὀνόματα Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱστορίαν, ὅτι Ὑμεῖς κατετροπώσατε τὸν Σατανᾶ καὶ ἀπεφάνθητε τελεσιδίκως διὰ τὴν ἄμεσον πραγματοποίησιν τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους. 8ον) Ἐπειδὴ Ὑμεῖς, Ἅγιοι Συνοδικοί, εἶσθε κατὰ θείαν συγκυρίαν ὅλοι ὑπὲρ τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, λάβατε, παρακαλοῦμεν, τὴν θαρραλέαν ἀπόφασιν, διὰ νὰ Σᾶς εὐγνωμονοῦν γενεὲς γενεῶν. 9ον) Ἡ ἐκπλήρωσις τοῦ μεγάλου Τάματος τοῦ Ἔθνους κατὰ τὸν κρισιμώτατον τοῦτον καιρὸν θὰ γίνῃ, πιστεύομεν, μία αἰτία νὰ ἐπιβλέψῃ ὁ Θεὸς ἱλέῳ ὄμματι εἰς τὸ Ἔθνος μας, τὸ ὁποῖον διέρχεται μέγιστον κίνδυνον, καὶ νὰ τὸ ἐλεήσῃ, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸ δοξάσῃ».

Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικοῦ συστήματος γνωρίζουν πολὺ καλῶς νὰ ὑπερασπίζωνται τὰ συμφέροντά των. Ἄλλωστε αὐτοὶ ἔχουν τὸ «πεπόνι», ἔχουν καὶ τὸ μαχαίρι. Διὰ τὸ λαὸν δὲν ὑπάρχουν χρήματα. Διὰ τὰ κόμματα ὑπάρχουν καὶ περισσεύουν. Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου ἐφρόντισαν ὀλίγον πρὸ τῶν ἐκλογῶν τῆς 6ης Μαΐου νὰ μοιρασθοῦν συνολικῶς περὶ τὰ πεντήκοντα ἑκατομμύρια εὐρὼ μὲ βάσιν τὴν ἐκλογικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν εἶχον κατὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 2009. Ἡ δύναμις των κατὰ τὰς ἐκλογὰς τῆς 6ης Μαΐου περιορίσθη εἰς τὸ ἕν δεύτερον ἢ εἰς τὸ ἕν τρίτον τῆς δυνάμεως τοῦ 2009, ἐνῶ ἀνεδείχθησαν νέαι δυνάμεις. Οἱ εἰδικοὶ περὶ τὰς δημοσκοπήσεις λέγουν ὅτι θὰ ἔχωμεν τὰ ἴδια σχεδὸν ἀποτελέσματα μὲ ὀλίγον ὑψηλότερα ποσοστὰ διὰ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον κόμμα, ἐνῶ τὸ ἄλλοτε πρῶτον κόμμα ἔγινε τρίτον. Μὲ βάσιν τὴν ἐκλογικὴν δύναμιν τοῦ 2009 ἐχρηματοδοτήθησαν τὰ παλαιὰ κόμματα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ προεκλογικοῦ ἀγῶνος των μὲ ξεχωριστὰ ἑκατομμύρια. Δὲν θὰ ἔπρεπε ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ παλαιοκομματισμοῦ νὰ ἐπι-

στρέψουν εἰς τὰ κρατικὰ ταμεῖα ἕν μέρος ἐκ τῶν ἑκατομμυρίων εὐρώ, ποὺ ἔλαβον ἀφοῦ δὲν ἔλαβον τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ τοῦ 2009 ἢ νὰ τὰ ἐπιστρέψουν τὴν ἑπομένην τῶν ἐκλογῶν τῆς 17ης Ἰουνίου, ἀφοῦ καὶ πάλιν, συμφώνως πρὸς τοὺς δημοσκόπους δὲν θὰ προσεγγίσουν τὰ ἐκλογικὰ ποσοστὰ τοῦ 2009; Ὑπάρχει, ὅμως, καὶ ἕν ἄλλο θέμα: Οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου ἔχουν φροντίσει, ὥστε νὰ χρηματοδοτοῦνται καὶ τὰ κόμματα, τὰ ὁποῖα μένουν ἐκτὸς Βουλῆς, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι αὐτὰ θὰ λάβουν τὸ πλαφὸν τοῦ 1,5% τῶν ψήφων. Ἐφ᾽ ὅσον «πιάσουν» τὸ πλαφὸν αὐτὸ λαμβάνουν διὰ δύο συνεχῆ ἔτη ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριον εὐρώ. Ἐὰν τὸ ποσοστὸν εἶναι διὰ παράδειγμα 2,5% τῶν ψήφων θὰ λάβουν πολλαπλασίως περισσότερα χρήματα διὰ τὰ δύο ἑπόμενα ἔτη. Πάντα ταῦτα, ὅταν ἡ «συγκυβέρνησις» ὑπὸ τὸν Πρωθυπουργὸν κ. Λουκᾶν Παπαδῆμον ἐνέκρινε κονδύλιον διὰ ὅλας τὰς Ἱερὰς Μονὰς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ποσὸν τὸ ὁποῖον προσεγγίζει τὸ ἑνάμισυ ἑκατομμύριον εὐρώ. Γ.Ζ

