Page 1

ΚΕΜΠΑ 3645

ΚΩΔΙΚΟΣ 3053

Η

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος ΕΚΚΛΗΣΙΑ δὲν εὑρίσκεται μόνον ἀντιμέτωπος μὲ τὰς ἐπιθέσεις τῶν ἐκκλησιομάχων καὶ τῶν ἀθέων. Εὑρίσκεται ἀπὸ μηνῶν ἀντιμέτωπος καὶ μὲ δογματικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν τὴν ἀντίδρασιν τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ τοῦ ἐντίμου κλήρου. Ἴσως εἴπουν κάποιοι ὅτι «ἐδῶ ὁ κόσμος χάνεται» καὶ ὁ «Ο.Τ.» καὶ πολλοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἀσχολεῖσθε μὲ τὸ «φῦλον τῶν Ἀγγέλων» ὡς συνέβαινε εἰς τὸ Βυζάντιον. Πράγματι εἰς τὴν Ἑλλάδα «ὁ κόσμος χάνεται» ἀπὸ τὰ ἐγκληματικὰ λάθη, τὰς πνευματικάς καὶ πολιτικάς ἀποστασίας τῶν πολιτικῶν, τὴν ἀσέβειαν, τὴν ἀπουσίαν τῆς συγγνώμης καὶ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας τόσον τῶν πολιτικῶν ὅσον

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 Α´ καὶ Β´ εὕρεσις Τιμίας Κεφαλῆς Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου

ΕΤΟΣ ΝΒ´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1916

Τὸ θέμα πρέπει νὰ ἀπασχολήση τὰ ἁρμόδια Συνοδικά Ὄργανα καὶ τὴν Ἱ. Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας

ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΝ ΠΛΑΝΗΝ ΟΙ ΣΕΒ. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ Ὁ πρῶτος ἐπαναφέρει εἰς τὸ προσκήνιον τὰς θεωρίας περὶ μίας καὶ διηρημένης Ἐκκλησίας, ἐνῶ ὁ δεύτερος φέρεται νὰ προωθῆ τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν. Τὸ χρέος τοῦ Ἀθηνῶν. καὶ τῶν κληρικῶν. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία κάμνει πολλὰ διὰ τὴν ὀργάνωσιν συσσιτίων, τὴν ἀνακούφισιν τῶν ἀναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας, ὁμιλεῖ διὰ τὰ ἐγκλήματα τοῦ σάπιου πολιτικοῦ συστήματος ἐναντίον τῆς Πατρίδος καὶ τοῦ λαοῦ, καταφέρε-

ται ἐναντίον τῆς νέας κατοχῆς καὶ ἐναντίον τῶν πολιτικῶν διὰ τὴν ἐξέλιξιν αὐτήν, ἀλλὰ οὔτε ἡ ἰδία δίδει παραδείγματα ἢ τὸ παράδειγμα τῆς ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ οὔτε καλεῖ εἰς μετάνοιαν τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ πολιτικοῦ, πνευματικοῦ, δημοσιογραφικοῦ κόσμου ἢ καὶ ἄλλων δημοσίων παραγόν-

των, οἱ ὁποῖοι πορεύονται ἄνευ πνευματικοῦ, οἰκονομικοῦ, κοινωνικοῦ, πολιτιστικοῦ καὶ ἀναπτυξιακοῦ σχεδίου. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ὁμιλεῖ διὰ τὴν ἐξαθλίωσιν τοῦ λαοῦ, διὰ τὴν περιφρόνησιν καὶ τὸν ἐξευτελισμὸν τοῦ ἱεροῦ προσώπου τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τὴν ὑποδούλωσιν τοῦ

λαοῦ καὶ τῆς χώρας εἰς τοὺς δανειστάς, ἀλλὰ δὲν ὁμιλεῖ διὰ τὴν ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ τῶν ὑπευθύνων, ἀλλά καὶ τῆς ἰδίας τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, πολλὰ μέλη τῆς ὁποίας ἔχουν ἔντονον κοσμικὸν φρόνημα ἀκόμη καὶ σήμερον, μὲ ἀποτέλεσμα τὸν «συγκεκαλυμμένον» σκανδαλισμὸν τοῦ λαοῦ.

«ΞΕΣΚΕΠΑΣΑΝ» ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ ΤΩΝ ΠΑΤΡΟΜΑΧΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

Ὅλοι οἱ ὁμιληταὶ εἰς τὴν ἡμερίδα, τὴν ὁποίαν ὠργάνωσεν ἡ Ἱ. Μητρόπολις Πειραιῶς εἰς τὸ στάδιον Εἰρήνης καὶ Φιλίας

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΠΩΣ ΝΑ ΨΗΦΙΖΩΜΕΝ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΥΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΚΛΟΓΑΣ

Η

ΕΛΛΑΣ περιῆλθεν εἰς τραγικήν οἰκονομικήν, κοινωνικήν, θεσμικήν καί πολιτιστικήν κατάστασιν ἐξ αἰτίας τῶν πολιτικῶν της. Οὗτοι ὡς ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι ἐλειτούργησαν καταστροφικῶς διά τήν Πατρίδα. Ἀφορίζουν τό μοντέλο ἀναπτύξεως, τό ὁποῖον καθιέρωσαν οἱ πολιτικοί καί φυσιολογικοί γενάρχαι των καί πολιτικοί καθοδηγηταί των. Ἠναγκάσθησαν, λέγουν, νά τό ἀκολουθήσουν, διά νά μή ἔλθουν εἰς σύγκρουσιν μέ τόν λαόν καί τά «κατεστημένα». Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι ὅτι ἀποτελοῦν τό σάπιον κατεστημένον, τό ὁποῖον ὁ λαός ἠρνήθη νά ἀνατρέψη, διότι ὑπηρετεῖ τά συμφέροντά του, ἀνεξαρτήτως ἐάν κατηγγέλλετο (τό σάπιο αὐτό κατεστημένο), ὡς διεφθαρμένον, φαυλοκρατικόν, «μιζαδόρικον», ἀνθελληνικόν, δημαγωγικόν καί «ξενόδουλον». Ὁ λαός ἐψήφιζε τό κατεστημένον αὐτό, διότι οἱ συγκροτοῦντες τό κατεστημένον τόν ἐξεπαίδευον εἰς τήν ἀνηθικότητα, εἰς τήν ἄρνησιν τῆς οἰκογενείας, τῆς Πατρίδος, τοῦ Θεοῦ, τῶν ἀρετῶν καί τῶν ἀξιῶν, μέ τάς ὁποίας ἐπορεύθη τό γένος τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ὁ λαός, μέ τήν βοήθειαν τῆς κομματικῆς καί πολιτικῆς προπαγάνδας, ἀπό τῆς μεταπολιτεύσεως ἕως σήμερον ψηφίζει ἐκείνους τούς ὁποίους ἀπορρίπτουν οἱ Ἅγιοι καί Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Μεγάλοι Πατέρες καθορίζουν ποῖοι εἶναι οἱ καλοί Ἄρχοντες καί ὡς ἐκ τούτου ποίους πρέπει νά ψηφίζωμεν. Οὗτοι πρέπει νά ἀνήκουν εἰς τήν κατηγορίαν τῶν Ἀρίστων. Ὁ Μέγας Βασίλειος συμβουλεύει τούς Χριστιανούς νά παρέχουν τήν ἐντολήν των νά ἄρχουν εἰς ἄνδρας «πρῶτον μέν Χριστιανούς, ἔπειτα δέ ἀκριβεῖς φύλακας τῶν νόμων, καθ᾽ οὕς πολιτευόμεθα τά ἀνθρώπινα» (MPG 32,840), ἔχοντες ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι: «Οἱ ὑπηρετοῦντες εἰς τάς ἡδονάς κυβερνῶνται ἀπό τάς ἁμαρτωλάς ἐπιθυμίας καί γίνονται δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καί ὡς τοιοῦτοι εἶναι παντελῶς ἀκατάλληλοι νά ἄρχουν» (MPG 30, 297). Διότι, ὡς συμπληρώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος «ἐκεῖνοι πού δέν ἠμποροῦν νά κυβερνοῦν τούς ἑαυτούς των, πῶς θά ἠμποροῦν νά ὁδηγοῦν ἄλλους νά φυλάττουν τούς νόμους;» (MPG 47,388). Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος μᾶς δίδει καί τό μέτρον τῆς ἐκτιμήσεως τῶν καλῶν ἀρχόντων λέγων: «Ἀληθής ἄρχων εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄρχων τῆς ἀρετῆς μᾶλλον παρά τῆς ἐξουσίας» (MPG 37,136). Προσθέτει δέ ὅτι: «Ὁ καλός ἄρχων διακρίνεται διά τήν σύνεσιν καί τήν ἀνδρείαν, καθιστάμενος ἱκανός ὑπό μέν τῆς συνέσεως νά εὑρίσκη τό πρακτέον, ὑπό δέ τῆς ἀνδρείας νά ἐπιτελῇ εὐκόλως τό εὑρεθέν». «Ὁ καλός ἄρχων», λέγει ὁ ἴδιος, «ἐκλέγει ὡς συνεργάτας του ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι διαφέρουν ἀπό τούς ἄλλους διά τήν σύνεσίν των καί τούς καλούς τρόπους», πράττει «οὐχ ὅσα οἱ τοῦ καιροῦ κόλακες προτείνουν, ἀλλ᾽ ὅσα οἱ τοῦ καλοῦ φίλοι καί μεγαλόφρονες συμβουλεύουν αὐτόν» (MPG 6,40). «Τιμωρεῖ τούς ἀμετανοήτους κακοποιούς, καθόσον ἐάν δέν τιμωρῇ τούς κακούς, ἀδικεῖ τούς ἀγαθούς, σπουδάζει δέ μᾶλλον ὄχι εἰς τό νά τιμωρῇ τούς ἁμαρτάνοντας, ἀλλ᾽ εἰς τό πῶς νά μή ἀρχίσουν νά ἁμαρτάνουν» (MPG 37,37). Συμφωνοῦν δέ μέ τόν Μέγαν Βασίλειον, ὁ ὁποῖος προτρέπει τούς ἀρχομένους νά ἐκλέγουν ἄρχοντας: «ἀληθεῖς φύλακας τοῦ δικαίου, εὐπροσίτους εἰς τούς ἀδικουμένους, φοβερούς εἰς τούς παρανομοῦντας, ἀπονέμοντας ἴσην τιμήν πρός τούς πένητας καί τούς πλουσίους καί φροντίζοντας νά ἐπαναφέρουν τά τῶν Χριστιανῶν πράγματα εἰς τήν ἀρχαίαν τιμήν», ὡς θέλει ὁ Θεός. Οἱ τοιοῦτοι ἄρχοντες, ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ κυβερνῶντες, εἶναι κατά τόν ἱερόν Χρυσόστομον «κοινοί τῆς γῆς σωτῆρες» (MPG 47,391). Τάς ἀνωτέρω ἐντολάς τῶν Ἁγίων Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας ἄς τάς ἔχωμεν ὑπ᾽ ὄψιν μας κατά τάς προσεχάς ἐκλογάς, ἐάν θέλωμεν πραγματικῶς τήν Ἀνάστασιν τῆς Πατρίδος καί τοῦ Λαοῦ μας. Γ. ΖΕΡΒΟΣ

ΣΕΒ. ΣΠΑΡΤΗΣ: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΟΝ

Εἰς ἄρθρον του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σπάρτης κ. Εὐστάθιος ἀναλύει ἕν πολύ ἐπίκαιρον ζήτημα, τό ὁποῖον ἀφορᾶ τό «δυσδιάκριτον τοῦ προσώπου». Εἰς αὐτό ὑπογραμμίζει:

«Στίς ἡμέρες μας τό πρόσωπο ἔχει ὑποστεῖ φοβερή ἀλλοίωση. Βλέπεις ἕνα ἄνθρωπο καί δέν μπορεῖς νά καταλάβεις, ὅσο σοφός καί ἄν εἶσαι, ὅση πεῖρα καί ἄν διαθέτεις, ἄν εἶναι καλός, ἄκακος, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἤ ἄνθρωπος πού φιλοξενεῖ μέσα του κάθε κακία. Κάποτε, ἀλλά ὄχι πάντοτε, μπορεῖς νά ὑποψιαστεῖς ὅτι αὐτό τό ἀγγελικό πρόσωπο, αὐτός ὁ εὐγενικός ἄνθρωπος ἴσως νά κρύβει μέσα του τόν παλαιό Ἀδάμ. Μπορεῖ γιά τόν κάθε συνάνθρωπό μας “ὁ παλαιός ἄνθρωπος” νά μή ἔχει “πεθάνει” ἀκόμη. Μπορεῖ τά πάθη, ἡ ἁμαρτία καί ἄλλες ἀδυναμίες νά κατευθύνουν τή ζωή του. Μπορεῖ νά ζεῖ μιά διπλή ζωή καί μέ τίς δύο ὄψεις ἄψογες. Μπορεῖ νά διαθέτει μιά ζωή, πού τή χαρακτηρίζει ἡ καλοσύνη, ἡ εὐγένεια, ἡ προθυμία καί νά κάνει ἐπίσης σέ ἄλλο τόπο καί σέ ἄλλο χρόνο αἴσχη, ἀνήθικες καί ἀνέντιμες πράξεις, πού προσβάλλουν τόν ἄνθρωπο καί ζημιώνουν τόν συνάνθρωπο. Μπορεῖ νά τρέχει στήν Ἐκκλησία ἀπό πολύ πρωί καί συχνά πυκνά νά τρέχει ἐπίσης σέ ἄλλες στιγμές στά καταγώγια. Νά ὁμιλεῖ γιά τόν Χριστό μέ γλώσσα, πού στάζει μέλι καί σέ κάποιες στιγμές ἀδυναμίας νά ὑβρίζει τόν Θεό, νά βλασφημεῖ τόν Κύριό μας καί νά προσβάλλει κάθε ἱερό καί ὅσιο. Μπορεῖ νά διδάσκει σάν τόν Χρυσόστομο τήν ἀξία τῆς ἁγνῆς ζωῆς καί νά ἀναλαμβάνει καί ἔργο διαφωτιστῆ ἀνάμεσα στούς νέους, περιγράφοντάς τους τήν ἀξία τῆς ἐγκράτειας καί τά ἀγαθά ἀποτελέσματά της, καί σέ ἄλλο τόπο καί σέ ἄλλη στιγμή νά κυλιέται σάν τό χοιρινό στή διαφθορά καί νά ζεῖ χωρίς ἠθικούς φραγμούς. Μπορεῖ νά κόπτεται γιά τήν κλεψιά ἀνθρώπων τῆς ἀνώτατης τάξης καί ὁ ἴδιος νά πίνει τό αἷμα τῶν ἐργαζομένων στό σπίτι του καί ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἐλάχιστα μέλη τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα ἐν μέσῳ τῆς πολυμόρφου βαθυτάτης κρίσεως ἀναδεικνύουν ζητήματα, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν ἀντιδράσεις τόσον Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν μὲ πεῖρα καὶ γνήσιον Ὀρθόδοξον φρόνημα ὅσον καὶ Καθηγουμένων Ἱερῶν Μονῶν, Καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων τῆς Χώρας, ἐντίμων Κληρικῶν καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ὑπάρχουν Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι δὲν παραβιάζουν μόνον τὰς Συνοδικάς ἀποφάσεις, μεταφράζοντες τὰ λειτουργικὰ κείμενα καὶ τὰ κείμενα τῶν Ἱ. Μυστηρίων εἰς τὴν δημοτικὴν γλῶσσαν, ἀλλά παραβιάΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΣ

Συγκλονιστικαὶ ἀποκαλύψεις ὑπὸ ὁμιλητοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ Προηγούμενου τῆς Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου διὰ τὰ κέντρα ἀποφάσεων, μὲ τὰ ὁποῖα συνδέεται ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ τὰς μεθόδους, τὰς ὁποίας χρησιμοποιεῖ διὰ νὰ καταπνίξῃ πᾶσαν ἀντίθετον πρὸς αὐτὴν φωνήν. Αἱ ἀποκαλύψεις ἐκθέτουν τὸν Σεβ. Δημητριάδος, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ ἀπαντήση «εἰρηνικῶς» εἰς τὸ βαρὺ κατηγορῶ.

Ὅλοι οἱ ὁμιληταὶ λαϊκοί, ρασοφόροι καὶ καθηγηταὶ Πανεπιστημίου ἐτόνισαν ὅτι ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, τὴν ὁποίαν προωθεῖ ἡ Ἀκαδημία τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἔχει τὰς ρίζας της εἰς τὴν Προτεσταντικὴν θεολογίαν, εἶναι ξένη πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν, ἀπορριπτικὴ διὰ τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ λειτουργεῖ ἀποδομητικῶς διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ τὸ Ἔθνος. Ὅλαι αἱ ὁμιλίαι μετεδίδοντο ἀπ᾽ εὐθείας ἀπὸ τὸν ραδιοφωνικὸν σταθμὸν τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς. Μεταξὺ τῶν ὁμιλητῶν ἦσαν ὁ καθηγητὴς κ. Δ. Τσελεγγίδης, ὁ ὁποῖος ἔθεσε τὸ ζήτημα: «Μεταπατερικὴ θεολογία ἢ Νεοβαρλααμικὴ θεολογία», ὁ λαϊκὸς κ. Ἰ. Μακρᾶς, ὁ ὁποῖος διεκόπη πολλάκις ὑπὸ τῶν 2.000 περίπου συνέδρων διὰ τὸ πάθος του ὑπὲρ τῆς πίστεως, κατὰ τῶν αἱρέσεων ἀλλὰ καὶ διὰ τὰς ἀποκαλύψεις του, οἱ πρωτοπρεσβύτεροι καὶ ὁμότιμοι καθηγηταὶ Πανεπιστημίου π. Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ Θεόδωρος Ζήσης, ὁ ὁποῖος «ξεσήκωσε» μὲ τὴν ὁμιλίαν του τοὺς συνέδρους. Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης ἔπλεξε καὶ τὸ ἐγκώμιον τοῦ «Ο.Τ.» χαρακτηρίζων αὐτὸν «Ναυαρχίδα» ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος ὀφείλει πλέον νά ἀσχοληθῆ μέ τάς αἱρετικάς θέσεις τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, αἱ ὁποῖαι ἔχουν καί τήν «εὐλογίαν» τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου. Τήν αἵρεσιν, τήν ὁποίαν πρεσβεύει καί «εὐλογεῖ» ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος, τήν ἔχουν ἀναδείξει Σεβ. Μητροπολῖται τῆς Ἐκκλησίας μας, θεολόγοι τοῦ Πανεπιστημίου, ἔντιμοι κληρικοί καί ὁ πιστός λαός. Τήν μεταπατερικήν αἵρεσιν, τήν

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

 Ὑποβόσκει βαθεῖα ὑπόγειος κρίσις μεταξὺ τοῦ Πατριαρχείου Μοσχας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Σελ. 8  Οἱ ἐν Ἑλλάδι Παπικοί «κινητοποιοῦνται» μετὰ τὴν κριτικὴν τοῦ «Ο.Τ.», ἀλλὰ Βατικανὸν καὶ Οὐνῖται τοὺς ἀγνοοῦν. Σελ. 8  Σαχάτζα Γιόγκα. Μία διεθνής γκουρουϊστική κίνησις. Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου. Σελ. 3  Ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος. Σύντομον Βιογραφικὸν τοῦ Γέροντος. Σελ.4  Ἡ Ἀληθὴς Νηστεία. Τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιμ. π. Μάρκου Κ. Μανώλη. Σελ. 5  Δὲν ὑπάρχει αὐτοσωτηρία ἀλλὰ χριστοσωτηρία μέσῳ τοῦ ἄλλου.Τοῦ Σεβ. Μητρ. Γέροντος Λεοντοπόλεως κ. Διονυσίου. Σελ. 5  Ὁ πνευματικὸς ἐπαναβαπτισμός μας εἰς τὴν ἁγιαστικὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας. Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου Ἀναστασίου, Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου. Σελ. 6  Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀποτελεῖ παρεκτροπὴν ἀπὸ τὴν πίστιν. Σελ. 7

ὁποίαν διδάσκει ἡ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ἀνέδειξαν καί ὅλοι οἱ ὁμιληταί, οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχον εἰς

τήν ἡμερίδα, τήν ὁποίαν ὠργάνωσεν ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς μέ θέμα: «Πατερική θεολογία καί μεταπατερική αἵρεση» τήν 15ην

ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΑΜΥΓΔΑΛΑ

Ο

Ἡ ἐκ τῶν πειρασμῶν ὠφέλεια

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΑΝΘΡΩΠΟΣ εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπιλέγει στὴ ζωή του ὅ,τι κρίνει ὅτι εἶναι ὀρθὸ καὶ ὠφέλιμο. Κανένας δὲν τὸν δεσμεύει. Φυσικὰ οὔτε καὶ οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τὶς ὁποῖες καλεῖται νὰ τηρήσει, πάντα προαιρετικὰ καὶ ἀβίαστα. Ὡστόσο, χρειάζεται καὶ ἡ γνώση. Εἰδικὰ γιὰ τὶς ἐντολές τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γνωρίζει ὅτι τὸν ἀπελευθερώνουν ἀπὸ τὴν πικρὴ αἰχμαλωσία τῶν παθῶν καὶ τὸν βοηθοῦν νὰ κατακτήσει τὶς ἀρετές, οἱ ὁποῖες θὰ τὸν ὁδηγήσουν στὴ μεγαλύτερη δυνατὴ ἐλευθερία. Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ ἀγνοοῦν οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς πολυλογοῦν περὶ ἐλευθερίας, χωρὶς ποτὲ νὰ ἐμβαθύνουν στὸ νοήμά της καὶ στὶς δυνατότητες, ποὺ τοὺς δίνει γιὰ μιὰ ἀνώτερη ζωή. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος, ποὺ φθάνουν στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ ἢ καὶ πέφτουν μέσα σὲ αὐτόν, μὲ ὁδηγὸ πάντα τὴν ἰδιότυπη ἐλευθερία τους. Ἀλλὰ ἡ ἐλευθερία, ποὺ καταστρέφει, δὲν εἶναι πραγματικὴ ἐλευθερία. Στὴν πραγματικότητα εἶναι αἰχμαλωσία μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα. Παράλληλα ἐλεύθερος εἶναι καὶ ὁ διάβολος, ποὺ πάντα στοχεύει στὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἐλευθερία του δὲν μπορεῖ νὰ περιορίσει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ διάβολος εἶναι ἀνίσχυρος, ὅταν ἐκεῖνος ἀντισκέκεται. Ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς γνωρίζει ὅτι οἱ πειρασμοὶ μποροῦν νὰ ἀξιοποιηθοῦν πνευματικὰ καὶ νὰ ὁδηγήσουν στὴ σωτηρία. Δίχως αὐτοὺς εἶναι ἀμφίβολο, ἂν θὰ μποροῦσε νὰ προοδεύσει πνευματικά. Κοινὴ ἐμπειρία εἶναι ὅτι οἱ πειρασμοὶ κρατοῦν σὲ ἐγρήγορση τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, τὸν χαλυβδώνουν καί, θὰ ἔλεγα, τοῦ ἐξασφαλίζουν σταθερότητα στὴν κατὰ Χριστὸν πορεία του. Ὁ Γέροντας Παΐσιος, σχολιάζοντας τὸ λόγο τοῦ Ἀββᾶ Εὐαγρίου «ἔπαρον τοὺς πειρασμοὺς καὶ οὐδεὶς ὁ σωζόμενος», ἀναφέρει: «Οἱ πειρασμοὶ ὠφελοῦν πολύ. Ὄχι ὅτι ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ κάνη ποτὲ καλὸ —γιατὶ εἶναι κακός— ἀλλὰ ὁ καλὸς Θεὸς ἐμποδίζει τὴν πέτρα, ποὺ μᾶς πετάει, γιὰ νὰ σπάση τὸ κεφάλι μας, καὶ μᾶς τὴν δίνει στὸ ἕνα χέρι, καὶ στὸ ἄλλο χέρι μᾶς δίνει ἀμύγδαλα, γιὰ νὰ σπάζουμε καὶ νὰ τρῶμε!». Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Θεὸς προστατεύει τοὺς πνευματικοὺς ἀγωνιστές. Βλέπουμε μάλιστα τὴν ἀπειλητικὴ πέτρα τοῦ διαβόλου νὰ γίνεται ὄργανό τους προκειμένου νὰ σπάσουν τὰ ἀμύγδαλα, δηλαδὴ νὰ γευθοῦν τοὺς καρποὺς τῶν ἀγώνων τους. Ἡ ἐμφάνιση τῶν πειρασμῶν δὲν πρέπει νὰ προκαλεῖ ἀνησυχία στὸν ἀγωνιζόμενο χριστιανό. Ἡ ἐμπειρία του τὸν κάνει ψύχραιμο καὶ ἡ προσευχή του τοῦ δίνει τὴν ἄνωθεν βοήθεια. Ἡ ἀποτελεσματικότητα τῶν πειρασμῶν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ πειραζόμενου. Ἐὰν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ δὲν ὑποχωρήσει, ἡ δοκιμασία θὰ περάσει σύντομα, χωρὶς νὰ ἀφήσει τὴν παραμικρὴ πικρία. Ἐὰν ὅμως ἀρχίσει ἡ συνομιλία μαζί τους καὶ γεννηθοῦν πολλοὶ πονηροὶ λογισμοί, τὰ πράγματα θὰ γίνουν δύσκολα καὶ ἡ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας θὰ εἶναι πολὺ κοντά.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΩΤΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ Ὁ Μέγας Φώτιος ἀντελήφθη ἐγκαίρως τὸν κίνδυνον ἐκ τοῦ Παπισμοῦ, ἐνῶ σήμερον Ἀρχιεπίσκοποι καὶ Πατριάρχαι ἀναιροῦν τὸν ἀγῶνα του καὶ διακηρύσσουν ὅτι τὸ Φιλιόκβε δὲν εἶναι αἵρεσις

Τοῦ Ἱεροδιακόνου π. Ἀγγέλου Ἀγγελακοπούλου, ὑποψηφίου Διδάκτωρος Κοινωνικῆς Θεολογίας ΑΠΘ (1ον) ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἀπὸ τὴν «Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ νὰ μᾶς δίἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαν- νει μιὰ εἰκόνα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ τος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν Χριστοῦ ὡς Ἀρχιερέως. Λέει ὁ Ἀπόἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν στολος Παῦλος ὅτι τέτοιος μᾶς ταίριαζε Ἀρχιερεύς. Ἀρκετὲς φορὲς οὐρανῶν γενόμενος»1. Στὴν Θεία Λειτουργία, ἀκοῦμε τὸ ἀπογοητευόμασθε ἀπὸ τὰ παρα-

δείγματα τῶν ἀνθρώπων Ἀρχιερέων. Πάθη, κακίες, μίση, ὁμαδοποιήσεις, μέσα, ρουσφέτια, συμφέροντα, θρόνοι, δόξες, σκάνδαλα οἰκονομικὰ καὶ ἠθικά, φιλαργυρία, ὁμοφυλοφιλία κ.ἄ. Ἀλλά, πάνω ἀπ᾽ ὅλους, Ἀρχιερεὺς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ ὅσες κακίες καὶ πάθη κι ἂν ἔχουν οἱ ἄνθρωποι Ἀρχιερεῖς, αὐτὰ δὲν βλάπτουν σὲ τίποτε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία κεφαλὴ ἔχει τὸν οὐράνιο Ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος, ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μᾶς ταίριαζε στὴν Ἐκκλησία νὰ εἶναι Ἀρχιερεύς. «Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος». Οἱ ἄνθρωποι Ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, μὲ τὰ ἀνθρώπινα πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες, συμβαίνει πολλὲς φορὲς νὰ μὴ εἴμαστε ὅσιοι, ἄκακοι, ἀμίαντοι,

Φεβρουαρίου εἰς τό στάδιον Εἰρήνης καί Φιλίας καί εἰς τήν ὁποίαν παρευρέθησαν περισσότεροι ἀπό δύο χιλιάδες πιστοί (λαϊκοί, ρασοφόροι, ἐκπαιδευτικοί, καθηγηταί πανεπιστημίου), οἱ ὁποῖοι καί κατεχειροκρότησαν τούς ὁμιλητάς, ἀλλά καί τόν Σεβ. Μητροπολίτην Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε τήν ὀργάνωσιν τῆς ἡμερίδος. Ὅλοι οἱ ὁμιληταί, ἀφοῦ ἐτόνισαν ὅτι τά στελέχη τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος εἶναι πολέμιοι τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας (πατρομάχοι) ὑπεγράμμισαν ὅτι αἱ αἱρετικαί θέσεις τῆς Ἀκαδημίας ἔχουν τάς ρίζας των εἰς τόν Προτεσταντισμόν, ἐνῶ ὁ καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δημ. Τσελεγγίδης ἐτόνισε πώς: «Ὁ θεολογικός στοχασμός, στόν ὁποῖον ἀρέσκονται νά ἀναφέρονται οἱ “μεταπατερικοί θεολόγοι” καί ἡ συνεπαγομένη θεολογική πιθανολογία δέν προσιδιάζουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιαστική θεολογία, ἀλλά στήν ἑτερόδοξη καί αἱρετική, ἡ ὁποία, ὅπως εὔστοχα

Τὴν 24ην Φεβρουαρίου ἑορτάζομεν τὴν Α´καί Β´ εὕρεσιν τῆς Τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.

Ἀνωτέρω εἰκών ἐκ τῆς Ἱ. Μ. Ἁγ. Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους.

Ἡ σύγχρονος ἐποχή μας

«ΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ»

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Τὸ σάπιον πολιτικὸν κατεστημένον, τὸ ὁποῖον ἐχρεωκόπησε τὴν Ἑλλάδα ἐφόρτωσεν εἰς τοὺς ὤμους τῆς Ἐκκλησίας τὴν φροντίδα τῶν ἀπόρων, τῶν ἀστέγων, τῶν ἀνέργων καὶ πολλῶν ἀναξιοπαθούντων συνανθρώπων μας. Μὲ δηλώσεις ἐκπροσώπων του ἀναμένει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν πολλαπλασίως περισσότερον κοινωνικὸν καὶ φιλανθρωπικὸν ἔργον. Πῶς θὰ γίνη, ὅμως αὐτό, ὅταν «πετσοκόβονται» καθημερινῶς τὰ εἰσοδήματα τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, (ἐκκλησιάζονται ἀνελλιπῶς τὸ 2% τῶν Ἑλλήνων) καὶ ὅταν αἱ δωρεαὶ πρὸς τὰς Ἐκκλησίας διὰ τὴν ἄσκησιν φιλανθρωπίας φορολογοῦνται «ἀγρίως»; Ἠμποροῦν νὰ ἀπαντήσουν;

Οἱ ἄνθρωποι ἀπ᾽ τά πρῶτα βήματα τῆς ἱστορίας τους, βιώνουν ἀσυναίσθητα τήν πιό ἀπαίσια καί τραγική κατοχή, κι ἄς λένε πώς εἶναι ἐλεύθεροι. Καί τούτη ἡ κατοχή, δέν εἶναι ἄλλη, ἀπ᾽ τήν ἁμαρτία καί τή ροπή πρός τό κακό, πού συχνά, καταντᾶ μολυσματική ἐπιδημία καί βαριοσκεπάζει τόν κόσμο. "Πονηρά καί μοιχαλίς" χαρακτηρίζεται ἀπό τόν Ἰησοῦ Χριστό, ἡ σύγχρονή του κοινωνία (Ματθ. ΙΒ´ 39), καί "μοιχοί καί μοιχαλίδες" -μεταφορικά- ὀνομάζονται οἱ ἄντρες καί οἱ γυναῖκες. Γιατί; Διότι, ὅπως "μοιχεία" εἶναι προδοσία τῆς συζυγικῆς ἀγάπης, ἔτσι καί μεταφορικά, "μοιχεία" σημαίνει τήν προδοσία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή τήν πνευματική μεταφορική ἑρμηνεία δίνουν συχνά οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. "Πνεῦμα πορνείας ἐν αὐτοῖς ἐστι, τόν δέ Κύριον οὐκ ἐπέγνωσαν... Τόν Κύριον ἐγκατέλιπον" ( Ὡσηέ Ε´ 4,7). Δηλαδή, τούς κατέχει τό διαβολικό πνεῦμα τῆς προδοσίας τοῦ Θεοῦ, καί τώρα κάνουν πώς δέν Τόν γνωρίζουν... Τόν ἔχουν ἐγκαταλείψει.

Ἐπίσης τό πνεῦμα τῆς ἀποστασίας, τῆς ἀπιστίας καί τῆς μαύρης ἀχαριστίας τῶν Ἑβραίων εἶχε ὑπόψι του ὁ μέγας Μωυσῆς, ὅταν ἔλεγε στό κύκνειό του ἆσμα: "Τέκνα μωμητά, γενεά σκολιά καί διεστραμμένη. Ταῦτα Κυρίῳ ἀνταποδίδοτε;" (Δευτ. ΛΒ´ 5-6). Σεῖς οἱ νέοι ἄνθρωποι, ἔχετε καταντήσει γενιά στρεβλή καί διεστραμμένη. Πόσους γοήτεψε ἡ πλανεύτρα ἀγάπη τοῦ κόσμου τούτου! Πόσους ἐξαπάτησε ἡ ἁμαρτία κι ἡ σαγηνεύτρα dolce vita! Mέ πόνο ἀναγγέλλει ὁ Παῦλος στόν Τιμόθεο, τή θλιβερή εἴδηση τῆς ἀποστασίας τοῦ Δημᾶ, ἄλλοτε συνεργάτη τοῦ μεγάλου ἀποστόλου: "Δημᾶς γάρ με ἐγκατέλιπεν ἀγαπήσας τόν νῦν αἰῶνα" (Β´ Τιμ. Δ´ 10). Ἔτσι, γνωρίζοντας ὁ θεῖος Παῦλος τούς πνευματικούς κινδύνους τοῦ συσχηματισμοῦ μέ τόν κόσμο ἤ καί τῆς λιποταξίας ἀπ᾽ τίς χριστιανικές ἐπάλξεις κάποιων πιστῶν, συμβουλεύει τούς Φιλιππισίους καί τούς προτρέπει: "ἵνα γένησθε ἄμεμπτοι καί ἀκέραιοι, τέκνα Θεοῦ ἀμώμητα ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καί διεστραμμένης" (Φιλιπ. Β´ 15).

κεχωρισμένοι ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν. Μερικὲς φορές, μάλιστα, συμφυρόμαστε μὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ εἴμαστε χειρότεροι κι ἀπ᾽ τοὺς χειρότερους ἁμαρτωλούς. Ὁ Χριστός, ὅμως, εἶναι ὁ ὅσιος, ὁ ἄκακος, ὁ ἀμίαντος, ὁ κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ «καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος». Εἶναι Αὐτός, ὁ Ὁποῖος ἔχει τόση δόξα καὶ τόση καθαρότητα εἰς τρόπον, ὥστε νὰ εἶναι πιὸ ψηλά, ἀκόμη, κι ἀπ᾽ τοὺς οὐρανούς. Ἀλλά, δὲν εἶναι, ἀγαπητοί μου, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι Ἀρχιερεῖς ἁμαρτωλοί, κακοὶ καὶ ἐμπαθεῖς, ποὺ ἀπογοητεύουν τοὺς ποιμενομένους καὶ τὸ ποίμνιο καὶ μερικὲς φορὲς τοὺς σκανδαλίζουν. Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας φάνηκαν παραδείγματα ἀνθρώπων Ἀρχιερέων, ποὺ ἀκολούθησαν πιστὰ καὶ ἀντέγραψαν τὸ πρότυπο τοῦ οὐρανίου Ἀρχιερέως, τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρί-

ου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἑνὸς τέτοιου Ἀρχιερέως τὴν μνήμη ἑορτάζει στὶς 6 Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας. Τὴν μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Φωτίου Πατριάρχου Κων/λεως τοῦ Μεγάλου, τοῦ Ὁμολογητοῦ. Ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Μάρκο Ἐφέσου τὸν Εὐγενικὸ καὶ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ἀποτελοῦν τοὺς νέους τρεῖς Ἱεράρχες, τοὺς ὀνομαζομένους ἀντιπάπες καὶ παπομάστιγες, ἤλεγξε σφοδρότατα καὶ αὐστηρότατα, τὸν 9ο αἰώ., στὸ πρόσωπο τοῦ πάπα Νικολάου τὴν τότε πρωτοαναφυόμενη καὶ πρωτοεμφανιζόμενη παναίρεση τοῦ παπισμοῦ καὶ ἰδίως τὴν παράνομη προσθήκη τοῦ Filioque, δηλ. τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῶν παπικῶν ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ὄχι ἐκ μόνου τοῦ Πατρός, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ, ἡ ὁποία ἦταν ἡ πρώτη αἰτία τοῦ σχί-

σματος. Μὲ τοὺς ἀντιαιρετικοὺς καὶ ἀντιπαπικοὺς ἀγῶνες τοῦ Μεγάλου Φωτίου ἀποφεύχθηκε ὁ ἐκλατινισμός, ὁ ἐκπαπισμός, ἡ φραγκοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας. Παραλλήλως ἀντιμετώπισε κι ἄλλες αἱρέσεις, ὅπως τὸν μανιχαϊσμό, τὴν εἰκονομαχία καὶ τὸν μονοφυσιτισμό. Ἰδίως, ὅμως, γιὰ τὴν σθεναρὴ καὶ σκληρή του στάση ἔναντι τῆς αἱρέσεως τοῦ παπισμοῦ, ὁ Μέγας Φώτιος ἔχει γίνει ἀποστρεπτέος καὶ μισητὸς ἀκόμη μέχρι καὶ σήμερα ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Λατίνους. Οἱ παπικοὶ δὲν θεωροῦν τὸν Μέγα Φώτιο Ἅγιο, ἀλλὰ ἀντιθέτως «αἱρετικό»! Φρίττουν καὶ τρέμουν μόνο στὸ ἄκουσμα τοῦ Ἁγίου ὀνόματός του! Ἡ ἀπάντησις ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νεκτάριον Ποῦ ὀφείλεται, ὅμως, ἀγαπητοί μου, αὐτὸ τὸ μένος, τὸ μῖσος τῶν

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ἂς ἀπαντήσουν

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.


Σελὶς 2α

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

ΤΙΣ 24 Φεβρουαρίου ἡ Σ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν πρώτη καὶ δεύτερη εὕρεση

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΣ

ΤΕΛΙΚΩΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟΝ;

ΕΝΑ τόσο σημαντικὸ κείμενο – συμφωνία τῆς Χώρας μας μὲ τοὺς δανειστές της, ποὺ θὰ ἀλλάξει ριζικὰ τὴ ζωή μας, γιὰ τὰ ἑπόμενα 30 χρόνια τουλάχιστον, δὲν φαίνεται νὰ τὸ διάβασαν καὶ πολλοί, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε πὼς δὲν τὸ διάβασε κανένας! Ὑπουργοὶ μᾶς εἶπαν πὼς ἦταν πολὺ ἀπασχολημένοι καὶ δὲν μπόρεσαν! Βουλευτὲς κατήγγειλαν πὼς αὐτὸ περιλαμβανόταν σʼ ἕνα τόμο κάπου 800 σελίδων, ὁ ὁποῖος τοὺς διανεμήθηκε πρὸς μελέτη λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ συνεδρίαση τῆς Βουλῆς γιὰ τὴν ψήφισή του! Οἱ ἀρχηγοὶ τῶν κομμάτων, ποὺ τὸ ψήφισαν, ἐπέβαλαν στοὺς βουλευτὲς τους τὴν λεγόμενη «κομματικὴ πειθαρχία» καὶ τοὺς ἐκβίασαν κυριολεκτικὰ στὸ νὰ ποῦν «ναί», ἄρα ἦταν περιττὸ καὶ νὰ τὸ διαβάσουν! Ἀρχηγὸς κόμματος, ποὺ ἀποχώρησε ἀπʼ τὴν Κυβέρνηση κατήγγειλε κι αὐτὸς ὅτι δὲν ὑπῆρχε χρόνος, γιὰ νὰ μελετηθεῖ στοιχειωδῶς, ἄρα οὔτε καὶ οἱ ἀρχηγοὶ αὐτῶν τῶν κομμάτων μπόρεσαν νὰ τὸ μελετήσουν! Οἱ Εὐρωπαῖοι μᾶς ἔβαλαν μηδαμινὰ χρονικὰ περιθώρια, γιὰ τὴν ὑπερψήφισή του, τὴν ὁποία ἀπαιτοῦσαν «ἐδῶ καὶ τώρα»! Κι ἀφοῦ αὐτὸ ἔγινε ὅπως – ὅπως, μετὰ δὲν εἶχαν καμμία βιασύνη καὶ γιὰ τὴν καταβολὴ τῶν χρημάτων, συνεπῶς τὸ «ἄκρως ἐπεῖγον» δὲν ἦταν γιὰ τὴ σωτηρία τῆς Χώρας μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ψηφιστεῖ ἀδιάβαστο τὸ μνημόνιο! Στʼ ἀλήθεια τί βλέπει κανεὶς ἀπʼ ὅλο αὐτὸ τὸ πρωτόγνωρο σκηνικό; Πώς ἂν τὸ λεγόμενο «μνημόνιο» ἦταν πράγματι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ μας, θὰ μποροῦσε νὰ διανεμηθεῖ ἀκόμη καὶ στὸν κάθε πολίτη ξεχωριστά! Στὴ συνέχεια ὅλοι θὰ μᾶς ἔλεγαν, καὶ μάλιστα οἱ εἰδικοί, τὶς ὠφέλειές του κι ἐμεῖς ἐξετάζοντας σὲ βάθος τὰ πράγματα θὰ συμφωνούσαμε μαζί τους. Ἔπειτα θὰ ἀκολουθοῦσε δημοψήφισμα. Καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὴν καθολικὴ ἀποδοχὴ τοῦ λαοῦ θὰ γινόταν εὐπρόσδεκτο ἀπʼ τοὺς Εὐρωπαίους ἑταίρους μας καὶ τοὺς δανειστές μας. Καὶ ὡς εὐπρόσδεκτο, ποὺ θὰ ἦταν πλέον καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές, ἀσφαλῶς καὶ θὰ ἐτηρεῖτο κατὰ γράμμα πρὸς ὄφελος ὅλων.

Ἡ διεκδίκησις τῶν γερμανικῶν ἀποζημιώσεων

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ Σύλλογος Ἀθηνῶν τάχθηκε ὑπὲρ τῶν προσπαθειῶν, ποὺ καταβάλλει τὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο Διεκδικήσεως τῶν ὀφειλῶν τῆς Γερμανίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Ἀναφέρεται σὲ ὁμόφωνο ψήφισμα τοῦ Δ.Σ.: «Ἡ πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης σχετικὰ μὲ τὴ σφαγὴ τοῦ Διστόμου καὶ τὶς ἐπιδικασθεῖσες ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ δικαστήρια ἀποζημιώσεις οὐδόλως ἀποδυναμώνει τὶς πάγιες διεκδικήσεις μας, καθὼς δὲν ὑπεισέρχεται στὴν οὐσία τοῦ ζητήματος τῶν Γερμανικῶν ἀποζημιώσεων». Ὅλοι νὰ ταχτοῦμε ὑπέρ… Ὡς καὶ Γερμανοὶ Εὐρωβουλευτὲς εἶναι ὑπὲρ μὲ δηλώσεις τους στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο!

Ὅλα τὰ μέτρα εἶναι ὑπὲρ τῶν… πάμπλουτων!

ΚΙ ἐνῶ στοὺς φτωχοὺς δίνουν ἕνα πιάτο φαγητὸ τὴν ἡμέρα, τί κάνουν γιὰ τοὺς πλουσίους; Τουλάχιστον στὶς ΗΠΑ μειώνουν συνεχῶς τὴν φορολογία στὴν λεγόμενη «σοῦπερ – ἐλὶτ» καὶ ταυτόχρονα στὸ ὄνομα τῆς ἀποκαλούμενης «δημοσιονομικῆς πειθαρχίας» προβαίνουν σὲ περικοπὲς στὸ κράτος πρόνοιας καὶ στὸ σύστημα ὑγείας! Ἔτσι, σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεση τοῦ Γραφείου Προϋπολογισμοῦ τοῦ Κογκρέσσου, ἐνῶ τὸ εἰσόδημα τῶν Ἀμερικανῶν τῆς μεσαίας τάξεως κατὰ τὸ διάστημα 1979 – 2005 αὐξήθηκε μόλις κατὰ 21%, ἡ ἀντίστοιχη αὔξηση τῶν ὑπὲρ – πλουσίων ἦταν 400%! Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οἱ ὑπὲρ – πλούσιοι αὐτοὶ ἀποτελοῦν μόλις τὸ 0,1% τοῦ πληθυσμοῦ! Καὶ γιατί εὐνοοῦν αὐτοὺς τόσο πολύ; Γιατί οἱ ὑπὲρ – πλούσιοι, λέει, εἶναι οἱ «δημιουργοὶ θέσεων ἐργασίας» καὶ συμβάλλουν, ἔτσι, πολὺ στὴν οἰκονομία, κάτι ποὺ ἀσφαλῶς δὲν στέκει οὔτε ἀπὸ πλευρᾶς οἰκονομικῆς! Ἆραγε ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ λίγοι, οἱ τόσο λίγοι, τοῦ 0,1%; Οἱ περισσότεροι εἶναι ἡγετικὰ στελέχη πολυεθνικῶν! Ὡς καὶ ὁ γνωστὸς δισεκατομμυριοῦχος Μπὶλ Γκέιτς τῆς Microsoft ὁμολόγησε: «Δὲν πληρώνω ἀρκετὰ σὲ φόρους» καὶ πὼς «οἱ πλούσιοι Ἀμερικανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ συνεισφέρουν περισσότερο στὸ κράτος, ὥστε νὰ λυθεῖ τὸ πρόβλημα τοῦ ἐλλείμματος. Ἡ φορολόγηση τῶν πλουσίων εἶναι ἁπλῶς δικαιοσύνη»! Αὐτὴ εἶναι ἡ κοινωνία τῆς παγκοσμιοποίησης… Ἡ μεγαλύτερη δυνατὴ αὔξηση καὶ ἐξαθλίωση τῶν φτωχῶν καὶ ἡ ἐλαχιστοποίηση τῶν πάμπλουτων ὑπὲρ – πλουσίων! Πρόκειται γιὰ τὴ λογικὴ τῶν πανίσχυρων πολυεθνικῶν, ποὺ τὴν κατευθύνει κιόλας. Μία λογικὴ, ποὺ στηρίζεται στὴν ἄκρατη καὶ τόσο διαβολικὴ πλεονεξία…

Τὰ αἴτια τοῦ πονοκεφάλου εἶναι ψυχολογικά!

ΕΙΝΑΙ γεγονὸς ὅτι ἡ σύγχρονη ἰατρικὴ θεωρεῖ πὼς ὅλες οἱ ἀσθένειες εἶναι τελικὰ ψυχοσωματικές. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ πονοκέφαλος. Ὅπως ἔγραψαν «ΤΑ ΝΕΑ» σὲ σχετικὸ δημοσίευμά τους «ὁ πονοκέφαλος εἶναι μία συχνὴ ψυχοσωματικὴ ἐκδήλωση. Οἱ δισεπίλυτες ἀνησυχίες, ἡ ψυχοσωματικὴ ὑπερένταση καὶ ἕνα καταθλιπτικὸ ὑπόβαθρο, συχνὰ συσσωρεύονται μέσα στὸ ἄτομο, μέχρις σημείου ψυχικοῦ “κορεσμοῦ” ὅπου καὶ πυ-

Τὸ ἴδιο σκηνικὸ λίγο ὡς πολὺ πῆγε νὰ γίνει καὶ μὲ τὸ λεγόμενο «σχέδιο Ἀνάν» γιὰ τὴν Κύπρο. Καὶ τί δὲν ἔλεγαν τότε οἱ «μεγάλες δυνάμεις»! Πὼς ἦταν τάχα πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, πὼς ὡς τέτοιο ποὺ ἦταν ἔπρεπε νὰ ψηφιστεῖ ὁπωσδήποτε κ.λπ. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἔλεγαν καὶ οἱ περισσότεροι πολιτικοὶ ἀρχηγοὶ τῶν (ἐκεῖ καὶ ἐδῶ) κομμάτων! Πὼς εἶναι ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία γιὰ τὴ «σωτηρία» τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, πὼς προέρχεται ἀπʼ τὸν ΟΗΕ καὶ τελεῖ ὑπὸ τὴν αἰγίδα του κ.λπ. Μὲ μόνη διαφορὰ ὅτι ἡ Κύπρος διέθετε τότε ἕναν πραγματικὰ μεγάλο ἡγέτη, τὸν ἀείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν σαφέστατη καὶ τόσο καταλυτικὴ παρέμβαση – ἔκκλησή του στὸν Κυπριακὸ λαὸ ἀνέτρεψε ὅλα τὰ σχέδια τῶν «διεθνῶν σωτήρων»! Καὶ οἱ «σωτῆρες» αὐτοί, ποὺ πῆραν γιὰ τὰ καλὰ ὁ μάθημά τους τότε, κατήργησαν τώρα κάθε δημοκρατική, ἀκόμη δὲ καὶ λογικὴ διαδικασία, γιὰ νὰ μὴ μποροῦμε νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ ἀντιδράσουμε γιὰ τὸ… σωτήριο μνημόνιο! Ὅμως δὲν γνωρίζουν κατὰ βάθος τὸν Ἕλληνα. Καὶ περισσότερο τὸν Θεὸ τῆς Ἑλλάδος. Τὸν Σωτήρα μας Χριστὸ, ποὺ πάντα σώζει τὸ ἔθνος μας ἀπʼ ὅλους τούς κινδύνους. Μᾶς ἐπιτρέπει τοὺς πειρασμοὺς, γιὰ νὰ μετανοήσουμε. Δὲν μᾶς ἀφήνει σʼ αὐτοὺς, γιατί μὲ τὴν χάρη Του ἐπιστρέφουμε. Τὸ θαῦμα τοῦ 1821, ποὺ σὲ λίγο θὰ ἑορτάσουμε, ἀλλὰ καὶ τὸ μετέπειτα θαῦμα τοῦ 1940, πόσο ἀποκαλυπτικὰ εἶναι! Τὰ σχέδια τῆς «διεθνοῦς τῶν πονηρῶν» δὲν θὰ περάσουν! Ἤδη ξεσηκώνονται ὑπέρ μας καὶ οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, ὅπως καὶ κατὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821, μὲ τοῦτο τὸ σύνθημα: «Εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες»! Λοιπόν, θὰ τοὺς ποῦμε καὶ πάλι αὐτὸ ποὺ πάντα θέλουν νὰ ξεχνοῦν: Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι αὐτοὶ ὅ,τι καὶ νὰ λένε, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν, σʼ ὅ,τι κι ἂν πασχίζουν. Εἶναι θέμα χρόνου, γιὰ νὰ τὸ διαπιστώσουν καὶ πάλι…

ροδοτεῖται ὁ πονοκέφαλος». Καὶ συνεχίζει μὲ τὰ ἑξῆς: «Ἡ ἔναρξη τοῦ συμπτώματος δημιουργεῖ συνήθως ἕνα δεύτερο φαῦλο κύκλο, ὅπου ἁλυσιδωτὲς ἀρνητικὲς σκέψεις ταλαιπωροῦν τὸ ἄτομο (π.χ.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

ΤΟ πόσο μεγάλοι εἶναι, φάνηκε καὶ ἀπὸ τὰ ὅσα ἔγιναν καὶ κατὰ τὴν φετινὴ «Παγκόσμια Ἡμέρα Ἀσφαλοῦς Διαδικτύου» (7η Φεβρουαρίου). Συμμετεῖχαν 74 χῶρες ἀπʼ ὅλο τὸν κόσμο, ὅπως καὶ ἡ Χώρα μας. Μάλιστα ἡ Χώρα μας συμμετεῖχε μὲ πάνω ἀπὸ 160 «πρεσβευτὲς»-σχολεῖα, βιβλιοθῆκες, συλλόγους γονέων, ὀργανισμούς, ἑταιρεῖες κ.λπ. Στόχος ἦταν, ὅπως ἐλέχθη, «νὰ εὐαισθητοποιηθοῦν μικροὶ καὶ μεγάλοι στὰ θέματα, ποὺ ἀφοροῦν τὴν ἀσφαλῆ καὶ ἠθικὰ σωστὴ χρήση τοῦ διαδικτύου». Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι, ἀπὸ ἔρευνα τοῦ Πανευρωπαϊκοῦ Δικτύου Kids Online προέκυψε πώς, μόλις τὸ 6% τῶν Ἑλλήνων γονέων γνωρίζουν ὅτι τὰ παιδιὰ τους ἔχουν δεῖ ἐπιβλαβὲς γιʼ αὐτὰ περιεχόμενο! Ἐπιπλέον, ὅπως ἐπισημαίνεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κέντρο Ἀσφαλοῦς Διαδικτύου, ἡ ἔλλειψη ἐπικοινωνίας μεταξὺ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν γονέων τους γίνεται ἐμφανὴς καὶ στὸν τρόπο, ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ παιδιὰ τὰ διαδίκτυο. Ἂς προσέξουμε κι αὐτό. Τὸ 92% τῶν γονέων καὶ τὸ 87% τῶν παιδιῶν δηλώνουν ὅτι πρέπει νὰ τίθενται ὅρια στὴ χρήση τοῦ διαδικτύου! Ἐπιπλέον τὸ 17% τῶν παιδιῶν θὰ ἤθελε οἱ γονεῖς τους νὰ ἀσχολοῦνται περισσότερο μὲ τὶς διαδικτυακὲς τους δραστηριότητες, ἐνῶ τὸ 70% τῶν γονέων νοιώθει πὼς δὲν κάνει ἀρκετὰ πράγματα σὲ σχέση μὲ τὸ παιδί του καὶ τὸ διαδίκτυο. Ἄρα ὅλα εἶναι θέμα ἐπικοινωνίας γονέων – παιδιῶν! Μία ἐπικοινωνία ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ὑπάρχει γιὰ χάρη τῶν παιδιῶν. Οἱ γονεῖς σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν πρέπει νὰ ἐπαναπαύονται ὅταν τὸ παιδὶ τους ἀσχολεῖται «ἥσυχο» (καὶ μάλιστα κλεισμένο στὸ δωμάτιό του!) μὲ τὸν ὑπολογιστή του. Αὐτὸ ποὺ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν πάντοτε κατὰ νοῦν εἶναι ὅτι, τὸ παιδί τους μὲ τὸν ὑπολογιστὴ του συνδεδεμένο μὲ τὸ διαδίκτυο, ἔχει ἤδη ὀρθάνοιχτη τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τους (καὶ τῆς ψυχῆς του!) ἕτοιμο νὰ δεχθεῖ τὸν κάθε ἐπισκέπτη. Ἢ καλύτερα τὸ πλῆθος τῶν ἀγνώστων σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ποὺ ὅλο καὶ κάτι θέλουν ἀπʼ αὐτό! Μπορεῖ νὰ μὴ ξενυχτᾶ σὲ κάποια καφετέρια, ξενυχτᾶ ὅμως ἀπόλυτα ἐκτεθειμένο σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν κατάσταση. Κι εἶναι γνωστὸ πὼς τό διαδίκτυο περιέχει τὰ πάντα. Ἀπʼ τὸ ἀπόλυτο καλό, ὡς τὸ ἀπόλυτο κακὸ καὶ ὅλη τὴ διαφθορὰ ποὺ ὑπάρχει! Τὸ πρόβλημα αὐτὸ θὰ λέγαμε ὅτι εἶναι ἀπʼ τὰ μεγαλύτερα (ἢ τὸ ὄντως μεγαλύτερο;) ἀπʼ ὅσα ἔχουν νὰ ἀντιμετωπίσουν σήμερα οἱ γονεῖς. Ἑπομένως τί ἀπαιτεῖται; Ἐνημέρωση – ἐπικοινωνία – ἐγρήγορση!