Τὸ Σωματεῖον «Οἱ φίλοι τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους» μὲ κατεπείγουσαν ἐπιστολήν του πρὸς τὴν Διαρκῆ Ἱερὰν Σύνοδον ἐπανέρχεται εἰς τὸ καυτὸν ζήτημα τῆς ὑλοποιήσεως τοῦ Τάματος τοῦ Ἔθνους, διὰ τῆς ἀνεγέρσεως μεγαλοπρεποῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ ἀνέγερσις τοῦ ὁποίου δὲν θὰ ἐπιβαρύνη τὴν Πολιτείαν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν. Διὰ τὴν ἀνέγερσιν ἀπαιτεῖται μόνον ἡ ἄσκησις πιέσεων ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν πολιτείαν, ὅπως ἡ τελευταία παραχωρήση περίοπτον θέσιν καὶ νομοθετήση διὰ τὴν ἀλλαγὴν χρήσεως γῆς μὲ σκοπὸν τὴν πολεοδόμησιν μὲ εἰδικοὺς ὅρους. Εἰς τὴν ἐπιστολήν, ἡ ὁποία ἀπεστάλη τὴν 29ην Μαΐου, ἐπισημαίνονται μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς:

«ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» ΔΙʼ ΑΥΤΟΥΣ

Διὰ τὸν θρησκευτικὸν τουρισμὸν καὶ διὰ προγράμματα φιλανθρωπικῶν δράσεων

Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας ἐπραγματοποίησεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κυρίλλου. Ἐνῶ, ὅμως, ἡ ἐπίσκεψις ἐστέφθη ἀπὸ ἐπιτυχίαν, ὁ μὲν ἔντυπος τύπος ἔδωσε πολὺ μικρὰν δημοσιότητα, ὁ δὲ ἠλεκτρονικός – σχεδὸν– ἠγνόησε τὴν ἐπίσκεψιν. Ὡς λέγεται τὸ γεγονὸς τῆς μὴ προβολῆς ὀφείλεται εἰς τὴν ἀπόφασιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου νὰ μὴ συνοδεύεται ὑπὸ «κουστωδίας» δημοσιογράφων. Ἀπόφασις, ἡ ὁποία ἐσχολιάσθη δυσμενῶς ὑπὸ ἐκκλησιαστικῶν συντακτῶν. Ἡ μόνη ἐφημερίς, ἡ ὁποία ἔδωσε «κάπως» ἐκτενὲς ρεπορτὰζ (διὰ τὰ πρῶτα 24ωρα τῆς παρουσίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἰς τὴν Μόσχαν) ἦτο ἡ ἑβδομαδιαία πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἐφημερὶς «Τὸ Παρόν» τῆς 27ης Μαΐου. Συμφώνως πρὸς τὸ ρεπορτάζ: «Δύο γενναιόδωρες συμφωνίες εἶναι τὰ “δῶρα”, ποὺ κομίζουν στὴν Ἀθήνα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος καὶ οἱ Μητροπολίτες, ποὺ τὸν συνόδευσαν στὸ ταξίδι του στὴ Μόσχα. Ρῶσοι καὶ Ἕλληνες ἦρθαν σὲ καταρχὴν συμφωνία, ὥστε νὰ συνεργαστοῦν στενὰ στὸν τομέα τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ καὶ

Ὁ θρησκευτικὸς τουρισμὸς

Ὁ Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος ἔχει πάρει “πάνω του” τὴν ὑπόθεση “θρησκευτικὸς τουρισμός”. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ποὺ πηγαίνει στὴ Ρωσία. Σὲ αὐτὸ τὸ ταξίδι ὅμως μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο “κλείδωσαν” τὴ συμφωνία, ὥστε νὰ προσανατολίζονται πρὸς τοὺς θρησκευτικοὺς προορισμοὺς τῆς Ἑλλάδας οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες ρῶσοι τουρί-

Τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο

Ἡ δεύτερη συμφωνία, ποὺ ἔκλεισαν Ἕλληνες καὶ Ρῶσοι ἀφορᾶ τὸν τομέα τῆς φιλανθρωπίας. Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἀνέλαβε τὴ δέσμευση νὰ στηρίξει ἀρχικὰ τὰ προγράμματα βοήθειας τῶν φτωχῶν, τῶν ἀνέργων καὶ τὰ συσσίτια τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν. Τὰ ἀνταλλάγματα, ποὺ λέγεται

Ὕστερα ἀπὸ τὴν φυλάκισιν τοῦ κανονικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος κ. Ἰωάννου

ΒΙΑΙΑ ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ Ι. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΝ ΑΧΡΙΔΟΣ Ἀπαράδεκτος ἡ συμπεριφορά των ἔναντι μοναζουσῶν, μοναχῶν καὶ ἱερομονάχων

Συμφώνως πρὸς πληροφορίας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου «amen» ὑπὸ ἡμερομηνίαν 25ην Μαΐου, βασιζομένας εἰς στοιχεῖα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος:

«Πογκρὸμ διώξεων ὀρθοδόξων χριστιανῶν βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη στὰ Σκόπια, ὕστερα ἀπὸ τὴν φυλάκιση τοῦ κανονικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος Ἰωάννη. Νωρὶς τὸ πρωῒ τῆς 21ης Μαΐου 2012, γύρω στὶς 7 π.μ., ἰσχυρὲς ἀστυνομικὲς δυνάμεις, στὸ πλαίσιο ὀργανωμένης ἐπιχείρησης σὲ ὅλη τὴν πΓΔΜ, ἐπιτέθηκαν καὶ εἰσέβαλαν βίαια στὰ μοναστήρια καὶ σὲ σπίτια τῶν μελῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος. Συγκεκριμένα, στὴν πόλη Στίπ, ἕδρα τῆς Ἐπισκοπῆς Μπρεγκαλνίτσας, ἡ ἀστυνομία εἰσέβαλε ἀναζητώντας τὸν Ἐπίσκοπο Μᾶρκο, ὁ ὁποῖος ἀπουσίαζε στὸ Βελιγράδι γιὰ τὶς ἐργασίες τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας. Οἱ ἀστυνομικὲς δυνάμεις συνέλαβαν τελικὰ τὴν ἡλικιωμένη μοναχὴ Πελαγία, ἡ ὁποία πρόσφατα ὑπεβλήθη σὲ σοβαρὴ ὀρθοπεδικὴ ἐπέμβαση. Στὴν πόλη τῶν Σκοπίων, μεγάλη ἀστυνομικὴ δύναμη, εἰσέβαλε στὴ Ἱ. Μ. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἀναζητώντας τὸν Ἐπίσκοπο Στοβίου καὶ τοποτηρητὴ τῆς Μητρόπολης Στρώμνιτσας Δαυίδ. Ὡστόσο δὲν τὸν βρῆκαν, ἀφοῦ καὶ ἐκεῖνος βρίσκεται στὸ Βελιγράδι, καὶ συνέλαβαν τὴν Ἡγουμένη τῆς Μονῆς, μοναχὴ Κυράννα. Οἱ ἄνδρες τῆς ἀστυνομίας ἐρεύνησαν ὅλους τοὺς χώρους τῆς Ἱ. Μονῆς καὶ τοὺς ὁποίους κατέγραψαν λεπτομερῶς μὲ βιντεοκάμερα.

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Σεβ. Εἰρηνουπόλεως

Εἰς ἡλικίαν 76 ἐτῶν ἐκοιμήθη ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Εἰρηνουπόλεως κυρὸς Κωνσταντῖνος ἐπικεφαλῆς τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀνήκει εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης ἐταλαιπωρεῖτο ἀπὸ μίαν σοβαρὰν ἀσθένειαν καὶ ἐνοσηλεύετο εἰς νοσοκομεῖον τοῦ Πίτσμπουργκ.

Ἐπίσης ἡ ἀστυνομία εἰσέβαλε καὶ στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγ.Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, στὴ Νιζόπολη τῆς περιοχῆς Βιτωλίων, ψάχνοντας νὰ συλλάβουν τὴν Ἡγουμένη, μοναχὴ Ὀλυμπιάδα. Ὡστόσο

ἡ Ἡγουμένη δὲν βρισκόταν ἐκεῖ, ἀφοῦ ἀπουσίαζε γιὰ λόγους ὑγείας. Σύμφωνα μὲ μαρτυρίες οἱ ἄνδρες τῆς Ἀστυνομίας συμπεριφέρθηκαν μὲ ἀγένεια καὶ παρενόχλησαν τὶς ὑπολοιπες μοναχές.

ΕΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΝ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ κ. ΠΟΥΤΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΙΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ Μὲ ἐπιστολήν του ὁ κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης κ. Μιχ. Τρίτος

Ὁ Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ καθηγητοῦ τῆς ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν κ. Μιχαὴλ Τρίτος ἀπέστειλε πρὸς τὸν νέον Πρόεδρον τῆς Ρωσίας κ. Πούτιν, ἐπιστολήν, μὲ τὴν ὁποίαν ζητεῖ τὴν παρέμβασίν του διὰ τὴν ἀποφυλάκισιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος κ. Ἰωάννου. Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ἐξοχώτατε, Ὡς Κοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ Καθηγητὴς τῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ συγχρόνου βίου τῶν Σλαβικῶν καὶ λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀσχολούμενος συστηματικὰ μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα τῶν Σκοπίων, ἐπιθυμῶ νὰ Σᾶς ἐνημερώσω γιὰ τὸ δράμα τοῦ μαρτυρικοῦ καὶ κανονικοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος Ἰωάννου καὶ τῆς πολλὰ δεινὰ ὑφισταμένης ἀπὸ τὸ κρατικὸ μόρφωμα τῶν Σκοπίων μοναστικῆς του ἀδελφότητος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης δέχεται τὴν σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη συμπεριφορὰ τοῦ ἐπισήμου κράτους τῶν Σκοπίων, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ φυλακίσεις, οἰκονομικοὺς ἀποκλεισμοὺς καὶ ἐμπόδια στὴν ἄσκηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν του καθηκόντων. Καὶ τοῦτο, γιατί ἔχει τὸ θάρρος νὰ διακηρύσσει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων εἶναι σχισματική, ἀφοῦ περιφρονεῖ βασικὲς ἀρχὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καὶ προτάσ-

σει ἐθνοφυλετικὲς σκοπιμότητες. Ἤδη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης ἔχει καταδικασθεῖ σὲ 2 1/2 χρόνια φυλάκιση καὶ ἐκτίει τὴν ποινὴ στὶς φυλακὲς «Ἰντρίζοβο» τῶν Σκοπίων, ὅπου πέρασε τὸ Πάσχα χωρὶς Θεία Κοινωνία, χωρὶς ἐπισκέψεις ἀγαπητῶν του προσώπων, μέσα σὲ ἕνα θάλαμο μὲ κρατουμένους τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου. Ὅλα αὐτὰ δείχνουν τὴν ὠμὴ κυβερνητικὴ παρέμβαση στὴ Δικαιοσύνη γιὰ τὴν σωματικὴ καὶ ἠθική του ἐξόντωση. Δυστυχῶς, μία χώρα ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι σέβεται τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ ἐνταχθεῖ στὸ ΝΑΤΟ καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση στὸ βάθος της στηρίζει ἕνα ἀπολυταρχικὸ καθεστὼς ὑπὸ τὴ σιωπηλὴ ἀδράνεια καὶ ἀδιαφορία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς.

Κύριε Πρόεδρε, Ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἡγέτης μὲ εὐαισθησίες σὲ θέματα ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν, θερμὰ Σᾶς παρακαλῶ νὰ ἀσκήσετε ὅλη τὴν ἐπιρροή Σας πρὸς τὴν Κυβέρνηση τῶν Σκοπίων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ μαρτυρικοῦ αὐτοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Θὰ εἶναι μία πράξη ἀποκαταστάσεως τῆς ἠθικῆς καὶ τοῦ δικαίου. Μὲ ξεχωριστὴ ἐκτίμηση Ὁ Κοσμήτωρ Μιχαὴλ Γ. Τρίτος Καθηγητής