«οἱ πονοκέφαλοι μὲ ἐλέγχουν πλήρως», «ἡ ζωή μου καταστρέφεται» κ.λπ.) καὶ ἐπιδεινώνουν τὸ σύμπτωμα». Ναί, ἡ σωματικὴ καὶ ἡ ψυχικὴ ὑγεία πηγαίνουν πάντα μαζί! Μὴ ξεχνᾶμε πὼς ὁ Χριστὸς, ὅταν θαυματουργικὰ θεράπευε, ἔλεγε σὲ πολλὲς περιπτώσεις πρῶτα τό «σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες» κι ἔπειτα «πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα», γιατί τὸ βάρος τῶν ἁμαρ-

τιῶν ἦταν ἐκεῖνο, ποὺ ἐπιβάρυνε τὴν ψυχοσύνθεση τοῦ ἀσθενοῦς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπιβαρύνεται καὶ τὸ σῶμα του. Γιʼ αὐτὸ καὶ ὁ γνωστὸς ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας λέγει «ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή». Τώρα μᾶς τὸ λέει αὐτὸ ξεκάθαρα καὶ ἡ ἐπιστήμη!

Δὲν ὑπάρχει… καλὸν διαζύγιον!

ΤΟ διαζύγιο διαλύει πάντοτε μία οἰκογένεια, ἑπομένως πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι καλὸ καὶ μάλιστα γιὰ τὰ παιδιά; Σύμφωνα μὲ ἀμερικανικὴ ἔρευνα, ὅλα τους ὑποφέρουν, ὅταν λύνεται ὁ γάμος τῶν γονέων τους, ὅσο «φιλικὰ» καὶ «βελούδινα» κι ἂν γίνεται αὐτό! Λοιπόν, σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Πενσιλβάνια (ΗΠΑ), ποὺ μελέτησε τὰ στοιχεῖα 1.000 οἰκογενειῶν, ὅλα τὰ παιδιὰ ὑποφέρουν, ὅταν διαλύεται ὁ γάμος τῶν γονέων τους. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔρευνα αὐτή, διαψεύδεται ἡ διαδεδομένη ἄποψη ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει «καλὸ διαζύγιο», ἀπʼ τὸ ὁποῖο τόσο τὰ παιδιὰ ὅσο καὶ οἱ ἐνήλικες δὲν ὑποφέρουν! Γιʼ αὐτὸ καὶ οἱ ἐρευνητὲς ζήτησαν ἀπʼ τοὺς συμβούλους γάμου νὰ καταβάλουν μεγαλύτερες προσπάθειες γιὰ τὴν σωτηρία τῶν συζυγικῶν σχέσεων, ποὺ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα. Καὶ ἀπὸ τοὺς γονεῖς, ποὺ παίρνουν διαζύγιο, νὰ κάνουν περισσότερα γιὰ τὴν προστασία τῶν παιδιῶν τους ἀπὸ τὶς ἐπιπτώσεις τοῦ χωρισμοῦ. Ὅλοι μας νὰ κάνουμε περισσότερα, γιὰ νὰ περιοριστεῖ τὸ φοβερὸ αὐτὸ φαινόμενο τῶν διαζυγίων, ποὺ δυστυχῶς αὐξάνει παντοῦ (καὶ στὴ Χώρα μας) σὰν ἐπιδημία…

Ἡ τηλεόρασις βλάπτει καὶ τὴν ὑγείαν!

ΕΙΝΑΙ γνωστὸ πὼς ἡ παρακολούθηση τῆς τηλεοράσεως βλάπτει ποικιλοτρόπως τὴν ὑγεία. Ὡς τώρα οἱ ἔρευνες μιλοῦσαν ὅτι αὐτὸ συμβαίνει ὅταν πρόκειται γιὰ πολύωρη παρακολούθηση. Τώρα νέα μελέτη ἀποκαλύπτει πὼς ἀκόμη καὶ ὀλιγόωρη καθημερινὴ παρακολούθηση μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὸν θάνατο! Συγκεκριμένα πρόκειται γιὰ μελέτη τῆς Σχολῆς Δημοσίας Ὑγείας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Χάρβαρντ, ἡ ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι ἀκόμη καὶ 2 ὧρες τηλεθεάσεως τὴν ἡμέρα αὐξάνουν κατὰ 13% τὶς πιθανότητες θανάτου πρὶν τὴν ἡλικία τῶν 65 ἐτῶν! Ἡ μελέτη αὐτὴ βασίστηκε στὴν ἀνάλυση ὀκτὼ προηγουμένων σχετικῶν ἐρευνῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν διερευνήσει τὴν πορεία τῆς ὑγείας χιλιάδων ἀνθρώπων σὲ σχέση μὲ τὴν παρακολούθηση τῆς τηλεοράσεως. Λοιπόν, οἱ ἐρευνητὲς κατέληξαν στὸ συμπέρασμα, πὼς ἡ τηλεθέαση καθηλώνει τὸν ἄνθρωπο στὶς πολυθρόνες καὶ τοὺς καναπέδες, κάτι ποὺ δημιουργεῖ σωρεία ἀρνητικῶν ἐπιπτώσεων. Δύο ἀπὸ τὶς σημαντικότερες εἶναι ὅτι δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ἀσκηθεῖ καὶ ὅτι τὸν ὁδηγεῖ στὴν κατανάλωση παχυντικῶν τροφῶν. Αὐτὰ ὁδηγοῦν στὴν ἐμφάνιση σοβαρῶν ἀσθενειῶν, ὅπως εἶναι ὁ διαβήτης τύπου 2 καὶ οἱ καρδιοπάθειες. Μάλιστα κατὰ τοὺς ἐν λόγῳ ἐρευνητὲς γιὰ κάθε 2 ὧρες παρακολούθηση τῆς τηλεοράσεως οἱ πιθανότητες ἐμφανίσεως διαβήτη τύπου 2 αὐξάνονται κατὰ 20% καὶ οἱ πιθανότητες ἐκδηλώσεως καρδιοπαθειῶν κατὰ 15%! Κι ἐνῶ οἱ καναλάρχες (ἢ οἱ ἀποκαλούμενοι «τηλεκράτορες») κάνουν τὰ πάντα, γιὰ νὰ αὐξάνουν τὴν τηλεθέαση, ἄρα καὶ τὴν καθήλωσή μας στοὺς καναπέδες, ἐμεῖς ἂς κάνουμε τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπʼ ὅλες αὐτὲς τὶς τόσο ἐπικίνδυνες ἀγκυλώσεις…

μία κάρα μετὰ ἀπὸ διαδοχικὲς παραδόσεις περιῆλθε στὴν κατοχὴ ἑνὸς ἱερομονάχου ἀρειανοῦ, τοῦ Εὐσταθίου, ὁ ὁποῖος, ὅμως, ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους, διότι διέδιδε ὅτι τὰ θαύματα, ποὺ ἐπιτελοῦσε ἡ τιμία κάρα ὀφείλονταν στὶς κακοδοξίες του. Μὲ τὴν ἐκδίωξή του, ὅμως, κατὰ θεία οἰκονομία, δὲν παρέλαβε τὴν τιμία κεφαλὴ καὶ ἔτσι παρέμεινε κρυμμένη ἕως τοὺς χρόνους τοῦ νέου Οὐαλεντιανοῦ, τὸ 431 μ.χ.. Τότε πολλοὶ ἔλαβαν θεῖες ἀποκαλύψεις γιὰ τὴν ὕπαρξη αὐτῆς καὶ ἔτσι εὑρέθη γιὰ δεύτερη φορὰ μέσα σὲ μία στάμνα καὶ ἀφοῦ προσφέρθηκε ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Ἐμέσης Οὐράνιο στὴν Ἐκκλησία ἐνεργοῦσε πολλὰ θαύματα καὶ ἰάσεις.

τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Ἡ τίμια αὐτὴ κεφαλὴ βρέθηκε ἀπὸ δύο μοναχοὺς κοντὰ στὸ παλάτι τοῦ βασιλέως Ἡρώδη, μετὰ ἀπὸ θεία ἀποκάλυψη τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Μετὰ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς μοναχοὺς ἡ τιμία κεφαλὴ περιῆλθε στὴν κατοχὴ ἑνὸς ἀγγειοπλάστου ἀπὸ τὴν πόλη Ἔμεσα, τὴν ὁποία καὶ τιμοῦσε. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἀποθάνη, τὴν ἄφησε στὴν κατοχὴ τῆς ἀδελφῆς του καὶ τῆς παρήγγειλε νὰ μὴ τὴν δείξη σὲ κανέναν, ἀλλὰ νὰ τὴν τιμᾶ καὶ νὰ τὴν προσκυνᾶ. Μετὰ τὴν κοίμηση αὐτῆς τῆς γυναίκας ἡ τι-

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΩΤΙΟΥ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

παπικῶν ἔναντι τοῦ Μεγάλου Φωτίου; Ποιοὶ εἶναι οἱ λόγοι τῆς μήνιος τῶν Δυτικῶν κατὰ τοῦ Μεγάλου Φωτίου; Τὴν διαλεύκανση καὶ ἀπάντηση τοῦ ἀνωτέρω ζητήματος μᾶς τὴν δίνει ἕνας ἄλλος ἀντιαιρετικὸς καὶ ἀντιπαπικὸς θεολόγος καὶ Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ γνωστὸς σὲ ὅλους μας καὶ δημοφιλής, Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως. Σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο δύο εἶναι οἱ λόγοι, ποὺ ἐξήγειραν τὸ μῖσος τῶν παπικῶν ἔναντι τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Α) Τὰ ἀποτελέσματα τῆς Ἐγκυκλίου, ποὺ ἔστειλε ὁ Μέγας Φώτιος, καὶ Β) οἱ ἀποφάσεις τῆς Η´ Οἰκ. Συνόδου, ποὺ συνεκλήθη ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου τὸ 879 μ.Χ. στὴν Ἁγία Σοφία. Ἡ ἐγκύκλιος ἐκείνη τοῦ Μεγάλου Φωτίου, κατὰ τὴν πρώτη ἀνάρρησή του στὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, α΄) ἀνέκοψε τὸ ἔργο τοῦ πάπα Νικολάου στὴ Βουλγαρία, ἐπειδὴ γνωστοποίησε στοὺς Βούλγαρους ποιὸς εἶναι αὐτός, ποὺ διδάσκει τὴν ἀρτία, ἀληθῆ καὶ ὀρθὴ πίστη, β΄) ἐπέστησε τὴν προσοχὴ τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατὰ τῶν καινοτομιῶν τῆς τότε πρώην Δυτικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία πρῶτος ὁ Μέγας Φώτιος τόλμησε νὰ καταγγείλλει, ἐπειδὴ ἀπέκλινε στὴν αἵρεση καὶ τὴν κατεδίκασε, καὶ γ΄) περιφρούρησε τὴν ἀνεξαρτησία

τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία οἱ πάπες ζητοῦσαν νὰ ὑποδουλώσουν. Συνεκάλεσε τὴν Η´ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον Κατὰ τὴν δεύτερη ἀνάρρησή του, κατάφερε τὸ μέγα πλῆγμα κατὰ τῆς Δυτικῆς ὀφρύος, ἐπειδὴ συνεκάλεσε τὴν Η´ Οἰκ. Σύνοδο καὶ ἀναθεμάτισε αὐτούς, ποὺ τολμοῦν νὰ προσθέσουν κάτι στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ὑπέδειξε στὸν πάπα καὶ σὲ κάθε Ἐπίσκοπο ὅτι ὀφείλει νὰ σέβεται τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου, τὸ ὁποῖο καὶ οἱ ὑπόλοιπες Σύνοδοι ἐπεκύρωσαν καὶ ἐπιβεβαίωσαν. Δὲν ἀρκέσθηκε μόνο στὸ νὰ ἐπικυρώσει τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μεγάλου Φωτίου, ἀλλὰ καὶ τὸν «θεοποίησε», ἐπειδὴ τὸν ἀνέδειξε ὑπέρτερο τοῦ Ἀρχιερέως τῆς Ρώμης. Ὅταν στὴν τελευταία συνεδρία, μετὰ ἀπὸ ἄπειρα ἐγκώμια ὑπὲρ τοῦ ἱ. Φωτίου, ὁ Καισαρείας Προκόπιος ἀνέκραξε «τοιοῦτον ἔπρεπεν ἐπ᾽ ἀληθείας εἶναι τὸν τοῦ σύμπαντος κόσμου τὴν ἐπιστασίαν λαχόντα, εἰς τύπον τοῦ ἀρχιποίμενος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν», οἱ τοποτηρητὲς τοῦ πάπα ἐπεκύρωσαν τὸν λόγο, λέγοντας· «καὶ ἡμεῖς οἱ τὰ ἔσχατα τῆς γῆς κατοικοῦντες, ταῦτα ἀκούομεν», δηλ. ἀνεβίβασαν τὸν ἱ .Φώτιο σὲ ὁμολογουμένως ἀνωτέρα περιωπὴ ἀπὸ αὐτὴν τοῦ Ἀρχιερέως τῆς Ρώμης. Στὴν τέταρτη συνεδρία οἱ τοποτηρητὲς τοῦ πάπα οἴκοθεν ἀπένειμαν στὸν Μέγα Φώτιο τὴν ὑπεροχικὴ ἐκείνη τάξη στὸν κόσμο. Διότι, ἀφοῦ ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀνε-

«ΣΚΟΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ»

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Ἀλλά κι ἐκεῖνος ὁ δοξασμένος καί σοφός βασιλιάς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Σολομών, οἰκοδόμησε τόν ὡραιότερο καί μεγαλοπρεπέστερο ναό στόν Κύριο Σαβαώθ, γιατί "ἠγάπησε Σολομών τόν Κύριον" (Γ´ Βασ. ΙΑ´ 4)... Ἀλλά, τί κρῖμα! Τοῦ πῆραν τά μυαλά οἱ ξένες γυναῖκες: "Ἐξέκλιναν γυναῖκες αὐτοῦ τήν καρδίαν αὐτοῦ" (Γ´ Βασ. ΙΑ´ 4). Τό κακό μέ τίς χίλιες ἐκδηλώσεις τῆς ἀναισχυντίας, τῆς διαφθορᾶς καί τῆς ἀσέλγειας, εἶναι τόσο προκλητικό κι ἁπλωμένο παντοῦ, ὅσο ποτέ. Ἠθικά, ἀποπνικτική ἡ ἀτμόσφαιρα. Δέν ὑπάρχει ἁμαρτία, ἡ ὁποία νά μή διαπράττεται ἀπό νεώτερους καί γεροντότερους. Καθώς παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, "ἀντί οἱ γέροι νά γίνουν ὅπως τά παιδιά, κάνουν τά παιδιά γέρους. Καί ἔτσι οὔτε οἱ ἴδιοι μπαίνουν στό Βασίλειο τοῦ Χριστοῦ, οὔτε ἐπιτρέπουν στά παιδιά νά μποῦν". Ἔτσι, ἡ σύγχρονη νεολαία παραπαίει καί φθείρεται καί διαφθείρεται καί ἀναισχυντεῖ, χωρίς ἰδανικά καί δίχως προσανατολισμό. Οἱ πολυπολιτισμικές ἀνακατατάξεις καί οἱ διαφυλετικοί συγχρωτισμοί ἔχουν ἐπιφέρει κοινωνικές -ἤ μᾶλλον ἀντικοινωνικές- ἀλλοιώσεις, ξένες πρός τίς Χριστιανικές καί Ἑλληνορθόδοξες. "Γενεά σκολιά καί διεστραμμένη" καί ἡ δική μας γενιά. Κακότροπη καί διεφθαρμένη καί ἐπαίσχυντη καί ἀσεβής. Μιά ματιά μονάχα στά ἀστυνομικά δελτία, σοῦ προκαλοῦν φρίκη. Ὄχι χρόνο μέ τό χρόνο οὔτε μήνα μέ τό μήνα, ἀλλά μέρα μέ τή μέρα πλῆθος οἱ κλοπές καί οἱ ληστεῖες καί οἱ φόνοι καί οἱ δολοφονίες καί οἱ πορνεῖες καί οἱ μοιχεῖες καί οἱ ἀσέλγειες καί οἱ παιδεραστίες καί οἱ πορνογραφίες καί οἱ ὁμοφυλοφιλίες καί οἱ ἀσέβειες καί οἱ ἱεροσυλίες καί τά ναρκωτικά καί οἱ μακάβριες καί θεομίσητες ἐκτρώσεις καί οἱ βλασφημίες καί... ὅ,τι ὁ νοῦς μπορεῖ νά συλλάβει! Ἰδιαίτερα "οἱ ἀρνητές καί ὑβριστές τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁποίων ἡ ἀναίδεια δέν συγκρίνεται μέ καμιά ἄλλη ὕβρη ἀπέναντι στόν Θεό σ᾽ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους", γράφει σ᾽ ἐπιστολή του ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Στήν ἀντίχριστη ἐποχή μας, ὁ ἀθεϊσμός ξεσήκωσε πόλεμο

ἐνάντια στό Χριστό. Καί καθώς γράφει ὁ ἐξαίρετος ὀρθόδοξος ὁμολογητής Ἰωάννης Ἰανολίδε: " Ὁ ἀντίχριστος δέν εἶναι ἕνας ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, ἀλλά ἕνας δαιμονισμένος ἄνθρωπος, μέσα στόν ὁποῖο τό κακό γίνεται μέ ἀντιχριστιανική καί ἀπάνθρωπη σκέψη καί πράξη". Αὐτό διαπιστώνει καί ὁ ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ὅταν γράφει στά πνευματικά του παιδιά: "Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καί καθώς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καί νῦν ἀντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν" (Α´ Ἰω. Β´ 18). Ὁ μεγάλος ἑρμηνευτής τῶν Γραφῶν Παν. Τρεμπέλας σημειώνει στήν ἑρμηνεία τοῦ στίχου αὐτοῦ, τά ἑξῆς: "Παιδιά μου, ἔρχομαι τώρα νά σᾶς ὑποδείξω ἕνα νέο κίνδυνο. Εἶναι ὥρα κρίσιμη καί γεμάτη ἀπό κινδύνους ἡ σημερινή ἐποχή. Κι ὅπως ἀκούσατε ἀπό τό εὐαγγελικό κήρυγμα ὅτι πρόκειται νά ἔλθει ὁ ἀντίχριστος, καί τώρα ἔχουν παρουσιαστεῖ πολλοί αἱρετικοί, πρόδρομοι τοῦ ἀντιχρίστου. Ἀπ᾽ αὐτό λοιπόν μαθαίνουμε ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι κρίσιμη". Νά φυλαχτοῦμε λοιπόν ἀπό τούς δαιμονισμένους ἀνθρώπους, πού τόσο ἔχουν πληθύνει στήν ἐποχή τῆς πιό ἀπαίσιας ἀποστασίας, ὅπως εἶναι ἡ δική μας. Ἀλλ᾽ ὅσο "σκολιά καί διεστραμμένη" κι ἄν εἶναι ἡ σύγχρονή μας ἐποχή, μέ τή Χάρη καί τή δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἡ νίκη εἶναι δική μας. Ὁ πάμφωτος νυμφώνας τῆς Βασιλείας τοῦ Κυρίου, θά χωρέσει ὅλα τ᾽ ἀμέτρητα πλήθη τῶν νικητῶν.

Πρόσκλησις

Ὁ Ἱερός Ναός Ἁγίου Γεωργίου (πλατεῖα Καρύτση) καί οἱ ἐκδόσεις «Παρρησία» (Ν. Σανιδᾶς, τηλ. 210.9422075) σᾶς προσκαλοῦν στήν παρουσίαση τοῦ νέου βιβλίου τοῦ καθηγητοῦ Π.Β. Πάσχου «Ἐπουράνια σκηνώματα», πού θά γίνει στήν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ὕστερ᾽ ἀπό μικρό κατανυκτικό Ἑσπερινό, τήν Δευτέρα, 5 Μαρτίου, στίς 7 μ.μ. Ὀλιγόλεπτες τοποθετήσεις θά καταθέσουν οἱ: Δημ. Β. Γόνης, ὁμότ. Καθηγητής Θ.Σ. Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Διον. Μούσουρας, Διδάκτωρ Βυζ. Φιλολογίας καί Χρ. Κορέλας, Θεολόγος-Λογοτέχνης. Θά ἀπαγγείλουν: ὁ ἀρχιδιάκονος τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Φραγκῖσκος Λάβδας καί ἡ Ἰωάννα Κορομπίλη.

βόησε «ὅτι Θεὸς οἴκει ἐν αὐτῷ οὐδεὶς ἀγνοεῖ», οἱ τοποτηρητὲς τοῦ πάπα πρόσθεσαν ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: «τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἔμπνευσις αὐτοῦ τοιοῦτον φῶς διέδωκαν εἰς τὴν καθαρὰν ψυχὴν τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχου, ὅτι λαμπρύνει καὶ φωτίζει πᾶσαν τὴν κτίσιν· ὥσπερ γὰρ ὁ ἥλιος κἂν εἰς μόνον τὸν Οὐρανὸν περιέχεται, ὅμως ὅλον τὸν περίγειον κόσμον φωτίζει, οὕτω καὶ ὁ δεσπότης ἡμῶν, ὁ κύριος Φώτιος καθέζεται εἰς Κων/λιν, ἀλλὰ καὶ τὴν σύμπασαν κτίσιν δαδουχεῖ καὶ καταλάμπει». Αἱ ἀπαντήσεις τοῦ πάπα Ἰωάννου Η´ Στὶς 13 – 8 – 880 ὁ πάπας Ἰωάννης Η΄, μὲ ἀπαντήσεις του πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Βασίλειο καὶ τὸν ἱ.Φώτιο, ἐπεκύρωσε τὰ ἀποφασισθέντα ὑπὸ τῆς Συνόδου. Νά, κυρίως, ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ παπικοὶ πνέουν μένεα κατὰ τοῦ Μ. Φωτίου ἀκόμη καὶ σήμερα· καὶ δικαίως· πρῶτον, διότι ἡ στάση τοῦ Μ. Φωτίου ἀπέκρουσε τὴν δυτικὴ ἐπιδρομὴ στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴν ἔσωσε ἀπὸ τὴν παπικὴ πλάνη καὶ καταδυναστεία, καὶ δεύτερον, διότι κατεδίκασε μὲ συνοδικὴ ἀπόφαση τὴν προσθήκη τοῦ Filioque, τὴν ὁποία ἔκαναν στὸ σύμβολο τῆς πίστεως καὶ ἔθεσε ὑπὸ ἀφορισμὸ τοὺς δράστες. Ἐξαιτίας αὐτοῦ συναισθάνονται τοὺς ἑαυτούς τους βεβαρημένους κάτω ἀπὸ τὸ ἀνάθεμα αὐτῆς τῆς Συνόδου, τῆς ὁποίας τὸ κῦρος μάτην ἀγωνίζονται νὰ καταρρίψουν. Ὅσα κι ἂν ποῦν περὶ τῆς ἀναγνωρίσεως ἢ μὴ τοῦ Ἰωάννου καὶ τῶν λοιπῶν παπῶν ἡ περὶ τοῦ κύρους τῆς χειροτονίας τοῦ ἱ. Φωτίου εἶναι λόγοι στερημένοι νομικοῦ κύρους καὶ αὐθαίρετοι. Ὅλες οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Μ. Φωτίου ἔχουν σκοπὸ νὰ ἀποδείξουν ἄκυρη τὴν Η΄ Οἰκ. Σύνοδο, ἐπειδὴ προεδρεύθηκε ἀπὸ ἄνδρα, ποὺ ἦταν στερημένος ἱερωσύνης, καὶ ἐπειδὴ συγκροτήθηκε ἀπὸ Ἐπισκόπους, ποὺ κι αὐτοὶ ἦταν στερημένοι ἀξιώματος, ἐπειδὴ οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς εἶχαν χειροτονηθεῖ ἀπὸ τὸν Μέγα Φώτιο. Αὐτὸ ἐξηγεῖ καὶ τὸν λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ πάπας Μαρτῖνος, ποὺ διαδέχθηκε τὸν Ἰωάννη στὰ τέλη τοῦ 882, ἀναθεμάτισε τὸν ἱ. Φώτιο καὶ ὁ Στέφανος Ε΄, ποὺ διαδέχθηκε τὸν Ἀδριανὸ Γ΄, τὸν διάδοχο τοῦ Μαρτίνου, μαζὶ μὲ τὸν Φορμόζο, τὸν διάδοχο τοῦ Στεφάνου, ἔλεγαν ὅτι οἱ χειροτονηθέντες ὑπὸ τοῦ Μ. Φωτίου δὲν μποροῦν νὰ γίνουν δεκτοὶ στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ μόνο ὡς ἁπλοὶ λαϊκοί! Φοβεροὶ ἀληθῶς ἄνθρωποι! Σ᾽ αὐτοὺς ἀληθῶς ἁρμόζει ὁ ἔλεγχος τοῦ Σωτῆρος πρὸς τοὺς Φαρισαίους ὅτι τὴν μὲν κάμηλο καταπίνουν, τὸν δὲ κώνωπα διϋλίζουν. Ἐνῶ δὲν σέβονται κανένα νόμο, θεῖο καὶ ἀνθρώπινο, ἐπαναστατοῦν ἀκάθεκτοι κατὰ τῆς νομιμωτάτης ἐκλογῆς τοῦ Μ. Φωτίου. Ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, ἔχουν τὸν ἰδιαίτερό τους λόγο. Ἡ στάση τοῦ ἱ. Φωτίου καὶ τὰ προπύργια τοῦ Μ. Φωτίου ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ὀρθοδοξίας τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐξασφάλισαν τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀργότερα. Οἱ κατὰ καιροὺς πρόμαχοί της ὀχυρώνονταν πίσω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς προμαχῶνες καὶ λάμβαναν τοὺς ἀγῶνες τοῦ Μ. Φωτίου ὡς ἀξιομίμητο παράδειγμα. Ἐὰν ἡ Ἀνατολὴ δὲν ὑποτάχθηκε στὴ Δύση, ὀφείλεται στὸν Μ. Φώτιο. Διότι, ἐὰν ὁ ἱ. Φώτιος μιμοῦνταν τὸν Ἰγνάτιο, δὲν θὰ συγκροτοῦσε τὴν Η΄ Οἰκ. Σύνοδο καὶ ὅλη ἡ Ἀνατολὴ θὰ ὑποτάσσονταν στὸν πάπα. Ὁ Μ. Φώτιος ὄχι μόνο ἀνέτρεψε ὅσα ἔγιναν ἐπὶ Ἰγνατίου καὶ ἔστησε τὸ ὀρθόδοξό Του ἵδρυμα, ἀλλὰ ἔσωσε καὶ τὴν Βουλγαρία ἀπὸ τὴν ἑτεροδοξία· ἐὰν οἱ Βούλγαροι διέσωσαν τὴν ὀρθὴ πίστη, αὐτὴ τὴν ὀφείλουν στὸν Μ. Φώτιο. Νά, οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ παπιστὲς πνέουν τὰ μένεα κατὰ τοῦ ἱ. Φωτίου. Ἔχουν δίκιο· διότι, ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ὁ Μ. Φώτιος, ἀληθῶς δὲν θὰ ὑπῆρχε σχίσμα, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπῆρχε καὶ Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία· θὰ ὑπῆρχε πνευματικὴ δουλεία καὶ πλανεμένο θρησκευτικὸ καὶ ἐθνικὸ φρόνημα. Ὁ Μ. Φώτιος περιέσωσε ἀμφότερα, καταπολεμώντας τὴν Δυτικὴ ἐπιδρομή. Ὑποσημείωσις 1. Ἑβρ. 7, 26.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ε. ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ Πρωτοπρεσβυτέρου: «ΝΗΣΤΕΙΟΔΡΟΜΙΟΝ», Ἐκδόσεις ʻΥΠΑΚΟΗʼ, Δ΄ Ἔκδοση, Ἀθῆναι 2010, σελ. 197. Τὸ βιβλίο τῶν Ἐκδόσεων ‘ΥΠΑΚΟΗ’ «ΝΗΣΤΕΙΟΔΡΟΜΙΟΝ» βρίσκεται σὺν Θεῷ στὴν τετάρτη ἔκδοσή του. Ὅπως γράφει καὶ ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου «Στὸ παρὸν ΄Νηστειοδρόμιον΄ συζητοῦνται ἐπίμαχα καὶ ἀμφιλεγόμενα ζητήματα σχετιζόμενα μὲ τὴ νηστεία, δίδονται ὁδηγίες γιὰ τὸ πῶς νηστεύουμε σὲ κάθε νηστεία καὶ ἀκολουθεῖ ὑπόμνημα, στὸ ὁποῖο ἑρμηνεύονται συναφεῖς μὲ τὸ θέμα ἐκκλησιαστικοὶ ὅροι. Τέλος, γίνεται ἐκκλησιαστικὴ παράθεση τῶν νηστειῶν καὶ τῶν καταλύσεων τοῦ ἔτους μὲ τρόπο εὐνόητο, ὁ ὁποῖος παρέχει στὸν ἀναγνώστη τὴν προϋπόθεση γιὰ μία ὀπτικὰ ὁλοκληρωμένη θεώρηση τοῦ ἔτους, προϋπόθεση, ποὺ διευκολύνει τὴν προσέγγιση καὶ τῆς Θεολογικῆς σημασίας τοῦ διαιτολογίου τῆς Ἐκκλησίας μας». Νὰ σημειώσουμε ὅτι τὸ παρὸν πόνημα ἔχει συμπεριλάβει καὶ καταλύσεις νηστείας, ποὺ δὲν ἔχει προνοήσει κανεὶς μέχρι τώρα νὰ καθιερωθοῦν στὸ «Μέγα Ὡρολόγιον». Αὐτὲς οἱ καταλύσεις ἀφοροῦν μνῆμες παλαιῶν μεγάλων ἁγίων, ὅπως τοῦ προφήτου Μωυσέως, ἀλλὰ καὶ νεωτέρων ἁγίων, ὅπως τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, καθὼς ἐπίσης προτείνει κατάλυση ἰχθύος ἀπὸ τοὺς ἐνορίτας πανηγυρίζοντος Ἱ. Ναοῦ καὶ ἀπὸ τοὺς ἑορτάζοντας τὰ ὀνομαστήρια τους. Τὶς καταλύσεις αὐτὲς τὶς εἰσήγαγε ἀθόρυβα στὸ Κτητορικὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς του ὁ μακαριστὸς Ἀρχιμανδρίτης π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ ὁποῖος διεκρίνετο γιὰ τὴν σοφία του, γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεώς του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ταπεινό τοῦ φρονήματός του. Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου π. Βασίλειος Βολουδάκης ἐπίσης προσθέτει τὶς δικές του παρατηρήσεις, ὅπως γιὰ τὴν κατάλυση ἰχθύος

ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες Ἱεροῦ Ναοῦ παραλληλίζοντάς το μὲ τὴν κατάλυση ἰχθύος, ὅταν ἑορτάζη κάποιος ἅγιος, ποὺ ἔχει τὰ δευτερεῖα τιμῆς στὶς Ἱερὲς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Νὰ παραθέσουμε ὁρισμένα ἀπὸ τὰ κεφάλαια τοῦ βιβλίου : -Εἶναι ἡ νηστεία τυπικὸ καθῆκον; -Νηστεία καὶ ἀσθένειες. -Πρέπει νὰ νηστεύουν τὰ παιδιά; -Ποιὲς νηστεῖες πρέπει νὰ τηρῆ ὁ Χριστιανός; -Πῶς πρέπει νὰ νηστεύωνται οἱ Τετάρτες καὶ οἱ Παρασκευές; Κλείνοντας τὴν ταπεινὴ αὐτὴ παρουσίαση θὰ ἤθελα νὰ σημειώσω ὅτι ὁ ἀλησμόνητος π. Μᾶρκος Μανώλης, ἔχοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο ὡς ὁδοδείκτη, εἶχε ἀφιερώσει ἕνα ὁλόκληρο χειμῶνα μὲ ὁμιλίες γιὰ τὴν ἀνάγκη τῆς νηστείας στὴ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ. Γ.Κ.Τ.

ΑΡΧΙΜ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΘΕΜ. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ: «Τό σιτάρι τοῦ Θεοῦ» (Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος), Χανιά 1986, σελίδες 92. Δέν εἶναι, βέβαια, πολύ πρόσφατο πη τοῦ Χριστοῦ, τό θεωροῦσε σάν τήν τό βιβλίο, οὔτε πολυσέλιδο. Ὡστόσο, ὁ πιό μεγάλη χαρά τῆς ζωῆς του. «Ὁ σεβαστός συγγραφέας, τ. λυκειάρχης ἐμός ἔρως ἐσταύρωται», ἔλεγε. Ὁ καί ἐπώνυμος τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεῖος ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ φώλιαζε Θεοφόρου, θέλησε νά τόν μελετήσει στήν καρδιά του. Σά νά ᾽λεγε: Ὁ Χριβαθιά καί νά τόν προβάλλει σέ νεώτε- στός, ὁ μεγάλος μου ἔρωτας σταυρώρους καί μεγαλύτερους, «πρός διδα- θηκε γιά μένα. Πῶς εἶναι δυνατό νά σκαλίαν, πρός ἔλεγχον, πρός ἐπανόρ- Τόν ἀρνηθῶ; θωσιν, πρός παιδείαν τήν ἐν δικαιοὉ συγγραφέας ὡς ἐκπαιδευτικόςσύνῃ» (Β´ Τιμ. Γ´ 16). Λυκειάρχης, δίκαια σημειώνει στόν Καί τό ἔχει ἐπιτύχει μέ τά χαρίσμα- πρόλογό του: «Θά ἦταν χαρά μου ἄν τα τοῦ λόγου καί τῆς συγγραφῆς, πού καί οἱ νέοι μας, πού ζοῦν καί χειμάτοῦ χάρισε ὁ Θεός. Ὁμολογῶ πώς ζονται, ὅσο καί νά μή τό καταλαβαίπροσωπικά μέ συγκίνησε ἡ μελέτη τοῦ νουν τώρα, σέ μιά δύσκολη καί ἐπισχετικά ὀλιγοσέλιδου αὐτοῦ βιβλίου, κίνδυνη ἐποχή, μελετοῦσαν τή ζωή ἀλλά τόσο ὄμορφου, ἀγωνιστικοῦ καί τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου. διδακτικοῦ. Πολύ ἐπιτυχημένη ἡ ἀφη– Τά περιεχόμενα τοῦ βιβλίου εἶναι γηματική διήγηση τῆς ζωῆς καί πολι- τά ἑξῆς: τείας τοῦ ἱερομάρτυρα Ἰγνατίου, μέ – Πληροφορίες γιά τή ζωή τοῦ Ἁγίτά οἰκοδομητικά καί διδακτικά συμ- ου Ἰγνατίου περάσματα καί τό διαχρονικό σύνδε– Ἡ μεγάλη κλῆσις σμο μέ τή σημερινή ἐπικαιρότητα. – Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὡς ποιμένας Ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου «τό σιτάρι τοῦ Θεοῦ», εἶναι ἐμπνευσμένος ἀπό τό στί– Ἡ καταιγίδα τῶν διωγμῶν χο τῆς πρός Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ – Ὁ μεγάλος αἰχμάλωτος ἰδίου Ἱερομάρτυρα: «Σῖτος εἰμί Θεοῦ – Τό σιτάρι τοῦ Θεοῦ καί δι᾽ ὀδόντων θηρίων ἀλήθομαι». – Πορεία πρός τό μαρτύριο Εἶμαι σιτάρι τοῦ Θεοῦ, ἕτοιμος νά μέ ἀλέσουν τά δόντια τῶν θηρίων. – Ἡ μέριμνα τῶν Ἐκκλησιῶν Αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰγνατί– Τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου ου πρός τούς χριστιανούς τῆς Ρώμης, – Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος καί ἡ ἐποχή ὅταν πληροφορήθηκε πώς ἔχουν σχέμας. διο νά τόν ἀπελευθερώσουν ἀπό τό Εὐχαριστοῦμε τόν π. Ἰγνάτιο. Τό μαρτύριο. Ἀλλ᾽ ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἀντιόχειας, οὔτε ν᾽ ἀκούσει γιά ἀπε- βιβλίο του εἶναι ὁδοδείκτης ζωῆς. λευθέρωση. Τό μαρτύριο γιά τήν ἀγάΜιχ. Μιχαηλίδης

Ἔτος Λ´, Ἀριθμ. 8/24 Φεβρουαρίου 2012

ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ «Ὁ Ρωμηὸς καὶ τὸ θαῦμα». Κείμενα Νεοελληνικῆς Αὐτοσυνειδησίας. Ἐκδόσεις Ἁρμός, Ἀθήνα 2011. Σχ. 21x14. σσ 312. ΘΩΜΑ ΑΧΙΛ. ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ Διδασκάλου «Ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος». Σχ. 20,50x14,50. σσ 40. ΘΩΜΑ ΑΧΙΛ. ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ Ἐκπαιδευτικοῦ «Ἡ Ἐλεημοσύνη» κατὰ τὴν Παλαιὰν καὶ Καινὴν Διαθήκην καὶ ὑπὸ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἐξαγγελομένη. Σχ. 20,50x14. σσ 62. Τοῦ ἰδίου «Πότε εἶναι νηστείας». Σχ. 16,50x12. σσ 32. ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ Ι. ΠΑΥΛΟΥ Καθηγητοῦ. «Προσευχὴ –Ἱερὰ Λείψανα – Θαύματα». Σχ. 20,50x14,50. σσ 80. Τοῦ ἰδίου «Σκέψεις Ψυχωφελεῖς» Σχ. 21x14,50. σσ 30. Τοῦ ἰδίου «Γιατὶ δὲν ἐπιτρέπεται ἡ Κατάκριση». Ἀθήνα 2011. Σχ. 21x14,50. σσ 52.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΑΝΩΡ, Μηνιαῖο περιοδικὸ ῾Ι. Μητροπόλεως Γρεβενῶν. Σεπτ. – Ὀκτ., Νοέμβ. – Δεκ. 2011. Ἰαν. 2012. Γρεβενά.

ΘΕΡΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΣ

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου μας καὶ τὰς εὐλογίας τοῦ μακαριστοῦ πατρός Μάρκου συνεχίζομεν τὸ ἔργον ἐνισχύσεως τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας, διότι καὶ αἱ ἡμέραι πλέον εἶναι δυσκολώτεραι. Ὅσοι ἀναγνῶσται δύνανται νὰ συμπαρασταθοῦν παρακαλοῦνται ὅπως ἀπευθύνωνται πρὸς τὸν κ. Ἠλίαν Κυριαζῆν εἰς τὸ τηλ. 6947469427 ἢ ὅπως προβαίνουν εἰς κατάθεσιν χρηματικῶν ποσῶν συμπόνιας εἰς λογαριασμὸν τῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης μὲ ἀριθμ. 711/741931–78 ἐπ᾿ ὀνόματι Ἠλίας Κυριαζῆς. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν μέχρι τοῦδε συμπαράστασίν σας.

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ ὁ «Μετανοεῖτε», Τριμηνιαῖον περιοδικὸν ῾Ι. Μητροπόλεως Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης. Ἀπρίλ– Ἰούν 2011. Σπάρτη. Ο ΠΑΛΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ, Μηνιαία Ἔκδοση τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Σωματείου Κοινωνικὴ Μέριμνα Μοσχάτου. Φεβρ., Μάρτ. 2011. ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ, Διμηνιαία ἔκδοση τοῦ Ὁμωνύμου Συλλόγου. Ἰούλ. – Αὔγ., Σεπτ. – Ὀκτ., Νοέμβ. – Δεκ. 2011. Θεσσαλονίκη. ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ, Διμηνιαία Ἔκδοση Ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ. Νοέμβ. – Δεκ. 2011. Ἰαν. – Φεβρ. 2012.

῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀπόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων. ᾿Εὰν δὲν εὑρίσκετε τὴν ἐφημερίδα μας εἰς τὸ περίπτερόν σας, παρακαλοῦμεν νὰ τηλεφωνῆτε εἰς τὸν ἀριθμὸν 21038.16.206, διὰ νὰ καλυφθῆ ἡ ἔλλειψις.


24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Σελὶς 3η

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»

ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΚΑΙ ΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΟΙΗΣΙΣ (1ον)

α´. Ἡ κατ᾽ ἐπίφασιν Εἰκονομαχία καί ὁ αἱρετικός χαρακτήρας της Ἡ ἐκραγεῖσα ἀρχάς τοῦ Η´ αἰῶνος εἰκονομαχική ἔρις καί λήξασα περί τά μέσα τοῦ Θ´ ὑπέβοσκεν εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τοῦ Γ´ αἰῶνος καί ἐντεῦθεν. Ἡ Ἐκκλησία ἐρειδομένη ἐπί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς χριστιανικῆς πνευματικότητος διετήρει ἐπιφυλάξεις ὡς πρός τήν τέχνην, ἡ ὁποία πολλάκις συνεδυάζετο μετά τῆς εἰδωλολατρείας. Δισταγμούς ὡς πρός τήν παράστασιν τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων ἐδημιούργει καί τό ἀπαράδοτον τῆς μορφῆς αὐτῶν, ἐλλείψει σχετικῶν πηγῶν. Κατά τάς πρό τῆς εἰκονομαχίας διενέξεις περί τάς εἰκόνας οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἠγωνίζοντο νά προφυλάξουν τόν πνευματικόν χαρακτῆρα τῆς λατρείας τοῦ Χριστοῦ, τήν σχετικήν προσκύνησιν καί τιμήν τῶν ἁγίων αὐτοῦ ἀπό ἐνδεχομένην εἰδωλολατρείαν ἕνεκεν τῆς χρήσεως τῶν εἰκόνων ἐν τῇ λατρείᾳ καί λειτουργικῇ ζωῇ τῆς Ἐκκλησίας. Οὕτως ἄλλοτε μέν ἐδίδασκον καί ἀνέπτυσσον τήν κατ᾽ αἴσθησιν λατρείαν καί ἐχρησιμοποίουν εἰκόνας, ἄλλοτε δέ τήν κατ᾽ ἔννοιαν, τήν λογικήν λατρείαν, ὁπότε αἱ εἰκόνες ἐθεωροῦντο περιτταί ἤ καί τό συναμφότερον, ἐμμένοντες οὕτως ἑδραῖοι εἰς τήν διατύπωσιν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «ἡ τῆς εἰκόνος τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει». Ἀνεγνωρίζετο ὑπ᾽ αὐτῶν ὁ θεολογικός-λειτουργικός χαρακτήρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων παραλλήλως πρός τό παιδαγωγικόν-μορφωτικόν χαρακτῆρα αὐτῶν. Ἰδίᾳ ἀπό τῆς ἐμφανίσεως τῶν Χριστολογικῶν καί Τριαδολογικῶν ἐρίδων καί τῆς ἀναπτύξεως ὑπό τῶν Πατέρων τῆς διδασκαλίας περί τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ ἀνθρωπίνης καί θείας- ἡ εἰκονουργία συνεδέθη μετά τοῦ δόγματος καί τῆς λειτουργικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅτε τό 726 ὁ Λέων Γ´ἐκήρυσσε τήν κατάργησιν τῶν ἱερῶν εἰκόνων, ἡ Βυζαντινή αὐτοκρατορία ἀφ᾽ ἑνός μέν ἠπειλεῖτο κατά τά ἐδαφικά αὐτῆς καθεστῶτα ὑπό τῶν ἀλλοφύλων Ἀράβων, Βουλγάρων, Σλαύων καί Λογγοβάρδων, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ ἐμαστίζετο ἐσωτερικῶς ὑπό κοινωνικῆς, πολιτικῆς καί θρησκευτικῆς-ἠθικῆς κρίσεως καί ἰδεολογικῆς συγχύσεως. Ἡ πολυεθνική ὑφή τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους καί ἡ συνύπαρξις ὑπό

Τοῦ κ. Ἠλία Μπάκου, Δρ. Θεολογίας-Φιλολόγου

τήν αὐτήν θρησκευτικήν-πολιτικήν ἐξουσίαν ἀφ᾽ ἑνός μέν τῆς χριστιανικῆς πίστεως καί τῶν ἐξ αὐτῆς αἱρέσεων: Παυλικιανισμοῦ, Νεστοριανισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ καί τῶν παραφυάδων αὐτῶν, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ τοῦ Ἑλληνικοῦ, τοῦ Ρωμαϊκοῦ, τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καί τοῦ Ἀσιατικοῦ πνεύματος –ἀλληλοσυγκρουομένων μεταξύ των καί πάντων μετά τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος, τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί παραδόσεως– ἐκαλλιέργησαν ταχύτερον τήν εἰκονομαχικήν κρίσιν καί τήν κατέστησαν πολύπλευρον. Ἐντός τοιούτου κλίματος ἐκσπᾷ ἡ εἰκονομαχία ὡς μεταρρύθμισις, ὄπισθεν τῆς ὁποίας ὑποκρύπτονται καί αἱ χριστιολογικαί αἱρετικαί ἀντιλήψεις τῶν εἰκονομάχων. Τά βαθύτερα αἴτια τῆς εἰκονομαχικῆς κρίσεως δύνανται νά διακριθοῦν καθ᾽ ὅλας τάς ἐκφάνσεις τοῦ ἀγῶνος εἰς πρωτογενῆ καί ὑστερογενῆ, εἰς πρακτικά-μεταρρυθμιστικά καί θεολογικά-πνευματικά. Αἱ διατυπωθεῖσαι ἀπόψεις περί τῶν αἰτίων τῶν εἰκονομαχικῶν ἐρίδων πολλάκις διΐστανται μεταξύ των καί ἐκφράζουν τήν σύγχυσιν τῆς κρίσεως ταύτης. Ὁ ὅρος εἰκονομαχία εἶναι στενός διά νά καλύψη τήν περίοδον οὐσιαστικῶς, χρησιμοποιεῖται δέ κατ᾽ ἐπίφασιν, διότι ὄπισθεν αὐτοῦ ὑποκρύπτονται τά γενεσιουργά αἴτια, διακρινόμενα εἰς θεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά κ. ἄ.

 ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΟΠΟΥΣ Η ΑΡΕΤΗ. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς γράφει («Φιλοκαλία, Β´ τόμος») ὅτι ἡ ἀρετὴ πραγματοποιεῖται μέσα σὲ κόπους. Ἰδοὺ τὰ λόγια του: «Ἡ πάλη τῆς ἀρετῆς εἶναι τὸ νὰ ἀγωνίζεται μέσα σὲ κόπους. Ἔπαθλον τῆς νίκης γιὰ ὅσους ὑπομένουν αὐτὸν τὸν ἀγῶνα εἶναι ἡ ἀπάθεια τῆς ψυχῆς. Στὴν κατάσταση αὐτὴ ἡ ψυχὴ ἑνώνεται μέσῳ τῆς ἀγάπης μὲ τὸν Θεὸν καὶ χωρίζεται αὐτοπροαίρετα ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ τὸν κόσμον. Γιατὶ ἡ κακοπάθεια τοῦ σώματος, σὲ ὅσους ὑπομένουν, εἶναι εὐρωστία τῆς ψυχῆς».  ΜΗ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙΤΕ ΚΑΝΕΝΑ. Τὴν διδασκαλίαν αὐτὴν τὴν βρῆκα στὸ «Γεροντικόν», ὅπου ὁ Ἀββᾶς Θεόδωρος λέγει: «Δὲν ὑπάρχει ἄλλη τόσον μεγάλη ἀρετή, ὅσον τὸ νὰ μὴ καταφρονοῦμε καὶ νὰ μὴ ἐξευτελίζουμε σὰν πρόσωπον τὸν πλησίον». Καὶ ὅμως αὐτὴ ἡ ἀρετὴ ὑποβιβάζεται πολὺ στὸν σημερινὸν κόσμον…  ΠΟΙΟΣ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΜΑΣ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου: «Εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπέτυχαν τὴν σωτηρία τους χωρὶς προφητικὰ χαρίσματα καὶ ἐλλάμψεις καὶ θαυματουργίες. Χωρὶς τὴν ταπείνωσιν ὅμως κανεὶς δὲν πρόκειται νὰ εἰσέλθη στὸν νυμφῶνα. Διότι τὰ μὲν πρῶτα τὰ διαφυλάσσει ἡ δευτέρα, ἐνῶ ἀντιθέτως τὰ πρῶτα σὲ ἐπιπολαίους ἀνθρώπους ἐξαφάνισαν τὴν ταπείνωσιν. Γιὰ νὰ ταπεινούμεθα, ἔστω καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, ὁ Κύριος οἰκονόμησε τοῦτο: Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βλέπη τὰ τραύματά του, ὅπως τὰ βλέπει ὁ πλησίον του. Ἔτσι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ χρεωστοῦμε τὴν θεραπεία μας ὄχι στὸν ἑαυτόν μας, ἀλλὰ στὸν πλησίον καὶ στὸν Θεόν». Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.  ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΙΑ. Τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τὴν βρῆκα καὶ αὐτὴν στὸ «Γεροντικόν», ὅπου ὁ Ἀββᾶς Ἠσαΐας λέγει: «Σοφία δὲν εἶναι νὰ ἀνοίξης τὸ στόμα σου καὶ νὰ μιλήσης, ἀλλὰ τὸ νὰ ξέρης πότε πρέπει νὰ μιλήσης. Ἂν σιωπᾶς, νὰ ξέρης τὸ γιατὶ σιωπᾶς, καὶ ὅταν μιλᾶς νὰ ξέρης γιατὶ μιλᾶς. Νὰ προσέχης προτοῦ μιλήσης κι ὅταν μιλᾶς, νὰ λὲς αὐτά, ποὺ πρέπει νὰ πῆς. Νὰ ἐπιδιώκης προσεκτικὰ νὰ φαίνεσαι σὰν ἄνθρωπος χωρὶς γνώση, γιὰ νὰ ἀποφεύγης πολλὲς ταλαιπωρίες, γιατὶ ὅποιος προβάλλει τὸν ἑαυτόν του ὡς κάτοχο γνώσεων προκαλεῖ ὁ ἴδιος στὸν ἑαυτόν του ταλαιπωρίες». Πόσοι ὅμως ἀκολουθοῦν αὐτὴν τὴν ἀλήθεια;  Ο ΘΕΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ. Διαβάζω στὸν «ΚΓ´ Λόγον» τοῦ Ἁγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου τὴν ἀκόλουθη σημαντικὴ διδασκαλία καὶ τὴν μεταφέρω ἐδῶ πρὸς ὠφέλειαν ὅλων μας: «Ὅταν κάνεις σὲ κάποιον ἕνα καλόν, μὴ περιμένης ἀπὸ αὐτὸν ἀμοιβὴ καὶ θὰ ἀνταμειφθῆς ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ γιὰ τὰ δυό, δηλαδὴ καὶ γιὰ τὸ καλόν, ποὺ ἔκανες καὶ γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἐζήτησες ἀμοιβή. Καὶ ἂν εἶναι δυνατόν, μήτε γιὰ τὴν μέλλουσαν ἀνταμοιβὴν νὰ κάνης τὸ καλόν». Δυστυχῶς ὅμως καὶ αὐτὸ δὲν τηρεῖται ἀπὸ ὅλους.  ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸν «Λόγον» τοῦ Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Μεγάλου: «Τότε γίνεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πάνω στὴν γῆ, ὅπως στὸν οὐρανόν, ὅταν δὲν ὑπερηφανευόμαστε ὁ ἕνας κατὰ τοῦ ἄλλου, καὶ ὅταν χωρὶς ζηλοτυπίαν, ἀλλὰ μὲ ἁπλότητα εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ ἀγάπη, εἰρήνη καὶ χαρὰ μεταξύ μας καὶ θεωροῦμε τὴν προκοπὴ τοῦ πλησίον σὰν δική μας καὶ τὴν ἔλλειψή του σὰν δική μας ζημιά». Π. Μ. Σωτῆρχος

᾿Αρχιμ. π. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

ποὺ ἑορτάζουν τὸν μῆνα Μάρτιον Θὰ τοὺς βρῆτε στὶς ᾿Εκδόσεις τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ»

1) ῾Η ῾Αγία Εὐδοκία 2) ῾Ο ῞Αγιος Γεράσιμος ὁ ᾿Ιορδανίτης 3) ῾Ο ῞Αγιος Μᾶρκος ὁ ᾿Αθηναῖος 4) ῾Ο ῞Αγιος Μᾶρκος ὁ ῾Απλοῦς 5) Οἱ ῞Αγιοι 40 Μάρτυρες 6) ῾Η ῾Αγία Θεοδώρα ῎Αρτης 7) Ὁ ῞Οσιος Χριστόδουλος ὁ ἐν Πάτμῳ 8) ῾Ο ῞Αγιος ᾿Αλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ 9) ῾Ο ῞Αγιος Κύριλλος ῾Ιεροσολύμων 10) ῾Ο ῞Αγιος Εὐθύμιος ὁ Νέος 11) ῾Η ῾Αγία Ματρῶνα

Βιβλιοπωλεῖον τοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» Ὁδὸς Κάνιγγος 10 (Α´ ὄροφος) ᾿Αθῆναι 106 77, Τηλ. 210–38.16.206 ΦΑΞ 210–38.28.518

Διαπιστοῦται ὅτι ὁ χαρακτήρ τῆς κατ᾽ ἐπίφασιν λεγομένης εἰκονομαχίας ἦτο θεολογικός καί πνευματικός ὑπό διττήν μορφήν: πρακτικήν καί θεωρητικήν. Πρακτικήν μέν, διότι ἡ ἠθική κατάπτωσις καί ἡ κοινωνική ἀποσύνθεσις ὑπεβάθμισαν τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, ἐξέλιπεν ἡ ἀκρίβεια τοῦ βίου τῶν πιστῶν καί ἐσημειοῦντο καταχρήσεις καί ὑπερβολαί παντός εἴδους ἐν τῇ δημοσίᾳ καί ἰδιωτικῇ ζωῇ τοῦ Βυζαντίου. Πολλάκις διεπράττοντο σφάλματα ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ καί ὡς ἐκ τούτου ἦτο ἀπαραίτητος ἡ μεταρρύθμισις. Θεωρητικήν δέ, διότι εἶχε θεολογικάς-δογματικάς διαστάσεις, καί δή χριστολογικόν ὑπόβαθρον. Ἐνῷ παρήκμαζεν ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἀνέθαλλον αἱ αἱρέσεις Παυλικιανῶν, Νεστοριανῶν, Μονοφυσιτῶν καί αἱ παραφυάδες αὐτῶν, εἰσεχώρει ἰουδαϊκόν, μουσουλμανικόν καί ἀσιατικόν-ἀνατολικόν πνεῦμα καί ἀνεβίου ἡ ἑλληνική εἰδωλολατρεία ἐν τῇ πράξει τῆς ζωῆς, καί ὡς ἐκ τούτων ἐδοκιμάζετο ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ζωή καί ἡ παράδοσις αὐτῆς, ὡς καί ὁ ἐθνικός βίος τοῦ Βυζαντίου, ὅστις ἐστηρίζετο εἰς τήν ὀρθόδοξον πίστιν. Ἐν ἄλλοις λόγοις ἀνεζητεῖτο νέος τρόπος σκέψεως καί ζωῆς, νέος τύπος ἀνθρώπου. Πάντα ταῦτα ἐδημιούργησαν προβλήματα θεολογικά, κοινωνικά καί πολιτικά, τά ὁποῖα προσεπάθησεν ἡ Ἐκκλησία μετά τῆς Πολιτείας, ὡς πιστεύομεν, νά θεραπεύσῃ διά τῶν κανόνων τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀποτυχοῦσα ὅμως ἐν τῇ ἐφαρμογῇ αὐτῶν. Τήν θεραπείαν τῶν ἐλαττωμάτων τούτων τοῦ Βυζαντίου ἠθέλησεν ὁ Λέων Γ´ νά ἐπιτύχῃ διά μεταρρυθμιστικῶν νόμων, προσκρούσας ὅμως εὐθέως εἰς τήν πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας, τήν λαϊκήν πίστιν καί τό κοινόν αἴσθημα, ἐνεπλάκη εἰς τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα. Ὁ ἀγών ἐστράφη περί τάς χριστολογικάς κακοδοξίας τῶν εἰκονομάχων, ἰδίᾳ δέ περί τάς κατά τοῦ δόγματος τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ δυνατοῦ τῆς εἰκονίσεως αὐτοῦ, ὡς καί κατά τῆς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἐντεῦθεν ἑρμηνεύονται καλλίτερον αἱ θεολογικαί ἀντιλήψεις καί τά ἰδεολογήματα τῶν εἰκονομάχων, καί ἰδίᾳ αἱ προ-προτεσταντικαί ἰδέαι αὐτῶν, ἐξικνούμεναι μέχρι ἀθεότητος καί ἀποστασίας, μέ κίνδυνον νά ἀνατραπῇ ὁλόκληρος ὁ μέχρι τότε πολιτισμός τοῦ Βυζαντίου, καί νά ἀνακοπῇ ἡ συνέχεια αὐτοῦ καί ἡ μετέπειτα ἐξέλιξις. Ὅσον ἀφορᾷ ὅμως εἰς τάς ἐξενεχθείσας ἀπόψεις ὅτι τά προκαλέσαντα τήν εἰκονομαχίαν αἴτια ἦσαν: ἡ ἐπιβολή τῆς Ἀνατολῆς εἰς τό Βυζάντιον, ἡ ἀπειλή τῶν ὁμόρων ἀλλοφύλων λαῶν κατά τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ ἀνατολική προέλευσις τῶν Ἰσαύρων καί ἡ ἐπ᾽ αὐτῶν ἐπίδρασις Ἰουδαίων, Μουσουλμάνων καί Παυλικιανῶν, ἡ στρατιωτική ἀνασυγκρότησις τοῦ Βυζαντίου, ὁ γεωργικός ἀναδασμός, ἡ ἐπιβολή θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ Ἰουδαίων, Χριστιανῶν καί Μωαμεθανῶν, ἡ σύγκρουσις Ἑλληνικοῦ καί Ἀνατολικοῦ-Ἀσιατικοῦ πνεύματος, ἡ πάλη τῶν κοινωνικῶν τάξεων κ.ἄ, χωρίς νά ἀποκλείωνται, δέν αἰτιολογοῦν πλήρως τόν χαρακτῆρα τῆς εἰκονομαχίας, εἶναι ἐπιφανειακά καί δέν ἑρμηνεύουν καθόλου τήν βαθυτέραν κρίσιν. Πάντα ταῦτα διακρίνονται σαφῶς, συνυπάρχουν καί προσεπιβεβαιοῦν τό γεγονός ὅτι ὄντως διεταράχθη κατά τήν ἐν λόγῳ περίοδον ἡ οἰκονομική, κοινωνική, πολιτική καί στρατιωτική ἰσορροπίᾳ, πλήν ὅμως ἐτέθη πρόβλημα ἠθικῆς τάξεως, προσεβλήθη ἡ δογματική διδασκαλία καί ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας. Βάσει τῶν στοιχείων αὐτῶν δικαιολογεῖται καί ὁ μεταρρυθμιστικός χαρακτήρ τῆς εἰκονομαχίας. Τό μεταρρυθμιστικόν κίνημα τοῦ Λέοντος Γ´ προεβλήθη ἐκ τῶν ἄνω θεωρητικῶς καί πρακτικῶς καί διά νόμων, μέ ἀποτέλεσμα νά συγκρουσθῇ μέ τό δόγμα τῆς σαρκώσεως, μέ τήν λαϊκήν πίστιν καί εὐσέβειαν, νά ἐμπλακῇ γενικώτερον εἰς τά δογματικά καί λατρευτικά θέματα τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἐκτραπῇ εἰς ἀκρότητας καί φανατισμούς. Οὕτως ἀπεκαλύφθη ὅτι διά τῆς χριστιανοκατηγορίας, τῆς ἀρνήσεως: τῆς σαρκώσεως τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν λειτουργικῶν εἰκόνων καί τῶν ἱερῶν λειψάνων, τῶν πρεσβειῶν τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ, καί διά τῆς ἀναμείξεως εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν διοίκησιν ἡ εἰκονομαχία ἦτο αἵρεσις χριστολογική τῶν χριστιανοκατηγόρων εἰκονομάχων.

ΣΑΧΑΤΖΑ ΓΙΟΓΚΑ Μία διεθνής γκουρουϊστική κίνησις

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 Ἀπόστολος: Ἑβρ. ια´ 24 – 26, 32 – 40 Εὐαγγέλιον: Ἰωάν. α´ 44 – 52 Ἦχος πλ. α´.— Ἑωθινόν: Ε´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τὸ πρῶτο κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγελίου, μέρος τοῦ ὁποίου διαβάζουμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, μᾶς περιγράφει πῶς ἀνακαλύψανε οἱ μαθητὲς ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος σωτήρας καὶ λυτρωτής μας. Ἂς δοῦμε τὶς προσωπικές τους διακηρύξεις γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ πῶς κατόρθωσαν νὰ τὸν ἀνακαλύψουν.

Ὁ Ἀνδρέας λέγει στὸν ἀδελφό του Πέτρο·

«Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστὸς (1, 42). Βρήκαμε τὸν Μεσσία δηλαδὴ τὸ Χριστό· γιατί αὐτὸ σημαίνει ἡ λέξη Μεσσίας. Εἶναι αὐτός, ποὺ χρίεται ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἀποστέλλεται νὰ σώσει τὸ λαό του. Ἡ φράση αὐτὴ τοῦ Ἀνδρέα ἀποκαλύπτει ὅτι προϋπῆρχε ἐκ μέρους τῶν μαθητῶν ἐνδιαφέρον, ἔρευνα καὶ ἀναζήτηση γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία. Δὲν τοὺς ἀποκαλύφτηκε ὁ Χριστὸς εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχε. Βρήκανε τὸν Μεσσία, γιατί τὸν ψάχνανε. Ἡ ἀναζήτηση αὐτὴ ἐπιβραβεύεται ἀκόμη καὶ στοὺς εἰδωλολάτρες, ὅταν εἶναι ἁγνοὶ καὶ εἰλικρινεῖς ἀναζητητὲς τῆς ἀλήθειας. Αὐτοὶ μὴ ἔχοντας τὴν βοήθεια τῶν Γραφῶν ἔχουν τὴ φυσικὴ ἀποκάλυψη. Ἔτσι οἱ ἀστρολάτρες μάγοι, ψάχνοντας καὶ ἐρευνώντας τὰ ἀστέρια ὁδηγοῦνται στὸ μικρὸ Χριστό. Στὸν μεγάλο καὶ ἀληθινὸ καὶ οὐσιαστικὸ βασιλιὰ τῆς οἰκουμένης καὶ ὁλοκλήρου τοῦ σύμπαντος, «ὁρατοῦ τε καὶ ἀοράτου». Στὴν εὕρεση τοῦ Χριστοῦ φθάσανε ὁ Ἀνδρέας καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς βοηθούμενοι καὶ ἀπὸ τὸν πνευματικό τους πατέρα τὸν Τίμιο Πρόδρομο. Ἐκεῖνος τοὺς παρουσίασε τὸ Χριστὸ καὶ ἐπέστησε τὴ προσοχή τους νὰ τὸν προσέξουν λέγοντάς τους· «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ» (1, 36) καὶ ἀπὸ τότε ἄρχισαν ν᾽ ἀκολουθοῦν τὸν Ἰησοῦ. Συνεπῶς χρειάζεται καὶ πνευματικὸς βοηθὸς στὴν ἔρευνα. Ἐπίσης χρειάζεται καὶ ἀλληλοβοήθεια μεταξὺ τῶν ἐρευνητῶν. «Εἷς, πρὸς ἕνα, πρὸς Χριστὸν» ἦταν τὸ ἀρχαῖο σύνθημα τῶν χριστιανῶν. Ὁ Φίλιππος, ὁ ὁποῖος θ᾽ ἀκολουθήσει τὸ Χριστό, ἦταν ἀπὸ τὴν Βηθσαϊδά, τὴν πόλη τοῦ Ἀνδρέα καὶ τοῦ Πέτρου (1, 45). Συνεπῶς εἶχε εἰδοποιηθεῖ καὶ πληροφορηθεῖ ἀπ᾽ αὐτοὺς γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προετοιμασμένος καὶ ἕτοιμος, γιὰ νὰ συναντήσει τὸ Χριστό. Ὁ Πρόδρομος ἐνημέρωσε τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸν Ἰωάννη γιὰ τὸ Χριστό, ὁ Ἀνδρέας ἐνημέρωσε τὸν ἀδελφό του, τὸν Πέτρο· Ἀνδρέας καὶ Πέτρος ἐνημέρωσαν τὸν Φίλιππο καὶ ὁ Φίλιππος μὲ τὴ σειρά του ἔρχεται νὰ ἐνημερώσει τὸν Ναθαναήλ.

Ὁ Φίλιππος λέγει στὸν Ναθαναήλ·

«Ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ» (1, 46). Δὲν ἀρκοῦνταν οἱ μετέπειτα μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ στὶς ὑποδείξεις μόνο τῶν ἄλλων οὔτε στὴν προσωπική τους ἀναζήτηση. Μελετοῦσαν συγχρόνως τὴν Ἁγία Γραφὴ μέρα καὶ νύχτα· ἐντρυφοῦσαν στὰ θεόπνευστα κείμενά της καὶ ἐξέταζαν ἐρευνητικὰ τὰ νοήματά τους. Ἂς θυμηθοῦμε ἐδῶ αὐτό, ποὺ λέγει ὁ Ἀβραάμ, στὴν αἴτηση τοῦ πλουσίου νὰ σταλεῖ ὁ Λάζαρος στὸν κόσμο καὶ νὰ εἰδοποιήσει τοὺς πέντε ἀδελφούς του νὰ μετανοήσουν, γιὰ νὰ μὴ βασανιστοῦν στὸν Ἅδη, «ἔχουν τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες» ἀρκοῦν αὐτοί. Δὲν χρειάζεται κάποιο ἔκτακτο θαῦμα ἢ κάτι τὸ συνταρακτικὸ καὶ πρωτόγνωρο νὰ γίνει. Ἂν δὲν προσέξουν τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες, δὲν πρόκειται ν᾽ ἀκούσουν οὔτε κι ἂν κάποιος ἀναστηθεῖ ἐκ τῶν νεκρῶν (Λουκ. 16, 27– 31). Κι αὐτὸ πράγματι ἔγινε, ὅταν ἀναστήθηκε ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ ὁ Λάζαρος. Τότε ὄχι μόνο δὲν πίστεψαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ καὶ σκέφθηκαν νὰ σκοτώσουν καὶ τὸ Χριστὸ καὶ τὸ Λάζαρο (Ἰω. 11, 47– 52 καὶ 12, 10–11). Ἡ ἀξία τῆς μελέτης τῆς Γραφῆς φαίνεται καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μόνοι Ἰουδαῖοι, ποὺ δέχθηκαν τὸν Παῦλο, χωρὶς νὰ τοῦ δημιουργήσουν ζητήματα, ἦταν οἱ Ἰουδαῖοι τῆς Βεροίας, οἱ ὁποῖοι ἐρευνοῦσαν συνέχεια τὶς γραφὲς καὶ διαπίστωναν, ἂν τοὺς λέγει τὴν ἀλήθεια (Πράξ. 17, 11). «Ἔρχου καὶ ἴδε». Στὶς ἀντιρρήσεις τοῦ Ναθαναήλ, οἱ ὁποῖες ἦταν βασισμένες ἀφενὸς μὲν στὴν Ἁγία Γραφή, ποὺ ἔλεγε ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ καὶ ἀφετέρου στὴν τότε ἐπικρατοῦσα στοὺς Ἰουδαίους γνώμη ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ βγεῖ κάτι καλὸ ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ, ποὺ εἶχε κακὴ φήμη, ὁ Φίλιππος ἀντιτάσσει τὴν προσωπικὴ ἐμπειρία. «Ἔλα καὶ θὰ δεῖς». Θὰ τὸ διαπιστώσεις μόνος σου. Αὐτὸ ποὺ δὲν γνώριζε ὁ Ναθαναήλ, ὅτι πράγματι ὁ Χριστὸς γεννήθηκε στὴν Βηθλεέμ, ἀλλὰ πῆγε καὶ κατοίκισε στὴ Ναζαρέτ, θὰ τοῦ τὸ διόρθωνε ἡ προσωπικὴ ἐπαφὴ καὶ ἐμπειρία. Πολλὲς ἄσχημες προδιαθέσεις καὶ προκαταλήψεις χάνονται καὶ διορθώνονται μὲ τὴν προσωπικὴ ἐπαφή. Καὶ ὁ Ναθαναὴλ ξεκινᾶ νὰ βρεῖ τὸν Χριστὸ βασιζόμενος στὴν ὑπόδειξη τοῦ Φιλίππου. Καὶ πράγματι ἀποκτᾶ καὶ ὁ ἴδιος ἐμπειρία προσωπικὴ γιὰ τὸ Χριστό. Μόλις τὸν βλέπει ὁ Χριστὸς νὰ ἔρχεται τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι γνωρίζει τὸν χαρακτήρα του καὶ τί ἔκανε πρὶν τὸν φωνάξει ὁ Φίλιππος. «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» καὶ «Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε». Σὲ εἶδα κάτω ἀπὸ τὴν συκιὰ ἦταν παροιμιώδης φράση, ποὺ σήμαινε ἢ ὅτι προσευχόταν ἢ ὅτι διάβαζε Ἁγία Γραφή. Καὶ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι, ἂν παραμείνει κοντά του καὶ «μείζων τούτων ὄψει». Θὰ ἔχει κι ἄλλες μεγαλύτερες ἀποκαλύψεις. Θὰ δεῖ τὸν οὐρανὸ ἀνοιγμένο καὶ τοὺς ἀγγέλους νὰ ἀνεβαίνουν καὶ νὰ κατεβαίνουν ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου. Πρέπει ἐδῶ νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτεται στὸν Ναθαναήλ, διότι εἶχε μεγάλη ἁγιότητα βίου ἀλλὰ καὶ ἀσχολεῖτο συνεχῶς μὲ τὴν προσευχὴ ἢ τὴν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Ὁ Ναθαναὴλ λέγει στὸν Χριστό·

«Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (1, 50). Ὁ Ἀνδρέας κραύγασε χαρούμενος ὅτι βρῆκαν τὸν Μεσσία, ὁ Φίλιππος ὅτι βρῆκαν αὐτόν, γιὰ τὸν ὁποῖο γράψανε ὁ Μωυσῆς καὶ οἱ προφῆτες, τὸν Ἰησοῦ τὸν γιὸ τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ καὶ ὁ Ναθαναὴλ διακηρύττει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, συνεπῶς Θεός, καὶ ὁ πραγματικὸς βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. Ὁ Πέτρος ἀργότερα συνοψίζοντας τὶς ἀνωτέρω διαπιστώσεις θὰ πεῖ· «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16, 16). Ἀρχιμ. π. Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

(1ον) Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι συχνά κατηγοροῦν τούς χριστιανούς ὅτι δέν εἶναι ἐλεύθεροι καί δέν μποροῦν νά δημιουργήσουν καί νά ἀπολαύσουν τήν ζωή. Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἰσχυρίζονται, δεσμεύει καί ἀδρανοποιεῖ, γι᾽ αὐτό καί οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται κάθε ἠθικό φραγμό. Προφανῶς πρόκειται γιά ἐσφαλμένη ἀντίληψη, ἡ ὁποία ἀδικεῖ τούς χριστιανούς. Ἀπώτερος σκοπός τους εἶναι νά τούς θέσουν στό περιθώριο τῆς κοινωνίας, ἀποδυναμωμένους, ἄφωνους, χωρίς ἁρμοδιότητες, ἐνῶ αὐτοί νά δραστηριοποιοῦνται παρανόμως, χωρίς

ἐμπόδια καί ἐλέγχους. Ὁ Χριστός, σεβόμενος τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, εἶπε τό γνωστό σέ ὅλους λόγο: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Δηλαδή, ἐκεῖνος πού θά μέ ἀκολουθήσει εἶναι ἀπόλυτα ἐλεύθερος. Κανένας ἐκβιασμός, καμιά πίεση καί παραπλάνηση, Τό κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ ἀπευθύνεται σέ ἐλεύθερους ἀνθρώπους καί εἶναι ἀπαλλαγμένο ἀπό κάθε μορφή ἐξουσίας. Ἐκεῖνοι ὅμως, δέν εἶναι πάντα πρόθυμοι. Κωφεύουν καί ἀδιαφοροῦν, ὅπως ἔκαναν καί οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ. Εἶναι ἀποκαλυπτικά τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, πού σκοτώνεις τούς προφῆτες καί λιθοβολεῖς ὅσους

στέλνει ὁ Θεός σέ σένα, πόσες φορές θέλησα νά συνάξω τά παιδιά σου ὅπως ἡ κλώσσα συνάζει τά κλωσσόπουλα κάτω ἀπό τίς φτεροῦγες της, κι ἐσεῖς δέν τό θελήσατε. Γι᾽ αὐτό θά ἐρημωθεῖ ὁ τόπος σας». Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ἀπευθυνόμενος στούς Γαλάτες, λέει ὅτι «ὁ Χριστός μᾶς ἀπελευθέρωσε, γιά νά εἴμαστε ἐλεύθεροι. Παραμένετε, λοιπόν, σταθεροί στήν ἐλευθερία καί μή ξαναμπαίνετε κάτω ἀπό ζυγό δουλείας». «Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, σᾶς κάλεσε νά ζήσετε ἐλεύθεροι. Μόνο νά μή γίνει ἡ ἐλευθερία ἀφορμή γιά ἁμαρτωλή διαγωγή, ἀλλά μέ ἀγάπη νά ὑπηρετεῖτε ὁ ἕνας τόν ἄλλον». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ἐπίσης, λέει ὅτι «μέ τήν ἐλεύθερη ἐκλογή μας γινόμαστε καί διεφθαρμένοι καί σπουδαῖοι ἄνθρωποι». Δέν ὑπάρχει κάποια δέσμευση. Ὡστόσο, ἡ ἄρνηση

Μέ ἀφορμή ἀφ᾽ ἑνός μέν τό γεγονός τοῦ θανάτου τῆς ἱδρύτριας τῆς ἐν λόγῳ γκουρουϊστικῆς κίνησης, τῆς Shri Mataji Nirmala Devi, κατά τό πρόσφατο παρελθόν στίς 25– 2–2011, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ τό ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κίνηση δραστηριοποιεῖται καί στήν Ἑλλάδα θεωροῦμε χρήσιμο νά ἀναφερθοῦμε στήν ἐν λόγῳ γκουρουϊστική κίνηση γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος. Ἡ Σαχάτζα Γιόγκα εἶναι γκουρουϊστική κίνηση θεμελιωμένη πάνω στήν ταντρική Κουνταλίνη γιόγκα. Ἡ ἐν λόγῳ γκουρουϊστική κίνηση καί πρακτική εἶναι στενά συνδεδεμένη καὶ γνωστή κυρίως μέ τήν Γκουρού Nirmala Srivastava ἤ Shri Mataji Nirmala Devi, ὅπως εἶναι διεθνῶς γνωστή.

1. Ἡ Γκουρού τῆς κίνησης

Ἡ Shri Mataji Nirmala Devi γεννήθηκε στίς 21–3–1923 στό Chindrara τῆς Ἰνδίας καί πέθανε στίς 25–2– 2011 στήν Ἰταλία. Συσχετίστηκε ἀρχικά μέ χριστιανικό προτεσταντικό περιβάλλον. Ἀργότερα ἡ ἴδια ἐγκαταβίωσε στό ἄσραμ τοῦ Γκάντι. Σπούδασε ἰατρική καί ψυχολογία καί μέ τό σύζυγό της, ἀργότερα, πού ἦταν διοικητικό στέλεχος τοῦ Ο.Η.Ε, συσχετίστηκαν γιά ἱκανό χρονικό διάστημα μέ τήν γκουρουϊστική κίνηση τοῦ Οsho Rajneesh (1931–1990). Ἵδρυσε τή δική της γκουρουϊστική κίνηση μέ τήν ὀνομασία «Σαχάτζα γιόγκα» καί ἐμφανίστηκε δημοσίως τό 19701.

2. Ἡ τεχνική διαλογισμοῦ τῆς κίνησης

Ἡ τεχνική διαλογισμοῦ τῆς Σαχάτζα γιόγκα στοχεύει, σύμφωνα μέ τή διδαχή τῆς κίνησης, νά καθαρίσει τά ἐνεργειακά κέντρα τοῦ σώματος, τά γνωστά ὡς "τσάκρας" στόν Ἰνδουισμό, γιά νά ἐπιτύχει μιά ἐσωτερική μεταμόρφωση. Ὁ καθαρισμός τῶν ἐνεργειακῶν κέντρων κατά τή διδασκαλία τῆς κίνησης εἶναι ἀναγκαῖος, γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐσωτερική μεταμόρφωση, πού καθιστᾶ τόν διαλογιζόμενο «ἕτοιμο νά νιώσει τήν πανταχοῦ παροῦσα θεϊκή ἐνέργεια σάν μιά δροσερή αὔρα, ὅπως περιγράφεται στίς θρησκεῖες καί τίς γραφές τοῦ κόσμου»2.

3. Ἡ συγκρητιστική παράμετρος

Αὐτό, πού πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅλως ἰδιαιτέρως στήν ἐν λόγῳ γκουρουϊστική κίνηση, εἶναι ἡ μείξη καί ἡ χρήση χριστιανικῶν ὅρων μέ ἰνδουιστική νοηματοδότηση, χωρίς, ἐπίσης, νά ἀπουσιάζει μιά εὐρύτερη συγκρητιστική στόχευση3. Σέ ἑλληνικό ἔντυπο τῆς ὀργάνωσης ἀναφέρεται χαρακτηριστικά: «Προκειμένου νά γνωρίσουμε αὐτή τήν ἀλήθεια πολλοί προφῆτες καί διδάσκαλοι στάλθηκαν κατά καιρούς ἀπό τό Θεό, γιά νά μᾶς τήν φανερώσουν. Οἱ βασικοί δάσκαλοι ἤ Πρωταρχικοί Διδάσκαλοι εἶναι οἱ: Ἀβραάμ, Μωυσῆς, Σωκράτης, Λά-

ου–Τσού, Κονφούκιος, Τζάνακα, Ζαρατούστρας, Μωάμεθ, Νάνακα, Σάι Μπάμπα τοῦ Σιντρί»4. Ἡ γκουρού τῆς κίνησης Shri Mataji Nirmala Devi ταύτιζε τήν ἐνέργεια τῆς "Κουνταλίνη", πού τή θεωροῦσε θεία δύναμη μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα5. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ τήν ἴδια γκουρού ὁ Θεός ἦταν παρών ὡς Πατέρας τήν ἐποχή τοῦ Κρίσνα, ὡς Υἱός στό Χριστό καί ὡς Ἅγιο Πνεῦμα σήμερα μέσῳ τῆς Nirmala Devi6.(!) Σέ ἑλληνικό ἔντυπο τῆς ἐν λόγῳ γκουρουιστικῆς κίνησης ἀναφέρεται, ὅτι ἡ Shri Mataji Nirmala Devi «ἐπαναλαμβάνει ἁπλᾶ τίς θέσεις τοῦ Σωκράτη καί τοῦ Χριστοῦ7» σχετικά μέ τήν εὕρεση τῆς ἀλήθειας, πού κατά τήν κίνηση εἶναι γραμμένη μέσα μας. Κατά τήν Σαχάτζα Γιόγκα ἡ γκουρού Nirmala Devi ἐπαναφέρει τή δυνατότητα νά βρεῖ ἡ ἀνθρωπότητα μέσῳ αὐτῆς τήν ἀλήθεια. Σέ συνέντευξή της ἡ Shri Mataji Nirmala Devi στήν ἐφημερίδα Ἐλευθεροτυπία 27–5–1989 ἀναφέρει: "Πιστεύω ὅτι γεννήθηκα μέ τό χάρισμα τῆς ἐσωτερικῆς γνώσης, μέ προορισμό νά τό μεταδώσω". Γιά τήν κίνηση Σαχάτζα Γιόγκα ὅ,τι λέγει ἡ Καινή Διαθήκη σχετικά μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα κατανοεῖται ὡς ἀναφορά στήν Κουνταλίνι καί στή Shri Mataji Nirmala Devi. Ἡ ἀφύπνιση τῆς Κουνταλίνι κατά τήν κίνηση ἐπιτυγχάνεται μέσῳ τῆς γκουροῦ καί γίνεται αἰσθητή μέσῳ «δροσερῶν δονήσεων»8.

4. Ἡ σχέση τῆς Σαχάτζα γιόγκα καί τῆς “Νέας Ἐποχῆς”

Σέ ἑλληνικό διαφημιστικό φυλλάδιο τῆς κίνησης ἡ Σαχάτζα Γιόγκα συσχετίζεται μέ τή "Νέα Ἐποχή" ὡς ἔκφρασή της καί τρόπος προώθησης τῶν στόχων της. Ἀναφέρεται χαρακτηριστικά: «Ἐμεῖς τώρα εἰσερχόμαστε στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, ἡ ὁποία συνδέεται παραδοσιακά μέ τήν ἄνοδο τοῦ μητρικοῦ στοιχείου καί τῶν στοργικῶν θρεπτικῶν πτυχῶν τῆς ζωῆς. Σύμφωνα μέ τόν ἀστρολογικό τρόπο σκέψεως, βρισκόμαστε στό κατώφλι τῆς ἐποχῆς τῆς συνεργασίας καί τῆς συλλογικῆς συνείδησης, στήν ὁποία θά κυριαρχοῦν πνευματικές ἀξίες καί ἀνώτερες μορφές συνείδησης. Εἶναι αὐτό, πού ὁ C.G.Jung περιέγραψε ὡς τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν ὁποία ὁ κοινός ἄντρας καί ἡ κοινή γυναίκα θά ἀποχτήσουν τήν ἀνώτατη μορφή συνείδησης μέσῳ τῆς θείας δύναμης, πού στή Σαχάτζα Γιόγκα ὀνομάζεται Κουνταλίνη, ἡ μητέρα ἐνέργεια, πού κατοικεῖ μέσα μας».

5. Ἡ λατρεία τῆς Γκουροῦ

Ἡ γκουρού θεωρεῖται γιά τούς ὀπαδούς της ὡς ἐνσωμάτωση τῆς ἀρχέγονης καί πρωταρχικῆς θείας δύναμης καί προσωποποίηση τῆς ἐνέργειας μίας ἐκ τῶν θηλυκῶν θεοτήτων τοῦ Ἰνδουισμοῦ, τῆς Shakti9. Ἡ Shri Mataji Nirmala Devi

αἰσθητοποιεῖ ἐντός τῆς ὀργάνωσης αὐτό, πού οἱ ἄλλες θρησκεῖες λατρεύουν ὡς Θεό, γι᾽ αὐτό εἶναι ἀντικείμενο λατρείας, ἀφοσίωσης καί ἀπόλυτης ὑπακοῆς ἀπό τούς ὀπαδούς της10. Ἡ θεώρηση τῆς γκουροῦ ὡς "θεοῦ" ἀπό τούς ὀπαδούς της ἐκφράζεται στήν καθημερινή λατρευτική τους πρακτική, ὅπως π.χ. στό διαλογισμό, μπροστά στήν εἰκόνα της. Ἡ θεώρησή της ὡς "θεοῦ" πρέπει νά ἐμπεδωθεῖ καλά καί ἀπό αὐτά ἀκόμη τά μικρά παιδιά τῶν ὀπαδῶν της11. Γιά τούς ὀπαδούς τῆς κίνησης ἡ Shri Mataji Nirmala Devi θεωρεῖται καί θεραπεύτρια. Κάθε τί ἔξω ἀπό τή θέληση τῆς γκουροῦ παρουσιάζεται ὡς κακό, ὅπως κακό εἶναι ἀκόμη καί ἡ παραμικρή ἀμφισβήτηση ἤ ἀνυπακοή στίς ὁδηγίες της. Ἡ ὁποιαδήποτε ἀνυπακοή, κατά τούς ἰσχυρισμούς τῆς Shri Mataji Nirmala Devi, θά γίνει ἀφορμή νά παρουσιαστεῖ ἀνίατη ἀσθένεια στό ἀνυπάκουο ἄτομο12.

6. Ἡ διεθνής παρουσία της

Ἡ γκουρουϊστική κίνηση Σαχάτζα γιόγκα δραστηριοποιεῖται διεθνῶς σέ περίπου 100 χῶρες, ὅπως καί στήν Ἑλλάδα13. Ὁμάδες τῆς κίνησης ὑπάρχουν στήν Ἀθήνα, τή Θεσσαλονίκη, τό Βόλο, τή Χαλκίδα. Στίς ἐπισκέψεις τῆς Shri Mataji Nirmala Devi στή χώρα μας, στό παρελόν, τό ἑλληνικό παράρτημα τῆς κίνησης διοργάνωνε ἀνοικτοῦ χαρακτήρα διαλέξεις σέ διάφορους χώρους (π.χ. μεγάλα ξενοδοχεῖα, πνευματικά κέντρα), στήν προσπάθειά του νά διαφημίσει τήν Σαχάτζα Γιόγκα. Στήν κίνηση ἀνήκουν τά ἔντυπα: α) Meli News, β) The Divine Cool Breeze.

Ὑποσημειώσεις 1. Βλ. N. Scotland, A Pocket Guide to Sects & New Religions, σ.162. 2. Βλ. Δελτίο Πληροφόρηση, ἔκδ. Σαχάτζα Γιόγκα, 1/ Ἰανουάριος 2005, σ.17. 3. Βλ. J. Finger, Sahaja Yoga, στό LSSW, στ. 924. 4. Βλ. Εἰσαγωγή στή Σαχάτζα Γιόγκα, σ.14. 5. Βλ. KSR, σ. 333. 6. Βλ. KSR, σ. 333. 7. Βλ. Δελτίο Πληροφόρηση, ἔκδ. Σαχάτζα Γιόγκα, 1/ Ἰανουάριος 2005, σ. 17. 8. Βλ. Εἰσαγωγή στή Σαχάτζα Γιόγκα, σ. 14. 9. Bλ. Manfred Hutter, Sahaja Yoga, στό PNR, σ. 365. Πρβλ. Δ. Δακουρᾶ, Συμβολική τῶν Ἰνδικῶν θρησκευμάτων, σσ. 95–96. 10. Βλ. Περ. Bulletin de Liaison, Juin 1990, σ. 5. Ἐπισημαίνεται καί ἀλλοῦ πολύ χαρακτηριστικά: «Kritiker haben darauf hingewiesen, dass die Gründerin eine Gottähn liche Verehrung innerhalb der Bewegung beansprucht und zum Teil massiv in das Leben der Anhänger eingegriffen habe». Βλ. Περ. Confessio 2/ 2011, σ. 3. 11. Βλ. B. Dürholt IIse Kroll (Hrsg), Streifzung durch den religiösen Supermarkt, σ. 36. 12. Βλ. KSR, σ. 335. 13. Bλ. http://www. sahajayogahellas.org. Στήν ἐργασία τοῦ κ. Σωτ. Λιόση, Γνωστές θρησκεῖες, αἱρέσεις καί παραθρησκευτικές ὁμάδες στήν Ἑλλάδα, σ. 274, ἡ κίνηση ἀναφέρεται ἀνακριβῶς ὡς «Σαχάρα Γιόγκα».

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΙΣ

«Ζητοῦνται ἀκόμη μεγαλύτερες δόσεις ἑνὸς φαρμάκου, ποὺ ἀποδεικνύεται θανατηφόρο. Ζητοῦνται δεσμεύσεις, ποὺ δὲν λύνουν τὸ πρόβλημα, ἀλλὰ ἀναβάλλουν μόνο προσωρινὰ τὸν προαναγγελθέντα θάνατο τῆς Οἰκονομίας μας. Καὶ ὑποθηκεύουν, ταυτόχρονα, τὴν ἐθνική μας κυριαρχία. Ὑποθηκεύουν τὸν πλοῦτο, ποὺ ἔχουμε, ἀλλὰ καὶ αὐτόν, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποκτήσουμε στὰ ἐδάφη καὶ τὶς θάλασσές μας. Ὑποθηκεύουν τὴν Ἐλευθερία, τὴ Δημοκρατία, τὴν Ἐθνική μας Ἀξιοπρέπεια. Στὴ διαμόρφωση τῶν ἀποφάσεων, οἱ φωνὲς τῶν ἀπελπισμένων, οἱ φωνὲς τῶν Ἑλλήνων, ἀγνοοῦνται προκλητικά...». Αὐτὰ μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονται στὴ συγκλονιστικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου πρὸς τὸν Πρωθυπουργὸ κ. Παπαδῆμο, ἡ ὁποία δημοσιοποιήθηκε στὶς 2.2.2012. Ἡ ἐπιστολὴ καταγγέλλει μὲ παρρησία τὴν ἀδιέξοδη καὶ κοινωνικὰ ἀνάλγητη πολιτικὴ τῶν μνημονίων καὶ καταλήγει μὲ μία ὑπενθύμιση τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν μας, ποὺ εἶναι πολυτιμότεροι καὶ μακροβιότεροι ἀπὸ τοὺς ὑλικούς. Ὁ

Μακαριώτατος τονίζει ὅτι ἡ Ἑλλάδα τοῦ Πολιτισμοῦ, ἡ Ἑλλάδα τῆς Ἱστορίας, ἡ Ἑλλάδα τῶν παραδόσεων δὲν μπορεῖ νὰ χαθεῖ... Μπορεῖ καὶ πάλι νὰ τραβήξει μπροστά! Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν μακραίωνα πορεία της πάντα διαφύλαξε τὴν οἰκουμενικὴ ἀποστολή της

τῆς εὔκολης διαφθορᾶς προϋποθέτει πνευματικό ἀγώνα, γιατί ἡ προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου ἀλλάζει δύσκολα. Οἱ ἄνθρωποι, ὅταν δέν ἔχουν προσανατολισμό, ἀκολουθοῦν τόν κατηφορικό δρόμο τῆς φιλήδονης ἁμαρτίας. Ἀντίθετα, ὁ δρόμος τῆς ἀρετῆς εἶναι ἀνηφορικός καί προϋποθέτει ἀγαθή προαίρεση. Ὁ Γέροντας Παΐσιος τονίζει ὅτι «κάθε ἄνθρωπος ἔχει τήν κλίση του. Ὁ Καλός Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο ἐλεύθερο. Ἔχει ἀρχοντιά· σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καί ἀφήνει ἐλεύθερο τόν καθένα νά ἀκολουθήση τόν δρόμο. πού τόν ἀναπαύει. Δέν τούς βάζει ὅλους στήν ἴδια γραμμή μέ μιά στρατιωτική πειθαρχία». Ἡ ἐλευθερία εἶναι ἕνα πνευματικό ἄθλημα. Περιέχει ἕνα ἀδιάκοπο ἀγώνα, γιά νά διατηρηθεῖ καί νά ἀποδώσει οὐσιαστικούς καρπούς. Νά μή

τήν περιορίζουμε στή δυνατότητα, πού ἔχουμε νά ἐπιλέγουμε ὅ,τι θέλουμε. Εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμο, γιά τόν κάθε χριστιανό ἐκεῖνο πού ἀναφέρεται στήν ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰακώβου: «Ὁ παρακύψας εἰς νόμον τέλειον τόν τῆς ἐλευθερίας καί παραμείνας, οὗτος οὐκ ἀκροατής ἐπιλησμονῆς γενόμενος, ἀλλά ποιητής ἔργου, οὗτος μακάριος ἐν τῇ ποιήσει αὐτοῦ ἔσται». Δηλαδή, «ὅποιος πρόσεξε, μελέτησε καλά καί ἐμβάθυνε στόν τέλειο νόμο τοῦ Εὐαγγελίου, πού ἐλευθερώνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία, καί ἔμεινε σταθερός στό νόμο αὐτό καθιστώντας τον μόνιμο φρόνημά του καί ὁδηγό του, αὐτός δέν ἔγινε ἀκροατής, πού ξεχνᾶ γρήγορα ὅσα ἄκουσε, ἀλλά τηρητής πού κάνει ἔργα καί δέν λέει μόνο λόγια. Αὐτός θά εἶναι μακάριος μέ τήν ἐκτέλεση καί τήν ἐφαρμογή τοῦ νό-

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος

καὶ τὸ πανανθρώπινο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως γιὰ τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων στάθηκε μητέρα καὶ τροφὸς σὲ ὅλες τὶς δύσκολες περιστάσεις. Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦταν ποικιλόμορφη. Ἡ ἠθική μας ἀνάπλαση, ἡ κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη, ἡ διαμόρφωση χαρακτήρων, ἡ καλλιέργεια τῶν γραμμάτων καὶ τῆς τέχνης, ἡ ἀγωνιστικότητα ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἐθνικῆς Ἀνεξαρτησίας, αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα συνέθεσαν καὶ συνέδεσαν τοὺς ἄρρηκτους δεσμοὺς Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέδειξε ἐμπράκτως ὅτι μπορεῖ νὰ συνδυάσει τὸ ἐθνικὸ μὲ τὸ οἰκουμενικό, τὴν ἀγωνιστικότητα μὲ τὴν κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη. Οἱ ἑλληνορθόδοξες κοινότητες ὑπὸ δουλείαν βοηθοῦσαν τοὺς φτωχοὺς καὶ τὰ

ὀρφανά, ὀργάνωναν τὴν παραγωγὴ καὶ τὴν οἰκονομία, ἀλλὰ ταυτοχρόνως καλλιεργοῦσαν τὸν πόθο γιὰ τὴν ἐλευθερία. Τὸ κοινοτικὸ σύστημα τῶν ὑποδούλων βασίσθηκε στὴν Ὀρθόδοξη ἐνορία καὶ τὰ καταστατικὰ πολλῶν κοινοτήτων καὶ συνεταιρισμῶν εἶναι γραμμένα ἀπὸ τοὺς τοπικοὺς Ἐπισκόπους. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι σὲ μία ἐποχὴ κρίσης τοῦ παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν μαρξιστικῶν καθεστώτων ἀμερικανοὶ κοινωνιολόγοι προτείνουν τὸν Κοινοτισμὸ ὡς τὴν Τρίτη λύση γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τὴν οἰκονομία. Στὴ σύγχρονη κρίση ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔμεινε οὔτε θὰ μείνει ἀπαθής. Ἤδη χιλιάδες ἄνθρωποι σιτίζονται ἀπὸ τὰ συσσίτια τῶν Ἐνοριῶν σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Ἑλλάδας. Ὑπὸ τὶς ὁδηγίες τῶν Ἐπισκόπων οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἐθελόντριες κυρίες προσφέρουν δωρεὰν τὸ φαγητὸ τῆς ἡμέρας σὲ ὅποιον ἔχει ἀνάγκη χωρὶς νὰ ἐρωτοῦν τὸ θρήσκευμα ἢ τὴ ἐθνική του καταγωγή. Ὅμως πέραν τῆς ὑλικῆς συνδρομῆς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει καὶ ἕνα ἄλλο ἴσως σημαντικότερο ρόλο. Τὴν ἀναζήτηση καὶ θεραπεία τῶν πνευματικῶν αἰτίων τῆς κρίσης. Κάθε σκεπτόμενος Ὀρθόδοξος ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

μου», ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Π.Ν. Τρεμπέλας. Τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου σέβονται καί οἱ Ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι ἐργάζονται στόν πνευματικό ἀγρό τῆς Ἐκκλησίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στίς ἡμέρες μας ἦταν ὁ Γέροντας Πορφύριος, ὁ ὁποῖος «σεβόταν τήν ἰδιαιτερότητα τῆς προσωπικότητας τοῦ ἄλλου, διότι αὐτός ἦταν “εἰκών τῆς ἀρρήτου δόξης τοῦ Θεοῦ, εἰ καί στίγματα φέρων πταισμάτων”. Τόν δεχόταν ὅπως ἦταν, ἔστω καί παραμορφωμένον ἀπό τήν ἁμαρτία. Δέν ἐπιχειροῦσε νά τόν ἀλλάξει βίαια, ἀλλά προσευχόταν μυστικά νά θελήσει ἐκεῖνος νά ἀλλάξει, ἀγαπώντας τό Χριστό». Ἔλεγε μάλιστα: «Ἐγώ βρέ δέ μιλάω σέ κανένα γιά τό Χριστό, ἐάν δέ θέλει, ἐάν δέ μοῦ τό ζητήσει». Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης


Σελὶς 4η

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ*

Η ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ

Διατί μὲ τατουάζ;

Εἰς μνημόσυνον ἐπί τῇ συμπληρώσει 30 ἐτῶν ἀπό τῆς κοιμήσεώς του

Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ Ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γεννήθηκε τὸ 1910 στὴν Ἀνάληψη Τριχωνίδος ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς πολύτεκνης οἰκογένειας. Ἐκεῖ, στὴ γενέτειρά του, ἔζησε τὰ παιδικά του χρόνια καὶ ἐκεῖ ἄντλησε ἡ παιδική του ψυχὴ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ βιώματα, κοντὰ στὰ ξωκκλήσια καὶ στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁϊγιάννη τοῦ Προδρόμου. Ἐκεῖ πρωτοδιάβασε βίους Ἁγίων, τῶν ὁποίων ἡ ἐπίδραση, ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε, ἦταν ἀποφασιστικὴ γιὰ τὴ μετέπειτα πορεία τῆς ζωῆς του. Μετὰ τὶς γυμνασιακές του σπουδὲς στὸ Γυμνάσιο Ναυπάκτου, ἀπʼ ὅπου ἀποφοιτᾶ τὰ 1928, ἔρχεται στὴν Ἀθήνα μὲ συγκεκριμένο προσανατολισμὸ καὶ μεγάλη δίψα νὰ σπουδάσει Θεολογία. Τελειώνει τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν τὸ 1933. Γίνεται θεολόγος μὲ ἱερὸ πόθο νὰ καταστεῖ κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὄχι νὰ διαλέξει τὰ στενὰ ὅρια μίας ἐπαγγελματικῆς ἀξιοποιήσεως τοῦ πτυχίου. Δὲν φιλοδοξεῖ δηλαδὴ νʼ ἀκολουθήσει τὴ σταδιοδρομία ἑνὸς ἐκπαιδευτικοῦ, καθηγητοῦ τῶν θρησκευτικῶν. • ΝΕΟΣ μὲ ὁρμή, μὲ χαρίσματα, μὲ ὁράματα γιὰ μία καλύτερη κοινωνία, ποὺ μπορεῖ νὰ στηριχθεῖ μόνο στὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἀποφασίζει νὰ γίνει ἱεροκήρυκας, δάσκαλος σὲ πλατειὰ βάση. Τὸ κήρυγμά του ἔχει μία ζωντάνια καὶ ἀμεσότητα, ποὺ ἀναγνωρίζουν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ οἱ δάσκαλοί του. Ἔχει ὁ λόγος του τὸ χάρισμα τῆς ζεστῆς ἐπικοινωνίας μὲ τὸ ἀκροατήριο. Ἀγγίζει τὶς ψυχές τους. Κατὰ τὰ ἔτη 1936 - 1937 ὑπηρετεῖ ὡς ἱεροκήρυκας κατηχητὴς στὴ Μητρόπολη Αἰτωλοακαρνανίας. Πάνω ὅμως στοὺς πρώτους ἐνθουσιασμοὺς καὶ τὰ πρῶτα μεγάλα σκιρτήματα καὶ ὁράματα τῆς ἱερῆς ἀποστολῆς του, ἔρχεται ἡ μπόρα τοῦ Ἑλληνοϊταλικοῦ πολέμου. Στὸ μεγάλο αὐτὸ Ἔπος τοῦ 1940 παίρνει μέρος ὡς ὑπαξιωματικὸς στὴν πρώτη γραμμή. Ζωντανὴ ἱστόρηση γεγονότων ἀπὸ τὸ Ἀθάνατο Ἔπος καταγράφονται στὸ βιβλίο του: «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ '40». Στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Κατοχῆς, ποὺ ἐπακολούθησαν, τὸν βρίσκουμε στὰ Γιάννενα ἀγωνιστή, νὰ κρατάει ἀναμμένη τὴ λυχνία τῆς ἐθνικῆς περηφάνειας, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ἀντίστασης κατὰ τῆς τυραννίας. Ἐκεῖ ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὶς Ἀρχὲς Κατοχῆς καὶ γιὰ τὴν Ἐθνικὴ δράση του καταδικάζεται σὲ θάνατο. Ἀπὸ τὸ Φεβρουάριο τοῦ 1944 μέχρι τὴν 1η Ἰουνίου τοῦ 1956 ἐργάζεται ὡς ἱεροκήρυκας κατηχητὴς στὴν Αἰτωλοακαρνανία. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ μὲ τὸ κήρυγμα ἀναπτύσσει θαυμαστὴ κοινωνικὴ δραστηριότητα στὴν περιοχὴ αὐτή. Γιὰ τὴν ἐξύψωση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τῆς ὑπαίθρου ἱδρύει τὸ 1947, στοὺς Παπαδάτες Μακρυνείας, ἐργαστήριο κοπτικῆς καὶ ραπτικῆς, ὑφαντικῆς καὶ πλεκτικῆς γιὰ τὰ ἄπορα κορίτσια. Κάτι παρόμοιο κάνει ἀργότερα (1954) στὸ Θέρμο τῆς Τριχωνίδος. Φροντίζει ἐπίσης γιὰ τὴ λειτουργία στὰ χωριὰ αὐτὰ νυχτερινῶν σχολείων, γιὰ τοὺς ἀναλφάβητους. Τὸ 1948 ὀργανώνει στὴ Μακρυνεία πρότυπο ἀγρόκτημα μὲ πτηνοτροφεῖο, Μελισσοκομεῖο, Ζωοτεχνικὸ τμῆμα καὶ Φυτώριο ὀπωροφόρων δένδρων γιὰ τὴ διάδοση τῆς δενδροκομίας. Στὰ χωριὰ ποὺ περιοδεύει κηρύττοντας βλέπει καὶ τὶς ἀνθρώπινες ἀνάγκες καὶ κάνει ὅ,τι μπορεῖ, ὥστε νὰ γίνει ἡ ζωὴ τους καλύτερη. Ἐπιχειρεῖ γεωτρήσεις σʼ ἀναζήτηση νεροῦ. Ἐπιστρατεύει γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ κατοίκους τῶν χωριῶν. Καὶ ἡ ἐπιμονὴ του στέφεται μʼ ἐπιτυχία παρὰ τὶς προσωρινὲς μεμψιμοιρίες καὶ ἀπογοητεύσεις. Ἔτσι ὑπάρχουν σήμερα πλούσιες πηγὲς νεροῦ, ποὺ φέρουν τὴν ὀνομασία τοῦ ἐπιθέτου του, «Βρύσες Βασιλόπουλου». Εἰσέρχεται ἔπειτα ὥριμος στὸν ἱερὸ κλῆρο. Χειροτονεῖται Διάκονος στὸν κατάμεστο ἱερὸ Ναὸ τῆς

Ἁγίας Τριάδος Ἀγρινίου ἀπὸ τὸ Μητροπολίτη Αἰτωλοακαρνανίας Ἱερόθεο, στὶς 20 Μαΐου 1951, ἡμέρα Κυριακή. Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα 21 Μαΐου 1951, χειροτονεῖται Πρεσβύτερος, καὶ τοῦ ἀπονέμεται τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καὶ τὸ λειτούργημα τοῦ Πνευματικοῦ, στὸν Ἱερὸ Ναὸ

Ὁ π. Χαρ. Βασιλόπουλος κρατώντας τμῆμα κορμοῦ δένδρου, ποὺ εἶχε φυτέψει ὁ π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Σὲ κάθε τομὴ ὑπῆρχε τὸ σχῆμα σταυροῦ.