Οἱ ἀστυνομικοὶ ἐπιτέθηκαν ἐπίσης στὸ ἀνδρικὸ Μοναστήρι Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὸν Περλεπέ, ὅπου συνέλαβαν τὸν ἱερομόναχο π. Μωϋσῆ. Ἀπʼ ὅλα τὰ Μοναστήρια, ποὺ ἔγιναν οἱ ἀστυνομικὲς ἐπιχειρήσεις οἱ ἀστυνομικοὶ κατάσχεσαν ὅλους τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς ἀλλὰ καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ποὺ βρῆκαν, λέγοντας ὅτι προβαίνουν σὲ αὐτὲς τὶς ἐνέργειες, ὅπως καὶ στὶς συλλήψεις, μὲ τὴν κατηγορία τῆς “φοροδιαφυγῆς”. Ἡ σκοπιανὴ Ἀστυνομία ὡστόσο δὲν σταμάτησε ἐκεῖ. Συνέλαβε καὶ τοὺς στενότερους συγγενεῖς τῶν Ἐπισκόπων, ποὺ διαμένουν σὲ διάφορες πόλεις, τοὺς ἱερεῖς καὶ ἄλλους πιστοὺς τῆς Ὀρθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος. Ὑπενθυμίζεται ὅτι οἱ δικαστικὲς ἀρχὲς τῆς πΓΔΜ , στηρίζοντας τὴν σχισματικὴ ἐκκλησία τῆς χώρας, ποὺ ἀπολαμβάνει τὴν πλήρη κρατικὴ στήριξη, δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν Κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος, ποὺ ὑπάγεται στὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας καὶ στηρίζεται ἀπὸ τὶς πενιχρὲς προσφορὲς τοῦ δοκιμαζόμενου καὶ διωκόμενου ποιμνίου της. Ἔτσι καθίσταται προφανὲς ὅτι ἡ κατηγορία τῆς «φοροδιαφυγῆς», ἀποτέλεσε ἁπλὰ προσχηματικὸ λόγο ὥστε νὰ στηθεῖ ἡ ἀστυνομικὴ ἐπιχείρηση σὲ βάρος τῶν μελῶν τῆς κανονικῆς Ὀρθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδος. Πρόκειται στὴν κυριολεξία γιὰ πογκρὸμ σὲ βάρος τῶν λειτουργῶν καὶ τῶν πιστῶν μίας χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἴσως, ποὺ ἔχει συμβεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια στὰ Βαλκάνια καὶ σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Ἀποτελεῖ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῶν θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν, ποὺ ἀκολούθησε τὴν ἀπαράδεκτη καὶ μεθοδευμένη καταδίκη καὶ φυλάκιση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀχρίδος Ἰωάννη. Εἶναι προφανὲς ὅτι ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ὀφείλουν νὰ συμπαρασταθοῦν στὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, στὴ δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ περιοχὴ τῆς πΓΔΜ, καὶ ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀγανάκτησή τους γιὰ τὶς διώξεις, ποὺ βιώνουν ὀρθόδοξοι πιστοὶ στὰ Σκόπια».

Συμφώνως πρός ἀνταπόκρισιν ἐκ τῶν Ἰωαννίνων:

«Τὴν Τρίτη 27 Μαρτίου ἐ.ἔ. ὁ Σεβασμιώτατος ἐπισκέφθηκε τὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκαδημία Βελλᾶς, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Διευθυντοῦ αὐτῆς Ἀρχιμ. π. Δημητρίου Ἀργυροῦ, προκειμένου νὰ δώση –τὴν καθιερωμένη πλέον– διάλεξη στοὺς μαθητὲς καὶ καθηγητὲς τῆς Σχολῆς, πού αὐτὴν τὴν φορὰ εἶχε θέμα τὴν θεολογία τῶν Σλαβοφίλων, τὰ ἀποτελέσματά της καὶ τὴν κριτικὴ, πού τῆς ἐξήσκησαν οἱ ἀείμνηστοι μεγάλοι θεολόγοι π. Γεώργιος Φλωρόφσκι καὶ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης. Ὁ π. Δημήτριος στὴν εἰσαγωγική του ὁμιλία παρουσίασε τὸν ὁμιλητὴ στοὺς νέους φοιτητές, μιλώντας γιὰ τὴν θεολογική του παραγωγὴ καὶ τὴν ὅλη παρουσία του στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Σεβασμιώτατος, ἀναπτύσσοντας τὸ θέμα του, ἔδωσε τὸν ὁρισμὸ τοῦ Σλαβοφιλισμοῦ, μίλησε γιὰ τὰ συγκεκριμένα πρόσωπα, πού τὸν συνέλαβαν ὡς θεωρία καὶ τὸν ἐξέφρασαν, κυρίως γιὰ τὸν Ἀλέξη Χομιακώφ, τὴν βασική του ἰδέα τῆς ταύτισης τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν πολιτισμό, γιὰ τὶς βασικὲς ἔννοιες τοῦ ἰρανιασμοῦ καὶ κουσιτισμοῦ πάνω στὶς ὁποῖες θεμελίωσε τὴν θεωρία του, τὴν βασικὴ ἄποψη ὅτι ὑπάρχει ἐξέλιξη καὶ ἀνάπτυξη τῆς θεολογίας ἀπὸ τοὺς Πατέρες, στοὺς Σχολαστικοὺς καὶ τέλος στοὺς Ρώσους θεολόγους. Μίλησε

ὅμως καὶ γιὰ τὴν κριτικὴ, πού ἔγινε στὸν Χομιακὼφ καὶ στὸ κίνημα τῶν Ρωσοφίλων, τόσο ἀπὸ συγχρόνους του Ρώσους φιλοσόφους καὶ θεολόγους, ὅπως τὸν Φλωρένσκι καὶ τὸν Μπερντιάγεφ, ὅσο καὶ ἀπὸ νεωτέρους ὅπως τὸν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι καὶ τὸν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη. Στὴν συνέχεια ἀναφέρθηκε στὸν ἐπηρεασμὸ ἀπὸ τὴν θεωρία αὐτὴ τῶν Ἑλλήνων θεολόγων, πού σπούδασαν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ τὴν μετέφεραν στὴν Ἑλλάδα καὶ σήμερα ἐκφράζεται ὡς μεταπατερικὴ θεολογία μὲ τὴν θεμελιώδη θεωρία τους περὶ δύο ἐκκλησιολογιῶν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γενικά, ὅπως εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, ἡ ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὴν θεωρία τῶν Σλαβοφίλων μεταπατερικὴ θεολογία παρουσιάζεται σήμερα στὴν πράξη μὲ τὰ ἑξῆς κυρίως χαρακτηριστικά: α) ἑρμηνεύουν τὴν Ἐκκλησία ἀλλὰ καὶ τὴν κοινωνία μέσα ἀπὸ τὴν Τριαδολογία καὶ ὄχι τὴν Χριστολογία, β) ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ὀντολογία τοῦ προσώπου καὶ τὴν κοινωνία προσώπων, γ) κάνουν λόγο γιὰ Εὐχαριστιακὴ ἐκκλησιολογία καὶ ὄχι γιὰ ἐκκλησιαστικὴ Εὐχαριστία, καὶ δ) διασποῦν τὸ Μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, κυρίως ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἀνάσταση ξεχωριστὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν ἀλλοιωμένη αὐτὴ θεολογία τῶν Σλαβοφίλων ὁ Σεβασμιώτατος παρουσίασε τὴν ὀρθόδοξη ἄποψη».

Ὁ Σεβ. Σύρου ἀπαντᾶ εἰς ὅσους πολεμοῦν καὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν περιουσίαν τῆς Ἐκκλησίας

Ὁ Σεβ. Σύρου κ. Δωρόθεος εἰς ἄρθρον του εἰς τὸ ἑβδομαδιαῖον πολιτικὸν οἰκονομικὸν καὶ κοινωνικὸν περιοδικὸν «Ἐπίκαιρα» ἐπιτίθεται ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι βυσσοδομοῦν ἐκ νέου ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἐποφθαλμιοῦν τὴν περιουσίαν της καὶ ἀπειλοῦν καὶ αὐτὴν τὴν μισθοδοσίαν τῶν κληρικῶν της. Ὡς σημειώνει ἡ μισθοδοσία εἶναι ἡ ἐλαχίστη ὑποχρέωσις τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους διὰ ὅσα ἐπῆρε κατὰ καιροὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν. Προσθέτει δὲ πώς ἡ Ἐκκλησία «μπορεῖ νὰ προσφέρει στὸ Κράτος καὶ μία ἀκόμη διακονία (πέρα ἐκείνης τῶν συσσιτίων καὶ ἄλλων μορφῶν βοηθείας εἰς ἀναξιοπαθοῦντας ἀδελφούς μας): «Νὰ τοῦ δώσει τὴν ἀπαραίτητη «τεχνογνωσία» περὶ τοῦ πῶς γίνεται ἀντὶ νὰ εἰσπράττει καὶ νὰ ἔχει ἐλλείμματα, νὰ προσφέρει καὶ νὰ ἔχει πλεονάσματα». Ὁ Σεβ. Σύρου ὑπενθυμίζει ἀλλὰ καὶ ταυτοχρόνως ἐρωτᾶ τοὺς πολεμίους τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐποφθαλμιοῦν τὴν περιουσίαν της: «Πὸσο μεγαλύτερη καὶ ἀποτελεσματικότερη θὰ ἦταν ἡ κοινωνικὴ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας, ἂν εἶχε τὴν “περιουσία”, ποὺ δημεύθηκε, ἂν μποροῦσε νὰ ἀξιοποιήσει τὴν «περιουσία», ποὺ τῆς ἀπέμεινε… Ἕνα λαό, ποὺ διαπιστώνει καθημερινὰ τί θὰ συνέβαινε, ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε «περιουσία»… Ὅπως κάποιοι,