Ἁγίου Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης τῆς ὁμώνυμης Κοινότητας τῆς Ἐπαρχίας Τριχωνίδος. Ἔτσι, ἀπὸ τὴ χρονολογία αὐτή, στὸ κήρυγμα καὶ στὴ γενικότερη κοινωνικὴ δράση του, προστίθεται καὶ τὸ ἱερὸ λειτούργημα τῆς Ἱερωσύνης καὶ συγχρόνως τὸ βαρὺ καὶ ὑπεύθυνο πνευματικὸ ἔργο τοῦ ἐξομολόγου, στὴ Μητροπολιτικὴ περιφέρεια τῆς Αἰτωλοακαρνανίας καὶ στὸ Ἀγρίνιο εἰδικότερα. ΑΛΛΑ τὸ πιὸ μεγάλο κεφάλαιο τῆς ἀκάματης δραστηριότητός του, τὸ πιὸ λαμπρὸ στάδιο πνευματικῶν ἀγώνων, ἀρχίζει μὲ τὸν ἐρχομό του στὴν Ἀθήνα. Ἐπίκεντρό του ἀρχικὰ ἐδῶ εἶναι τὸ μικρὸ ἐκκλησάκι στὴν ὁδὸ Ρόμβης. Ἐκεῖ ἐξομολογεῖ, κηρύττει, διδάσκει, κατευθύνει. Ἐκεῖ ρίχνει τὴν καλὴ ζύμη, διευρύνει τὸν κύκλο τῶν γνωριμιῶν του, προσανατολίζεται σὲ νέες δραστηριότητες καὶ βάζει σʼ ἐνέργεια προγράμματα ἄμυνας καὶ προβολῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. • ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΙ πολὺ γρήγορα ὅτι λειτουργεῖ ἕνας μηχανισμὸς σκοτεινῶν δυνάμεων, ποὺ ἀποσκοπεῖ, μὲ ξενικὲς προπαγάνδες καὶ σκοτεινὲς ἀντίχριστες αἱρέσεις, νὰ διαβρώσει τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλλάδα. Βλέπει ὅτι οἱ αἱρέσεις αὐτὲς δροῦν ὀλέθρια γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα καὶ παράλληλα διαπιστώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει ἕνα ἐπιτελικὸ ὄργανο, ποὺ νὰ ἐνημερώνει καὶ νὰ ξεσκεπάζει αὐτὲς τὶς ἐπικίνδυνες αἱρέσεις. • Αὐτὴ ἡ πραγματικότητα τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἵδρυση τῆς «Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως» (Π.Ο.Ε.), 21 Νοεμβρίου 1958, στὴν Ἀθήνα, σωματεῖο, ποὺ στὴ συνέχειά του, ἔχει νὰ ἐπιδείξει πλούσια χριστιανικὴ καὶ ἀντιαιρετικὴ δράση. • Ἡ ἀντιαιρετικὴ αὐτὴ δραστηριότητα ἔπρεπε νὰ ὑποστηρίζεται καὶ ἀπὸ ἕνα δημοσιογραφικὸ ὄργανο, ἀπὸ μία ἐφημερίδα. Ὡραῖος καὶ θεάρεστος στόχος, ποὺ ὅμως προσέκρουε, ὅπως ὁ ἀείμνηστος ἔλεγε, «στὸν ἀργύρη», δηλαδὴ στὰ οἰκονομικά. Καὶ ὅμως τὸ τόλμημα ἔγινε τὸ 1961. Ἔγινε ἡ ἔκδοση τῆς ἐφημερίδας καὶ συνεχίζει ἔκτοτε τὴν ἔκδοσή της, δίνοντας μάχες καὶ καταγγέλλοντας σκοτεινὰ σχέδια κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐφημερίδα αὐτή, παρὰ τὶς ἀτέλειές της καὶ τὰ τυχὸν λάθη της, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἔγκυρο καὶ σοβαρὸ ὄργανο Ὀρθοδόξου ἀγῶνος. • Ἀπὸ τὸ 1962 μέχρι τὸ 1968 διετέλεσε Ἡγούμενος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀσωμάτων Πετράκη, ἀπʼ ὅπου ἀπομακρύνθηκε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς δικτατορίας. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγώνας παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ. Στὴν αἴθουσα τῆς «Πανελληνίου

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΙΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

κατανοεῖ ὅτι ἡ κρίση τῆς οἰκονομίας προκλήθηκε ἀπὸ τὸν ὑλισμό, τὸν εὐδαιμονισμό, τὸν καταναλωτισμό, τὴν ἀλαζονεία, τὴ μανία νὰ δείχνουμε πλουσιότεροι ἀπὸ τὸν γείτονα ἔστω καὶ ἂν τὸ σπίτι μας πεινάει. Ὁ ὑπερδανεισμὸς τῶν νοικοκυριῶν καὶ ὁ ὑπερδανεισμὸς τῶν κρατῶν εἶναι ἕνας φαῦλος κύκλος, ποὺ ὁδήγησε τὶς μὲν οἰκογένειες σὲ ἀπελπισία καὶ αὐτοκτονίες, τὰ δὲ κράτη, ὅπως τὸ Ἑλληνικό, σὲ ταπεινωτικοὺς ὅρους, ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ δανειστές. Τὸ ἂν παραποιήθηκαν στοιχεῖα, γιὰ νὰ ὑποδουλωθοῦμε στὸ ΔΝΤ εἶναι κάτι, ποὺ ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ διερευνηθεῖ. Ἀλλὰ τὸ πνευματικὸ πρόβλημα παραμένει. Ξεφύγαμε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς Ἑλληνορθόδοξης παράδοσης καὶ ὑποδουλωθήκαμε στὰ ὑλιστικὰ πάθη καὶ στὸν μιμητισμὸ ξενόφερτων ἠθῶν καὶ ἐθίμων. Ὀρθῶς ἐπισημαίνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὅτι ἡ μέχρι σήμερα ἀκολουθουμένη συνταγὴ εἶναι θανατηφόρα καὶ οἱ δανειστὲς μᾶς ζητοῦν νὰ τὴν συνεχίσουμε. Ὀρθότατα ἐπίσης καταγράφει τὴν ἐλπίδα, ποὺ μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας ὅτι αὐτὴ ἡ προβληματικὴ Ἑλλάδα μπορεῖ καὶ πάλι νὰ σταθεῖ στὰ πόδια της. Ἀρκεῖ νὰ θυμηθεῖ ὁ λαός μας ὅτι ἀνήκει στὴν Ἑλλάδα τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῶν παραδόσεων καὶ νὰ μὴ ἀφήνεται νὰ ποδηγετεῖται ἀπὸ τὶς προπαγάνδες, ἀπὸ τὰ παπαγαλάκια, ἀπὸ τὰ τουρκικὰ σή-

ριαλ, ἀπὸ τὴν παιδεία ἄνευ προτύπων, ἀπὸ τὴν κατατρομοκράτηση καὶ τὴν ἀπαισιοδοξία, ποὺ κάποιοι σκοπίμως καλλιεργοῦν. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὰ ἀπαισιόδοξα κηρύγματα. Διότι γνωρίζει ὅτι μετὰ τὴ Σταύρωση πάντα ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση. Φυσικὰ μέσα στὸν κυκεώνα τῶν προβλημάτων καὶ τῶν διλημμάτων πολλοὶ συνέλληνες θὰ ἀναρωτηθοῦν τί τελικὰ ὠφελοῦν οἱ διαπιστώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὅταν ἐπικρέμαται πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας ἡ Δαμόκλειος σπάθη τοῦ νέου μνημονίου. Πιστεύω ὅτι τέτοιες ἐπισημάνσεις εἶναι εὐεργετικὲς καὶ γιὰ τοὺς ἄρχοντες καὶ γιὰ τοὺς ἀρχομένους. Διότι δὲν βασίζονται στὴ σκοπιμότητα προσπορισμοῦ συγκεκριμένου ὀφέλους, ἀλλὰ ἐρείδονται στὰ ἀκλόνητα θεμέλια τῆς Ἑλληνορθόδοξης Αὐτοσυνειδησίας μας, ἡ ὁποία μᾶς κράτησε ὄρθιους σὲ ἀκόμη πιὸ δύσκολες ἐποχές. Ἡ ἀγωνιστικὴ παρουσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὰ ἑλληνικὰ πράγματα καταδεικνύει ὅτι ἡ ἐθνικὴ ἀφύπνιση καὶ ἡ κοινωνικὴ δικαιοσύνη δὲν εἶναι ἀσύμβατα στοιχεῖα, ὅπως κάποιες ἰδεολογίες πρεσβεύουν. Στὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση τὸ ἐθνικὸ καὶ τὸ κοινωνικὸ συνυπάρχουν ἁρμονικὰ καὶ σήμερα βοηθοῦν τὴ δημοκρατία μας νὰ γίνει μία δημοκρατία εὐθύνης. Ἡ παρέμβαση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔρχεται στὴν κατάλληλη στιγμή, γιὰ νὰ δώσει μηνύματα στοὺς κυβερνῶντες καὶ ἐλπίδα στὸν λαό.

Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως» (Π.Ο.Ε) γίνονται συγκεντρώσεις Χριστιανῶν καὶ ἀκούγονται πύρινα τὰ κηρύγματα τοῦ μακαριστοῦ π. Χαραλάμπους, ποὺ ξεσκεπάζει τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ καταγγέλλει τοὺς ἐχθρούς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἔθνους. • Δὲ φτάνουν ὅμως τὰ κηρύγματα, οἱ ὁμιλίες καὶ τὰ δημοσιεύματα τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου». Χρειάζονται καὶ βιβλία. Βιβλία μικρὰ καὶ μεγάλα. Βιβλία φθηνά, εὐκολοδιάβαστα ἀπὸ τὸ λαό, ποὺ νὰ τὸν πληροφοροῦν τί μεθοδεύουν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ νὰ τὸν προετοιμάζουν γιὰ ἄμυνα καὶ μάχη ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἔθνους. ΑΡΧΙΖΕΙ, λοιπόν, τότε ὁ μακαριστὸς π. Χαράλαμπος τὰ μεγάλα ξεσκεπάσματα. Μὲ ἀδιάσειστα στοιχεῖα ἀποκαλύπτει καὶ καταγγέλλει τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις, τὶς αἱρέσεις καὶ ὅλα τὰ κυκλώματα, ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ αὐτές. Τὸ μικρὸ τυπογραφεῖο τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου», ποὺ ἦταν τότε στὴν ὁδὸ Ζωοδόχου Πηγῆς 109, δουλεύει ἐντατικά. Ἐκδίδονται τὰ ἀποκαλυπτικὰ βιβλία: «Ξεσκέπασμα τῆς Μασωνίας», τὸ «Ξεσκέπασμα τῶν Ἰεχωβάδων». Καὶ ἀκολουθεῖ ἔπειτα τὸ 1971 τὸ βιβλίο «Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς μάσκα», ἕνα βιβλίο - βόμβα, ποὺ ξεσκεπάζει τοὺς σκοτεινοὺς μηχανισμοὺς, ποὺ ἐπιδιώκουν καὶ μεθοδεύουν τὴν ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν Παπισμό. Στὴν πολύπλευρη ἀκάματη δραστηριότητά του δὲν ξέρει κανεὶς τί νὰ προτάξει. Ὁπωσδήποτε ὅμως κορυφαία θέση παίρνει ἡ δραστηριότητά του ὡς σπουδαίου καὶ πολυγραφότατου συγγραφέα. ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ του ἔργο ἀποτελοῦν ἑκατοντάδες βιβλία. Ἀπʼ αὐτὰ τὸ σπουδαιότερο, νομίζουμε, εἶναι τὸ πεντάτομο ἔργο του «Ἡ Ἀποκάλυψη Ἐξηγημένη» καθὼς καὶ «Ἡ Ἁγία Γραφὴ Ἐξηγημένη», δηλαδὴ «Τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον» καὶ «Τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιον». ΕΠΙ ΠΕΝΗΝΤΑ περίπου χρόνια Χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς δράσεως δίνει ὑπὲρ Χριστοῦ καὶ Πατρίδος καὶ τὴν ὕστατη ἰκμάδα τῆς ζωῆς του, χωρὶς νὰ παραπονεῖται, ποὺ δὲν ἔγινε Ἀρχιερέας, χωρὶς νὰ κρατάει κακία, διότι πότε τοῦ ἀφαιροῦσαν τὸ ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καὶ πότε τοῦ ἀπαγόρευαν νὰ κηρύττει! Ἡ ἔντονη πνευματικὴ ἐργασία, οἱ παλιές, πολύχρονες καὶ κοπιαστικὲς πορεῖες, οἱ ἀγωνίες, οἱ πολύπλευρες ἀντιξοότητες καὶ φροντίδες κλόνισαν τὴν ὑγεία του ποὺ εἶχαν πλήξει παλαιότερα πλευρίτιδες. Κλονίστηκε ἡ γενναία καὶ ἀνυποχώρητη καρδιά του. Τὴν κούρασαν οἱ ἀγρυπνίες καὶ οἱ κακουχίες, ὁ ἀσκητικὸς βίος. Καὶ ὁ θάνατος τὸν βρῆκε στὶς ἐπάλξεις, τέσσερες μέρες μετὰ τὴν ὀνομαστική του γιορτή, ξημερώματα Κυριακῆς, 14 Φεβρουαρίου 1982, ἀφοῦ στὸ ταπεινὸ γραφεῖο του ἦταν ἀκόμα ἁπλωμένα τὰ χειρόγραφά του. Τὸν πῆρε ὁ Θεός, ἀφοῦ, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς γιορτῆς του, ἀποχαιρέτησε τʼ ἀγαπημένα του πρόσωπα, ποὺ τὸν εἶχαν ἐπισκεφθεῖ. Ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία τοῦ ἐκδημήσαντος εἰς Κύριον, π. Χαράλαμπου ἔγινε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀσωμάτων Πετράκη, τῆς ὁποίας ὁ μεταστὰς ἦταν ἀδελφὸς καὶ πρώην Ἡγούμενός της, τὴ Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 1982. Κατὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη τόσο ὁ ἱερὸς Ναὸς ὅσο καὶ τὸ προαύλιο καὶ ὁ γύρω χῶρος τοῦ Μοναστηριοῦ εἶχαν κατακλυσθεῖ ἀπὸ μεγάλο πλῆθος κληρικῶν καὶ λαϊκῶν. Στὰ βλέμματα ὅλων ἦταν ὁλοφάνερη ἡ συγκίνηση καὶ ἡ ἀγάπη γιὰ τὸ μεγάλο ἀγωνιστὴ ἱερωμένο. Ὁ πατὴρ Χαράλαμπος ἐτάφη τὴν ἴδια μέρα στὴ γενέτειρά του Ἀνάληψη Τριχωνίδος. «Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπʼ ἄρτι» (Ἀποκ. Ἰδʼ13). Αὐτὸς ὁ πιὸ πάνω οὐρανόσταλτος λόγος τῆς θείας Ἀποκαλύψεως ταιριάζει στὸν ἀείμνηστο, πολυσέβαστο Γέροντα Ἀρχιμανδρίτη π. Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, ποὺ ἀνάλωσε τὴ ζωή του στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πατρίδος. Αὐτὸς ὁ λόγος, αὐτὴ ἡ ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ, γιὰ εὐτυχὲς πέρασμα ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο τὸν πλήρη δεινῶν καὶ ἀντιξοοτήτων, στὴν εὐτυχισμένη αἰωνιότητα «ἔνθα ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός», ἰσχύει γιὰ τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Πίστεως, γιὰ τοὺς ἀσυμβίβαστους προμάχους τῆς Ὀρθοδοξίας, γιὰ τοὺς πορευομένους στὸ δρόμο, ποὺ καθηγίασαν οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Πατέρες. Πιστεύουμε ὅτι ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος ἀνήκει στοὺς «μακάριους», ποὺ μὲ τὴν κοίμησή τους καλοῦνται ἀπὸ τὴν οὐράνια φωνή, «ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν» (Ἀποκ. ιδ´ 13). * Ἀπό τό βιβλίον τοῦ κ. Μιχαήλ Τσώλη «Ὁ μακαριστός Γέροντας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος», Ἐκδόσεις «Ὀρθοδόξου Τύπου».

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ Ἑβδομαδιαία ἔκδοσις τῆς Π.Ο.Ε. ΜΑΧΕΤΑΙ, ΔΙΑΦΩΤΙΖΕΙ, ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΙ Ἔγκυρα καὶ Ἀντικειμενικὰ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ Διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὸ Γένος

ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ εἰς τὰ περίπτερα

ΝΕΑΝΙΚΑ (3ον)

Στὰ προηγούμενα φύλλα εἴδαμε ἀπὸ ποῦ προέρχεται ἡ ὀνομασία του, ποιὰ εἶναι ἡ παλαιότερη, ἀλλὰ καὶ ἡ νεώτερη ἱστορία του, οἱ τρόποι διάδοσης – ἐπιβολῆς του, πῶς καὶ μὲ τί μέσα γίνεται ἡ ὅλη διαδικασία, ποιοὶ στιγματίζονται μὲ τατουὰζ καὶ τί ἔδειξε σχετικὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Τώρα θὰ δοῦμε κάτι πολὺ οὐσιαστικὸ…

Τὸ παγανιστικὸ περιεχόμενο τοῦ τατουάζ!

Τὸ λένε κι αὐτὸ οἱ θιασῶτες του: «Τατουὰζ σημαίνει κάτι περισσότερο ἀπὸ μελάνι κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα». Κι εἶναι πράγματι ἔτσι! Ἂν ἀναζητήσει κανεὶς τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὰ ἴχνη αὐτῆς τῆς παράξενης τέχνης κι ἂν ἀνατρέξει στὶς… πηγές, δηλαδὴ τοὺς ἀρχαίους εἰδωλολατρικοὺς πολιτισμοὺς ἀπʼ τοὺς ὁποίους καὶ προῆλθε, ἀλλὰ καὶ ὅσα συμβαίνουν ἀκόμη καὶ σήμερα, θὰ διαπιστώσει τὰ ἑξῆς ὄντως φοβερά:

α. Ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Ἀρχαία Αἴγυπτο!

Τὴν 26ην Φεβρουαρίου ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καί Ἰσαποστόλου Φωτεινῆς. Ἀνωτέρω φορητή εἰκών ἐκ τοῦ τέμπλου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Φωτεινῆς Ἡρακλείου Κρήτης.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α´ Τὴν πηγὴν δεξαµένη τῆς σοφίας καὶ χάριτος, ἐκ χειλέων Κυρίου Φωτεινὴ Ἰσαπόστολε, νοµίµως ἠγωνίσω πανοικεῖ, καὶ νέµεις φωτισµὸν παρὰ Θεοῦ, τοῖς προστρέχουσι τῇ σκέπῃ σου τῇ σεπτῇ, καὶ εὐλαβῶς βοῶσί σοι. ∆όξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ, χάριν ἡµῖν καὶ ἔλεος.

Η ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ

Τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

Τὴν μεγάλην ἀρετὴν τῆς διακρίσεως, ἡ ὁποία εἶναι μεγίστη πνευματικὴ δύναμις, ἀνέλυσεν εἰς ἄρθρον του εἰς τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» τῆς 12ης Φεβρουαρίου ὁ Ἁγιορείτης μοναχὸς Μωυσῆς. Ὅπως τονίζει ὅσοι «κατέχονται» ἀπὸ τὴν ἀρετὴν τῆς διακρίσεως δὲν φλυαροῦν, δὲν ἐνθουσιάζονται εὔκολα, δὲν ἀπογοητεύονται ποτέ, παραδειγματίζουν, εἰρηνοποιοῦν, ἀνέχονται καὶ ὑπομένουν. Τὸ πλῆρες κείμενον τοῦ ἄρθρου ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἡ διάκριση ξεχωρίζει τὸ ὀρθό, ἐπιλέγει τὸ ἀγαθό, κρίνει τὸ καλύτερο, ἀποφεύγει τὰ ἄκρα, βαδίζει τὴ μέση ὁδό. Ψάχνει γιὰ τὴν καλύτερη ἀπάντηση σὲ ἕνα ἐρώτημα, ποὺ τίθεται, τὴν πρέπουσα λύση. Ἡ διάκριση εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ ὅλους, ἰδιαίτερα ὅμως γιὰ τοὺς διδάσκοντες, τοὺς καθοδηγοῦντες καὶ συμβουλεύοντες. Δὲν χρειάζεται οὔτε ὑπερβολικὴ αὐστηρότητα οὔτε μεγάλη ἐπιείκεια. Ἄστοχες καὶ ἀδιάκριτες παρεμβάσεις ἔκαναν ἀνθρώπους νὰ πικραθοῦν καὶ νὰ ἀπογοητευτοῦν γιὰ πάντα. Στὰ θέματα προσεγγίσεως τῶν ἄλλων δὲν ὠφελοῦν πείσματα, ρηχότητες καὶ προχειρότητες. Ἡ διάκριση προέρχεται ἀπὸ γνώση, ἐμπειρία, πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ὡριμότητα. Εἶναι ἀποτέλεσμα αὐτοελέγχου, αὐτοκριτικῆς, μελέτης καὶ θείου φωτισμοῦ. Ἡ διάκριση παρηγορεῖ καὶ ἀναπαύει ψυχές. Ἡ ἀδιακρισία πληγώνει, κουράζει καὶ ταλαιπωρεῖ. Ἔχουν εὐθύνη οἱ καθοδηγοί. Μὴ δημιουργοῦν νέα προβλήματα μὲ ἐπιπόλαιες κατευθύνσεις. Στὶς καθημερινὲς διαπροσωπικὲς σχέσεις χρειάζεται πλησίασμα, κατανόηση, συνεργασία, εὐγένεια, καταδεκτικότητα, πνεῦμα θυσίας. Ἰδιαίτερα τοὺς νέους, ὅταν τοὺς πιέζουμε, δὲν τοὺς βοηθᾶμε. Ἀντιδροῦν, δὲν ἀκοῦνε καὶ ἀπομακρύνονται. Τὸ μεγάλο ζόρισμα, μπούχτισμα καὶ στρύμωγμα φέρνει τὰ ἀντίθετα ἀποτελέσματα. Ὁ ἀνελεύθερος ἐξαναγκασμὸς εἶναι ἀφιλάνθρωπος. Διακριτικὸς συνήθως εἶναι ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος. Ἡ διάκριση ἀπομακρύνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ ὑπερβολές. Ἡ διάκριση ἀποξενώνει τοὺς φίλους της ἀπὸ κάθε μορφῆς πλάνη. Δὲν ἀφήνει νὰ ἐπιδεινωθεῖ τὸ νόσημα. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει πὼς στὴν πνευματικὴ ἀγωγὴ ἡ μεγάλη αὐστηρότητα, οἱ συνεχεῖς ἐπιπλήξεις καὶ οἱ πολλὲς παρατηρήσεις καὶ τιμωρίες πονοῦν, κουράζουν καὶ ἀποθαρρύνουν. Ἡ διάκριση καλεῖται νὰ σώσει καὶ ὄχι νὰ ἐπιδεινώσει μία κατάσταση. Ἡ συγχωρητικότητα, ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἀγάπη ὑπερβαίνουν τὴν ὅποια ἁμαρτία. Ὁ εὐγενικός, χαριτωμένος καὶ ταπεινὸς τρόπος εἶναι χρήσιμος πάντοτε. Τὸ καλὸ δὲν φέρνει καλὸ ὅταν καλῶς δὲν γίνεται. Τοὺς ἀνθρώ-

πους θὰ βοηθήσουμε καλύτερα μὲ τὴν ἀγαπητικὴ ἀλήθεια, τὴ φιλαδελφία καὶ τὴν καταδεκτικότητα. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὸ κλειδί του, τὸ κλίκ του. Νὰ μὴ στεκόμαστε ἀπέναντί του ὡς ἀνακριτές, δικαστές, ψυχαναλυτὲς καὶ κατήγοροι. Ἡ μεγάλη ἀρετὴ τῆς διακρίσεως εἶναι μέγιστη πνευματικὴ δύναμη. Δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα νοητικῆς ὀξύνσεως, δυνατῆς εὐφυίας καὶ μόνο μελέτης. Πρόκειται γιὰ θεοδώρητο καὶ θεοχαρίτωτο χάρισμα. Ὅσοι τὸ ἔχουν δὲν φλυαροῦν, δὲν ἐνθουσιάζονται εὔκολα, δὲν ἀπογοητεύονται ποτέ. Ὁ διακριτικὸς ποιμένας παραδειγματίζει, εἰρηνοποιεῖ, ἀνέχεται καὶ ὑπομένει. Σηκώνει ὅσους πέφτουν, θεραπεύει τοὺς νοσοῦντες, ἐμπνέει τὴν ἀρετή. Γνωρίζει τί θὰ πεῖ, πότε θὰ τὸ πεῖ, γιατί θὰ τὸ πεῖ, πόσο θὰ πεῖ, τί δὲν θὰ πεῖ. Προσπαθεῖ νὰ διεγείρει τὴν κάθε ψυχή, δίχως νὰ θέτει δυσβάστακτα φορτία στοὺς ὤμους τῶν ἀδυνάτων. Συστηματικὰ δὲν χρησιμοποιεῖ ψυχολογικὸ ἐξαναγκασμὸ καὶ πνευματικὴ βία. Βοηθᾶ περισσότερο μὲ τὸ σεμνό του παράδειγμα. Μερικοὶ νομίζουν ὅτι θὰ πρέπει πάντοτε νὰ εἶναι σοβαροφανεῖς, ἀχαμογέλαστοι, ἐντελῶς τυπικοὶ καὶ σκληρὰ ψυχροί. Τὸ γλυκὸ χαμόγελο, τὸ μετρημένο χιοῦμορ, ἡ ζεστὴ ματιά, ὁ ἱλαρὸς λόγος καὶ ἡ εὐπροσηγορία βοηθοῦν πιὸ πολύ. Ἡ διάκριση δίχως ἐπιπόλαιες συναισθηματικότητες καὶ μοιρολατρίες δίνει ἁπλότητα, καρτερικότητα, λιτότητα, ἀγαθότητα καὶ βαθιὰ αἴσθηση τοῦ μέτρου. Ἡ διάκριση προσφέρει εἰρήνη, χαρά, φῶς. Δὲν συμβιβάζεται μὲ ὑπερβολικοὺς φανατισμούς, ἔνοχες σιωπές, φοβικὲς ὀπισθοχωρήσεις, δειλὲς καθυστερήσεις, μὲ τὸ μὴ βιωμένο παράδειγμα. Ἡ διάκριση δὲν ξαναζεσταίνει ἕνα πιάτο φαΐ, τὸ δίνει στὸν φτωχὸ καὶ ξεμπερδεύει μὲ τὴ συνείδησή του ὁ ἄνθρωπος. Τὸν ὁδηγεῖ σὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη. Τὸ κάνει ἀπὸ ἄγριο θηρίο πρόβατο, ἀπὸ ὑπερήφανο ταπεινό. Ὁρισμένοι θεωροῦν ὅτι ἡ πνευματικὴ ἀγωγὴ συνίσταται στὴν ἔκδοση εὔκολων καὶ ἄμοχθων συνταγῶν. Ἔχουν μία ἀρκετὴ σφαλερὴ ἐντύπωση ὅτι ἡ πνευματικὴ καθοδήγηση ἔγκειται σὲ μία ἄμεση μαγικὴ λύση. Θέλουν νὰ λυθοῦν ὅλα ἀμέσως, δίχως κανένα προσωπικὸ κόστος καὶ δική τους ἀλλαγή. Θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦμε τὴ μέση ὁδό. Νὰ ὁδεύουμε πρὸς τὴν τελειότητα μὲ ἐπίμονο ἀγώνα. Μὲ τὴν καταπίεση δὲν ἔχουμε αἴσια ἀποτελέσματα. Στοὺς καιρούς μας δυστυχῶς ἐπικρατεῖ ἡ νευρικότητα, ἡ ἐπιπολαιότητα, ἡ προχειρότητα καὶ ἡ ρηχότητα. Ἔτσι δὲν ὑπάρχει χρόνος γιὰ μελέτη, περισυλλογὴ καὶ ἀγωνιστικὲς ἀποφάσεις. Ἡ ἀπουσία τῆς διακρίσεως εἶναι φανερή. Ἡ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀνεξέλεγκτη. Ἡ διάκριση θὰ χαριτώσει, θὰ φρονηματίσει, θὰ ἐμπνεύσει καὶ φωτίσει. Μακάρι».

Ὅπως εἴδαμε (στὸ α΄ μέρος), ξεκίνησε ἀπὸ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο καὶ ἀπʼ αὐτὴν διαδόθηκε σιγὰ – σιγὰ παντοῦ. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι, πολλὰ ἔχουν ξεκινήσει ἀπὸ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο (εἰδωλολατρικά, παγανιστικά, ἀποκρυφιστικὰ κ.λπ.) καὶ πολλὰ ἀναφέρονται σʼ αὐτὴν σήμερα (ἀπὸ τὶς κάρτες Ταρώ, ὡς διάφορα κινούμενα σχέδια καὶ παιχνίδια)! Κι αὐτὸ γιατί ἡ ἀρχαία Αἴγυπτος ἦταν ἡ μεγάλη κοιτίδα τῆς (πιὸ ἀρχαίας καὶ τῆς πλέον γνήσιας) εἰδωλολατρίας, προερχόμενη ἀπὸ τὴν Βααλιστικὴ θρησκεία τῆς Βαβυλώνας! Στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο, λοιπόν… – Θεωροῦσαν τὸ τατουὰζ ὡς ἱερὸ σημάδι καὶ ἀπαγορευόταν νὰ τὸ ἔχει πάνω του ὁποιοσδήποτε ἄλλος, πλὴν τοῦ Φαραώ! – Τὸ ταύτιζαν μὲ τὴν γονιμότητα καὶ τὴν ἀρχοντιά! – Μὲ τατουὰζ «κοσμοῦσαν» τοὺς νεκρούς τους, γιατί πίστευαν ὅτι ἐξασκοῦσε μαγικὲς εὐεργετικὲς ἐπιδράσεις! Ὑπάρχουν, μάλιστα, καὶ μούμιες τῆς 6ης Δυναστείας (2000 π.χ.), ὅπως εἴπαμε στὸ α΄ μέρος, οἱ ὁποῖες φέρουν τατουὰζ στὰ χέρια, τὰ πόδια καὶ τὴν κοιλιὰ μὲ σκοῦρα χρώματα, ποὺ οἱ ἐπιστήμονες θεωροῦν ὅτι εἶχαν θρησκευτικὴ σημασία! – Εἶχε δὲ πάντοτε σαφῶς μαγικὸ χαρακτήρα εἴτε ἀποτρεπτικὸ εἴτε καὶ θεραπευτικὸ (θὰ ἀναφερθοῦμε γιʼ αὐτὸ ἀμέσως πιὸ κάτω)! – Πολλὰ ἀπʼ τὰ τατουὰζ, ποὺ κυκλοφοροῦν σήμερα, περιέχουν ἀρχαῖα αἰγυπτιακὰ σύμβολα! Μία νεαρὴ γυναίκα εἶπε γιὰ τὸ τατουὰζ, ποὺ ἔχει στὸ μπράτσο της: Εἶναι τρία ἀρχαῖα αἰγυπτιακὰ σύμβολα αἰώνιας ζωῆς, ποὺ ἑνώνονται σὲ ἕνα κύκλο γύρω ἀπὸ τὸν δικέφαλό μου. Θυμᾶμαι τὴν ἡμέρα, ποὺ χτύπησα τὸ τατουάζ, ὁ «καλλιτέχνης», ποὺ κρατοῦσε τὴ βελόνα,

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

εἶχε ξαφνικὴ ἔμπνευση καὶ ἀποφάσισε νὰ προσθέσει τὶς δικές του διακοσμητικὲς πινελιές. Ἔνιωθα ὅτι ἔκανε κάτι διαφορετικὸ καὶ ὅταν κοίταξα τὸ μπράτσο εἶχα αὐτὲς τὶς κόκκινες γραμμὲς νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὰ σύμβολα. Τὸν ρώτησα τί εἶναι αὐτὰ καὶ μοῦ εἶπε "εἶναι μία ἀπόκρυφη ὁμίχλη"!

β. Σ’ ὅλους τούς λαοὺς εἶναι συνδεδεμένο μὲ παγανιστικὲς ἀντιλήψεις!

Ἂν καὶ τὸ τατουὰζ κατεῖχε διαφορετικὴ σημασία στοὺς λαοὺς καὶ τὶς διάφορες χρονικὲς περιόδους, ὡστόσο διατήρησε πάντοτε τὸν παγανιστικό του χαρακτήρα! Ἔτσι… • Στὴν Ἰνδία μὲ τατουὰζ ἐξόρκιζαν τὴν κακὴ τύχη καὶ τὶς ἀρρώστιες! Οἱ δὲ Ἰνδοὶ τῆς Βεγγάλης πιστεύουν, ἀκόμη καὶ σήμερα, πὼς τὰ ἄστικτα πρόσωπα θὰ γνωρίσουν δυσκολίες στὸ μεταθανάτιο βίο τους! • Στὴν Ἰνδονησία θεωροῦσαν ὅτι αὐτὰ ἔδιναν δύναμη στὶς καθημερινὲς δυσκολίες, ὅπως στὸ κυνήγι ἀγρίων ζώων, γιὰ τὴν ἐπιβίωσή τους! • Στὸ Βόρνεο τὰ τοποθετοῦσαν γύρω ἀπὸ τὸν καρπὸ καὶ τὰ δάχτυλα, ὡς προστασία ἀπὸ τὶς ἀρρώστιες! • Στὴν Ταϊτὴ ἀκόμη καὶ σήμερα ἔχουν τὰ τατουὰζ ὡς φυλακτὸ, γιὰ τὴν ἀποτροπὴ παντὸς κακοῦ! • Στὴν Παλαιστίνη πιστεύουν ὅτι ἂν κάνουν τατουὰζ στὸ χέρι δὲν κινδυνεύει ἀπὸ στραμπούληγμα ἢ ἐξάρθρωση! • Στὸ Ἰρὰκ πιστεύουν πὼς τὸ τατουὰζ φέρνει μακροζωΐα! • Ὑποστηρίζεται πώς, ἀκόμη καὶ σήμερα, φυλὲς μὲ πρωτόγονες ἀντιλήψεις, βάζουν τατουὰζ στὸ σῶμα τους, γιὰ νὰ προφυλαχτοῦν ἀπὸ τὸ κρύο, τὰ τσιμπήματα τῶν ἐντόμων, τὴν ἀκτινοβολία τοῦ ἥλιου, γιὰ νὰ προκαλέσουν μὲ τὴν ἐμφάνισή τους σεβασμὸ καὶ τρόμο καὶ γιὰ νὰ προφυλαχτοῦν ἀπὸ κακὰ πνεύματα! • Γιὰ τοὺς Μαορί, ἀκόμη καὶ σήμερα, τὰ τατουὰζ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἔθιμο, εἶναι κομμάτι τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους, εἶναι κάτι τὸ πολὺ ἱερό! • Στὴν Πολυνησιακὴ διάλεκτο, ὅπως ἤδη ἀναφέραμε στὸ α΄ μέρος, ἡ λέξη τατουὰζ σημαίνει «τὸ σχέδιο πού σοῦ δίνει τὴν προστασία τῶν θεῶν»! • Ὁ Ἱπποκράτης εἶχε παρατηρήσει ὅτι οἱ Σκύθες τὰ ἔβαζαν στοὺς ὤμους, τὰ χέρια καὶ τὰ στήθη τους, γιὰ νὰ γίνουν πιὸ δυνατά! • Οἱ Ἐσκιμῶοι καὶ οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν Φίτζι κάνουν τατουὰζ, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν εὐτυχία στὴ μέλλουσα ζωή! • Οἱ Ἰάπωνες τὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ καλλωπιστικοὺς, ἀλλὰ καὶ γιὰ θρησκευτικοὺς λόγους. Μὲ τὰ φίδια δὲ καὶ τοὺς δράκους σὲ τατουάζ, ἐξορκίζουν τοὺς φόβους καὶ τοὺς ἐφιάλτες τους! • Οἱ Ἰνδιάνοι τὰ εἶχαν ὡς φυλακτὰ, γιατί θεωροῦσαν ὅτι τοὺς προστάτευαν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ στὴ μάχη! Κάποια ἀπʼ αὐτὰ

ποὺ κυκλοφοροῦν ἀκόμη, συμβολίζουν τὴ «μητέρα φύση» καὶ τὴ λατρεία τῆς «αἰώνιας μητέρας»! • Στὶς διάφορες φυλὲς τῆς Ἀφρικῆς τὰ τατουὰζ ἔχουν πάντοτε σχέση μὲ τὴ θρησκεία, τὴν ἴδια τὴ φυλὴ καὶ τὶς προλήψεις! • Στὸ Νεπὰλ σήμερα οἱ γυναῖκες, πέραν ἀπὸ τὰ τατουάζ, διακοσμοῦν τὰ χέρια τους μὲ περίτεχνα σχέδια χένας κατὰ τὴν παραμονὴ τῆς Βουδιστικῆς ἑορτῆς Eid al Fitr! • Στὴ Βιρμανία, ἀκόμη καὶ σήμερα, πιστεύουν ὅτι, ὅταν αὐτὰ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν καρδιὰ μποροῦν νὰ σταματήσουν τὸ κακό! Ἐπιπλέον τὰ χωρίζουν σὲ δύο εἴδη. Τὰ μαῦρα καὶ τὰ κόκκινα. Τὰ μαῦρα εἶναι περισσότερο διακοσμητικά. Τὰ κόκκινα, ὅμως, ἔχουν ὁπωσδήποτε θρησκευτικὴ σημασία καὶ γίνονται γιὰ τὴν προστασία ἀπὸ τὴν βασκανία καὶ τὶς ἀρρώστιες! Τὰ κόκκινα δὲ εἶναι τόσο ὀδυνηρὰ κατὰ τὴ χάραξή τους στὸ σῶμα, ὥστε πολλὲς φορὲς οἱ ζωγράφοι τους φθάνουν νὰ δίνουν στοὺς ἐνδιαφερόμενους ἀκόμη καὶ μεγάλες δόσεις ναρκωτικῶν, γιὰ νὰ τοὺς καταπραΰνουν τοὺς πόνους! • Οἱ Σαμάνοι ἀπὸ τὸ 2000 π.Χ. χρησιμοποιοῦσαν τὸ τατουὰζ ὡς ἕνα εἶδος βελονισμοῦ στὶς θρησκευτικές τους τελετὲς «ἴασης» ἢ «μύησης»! • Δὲν εἶναι χωρὶς σημασία τὸ γεγονός, πὼς σὲ πολλοὺς λαοὺς τὸ τατουὰζ γινόταν κατὰ τὴ διάρκεια θρησκευτικῆς τελετῆς καὶ ὅσοι λάμβαναν μέρος ἐξαγνίζονταν πρῶτα καὶ θυσίαζαν στοὺς θεούς! • Σύμφωνα μὲ τὶς ἀντιλήψεις ἄλλων, τὸ σχῆμα S ἀνάμεσα στὸν ἀντίχειρα καὶ στὸ δείκτη τοῦ χεριοῦ, κάνει τοὺς ἀνθρώπους ἄτρωτους! • Στὶς Φιλιππίνες συναντᾶ κανεὶς μιὰ πανάρχαια δεισιδαιμονία σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ νικητὴς πολεμιστὴς ἢ κυνηγὸς ἔπαιρνε τὴ δύναμη τοῦ φονευμένου ἐχθροῦ ἢ τοῦ θηράματος, ἂν τὸ ζωγράφιζε στὸ σῶμα του! Δηλαδή, βλέπουμε, πὼς τὰ τατουὰζ ἦταν καὶ γιὰ κάποιους εἶναι καὶ σήμερα, ἕνα εἶδος ἰατρικοῦ μαγικοῦ συμβόλου, τὸ ὁποῖο τοποθετεῖται σὲ σημεῖο τοῦ σώματος, ποὺ πάσχει καὶ θέλουμε νὰ γιατρευτεῖ! Γράφει πολὺ χαρακτηριστικὰ ἡ ἐγκυκλοπαίδεια «ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ»: «Τὸ τατουὰζ ἦταν πράξη, ποὺ εἶχε πάντοτε μαγικὸ χαρακτήρα. Στὶς περισσότερες κοινωνίες ἀναγνωριζόταν μαγικὴ δύναμη σʼ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐπιδίδονταν στὸ τατουάζ. Συνήθως τὸ τατουὰζ ἀποτελεῖ δοκιμασία μυήσεως ἢ ἀναγνωρίσεως τοῦ φύλου, τοῦ ἀξιώματος κ.λπ. Γίνεται ὅμως περισσότερο γιὰ τὴ μαγική, προφυλακτικὴ καὶ θεραπευτικὴ ἀξία του»! Ἂς σημειωθεῖ, τέλος, ὅτι στὶς πρακτικές τῆς γιόγκα ὑπάρχει καὶ τὸ λεγόμενο «θεραπευτικὸ τατουάζ»! [Στὸ ἑπόμενο φύλλο θὰ δοῦμε τὸ ἀποκαλυπτικὸ περιεχόμενο ἀκόμη κι αὐτῶν τῶν σχεδίων τους, τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὸ «θρησκευτικοῦ» περιεχομένου τατουὰζ] Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Ο «Ο.Τ.» στὰ 51 χρόνια κυκλοφορίας του ἔχει στηλιτεύσει σθεναρὰ καὶ ἐμπεριστατωμένα τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τοῦ 20οῦ αἰώνα, ὅπως τὴν χαρακτηρίζει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιμανδρίτης π. Σπυρίδων Μπιλάλης, τὸν Οἰκουμενισμό, ὁ ὁποῖος στὶς ἡμέρες μας ἀποτελεῖ τὴν πιὸ θανάσιμη ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Δυστυχῶς ἡ παναίρεση αὐτὴ ἔχει διεισδύσει καὶ στά ὑψηλότερα κλιμάκια τῆς Ἱεραρχίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «δηλητηριάζονται» ἀπὸ τὴν πλάνη του ὅλο καὶ περισσότερες ψυχὲς Ὀρθοδόξων πιστῶν ἀνὰ τὴν ὑφήλιο. «Οἱ βαδίζοντες τὴν “εὐρύχωρον ὁδὸν” τῆς οἰκουμενιστικῆς καὶ νεοε-

ποχίτικης μανίας», ὅπως ὀνομάζει τοὺς Οἰκουμενιστὲς ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἐπιθυμοῦν διακαῶς μέσῳ τῶν θεολογικῶν Διαλόγων τὴν ἕνωση τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς πλανεμένους Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες. Ὅμως ἔχουν ἀναρωτηθεῖ ἄραγε μὲ ποιοὺς θέλουν νὰ ἑνώσουν τὴν μόνη Ἀλήθεια, αὐτὴ τῶν Ὀρθοδόξων, μολύνοντας τὴν ὀρθὴ πίστη μὲ τὶς κακοδοξίες τῶν δαιμονοκίνητων αἱρετικῶν; Ἐνεοὶ, λοιπὸν, μείναμε διαβάζοντας τὴν ἀκόλουθο εἴδηση ἀπὸ τήν ἱστοσελίδα «aktines.blogspot.com»: «Νέα μόδα στὶς νότιες ΗΠΑ. Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Μεθοδιστὲς “ἱερωμένοι” παροτρύνουν τοὺς πιστοὺς νὰ συμμετέχουν στὴν κοινὴ προσευχὴ μὲ τὰ σκυλιά τους. Πιστεύουν ὅτι τὰ σκυλιὰ εἶναι “ἄγγελοι τῆς ἀποκτηνωμένης ἐποχῆς μας”!». Μάλιστα ἡ ἱστοσελίδα δημοσιεύει καὶ φωτογραφίες μὲ «ἱερωμένους» τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Προτεσταντῶν μὲ σκύλους, ντυμένους μάλιστα μὲ ἐνδυμασία, ποὺ μοιάζει μὲ «ἄμφιο», μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὰ σχόλια περιττεύουν. Ὅπως λέει καὶ ὁ Ψαλμωδὸς Δαβὶδ (Ψαλμ. 48,13): «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν, παρασυνεβλήθη τοῖς

κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς».

ΠΕΡΑ ὅμως ἀπὸ τὸν διαχριστιανικὸ οἰκουμενισμὸ ὑπάρχει καὶ ὁ διαθρησκειακὸς οἰκουμενισμός. Οἱ θιασῶτες λοιπὸν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπιδιώκουν ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἕνωση τῶν Χριστιανικῶν δογμάτων καὶ τὴν προσέγγιση καὶ τῶν ἄλλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, ὥστε νὰ βρεθοῦν σημεῖα σύγκλισης, ὥστε νὰ προχωρήσουμε στὴν ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κοινῆς θρησκείας, μίας δηλ. Πανθρησκείας. Ὅμως, ὅπως καὶ προηγουμένως ἀναφέραμε, γιὰ τὸ διαχριστιανικὸ οἰκουμενισμό, παρομοίως καὶ στὴν περίπτωση τοῦ διαθρησκειακοῦ, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὀφείλουν νὰ ἀναθεωρήσουν τίς ἀρχές καὶ τὶς πεποιθήσεις τους καὶ νὰ συνειδητοποιήσουν μὲ ποιὲς θρησκεῖες προσπαθοῦν νὰ συγκλίνουν καὶ νὰ βροῦν κοινὰ σημεῖα. Ὅπως πληροφορούμαστε ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐφημερίδας «Ἔθνος»: «Μὲ τὴν κατηγορία τῆς βλασφημίας κρατεῖται ὁ Σαουδάραβας δημοσιογράφος καὶ μπλόγκερ Χάμζα Κασγκάρι, ἐξαιτίας ἀναρτήσεών του στὸ Twitter, ποὺ κρίθηκαν προσβλητικὲς γιὰ τὸν προφήτη Μωάμεθ. Στὶς 4 Φεβρουαρίου, ὁ 23χρονος ἔγραψε στὸ Τwitter ἕνα μήνυμα πρὸς τὸν προφήτη Μωάμεθ μὲ ἀφορμὴ τὴν ἡμέρα τῆς γέννησης τοῦ προφήτη. "Τὴν ἡμέρα τῆς γέννησής σου, ἐγὼ δὲν ὑποκλίνομαι μπροστά σου, κάποια πράγματα μοῦ ἀρέσουν σὲ σένα, ὅμως κάποια ἄλλα τὰ μισῶ" ἔγραψε ὁ Κασγκάρι. Ὡστόσο, ἀργότερα ἀνήρτησε νέο μήνυμα: "ἁμάρτησα καὶ ἐλπίζω ὁ Θεὸς νὰ μὲ συγχωρήσει καὶ ὅλοι ὅσοι προσβλήθηκαν νὰ μὲ συγχωρήσουν". Στὸν 23χρονο, ὁ ὁποῖος ἐργάζεται γιὰ μία τοπικὴ ἐφημερίδα, θὰ ἀσκηθεῖ δίωξη γιὰ "ἀποστασία" (ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ), ἕνα ἔγκλημα, ποὺ ἐπισύρει τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου, ἔγραψε ἡ ἐφημερίδα Arab News». Διαβάζοντας λοιπὸν τὴν παραπάνω εἴδηση ἀναρωτιόμαστε κατ᾽ ἀρχὴν τί κοινὰ σημεῖα ταύτισης μπορεῖ νὰ ἔχει μία θρησκεία, ποὺ φτάνει στὸ σημεῖο νὰ καταδικάζει σὲ θάνατο κάποιον, ὁ ὁποῖος ἔδειξε τὴν ἀντίρρησή του στὸ ψευδοπροφήτη Μωάμεθ, χωρὶς νὰ προβεῖ σὲ ἀνάρμοστους καὶ βλάσφημους χαρακτηρισμούς.

***

Ἀπὸ τὴν ἄλλη βλέπουμε πόση βαρύτητα ἔχει γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους ἡ προσβολὴ τοῦ θεοῦ τους. Στὴ χώρα μας, ποὺ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ δυστυχῶς Ἑλλήνων βλασφημεῖ τὰ θεῖα, κοροϊδεύει καὶ ἐμπαίζει τὸν Χριστό, ὄχι μόνο δὲν τιμωρεῖται κανένας παραδειγματικὰ (φυσικὰ δὲν ἐννοοῦμε τιμωρίες παρόμοιες τῶν Μωαμεθανῶν), ἀλλὰ δὲν τοῦ γίνεται οὔτε ἔστω μία ἐπίπληξη. Ἀντιθέτως ἡ Πολιτεία ἐπιτρέπει, μέσα ἀπὸ τὸν καλλιτεχνικὸ κυρίως χῶρο νὰ βλασφημεῖται, νὰ ἐμπαίζεται καὶ νὰ γελοιοποιεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας, φτάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ εἶναι καὶ ὁ βασικὸς χρηματοδότης τέτοιων ἐκδηλώσεων.

ΛΟΓΩ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης οἱ Ἕλληνες διαμαρτύρονται ἐντόνως γιὰ τὶς περικοπὲς στοὺς μισθούς τους, γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση, πού ὑπέστησαν τὸν τελευταῖο χρονικὸ διάστημα καὶ γιὰ τὴν ὑποβάθμιση τοῦ βιοτικοῦ τους ἐπιπέδου. Δυστυχῶς, λόγω τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας, ἀρκετὲς φορὲς ἀπευθυνόμαστε μέ παράπονο γιὰ αὐτὴ τὴν κρίση στὸ Θεὸ καὶ ἀναρωτιόμαστε, γιατί ἐπέτρεψε νὰ συμβοῦν ὅλα αὐτά. Ὅμως ἀντὶ νὰ παραπονούμαστε στὸ Θεὸ, μήπως πρέπει νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ τὸν δοξολογοῦμε, πού τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν Ἑλλήνων ἔχει, τουλάχιστον μέχρι στιγμῆς, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή του. Διαβάζουμε στὸν ἠλεκτρονικὸ τύπο ὅτι στὴν Ἰνδία, ποὺ ἡ οἰκονομία της διπλασιάστηκε ἀνάμεσα στὸ 1990 καὶ τὸ 2005 καὶ ἔγινε ἡ τρίτη μεγαλύτερη οἰκονομία τῆς Ἀσίας, τὸ 42% τῶν παιδιῶν κάτω τῶν πέντε ἐτῶν ἔχουν χαμηλότερο βάρος ἀπὸ τὸ κανονικὸ- σχεδὸν διπλάσιο ποσοστὸ ἀπὸ αὐτὸ τῆς ὑποσαχάρειας Ἀφρικῆς- ἔναντι 43% πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια. Πίσω ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς βρίσκονται 3.000 παιδιὰ ποὺ πεθαίνουν κάθε μέρα λόγῳ ἀσθενειῶν, ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ἐλλιπῆ διατροφή… Ἂς μὴ δείχνουμε λοιπὸν ἀχαριστία στὰ ἀγαθά, ποὺ συνεχίζει νὰ μᾶς προσφέρει ὁ Ἐλεήμων Θεός, γιατί ὅπως παρατηροῦμε σὲ πολλὰ μέρη στὸν πλανήτη μας ἀκόμα καὶ ἕνα κομμάτι ψωμὶ δὲν θεωρεῖται δεδομένο.

***


24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Σελὶς 5η

Η ΑΛΗΘΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑ Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι ἡ κατʼ ἐξοχὴν περίοδος νηστείας. Τὸ ἐναρκτήριον σάλπισμα τὸ δίδει ἡ Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου. Θέμα της εἶναι ἡ νηστεία. Ὑποθήκας διὰ τὸν ὀρθὸν τρόπον συμπεριφορᾶς τῶν νηστευόντων πιστῶν δίδει τὸ εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα «ὅταν νηστεύητε μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποὶ… σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῆς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ» (Ματθ. 6, 18). Ἡ Εὐαγγελικὴ αὐτὴ περικοπή, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον (Ματθ. 5, 14-21) καὶ εἶναι ἀπόσπασμα τῆς ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας, θίγει τρία ξεχωριστὰ θέματα. 1) Τὴν ἀλληλοσυγχώρησιν. Διά τοῦτο κατὰ τὸν ἑσπερινόν τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου οἱ Χριστιανοὶ συγχωροῦνται μεταξύ τους. 2) Τὴν νηστείαν καὶ 3) Τὴν στροφὴν πρὸς τὰ οὐράνια. Ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ θέματα ἔχουν μίαν βάσιν, τὴν προσήλωσιν εἰς τὰ πνευματικά. Τὴν ἐπάνοδον εἰς τὴν ἀρχαίαν ἁπλότητα, ἀκακίαν καὶ ἀθωότητα. Καὶ ἡ ἀληθὴς νηστεία εἶναι τὸ σπουδαιότερον μέσον εἰς τὴν προσπάθειαν αὐτήν. Τὴν σπουδαιότητα τῆς νηστείας ὑπογραμμίζει κυρίως τὸ ἑορτολογικὸν θέμα τῆς ἡμέρας καὶ ἡ ὑμνογραφία, ποὺ ἐμπνέεται ἀπὸ αὐτό: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ», γράφει τὸ Συναξάριον τῆς ἡμέρας, «ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀπὸ τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδὰμ» καὶ ἀναλύει ἐν συνεχείᾳ ὁ συντάκτης τοῦ Συναξαρίου πῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες ἐννόησαν τὴν συσχέτισιν αὐτὴν τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς νηστείας. Ὁ Ἀδὰμ ἐξεβλήθη ἀπὸ τὸν Παράδεισον, διότι δὲν ἐτήρησε μίαν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, ἐντολὴν, ποὺ ἦτο ὅρος νηστείας. Νὰ μὴ φάγη ἀπὸ τὸν καρπὸν ἑνὸς δένδρου, τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως (Γέν. 2, 1617). Ὁ Πρωτόπλαστος ὅμως ἐδελεάσθη ἀπὸ τὸν πειρασμὸν καὶ παρέβη τὸν θεϊκὸν νόμον. Δὲν ἐνήστευσε. Τὸ πρῶτον παράγγελμα τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον ἦτο ἑπομένως ὁ νόμος τῆς νηστείας «Τὸ νηστείας καλόν». Ἂν δὲν παρέβαινε τὸν μοναδικὸν αὐτὸν κανόνα ὁ Ἀδάμ, θὰ ἐπετύγχανε τὴν θέωσιν, θὰ ζοῦσε εἰς τὸν Παράδεισον τῆς τρυφῆς διὰ παντός. Ἡ τήρησις τῆς νηστείας θὰ ἔφερε ζωήν. Ἡ παράβασις ἔφερε τὸν θάνατον. Τὰ θρηνητικὰ τροπάρια τῆς ἡμέρας ἀντλοῦν ἀπὸ τὸ πλούσιον αὐτὸ θέμα. Θρηνοῦν μαζὶ μὲ τὸν Ἀδὰμ διὰ τὴν πτῶσιν καὶ παρακινοῦν τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν ὑπακοὴν εἰς τὸν θεῖον νόμον διὰ τὴν ἔγερσιν: «Ἐκάθισεν Ἀδὰμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καὶ τὴν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα καὶ κλαπέντα καὶ δόξης μακρυνθέντα. Οἴμοι, τὸν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον! Ἀλλʼ ὦ Παράδεισε, οὐκέτι σου τῆς τρυφῆς ἀπολαύσω, οὐκέτι ὄψομαι τὸν Κύριον καὶ Θεόν μου καὶ Πλάστην· εἰς γῆν γὰρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ προσελήφθην. Ἐλεῆμον, Οἰκτίρμον, βοῶ Σοι· ἐλέησὸν με τὸν παραπεσόντα». Αὐτὸ τὸ τροπάριον, ποὺ εἶναι τὸ δοξαστικόν τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ ψάλλεται εἰς τὸν θρηνητικὸν πλάγιον δεύτερον ἦχον μᾶς ὑπενθυμίζει ἕνα ἄλλο παρόμοιο, ποὺ λέγεται μετὰ τὸ Κοντάκιον καὶ λέγεται «Οἶκος». «Ἐκάθισε Ἀδὰμ τότε, καὶ ἔκλαυσε ἀπέναντι τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου, χερσὶ τύπτων τὰς ὄψεις, καὶ ἔλεγεν· Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα». Εἰς τὴν συνέχειαν ὁ ὑμνογράφος βλέπει τὸν Ἀδάμ, ποὺ ἀναστενάζει μὲ φωνὴν μεγάλην, διατὶ ὁ ἄγγελος τοῦ κλείνει τὴν θύραν τοῦ θείου κήπου τῆς Ἐδέμ. «Ἰδὼν Ἀδὰμ τὸν ἄγγελον, ὠθήσαντα, καὶ κλείσαντα τὴν τοῦ θείου κήπου θύραν, ἀνεστέναξε μέγα, καὶ ἔλεγεν· Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα». Οἱ δύο τελευταῖοι στίχοι τοῦ «οἴκου» παρουσιάζουν τὸν Ἀδὰμ νὰ παρακαλῆ καὶ νὰ ἱκετεύη τὸν ἴδιον τὸν Παράδεισον νὰ μεσιτεύση εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ μὴ κλείση διὰ πάντα ἡ θύρα του μὲ γλῶσσα τὸν ἦχον, ποὺ κάνουν τὰ φύλλα, ὅταν κουνᾶ ὁ ἀέρας, τὸ λεπτὸ θρόϊσμα τῶν φύλλων: «Συνάλγησον Παράδεισε, τῷ κτήτορι πτωχεύσαντι, καὶ τῷ ἤχῳ σου τῶν φύλλων, ἱκέτευσον τὸν Πλάστην, μὴ κλείσῃ σε... Παράδεισε πανάρετε, πανάγιε, πανόλβιε, ὁ διʼ Ἀδὰμ πεφυτευμένος καὶ διὰ τὴν Εὔαν κεκλεισμένος, ἱκέτευσον Θεὸν διὰ τὸν παραπεσόντα. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα». «Ἐπεί γοῦν –λέγει ὁ ἅγιος Νικηφόρος Κάλλιστος ὁ Ξανθόπουλος, ὁ συντάκτης τοῦ Συναξαρίου–, διὰ τὸ μὴ ἅπαξ τὸν Ἀδὰμ νηστεῦσαι τοσαῦτα πεπόνθαμεν, προτίθεται νῦν ἡ τούτου ἀνάμνησις εἰς τὴν εἴσοδον τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, ἵνα, μεμνημένοι, ὅσον κακὸν τὸ μὴ νηστεῦσαι ἐπήγαγε, σπουδάσωμεν

Προσέφερον πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ «Ο.Τ.» εἰς ΕΥΡΩ»: Εὐάγγελος Χαβατζόγλου, Νέα Σμύρνη, 300,00. Μελαξὼ Χριστοφίδου, Λεμεσός, 100,00. Κωνσταντῖνος Κούγκουλος, Διόνυσος, 50,00. Κωνσταντίνα Παπαηλιοῦ, Ἀθήνα, 50,00. Δ. Ἀντωνιάδης, Βέροια, 150,00. Γεώργιος Βρεττάκος, Πειραιᾶς, 50,00. Ὁ «Ο.Τ.» εὐχαριστεῖ θερµῶς τοὺς εὐγενεῖς δωρη τὰς καὶ εὔχεται, ὅως ὁ Κύριος χαρίσῃ αὐτοῖς ἀντὶ τῶν ἐιγείων τὰ ἐουράνια.

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Μάρκου Κ. Μανώλη

τὴν νηστείαν περιχαρὴς ὑποδέξασθαι καὶ παραφυλάττειν, ὡς ἄν, οὗ ἠστόχησεν ὁ Ἀδάμ, τῆς θεώσεως δηλαδή, ἡμεῖς διʼ αὐτῆς ἐπιτύχωμεν ὀδυρόμενοι καὶ νηστεύοντες καὶ ταπεινούμενοι, ἕως οὗ ὁ Θεὸς ἡμᾶς ἐπισκέψηται· τούτων γὰρ ἄνευ, οὐ ράδιον λαβεῖν ὅ ἀπωλέσαμεν». Ἡ νηστεία δὲν εἶναι ἕνας τύπος. Εἶναι θεοσύστατος θεσμός. Αὐτὴν ὕμνησαν καὶ ἐφήρμοσαν ὅλοι οἱ

ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι. Οἱ προφῆται, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες. Ἂς ἀκούσωμεν τί λέγει σχετικῶς ὁ Μ. Βασίλειος. 1. Ἀπὸ τὸν Ἠσαΐαν, ὁ ὁποῖος ἀπέρριψε τὸν ἰουδαϊκὸν τρόπον τῆς νηστείας καὶ ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς τὴν ἀληθινὴν νηστείαν, ἐγνωρίσαμεν τὴν χάριν τῶν νηστειῶν (Ἠσ. 58, 4-6) «Μὴ νηστεύετε χάριν διαμάχης καὶ ἔριδος» ἀλλὰ «νὰ λύῃς κάθε σύνδεσμον ἀδικίας». Καὶ ὁ Κύριος λέγει: «Μὴ γίνεσθε σκυθρωποὶ, ἀλλὰ νίψαι σου τὸ πρόσωπον καὶ ἄλειψαί σου τὴν κεφαλήν». Μέ φαιδρὸν πρόσωπον νὰ ὑποδεχθοῦμε τὰς ἡμέρας τῆς νηστείας. Νὰ χαίρεσαι, διότι σοῦ ἔχει δοθῆ ἀπὸ ἰατρὸν φάρμακον, ποὺ καταστρέφει τὴν ἁμαρτίαν. Διότι ὅπως τὰ σκουλήκια, ποὺ ἀναζωογονοῦνται εἰς τὰ ἔντερα τῶν παιδιῶν, ἐξαφανίζονται μὲ φάρμακα δραστικά, ἔτσι καὶ ἡ ἀληθὴς νηστεία, ὅταν εἰσχωρήση εἰς τὴν ψυχήν, θανατώνει τὴν ἁμαρτίαν, ποὺ φωλιάζει εἰς τὸ βάθος. 2. Νὰ μὴ ἀμαυρώσης (ἀφανίσης) τὸ πρόσωπόν σου καθὼς οἱ ὑποκριταί. Τὸ πρόσωπον ἀμαυρώνεται (ἀφανίζεται), ὅταν ἡ ἐσωτερικὴ διάθεσις ἐπισκιάζεται μὲ τὸ πλαστὸν ἐξωτερικὸν σχῆμα. Ὑποκριτὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑποδύεται ξένον πρόσωπον εἰς τὸ θέατρον. Οἱ πιὸ πολλοὶ παίζουν θέατρον μὲ τὸ νὰ φέρουν ἄλλα μὲν εἰς τὴν καρδίαν, ἄλλα νὰ φανερώνουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ὅποιος εἶσαι, τέτοιος νὰ φαίνεσαι. Μὴ ὑποκρίνεσαι τὸν σκυθρωπόν, διὰ νὰ δοξασθῆς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ὅτι εἶσαι νηστευτής. Διότι ἀπὸ εὐεργεσίαν, ποὺ διατυμπανίζεται, κανένα ὄφελος καὶ ἀπὸ νηστεία, ποὺ γίνεται δημοσίᾳ, κανένα κέρδος δὲν βγαίνει. Ἡ νηστεία εἶναι ἀρχαῖον δῶρον. Δὲν παλιώνει, δὲν γηράζει, ἀλλὰ πάντοτε ἀνανεώνεται καὶ ἀνθίζει, διὰ νὰ φέρη ὡρίμους καρπούς. 3. Ἡ νηστεία εἶναι παλαιοτέρα καὶ ἀπὸ τὸν νόμον. Κάθε τί ποὺ εἶναι ἀρχαῖον εἶναι σεβαστόν. Ἡ νηστεία εἶναι συνομήλικος μὲ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ νηστεία ἐνομοθετήθη εἰς τὸν Παράδεισον. Ἐὰν ἡ Εὔα εἶχε νηστεύσει ἀπὸ τὸν καρπὸν τοῦ δένδρου, τώρα δὲν θὰ εἴχαμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴν νηστείαν αὐτήν. «Ἐκακώθημεν διὰ τῆς ἁμαρτίας· ἰαθῶμεν διὰ τῆς μετανοίας». Ἡ μετάνοια ὅμως χωρὶς τὴν νηστείαν εἶναι ἀργή. 4. «Ἐπειδὴ οὐκ ἐνηστεύσαμεν, ἐξεπέσομεν τοῦ Παραδείσου· νηστεύσωμεν τοίνυν, ἵνα πρὸς αὐτὸν ἐπανέλθωμεν». Νὰ μὴ προφασίζεσαι σωματικὴν ἀρρώστιαν καὶ ἀδυναμίαν. Δὲν μπορεῖς νὰ νηστεύης. Ἠμπορεῖς ὅμως νὰ παραχορταίνης εἰς ὅλην τήν ζωὴν καὶ νὰ συντρίβης τὸ σῶμα σου κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν φαγητῶν. Τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων ὅταν παραφορτώνωνται μὲ τὸν συνεχῆ χορτασμόν, εὔκολα ὑποκύπτουν εἰς τάς ἀσθενείας. 5. Ὅλοι οἱ ἅγιοι, σὰν νὰ διεδέχθησαν πατρικὴν κληρονομίαν, ἔτσι τὴν διεφύλαξαν καὶ τὴν παρέδωσαν ὁ πατέρας εἰς τὸ παιδί. Δὲν ὑπῆρχε εἰς τὸν παράδεισον κρασὶ οὔτε σφαγαὶ ζώων οὔτε κρεοφαγίαι. Ὁ οἶνος ἐνεφανίσθη μετὰ τὸν κατακλυσμόν. Μετὰ τὸν κατακλυσμὸν λέγει ἡ Γραφή: Νὰ τρώγετε ἀπʼ ὅλα «ὡς λάχανα χόρτου» σὰν χλωρὰ χόρτα (Γέν. 9, 3). Δεῖγμα τῆς ἀγνοίας τοῦ οἴνου ὁ Νῶε, ὁ ὁποῖος ἀγνοοῦσε τὴν χρῆσιν του. «Ἐφύτευσε ἄμπελον Νῶε καὶ ἔπιεν ἀπὸ τοῦ καρποῦ καὶ ἐμεθύσθη» (Γέν. 9, 20-21). Ὁ Μωϋσῆς κατόπιν νηστείας προσήγγισε τὸ ὄρος (Ἐξ. 24, 18). Κατόπιν νηστείας ὑπεδέχθη τὸν νόμον. Καὶ ἐνῶ ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος ἡ νηστεία ἔγινε πρόξενος τῆς νομοθεσίας, κάτω ἡ λαιμαργία ἐξεμάνη εἰς εἰδωλολατρείαν. «Ἐκάθισεν ὁ λαὸς φαγεῖν καὶ πιεῖν καὶ ἀνέστησαν παίζειν» (Ἐξ. 32, 6). 6. Τί ἦτο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἐβεβήλωσε τὸν Ἡσαῦ καὶ τὸν ἔκαμε δοῦλον τοῦ ἀδελφοῦ του; Δὲν ἦτο ἕνα ἁπλὸ φαγητό, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἐπώλησε τὰ πρωτοτόκια; (Γέν. 25, 30-34). Καὶ τὸν Σαμουὴλ δὲν τὸν ἐχάρισε εἰς τὴν μητέρα του ἡ προσευχὴ μὲ τὴν νηστείαν; (Α´ Βασ. 1, 13-16). Τί ἦτο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἔκαμε ἀκαταμάχητον τὸν μεγάλο ἥρωα τὸν Σαμψών; Δὲν ἦτο ἡ νηστεία, κατόπιν τῆς ὁποίας συνελήφθη εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός του; (Κριτ. 13, 4). Ἡ νηστεία τὸν ἐγέννησε, ἡ νηστεία τὸν ἐθήλασε, ἡ νηστεία τὸν ἔκαμε ἄνδρα· ἡ νη-

στεία αὐτή, τὴν ὁποία ὁ ἄγγελος ὥρισε εἰς τὴν μητέρα του. «Ὅσα ἐκπορεύεται ἐξ ἀμπέλου οὐ μὴ φάγῃ, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ» (Κριτ. 13, 14). Ἡ νηστεία γεννᾶ προφήτας, δυναμώνει δυνατοὺς· ἡ νηστεία κάμνει σοφοὺς νομοθέτας, εἶναι φυλακτήριον τῆς ψυχῆς, εἰς τὸ σῶμα ἀσφαλὴς σύνοικος, ὅπλον εἰς τοὺς ἀνδρείους, γυμναστήριον εἰς τοὺς ἀθλητάς. Αὐτὴ ἀποκρούει τοὺς πειρασμούς, αὐτὴ προετοιμάζει πρὸς τὴν εὐσέβειαν. Εἶναι σύνοικος τῆς νηφαλιότητος καὶ δημιουργός τῆς σωφροσύνης. Εἰς τοὺς πολέμους κάμνει ἀνδραγαθήματα καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς εἰρήνης διδάσκει τὴν ἡσυχίαν. Ἡ νηστεία κάμνει τέλειον τὸν ἱερέα. Διότι, δὲν εἶναι δυνατὸν χωρὶς νηστείαν νὰ ἀποτολμήση τὴν ἱερουργίαν· ὄχι μόνον τώρα εἰς τὴν μυστικὴν καὶ ἀληθινὴν λατρείαν, ἀλλὰ καὶ εἰς τήν τυπικήν ποὺ ἐγίνετο κατὰ νόμον. 7. Καὶ γενικῶς θὰ ἠμποροῦσες νὰ εὕρης τὴν νηστείαν νὰ χειραγωγῆ ὅλους τούς ἁγίους εἰς τὴν κατὰ Θεὸν Πολιτείαν. Τρεῖς παῖδες εἰς τὴν κάμινον Βαβυλῶνος. Δανιὴλ ὁ ἀνὴρ ἐπιθυμιῶν τρεῖς ἑβδομάδες δὲν ἔφαγε ψωμὶ καὶ δὲν ἤπιε νερό. Καὶ τοὺς λέοντας ἐδίδαξε νὰ νηστεύουν, ὅταν κατέβη εἰς τὸν λάκκον. Νηστεία «ἔσβεσε δύναμιν πυρός, ἔφραξε στόματα λεόντων». Ἡ νηστεία ἀναπέμπει τὴν προσευχὴν εἰς τὸν οὐρανόν. Ἡ νηστεία εἶναι προκοπὴ τῶν οἴκων· μητέρα τῆς ὑγείας, παιδαγωγὸς τῆς νεότητος, στολίδι τῶν γερόντων, καλὴ συνοδοιπόρος εἰς τοὺς πεζοπόρους, ἀσφαλὴς ὁμόσκηνος εἰς τοὺς συνοίκους. Ὁ ἄνδρας δὲν ὑποψιάζεται ἐπιβουλήν τοῦ γάμου, ὅταν βλέπη τὴν γυναῖκα νὰ συζῆ μὲ τὴν νηστείαν. Ἡ γυναῖκα δὲν λυώνει ἀπὸ τὴν ζηλοτυπίαν, ὅταν βλέπη τὸν ἄνδρα νὰ νηστεύη. Ποῖος ἐζημίωσε τὸ σπίτι μὲ τὴν νηστείαν; Τὸ τραπέζι ἀρκεῖται εἰς τὰ πρόχειρα. Ἂς γίνη ἡ νηστεία ἀνάπαυσις ἀπὸ τοὺς συνεχεῖς κόπους. Ἂς δώση κάποιαν ἀνάπαυλαν καὶ ἡ κοιλιὰ εἰς τὸ στόμα, ἂς κάμη διʼ ἡμᾶς πενθήμερον ἀνακωχήν. Αὐτὴ ποὺ πάντοτε ἀπαιτεῖ καὶ οὐδέποτε σταματᾶ. Αὐτὴ ποὺ σήμερα λαμβάνει καὶ αὔριον λησμονεῖ. Ὅταν χορτάση φιλοσοφεῖ περὶ ἐγκρατείας, καὶ ὅταν ἀδειάση λησμονεῖ τὰ δόγματα. 8. Ἡ νηστεία δὲν γνωρίζει τὴν φύσιν τοῦ δανείου. Δὲν γνωρίζει ἀπὸ τόκους τὸ τραπέζι τοῦ νηστεύοντος. Οἱ πατρικοὶ τόκοι, σὰν φίδια περιπλεκόμενα, δὲν συμπνίγουν τὸ ὀρφανὸν παιδὶ τοῦ νηστευτοῦ. Καὶ διαφορετικά, ἡ νηστεία γίνεται ἀφορμὴ διʼ εὐφροσύνη. Δίψα, πεῖνα γλυκειὰ τράπεζα, ἔτσι καὶ ἡ νηστεία φαιδρύνει τὴν ἀπόλαυσιν τῶν φαγητῶν. Ἡ τράπεζα πιὸ εὐχάριστος μετὰ τὴν νηστεία. Ἡ νηστεία δὲν εἶναι μόνον ὠφέλιμος διὰ τὰ μέλλοντα πράγματα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν ἰδίαν σάρκα ἐπωφελής. Ὀφθαλμὸς πρᾶος, βάδισμα σεμνοπρεπές, πρόσωπον σύννουν, ποὺ δὲν ἀσχημίζει μὲ τὸ ἀκόλαστο γέλοιο. Λόγια μετρημένα, καρδία καθαρά. Παράδειγμα ἁγίων. Ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι. Ἡ ζωὴ τοῦ Προδρόμου συνεχὴς νηστεία. Ἡ νηστεία Παῦλον ἀνέβασε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ. Παράδειγμα Κυρίου. Νηστεία ὠχύρωσε σάρκα εἰς τὰς προσβολάς δαίμονος. Εἰ βούλει ἰσχυρὸν ποιῆσαι τὸν νοῦν δάμασον τὴν σάρκα διὰ νηστείας. «Ὅσον ὁ ἔξωθεν ἄνθρωπος διαφθείρεται, τοσοῦτον ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται» (Β´ Κορ. 4, 16). Ἡ νηστεία ὅπλον κατὰ τῶν δαιμόνων. «Τοῦτο τὸ γένος οὐκ ἐξέρχεται, εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Μᾶρκ. 9, 28). Ὁ χορτασμὸς εἶναι ἀντιθέτως ἡ ἀρχὴ τῶν ὕβρεων. Μαζὶ μὲ τὴν τρυφὴν καὶ ἡ κτηνώδης ἀκολασία. Ἀπʼ ἐδῶ οἱ ἄνθρωποι γίνονται ἵπποι θηλυμανεῖς. Αἱ διαστροφαὶ τῆς φύσεως ἀπὸ τοὺς μεθύσους. Ἡ νηστεία ὅμως γνωρίζει τὸ μέτρον καὶ εἰς τὰ ἔργα τοῦ γάμου. Τὴν ἀμετρίαν κολάζουσα, ἐπιφέρει σύμφωνον ἀνάπαυλαν, διὰ νὰ ἀφιερωθοῦν εἰς τὴν προσευχήν. Μὴ περιορίζης τὸ καλόν τῆς νηστείας εἰς μόνην τὴν ἀποχὴν ἀπὸ τὰ φαγητά. Νηστεία ἀληθινὴ ἡ ἀποξένωσις ἀπὸ τὰ κακά. «Λῦε πάντα σύνδεσμον κακίας». Συγχώρησε τὸν πλησίον διὰ τήν λύπην, συγχώρησέ τον διὰ τὰ χρέη. Δὲν τρώγεις κρέατα, ἀλλὰ τρώγεις τὸν ἀδελφόν σου. Δὲν πίνεις οἶνον, ἀλλὰ δὲν εἶσαι ἐγκρατὴς εἰς τὴν ὕβριν. «Οὐαὶ οἱ μεθύοντες οὐκ ἀπὸ οἴνου». «Θυμὸς μέθη ἐστὶ τῆς ψυχῆς. Λύπη. Φόβος. Μέτρον ἄριστον τῆς χρήσεως τοῦ οἴνου, ἡ χρεία τοῦ σώματος». Γνωρίζεις καλὰ ποῖος εἶναι αὐτός, τὸν ὁποῖον πρόκειται νὰ ὑποδεχθῆς. Εἶναι αὐτός, ποὺ μᾶς ἐπηγγέλθη «Ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρʼ αὐτῷ ποιησώμεθα». Διατὶ κλείνεις τὴν εἴσοδον εἰς τὸν Δεσπότην. Ἡ νηστεία εὐπρέπεια πόλεως, σταθερότης ἀγορᾶς, ἡ εἰρήνη τῶν οἴκων. Καὶ τελειώνομεν μὲ τὴν ὡραίαν προσευχήν, ποὺ κατακλείνει τὸ Συναξάριον τῆς ἡμέρας. Εἰς δύο γραμμάς ἐκφράζει τὸν πόνον καὶ τὸν πόθον τοῦ χριστιανοῦ διὰ τὸν Παράδεισον, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀκλόνητον ἐλπίδα εἰς τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ: «Τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου ἡμᾶς καταξίωσον καὶ ἐλέησον, ὡς μόνος φιλάνθρωπος».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣΩΤΗΡΙΑ ΑΛΛΑ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑΝ, ΧΡΙΣΤΟΣΩΤΗΡΙΑ ΜΕΣῼ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΧΘΗΡΙΑΝ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ Τοῦ Σεβ. Μητρ. Γέροντος Λεοντοπόλεως κ. Διονυσίου

Στή ζωή του κάθε Χριστιανός πρέπει νά γνωρίζη ὅτι στήν ὁδό τῆς σωτηρίας του δέν βαδίζει μόνος του, ἀλλά βαδίζει μέ τόν Χριστόν καί βρίσκεται ἐντός του, ὁ Χριστός. Ἔχει πάντα τή βοήθειά Του, πού κατευθύνει τήν ζωή του, τά διαβήματά του, τάς πράξεις του. Ἡ ζωή τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἑνωμένη μέ τόν Κύριον, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτήρ καί ὁ Λυτρωτής του. Συνδέεται δέ μ᾽ Αὐτόν, μέ ἕνα μυστικό δεσμόν, ὁ ὁποῖος τόν ἑνώνει καί μέ τούς ἄλλους χριστιανούς ἀδελφικά, ὥστε νά ἀποτελοῦν τήν ὑπερφυσική πνευματικήν ἑνότητα, τοῦ μυστικοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκ τῶν ὅσων γράφομε λοιπόν ἀνωτέρω, συμπεραίνομεν ὅτι δέν ὑπάρχει αὐτοσωτηρία, ἀλλά Χριστοσωτηρία. Ὁ Χριστιανός δέν σώζεται μόνος του οὔτε μέσῳ τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλά σώζεται μέ τόν Χριστόν καί μέσῳ τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖον εὑρίσκομεν εἰς τούς ἄλλους καί μέσῳ τῶν ἄλλων, πού ἀποτελοῦν εἰκόνα Θεοῦ, ἀδελφόν Χριστοῦ, τόν Ἴδιον τόν Χριστόν. Δι᾽ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον ὀφείλομεν νά συντρέχωμεν, νά συμπονοῦμε καί νά βοηθοῦμε τόν κάθε ἄνθρωπον εἰς τάς ἀνάγκας του καί θλίψεις του. Τό ἐνδιαφέρον μας, αἱ προσευχαί μας, ὁ πόνος μας, αἱ θλίψεις μας καί αἱ ὑπηρεσίαι μας, δι᾽ αὐτούς, τούς ἄλλους συνανθρώπους μας, οἱ ὁποῖοι ποικιλοτρόπως ὑποφέρουν, μᾶς ἐξιλεώνουν, μᾶς ἁγιάζουν. Ἡ ἀγάπη, τό ἐνδιαφέρον μας καί ἡ συμπόνια διά τόν πλησίον, μᾶς ἐξευγενίζουν, μᾶς ἀνυψώνουν, διότι ὡς ἀναφέραμε εἰς τήν ἀρχήν, ὁ «ἄλλος» ὁ «πλησίον» εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτό μᾶς τό ἐπιβεβαιώνει ὁ Κύριος, ὅταν μᾶς λέγη ὅτι κάθε τι πού, κάματε εἰς ἕνα ἀπό τούς πτωχούς καί ἀδυνάτους ἀδελφούς μου, πού ἐφαίνοντο ἄσημοι καί μικροί, τό ἐκάματε εἰς ἐμέ (Ματθ. 24,40). Ὁ «ἄλλος» ὁ «πλησίον» ἀνάλογα μέ τά ἔργα καί τήν διάθεσι, πού ἔχομε πρός αὐτόν, γίνεται ὁ καθρέπτης τῆς ζωῆς μας. Γίνεσαι πρόσωπον ἐσύ, ὅτι πρό σοῦ ὑπάρχει ὁ συνάνθρωπός σου

καί προσπαθεῖς νά τόν βοηθήσης. Φίλε ἀναγνῶστα, ὅταν χαίρεσαι μέ τούς χαίροντας καί θλίβεσαι μέ τούς θλιβομένους, προσπαθῶντας συγχρόνως νά βοηθήσης τούς ἐλαχίστους ἀδελφούς σου, τούς ἔχοντας ἀνάγκη τῆς βοηθείας σου, τότε μυστηριακῷ τῷ τρόπῳ μέσα ἀπό τήν θλίψι σου, τό ἐνδιαφέρον σου καί τήν ἀγωνία σου διά τούς ἄλλους ἔρχεται ἐντός σου ἡ μακαριότης. Ὅταν προσπαθῆς νά δημιουργῆς παραδείσους εἰς τούς ἄλλους, δημιουργεῖς πρῶτα παράδεισο μέσα σου, στόν ἑαυτό σου. Ἡ μακαριότης εἰς τόν Χριστιανισμό δέν προέρχεται ἀπό τήν ἀποχήν ἤ τήν μή συμμετοχή μας εἰς τούς πόνους καί τάς θλίψεις τῶν ἄλλων, ἀλλά τουναντίον προέρχεται μέ τήν συμμετοχή μας καί τό ἐνεργόν ἐνδιαφέρον μας, εἰς αὐτάς καί εἰς τάς ἐν γένει ἀνάγκας τῶν συνανθρώπων μας. Ὁ Χριστιανὸς πρέπει νά γνωρίζη, πώς ὁ Κύριος ζητεῖ ἀπό ἐμᾶς, νά ἔχωμε πάντα κατά νοῦν, ὅτι ἡ ζωή μας ὀφείλει νά εἶναι μία συνεχής διακονία, ὑπηρεσία ἀγάπης καί αὐτοθυσίας διά τούς ἄλλους. Ὡς ἐκ τούτου, βλέπομε ὅτι ὁ Χριστιανισμός εἰς τήν ζωήν μας, πρέπει νά εἶναι ἐνέργεια, θέσις, ξύπνημα καί ὄχι ἄρνησις, νάρκωσις, ἐκμηδένισης αὐτῆς τῆς ζωῆς μας καί ἀποχή ἀπ᾽ αὐτήν. Ἄρα ἡ ἀπάρνησις, ἡ ἀποχή, ἡ ἐκμηδένισις, ἡ ἀπομάκρυνσίς μας ἀπό τάς θλίψεις καί τούς πόνους τῶν ἄλλων ὁδηγοῦν τούς ἀνθρώπους στήν ἀδιαφορία, στήν ἀπονία, στήν ἀπάθεια, στήν ἀποχαύνωσι, πού σάν «ὄπιον», σάν ναρκωτικόν, τούς ἀφήνουν μακράν ἀπό τήν σωτηρία καί τήν μακαριότητα τοῦ Χριστοῦ. Κακῶς λοιπόν νομίζουν οἱ ἀντίθετοι καί οἱ ἀρνηταί τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ ὅτι τήν εὐτυχία, τό «Νιρβάνα», ὅπως λέγουν, θά τό πετύχουν καί θά τό εὕρουν, θά τό ἀπολαύσουν μέ τήν ἀδιαφορία αὐτῶν, τήν ἀπουσία τους, τήν ἀπάθειά τους, τήν ἀπομάκρυνσί τους καί τήν μή συμμετοχή τους εἰς τά δεινά τῶν ἄλλων, ὡς καί αὐτά τῶν ἰδικῶν τους.

Ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ρωσίας κ. Πούτιν ὑπόσχεται νά προστατεύση τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς «ὅπου γῆς»

Ὁ Ρῶσος Πρωθυπουργός κ. Πούτιν ἐδήλωσεν ὅτι, ἐάν ἀναλάβη Πρόεδρος τῆς Ρωσίας, θά κάνη ὅτι δύναται διά νά προστατεύση τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς εἰς διαφόρους περιοχάς τοῦ πλανήτου. Τήν πληροφορίαν ἐδημοσίευσε τό περιοδικόν «Ἐπίκαιρα» τῆς 17ης Φεβρουαρίου, ἀναδημοσιεύον πληροφορίας Γαλλικοῦ καί Ρωσικοῦ ἱστολογίου. Συμφώνως πρός τάς πληροφορίας αὐτάς:

«Ὁ Ρῶσος πρωθυπουργός Vladimir Putin δεσμεύτηκε νά κάνει τήν προστασία τῶν διωκόμενων χριστιανῶν ἀνά τόν κόσμο μία ἀπό τίς προτεραιότητες τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς του, ἐάν κερδίσει τίς προεδρικές ἐκλογές τό 2012. Σέ ἐπίσημη συνεδρίαση, στήν ὁποία προήδρευσε ὁ Putin τήν περασμένη Τετάρτη, μεταξύ ἀξιωματούχων τῆς ρωσικῆς κυβέρνησης καί ἐκπροσώπων διαφόρων θρησκευτικῶν δογμάτων, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ὑπενθύμισε στόν Putin ὅτι οἱ χριστιανικές μειονότητες καταπιέζονται σέ ὁρισμένες χῶρες, ὅπως τό Ἰράκ, ἡ Αἴγυπτος, τό Πακιστάν καί ἡ Ἰνδία, καί προέτρεψε τόν Ρῶσο πρωθυπουργό νά ἀνάγει τήν ἀναζήτηση λύσεων σέ αὐτό τό

πρόβλημα σέ μία ἀπό τίς κατευθύνσεις τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς του στό μέλλον. “Ὁπωσδήποτε θά γίνει αὐτό. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία”, ἀπάντησε ὁ Ρῶσος πρωθυπουργός, καί ὑπογράμμισε τή σημασία τῆς ἐπίλυσης αὐτοῦ τοῦ προβλήματος παγκοσμίως. Σημειωτέον ὅτι ἡ μεγαλύτερη κοινότητα ὀρθόδοξων χριστιανῶν τῆς Μέσης Ἀνατολῆς βρίσκεται στή… Συρία. Στήν ἴδια συνεδρίαση, ὅπου συναντήθηκαν ἐκπρόσωποι διαφόρων δογμάτων, ὁ Putin τάχθηκε ὑπέρ τῆς διδασκαλίας θρησκευτικῆς ἀγωγῆς σέ ὅλα τά ρωσικά σχολεῖα, προσθέτοντας ὅτι τά μαθήματα αὐτά θά πρέπει νά διδάσκονται ἀπό εἰδικευμένους θεολόγους ἤ ἱερεῖς. Σύμφωνα μέ τό ρωσικό Σύνταγμα, ἡ ἀνεξιθρησκεία θά πρέπει νά προστατεύεται, ἀφοῦ ἡ ρωσική κοινωνία εἶναι πολυπολιτισμική. Στά σχολεῖα, οἱ μαθητές ἔχουν τή δυνατότητα ἐπιλογῆς ἀνάμεσα στήν ἱστορία μίας ἀπό τίς τέσσερις μεγάλες θρησκεῖες: Ὀρθοδοξίας, Ἰσλάμ, Ἰουδαϊσμοῦ καί Βουδισμοῦ. Τά μαθήματα αὐτά εἶναι ὑποχρεωτικά, καθώς καί τά μαθήματα κοινωνικῆς ἠθικῆς».

Ὁ Σεβ. Ἀμερικῆς ζητεῖ τὴν συγκέντρωσιν βοηθείας διὰ τοὺς Ἕλληνας Ἔκκλησιν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ὑποστήριξιν τοῦ δοκιμαζομένου Ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπηύθυνε πρὸς ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κ. Δημήτριος μὲ ἐγκύκλιόν του πρὸς ὅλας τὰς Ἱερᾶς Μητροπόλεις τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπισημαίνει μεταξὺ ἄλλων: «Οἱ οἰκογένειες πολλῶν ἐξ ἡμῶν ἔχουν ρίζες στὴν Ἑλλάδα καὶ πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουν συγγενεῖς καὶ φίλους, οἱ ὁποῖοι βιώνουν τὴ στέρηση, φαινόμενο, ποὺ ἔχει νὰ παρουσιασθεῖ στὴ χώρα αὐτὴ ἀπὸ τὴ σκληρὴ ἐποχὴ τῆς κατοχῆς κατὰ τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Ἀκολούθως καλεῖ εἰς τὴν συγκέν-

τρωσιν βοηθείας καὶ ἀποστολῆς τῆς βοηθείας αὐτῆς μέσῳ Φιλανθρωπικῶν ὀργανισμῶν, οἱ ὁποῖοι συνδέονται μετὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς». Τέλος ἐπισημαίνει:

«Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ ἔχει δημιουργηθεῖ στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ εἰδικὸ ταμεῖο μὲ τὴν ἐπωνυμία “Ταμεῖο Ἀρωγῆς γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Λαὸ” καὶ οἱ εἰσφορὲς πρέπει νὰ ἀποστέλλονται στὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς, 8 East 79th Street, New York, NY 10075 μὲ τὴν ἔνδειξη: Relief Fund for the People of Greece. Ἐπιπλέον, ἡ Ἐθνικὴ Φιλόπτωχος Ἀδελφότης Κυριῶν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἔχει ἤδη ἀπευθύνει πρὸς τὶς τοπικὲς ὀργανώσεις καὶ τὰ μέλη της παρόμοια ἔκκληση».

Ἵδρυσιν Γυμνασίου ἀνεκοίνωσεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς Συμφώνως πρός ἀνακοίνωσιν ὑπό ἡμερομηνίαν 13ην Φεβρουαρίου ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς:

«Τὴν ἵδρυση Γυμνασίου ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς ἀνακοίνωσε καὶ ἐπίσημα ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ στὰ πλαίσια τῶν τακτικῶν συναντήσεών του μὲ ἐκπαιδευτικοὺς καὶ μὲ γονεῖς τῶν παιδιῶν, ποὺ φοιτοῦν ἤδη στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Ἀπὸ τὴ νέα σχολικὴ χρόνια καὶ παρὰ τὶς ἀντίξοες κοινωνικοοικο-

νομικὲς συνθῆκες ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ τολμᾶ καὶ προβαίνει στὴ λειτουργία καὶ Γυμνασίου, προσφέροντας μία πλήρη ἐκπαιδευτικὴ πορεία, σὲ συνέχεια τοῦ Παιδικοῦ Σταθμοῦ, τοῦ Νηπιαγωγείου καὶ τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ βαθειὰ συναίσθηση ἀπέναντι στοὺς γονεῖς καὶ στὰ παιδιά, ἡ Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς μὲ τὴ νέα χρόνια πραγματοποιεῖ ἕνα ὄνειρο δεκαετιῶν: ἀνοίγει τὶς πόρτες τοῦ Γυμνασίου καὶ σᾶς περιμένει! Τηλ. ἐπικοινωνίας 210. 4610915 καὶ 210.4634113».

(Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης)

Ἡ Ἐκκλησία μας εἰσέρχεται εἰς τήν Μεγάλην καί Ἁγίαν Τεσσαρακοστήν διά τό Πάσχα. Αὐτή πρέπει νά συνδυάζεται μέ: 1ον) Τήν μετάνοιαν, 2ον) Τήν ταπεινότητα καί τήν συντριβήν τῆς σατανικῆς ὑπερηφανείας, 3ον) Τήν ἐξαφάνισιν τῆς μοχθηρίας, ἡ ὁποία εἶναι τό τέκνον τῆς κολάσεως, 4ον) Τήν νέκρωσιν τῶν παθῶν καί ὡς ἐκ τούτου τήν νέκρωσιν τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, 5ον) Τήν συντριβήν 6ον) Τήν ἐξομολόγησιν, 7ον) Τήν διόρθωσιν τῆς ζωῆς, μισοῦντες πᾶσαν ἁμαρτίαν σκέψεως, λόγου καί πράξεως καί 8ον) Τήν Νηστείαν, τήν ὁποίαν κάμνομεν οἱ πολλοί, ἀλλά δέν γνωρίζομεν πόσο καλός διδάσκαλος εἶναι αὐτή. Διά τήν μεγάλην σημασίαν της θά παραθέσωμεν ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ βιβλίου: «Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωὴ» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Πρωθιέρεως τῆς Κροστάνδης (Ἐκδόσεις «Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας»). Αὐτά ἔχουν ὡς ἀκολούθως: «“Καί νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν, ἐπιστράφητε πρός με ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ὑμῶν, καί ἐν νηστείᾳ καί ἐν κλαυθμῷ καί ἐν κοπετῷ” (Ἰωήλ 2,12). “Ὅς ἄν θέλῃ τήν ψυχήν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν” (Ματθ. 16,25), ἤτοι ὅστις ἐπιθυμεῖ νά σώσῃ τόν παλαιόν του, σαρκικόν, ἁμαρτωλόν ἄνθρωπον, θά ἀπολέσῃ τήν ζωήν του, διότι ἡ πραγματική ζωή συνίσταται εἰς τήν σταύρωσιν καί νέκρωσιν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου μέ τάς πράξεις του καί τήν ἔνδυσιν “τοῦ νέου, τοῦ ἀνακαινιζομένου εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν” (Κολ. 3,9-10). Ἄνευ τῆς νεκρώσεως τοῦ παλαιοῦ, σαρκικοῦ ἀνθρώπου, δέν ὑπάρχει ζωή ἀληθινή ἤ αἰωνία μακαριότης. Ὅσον πληρεστέρα καί ὀδυνηροτέρα εἶναι ἡ νέκρωσις τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τόσον τελειοτέρα θά εἶναι ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ ἀναγέννησίς του, ὅσον δέ βαθυτέρα ἡ κάθαρσις, τόσον μεγαλυτέρα ἡ καθαριότης ἐν τῇ μελλούσῃ ζωῇ. Νέκρωσον τόν ἑαυτόν σου καί θά εὕρῃς νέαν ζωήν. ῎Ω, αἰσθάνομαι ὅτι, ὅταν διατελῶ ἐν πλήρει ὑγείᾳ καί δέν βασανίζω τό σῶμα μου μέ κόπους καί μόχθους, ἀποθνήσκω κατά τό πνεῦμα, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι πλέον ἐντός μου, ἡ δέ σάρξ μου καί ὁ Διάβολος μέ καταβάλλουν.

Διατί εἶναι ἀναγκαία ἡ νηστεία

Εἶναι ἀναγκαία ἡ νηστεία διά τόν χριστιανόν, διά νά καθαρίζῃ τήν διάνοιά του, νά ἀνυψώνῃ καί ἀναπτύσσῃ τά αἰσθήματά του καί νά ὠθῇ τήν θέλησίν του εἰς χρήσιμον καί ὠφέλιμον δραστηριότητα. Τάς τρεῖς αὐτάς ἀνθρωπίνους ἱκανότητας τάς σκοτίζομεν καί τάς καταπνίγομεν ἰδιαιτέρως “μέ τήν κραιπάλην καί μέθην καί μερίμνας βιωτικάς” (Λουκ. 21,34). Μέ αὐτάς ἀπομακρυνόμεθα ἀπό τόν Θεόν, τήν πηγήν τῆς ζωῆς καί περιπίπτομεν εἰς φθοράν καί ματαιότητα, διαστρέφοντες καί μολύνοντες τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποίαν ἔχομεν ἐντός ἡμῶν. Ἡ κραιπάλη καί ἡ φιληδονία μᾶς καρφώνουν εἰς τήν γῆν καί ἀποκόπτουν, οὕτως εἰπεῖν, τῆς ψυχῆς τάς πτέρυγας. Ἀναλογισθῆτε ὅμως πόσον ὑψηλά ἐπέτων αἱ ψυχαί τῶν ἀσκητῶν καί τῶν ἐγκρατῶν! Ὑψώνοντο μέχρι τῶν οὐρανῶν, ὅπως οἱ ἀετοί· αὐτοί οἱ ἐπίγειοι ἔζων μέ τόν νοῦν καί τήν καρδίαν των εἰς τούς οὐρανούς καί ἐκεῖ ἤκουον ἄρρητα ρήματα καί ἐκεῖ ἐμάνθανον τήν θείαν σοφίαν. Πόσον ὅμως ὁ ἄνθρωπος καταπίπτει μέ τήν λαιμαργίαν καί τήν μέθην! Διαφθείρει τήν φύσιν του, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ, καί γίνεται ὅμοιος πρός τά κτήνη καί χειρότερος ἀκόμη. Οὐαί ἡμῖν, διά τάς παρανόμους προσηλώσεις μας καί τάς ἀνόμους συνηθείας μας! Μᾶς ἐμποδίζουν εἰς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καί τοῦ πλησίον καί εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· ἐμφυτεύουν ἐντός μας ἐγκληματικήν, στοργικήν φιλαυτίαν, τό τέλος τῆς ὁποίας εἶναι ὄλεθρος αἰώνιος. Τοιουτοτρόπως ὁ μέθυσος δέν λυπεῖται νά δαπανᾷ χρῆμα διά τήν ἱκανοποίησιν τῆς σαρκός καί τήν ἀποβλάκωσίν του, ἐνῷ τοὐναντίον λυπεῖται νά δώσῃ ὀλίγα λεπτά εἰς τόν πτωχόν· ὁ καπνιστής ρίπτει δεκάδας καί ἑκατοντάδας ρουβλίων, λυπεῖται δέ νά δώσῃ λεπτά τινα εἰς τόν πτωχόν, τά ὁποῖα θά ἠδύναντο νά σώσουν τήν ψυχήν του· ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά ἐνδύωνται πολυτελῶς ἤ ἀγαποῦν τά ὡραῖα ἔπιπλα καί τά κινέζικα δαπανοῦν ὑπέρογκα ποσά εἰς αὐτά καί παρέρχονται μέ ἀδιαφορίαν καί περιφρόνησιν τούς πτωχούς· ὅσοι ἀγαποῦν νά ζοῦν πλουσίως δέν λυποῦνται νά ἐξοδεύουν δεκάδας καί ἑκατοντάδας ρουβλίων διά γεύματα, ἐνῶ τοὐναντίον λυποῦνται νά δώσουν καί ὀλίγα μόνον λεπτά εἰς τούς πτωχούς. Εἶναι ἀναγκαία ἐπίσης ἡ νηστεία διά τόν χριστιανόν, διότι, μέ τήν ἐνσάρκωσιν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνθρώπινη φύσις ἀποπνευματώθη καί προσήγγισε πρός τό Θεῖον, ἤδη δέ σπεύδομεν πρός τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δέν εἶναι “βρῶσις καί πόσις, ἀλλά δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί χαρά ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ” (Ρωμ. 14,17). “Τά βρώματα τῇ κοιλία καί ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν· ὁ δέ Θεός καί ταύτην καί ταῦτα καταργήσει” (Α´ Κορ. 6,13). Ἡ βρῶσις καί ἡ πόσις – ἤτοι ἡ μέριμνα δι᾽ αἰσθητικάς ἡδονάς– εἶναι φυσική μόνον εἰς τόν ἐθνικόν, ὁ ὁποῖος μή γνωρίζων τά πνευματικά, ἐπουράνια θέλγητρα,

Μνημόσυνον

Τὴν Κυριακὴν 26 Φεβρουαρίου στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Θεοδοσίου στὸν Ἅγιο Στέφανο Ἀττικῆς θὰ τελεσθῆ τὸ μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ Νικολάου Κρητικοῦ.

ὅλην του τήν ζωήν τήν συγκεντρώνει εἰς τάς ἀπολαύσεις τῆς κοιλίας, εἰς τό νά τρώγῃ καί νά πίνῃ καθ᾽ ὑπερβολήν. Δι᾽ αὐτό πολλάκις ὁ Κύριος ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ κατακρίνει τό

ὀλέθριον τοῦτο πάθος. Διατί, λοιπόν, νά σκοτίζωμεν καί καταπνίγωμεν τάς ψυχάς μας καί νά φονεύωμεν τάς πνευματικάς δυνάμεις των;

Ὁ χειρότερος ἐχθρός μου

Ἐφόσον ὁ ἄνθρωπος ἱκανοποιεῖ τάς αἰσθήσεις του, γίνεται σαρκικός καί ἀπομακρύνει ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τό Πανάγιον Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖον δέν δύναται νά κατοικῇ εἰς ὅσους ζοῦν σαρκικήν ζωήν. “Τίς κοινωνία φωτί πρός σκότος;” (Β´ Κορ. 6,14). Τοιαύτη κατάστασις, ἀξία δακρύων, δοκιμάζεται ἀπό πολλούς· ἀλλ᾽ ἀλλοίμονον, οὔτε κἄν θέλουν νά ἀναγνωρίσουν ὅτι δέν ἔχουν τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἐν ἑαυτοῖς– ὅπως ἀκριβῶς ὁ τυφλός ἐκ γενετῆς δέν ἔχει συναίσθησιν τῆς μεγάλης του ἀπωλείας, τοῦ ὅτι δέν βλέπει τό φῶς. Ἄνθρωποι τοιοῦτοι δέν ἔχουν οὔτε πίστιν οὔτε ἀγάπην εἰς τάς καρδίας των οὔτε τῆς προσευχῆς τό πνεῦμα καί ἀποφεύγουν τήν μετά τῆς Ἐκκλησίας κοινωνίαν. Θεέ μου, πόσοι κίνδυνοι ὑπάρχουν δι᾽ ἐμέ εἰς τήν ζωήν! Ὅταν ὑπερβολικά ἱκανοποιῶ τήν σάρκα μου, γίνομαι ὁ χειρότερος ἐχθρός μου.

Ὁ καλός διδάσκαλος

Ἄν λαιμάργως καί ἀπλήστως τρώγῃς καί πίνῃς θά γίνῃς σάρξ· ἐνῶ, ἄν νηστεύῃς καί προσεύχεσαι, θά γίνῃς πνεῦμα. “Μή μεθύσκεσθε οἴνῳ ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτεία, ἀλλά πληροῦσθε ἐν πνεύματι” (Ἐφεσ. 5,18). Νήστευε καί προσεύχου καί θά κατορθώσῃς μεγάλα. “Πάντα δυνατά τῷ πιστεύοντι” (Μᾶρκ. 9,23). Ἔσο ἄγρυπνος καί ζηλωτής καί θά κάμῃς μεγάλα πράγματα. Ἡ νηστεία εἶναι καλός διδάσκαλος: 1) Κάμνει κάθε ἄνθρωπον, πού νηστεύει νά ἐννοῇ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκην πολύ ὀλίγης τροφῆς καί ποτοῦ καί γενικῶς εἴμεθα λαίμαργοι καί τρώγομεν πολύ περισσότερον ἀπό ὅ,τι ἔχομεν ἀνάγκην, ἤτοι ἀπό ὅ,τι ἀπαιτεῖ ἡ φύσις μας. 2) Ἡ νηστεία φανερά ἀποδεικνύει ἤ ἀποκαλύπτει ὅλας τάς ἀδυναμίας τῆς ψυχῆς μας, ὅλας της τάς ἀσθενείας, τά ἐλαττώματα, τάς ἁμαρτίας καί τά πάθη· ἀκριβῶς ὅπως ὅταν τό ἀκάθαρτον, ἀκίνητον ὕδωρ ἀρχίζῃ νά καθαρίζεται δεικνύει πόσα ἔντομα καί πόσην ἀκαθαρσίαν περιέχει. 3) Μᾶς φανερώνει τήν ἀνάγκην τῆς στροφῆς πρός τόν Θεόν μέ ὅλην τήν καρδίαν μας καί τῆς ἐκζητήσεως τοῦ οἴκτου Του, τῆς βοηθείας, τῆς σωτηρίας. 4) Ἡ νηστεία μᾶς ἀποδεικνύει ὅλην τήν πανουργίαν, τήν πονηρίαν καί τήν μοχθηρίαν τῶν ἀσωμάτων πνευμάτων, τά ὁποῖα ἕως τώρα χωρίς νά θέλωμεν ὑπηρετούσαμεν καί τῶν ὁποίων ἡ πονηρία τώρα, ὅπου ἐφωτίσθημεν μέ τό Φῶς τῆς θείας Χάριτος, γίνεται φανερά καί τά ὁποῖα τώρα μᾶς καταδιώκουν μοχθηρῶς, διότι ἀφήσα-

μεν τάς ὁδούς των.