ἀκόμα καὶ σήμερα, αὐτὸ ὀνειρεύονται καὶ αὐτὸ ἐπιδιώκουν, ἐν ὄψει καὶ τῆς προεκλογικῆς περιόδου παραθεωρώντας μιὰ βασικὴ διαφορά: Ὅτι ἡ περιουσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μόνη περιουσία, ποὺ ἀνήκει στὸ λαό, ὑπάρχει γιὰ τὸ λαὸ καὶ ἐπιστρέφει στὸ λαό», ἐνῶ εἰς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἄρθρου ἐπισημαίνει:

«Ἡ κλασσικὴ πλέον διαπίστωση τοῦ νομομαθοῦς Ν. Σαρίπολου, κατὰ τὶς συζητήσεις γιὰ τὴ δημιουργία νέου Συντάγματος ἀπὸ τὴ Β΄ Ἐθνοσυνέλευση τῶν Ἑλλήνων τὸ 1864, ἀφοροῦσε, βεβαίως, τὸν καθοριστικὸ ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στὴν διατήρηση τῆς Ἐθνικῆς μας ταυτότητας καὶ ἰδιομορφίας στὴ μακρὰ περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, σὲ σύγκριση μὲ τὸν τρόπο, ποὺ ἀντιμετώπισε τὴν Ἐκκλησία τὸ νέο Ἑλληνικὸ Κράτος, διαλύοντας τὰ Μοναστήρια της καὶ λεηλατώντας τὴν περιουσία της… Ἀντὶ τοῦ μάνα, χολή… Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, συνέχισε καὶ συνεχίζει τὴν προσφορά της πρὸς τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων, ἀπτόητη ἀπὸ τὶς ἀπειλές, ἀλώβητη ἀπὸ τὶς συκοφαντίες καὶ τὶς προσβολές. Σήμερα, 148 χρόνια μετά, μέσα στὴ δεινὴ δίνη τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, ποὺ καλπάζει ἡ ἀνεργία, ποὺ βαθαίνει ἡ φτώχεια, ποὺ ἐπελαύνει ἡ ἐξαθλίωση καὶ περισσεύει ἡ κρατικὴ ἀδιαφορία, ἡ μόνη ἐλπίδα καὶ καταφύγιο εἶναι καὶ παραμένει ἡ Ἐκκλησία».

Οἱ Φαναριῶται ἐμπαίζουν τὸν ἔντιμον κλῆρον καὶ τὸν λαόν

Λέγεται ὅτι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖον ἠνωχλήθη ἀπὸ τὴν ἐνέργειαν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γερμανίας νὰ δεχθῆ «ἁγίασμα» εἰς τὸ πρόσωπον (μύρωμα) ὑπὸ τοῦ Ρωμαιοκαθολικοῦ Καρδιναλίου. Λέγεται, ἐπίσης, ὅτι εἰς τὴν προσεχῆ Σύνοδον τῆς Ἱ. Συνόδου τοῦ Φαναρίου θὰ ἔλθη διὰ συζήτησιν τὸ θέμα. Εἴτε τὸ συζητήσουν εἴτε ὄχι τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι ἀδιάφορον διὰ τὸν πιστὸν λαόν, διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐμπαίζει τὸν πιστὸν λαὸν καὶ τὸν ἔντιμον κλῆρον. Διατί; Διότι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης: 1ον) Συμπροσεύχεται μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους ποδοπατῶν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, οἱ ὀποῖοι ἀπαγορεύουν τὴν συμπροσευχὴν καὶ τὰ συλλείτουργα μετὰ τῶν πλανεμένων Χριστιανῶν. 2ον) Ἀναγνωρίζει ὅλας τὰς αἱρε-