Τί λησμονοῦν

Ὅσοι ἀπορρίπτουν τήν νηστείαν λησμονοῦν ἀπό τί προῆλθεν ἡ πτῶσις τῶν πρωτοπλάστων (ἀπό τήν ἀκρασίαν) καί ποῖα μέσα κατά τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ πειρασμοῦ ὑπέδειξεν εἰς ἡμᾶς ὁ Σωτήρ, ὅταν Αὐτός ὀ Ἴδιος ἐπειράσθη ἐν τῇ ἐρήμῳ. (Ἐνήστευσεν ἡμέρας καί νύκτας τεσσαράκοντα). Δέν γνωρίζουν ἤ δέν ἐπιθυμοῦν νά γνωρίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, πίπτει μακράν τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἀκρασίας, ὅπως συνέβη μέ τούς κατοίκους τῶν Σοδόμων καί Γομόρρων, καί μέ τοῦ Νῶε τούς συγχρόνους –διότι ἡ ἀκρασία εἶναι ἡ αἰτία πάσης ἁμαρτίας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων. Ὅσοι ἀπορρίπτουν τήν νηστείαν ἀφαιροῦν ἀπό τούς ἑαυτούς των καί ἀπό τούς ἄλλους τά ὅπλα κατά τῆς σαρκός καί ὅλων τῶν παθῶν της καί κατά τοῦ Διαβόλου, ἅτινα ἀμφότερα εἶναι ἰδιαιτέρως ἰσχυρά ἐναντίον μας ἕνεκα τῆς ἀκρασίας μας· διά τοῦτο αὐτοί δέν εἶναι στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, διότι ρίπτουν τά ὅπλα των καί παραδίδονται ἑκουσίως ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τήν αἰσθητικήν καί φιλαμαρτήμονα σάρκα των· τέλος, εἶναι τυφλοί καί δέν βλέπουν τήν σχέσιν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξύ τῶν αἰτίων καί τῶν συνεπειῶν τῶν πράξεων.

Ἔλλειψις ὑποταγῆς εἰς τόν Θεόν

Οἱ ἄνθρωποι λέγουν ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν τρώγης κρέας κατά τόν χρόνον τῆς Νηστείας, διότι ἡ Νηστεία δέν συνίσταται εἰς τήν τροφήν· ὅτι δέν ἔχουν σημασίαν τό ἄν ἐνδύεσαι πολυτελῶς, ἐνδύματα λαμπρά, θέατρα συχνά, ἑσπερίδες, μεταμφιέσεις· ὅτι ἐπίσης δέν ἔχει σημασίαν ἄν ἐφοδιάζεσαι μέ πολυτελεῖς παροψίδας, κινέζικα ἔπιπλα, πολυτελῆ ὀχήματα, ἵππους θυμοειδεῖς· ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν συσσωρεύῃς καί κρύπτῃς χρήματα κ.λπ. Ποῖον ὅμως εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον ἀποστρέφει τήν καρδίαν μας ἀπό τόν Θεόν, τήν πηγήν τῆς ζωῆς; Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά χάνωμεν τήν αἰώνιον ζωήν; Δέν εἶναι τοῦτο ἡ λαιμαργία, τά πολυδάπανα ἐνδύματα, τά ὁποῖα ἀπώλεσαν τόν πλούσιον τοῦ Εὐαγγελίου; Δέν εἶναι τοῦτο τά θέατρα καί αἱ μεταμφιέσεις; Ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει σκληροκαρδίους πρός τούς πτωχούς, ἀκόμη δέ καί πρός τούς συγγενεῖς μας; Δέν εἶναι τοῦτο ἡ προσήλωσίς μας εἰς σαρκικάς ἀπολαύσεις γενικῶς, εἰς τήν κοιλίαν μας, τό ἔνδυμα, τά ἔπιπλα, τά ὀχήματα, τό χρῆμα κ.λπ; Δύναται ὁ ἄνθρωπος νά ὑπηρετῇ Θεόν καί μαμωνᾶν, νά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ καί φίλος τοῦ κόσμου, νά ἐργάζεται διά τόν Χριστόν καί τόν Διάβολον; Εἶναι ἀδύνατον. Διά ποῖον λόγον ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ἔχασαν τόν Παράδεισον, διά ποῖον λόγον ἔπεσαν εἰς τήν ἁμαρτίαν καί τόν θάνατον; Μήπως δέν ἔγινε τοῦτο ἕνεκα τῆς τροφῆς καί μόνον; Ἄς ἐξετάσωμεν καλῶς ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά μή φροντίζωμεν περί σωτηρίας τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἐστοίχισε τόσον πολύ εἰς τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ· ποῖον εἶναι ἐκεῖνο τό ὁποῖον μᾶς κάμνει νά προσθέτωμεν τήν μίαν ἁμαρτίαν ἐπί τῆς ἄλλης· ποῖον εἶναι ἐκεῖνο, τό ὁποῖον μᾶς ἀναγκάζει νά περιπίπτωμεν εἰς ἐναντίωσιν πρός τόν Θεόν, εἰς ζωήν ματαιότητος. Μήπως δέν εἶναι ἡ προσήλωσις εἰς τά γήϊνα καί ἰδιαιτέρως εἰς γηΐνας ἀπολαύσεις; Τί κάμνει τήν καρδίαν μας παχεῖαν; Τί μᾶς κάμνει νά εἴμεθα σάρξ καί ὄχι πνεῦμα, καί διαφθείρει τήν ἠθικήν μας φύσιν; Δέν εἶναι ἡ προσήλωσις εἰς τήν τροφήν καί τό ποτόν καί ἄλλα γήϊνα ἀγαθά; Πῶς εἶναι δυνατόν ὕστερον ἀπό αὐτά νά εἴπῃ τις ὅτι δέν ἔχει σημασίαν ἄν τρώγῃ κανείς κρέας κατά τόν χρόνον τῆς νηστείας; Τό νά λέγῃ τις αὐτό ἀποτελεῖ ὑπερηφάνειαν, ἀπείθειαν σοφιστικήν, ἔλλειψιν ὑποταγῆς εἰς τόν Θεόν καί ἀποξένωσιν ἀπό Αὐτόν.

Ἡ ἀλήθεια διὰ τὴν μισθοδοσίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν Ἀρχιερέων

Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος καὶ οἱ πολιτικοί, ποὺ κατέστρεψαν τὴν Πατρίδα, ἀπὸ πάσης ἀπόψεως, διασύρουν μὲ ὀργανωμένην προπαγάνδα τόσον τὸν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἱερώνυμον ὅσον καὶ τοὺς Σεβ. Μητροπολίτας ὅτι ἐν καιρῷ βαθείας οἰκονομικῆς κρίσεως λαμβάνουν παχυλὰς ἀμοιβὰς ὡς νὰ εἶναι Διοικηταὶ ἢ στελέχη τῶν ΔΕΚΟ καὶ δι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ τοὺς «κουτσουρευθεῖ» ἡ μισθοδοσία. Ποία ὅμως εἶναι ἡ πραγματικότης; Τὴν περιγράφει ὁ «Μικροπολιτικὸς» τῆς ἐφημερίδος «Τὰ Νέα» τῆς 16ης Φεβρουαρίου. Συμφώνως πρὸς τὴν ἐφημερίδα: «Ἔτριβε τὰ μάτια του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος διαβάζοντας ὅτι οἱ Μητροπολίτες παίρνουν τεσσερι-

σήμισι χιλιάδες εὐρὼ τὸν μήνα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὁ ἴδιος ὁ Μακαριώτατος παίρνει 1.920 εὐρὼ καθαρὰ μηνιαίως. Οἱ δὲ Μητροπολίτες λαμβάνουν 1.600 μὲ 1.700 εὐρὼ κάθε μήνα. Νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι τὸ θέμα τὸ ἔχει ἀποκαλύψει καὶ ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀπὸ Ἄμβωνος, λέγοντας πὼς οἱ ἀποδοχές του εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ 2.000 εὐρὼ τὸ μήνα μικτά. Ἄρα ἄνθρακες ὁ θησαυρὸς γιὰ ὅσους ἐπιμένουν νὰ παρομοιάζουν τὰ εἰδικὰ μισθολόγια τοῦ Δημοσίου, ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μὲ τὶς χρυσοφόρες ἀποδοχὲς στὰ ρετιρὲ τῶν ΔΕΚΟ...».

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Π. ΚΑΒΑΡΝΟΥ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Τρίτη ἔκδοσις

Ἐπίκαιρος διὰ τὴν περίοδον τοῦ Τριωδίου ἔκδοσις τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» ἀναδεικνύουσα τὴν ὠφελιμότητα τοῦ θεοφιλοῦς θεσμοῦ τῆς νηστείας, τόσον ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιστημονικῆς ὅσον καὶ κυρίως απὸ ἀπόψεως πνευματικοῦ ἀγῶνος, τὸν ὁποῖον συνιστοῦν κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ Ὕμνοι τῆς Ὀρθοδοξίας. Βιβλιοπωλεῖον «ΟΡΘ. ΤΥΠΟΥ» Κάνιγγος 10, α´ ὄρ. 106 77 Ἀθῆναι, Τηλ. 210–38 16 206


Σελὶς 6η

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΒΑΠΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΣΤΙΚΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ Ἡ ἵδρυσις μίας νέας ἐνορίας ἀποτελεῖ ὁμολογίαν πίστεως καὶ ἄρνησιν τοῦ μηδενισμοῦ

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ Ο ΡΩΜΑΙΟΣ Μέ ἀφορμήν τάς δημοσίας δηλώσεις τοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» τῶν Παπικῶν εἰς τήν Χίον

«Ἀγνοώντας καὶ λησμονώντας τὴν Ἐκκλησία ἀγνοοῦμε καὶ λησμονοῦμε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας»

ριος ὁ Θεολόγος χαρακτηρίζει χονται στίς ἐκκλησιαστικές συνά(1ον) Βασειλιάδα “καινὴν πόλιν” ὅ- ξεις. Εἰς ὁμιλίαν του κατὰ τὴν διάρ- τήν που “νόσος φιλοσοφεῖται καὶ συμἩ Ἐνορία ἀποτελεῖ τὸ κύτταρο κειαν τῆς κοπῆς τῆς Βασιλόπιττας φορὰ μακαρίζεται καὶ τὸ συμπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἐκεῖ τῆς ἐνορίας τοῦ ῾Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς θὲς δοκιμάζεται”. ἐκφράζεται ἡ ἀγάπη τῶν χριστιαἉγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας Λαρίσης, Ἡ ἱστορία τῆς βασιλόπιττας εἶ- νῶν–ἐνοριτῶν πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Ἀνα- ναι ἐνδεικτική τοῦ φρονήματος τοὺς συνανθρώπους τους. Σύμστασίου, Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς καί τῆς ἁγιότητος τοῦ Μεγάλου φωνα μέ τόν Ὁμότιμο Καθηγητή Μονῆς Μεγάλου τῆς ΘεολογιΜετεώρου, ἀνέκῆς Σχολῆς πτυξε τὸ θέμα: «Ὁ Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀθανασίου Ἀναστασίου, πρωτοπρεσβύπνευματικὸς ἐπα- Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου τερο π. Γεώρ γιο Μεταλληναβαπτισμός μας νό: “Ὁ πιστὸς στὴν ἁγιαστικὴ παΒασιλείου. Γι᾽ αὐτό καί ἀξίζει νά ζῆ τὸ μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας ράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας». Ἡ τήν ξαναθυμηθοῦμε, παρότι μᾶς στὴν ζωὴ καὶ πράξη τῆς Ἐνορίας ὅλη ἡ ἐκδήλωσις καὶ ἡ ὁμιλία ἔγι- εἶναι λίγο ἕως πολύ γνωστή ἔτσι, του, μέσα στὴν ὁποία, ἀγωνιζόμεναν εἰς τὸ ξενοδοχεῖον Imperial ὅπως τήν διασώζει ὁ λαογράφος νος καὶ ἁγιαζόμενος, ἑνώνεται μὲ Λαρίσης, κατὰ τὴν 15ην Ἰανουαρί- Φαίδων Κουκουλές, κατὰ τὴν πα- τὸν Χριστόν, τὸν Κύριον τῆς Ἐκ ου. ρουσίαση τοῦ Δημήτρη Λουκά - κλησίας, καὶ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀ-

Ἡ ὁμιλία

Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς σημαντικῆς αὐτῆς ὁμιλίας, ἔχει ὡς ἀκολούθως: «Σεβασμιώτατε, Ἅγιε πρωτοσύγκελλε, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητέ ἀδελφέ καί συλλειτουργέ π. Ἰωαννίκιε, ἀξιότιμοι κ. ἀντιδήμαρχοι, προσφιλέστατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας, καλή καί εὐλογημένη χρονιά. Θά θέλαμε κατ᾽ ἀρχήν νά σᾶς εὐχαριστήσουμε γιά τήν πρόσκλησή σας νά παρευρεθοῦμε ἀπόψε ἐδῶ σέ αὐτή τήν τόσο πολυπληθῆ πνευματική, ὄμορφη καί ζεστή ἐκδήλωση, παρουσίᾳ καί τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Ἰγνατίου, στό πρόσωπο τοῦ ὁποίου τρέφουμε βαθύτατο σεβασμό καί ἰδιαίτερη εὐλάβια. Θά θέλαμε, ἐπίσης, νά συγχαροῦμε τόν π. Ἰωαννίκιο γιά τό καρποφόρο πνευματικό, ἱεραποστολικό καί ἀνοικοδομητικό του ἔργο, καθώς καί ὅλους ἐσᾶς τούς συνεργάτες καί τούς ἐνορίτες τῆς νεοσυσταθείσας ἐνορίας τῆς Ἁγίας τοῦ Θεοῦ Σοφίας, πού τόν περιβάλλετε μέ ἀγάπη καί ἐμπιστοσύνη καί συμβάλλετε στήν ἀνέγερση τοῦ νέου ἐνοριακοῦ ναοῦ. Στήν ἀποψινή μας ὁμιλία, ἀφοῦ ἀναφερθοῦμε, δι᾽ ὀλίγων, εἰσαγωγικά στόν Μεγάλο Βασίλειο, πρός τιμή τοῦ ὁποίου καθιερώθηκε ἡ βασιλόπιττα, καί στήν σημασία τῆς ἐνορίας στήν ζωή τῆς Ἐκ κλησίας μας, θά κλείσουμε μέ κάποιες ἁπλές καλογερικές σκέψεις, καρπό τῆς πολυετοῦς διακονίας μας στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καί τῆς ἀναστροφῆς καί ἐνασχολήσεώς μας μέ πλῆθος ἀνθρώπων, πού πέρα σαν ἀπό τήν ἁγιομετεωρίτικη μετάνοιά μας –τό Μοναστήρι μας–, καί τά ποικίλα προβλήματά τους.

Ἐδογμάτισε θεοπρεπῶς

Ὁ Μέγας Βασίλειος, ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, ἦταν ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἕνας ἀπό τούς οἰ κουμενικούς διδασκάλους καί γι᾽ αὐτό ὀνομάστηκε Μέγας καί Οὐρανοφάντωρ. Ὑπῆρξε πανεπιστήμων καί λογιώτατος ἀσκητής καί ὁμολογητής Ἐπίσκοπος μέ τεράστια κοινωνική εὐαισθησία, δραστηριότητα καί προσφορά. Ὁ Μ. Βασίλειος διετέλεσε Ἐπίσκοπος στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας σὲ μία πολὺ δύσκολη περίοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας, τὴν περίοδο μεταξύ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἔγινε στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ., καὶ τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἔγινε τὸ 381 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη. Ὁ Μέγας Βασίλειος δογμάτισε γιά τόν Τριαδικό Θεό, γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα καί γιά τίς σχέσεις μεταξύ τῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Δογμάτισε “θεοπρεπῶς”, ὅπως μᾶς λέει τό ἀπολυτίκιό του. Δηλαδή ἡ θεολογία του δὲν ἦταν ἀκαδημαϊκή, ὀρθολογιστική καί συναισθηματική, ἀλλὰ καθαρὰ ὀντολογική. Ἡ θεολογία του ἦταν καρπός τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν ἐμπειριῶν του καί τῶν θείων ἀποκαλύψεων. Ταυτόχρονα μέ τό θεολογικό του ἔργο ὁ Μέγας Βασίλειος ἀνέπτυξε καί μία παροιμιώδη κοινω νική δραστηριότητα. Ὁ ἱστορικὸς Σωζόμενος (ἤ Σωζομενός) μᾶς πληροφορεῖ γιά τήν περίφημη “Βασιλειάδα” καί μιλᾶ περὶ “Βασιλειάδος ὃ πτωχῶν ἐστιν ἐπισημότατον καταγώγιον (τό πιό φημισμένο κατάλυμα), ὑπὸ Βασιλείου κατασκευασθέν, ἀφ᾽ οὗ τὴν προσ ηγορίαν τὴν ἀρχὴν ἔλαβε καὶ εἰς ἔτι νῦν ἔχει (ἀπό τόν ὁποῖο, δηλαδή, καί πῆρε ἀρχικά, ἀλλά ἀκόμη καί μέχρι σήμερα διατηρεῖ τήν ὀνομασία του)”. Ὁ ἅγιος Γρηγό -

του. Σύμφωνα μὲ αὐτὴν “ὅταν ὁ ἅγιος Βασίλειος ἦταν Ἐπίσκοπος στὴν Καισάρεια, ὁ τότε Ἔπαρχος τῆς Καππαδοκίας πῆγε μὲ σκληρὲς διαθέσεις νὰ εἰσπράξει φόρους. Οἱ κάτοικοι φοβισμένοι ἐζήτησαν τὴν προστασία τοῦ ποιμενάρχη τους. –"Σᾶς προτρέπω εὐθύς, τοὺς εἶπε ἐκεῖνος, νὰ μοῦ φέρει ἕκαστος ὅ,τι πολύτιμον ἔχει ἀντικείμενον". Μάζεψαν πολλὰ δῶρα, καὶ βγῆκαν μαζὶ μὲ τὸν Δεσπότη τους οἱ Καισαρεῖς νὰ προϋπαντήσουν τὸν Ἔπαρχο. Ἦταν ὅμως τέτοια ἡ ἐμφάνιση καὶ ἡ πειθὼ τοῦ Μ. Βασιλείου, ποὺ ὁ Ἔπαρχος καταπραΰνθηκε, χωρὶς νὰ θελήσει νὰ πάρει τὰ δῶρα. Γύρισαν πίσω χαρούμενοι, κι ὁ ἅγιος Βασίλειος πῆρε νὰ τοὺς ξαναδώσει τὰ τιμαλφῆ. Ὁ χωρισμὸς ὅμως ἦτο δυσχερής, διότι πολλὰ ὅμοια εἶχον προσφέρει, δακτυλίους δηλαδή, νομίσματα κ.λπ. Ὁ Μ. Βασίλειος τότε σκέφθηκε ἕνα θαυματουργὸν τρόπο: Διέταξε νὰ κατασκευασθῶσι τὴν ἑσπέραν τοῦ Σαββάτου πλακούντια (δηλ. μικρὲς πίττες) καὶ ἐντὸς ἑνὸς ἑκάστου ἔθηκεν ἀνὰ ἓν ἀντικείμενον, τὴν δ᾽ ἑπομένην ἔδωκεν ἀνὰ ἓν εἰς ἕκαστον Χριστιανόν. Ποῖον θαῦμα! Ἐντός τοῦ πλακουντίου του εὗρεν ἕκαστος ὅ,τι εἶχε προσφέρει! Ἀπὸ τότε, λέγει ἡ παράδοση, σὲ κάθε γιορτὴ τοῦ Ἁγ. Βασιλείου κάνουμε κι ἐμεῖς πίττες καὶ βάζουμε μέσα νομίσματα” (Δημητρίου Λουκάτου, Χριστουγεννιάτικα καί τῶν ἑορτῶν).

Ἀπάντησις εἰς τὴν ἄρνησιν καὶ εἰς τὸν μηδενισμὸν τῆς ἐποχῆς

Σεβασμιώτατε, Ἡ ἵδρυση καί λειτουργία μίας νέας ἐνορίας, ὅπως ἡ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἁγίας Σοφίας Λαρίσης, εἶναι ἕνα ἐξόχως σημαντικό γεγονός μέ πάμπολλες εὐεργετικές διαστάσεις. Εἶναι μιά ἠχηρή ἀπάντηση καί μιά θετική καί ἐλπιδοφόρα πρόκληση στήν ἄρνηση καί τόν μηδενισμό τῆς ἐποχῆς μας. Ἀκόμη καί μέσα σέ αὐτή τήν τραγική κατάσταση τῶν ἡμερῶν μας, σέ πεῖσμα τῶν σχεδιασμῶν τῆς νέας τάξεως πραγμάτων, πού ἐπιβάλλουν τήν ἐθνική μας συρρίκνωση, τήν οἰκονομική καί κοινωνική ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ μας, σέ πεῖσμα τῆς νέας ἐποχῆς, πού ἀλλοτριώνει ἀνθρώπους καί ἀλλοιώνει ἀρχές καί ἀξίες, σέ πεῖσμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῆς πανθρησκείας, πού νοθεύει τήν ὀρθόδοξη πίστη καί διδασκαλία, συστάθηκε μία νέα ἐνορία. Δημιουργήθηκε ἕνας νέος θύλακας πνευματικῆς ἀντιστάσεως, ἀνεφοδιασμοῦ καί ἀνατροφοδο σίας, μία ἰσχυρή πνευματική βάση, ἕνας πυρήνας συνοχῆς καί αὐτοσυνειδησίας, ἕνα σχολεῖο ἁγιασμοῦ καί γυμναστήριο πνευματικῆς ἀθλήσεως. Δημιουργήθηκε ἕνα παυσίλυπο θλίψεων καί κέντρο φιλανθρωπίας, ἕνα ἀλεξιτήριο δαιμόνων καί πειρασμῶν, ὅλα ὅσα δηλαδή συναποτελοῦν μία ὀρθόδοξη ἐνορία. Ἡ ἀνέγερση ἑνός ναοῦ ἀποτελεῖ ὑψίστη ὁμολογία τοῦ Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καί πηγή ἀπείρων εὐλογιῶν γιά ὅλους ὅσους συμβάλλουν στήν οἰκοδόμησή του, σέ καιρούς μάλιστα πού στίς χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ οἱ ναοί τῶν ἑτεροδόξων αἱρετικῶν κλείνουν ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλο καί μετατρέπονται σέ ἑταιρεῖες καί σέ χώρους διασκεδάσεως καί ἀποθηκεύσεως. Ὁ ὅρος ἐνορία παράγεται ἀπό τό ἐπίθετο ἐνόριος, πού σημαίνει τόν χῶρο ἐντός ὁρίων, μία καθορισμένη περιοχή ἤ τοπική περιφέρεια. Ἐνορία εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική περιφέρεια ἑνός ναοῦ, ἀπό τόν ὁποῖο ἀντλεῖ τό ὄνομά της, καθώς καί τό σύνολο τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν πού κατοικοῦν στήν ἴδια περιφέρεια καί συνέρ-

« Ο Ι Χ Α Ι Ρ Ε ΤΙ Σ ΜΟ Ι Τ ΗΣ Θ ΕΟ ΤΟ ΚΟ Υ»

Ἕνα ἐπίκαιρον βιβλίον γιὰ τὴν πνευματικὴν αὐτὴν περίοδον εἶναι καὶ «Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Θεοτόκου» (Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου), ποὺ κυκλοφορεῖ καὶ πάλιν σὲ μικρὸν σχῆμα τσέπης, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις τοῦ «Ὀρ θοδόξου Τύπου».

Βιβλιοπωλεῖον «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ» Κάνιγγος 10, α´ ὄροφος 106 77 Ἀθῆναι, Τηλ. 210–38 16 206 Τελεφὰξ 210– 38 28 518

δελφούς του, πραγματοποιώντας συνεχῶς τὴν ἐν Χριστῷ ὕπαρξη καὶ ἐκκλησιαστικότητά του. Ὁ λόγος, συνεπῶς, γιὰ τὴν ἐνορία καὶ τὴν ζωὴ της εἶναι κατ᾽ οὐσίαν λόγος γιὰ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν παρουσία της εἰς τὸν κόσμον”. Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. π. Γεώργιος παρατηρεῖ πολύ εὔστοχα ὅτι: “Ἡ ἐνορί α δέν πρέπει νά εἶναι μία θρησκευτική γραφειοκρατική ἀρχή ἤ ἕνα ἵδρυμα ἐξυπηρετήσεως τῶν θρησκευτικῶν μόνον ἀναγκῶν κάποιων θρησκευομένων ἀτόμων, ἀλλά τό ἐκκλησιαστικόν κέντρον ἑνότητος καί κοινωνίας ὅλων τῶν ἐνοριτῶν. Στήν ἐνορία μεταμορφώνεται καθολικά ἡ ζωή τους, οἱ σχέσεις τους, ὁ κόσμος τους, ξεκινοῦν τήν κάθαρση τῶν παθῶν καί μπαίνουν σέ πορεία πρός τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν”. Ἡ ἐνορία –καί ἡ Ἐκκλησία συνολικά– εἶναι πρωταρχικά νοσοκομεῖο ψυχῶν καί θεραπευτήριο παθῶν. Εἶναι μία μεγάλη, θά λέγαμε, πολυκλινική, ὅπου ὅλοι –γιατροί καί νοσηλευόμενοι– δέχονται τήν θεραπεία, τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη γιά νά φθάσουν στόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί στόν δοξασμό, τήν θέωση.

Ὁ π. Ρωμανίδης παρωμοίαζε τὴν Ἐκκλησίαν μὲ Νοσοκομεῖον

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἐπαναλάμβανε συχνά στίς ὁμιλίες του καί στά γραπτά του ὅτι σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι “νά θεραπεύη τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν κατάσταση, πού βρίσκονται, νά τούς περάση ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό”. (Ἐμπειρική Δογματική, τόμος Β΄, σελ. 275). Γι᾽ αὐτό καί παρομοίαζε τήν Ἐκκλησία μέ νοσοκομεῖο “τό ὁποῖο θεραπεύει τούς ἀρρώστους. Ὁπότε ὁ ἀρχηγός τοῦ νοσοκομείου αὐτοῦ λέγεται Ἐπίσκοπος. Καί οἱ γιατροί λέγονται Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι. Οἱ διάκονοι καί διακόνισσες, ἄς ποῦμε, εἶναι οἱ νοσοκόμες. Καί οἱ Πρεσβύτεροι εἶναι οἱ γιατροί. Καί ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ὁ πρόεδρος τοῦ Πρεσβυτερίου, δηλαδή τοῦ νοσοκομείου, δηλαδή τῆς ἐνορίας. Ὁπότε τό νοσοκομεῖο εἶναι ἡ ἐνορία. Μέσα εἶναι οἱ πρός θερα πεία καί οἱ θεραπευτές. Αὐτό εἶναι τό νοσοκομεῖο”. (Ἐμπειρική Δογματική, τόμος Β΄, σελ. 273).

Σεβασμιώτατε, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, Ἡ εἴσοδος, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, στό νέο ἔτος σηματοδοτεῖ γιά μᾶς τούς χριστιανούς καί ἕνα νέο ξεκίνημα, μία ἀνατροφοδοσία καί ἕνα ἐπανατροχιασμό τῆς πνευματικῆς μας πορείας καί τοῦ ἀγώνα τῆς σωτηρίας μας. Θά μᾶς ἐπιτρέψετε, λοιπόν, μετά τά εἰσαγωγικά, νά καταθέσουμε στήν ἀγάπη σας καί κάποιες ἁπλές καλογερικές σκέψεις καί προτροπές πρός τούς ἐν Χριστῷ λαϊκούς ἀδελφούς μας, τούς ἐνορίτες τῆς Ἁγίας Σοφίας. Πρόκειται γιά λόγους ἐλπίδος καί παρηγορίας, λόγους ἀγάπης καί στηρίξεως, λόγους παραινετικούς γιά ἀνανέωση τοῦ ἐνθέου ζήλου μας καί γιά μιά νέα ἀρχή μετανοίας σέ αὐτή τήν νέα χρονιά, πού εἰσερχόμαστε. Διανύσαμε ἤδη τήν εὐλογημένη περίοδο τοῦ Ἁγίου Δωδεκαημέρου καί μετείχαμε στά ἀεί παρόντα θεῖα, μοναδικά, ἐξαίσια καί σωτήρια γεγονότα τῆς Ἐνανθρω πήσεως, τῆς Περιτομῆς καί τῆς Βαπτίσεως τοῦ γλυκυτάτου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς μόνης ἀκαταισχύντου ἐλπίδος μας, τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος μας· μέ τίς πανευφρόσυνες καί μεγαλειώδεις ἱερές Ἀκολουθίες, τίς Λειτουργίες, τίς Ἀγρυπνίες καί τά μελωδικώτατα ψάλματα, πού μεταρσιώνουν τίς ψυχές καί μεταγγίζουν μέσα τους οὐρανό καί ἄκτιστη Χάρη, ὑπερκόσμια χαρά καί εἰρήνη. Μέ ἀφορμή τίς λατρευτικές εὐκαιρίες τῶν Ἁγίων ἡμερῶν τῶν Ἑορτῶν, μιά πηγαία δοξολογία καί εὐχαριστία καί εὐγνωμοσύνη μᾶς συνεπαίρνει πρός τόν Παντευεργέτη Τριαδικό Θεό μας, πού μέσα στό ἄπειρο ἔλεος Του καί τήν ἀνεξιχνίαστη φιλανθρωπία Του καί στοργή Του, βρίσκεται πάντα Παρών μέσα στήν κιβωτό τῆς σωτηρίας μας, τήν Ἁγία Ἐκκλησία μας, διά τῆς ὁποίας κατεργάζεται τή σωτηρία καί τόν ἁγιασμό μας, μέ τή σώζουσα Ἀλήθεια, τήν ὁποία διαφυλάσσει ἀκραιφνῆ καί ἀναλλοίωτη ἀνά τούς αἰῶνες, μέ τά ἱερά Μυστήρια καί τό πλῆθος τῶν ἁγιαστικῶν πράξεων καί τελετῶν.

Τὴν 29ην Φεβρουαρίου ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου. Ἀνωτέρω φορητή εἰκών ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Καρέα.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α´ Τῆς σοφίας τὸν λόγον, Πάτερ, τοῖς ἔργοις σου, ἀσκητικῶς γεωργήσας ὡς οἰκονόµος πιστός, ἀρετῶν µυσταγωγεῖς τὰ κατορθώµατα, σὺ γὰρ πράξας εὐσεβῶς, ἐκδιδάσκεις ἀκριβῶς, Κασσιανὲ θεοφόρε, καὶ τῷ Σωτῆρι πρεσβεύεις, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡµῶν. Ἐπιτίθεται εἰς τοὺς πολιτικοὺς καὶ εἰς ὅσους ἔκλεβαν

ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΣ ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Νὰ σταματήσουν αἱ κινητοποιήσεις καὶ αἱ ἀπεργίαι

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος καλεῖ τοὺς Ἕλληνας νὰ ἀλλάξουν νοοτροπίαν, διότι ἂν καταρρεύση ἡ Ἑλλάς θὰ καταρρεύση καὶ ἡ Κύπρος. Τὰς δηλώσεις αὐτὰς ἔκανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἰς τὴν ἐφημερίδα «Φιλελεύθερος» τῆς Κύπρου. Συμφώνως πρὸς τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Πρακτορεῖον «Ρομφαία», τὸ ὁποῖον ἀναπαρήγαγε τὰς δηλώσεις: «“Ἡ οἰκονομικὴ κρίση στὴν Ἑλλάδα ἐπηρεάζει δυστυχῶς καὶ τὴν Κύπρο”, δηλώνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος καὶ ἐκφράζει τὴν εὐχὴ νὰ μὴ καταρρεύσει, γιατί, ὅπως ἀναφέρει, ἐὰν καταρρεύσει θὰ μᾶς παρασύρει κι ἐμᾶς. “Δὲν θὰ σταθοῦν οἱ τράπεζές μας, ἐὰν πτωχεύσει ἡ Ἑλλάδα, κακὰ τὰ ψέματα. Ἐκεῖνο, ποὺ πρέπει νὰ γίνει στὴν Ἑλλάδα, εἶναι οἱ ἀδελφοί μας ἐκεῖ νὰ ἀλλάξουν νοοτροπία. Αὐτὴ ἡ νοοτροπία, ποὺ ἔχουν δὲν θὰ τοὺς ὠφελήσει”, ση-

μειώνει χαρακτηριστικὰ ὁ κ. Χρυσόστομος σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Φιλελεύθερος. Ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ σταματήσουν γιὰ παράδειγμα τὶς κινητοποιήσεις καὶ τὶς ἀπεργίες, οἱ ὁποῖες, ὅπως ὑποστηρίζει, κάθε ἀπεργία ἔχει κόστος. “Δὲν ἔχει εἰσόδημα ἢ θετικὰ ἀποτελέσματα. Ὅλα εἶναι ἀρνητικά. Ἁπλὰ στέλνει μερικὰ μηνύματα, ἀλλὰ ὅλα τὰ μηνύματα εἶναι μετὰ τὴ 12η. Δὲν ὑπάρχει διόρθωση. Ἔπρεπε προηγουμένως νὰ φώναζαν”, ἀναφέρει. Ὁ Κύπρου Χρυσόστομος, ἀφοῦ ἔθεσε τὸ ἐρώτημα “τὸ κράτος ποιὸς τὸ μπατίρισε;”, ὑποστήριξε στὴν ἀπάντησή του. “Ὅλοι τους, μὲ ἐπικεφαλῆς τοὺς πολιτικούς. Ὅλοι ὅσοι δούλευαν στὸ κράτος ὅπου μποροῦσαν νὰ κλέψουν, ἔκλεβαν. Ἦταν φυσικὸ ὅτι αὐτὸ θὰ ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα. Αὐτὴ ἡ νοοτροπία πρέπει νὰ σταματήσει”».

Θά ἀνταποκριθῆ ἡ Μόσχα καί ὑπό ποίους ὅρους;

Ὁ Πρόεδρος τοῦ τμήματος τῶν Ἐξωτερικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ἱλαρίων, εἰς πρόσφατον συνέντευξίν του, τήν ὁποίαν παρεχώρησεν εἰς τό περιοδικόν «Ἐπίκαιρα» (καί ἀνεδημοσίευσεν ὁ «Ο.Τ.») μέ ἀφορμήν τήν προφυλάκισιν τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐφραίμ, εἶχεν ἐκφράσει τήν ἀπογοήτευσίν του καί τήν ἔκπληξίν του διά τόν χλευασμόν τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Ρωσίας καί τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ, ὑπό τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν καί τῶν Ἑλληνικῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημερώσεως, ἐπειδή ἐσχημάτισαν «οὐράς» χιλιομέτρων, διά νά προσκυνήσουν τήν Ἁγίαν Ζώνην, τήν ὁποίαν εἶχε μεταφέρει εἰς τήν Ρωσίαν ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, συνοδείᾳ Ἑλλήνων Ἁγιορειτῶν Μοναχῶν. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἱλαρίων εἶχε τονίσει μεταξύ ἄλλων «μέ τί μοῦτρα θά μᾶς ζητήσουν νά συμμετάσχωμεν εἰς διαφόρους ἀναπτυξιακάς προσπαθείας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἄμεσον σχέσιν μέ τόν θρησκευτικόν ἤ προσκυνηματικόν τουρισμόν», ὅταν μᾶς χλευάζουν διά τήν πίστιν μας ἤ στρέφωνται ἐναντίον τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἐπειδή ἐζήτησεν ἀπό τόν Πρόεδρον τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας τήν ἀποφυλάκισιν τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου; Γράφομεν τό σημείωμα, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα τῶν ἀποφάσεων. Ἡ Ἑλληνική Κυβέρνησις εἰς συνεργασίαν μέ τήν Ἐκκλησίαν ἑτοιμάζεται νά ζητήση τήν συνεργασίαν τῆς Μόσχας διά τήν ἀνάπτυξιν τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμοῦ εἰς τήν Ἑλλάδα μέσῳ τῆς ἐπισκέψεως χιλιάδων Ρώσων τουριστῶν εἰς τά προσκυνήματά της. Ἡ σχετική εἴδησις ἀνεκοινώθη ἀπό τό Ὑπουργεῖον Πολιτισμοῦ. Συμφώνως πρός τήν ἀνακοίνωσιν τοῦ Ὑπουργείου: «Πρωτοβουλία γιὰ συντονισμένη προώθηση τοῦ θρησκευτικοῦ καὶ προσκυνηματικοῦ τουρισμοῦ

στὴ ρωσικὴ ἀγορὰ ἔχει ἀναλάβει τὸ Ὑπουργεῖο Τουρισμοῦ σὲ συνεργασία μὲ τὴν Ἐκκλησία καὶ τουριστικοὺς φορεῖς, ὅπως ἀποφασίστηκε σὲ συνεδρίαση τῆς ἁρμόδιας ἄτυπης ἐπιτροπῆς ὑπὸ τὸν ὑφυπουργὸ Τουρισμοῦ Γ. Νικητιάδη. Συγκεκριμένα, θὰ συγκροτηθοῦν ὁμάδες ἐργασίας γιὰ τὴν ἑλληνικὴ προβολὴ στὴ μεγάλη τουριστικὴ ἔκθεση, ποὺ διοργανώνεται τὸν Μάρτιο στὴ ρωσικὴ πρωτεύουσα ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Μόσχας. Ἀκόμα, ἡ Ἐπιτροπὴ ἀνακοίνωσε τὴ διοργάνωση συνέντευξης Τύπου πρὸς τὰ ρωσικὰ ΜΜΕ, γιὰ νὰ παρουσιαστοῦν τὰ θρησκευτικὰπροσκυνηματικὰ μνημεῖα τῆς χώρας μας, ἐνῶ ἐξέτασε τὴν πραγματοποίηση ἐπαφῶν μὲ μεγάλους καὶ ἐξειδικευμένους στὸν θρησκευτικὸ – προσκυνηματικὸ τουρισμὸ tour operators καὶ συναντήσεων μὲ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ τουριστικοὺς φορεῖς. Στὴ συνεδρίαση συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι τοῦ ΣΕΤΕ, τῆς ΠΟΞ, τοῦ ΗΑΤΤΑ, τοῦ ΕΟΤ, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀπομένει νά ἴδωμεν, ἐάν ἡ Ρωσία θά ἀνταποκριθῆ εἰς τό αἴτημα καί ὑπό ποίους ὅρους.

Ὁ Σεβ. Νέας Σμύρνης διά τήν ἀνθρωπιστικήν πρωτοβουλίαν τοῦ «Σκάϊ»

Τήν Κυριακήν, 19ην Φεβρουαρίου συνεχίσθη ἡ πρωτοβουλία τοῦ «Σκάϊ» διά τήν συγκέντρωσιν ρουχισμοῦ καί κλινοσκεπασμάτων διά τούς συνανθρώπους μας, οἱ ὁποῖοι δοκιμάζονται περισσότερον ἀπό τήν κρίσιν. Οἱ πολῖται ἔκαμνον τήν προσφοράν των εἰς τά ὅρια τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων Νικαίας (Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀντωνίου, Κερατσίνι), Νέας Σμύρνης (Ἱ.Ν. Παναγίτσας Π. Φαλήρου) καί Κηφισίας (Ἱ. Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου). Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ὁ ὁποῖος ὡμίλησεν εἰς τό Ραδιόφωνον τοῦ «Σκάϊ» ἐχαρακτήρισεν ἰδιαιτέρως σημαντικήν τήν προσπάθειαν, ἡ ὁποία ἔχει ὡς κεντρικόν μήνυμα: «Ὅλοι μαζί μποροῦμε».

Ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καλλιεργοῦμε καὶ πρεσβεύουμε τήν ἀγάπη, τήν πραγματικὴ- ἔμπρακτη ἀγάπη. Ὅμως ἡ ἔννοια τῆς ἀγάπης εἶναι εὐρεῖα. Καὶ ὅταν ἡ ἀγάπη ἀπέχει ἀπὸ τήν ἀλήθεια, δέν εἶναι ἀγάπη ἀλλὰ τὸ εἴδωλό της. Ἐπίσης, ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ – ποὺ ἀποτελοῦμε τὸ 99 % τοῦ τοπικοῦ ποιμνίου τῆς νήσου μας – ἀκούσαμε τόν Ἐπίσκοπο τῶν Φράγκων, δηλαδὴ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἢ Παπικῆς «Ἐκκλησίας», εὑρισκόμενο στὴ Χίο τίς ἡμέρες αὐτές, νὰ μιλᾶ στὰ τοπικὰ ΜΜΕ γιά ἀγάπη καὶ μάλιστα νὰ λέει «Ἐμεῖς πρεσβεύουμε τήν ἀγάπη καὶ θέλουμε νὰ τήν ἐκδηλώνουμε μαζὶ μὲ τούς Ὀρθοδόξους καὶ ὅλους τούς ἄλλους πέραν ἀπὸ κόμματα, χρώματα, Δόγματα». Ἐπειδὴ ἔχουμε «φάει τὰ νιάτα μας» μελετώντας τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τὴν σύγχρονη Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἤθελα νὰ πῶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῶν ἐν Ἑλλάδι Παπικῶν ὅτι δὲν μᾶς τὰ λέει καλά. Ἐὰν ὁ Παπικὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἦλθε στὴ Χίο, γιὰ νὰ φέρει τὸ Ἱερὸ Λείψανο τοῦ Ἁγ. (;) Βαλεντίνου γιὰ ἕνα ἔτος καὶ νὰ μιλήσει περὶ ἀγάπης, θὰ θέλαμε εὐθέως νὰ μᾶς ἀπαντήσει στὰ ἑξῆς ἐρωτήματα: 1) Εἶναι τὸ Βατικανὸ «Ἐκκλησία» ἢ κράτος; Ἀπὸ ὅ,τι γνωρίζω εἶναι κράτος. Καὶ ἐπειδὴ ἐμεῖς, ὡς Ὀρθόδοξοι, ἀποτελοῦμε τὴν «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία», δὲν μποροῦμε νὰ συγχρωτιστοῦμε μὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἔκαναν τὴ θρησκεία κράτος, δηλαδὴ ἐφαρμόζουν τὸν Παποκαισαρισμό, τὸ χειρότερο καὶ φασιστικότερο καθεστὼς διακυβέρνησης. Ἡ Ἀρχὴ τοῦ ἑνὸς ἀνδρὸς ἀνάγεται στὸν Χιτλερισμό, ὄχι στὸν Χριστιανισμό. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Παπικὸς Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέφερε «ὁ Χριστὸς εἶπε ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰωάν. ΙΓ΄, 34), ἀσφαλῶς θὰ γνωρίζει ὅτι εἶπε, ἀναφορικὰ μὲ τὸ Δόγμα (τὸ ὁποῖο, ὅπως ἀνέφερε, δὲν τὸν νοιάζει τόσο) «Ὡσότου παρέλθει ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἕνα γιῶτα ἢ μία κεραία δὲν θὰ παρέλθει ἀπὸ τὸν Νόμο, ὡσότου ὅλα γίνουν. Ὅποιος, λοιπόν, παραβεῖ μία ἀπὸ τὶς ἐντολὲς αὐτὲς, ποὺ εἶναι πάρα πολὺ μικρὲς καὶ διδάξει ἔτσι τοὺς ἀνθρώπους, πάρα πολὺ μικρὸς θὰ κληθεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. Ε΄, 18-19). Κατὰ παρόμοιο τρόπο θὰ γνώριζε ὅτι ὁ Κύριος εἶπε «ἀπόδοτε τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. ΚΒ΄, 21). Ὁ Παποκαισαρισμός, λοιπόν, ποὺ ἐφαρμόζει ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ «Ἐκκλησία», βλάπτει ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ καὶ ὁδηγεῖ στὸ Μεσαίωνα, ποὺ ἐκείνη καλλιέργησε. Γιὰ ποιὰ ἀγάπη, λοιπόν, μιλοῦν; Ἐπίσης, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει «οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέση» (Β´Τιμοθ. Β΄, 4). Ὅσοι, ἑπομένως, ἀσχολοῦνται μὲ τὸν Θεό, δὲν μποροῦν στὰ πόδια τους νὰ μπλέκουν τὴν κοσμικὴ ἐξουσία. 2) Γιατί ἡ Παπικὴ «Ἐκκλησία» δὲν στάθηκε ποτὲ στὸ πλευρό τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων λαῶν τῶν Βαλκανίων (ὅπως π.χ. Σερβία, κλπ); Ἀκόμη ἠχοῦν στὰ αὐτιά μας οἱ προσρήσεις τοῦ Πάπα γιὰ στήριξη τῶν Μουσουλμάνων πολεμιστῶν στὸν πόλεμο τῆς Σερβίας, ὅταν ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε τὴ στήριξη στὸν χριστιανικὸ λαὸ τῆς Σερβίας. Ξέρει ὁ κόσμος ποιὰ ἦταν ἡ στάση τοῦ Πάπα ἐπὶ Τουρκοκρατίας καὶ ἐπὶ Μικρασιατικῆς καταστροφῆς; Πότε στάθηκε ἀλληλέγγυος μὲ τὸν λαό μας; Ἂς μᾶς ποῦν. 3) Ποιὰ ἡ ἄποψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Παπικῶν γιὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν Οὐνία; Θέλουμε μία ξεκάθαρη ἀπάντηση. Οἱ παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ γνωρίζουν ὅτι εἶναι ἕνα τέχνασμα τοῦ Βατικανοῦ, γιὰ νὰ ἁλώσει τοὺς Ὀρθόδοξους λαοὺς καὶ νὰ τοὺς ὑποτάξει στὸν Πάπα ὡς «παντοκράτορα» τῆς ὑφηλίου. Ὁ Πάπας διαθέτει ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν καὶ ὑπουργὸ Προπαγάνδας. Ἐπίσης, τράπεζα τοῦ «Ἁγίου Πνεύματος» μὲ ἀμύθητα ποσὰ (ἄκουσον ἄκουσον, οὔτε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲ σεβάστηκαν!). Ἐκεῖ δὲ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ περάσει τὰ μηνύματά του, διότι ὁ λαὸς ἔχει στέρεες ἠθικὲς βάσεις, ὅπως ἡ πλειοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ εἰδικὰ τῶν παραμεθόριων περιοχῶν, ἐφαρμόζει τὴν μέθοδο τῆς «ἀνορθοδόξου τακτικῆς»: «πᾶμε ὡς φίλοι καὶ ἀδελφοὶ καὶ μιλᾶμε γιὰ ἀγάπη καὶ κοινὲς δράσεις ἀλληλεγγύης, γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴν ἐμπιστοσύνη τους». «Ἅγιε» Ἀρχιεπίσκοπε τῶν ἐν Ἑλλάδι Παπικῶν, ὅταν μᾶς ἐπισκέπτεστε στὴ Χίο, πρέπει νὰ εἶστε προσεκτικός. Ἡ Χίος λεηλατήθηκε τὸ 1566 ἀπὸ τοὺς Λατίνους καὶ τὴν Παπικὴ Ἐκκλησία, ἁλώθηκε καὶ ληστεύτηκε. Ληστεύτηκε καὶ ὡς πρὸς τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσιά μας. Οἱ ἐκπρόσωποί σας ἀπαίτησαν νὰ ἐκλατινιστεῖ ὁ πληθυσμὸς τῆς Χίου. Τιμαλφῆ καὶ Ἱερὰ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Χίο πρὸς ἄλλα μέρη. Ἀκόμη καὶ τὸ Ἱερὸ Λείψανο τοῦ Πρωτομάρτυρά μας, Ἁγίου Ἰσιδώρου, τὸ κλέψατε καὶ τὸ πήρατε στὴ Βενετία. Μᾶς φέρατε πίσω, τὸ 1967, ἕνα τεμάχιο τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου (τὸ ἕνα δέκατο) κι ἐμεῖς σᾶς κάναμε τεμενάδες γι᾽ αὐτό, ἀντὶ νὰ σᾶς στείλουμε ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἤρθατε. Μὴ ἔρχεστε ἐδῶ νὰ μιλᾶτε γιὰ ἀγάπη. Διότι τὴν γνωρίζουμε, ὡς Ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες, περισσότερο παντὸς ἄλλου. Ἡ αἵρεση τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν δὲν μπορεῖ νὰ μιλᾶ γιὰ ἀγάπη ὅταν, ἐπὶ αἰῶνες, οἱ πράξεις τοῦ Βατικανοῦ ἀμαύρωσαν

καὶ ποδοπάτησαν τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰησοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶπε ὅτι ὅσοι τὸν ἀγαποῦν ὀφείλουν νὰ τηροῦν τὶς ἐντολὲς Του (Ἰωάν. ΙΔ΄, 15). Ἀπὸ ἀγαπολόγους χορτάσαμε. Κοιτάξτε τὸ ποίμνιό σας καὶ, ὅταν ἀπευθύνεστε δημόσια στὸ χιώτικο λαὸ, φροντίστε νὰ μιλᾶτε σὲ ὅτι ἀφορᾶ ἐκείνους ποὺ σᾶς ἀκολουθοῦν καὶ πού, δυστυχῶς, βρίσκονται ἀκόμη σὲ – ἀκούσια, θέλω νὰ πιστεύω – πλάνη, τοπικὰ δὲ εἶναι ἐλάχιστοι. Παρὰ ταῦτα, ἀσφαλῶς καὶ ἔχουν τὸ δικαίωμα τῆς ἔκφρασης τῶν θρησκευτικῶν τους ἐλευθεριῶν. Καὶ γιὰ νὰ ξεκαθαρίζουμε καὶ νὰ μὴ παρεξηγούμεθα: Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τίποτε οὔτε μὲ ἐσᾶς οὔτε μὲ ἐκείνους. Χαρά μας θὰ ἦταν νὰ γνωρίσετε τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ μεταστραφεῖτε. Ὁ δὲ νέος Μητροπολίτης Χίου, στὸν ὁποῖον ἀναφερθήκατε ὅτι ζητήσατε διακαῶς ἐπαφή, εἶναι Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης – μὲ εὐθύνη ἔναντι τοῦ ποιμνίου του καὶ τῆς Ἐκκλησίας – καὶ ὄχι πολιτικὸς διπλωμάτης, ὥστε νὰ θεωρεῖτε ὅτι μπορεῖ νὰ ἱκανοποιήσει κάθε ἐνδόμυχο πόθο σας. Αὐτὰ τὰ λίγα μὲ ἀγάπη καὶ δίχως φανατισμὸ ἢ μισαλλοδοξία. Βλέπετε, οἱ καιροὶ μας εἶναι λίαν χαλεποί. Καὶ ὅταν «ἔχει καεῖ ἡ γούνα σου», φυλάγεσαι ἀπὸ τοὺς προβατόσχημους λύκους! Γεώργιος Φωτ. Παπαδόπουλος πρώην Δημοτικός Σύμβουλος Χίου

«Καὶ νῦν πολλοὶ ἀντίχριστοι γεγόνασι»