τικὰς «Ἐκκλησίας», ὡς κανονικὰς καὶ σωζούσας Ἐκκλησίας, ἐξισώνων τὴν πλάνην μὲ τὴν ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. 3ον) Ὅλοι οἱ Οἰκουμενισταὶ Ἀρχιερεῖς συμφωνοῦν μὲ τὰς ὑποδείξεις του καὶ τὰς ὑποδείξεις τῶν στενῶν συνεργατῶν του. Διατὶ λοι πὸν νὰ τιμωρήση τὸν Οἰκουμενιστὴν Σεβ. Γερμανίας, ὁ ὁποῖος ἔπραξεν ὅσα τοῦ ὑπέδειξεν ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εἰς τὴν καθιερωμένην ἡμέραν ἑορτασμοῦ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; (Πέμπτη Μαΐου). 4ον) Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἡγεῖται τῆς Οἰκουμενιστικῆς κινήσεως προωθῶν τὴν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἂν κάποιος πρέπει νὰ τιμωρηθῆ αὐτὸς εἶναι πρῶτα ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καὶ μετὰ ὁ Σεβ. Γερμανίας.

Ἡ Βουλγαρία προετοιμάζεται, διὰ νὰ εἰσέλθη εἰς τὴν ὁδὸν τῆς φιλοπαπικῆς Σερβίας

Ἡ Ὀρθόδοξος Βουλγαρία θὰ ἀκολουθήση τὴν φιλοοικουμενιστικὴν καὶ φιλοπαπικὴν Σερβίαν μετὰ τὴν ἐποχὴν τοῦ σημερινοῦ Ὀρθοδόξου Πατριάρχου της κ. Μαξίμου. Τὸ ἐρώτημα τίθεται μετὰ τὰ ἐντυπωσιακὰ «ἀνοίγματα» τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας πρὸς τὸν Πάπαν καὶ τὸ Κράτος τοῦ Βατικανοῦ. Παρόμοια «ἀνοίγματα» εἶχον γίνει ὑπὸ τῆς Σερβικῆς πολιτικῆς ἡγεσίας καὶ ὑπὸ Σέρβων Ἐπισκόπων ὀλίγους μῆνας πρὸ τῆς ἐκδημίας πρὸς τὸν Κύριον τοῦ μακαριστοῦ Σέρβου Πατριάρχου Παύλου. Σχετικῶς μὲ τὰ «ἀνοίγματα» τῆς Βουλγαρίας πρὸς τὸν Πάπαν καὶ τὸ Βατικανόν, ἡ σχετικὴ εἰδησεογραφία ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλγαρίας Ρόσεν Πλεβνέλιεφ ἐπισκέφθηκε τὸ Βατικανό, γιὰ νὰ συμμετάσχει στοὺς ἑορτασμοὺς τῆς 24ης Μαΐου 2012 – Ἡμέρας τῆς Σλαβικῆς Γραφῆς καὶ τῆς Βουλγαρικῆς Γραμματείας καὶ Πολιτισμοῦ. Ὁ Βούλγαρος

Πρόεδρος καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτὸν ἀποστολή, (ἀνάμεσά τους καὶ δύο ὀρθόδοξοι κληρικοὶ) ἔγιναν δεκτοὶ ἀπὸ τὸν Πάπα Βενέδικτο XVI. Ὁ Ρόσεν Πλεβνέλιεφ χάρισε στὸν Πάπα ἕνα φιλοτεχνημένο πασχαλινὸ αὐγὸ ὕψους δύο μέτρων καὶ ἕνα ἀντίγραφο ἁγιογραφίας τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Κατὰ τὴν κατʼ ἰδίαν συνάντησή τους ἀνανέωσε τὴν πρόσκλησή του πρὸς τὸν Πάπα Βενέδικτο XVI νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Βουλγαρία. “Ἡ πρόσκλησή μας εἶναι ἀνοιχτή, ὅπως εἶναι καὶ ἡ χώρα μας. Οἱ Βούλγαροι ἔχουν ἀνοίξει τὶς καρδιές τους γιὰ τὸν Πάπα”, δήλωσε ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλγαρίας. Πρόσθεσε μάλιστα ὅτι ἡ Βουλγαρία δὲν εἶναι μόνο ἕνας παράδεισος σταθερότητας, ἀλλὰ θὰ μποροῦσε ἐπίσης νὰ στείλει ἕνα ἰσχυρὸ μήνυμα στὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ὁ Πάπας Βενέδικτος XVI εὐχαρίστησε γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ ὑποσχέθηκε νὰ τὴν ἐξετάσει σοβαρά. “Λάβαμε βαθιὰ ἀναγνώριση ἐδῶ στὸ Βατικανό”, σχολίασε ὁ Πρόεδρος Πλεβνέλιεφ».

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1929, 01/06/2012  

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1929, 01/06/2012

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you