Κύριε Διευθυντά, Διαβάζοντας στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (1906. 16–12–11 σελ. 2) γιὰ τὴν βλασφημία ἐναντίον τῆς Παναγίας στὸ σχολικὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Κύπρου πιάνω ἀδιάβαστους τοὺς ὑπευθύνους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας. Συγκεκριμένα τὸ βιβλίο ἀναφέρει: «Γενικὰ ἡ γυναίκα ταυτίζεται ἢ μὲ τὸ ἀρχέτυπο τῆς Παναγίας ἢ μὲ τὸ ἀρχέτυπο τῆς Εὔας. Στὶς συλλογικὲς νοοτροπίες ἡ γυναίκα ἐμφανίζεται εἴτε ἐνάρετη, ὁπότε ταυτιζόταν μὲ τὸ ἀσεξουαλικὸ πρότυπο τῆς Παναγίας, εἴτε ἦταν ἁμαρτωλή, ὁπότε ταυτιζόταν μὲ τὴ διαβολικὴ Εὔα». Ἀπὸ αὐτὰ συμπεραίνεται καὶ ὑπονοεῖται ὅτι ἡ Παναγία ἦταν ἐνάρετη, γιατί ἦταν ἀσεξουαλικὴ καὶ δὲν πήγαινε μὲ ἄλλους ἄνδρες καὶ δὲν ἔκανε πολλὰ παιδιά, ἐνῶ ἡ Εὔα ἦταν ἁμαρτωλὴ καὶ διαβολικὴ, γιατί ἦταν σεξουαλικὴ καὶ ἔκανε πολλὰ παιδιά. Ἡ πτώση τῆς Εὔας καὶ τοῦ Ἀδὰμ δὲν ἦταν, γιατί ἔφαγε τὸ μῆλο τοῦ ἀπαγορευμένου δέντρου τοῦ Παραδείσου καὶ παρήκουσε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ γιατί ἦρθαν σὲ σαρκικὴ ἐπαφὴ μεταξύ τους. Τοῦτο εἶναι ἕνα μεγάλο ψέμα καὶ τεράστιο λάθος καὶ συλλαμβάνονται ἀδιάβαστοι. Γιατί; Γιατί τὸ μοναδικὸ ἀρχαιότατο βιβλίο, ποὺ ἀναφέρεται στὸ θέμα αὐτὸ εἶναι ἡ Γένεσις τῆς Πεντατεύχου τοῦ Μωυσέως. Ἔτσι στὸ κεφάλαιο Γέν. α´ 27–28 διαβάζομε ἐπὶ λέξει τὰ ἑξῆς: Γέν. α´ 27. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. 28. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν». Στὸ Β´ κεφάλαιο ἀναφέρει λεπτομερῶς γιὰ τὴν ξεχωριστὴ δημιουργία τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας. Στὸ Γ´ κεφάλαιο ἐξιστορεῖ τὴν πτῶσι τῶν πρωτοπλάστων καὶ τὴν ἐκδίωξίν των. Καὶ τὸ Δ´ κεφάλαιο Ι, ἀναφέρει: «Ἀδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Κάϊν καὶ εἶπεν· ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ». Ὁ ἀπαγορευμένος καρπὸς δὲν ἦταν ἡ γενετήσιος ὁρμὴ καὶ ἡ σεξουαλικὴ γνωριμία ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ἀλλὰ πράγματι κάποιος καρπὸς ἀπὸ τὰ τόσα δέντρα, ποὺ ὑπῆρχαν στὸν Παράδεισο, γιατί ἂν τοῦτο ἦταν ἀπηγορευμένο πῶς θὰ τηροῦνταν καὶ πραγματοποιοῦνταν ἡ ἐντολή, ποὺ τοὺς ἔδωσε προτοῦ νὰ τοὺς ἐκδίωξη ἐκ τοῦ Παραδείσου τὸ «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε»; — Ἂν ἡ σαρκικὴ ἐπαφὴ ἦταν ἀπαγορευμένη, γιατί ἀντὶ τῆς Εὔας νὰ μὴ δημιουργήση ἕνα δεύτερο Ἀδάμ, γιὰ νὰ ἀποφύγη τὴν μοναξιὰ τοῦ Ἀδάμ; — Ἂν ἀπέφευγε τὴν γενετήσια ὁρμὴ δὲν θὰ ἦταν παραβάτης τῆς δεύτερης ἐντολῆς τοῦ αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε; — Γιατί γράφει (Γέν. δ´ Ι) ὅτι «Ἀδὰμ δὲ ἔγνω Εὔαν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ» ὅταν ἐξεδιώχθη πλέον ἐκ τοῦ Παραδείσου; — Ἂν ἐπειδὴ ἦρθε σὲ σαρκικὴ ἐπαφὴ καὶ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἐξεδιώχθησαν ἐκ τοῦ Παραδείσου, ποῦ εἶναι τὸ πρῶτο τους παραδείσιο παιδί; — Ἂν ἡ τεκνοποίησις εἶναι ἁμαρτία, τότε οἱ πιὸ ἁμαρτωλοὶ εἶναι ὅσοι κάνουν πολλὰ παιδιά, δηλ. οἱ πολύτεκνοι. Δὲν φτάνει τὸ ὅτι εἶναι οἱ τηρηταὶ τῆς δεύτερης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ ἁμαρτωλοί; Συμβιβάζονται αὐτά; — Ἂν ὁ ἀπαγορευμένος καρπὸς εἶναι ἡ σαρκικὴ ἐπαφὴ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τέκνων καὶ εἶναι ἁμαρτία, γιατί ὁ Δαβὶδ ποὺ ἔκανε τριάντα παιδιὰ ἦταν ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ; Μήπως θὰ πρέπει νὰ ἁγιοποιήσουμε τοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ τὶς λεσβίες, ποὺ δὲν κάνουν κανένα παιδί; — Ἂν ἡ Εὔα ἦταν ἁμαρτωλή,

γιατί ἔκανε πολλὰ παιδιὰ καὶ ἡ Παναγία ἦταν ἐξίσου ἁμαρτωλή, γιατί ἀπέφυγε τὰ πολλὰ παιδιὰ καὶ τὴν ἐντολὴ τοῦ αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε. Μὲ ἕνα παιδὶ δὲν ἔχομε αὔξηση, ἀλλὰ ἀντικατάσταση τοῦ ἑνὸς ἐκ τῶν γονέων καὶ μᾶλλὸν ἔχομε ἐλάττωση παρὰ αὔξηση. — Ἂν ἡ πρώτη ἀπαγορευτικὴ ἐντολὴ καὶ ἡ δεύτερη προτρεπτικὴ ἐντολὴ ἀφοροῦσαν τὴν γενετήσια ὁρμὴ καὶ ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση, τότε ποῦ εἶναι ἡ σοφία καὶ πανσοφία τοῦ Θεοῦ; Δὲν εἶναι καὶ δὲν ἀποτελεῖ αὐτὸ βλασφημία; — Ἂν ἡ ἀπαγορευτικὴ ἐντολὴ ἀφοροῦσε τὴν γενετήσια ὁρμὴ πῶς θὰ πραγματοποιοῦνταν ἡ δεύτερη προτρεπτικὴ ἐντολὴ μὲ ἀέρα, ὅπως γίνεται τοῦτο μὲ τὴν ἐπικονίαση τῆς κυπαρίσσου καὶ ἄλλων δέντρων ἢ μὲ τὴν δυτικοῦ τύπου μυρωδιὰ τοῦ κρίνου; Ἀπ᾽ ὅλ᾽ αὐτὰ ἀποδεικνύεται ἡ δολιότης αὐτοῦ τοῦ κειμένου ἐκμεταλευόμενοι —ἀφοῦ ἀπευθύνεται στὴν Β´ τάξη τοῦ Γυμνασίου— τὴν ἄγνοια τοῦ ἱεροῦ κειμένου καὶ τὴν ἀφέλεια τῶν παιδιῶν, ποὺ δὲν διαθέτουν κριτικὸ πνεῦμα καὶ δέχονται τὴν πνευματικὴ τροφὴ «ἀμάσητη». Ἀλλὰ τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ μιὰ ἀποδεδειγμένα δημοσίως προβαλόμενη ἄθεη Κυπριακὴ κυβέρνηση, ἀφοῦ καὶ οἱ δικές μας κυβερνήσεις περνοῦν ἀπ᾽ τὴ βουλὴ τῶν Ἑλλήνων ἀντίχριστους νόμους; Πόσο δίκαιο ἔχει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὅταν γράφει (Α´ Ἰωαν. β´ 18): «καὶ νῦν πολλοὶ ἀντίχριστοι γεγόνασι»!… Μετὰ τιμῆς Παναγιώτης Ράπτης 43200 Φιλιππιάδα

Ὁ Ἡρώδης ταράσσεται

Κύριε Διευθυντά, Πάλιν ὁ Ἡρώδης ταράσσεται, πάλι ζητᾶ ἀποκεφαλισμούς. Ὁ μέν Ἡρώδης κάνοντας κατάχρηση τῶν μέσων, πού διέθετε ἔκανε φυσικούς ἀποκεφαλισμούς, ὁ δέ Σεβ. Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος ὡς ἕνας ἄλλος Ἡρώδης κάνοντας κατάχρηση τῶν μέσων, πού διαθέτει ἐπιχειρεῖ ἠθικούς ἀποκεφαλισμούς. Ὑπάρχουν, λέγει, ἀνάμεσά μας ἄτομα, πού ἦλθαν γιά νά μᾶς ταράξουν καί γιά νά ἐπιβεβαιώσουν τήν ὕπαρξή τους, ἀλλά εἶναι λίγοι. Μέ τά λόγια του μᾶς ἀποκαλύπτει τίς ψυχικές του ἀλλοιώσεις βλέποντάς μας. Πρῶτον ἐκπλήσσεται πού παρ᾽ ὅλη τήν προσπάθειά του νά μᾶς ἐξαφανίσει ἐμεῖς ὑπάρχουμε καί δεύτερον νοιώθει ταραχή καί φόβο, ὁ ὁποῖος φόβος τοῦ γεννᾶ τήν ἀνάγκη γιά ἄμυνα καί τότε παίρνει τό μικρόφωνο, πού γιά ἄλλους λόγους τοῦ τό ἐμπιστεύθη ἡ Ἐκκλησία καί τό ἐκσφενδονίζει λεκτικά στά κεφάλια μας, γιά νά μᾶς ἀποκεφαλίσει. Πότε μᾶς παρουσιάζει ὡς τρομοκράτες, πού μπορεῖ νά πάρουμε ἕνα ὅπλο καί νά ἀρχίσουμε νά σκοτώνουμε ἀνθρώπους, ὅπως ὁ νέος στό Ὄσλο καί πότε μᾶς παρουσιάζει ταραξίες, πού ἤρθαμε νά τόν ταράξουμε. Ἐμεῖς δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά τόν διακόψουμε καί νά ἀπαντήσουμε, γιατί τότε θά διατάξει τούς σωματοφύλακές του νά μᾶς βγάλουν διά τῆς βίας ἔξω ἀπό τόν Ἱερὸ Ναό ἤ νά περάσουμε κάποιο βράδυ στό κρατητήριο καί τό πρωί στό αὐτόφωρο γιά διατάραξη θρησκευτικής συνάθροισης. Ὅλοι οἱ αἱρετικοί ὅλων τῶν αἰώνων μή ἔχοντας, ποὺ νά στηρίξουν τήν αὐθαιρεσία τους τήν στήριξαν πάνω στή βία καί στήν κατάχρηση τῆς ἐξουσίας τους. Ὁ Σεβ. κ. Ἰγνάτιος ἐπαγγέλλεται τόν διάλογο, ἀλλά τό μόνο πρᾶγμα, πού ἀπάντησε στίς αἰτιάσεις μας ἦταν νά φύγουμε νά πᾶμε νά κάνουμε μία ἄλλη δική μας Ἐκκλησία, ὡς νά εἶναι ἡ Ἐκκλησία ἰδιοκτησία του, πού κληρονόμησε ἀπό τόν πατέρα του καί ὡς νά θέλει νά μᾶς διώξει ἀπό τήν αὐλή τῆς κατοικίας του. Ἐγκαλούμεθα, διότι ἔχουμε λόγο καί ζητοῦμε νά ἔχουμε μία παρέμβαση στά ἐκκλησιαστικά πράγματα, ὅπως ἡ Ὀρθόδοξη πίστη τό ὁρίζει. Προτιμᾶ ἕνα λαό, πού ὑπνώττει, εὐάγωγο πού ἐγκλωβισμένος στόν μικροαστισμό του δέν μπορεῖ νά δεῖ τή γύμνια τοῦ βασιλιᾶ. Ὁ λαός δέν συμφωνεῖ μαζί του στόν ὀλέθριο δρόμο τῆς αἱρέσεως, πού ἔχει πάρει, ἁπλά εἶναι ἀπών καί χρειάζεται κατήχηση, γιά νά πάρει τή θέση, ἡ ὁποία τοῦ ἀνήκει. Οἱ ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες, ἀφοῦ φᾶνε καί πιοῦνε, στό τέλος θά στείλουν στό λαό τόν λογαριασμό. Θά τοῦ ποῦν μαζί τά γκρεμίσαμε, κατ᾽ ἀντιστοιχίαν τοῦ μαζί τά φάγαμε καί τότε ἐπάνω σέ μία ταφόπλακα θά γράψουμε παραφράζοντας τά λόγια τοῦ ποιητῆ. Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς σύνεσιν, χωρίς αἰδώ μεγάλα καί ὑψηλά τριγύρω μου γκρέμισαν τείχη, ἀλλά δέν ἤκουσα ὕποπτον θόρυβον ἀνεπαισθήτως γκρέμισαν τῆς νοητῆς πόλεως τά τείχη. Ἀλλά ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καί ἡ Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων μᾶς διδάσκει ὅτι σέ θέματα πίστεως ἡ πλειοψηφία συνίσταται στό ὁ εἷς καί ἡ ἀλήθεια, οἱ λίγοι πάντα εἶναι τό ἅλας τῆς γῆς. Ἡ Δημοκρατία εἶναι κυρίως ἕνα ποιοτικό μέγεθος καί ὄχι τόσο ἕνα ποσοτικό μέγεθος καί αὐτό ἐκτός ἀπό τόν Πλάτωνα, πού μίλησε γιά τούς ἀρίστους, τό ἐπιβεβαιώνει ἡ ἐθνική καί ἐκκλησιαστική μας ἱστορία. Πάντα οἱ λίγοι, τό λεῖμμα συνόψισαν στό πρόσωπό τους τήν πλειοψηφία. Τόν Σεβ. κ. Ἰγνάτιο ταράσσει ἡ κενοδοξία καί τά πάθη του. Ἄς ἠρεμήσει μέ τήν ἐσωτερική εἰρήνη, πού μόνο ὁ Χριστός ὡς ἀληθινός Θεός μπορεῖ νά δώσει. Βόλος 17–01–2012 Μετά τιμῆς Ἑλένη Λωρίτου


24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

«ΞΕΣΚΕΠΑΣΑΝ» ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ ΤΩΝ ΠΑΤΡΟΜΑΧΩΝ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

χαρακτηρίστηκε ἀπό τούς θεοφόρους Πατέρες, εἶναι “τεχνολογία” μᾶλλον παρά θεολογία. Εἶναι ἀξιοσημείωτη στήν προκειμένη περίπτωση καί ἡ καίρια παρατήρηση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτη (τῆς Κλίμακος) ὅτι “ὁ Θεός μή γνοῦς (ἐννοεῖται ἐμπειρικῶς καί βιωματικῶς), στοχαστικῶς ἀποφαίνεται” (Βλ. Λόγος Λ´, 13). Ἀλλά καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς θά χρεώσει στούς λατινόφρονες Βαρλααμίτες τόν χαμαίζηλο καί ἀνθρώπινο θεολογικό στοχασμό, σημειώνοντας ἀντιθετικῶς ὅτι “ἡμεῖς οὐ στοχασμοῖς ἀκολουθοῦντες, ἀλλά θεολέκτοις λογίοις τήν ὁμολογίαν τῆς Πίστεως πεπλουτήκαμεν» (Βλ. Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Λόγος Β´, 18)». Ἀπό τήν πλευράν του ὁ Προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου, Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος ἐχαρακτήρισε τήν συναφειακήν καί μεταπατερικήν θεολογίαν μίαν μεταλλαγμένην θεολογίαν «ἐπιδοτούμενη» καί «χρηματοδοτούμενη» ἀπό ἑτερόδοξα ἱδρύματα καί Πανεπιστήμια καί κοσμικούς φορεῖς. Ἀκολούθως ὑπεστήριξεν ὅτι «ἡ συναφειακή καί μεταπατερική θεολογία λειτουργεῖ διαβρωτικῶς ἀκόμη καί γιά τήν ἱστορική συνείδηση καί συνοχή τοῦ Ἔθνους μας». Εἶναι δέ αἱρετική καί ἐπικίνδυνος «πρόκειται οὐσιαστικά γιά τήν συντονισμένη ἐπιχείρηση ἀποδομήσεως καί κατεδαφίσεως ὅλων τῶν κυρίαρχων συστατικῶν, πού συνθέτουν τήν μακραίωνη Ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας». Ἀκολούθως, ἀφοῦ ὑπεγράμμισεν ὅτι ἡ συναφειακή καί μεταπατερική θεολογία εἶναι μία πολύ σοβαρή ἐκτροπή ἀπό τήν Πίστιν, ἡ ὁποία ἔπρεπε ἐγκαίρως νά ἀντιμετωπισθῆ ἀπό τά ἁρμόδια Συνοδικά Ὄργανα, ἀλλά δυστυχῶς, ὡς εἶπεν, οἱ «μεταπατερικοί θεολόγοι, βρίσκουν στέγη καί λαμβάνουν τόν ἔπαινο καί τήν ἐπιβράβευση τῶν τά πρῶτα ἐχόντων τῆς Ἐκκλησιαστικῆς μας διοικήσεως». Εἰς τήν ἡμερίδα ὡμίλησε καί ὁ ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ ὁποῖος κυριολεκτικῶς «ξεσήκωσε» τούς συγκεντρωθέντας μέ τήν ἀντιοικουμενιστικήν ὁμιλίαν του, ἀλλά καί μέ τά ἐπιχειρήματά του ὅτι δηλαδή οἱ μεταπατερικοί θεολόγοι εἶναι πραγματικοί πατρομάχοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν παρεκτραπῆ ἀπό τήν Παράδοσιν τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας καί τήν διδασκαλίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὁ πατήρ Θεόδωρος Ζήσης κατεχειροκροτήθη πολλάκις διά τάς θέσεις του τόσον ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅσον καί ἐναντίον τῶν πατρομάχων τῆς Ἀκαδημίας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἐνῶ ἐτόνισε πώς ναυαρχίδα τοῦ ἀντιοικουμενιστικοῦ Ἀγῶνος, ἀλλά καί ἐναντίον τῶν πατρομάχων εἶναι ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος».

Ἕνας λαϊκός πού «ξεσήκωσε» τούς πιστούς Εἰς τήν ἡμερίδα ὡμίλησε καί ὁ κ. Ἰωάννης Μαρκᾶς, (λαϊκός) πνευματικόν τέκνον τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση. Ὁ ὁμιλητής διεκόπη πολλάκις ἀπό τά χειροκροτήματα τῶν συμμετεχόντων εἰς τήν ἡμερίδα, διότι δέν ἠρκέσθη νά ἀποδείξη τήν αἵρεσιν τῆς Μεταπατερικῆς θεολογίας τῆς Ἀκαδημίας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἀλλά προέβη καί εἰς ἀποκαλύψεις, αἱ ὁποῖαι δέν πρέπει νά «περάσουν» ἀπαρατήρητοι ὑπό τῶν ἁρμοδίων Συνοδικῶν Ὀργάνων καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Παραθέτομεν ἕνα

ἀπόσπασμα ἐκ τῆς ὁμιλίας καί τῶν ἀποκαλύψεων τοῦ κ. Ἰωάννου Μαρκᾶ: «Τὸ “μεταπατερικὸ” συνέδριο, ἡ σταγόνα ποὺ ξεχείλισε τὸ ποτήρι

Κάπως ἔτσι φτάσαμε στὸ τετραήμερο 3-6 Ἰουνίου 2010, καὶ τὸ περίφημο συνέδριο “Νέο-πατερικὴ σύνθεση ἢ μετα-πατερικὴ θεολογία: Τὸ αἴτημα τῆς θεολογίας τῆς συνάφειας στὴν Ὀρθοδοξία”. Ἕνα συνέδριο ποὺ χρηματοδοτήθηκε ἀπὸ τὸ “ὀρθόδοξο” τμῆμα τοῦ Fordham University τῆς Νέας Ὑόρκης, ἑνὸς ἰησουίτικου-παπικοῦ ἱδρύματος, τὸ ὁποῖο βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὴν διοργάνωση τῶν περισσότερων σχεδὸν διαχριστιανικῶν καὶ οἰκουμενιστικῶν συμποσίων ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, καθὼς καὶ τὸ γερμανικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Munster. Γιὰ τὸ συνέδριο αὐτὸ ἔχουν γραφτεῖ πάρα πολλά, ἔχουν γίνει ἀρκετὲς ἀξιόπιστες ἀναλύσεις καὶ γιʼ αὐτὸ δὲν προτιθέμεθα νὰ προσθέσουμε ἀκόμη μία. Ἐκτιμοῦμε πὼς μία ἀπόλυτα ἐξειδικευμένη ἀνάλυση μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς στὸ καταπληκτικὸ “Ὑπόμνημα” τοῦ Μητροπολίτου Γλυφάδας π. Παύλου κατὰ τῆς “μεταπατερικῆς - συναφειακῆς θεολογίας” πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Ἐμεῖς ἁπλῶς ἐδῶ νὰ προσθέσουμε ὅτι τὸ ἐν λόγῳ συνέδριο, οὐσιαστικὰ συμπύκνωσε τὴ θεματολογία ὅλων τῶν προηγουμένων “ἀκαδημαϊκῶν” περιόδων, μὲ μόνη διαφορὰ πὼς ἐπίσημα “ὁ ἐπίμαχος ὅρος τέθηκε ὡς ἕνα ἀνοιχτὸ ἐρώτημα πρὸς συζήτηση καὶ διερεύνηση…”. Τὸ –οὐσιαστικὰ– καταφατικὸ ἐρώτημα (“πρὸς μία μεταπατερικὴ θεολογία”;), πού ἐπέλεξε γιὰ τίτλο τῆς εἰσήγησής του ὁ διευθυντὴς τῆς “Ἀκαδημίας”, κ. Παντελῆς Καλαϊτζίδης, μαζὶ μὲ τὴ διαπίστωσή του πὼς καθίσταται “ἐπεῖγον τὸ αἴτημα τῆς νέας σάρκωσης τοῦ λόγου καὶ τῆς συναφειακῆς ἀνάγνωσης τῶν Πατέρων, θέτοντας ταυτόχρονα τὸ ἐρώτημα τῆς δυνατότητας ὕπαρξης μίας μετα-πατερικῆς ὀρθόδοξης θεολογίας”, ἀπαντᾶ στὴν ὑποκριτικὴ ἀπορία τῶν “μεταπατερικῶν” θεολόγων, ποὺ ἕξι μῆνες ἀργότερα θέλησαν “νὰ βγοῦν κι ἀπὸ πάνω”, λέγοντας πὼς στὸ συνέδριο αὐτὸ “δὲν θίχθηκε κανένα ἐκκλησιαστικὸ δόγμα ἢ Σύμβολο τῆς Πίστεως…”. Δὲν ἔχουν τὴ στοιχειώδη λεβεντιὰ καὶ ἀξιοπρέπεια νὰ ὑποστηρίξουν εὐθαρσῶς τὰ αἱρετικά τους πιστεύω, ποὺ συνίστανται στὴν προτεσταντικῆς προελεύσεως μείωση καὶ ἀκύρωση τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως.

Ἀπὸ τὸ “μεταπατερικό”, στὸ “ἐθνομηδενιστικὸ” ὕφος

Τὸ πολυπολιτισμικὸ πνεῦμα τῆς “Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν” ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ “μεταπατερικὸ” εἶναι καὶ ἄκρως “ἐθνομηδενιστικό”. Σὲ ἕνα θεολογικὸ ἵδρυμα, ποὺ ἡ λέξη “αἵρεση” μοιάζει νὰ εἶναι ἀπαγορευμένη παντελῶς, ὑπάρχει μία περίπτωση ποὺ ἡ λέξη αὐτὴ χρησιμοποιεῖται ἀφειδῶς. Κι αὐτὴ ἡ περίπτωση ἰσχύει, ὅταν οἱ ἐκσυγχρονιστὲς “μεταπατερικοί”, ἔχουν εὐκαίρως-ἀκαίρως τὴ δυνατότητα νὰ κατακεραυνώσουν ὁ,τιδήποτε “πατριωτικό” τούς χαλάει τὴν πολυπολιτισμικὴ καὶ νεοταξικὴ συνταγή τους. Ἔτσι θυμοῦνται νὰ κάνουν λόγο γιὰ “αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ”, καὶ ταυτόχρονα νὰ ἐπιτίθενται σὲ ἱεράρχες, ποὺ διέπονται ἀπὸ ἔντονο πατριωτικὸ φρόνημα ἢ καὶ σὲ ἐξέχοντα στελέχη τῆς κοινωνίας, ὅταν αὐτὰ ἐκφράζουν τὴν ἀγωνία τους σχετικὰ μὲ τὴν ἐθνικὴ ἀποδόμηση, ξεχνώντας στὴν περίπτωση αὐτὴ –σύμφωνα μὲ τὴν “μεταπατερικὴ” εἰσήγηση τοῦ κ. Καλαϊτζίδη– νὰ ὁμιλήσουν γιὰ “ἀνοχὴ τῶν αἱρετικῶν... στὴ σημερινὴ πολιτισμικὴ συνθήκη”. Ἀντιθέτως, οἱ εὐρω-θεολόγοι τῆς “ΑΘΣ”, ὡς πιστὰ στρατιωτάκια ἑνὸς ὑπερθρησκευτικοῦ, ἀλλὰ καὶ ὑπερεθνικοῦ σχεδίου, συντάσσονται ἀκόμη καὶ μὲ ἐθνοπροδοτικὰ σχέδια τύπου Ἀνάν γιὰ τὴν Κύπρο,

ΣΕΒ. ΣΠΑΡΤΗΣ: ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΟΝ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

στίς δουλειές του. Σέ κάποιες στιγμές τόν καμαρώνεις, τόν θαυμάζεις καί τόν ἐπαινεῖς καί σέ ἄλλες στιγμές τόν κοιτάζεις ἀπό τά νύχια ἕως τήν κορυφή καί δέν ἀναγνωρίζεις στό πρόσωπό του τόν προηγούμενο ἄνθρωπο, γιατί τό προσωπεῖο του ἦταν ἄριστα προσαρμοσμένο στό πρόσωπό του. Ὤ, ἄν μπορούσαμε νά ἰδοῦμε τόν καθένα, ὅπως εἶναι στήν πραγματικότητα! Ὤ, ἄν εἴχαμε τήν ἱκανότητα νά ξεκλειδώνουμε τά κρανία τῶν ἀνθρώπων, γιά νά μαθαίνουμε τί σκεπτονται! Ὤ, ἄν εἴχαμε τή δύναμη νά μποῦμε μέσα στίς καρδιές τους καί νά δοῦμε τί φιλοξενοῦν οἱ ἄνθρωποι! Ὅμως, τέτοιες ἱκανότητες δέν ἔχουμε. Αὐτές τίς ἔχει μόνο ὁ Θεός καί μάλιστα στόν ἀπόλυτο βαθμό τους. Ἐκεῖνος γνωρίζει τά λόγια μας καί τό βαθύτερο περιεχόμενό τους. Ἐκεῖνος γνωρίζει τή σιωπή μας καί τό νόημά της. Ἐκεῖνος γνωρίζει μέ ἐνάργεια τούς λογισμούς καί τίς ἐπιθυμίες μας, τίς ἐνθυμήσεις μας καί τίς λεπτομέρειες τῆς προσωπικῆς μας ζωῆς. Ἐμεῖς, ἐπειδή δέν ἔχουμε αὐτές τίς ἱκανότητες, καλό εἶναι νά προσέχουμε καί νά προσευχόμαστε νά μᾶς φυλάει ὁ Θεός ἀπό τά πρόσωπα, πού εἶναι κοντά μας ἤ μακριά μας. Νά μᾶς προστατεύει ἀπό τούς ἐχθρούς μας, ἀλλά περισσότερο ἀπό τούς φίλους μας καί τούς συνεργάτες μας. Ἀπό ἐκείνους πού κόπτονται γιά μᾶς φανερά καί ἀπό ἐκείνους πού κρυφά θέλουν νά μᾶς ζημιώσουν. Ἀπό ἐκείνους πού περιμένουμε νά ἐκδηλωθεῖ ἡ κακία τους καί νά ξεσπάσει ἡ ὀργή τους, ὥστε, ὅταν ἐκδηλωθοῦν τά αἰσθήματά τους, νά ἔχουμε ἠρεμία. “Ἡτοιμάσθην καί οὐκ ἐταράχθην” ἔλεγε ὁ Δαυίδ. Δηλαδή, ὅταν περιμένεις κάτι κακό ἀπό κάποιον, εἶσαι ἕτοιμος καί δέν ταράζεσαι πολύ, ὅταν γίνει. Νά μᾶς προστατεύει, ὅμως, περισσότερο ἀπό ἐκείνους πού δείχνουν ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον καί παρουσιάζουν τό καλό πρόσωπό τους, γιατί αὐτῶν ἡ κακία, ὅπου ὑπάρχει, ὡς ἀπρόσμενη εἶναι πιό πικρή καί περισσότερο ἐπικίνδυνη. Τέλος, ἄς ἔχουμε κατά νοῦ, καί πρῶτος ὁ γράφων, αὐτό πού ἔλεγε ἕνας Γέροντας σοφός “τή διαίρεση γιά τόν κάθε ἄνθρωπο νά μή τήν κάνεις 4 διά 2, ἀλλά 5 διά 2 γιά νά μένει καί ἕνα κρατούμενο!”».

παρέα μὲ τὴν ἐθνομηδενιστικὴ ὁμάδα τῶν Μπίστηδων καὶ Κουναλάκηδων αὐτῆς τῆς χώρας ἢ ἀποτελοῦν μέλη ἀνθελληνικῶν ΜΚΟ, ὅπως τὸ διαβόητο γιὰ τὸ γενιτσαρισμὸ του “ἑλληνικὸ παρατηρητήριο γιὰ τὴ συμφωνία τοῦ Ἑλσίνκι”, τοῦ γνωστοῦ ὁμοφυλόφιλου –κατὰ δημόσια δήλωσή του– καὶ ὑψηλόβαθμου στελέχους τοῦ ΠΑΣΟΚ, Γρηγόρη Βαλλιανάτου, στὸ ὁποῖο ὑπηρέτησε ἐπὶ ἔτη ὁ μακαρίτης καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῶν Ἀθηνῶν, καὶ ἐκ τῶν μεγάλων δασκάλων τῶν “μεταπατερικῶν” θεολόγων, Σάββας Ἀγουρίδης.

Φονταμενταλιστική ἡ δρᾶσις τῶν “Μεταπατερικῶν”– Τό φαινόμενον τοῦ “Ἀκαδημαϊκοῦ Φονταμενταλισμοῦ”

Ὅπως εἶναι φυσικὸ ἡ ταύτιση τῶν Ὀρθοδόξων ἐκσυγχρονιστῶν θεολόγων μὲ τὸ πνεῦμα τῆς “μεταπατερικῆς” Δύσης προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ προκαλεῖ ποικίλες ἀντιδράσεις πανορθοδόξως. Ἡ ἀπάντηση τῶν “μεταπατερικῶν” σὲ αὐτὲς τὶς ἀντιδράσεις κάνει λόγο γιὰ “πατερικὸ φονταμενταλισμὸ” καὶ “ἐκκλησιαστικὴ θριαμβολογία” εἰς βάρος τοῦ “ἄλλου”. Ἐλλείψει, δηλαδή, σοβαρῶν ἐπιστημονικῶν ἐπιχειρημάτων, οἱ τῆς “Ἀκαδημίας” προσπαθοῦν μέσα ἀπὸ συνθήματα κενὰ περιεχομένου ἢ νεοταξικὰ τσιτάτα, νὰ “τρομοκρατήσουν” ὅσους τολμοῦν νὰ ἀρθρώσουν παραδοσιακὸ λόγο, καὶ γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο, ὅπως θὰ δοῦμε ἀμέσως μετά, δὲν διστάζουν νὰ ἐκτοξεύουν χαρακτηρισμοὺς καὶ ὕβρεις σὲ πρόσωπα, ποὺ τοὺς φέρνουν σὲ δύσκολη θέση. Ἔτσι μετατρέπονται οἱ ἴδιοι σὲ αὐτὸ ποὺ κατηγοροῦν στοὺς ἄλλους, δηλαδὴ σὲ φονταμενταλιστὲς “ἀκαδημαϊκοῦ” τύπου, καὶ ἑπομένως μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἀπέναντι στὸν ἀνύπαρκτο “πατερικὸ φονταμενταλισμό”, ἀντιπαρατάσσουν καὶ ἐκδηλώνουν ἕνα γνήσιο “ἀκαδημαϊκὸ φονταμενταλισμό”, ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἕνας “ἀντι-πατερικὸς φονταμενταλισμός”. Πῶς ἐκδηλώνεται ὁ ἀκαδημαϊκὸς-ἀντιπατερικὸς φονταμενταλισμός: α) μὲ ἀκατάσχετο ὑβρεολόγιο καὶ βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Γιὰ τοὺς “πολιτισμένους” θεολόγους τῆς “ΑΘΣ” οἱ ἀντιδρῶντες, εἶναι ἄνθρωποι: συμπλεγματικοὶ (=κομπλεξικοί), φανατικοί, ἀνεγκέφαλοι, ρατσιστές, ἀντισημίτες, ὀπισθοδρομικοί, φοβικοί, παραδοσιόπληκτοι, ἐθνικιστές, συντηρητικοί, ἀνώριμοι, μυθομανεῖς. β) μὲ συκοφαντίες καί χτυπήματα “κάτω ἀπὸ τὴ ζώνη”, ἤτοι μεθόδους ἐξευτελισμοῦ τῆς προσωπικότητας ὅσων ἀντιδροῦν. γ) μὲ ἀποκλεισμοὺς ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, μερικὰ ἐκ τῶν ὁποίων χρηματοδοτοῦν τὰ συνέδρια τῆς “ΑΘΣ”, ὅπως συμβαίνει μὲ τὴν ἐφημερίδα “Θεσσαλία” στὸ Βόλο. δ) μὲ ποινικοποίηση τῶν ἀντιαιρετικῶν ἀγώνων καὶ τῶν φυσικῶν προσώπων, ποὺ θὰ ἔχουν τὸ σθένος νὰ ἐγκαλοῦν τοὺς αἱρετικούς, τόσο τοὺς “ἐντὸς” -αὐτοὺς ποὺ ὡς λυκοποιμένες ἀποδομοῦν τὴν ὀρθόδοξη θεολογία καὶ τὰ δόγματα- ὅσο καὶ τούς “ἐκτὸς” -αὐτοὺς ποὺ ἀνήκουν σὲ ἄλλα “δόγματα” καὶ θρησκεύματα. Μὲ ἕνα νομοθετικὸ ἔκτρωμα τύπου “hatespeech” (=ρητορική τοῦ μίσους), ποὺ ἰσχύει στὶς ΗΠΑ, καὶ ποὺ θὰ στοχοποιεῖ ὅσους θὰ καταγγέλλουν τοὺς αἱρετικούς, τὸν διεθνῆ Σιωνισμό, ἀκόμα καὶ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. Ἡ “ΑΘΣ” ἐργάζεται μεθοδικὰ καὶ πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση. Αὐτὸς εἶναι ἐν ὀλίγοις ὁ ὁλοκληρωτικὸς τρόπος διαχείρισης τῶν “συμπλεγματικῶν” ἀντιδρώντων ἀπὸ τοὺς φωστῆρες καθηγητὲς τῆς “Ἀκαδημίας”. Μόνο ποὺ πραγματικοὶ συμπλεγματικοί, δὲν εἶναι ὅσοι ἐμμένουν νὰ μὴ μεταθέτουν τὰ ὅρια τῆς Πίστεως, ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Πατέρες, ἀλλὰ οἱ ἔμμισθοι δεφένσορες τῆς “Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν”, μὲ τὴν ἀγωνιώδη προσπάθεια, ποὺ καταβάλλουν νὰ θέσουν σώνει καὶ καλὰ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία στὶς ράγες τῆς νεωτερικότητας τοῦ διαφωτισμοῦ ἢ –ἀκόμη χειρότερα– τῆς μετανεωτερικότητας τοῦ καθολικοῦ μηδενισμοῦ καὶ τῆς ἀμφισβήτησης τῶν πάντων. Αὐτοὶ οἱ στυγνοὶ ἐπαγγελματίες θεολόγοι τοῦ καιροῦ μας εἶναι πού, σύμφωνα μὲ τὸν μακαριστὸ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη, ἐμφανίζουν ὡς πρὸς τὴν προσέγγισή τους μὲ τὴ θεολογία τῶν Ρωμαίων Πατέρων, “συμπλέγματα κατωτερότητας”. Ἡ θέσις αὐτὴ εἶναι ἀξιοπρόσεκτη καὶ καθόλα τεκμηριωμένη, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ θεολογικὴ μέθοδος τῶν Πατέρων βασίζεται ἐπὶ τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητας, καὶ εἶναι ἀδύνατον ὁ ἔχων συμπλέγματα κατωτερότητας καὶ πνευματικῶς δουλοπρεπὴς σὲ κάθε τί ξένο πρὸς τὸν ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμὸ νὰ καταλάβει τὴν Πατερικὴ θεολογία καὶ πνευματικότητα. Ἐπιπλέον, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀντιληφθοῦν ὁρισμένοι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἀναζητεῖ τὴν ἑνότητα, μὲ τὴν ἔννοια τοῦ “ἵνα ὦσι ἓν”, ποὺ διαστρεβλώνουν οἱ “μεταπατερικοὶ” θεολόγοι, ἁπλούστατα διότι ἡ ἴδια κατέχει τὸ ὅλον τῆς ἀλήθειας καὶ δὲν ψάχνει νὰ βρεῖ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ “μέρος τῆς ἀλήθειας”. Τὸ πρόβλημα τὸ ἔχουν οἱ λεγόμενες “δυτικὲς ἐκκλησίες”, οἱ ὁποῖες ἀποκόπηκαν οἰκειοθελῶς ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἑνότητα, ποὺ διατηρεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, ὡς αὐθεντικὸς φορέας τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀλήθειας. Τὸ νὰ θεωρεῖται ἡ στάση αὐτὴ ἀπὸ κάποιους “γενίτσαρους” θεολόγους τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς “φονταμενταλισμὸς” ἢ “ἐσωστρέφεια”, εἶναι τουλάχιστον ἀστεῖο καὶ

κωμικό. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ὑπηρέτησε καὶ δὲν ὑπηρετεῖ κανενὸς εἴδους “φονταμενταλισμό”, ἀλλὰ φυσικὰ δὲν ὑπηρετεῖ οὔτε καὶ τὸν θρησκευτικὸ πλουραλισμό, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ στὸ Συγκρητισμό. Ἀρνεῖται νὰ ἀποδεχθεῖ τὴ “θεωρία τῶν κλάδων”, τῆς “περιεκτικότητος”, τῶν “δύο πνευμόνων”, τὴ “βαπτισματική” ἢ τὴ “μεταπατερικὴ θεολογία”. Ἡ στάση της εἶναι καθόλα ἔντιμη, ἀφοῦ ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια μὲ συνέπεια καὶ ἀκρίβεια ὑπηρετεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ μόνο αὐτή, χωρὶς νὰ τὴ σχετικοποιεῖ ἢ νὰ τὴ νοθεύει. Τὰ δυτικοχριστιανικὰ κριτήρια ἑνότητας, τὰ ἀπορρίπτει ὁλοκληρωτικά, διότι αὐτὰ ἀκριβῶς εἶναι στὴ βάση τους ἰμπεριαλιστικὰ καὶ ἄκρως φονταμενταλιστικά, ἀφοῦ θεμελιώνονται μὲ δόλιες μεθόδους, ποὺ θυμίζουν ξεκάθαρα πρακτικές τοῦ τεκτονισμοῦ. Ἡ σύγχρονη κατατετμημένη ὁμολογιακὴ μορφὴ τοῦ χριστιανισμοῦ δὲ θὰ πρέπει νὰ ἔχει ὡς λύση της τὴν πανομολογιακὴ συμφωνία, οὔτε τὴν ὁμολογιακὴ ὁμοτιμία, οὔτε ἀκόμη τὴν πανομολογιακὴ συγκόλληση ἤ παράθεση, ἀλλὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν πεπλανημένων στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία.

Τούς «ἔκαψε» πραγματικῶς ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης

Ἐπίσης, ἡ πλέον τεκμηριωμένη θέση ἀπέναντι στὸ ζήτημα τῆς “μεταπατερικῆς θεολογίας” καὶ τῶν ἐπισήμων ἐκφραστῶν της, προῆλθε ἀπὸ τὸν διακεκριμένο ὁμότιμο καθηγητὴ τοῦ “Τμήματος Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας” τοῦ ΑΠΘ, πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρο Ζήση, ὁ ὁποῖος καὶ κατέδειξε ὅτι μὲ τὰ συνεχῆ ἀντιπατερικὰ προγράμματα, ποὺ ἐκτελοῦν οἱ τῆς “Ἀκαδημίας”, καθιερώνονται στὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ὡς “πατρομάχοι”. Μάχονται δηλαδὴ εὐθέως καὶ μετωπικά τούς Ἁγίους Πατέρες καὶ μᾶς θυμίζουν τοὺς “εἰκονομάχους” τοῦ Βυζαντίου. Ἡ θέση τοῦ π. Θεοδώρου δὲν μπορεῖ μὲ τίποτα νὰ θεωρηθεῖ ὡς ὑπερβολικὴ καὶ ἀντιεπιστημονική, κι αὐτὸ διότι στὸ συνέδριο αὐτὸ πράγματι ἐξοβελίστηκαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ θέση τους πῆραν βιβλικοὶ θεολόγοι τοῦ προτεσταντικοῦ κυρίως χώρου ἢ ἀκόμα καὶ ἀγνωστικιστὲς φιλόσοφοι. Τὰ ὀνόματα ποὺ κυριάρχησαν στὶς εἰσηγήσεις δὲν ἦταν τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τοῦ Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ἢ τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀλλὰ τοῦ Μπερντιάγεφ, τοῦ Γιούνγκ, τοῦ Μπάρτ, τοῦ Φλόμπερτ καὶ τοῦ Γκάρτνερ! Ἡ ἐμφύτευση ἑπομένως καὶ ἐπισήμως τῆς “μεταπατερικῆς θεολογίας” συνιστᾶ μία σοβαρὴ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας. Ἀποτελεῖ ἔλλειψη γνώσης καὶ βίωσης τῆς ἀλήθειας, ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν πρωτογενῆ θεολογία καὶ κατὰ συνέπεια μία δαιμονικὴ κατάσταση σύμφωνα μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι μᾶς τονίζουν ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι ἡ ἑκάστοτε αἵρεση “οὐκ ἔστι τῶν ἀποστόλων, ἀλλὰ τῶν δαιμόνων καὶ τοῦ πατρὸς αὐτῶν τοῦ διαβόλου· καὶ μᾶλλον ἄγονος καὶ ἄλογος καὶ διανοίας ἐστὶν οὐκ ὀρθῆς, ὡς ἡ τῶν ἡμιόνων”. Μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα αὐτοῦ τοῦ χωρίου οἱ Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων χαρακτηρίζουν τοὺς αἱρετικοὺς ὡς πνευματικῶς φρενοβλαβεῖς. Ἐδῶ, μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ θεολογικὸ-ιδεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπισημοποιεῖται μὲ ἔντονο τρόπο ἡ αὐτονόμηση καὶ ἀπομάκρυση ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ὅπως μᾶς ἀποκαλύφθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ Λόγο. Τὸ τίμημα ὅμως μίας τέτοιας αὐτονομήσεως εἶναι πολὺ σοβαρό. Χωρὶς τὸν ἄνωθεν φωτισμό, ὁ θεολόγος τῆς νεωτερικότητας, βλέπει πολὺ θαμπὰ τὸν κόσμο τῶν ὄντων, οὐσιαστικὰ φαντάζεται, δὲν βλέπει καὶ ἔτσι ἀσθενεῖ τὸ ὀπτικὸ καὶ ἀξιολογικό του αἰσθητήριο, μὲ συνέπεια νὰ πλάθει (νέα) εἴδωλα καὶ νὰ θεωρεῖ ὡς ἀρετὲς τὶς κακίες. Καὶ ἐπειδή στίς εἰσηγήσεις τῶν “μεταπατερικῶν”, συχνὰ δίνεται ἡ αἴσθηση πὼς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα “θὰ ἐκδιπλώσει νέες πτυχὲς τῆς ἀποκαλυμμένης Ἀλήθειας ὡς προκοπὴ καὶ πλουτισμὸ στὴν πίστη”, καὶ προβάλλεται ἰδιαιτέρως ἡ ἐσφαλμένη ἄποψη τοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου πὼς “σὲ βάθος χρόνου προσεγγίζουμε πιὸ ἀντικειμενικὰ τὴν ἀλήθεια”, ἴσως εἶναι πρέπον νὰ τονιστεῖ πρὸς ἀποκατάσταση τούτων τῶν θεολογικῶν ἀνακριβειῶν ὅτι οὐδέποτε οἱ Πατέρες δέχθηκαν τὴ θέση τοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου καὶ τῶν μετέπειτα ἀκολουθούντων αὐτὸν Λατίνων –καὶ τώρα “μεταπατερικῶν” Ὀρθοδόξων, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κατανοεῖ καλύτερα καὶ βαθύτερα τὴν πίστη καὶ τὰ δόγματα μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Κάθε περίπτωση δοξασμοῦ μέσῳ τῶν αἰώνων εἶναι μετοχὴ “εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν” τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ὁποία οὔτε αὔξηση, οὔτε βαθυτέρα κατανόηση ἐπιδέχεται.

Ἐπίλογος. Ζητούμενον ἡ ἀφύπνισις τῆς Πατερικῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν

Θὰ θέλαμε νὰ σημειώσουμε πὼς αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει ἀντίθετους στὴν “ΑΘΣ” δὲν εἶναι αὐτὴ καθʼ αὐτὴ ἡ ὕπαρξή της, ἀλλὰ ὁ διαστρεβλωτικὸς ρόλος, ποὺ αὐτὴ ἀναλαμβάνει στὰ θεολογικὰ πράγματα. Ἡ θεολογία στὴ γνήσια μορφή της, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μία συζήτηση τῶν γραφείων ἢ τῶν σαλονιῶν, συνοδευόμενη ἀπὸ τὰ συμπαραμαρτοῦντα αὐτῶν τῶν χώρων, ἀλλὰ ἀντιθέτως ὀφείλει νὰ εἶναι ἐμπειρικὴ-βιωματικὴ-χαρισματική. Ἡ γνήσια θεολογία ἀποτελεῖ κτιστὴ ἔκφραση τῆς ἐμπειρίας τοῦ ἀκτί-

στου Θεοῦ καὶ τῶν μυστηρίων του, τοῦ ἀκτίστου φωτός, τοῦ χώρου καὶ τοῦ τρόπου τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀλήθεια στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀφηρημένη ἔννοια ἢ ἡ ἰδέα τοῦ γνήσιου. Ἡ ἀλήθεια εἶναι κατεξοχὴν ὑποστατικὴ πραγματικότητα, εἶναι δηλ. πρόσωπο. Εἶναι ὁ Χριστός, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς τὸ διαβεβαίωσε: “ἐγὼ εἰμὶ ...ἡ Ἀλήθεια”. Ἐπιπροσθέτως, ἡ χαρισματικὴ θεολογία, ὡς ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι γιὰ τὸν καθένα καὶ πολὺ περισσότερο δὲν εἶναι γιὰ ὅσους διακατέχονται ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία τῶν παθῶν. Ὁ θεοδίδακτος τρόπος τοῦ ἀπλανῶς θεολογεῖν κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα “ἀνόδου τῆς διανοίας” καὶ ὁμιλίας γιὰ τὸν Θεὸ διανοητικῶς, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα τῆς “πρὸς Θεὸν ὁμιλίας”. Δυστυχῶς ὅμως ἡ πρακτική τῆς “Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου” κινεῖται ἐντελῶς πρὸς τὴν ἀντίθετη κατεύθυνση καὶ ἔτσι στή θέση ποὺ καταλάμβανε κάποτε ἡ γνήσια ἀγάπη γιὰ τὴν ἀλήθεια, σήμερα ἐπικάθεται ἡ “ἐξύψωση” τῆς “φτωχῆς περιέργειας”. Τὸ πιὸ ἀνησυχητικὸ ὅμως σημεῖο ἀπὸ ὅλα, δείχνει νὰ εἶναι ἡ παντελὴς ἄγνοια, οὐσιαστικὰ ἡ πλήρης ἀδιαφορία τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν μπροστὰ σʼ αὐτὴ τὴν ἀντιπαραδοσιακὴ καὶ ἀντιπατερικὴ λαίλαπα, ποὺ ἔχει ἐνσκήψει στὸν θεολογικὸ χῶρο. Οἱ διάφορες καινοτομίες, ποὺ εἰσάγονται σιγὰ-σιγὰ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὡς ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μακροχρόνιας θεολογικῆς διαστροφῆς, ὄχι μόνο δὲ γίνονται ἐγκαίρως ἀντιληπτὲς (π.χ. ἡ κατάργηση τῶν ἀναθεμάτων, ποὺ διαβάζονταν τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας), ἀλλὰ καί, ὅταν γίνονται, δὲν μᾶς ἐνοχλοῦν ἐξαιτίας τῆς ἔντονης ἐκκοσμικεύσεως τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἐπιτρέψτε μου νὰ παρατηρήσω, ὅτι οὐσιαστικὰ εἴχαμε καταστεῖ ὡς Χριστιανοί, πρὸ πολλοῦ “μεταπατερικοί”, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα νὰ ἔρχονται οἱ συγκεκριμένοι θεολόγοι, γιὰ νὰ μᾶς ἐκφράσουν. Κάποτε, τὰ πρωτοχριστιανικὰ ἔτη, οἱ Χριστιανοὶ γεμάτοι ἔνθεο ζῆλο, ἀγρυπνοῦσαν καὶ προσεύχονταν ἀδιαλείπτως, ὄντες ἕτοιμοι γιὰ ὅλα. Ἡ θαυμάσια ἱστορία, ποὺ περιγράφει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, μὲ τὸν Πέτρο στὴ φυλακὴ κοιμώμενο ἡσύχως “μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος ἁλύσεσι δυσί...”, ἀλλὰ τοὺς Χριστιανοὺς τῶν Ἱεροσολύμων νὰ προσεύχονται ὅλη τὴ νύχτα “ὑπὲρ αὐτοῦ”, τὸ ἀποδεικνύει περίτρανα. Στὴ σημερινὴ ἐποχὴ δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι τῶν Χριστιανῶν κοιμοῦνται ἡσύχως, γιατί ἔπαυσε νὰ ἀκούγεται στοὺς ναοὺς ἕνα ἀφυπνιστικό, ζωντανό, προφητικό, ἀποστολικό, πατερικὸ κήρυγμα. Ἡ σημερινὴ ἡμερίδα εἶναι βέβαιο πὼς κινεῖται στὴν γραμμὴ τῶν Ἁγίων Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Πατέρων, γιʼ αὐτὸ καὶ εὐχαριστοῦμε τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιῶς γιʼ αὐτὴν τὴν θεοφιλῆ πρωτοβουλία καὶ εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν διαφυλάττει “σῶον, ἔντιμον, ὑγιᾶ, μακροημερεύοντα καὶ ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας”...».

Ποῖοι ἄλλοι ὡμίλησαν Ἐκτός τῶν προαναφερομένων ὡμίλησαν καί ἀπέδειξαν ὅτι οἱ Πατρομάχοι τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος ἀντλοῦν τάς θέσεις των ἀπό τόν Προτεσταντισμόν οἱ: 1) Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Ἀπό τήν Πατερικότητα στήν “μεταπατερικότητα”. Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθοδόξου ἡγεσίας». Κατά τήν διάρκειαν τῆς ὁμιλίας του ἔκαμνε μεγάλην ἀναφοράν εἰς τόν Παπισμόν καί εἰς τάς μεθόδους, πού ἀκολουθεῖ διαχρονικῶς, διά νά καταλήξη εἰς τούς Πατρομάχους τῆς Ἀκαδημίας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος. 2ον) Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Ἡ μεταπατερική θεολογία ἀπό ἐκκλησιαστικῆς προοπτικῆς». Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου ἦτο μεταξύ τῶν πρώτων Σεβ. Μητροπολιτῶν, πού εἶχεν ἀντιδράσει εἰς τήν μεταπατερικήν θεολογίαν καί εἰς πολυσέλιδον μελέτην του, τήν ὁποία εἶχε παρουσιάσει ὁ «Ο.Τ.» εἰς συνεχείας, εἶχεν ὡμιλήσει περί κυοφορουμένης αἱρέσεως ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αἱ θέσεις καί ἐπισημάνσεις του συνεκλόνισαν τόν πιστόν λαόν, ὁ ὁποῖος ἀνέμενεν ἀπό τόν Πρόεδρον τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν, νά θέση τό ζήτημα εἰς τά ἁρμόδια Συνοδικά Ὄργανα καί εἰς τήν Ἱεραρχίαν, ἀλλά δέν τό ἔπραξε. 3) Ὁ καθηγητής κ. Λάμπρος Σιάσος. 4) Ὁ ἀναπληρωτής καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Ἰωάννης Κουρεμπελές, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τό θέμα: «Ὀρθοδοξία ἀνορθόδοξη; Στιγμές στή σύγχρονη ἑλληνική θεολογική ἔκφραση καί στίγματα μεταθεολογικῶν στιγμῶν». Εἰς τά προσεχῆ φύλλα τοῦ «Ο.Τ.» θά παρουσιάσωμεν τάς θέσεις τῶν ὁμιλητῶν. Γιὰ τὶς ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου σὲ CD Βασίλειος Παπαδόπουλος Τ.Θ 40909, Μικροχώρι 19014 Καπανδρίτι Τηλ. 22950.56080, 6946.004 136

Σελὶς 7η

Ἐτόνισεν εἰς τὴν ἡμερίδα ὁ Προηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου

Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΡΕΚΤΡΟΠΗΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ

Παραθέτομεν τὸν χαιρετισμὸν τοῦ Προηγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου Ἀρχιμ. Ἀθανασίου εἰς τὴν ἡμερίδα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση». Αὐτὸς ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Σεβασμιώτατοι, σεβαστοί πατέρες, ἐλλογιμώτατοι κ. Καθηγητές, σεβαστό προεδρεῖο, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, Χαιρετίζοντας τήν ἀποψινή ἡμερίδα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς μέ θέμα “Πατερική θεολογία καί μεταπατερική αἵρεση”, προγευόμενοι τήν χαρά καί τήν ἐσωτερική πληρότητα τῆς ἁγιοπατερικῆς καί αὐθεντικῆς θεολογίας, τῆς θεολογίας τῶν Πατέρων μας, πού θά μᾶς προσφέρουν οἱ ἐκλεκτοί καί διακεκριμένοι εἰσηγητές τοῦ θέματος, ἀναπέμπουμε θερμή καί ἐγκάρδια δοξολογία πρός τόν ἐν Τριάδι Θεό μας γιά τήν ἰδιαίτερη αὐτή εὐλογία, τήν ἀποψινή πνευματική πανδαισία. Μία μοναδική εὐκαιρία νά ἀπολαύσουμε τούς κορυφαίους θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας μας μέ πλούσιες περγαμηνές καί διακρίσεις, ἐπιστημονική ἀρτιότητα, πανεπιστημιακούς τίτλους καί πληθωρική συγγραφική παρουσία καί μαρτυρία. Θεολόγους πιστούς στήν ὀρθόδοξη πίστη καί διδασκαλία, “ἑπομένους τοῖς ἁγίοις πατράσι”, πού ἀντλοῦν τήν θεολογία τους ἀπό τήν ἁγιαστική ἐμπειρία καί τήν ἀποκαλυπτική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπό τίς παρακαταθῆκες καί τήν σώζουσα παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καί τήν προσωπική τους μετοχή στήν ἄκτιστη χάρη καί τήν μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, χωρίς ἐξατομικευμένες καί ἐγκεφαλικές ἐπινοήσεις, ἀποκλίσεις καί νεωτερισμούς. Ἡ ἀποψινή ἡμερίδα εἶναι μιά ὁμολογιακή μαρτυρία καί μία ἀποφασιστική ἀπάντηση στήν νοησιαρχική, στοχαστική δυτικότροπη θεολογία, τήν λεγομένη μεταπατερική, πού ἀναπτύσσεται ἀλλοτριωτικά καί διασπαστικά στίς μέρες μας. Ἡ μεταπατερική θεολογία, σέ γενικές γραμμές, ἀποτελεῖ προέκταση καί παρακλάδι τῶν ποικίλων νεώτερων θεολογιῶν, πού ἀναπτύχθηκαν στήν Δύση —κυρίως τήν προτεσταντική– (κοινωνική θεολογία, πολιτική θεολογία, θεολογία τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀπελευθέρωσης, θεολογία τῆς ἐπαναστάσεως, “μαύρη” θεολογία, θεολογία τῆς συνάφειας, φεμινιστική θεολογία, περιεκτική θεολογία κ.ἄ.) καί εἶναι καρπός τῆς ἐκκοσμικεύσεως, τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τῆς παρεκκλίσεως ἀπό τά χαρακτηριστικά τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί διδασκαλίας. Κοινό στοιχεῖο τῶν θεολογιῶν αὐτῶν εἶναι ὅτι παραμερίζουν τό νόημα τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως, τόν ἀσκητικό, νηπτικό καί ἡσυχαστικό χαρακτήρα τῆς πίστεως, τήν ἁγιοπνευματική ἐμπειρική μέθοδο τῆς ὀρθοδοξίας, τήν μετοχή στήν ἄκτιστη χάρη καί δόξα τοῦ Θεοῦ καί μεγεθύνουν σέ ἀπόλυτο βαθμό τά κοινωνικά καί πολιτιστικά δεδομένα τῆς

κάθε ἐποχῆς. Παρουσιάζουν τήν πίστη καί τήν πνευματικότητα μέ τρόπο προσαρμοσμένο στήν νοοτροπία καί τήν ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη καί λογική τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων. Ὑποβαθμίζουν τό ἀληθινό καί σωτηριῶδες νόημα τοῦ Εὐαγγελίου σέ ἁπλή κοινωνική καί πολιτιστική συνθηματολογία, σέ ἄνευρη καί ἀνούσια γνωσιολογία καί φιλοσοφία. Οἱ ποικίλες αὐτές νεώτερες δυτικές θεολογίες σχετίζονται ἄμεσα μέ τήν λεγόμενη θεολογία τῆς συνάφειας (Contextual Theology), πού προβάλλεται στήν χώρα μας σέ συνδυασμό μέ τήν μεταπατερική θεολογία. Ἡ θεολογία τῆς συνάφειας πρωτοπαρουσιάζεται τό 1972 στήν Συνέλευση τοῦ “Παγκοσμίου Συνεδρίου γιά τήν Ἱεραποστολή καί τόν Εὐαγγελισμό”, πού διοργανώθηκε στήν Μπαγκόγκ ἀπό τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν. Ξεκίνησε ἀρχικά μέ τό πρόσχημα τῆς ἀναγκαιότητος γιά τήν καθιέρωση μιᾶς κοινῆς θεολογικῆς μεθοδολογίας στά πλαίσια τοῦ οἰκουμενικοῦ διαλόγου. Σταδιακά, ὅμως, καθιερώθηκε ὡς κυρίαρχη θεολογική ἀντίληψη στό ΠΣΕ λαμβάνοντας μάλιστα τραγικά ἀλλοτριωτικές τῆς χριστιανικῆς πίστεως διαστάσεις, οἱ ὁποῖες καταφάνηκαν μέ τόν πιό κραυγαλέο τρόπο στήν Ζ΄ Γενική Συνέλευση στήν Καμπέρα τό 1991 καί ἔγιναν αἰτία ἐντονότατων ἀντιδράσεων ἐκ μέρους τῶν ὀρθοδόξων. Κατά τήν συνήθη, ὅμως, στούς διαλόγους τακτική, ἡ θεολογία τῆς συνάφειας συνεχίζει νά κυριαρχεῖ στούς διαλόγους στό ΠΣΕ, παρά τό ἀντορθόδοξο περιέχομενό της, μέ τήν συγκατάθεση καί ὀρθοδόξων ἀντιπροσώπων. Τό πλέον, ὅμως, ἀνησυχητικό καί ἐπικίνδυνο εἶναι ὅτι ἡ θεολογία τῆς συνάφειας βρίσκει ἰσχυρούς ὑποστηρικτές καί ἐντός τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί παρουσιάζεται ὡς, δῆθεν, χρήσιμη καί ἀπαραίτητη γιά τήν ἀπαιτούμενη μαρτυρία τῆς ὀρθοδοξίας στόν σύγχρονο κόσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αὐτῆς τῆς τάσεως εἶναι τό συνέδριο, πού ὀργανώθηκε ἀπό τήν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου μέ θέμα “Νεοπατερικὴ σύνθεση ἢ μεταπατερικὴ θεολογία. Τὸ αἴτημα τῆς θεολογίας τῆς Συνάφειας στὴν Ὀρθοδοξία”. Ἔφτασαν μάλιστα εἰσηγητές τοῦ Συνεδρίου αὐτοῦ νά κατηγοροῦν τούς ὀρθοδόξους γιά “ἐκκλησιαστική θριαμβολογία” καί “πατερικό φονταμενταλισμό”. Καί ὡς ἀπάντηση στόν “πατερικό φονταμενταλισμό” προβάλλουν, οἱ εἰσηγητές αὐτοί, τήν συναφειακή καί μεταπατερική θεολογία, καθώς καί ποικίλες κακοδοξίες, πού ἐκκολάπτονται στά σύγχρονα οἰκουμενιστικά καί δῆθεν ὀρθόδοξα κέντρα. Πρόκειται γιά μία μεταλλαγμένη θεολογία· θεολογία κατασκευασμένη καί προσαρμοσμένη, θεολογία τοῦ ἐργαστηρίου καί τοῦ σπουδαστηρίου, τῶν κλειστῶν συνεδρίων καί τῶν ἐπιλεγμένων ἀκροατηρίων. Μία θεολογία “ἐπιδοτούμενη” καί “χρηματοδοτούμενη”

ἀπό ἑτερόδοξα ἱδρύματα καί πανεπιστήμια καί κοσμικούς φορεῖς τῆς Δύσεως. Μία θεολογία καί μιά ἀντίληψη, πού λειτουργεῖ ἀλλοιωτικά καί διαβρωτικά ἀκόμη καί γιά τήν ἱστορική συνείδηση καί συνοχή τοῦ Ἔθνους καί τοῦ λαοῦ μας. Συμπερασματικά θά λέγαμε πώς δέν πρόκειται ἁπλῶς γιά “μία ἄλλη ἄποψη” ἤ γιά τόν “πλουραλισμό τῶν σκέψεων καί τῶν ἰδεῶν”, ὅπως παρουσιάζεται ἡ σύγχρονη αὐτή αἱρετική καί ἐπικίνδυνη θεολογία ἀπό τούς ἐκφραστές της. Πρόκειται οὐσιαστικά γιά τήν συντονισμένη ἐπιχείρηση ἀποδομήσεως καί κατεδαφίσεως ὅλων τῶν κυρίαρχων συστατικῶν, πού συνθέτουν τήν μακραίωνη ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας. Μία ἐπιχείρηση πού συντελεῖται πλέον ἀπροκάλυπτα καί μέ περισσή ἀμετροέπεια καί θράσος. Πιστεύουμε τελικά ὅτι οἱ εἰσηγητές τῶν καινοφανῶν αὐτῶν καί αἱρετικῶν θεολογιῶν, πού ἀμαυρώνουν καί διαστρέφουν τήν ἱστορική καί θεολογική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καί τοῦ Ἔθνους μας, μιλώντας γιά “ἀρχαιολατρεία”, γιά “βυζαντολαγνεία”, γιά “ἐγκλωβισμό στόν ἀντιθετικό ἄξονα Ἀνατολή – Δύση” καί γιά “ἀδυναμία ἀρθρώσεως σοβαροῦ θεολογικοῦ λόγου” ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας καί ἄλλα τοιαῦτα, ὅπως καί τά ἔργα τους καί τά λεγόμενά τους θά βρεθοῦν πολύ σύντομα στό περιθώριο καί τήν λήθη τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μας, καθώς εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ αὐθεντική ὀρθόδοξη δογματική καί ἐκκλησιολογική συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπορρίπτει καί ἀποβάλλει ὁλοκληρωτικά τέτοιου εἴδους αἱρετικές καί διχαστικές διδασκαλίες καί ἀπόψεις. Ἐκεῖνο πού μᾶς θλίβει καί μᾶς στενοχωρεῖ ἰδιαιτέρως καί προκαλεῖ τόν ἔντονο προβληματισμό καί τήν ἀγανάκτησή μας εἶναι τό γεγονός ὅτι ὅλες αὐτές οἱ ἀντορθόδοξες ἀπόψεις, ἀλλά καί οἱ εἰσηγητές τους, μεταπατερικοί θεολόγοι, βρίσκουν στέγη καί λαμβάνουν τόν ἔπαινο καί τήν ἐπιβράβευση τῶν τά πρῶτα ἐχόντων τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας διοικήσεως. Τέτοιες σοβαρές ἐκτροπές σέ θέματα πίστεως ἔπρεπε ἤδη νά ἔχουν ἀντιμετωπισθεῖ ἐγκαίρως ἀπό τά ἁρμόδια θεσμικά συνοδικά ὄργανα. Ἡ ἀποψινή αὐτή θεολογική ἡμερίδα, πού ἐμπεριστατωμένα θά καταδείξει τό μέγεθος τῆς παρεκτροπῆς τῶν μεταπατερικῶν καί συναφειακῶν θεολόγων –κληρικῶν καί λαϊκῶν- εὐχόμαστε νά γίνει ἡ αἰτία γιά τήν ἀντίστοιχη συνοδική παρέμβαση. Κλείνοντας νά ἐκφράσουμε τά θερμά, ἐγκάρδια καί εἰλικρινῆ συγχαρητήριά μας καί τίς ὁλόψυχες εὐχαριστίες μας πρός τόν Σεβ. Πειραιῶς, πού μέ παρρησία καί πιστότητα δίνει καθημερινά τήν μαρτυρία τῆς ἑλληνορθοδοξίας, καθώς καί στούς συνεργάτες του, γιά τήν ἐμπνευσμένη πρωτοβουλία νά διοργανώσει τήν πολύ σημαντική αὐτή θεολογική ἡμερίδα μέ τήν συμμετοχή τόσων ἐκλεκτῶν καί σεβαστῶν καί λίαν ἀγαπητῶν εἰσηγητῶν».

ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΝ ΠΛΑΝΗΝ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ζουν καὶ τὸ ἴδιον τὸ Σύνταγμα, τὸ ὁποῖον ἀπαγορεύει τὰς μεταφράσεις. Δὲν σέβονται οὔτε τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου οὔτε τὸ Σύνταγμα. Εἶναι ὑπεράνω αὐτῶν καὶ παρακούουν καὶ τὰς Ἐκκλησιαστικάς ἀποφάσεις καὶ τὸν Πολιτειακὸν Χάρτην τῆς χώρας. Οὐδεὶς τοὺς ἐνοχλεῖ, διότι εἰς τὰς ἡμέρας μας αἱ ἀποφάσεις τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας δὲν εἶναι σεβασταί. Ἀπόδειξις ἡ συμπεριφορὰ τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας, ὁ ὁποῖος ἠμφισβήτησε δημοσίως τὴν ἀπόφασιν τῆς ΔΙΣ καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νὰ συμπαρασταθοῦν εἰς τὸν προφυλακισθέντα Ἡγούμενον τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπαιδίου Ἀρχιμανδρίτην π. Ἐφραίμ. Δὲν ἠρκέσθη ὅμως μόνον εἰς τὴν ἀμφισβήτησιν καὶ τὴν δημοσίαν κριτικὴν· κατηγόρησε εὐθέως τὴν ΔΙΣ καὶ τὸν Ἀρχιεπὶσκοπον διὰ εἰσπήδησιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν δικαιοδοσίαν τῆς Κων/πόλεως. Οὐσιαστικῶς μὲ τὰς θέσεις του «ἐπῆγε» νὰ πυροδότηση κρίσιν μεταξὺ Φαναρίου καὶ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ πιστὸς λαὸς ἀνέμενε τὴν συλλογικὴν ἀντίδρασιν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ αὐτὴν δὲν τὴν εἶδε. Ἴσως διὰ νὰ μὴ προκληθῆ ἔντασις εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἐν μέσῳ βαθυτάτης οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς καὶ πνευματικῆς κρίσεως. Ὁ ἴδιος ὅμως Σεβ. Μητροπολίτης εἰς συνέντευξίν του εἰς τοὺς δύο ἐγκρίτους δημοσιογράφους τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων «amen» ἐμμένει εἰς τὰς αἱρετικάς θέσεις του περὶ «μίας καὶ διηρημένης Ἐκκλησίας» μετὰ τῶν Παπικῶν διακηρύσσων ὅτι ἐδικαιώθη ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων τῆς Ἐκκλησίας διὰ τὰς θέσεις του. Ἐὰν ἰσχύουν τὰ ὅσα ὑποστηρίζει ὁ Σεβ. Μεσσηνίας τότε σημαίνει ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ οἱ Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐδικαίωσαν εἴτε εὑρίσκονται εἰς μεγάλην πλάνην εἴτε νοθεύουν σκοπίμως τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διὰ νὰ βοηθήσουν τὸν Σεβ. Μητροπολίτην εἴτε διὰ νὰ μὴ ἀσχοληθοῦν καὶ δώσουν τὴν δυνατότητα εἰς τὸν πιστὸν λαὸν νὰ ἀσχοληθῆ μὲ Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν θέσεις ξένας πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν. Μετὰ ὅμως τὸ «ἀμετανόητον» τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας ὀφείλει ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ συγκεκριμένως ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας νὰ ἀσχοληθῆ ὄχι τόσον μὲ τὴν ἀσέβειαν τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου πρὸς τὰς ἀποφάσεις τῆς ΔΙΣ, ἀλλὰ μὲ τὸ σοβαρὸν δογματικὸν ζήτημα, συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον δὲν ἔχομεν σχίσμα μετὰ τῶν Παπικῶν, ἀλλά ἁπλῶς μίαν διαίρεσιν. Εἰς τὸ ζήτημα αὐτὸ προσετέθη καὶ ἡ

θέσις τοῦ Σεβασμιωτάτου, ὡς παρουσιάσθη εἰς τὴν συνέντευξιν εἰς τὸ «amen.gr», συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν τὰ αἴτια τοῦ Σχίσματος εὑρίσκονται εἰς τὸ Πρωτεῖον τοῦ Πάπα καὶ ὄχι εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Φιλιόκβε. Αἱ θέσεις αὐταί τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου (ὡς προεβλήθησαν) εἶναι σοβαρώταται παρεκτροπαὶ ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικήν τάξιν, ἀλλά καί ἀπὸ τὴν δογματικὴν ζωήν της. Πρόβλημα, ὅμως, ὑπάρχει καὶ μὲ τὸν Σεβ. Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιον. Καταγγέλλεται ἀπὸ μηνῶν ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἀποκηρύσσει τὰς αἱρετικάς θέσεις τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος, συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας ὀφείλομεν νὰ ἀναδείξωμεν τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν, ἀλλά καὶ τὰς εὐλογεῖ. Ἤδη Σεβ. Μητροπολῖται μὲ γραπτὰ κείμενα ἔχουν ἀποδείξει ὅτι αἱ θέσεις τῆς Ἀκαδημίας εἶναι ξέναι πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν. Ὅλοι οἱ Σεβασμιώτατοι καταδεικνύουν ὅτι οἱ πατρομάχοι ἔχουν τὴν ἀναφορὰν των εἰς τὰς ρίζας τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Αὐτὸ ὑποστηρίζουν καὶ Καθηγηταὶ τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν. Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐπραγματοποιήθη μία ἡμερίς (15 Φεβρουαρίου) ὑπό της Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ὅλοι οἱ ὁμιληταί καθηγηταὶ Πανεπιστημίου, καὶ ἁπλᾶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὑπεστήριξαν ὅτι ἡ μεταπατερικὴ θεολογία εἶναι αἵρεσις. Ὑπῆρξαν δὲ καὶ ἀποκαλύψεις ὅτι ἡ Ἀκαδημία συνδέεται μὲ ξένα κέντρα χρηματοδοτήσεως καὶ ὅτι αἱ θέσεις, τὰς ὁποίας διατυπώνει, ἔχουν τὰς εὐλογίας τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὄχι μόνον δὲν παραπέμπει τὴν ὑπόθεσιν εἰς τὰ ἁρμόδια Συνοδικὰ Ὄργανα, ἀλλά ἐπιβραβεύει τοὺς «μεταπατερικοὺς» θεολόγους τῆς Ἀκαδημίας. Τὰ ὅσα ἀπεκαλὺφθησαν εἰς τὴν ἡμερίδα διὰ τὰ ξένα κέντρα χρηματοδοτήσεως τῆς Ἀκαδημίας καὶ τὴν αἵρεσιν, τὴν ὁποίαν πρεσβεύει μετεδόθησαν κατ᾽ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸν Ραδιοφωνικὸν Σταθμὸν τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας προκαλοῦντα μεγάλην αἴσθησιν. Ἀνεμένομεν, ἀφοῦ ἡ ἡμερίς ἦτο ἀνοικτή καὶ προσήρχετο εἰς αὐτὴν οἱοσδήποτε ἤθελε, νὰ πάραστῆ καὶ νὰ ἀπάντηση κάποιος ἐκπρόσωπος τοῦ Σεβ. Δημητριάδος ἢ ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος. Ἀνεμένομεν ἐπίσης νὰ ἐκδώση κάποια ἀνακοίνωσιν διὰ τὸ θέμα, ἀφοῦ ἡ ἡμερίς μετεδίδετο ἀπ᾽ εὐθείας ἀπὸ τὸ Ραδιοφωνικὸν Σταθμὸν τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας. Ἀνεμένομεν μίαν ἀνακοίνωσιν μὲ πνευματικά, ἐκκλησιαστικὰ καὶ δογματικὰ ἐπιχειρήματα ὑπὸ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου. Προετίμησαν τὴν σιωπήν. Ἀπὸ καιρὸν ὅμως ὁ «Ο.Τ.» ζητεῖ ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὸ θέμα.

Ἐκεῖνος συμπεριφέρεται ὡς νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε μὲ τὸν Σεβ. Δημητριάδος καὶ τὴν Ἀκαδημίαν του. Πιστεύομεν πλέον ὅτι πρέπει νὰ «πιάση» τὰ «ἀναμμένα κάρβουνα», τὰ ὁποῖα τείνουν νὰ ἐξελιχθοῦν εἰς «μεγάλην φωτιὰν» διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. «Ἀναμμένα κάρβουνα» εἶναι καὶ αἱ θέσεις τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας διὰ τὸ σχίσμα, τὴν «μίαν καὶ διηρημένην Ἐκκλησίαν» καὶ τὸ Πρωτεῖον τοῦ Πάπα. «Ἀναμμένα κάρβουνα» εἶναι καὶ αἱ θέσεις τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος περὶ μεταπατερικῆς θεολογίας. Ἀναμένομεν ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν, μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ «βουτήξη» τὰς χεῖρας του εἰς τὰ «ἀναμμένα κάρβουνα». Ἐὰν δὲν τὸ ἔχει ἀντιληφθῆ ὁ μὲν Σεβ. Μεσσηνίας (μὲ βάσιν τὰ ὅσα μεταδίδονται) ἀνατρέπει ὁλόκληρον τὴν Ὀρθόδοξον θεολογίαν διὰ τὸ Σχίσμα μετὰ τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν, ὁ δὲ Σεβ. Δημητριάδος μὲ τὴν Ἀκαδημίαν τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς του, δίδει ἠθελημένως ἢ ἀθελήτως, τὰς «εὐλογίας» του εἰς τὴν κύησιν μίας αἱρέσεως, ὡς ὑπεστήριξε διὰ εἰδικῆς θεολογικῆς ἀναλύσεως καὶ ὁ Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος. Ἡ κυοφορουμένη αἵρεσις εἶναι αὐτὴ τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὀφείλει νὰ παραπέμψη τὸ θέμα εἰς τὴν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας καὶ εἰς τὰ ἁρμόδια Συνοδικὰ Ὄργανα μὲ σκοπόν: 1ον) Νὰ παρασχεθοῦν διευκρινήσεις. 2ον) Νὰ δοθῆ ἡ δυνατότης εἰς τοὺς προαναφερομένους Ἐπισκόπους νὰ ἀποκηρύξουν δημοσίως τὰς πλάνας των (ὑπὸ τὴν προϋπόθεσιν ὅτι ἔχουν ὑποπέσει) καὶ 3ον) Ἐὰν εἶναι ἔνοχοι νὰ παραπεμφθοῦν μέ τὸ ἐρώτημα τῆς καθαιρέσεως. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται εἰς τὰς δυσμάς τοῦ πνευματικοῦ, ποιμαντικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ του βίου δὲν πρέπει νὰ συνδέση τὴν θητείαν του εἰς τὸν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν μὲ τὴν κυοφορίαν αἱρέσεων εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δίδει τὴν ἐντύπωσιν ὅτι φοβᾶται νὰ «πιάση» τὰ «ἀναμμένα κάρβουνα» καὶ νὰ τερματίση τὴν Ἐπισκοπικὴν πλάνην (ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχη) εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Διατὶ ἆραγε; Γ. ΖΕΡΒΟΣ Ὑστερόγραφον: Ὁ «Ο.Τ.» ἀναμένει τὰς ἀπόψεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν (τῶν ἰδίων καὶ ὄχι τρίτων) διὰ τὰς προαναφερομένας ὑποθέσεις, τὰς ὁποίας καὶ θὰ δημοσιεύση. Ἄλλως θὰ συνεχίση τὴν ἐλεγκτικὴν γραμμήν του, διότι αἱ προαναφερόμενοι ὑποθέσεις συνδέονται μὲ θέματα πίστεως.


Σελὶς 8η

24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ἔκκλησις εἰς τό Βατικανόν διά συμπαράστασιν εἰς τήν Ἑλλάδα

Ὡς προκύπτει ἀπὸ συνέντευξιν τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας

Ἐπισημαίνει ὁ Σεβ. Φλωρίνης κ. Θεόκλητος

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΥΠΟΒΟΣΚΕΙ ΒΑΘΕΙΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΚΡΙΣΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΟΙ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΠΑΠΙΚΟΙ «ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ» ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗΝ ΤΟΥ «Ο.Τ.», ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ Διὰ τὰ ζητήματα τοῦ Αὐτοκεφάλου καὶ τῶν Ἱ. Διπτύχων, τὰ ὁποῖα δὲν πρέπει νὰ συζητηθοῦν εἰς τὴν προσεχῆ Μεγάλην καὶ Ἁγίαν ΠανορΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΑΣ ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ ΚΑΙ ΟΥΝΙΤΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΝ θόδοξον Σύνοδον, ἡ ὁποία προετοιμάζεται ἀπὸ πεντηκονταετίας. Τί λέγει διὰ τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τὴν Παράδοσιν. Ἐπίθεσιν ἐναντίον ὅλων ἐκείνων

• Ἀπογοητευμένοι ἀπό τήν μή ἀνταπόκρισιν τῶν Οὐνιτῶν διά βοήθειαν εἰς τήν Ἑλλάδα. • Διατί δέν ἀποκηρύσσουν τήν «Ἐκκλησίαν», πού ὑπηρετοῦν, ἀσπαζόμενοι τήν Ὀρθοδοξίαν; Ὁ «Ο.Τ.» εἰς πρόσφατον ἄρθρον του ὑπό τόν τίτλον «Ἡ Προτεσταντική Δύσις τιμωρεῖ καί ἐξαθλιώνει τήν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα» ἐπέκρινε μεταξύ ἄλλων τούς Προτεστάντας τῆς Ἑλλάδος καί τούς ἐν Ἑλλάδι Παπικούς ὅτι δέν ἔχουν προβῆ εἰς οὐδεμίαν ἐνεργείαν πρός τό Βατικανόν καί τόν Πάπαν, διά νά ἐνεργήσουν πρός τήν Γερμανίαν μέ σκοπόν νά χαλαρώση τό μένος τῆς κ. Μέρκελ (Προτεστάντης τοῦ Λουθήρου) ἔναντι τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος. Διά τοῦ ἰδίου ἄρθρου ἠλέγχομεν τούς αἱρετικούς Προτεστάντας καί Παπικούς ὅτι δέν ἐνδιαφέρονται διά τήν τραγικήν κατάστασιν, εἰς τήν ὁποίαν ἔχει περιέλθει ὁ Ἑλληνικός λαός ἐξ αἰτίας τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως. Ὀλίγας ἡμέρας μετά τό δημοσίευμα ἐπληροφορήθημεν ὅτι ὁ ἐκλαμπρότατος ἐκπρόσωπος τοῦ Παπισμοῦ εἰς τήν Ἑλλάδα, Πρόεδρος τῆς «Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Καθολικῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος» ἔδωσε συνέντευξιν τύπου εἰς Ἰταλικήν ἐφημερίδα, μέ τήν ὁποίαν ζητεῖ τήν βοήθειαν τῶν Παπικῶν «Ἐκκλησιῶν» τῶν ἄλλων Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν καί τοῦ Βατικανοῦ. Ἐχρειάζετο ἡ ἐπίθεσις ὑπό τοῦ «Ο.Τ.» διά νά ἐνεργοποιηθῆ. Ἀλλά ἡ «κινητοποίησις» ἐνδέχεται νά μή ἔχη οὐδεμίαν ἀνταπόκρισιν ἐκ μέρους τοῦ κρατιδίου τοῦ Βατικανοῦ καί τῶν ἄλλων Παπικῶν «Ἐκκλησιῶν», διότι ὁ ἴδιος ἐκλαμπρότατος ἐκπρόσωπος τοῦ Βατικανοῦ καί τῆς Παπικῆς «Ἱεραρχίας» εἰς τήν Ἑλλάδα «σεβασμιώτατος» Φραγκῖσκος Παπαμανώλης ἐδήλωσε πώς ἐλπίζει ὅτι ἡ ἔκκλησίς του «θά μπορέσει νά φτάσει στόν Πάπα». Ἤτοι ὁ ἴδιος ὡς «Ἐπίσκοπος» δέν ἔχει τήν δυνατότητα νά κτυπήση τήν θύραν τοῦ Βατικανοῦ, διά τόν ἁπλούστατον λόγον ὅτι εἰς τόν Παπισμόν τό Συνοδικόν Πολίτευμα ἔχει καταργηθῆ ἀπό αἰώνων. Ἀποκαλύπτει, ὅμως, ὅτι ὁ Παπισμός εἰς τήν Εὐρώπην δέν ἔχει συγκινηθῆ ἀπό τό δρᾶμα τῆς Ἐλλάδος καί δέν ἐπιδεικνύει τήν ἀλληλεγγύην του. Τέλος καταφέρεται μέ πλάγιον τρόπον ἐναντίον τῶν Οὐνιτῶν, τούς ὁποίους ἐνημέρωσε διά τήν κατάστασιν, ἀπηύθυνεν ἐκκλήσεις διά βοήθειαν, ἀλλά ἕως αὐτήν τήν στιγμήν τίποτε. Ἐναποθέτει τάς ἐλπίδας του διά βοήθειαν εἰς τάς περιγραφάς καί τά δημοσιεύματα τῶν Εὐρωπαϊκῶν καί ἄλλων ἐφημερίδων, τάς ὁποίας «φαντάζεται νά διαβάζουν καί νά γνωρίζουν τί συμβαίνει εἰς τήν Ἑλλάδα». Οὐσιαστικῶς ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Παπισμός καί οἱ Οὐνῖται εἶναι ἀδιάφοροι διά τήν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα, προφανῶς, ἐπειδή ὁ Παπισμός δέν ἔχει μεγάλον ποίμνιον εἰς τήν Ἑλλάδα. Τό ἐρώτημα, τό ὁποῖον τίθεται

εἶναι τό ἑξῆς: Ἀφοῦ ἡ «Ἐκκλησία», τήν ὁποίαν ὑπηρετεῖ, εἶναι ἀδιάφορος καί ἐχθρική διά τήν Ἑλλάδα καί τόν Ἑλληνισμόν, τήν κοινωνίαν καί τούς ἀνθρώπους, διατί δέν ἀποκηρύσσει τόν Παπισμόν, τάς αἱρέσεις καί τάς κακοδοξίας του καί δέν ἀσπάζεται τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας προσχωρῶν μετά ἀπό κατήχησιν καί τά ἱ. Μυστήρια τοῦ Ἱεροῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν; Ὑπηρετεῖ μίαν «Ἐκκλησίαν» ἐκ τῆς ὁποίας πηγάζουν ὅλαι αἱ αἱρέσεις καί τά κινήματα ἀθεΐας, ἐνῶ εἶναι παγερά ἀδιάφορος διά τήν τραγωδίαν τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ λαοῦ της, πού πλήττεται κυρίως ἀπό τήν Προτεσταντικήν Δύσιν; Διά νά μή κατηγορηθῶμεν ὅτι ὑπερβάλλομεν, παραθέτομεν τό ἀκόλουθον ρεπορτάζ ὡς μετεφράσθη ὑπό τῆς ἐφημερίδος «Il Messaggero» καί μετεδόθη τήν 11ην Φεβρουαρίου:

«Νὰ μεσολαβήσει ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι βρίσκονται "σὲ τραγικὴ κοινωνικὴ κατάσταση" καλεῖ τὸν Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ὁ πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Καθολικῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, σεβασμιώτατος Φραγκῖσκος Παπαμανώλης, σὲ συνέντευξή του στὴν ἐφημερίδα Il Messaggero, ζητώντας ἐπίσης τὴ βοήθεια τῶν καθολικῶν ἐκκλησιῶν τῶν ἄλλων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν καὶ τοῦ Βατικανοῦ. "Ἐλπίζω ὅτι ἡ ἔκκλησή μου θὰ μπορέσει νὰ φτάσει στὸν Πάπα. Χρειαζόμαστε βοήθεια, γιὰ νὰ συμπαρασταθοῦμε στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ κοινωνικὴ κατάσταση εἶναι τραγική", δηλώνει στὴν Il Messaggero ὁ σεβασμιώτατος, σχολιάζοντας τὶς συνέπειες τῶν μέτρων λιτότητας, ποὺ ἔχουν ληφθεῖ ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ὑπὸ τὴν πίεση τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ ΔΝΤ. Ὁ σεβασμιώτατος, ποὺ εἶναι ἐπίσκοπος Σύρου διευκρινίζει ὅτι τὸ τοπικὸ νοσοκομεῖο δὲν ἔχει θέρμανση, τὴν ὥρα ποὺ ἡ θερμοκρασία εἶναι πολὺ χαμηλή, ὅτι τὰ νοσοκομεῖα δὲν ἔχουν φάρμακα, ὅτι τὰ ταμεῖα τῆς ἐκκλησίας εἶναι σχεδὸν ἄδεια καὶ ὅτι ἀναγκάστηκαν νὰ πουλήσουν ἀκίνητη περιουσία, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τοὺς νέους φόρους. Ὁ σεβασμιώτατος ἐκφράζει τὴ λύπη του, ποὺ οἱ ἐπισκοπὲς ἄλλων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν δὲν προσφέρουν τὴν ἀλληλεγγύη τους. "Ἐνημερώσαμε ἐπίσης τὴν Συνέλευση τῶν Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν στὸ Βατικανό. Ἀπευθύναμε ἐκκλήσεις. Μέχρι στιγμῆς τίποτα. Φαντάζομαι ὅτι διαβάζουν τὶς ἐφημερίδες καὶ γνωρίζουν τί συμβαίνει!", σημειώνει στὴ συνέντευξη αὐτή. "Ἐμεῖς οἱ καθολικοὶ εἴμαστε μία μικρὴ μειονότητα στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἔχουμε προσφέρει τὴ συμβολή μας στὴν κοινωνία", καταλήγει ὁ σεβασμιώτατος».

Σεβ. Κερκύρας: Ὄπισθεν τῆς κρίσεως ἡ περιφρόνησις τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ Συμφώνως πρὸς ἀνακοίνωσιν ὑπὸ ἡμερομηνίαν 11ην Φεβρουαρίου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κερκύρας:

«Τὸ πρωῒ τοῦ Σαββάτου 11 Φεβρουαρίου 2012 τελέστηκε ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξῶν καὶ Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ὁ ὁποῖος εὐλόγησε κατὰ τὸ εἰθισμένον τῆς παραδόσεως τὴν λεγόμενη “χειμωνικὴ ὀπώρα”, σὲ ἀνάμνηση θαύματος ποὺ τέλεσε ὁ Ἅγιος Βλάσιος, τοῦ ὁποίου τεμάχιο ἱεροῦ Λειψάνου βρίσκεται τεθησαυρισμένο στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη συνεορτάζεται μὲ τὴν Ἁγία Θεοδώρα. Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἐπεσήμανε τὴν ὑπακοὴ τῆς Ἁγίας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὴν βοήθησε νὰ μὴ νικηθεῖ στὰ ἐμπόδια, τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δυσκολίες, ποὺ ἀντιμετώπισε ὄχι μόνο ὡς αὐτοκράτειρα, ἀλλὰ καὶ ὡς σύζυγος καὶ μητέρα. Ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ὅτι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν μᾶς κάνει μοιρολάτρες, ἀλλὰ ἀληθινὰ ἐλεύθερους, γιατί μᾶς βοηθᾶ νὰ ἀντέχουμε

στὶς δυσκολίες μας, νὰ ἔχουμε τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιά μας πρὸς Ἐκεῖνον καὶ νὰ ἀποδιώχνουμε πειρασμοὺς καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ὅσο κρίσιμη καὶ ἂν εἶναι ἡ ζωή μας. Παρατήρησε ἀκόμη ὅτι ἐπὶ τόσα χρόνια ἡ κοινωνία μας πορεύθηκε περιφρονώντας στὴν πλειοψηφία της τὸ Θεὸ καὶ τὸ θέλημά Του, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς νοοτροπίας ἦταν τελικὰ ἡ κρίση, τὴν ὁποία βιώνουμε. Ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας ζήτησε ἀπὸ τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ ἀπογοητεύονται καὶ νὰ ἐπικαλοῦνται τὶς πρεσβεῖες τῆς Ἁγίας, ὅμως τόνισε ὅτι, ἐὰν αὐτὴ ἡ στάση ζωῆς, δηλαδὴ τῆς ὑπακοῆς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δὲν συνέχει τὶς καρδιὲς ὅσων κρατοῦν στὰ χέρια τους τὶς τύχες τῆς ζωῆς μας, ἡ ὅποια λύση στὴν κρίση θὰ εἶναι πρόσκαιρη. Ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του ζητώντας ἀλληλεγγύη γιὰ ὅσους δυσκολεύονται καὶ ἀγάπη, ἐνῶ τόνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ κάνει ἤδη ὅ,τι μπορεῖ καὶ ἔτι περισσότερο, γιὰ νὰ ἀνακουφίσει ἀπὸ τὶς δυσκολίες, ποὺ ὁ λαὸς ἀντιμετωπίζει».

Νέα ἀνθρωπιστική βοήθεια ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου εἰς τήν Ἱ. Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν

Τήν τετάρτην ἀνθρωπιστικήν βοήθειαν εἰς τρόφιμα παρέδωσε τήν 15ην Φεβρουαρίου εἰς τόν Ἀσπρόπυργον κλιμάκιον τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου μέ ἐπικεφαλῆς τόν Πρωτοσύγκελλον Ἀρχιμανδρίτην Ἱερώνυμον Πυλιώτην μέ σκοπόν τήν διαρκῆ ἐνίσχυσιν τῶν συσσιτίων. Συμφώνως πρός ἀνακοίνωσιν, ὑπό ἡμερομηνίαν 15ην Φεβρουαρίου, τῆς Μή Κυβερνητικῆς Ὀργανώσεως «Ἀποστολή»: «Ὁ Πρωτοσύγκελλος μετέφερε τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Β´ καὶ τὴν ἀμέριστη συμπαράστασή του στὶς συνεχῶς διογκούμενες κοινωνικὲς ἀνάγκες τῶν Ἑλλήνων, ὑπογραμμίζοντας ὅτι θὰ συνεχίσει νὰ συνδράμει μὲ κάθε τρόπο γιὰ οὐσιαστικὴ προσφορὰ καὶ

ἀρωγὴ στηρίζοντας τὸ ἔργο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ τῆς “Ἀποστολῆς”. Συγκεκριμένα παραδόθηκαν στὸν Ἀσπρόπυργο 2,5 τόνοι κρέατος καὶ πουλερικῶν μὲ γνώμονα τὶς ἀνάγκες παρασκευῆς φαγητοῦ, γιὰ χιλιάδες συνανθρώπους μας, ποὺ σιτίζονται καθημερινὰ καὶ τήν 16η Φεβρουαρίου ἡ ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου μὲ τὸν Δήμαρχο Ἀραδίππου κ. Εὐάγγελο Εὐαγγελίδη καὶ τὸν κ. Χριστάκη Λυμπέρη, θὰ δεῖ τὸν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Ἐπεσήμανε τέλος ὁ π. Ἱερώνυμος τὴ συμβολὴ τοῦ Δήμου Ἀραδίππου στὴν ἀγορὰ τῶν 840 κιλῶν βοδινοῦ κρέατος, ἀλλὰ καὶ τὴ συμμετοχή του σὲ κοινωνικὲς παρεμβάσεις μὲ στόχο τὴν ἐνίσχυση αὐτῆς τῆς προσπάθειας».

Ὁ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, πρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Πατριαρχείου Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων εἰς συνέντευξίν του εἰς τὴν ἠλεκτρονικὴν πύλην «Bogoslov.ru» ἀνεφέρθη ἐκτενῶς εἰς τὰς προετοιμασίας τῆς Μεγάλης καὶ Ἁγίας Πανορθοδόξου Συνόδου (προετοιμάζεται ἀπὸ πεντηκονταετίας). Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης, ἀφοῦ ὑπεστήριξεν ὅτι ἔχει ἐπανέλθει ἡ συζήτησις διὰ τὴν μορφὴν τῆς Συνόδου, ὑπεγράμμισεν ὅτι ὡρισμένα ἐπίμαχα ζητήματα ὡς εἶναι τὸ θέμα τῶν «πρωτείων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς καὶ τὰ συναφῆ ζητήματα τοῦ Αὐτοκεφάλου καὶ τῶν Ἱερῶν Διπτύχων, θὰ πρέπει νὰ συζητηθοῦν εἰς τὸ μέλλον». Μὲ τὰς θέσεις αὐτὰς διαφωνεῖ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον, τὸ ὁποῖον ἕως σήμερον αὐτοκαθορίζει τὴν Αὐτοκεφαλίαν, ἐνῶ ἡ Μόσχα ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες εἰς τὴν Ἑλλάδα ζητοῦν ὅπως εἰς τὸ θέμα αὐτὸ ἔχουν λόγον καὶ ἄλλα Πατριαρχεῖα καὶ Ἱεραὶ Ἀρχιεπισκοπαί. Οὐσιαστικῶς ἡ Μόσχα ζητεῖ, ὅπως τὸ θέμα συζητηθῆ, ὅταν θὰ εἶναι ὥριμοι αἱ θέσεις της. Παραλλήλως μὲ τὸ θέμα τῶν Ἱερῶν Διπτύχων, ἡ Μόσχα θέλει νὰ ἀλλάξη ἡ σειρὰ μνημονεύσεως Πατριαρχείων καὶ Ἀρχιεπισκοπῶν καὶ αὐτὴ νὰ γίνεται μὲ βάσιν τὰ πληθυσμιακὰ κριτήρια καὶ ὄχι μὲ βάσιν τὴν σειρὰν ἀναγνωρίσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου. Μὲ τὰ δύο θέματα, τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς θέτει ἡ Μόσχα ἐπιχειρεῖ νὰ ἀμφισβητήση τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον (Δευτέρα Ρώμη), ἐπειδὴ δὲν ἔχει ποίμνιον ἐντὸς τῆς Τουρκίας, ἐνῶ τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας ἔχει ἑκατομμύρια πιστοὺς εἰς τὴν Ρωσίαν. Στόχος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἶναι νὰ ἐπιφέρη μίαν μεγαλυτέραν ἀναδιάταξιν εἰς τὰ Δίπτυχα. Αὐτὴ ἡ ἀναδιάταξις ἀποσκοπεῖ εἰς τὸ νὰ λάβουν τὰ πρωτεῖα αἱ Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τῶν Σλαύων (αἱ ὁποῖαι εἶναι πολυάριθμοι) εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλληνοφώνων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, αἱ ὁποῖαι ἔχουν πολὺ μικρότερον ποίμνιον εἰς σύγκρισιν μὲ τὴν Σλαυόφωνον Ἐκκλησίαν. Ἀπὸ τὴν συνέντευξιν τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας προκύπτει ἀβιάστως τὸ συμπέρασμα ὅτι ὑποβόσκει ὑπογεία κρίσις μεταξὺ τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἡ συνέντευξις Παραθέτομεν κατωτέρω τὴν συν έντευξιν τοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, εἰς τὴν ὁποίαν τονίζει ὅτι τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσήλωσιν εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν. Ἡ συνέντευξις ἔχει ὡς ἀκολούθως: «“– Σεβασμιώτατε, στὶς 5 Ὀκτωβρίου 2011 ἔχετε διορισθεῖ Πρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς. Ἡ ἀνώτατη ἡγεσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἐξέλεσε ἀκριβῶς τὴ Σεβασμιότητά Σας, γιὰ νὰ Σᾶς ἀναθέσει ἕνα λεπτὸ καὶ πολυσχιδὲς ἔργο, δηλαδὴ ἐκεῖνο τῆς καθοδήγησης τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας στὸν θεολογικὸ τομέα. Θέλουμε νὰ μάθουμε πῶς βλέπετε τὸ ρόλο καὶ τὴ θέση τῆς Ἐπιτροπῆς στὴ σύγχρονη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχουν σχέδια ἀναβάθμισης τῆς Ἐπιτροπῆς σὲ μία “κορυφαία δεξαμενὴ σκέψης”, ἕνα “συμβούλιο ἐμπειρογνωμόνων” ἢ μήπως οἱ λειτουργίες της θὰ παραμένουν ἀμετάβλητες; – Προπαντὸς θὰ ἤθελα νὰ τονί-

σω ὅτι ποτὲ δὲν ἐτέθη στὴ Συνοδικὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ καθῆκον “καθοδήγησης τῆς Ἐκκλησίας στὸν θεολογικὸ τομέα”. Σὲ ἀντίθεση, ἂς ποῦμε, μὲ τὴν ἐπισκοπικὴ διακονία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν κατεξοχὴν διοικητικὴ διακονία (Α΄ Κόρ. 12: 26–29), ἀλλὰ ἐπίσης καὶ τὴ διακονία διατήρησης τῆς δογματικῆς καὶ κανονικῆς Παραδόσεως, στὴν περίπτωση τῆς θεολογικῆς διακονίας πρόκειται γιὰ μία ἰδιαίτερη κλίση. Γιὰ νὰ τὴν ἀνταποκριθεῖ κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν προσήλωση στὴν Ἐκκλησία, χρειάζονται καὶ ἡ κατάλληλη ἁρμοδιότητα καὶ ἡ ἱκανότητα τοῦ θεολογεῖν. Σήμερα δὲν ἔχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴ “καθοδήγηση τῆς θεολογίας”, ἀλλὰ τὴ δημιουργία τῶν συνθηκῶν, ὥστε ἡ νέα γενιὰ Ὀρθοδόξων θεολόγων νὰ ἔχουν ἀναπτυγμένα αὐτὰ τὰ προσόντα. Ἡ Ἐπιτροπὴ ἐξ ὁρισμοῦ δὲν εἶναι ἕνα ἐπιστημονικὸ καὶ θεολογικὸ ἵδρυμα, ἀλλὰ λειτουργεῖ ἀκριβῶς ὡς συμβούλιο ἐμπειρογνωμόνων, τὸ ὁποῖο κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχη καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐπεξεργάζεται συγκεκριμένα θέματα, διατυπώνοντας συλλογικὰ τὶς ἀπαντήσεις στὶς ἐρωτήσεις, ποὺ τίθενται. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ βασικό της καθῆκον. Ὅσον δὲ ἀφορᾶ τὶς ἄλλες μορφὲς καὶ κατευθύνσεις τοῦ ἔργου τῆς Ἐπιτροπῆς, πρόκειται νὰ τὶς συζητήσουμε στὴν ἑπόμενη συνεδρία τῆς ὁλομέλειας.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Παραδόσεως

– Σεβασμιώτατε, τυγχάνετε θεολόγος, ὁ ὁποῖος δικαίως ἀπολαμβάνει ἀναγνώριση τόσο ἀπὸ τὴν ἐγχώρια ἐπιστημονικὴ κοινότητα, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ διεθνῆ. Κατὰ τὴ γνώμη Σας, ποιὰ εἶναι σήμερα τὰ πλέον φλέγοντα ζητήματα τῆς ἐν γένει Ὀρθοδόξης Ἐκκλησίας; Ὑπάρχουν ζητήματα ἀπὸ τὴ λύση τῶν ὁποίων πράγματι ἐξαρτᾶται τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας; – Ἡ σύγχρονη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διατηρεῖ συνέχεια μὲ τὴν ἀποστολικὴ χριστιανικὴ κοινότητα καὶ ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια εἶναι κυρίως ἡ Ἐκκλησία τῆς Παραδόσεως. Τὸ μέλλον τῆς Ὀρθοδοξίας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσήλωση στὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, προσήλωση, ἡ ὁποία χαρακτήρισε τὴν Ἐκκλησία σὲ πολὺ διφορετικὲς ἱστορικὲς συνθῆκες στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Σὲ ἀντίθεση μὲ μερικὲς φιλελεύθερες χριστιανικὲς κοινότητες ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲ θέλει κάποια ἐπανεξέταση ἢ ἐπανερμηνεία τῆς δογματικῆς ἢ ἠθικῆς της διδασκαλίας. Καὶ ὅταν οἱ πατρολόγοι, οἱ ἱστορικοί, οἱ λειτουργικοὶ μελετητὲς καὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἄλλων ἐπιστημονικῶν κλάδων κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐρευνῶν τους ἔρχονται ἀντιμέτωποι μὲ κάποια προβλήματα, δὲν ἅπτονται τῆς δογματικῆς διδασκαλίας καθεαυτῆς, ἀλλὰ τῶν ἐπιμέρους εἰδικῶν ζητημάτων, τὰ ὁποῖα ἀνακύπτουν σὲ κάθε σοβαρὴ ἐπιστήμη.

Τὸ ζήτημα τῆς Ἱεραποστολῆς

Καὶ ὅμως ὑπάρχει ἕνα πράγματι φλέγον ζήτημα, τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἀκριβῶς θεολογικῆς φύσεως. Πρόκειται γιὰ τὴ σύγχρονη ἱεραποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν προκειμένῳ δὲ μιλᾶμε γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κηρύγματος, ἀλλὰ γιὰ τὸ τί πρέπει νὰ κάνουμε ὥστε τὸ ἐκκλησιαστικὸ κήρυγμα νὰ γίνει κατανοητὸ καὶ ἀποτελεσματικό. Ἄλλωστε ἡ θεολογία δὲν εἶναι ἡ ἐμβάθυνση στὸ νόημα τῆς δογματικῆς ἢ τῆς ἠθικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἕνας ἰδιαίτερος τρόπος νὰ μεταδοθεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως στοὺς ἀνθρώπους χρησιμοποιώντας πολὺ διαφορετικὰ μέσα. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ περίφημος ὑπερασπιστὴς τῆς εἰκονολατρείας

Ο ΣΕΒ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕΝ ΕΙΣ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑΝ Μέ αἴτημα τήν μείωσιν τῆς τιμῆς τοῦ πετρελαίου θερμάνσεως

Ἡ αὔξησις τῆς τιμῆς τοῦ πετρελαίου ἐν μέσῳ βαθυτάτης οἰκονομικῆς κρίσεως, βαθυτάτου «κουρέματος» τῶν μισθῶν καί τῶν συντάξεων καί μεγάλου ψύχους ἠνάγκασε τόν λαόν τῆς ἀκριτικῆς Καστοριᾶς νά ὀργανώσουν συλλαλητήριον, εἰς τό ὁποῖον συμμετεῖχε καί ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος ἐκάλεσε τήν Πολιτείαν νά ἐνσκύψη εἰς τό πρόβλημα. Συμφώνως πρός τό Ἐκκλησιαστικόν Πρακτορεῖον Εἰδήσεων «Ρομφαία»:

«Στὸ Πανκαστοριανὸ συλλαλητήριο, ποὺ ὀργάνωσαν οἱ κάτοικοι τῆς ἀκριτικῆς Καστοριᾶς, γιὰ τὴν αὐξημένη τιμὴ τοῦ πετρελαίου θέρμανσης συμμετεῖχε καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ. Σεραφείμ. Οἱ φορεῖς καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Καστοριᾶς, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Καστορίας, συγκεντρώθηκαν στὸ κέντρο τῆς πόλεως τῆς Καστοριᾶς καὶ διαμαρτυρήθηκαν γιὰ τὴν τιμὴ τοῦ πετρελαίου, ἀφοῦ ὁ χειμώνας εἶναι μακρὺς καὶ εἰδικὰ φέτος, ποὺ ὁ ὁλικὸς παγετὸς (θερμοκρασία κάτω τοῦ μηδενὸς ὅλη τὴν ἡμέρα)

εἶναι φαινόμενο, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ ἀκρίτες μὲ τὴν τιμὴ τοῦ πετρελαίου πάνω τοῦ 1.05€/lt. Στὴ συνέχεια πραγματοποιήθηκε πορεία στοὺς κεντρικοὺς δρόμους τῆς πόλης μὲ τὴ συμμετοχὴ χιλιάδων κατοίκων τῆς Καστοριᾶς. "Τὰ ἔξοδα γιὰ τὴν θέρμανσά μας εἶναι δυσβάσταχτα, μαζὶ μὲ τὴν πολιτικὴ λιτότητας, ποὺ ἀκολουθεῖται", ἦταν τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλαν οἱ Καστοριανοί. Τέλος, ὁ Μητροπολίτης Καστορίας, σὲ ἐρώτηση συνεργάτη μας ἀνέφερε πὼς τὸ πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὴν θέρμανση στὴν περιοχὴ μας εἶναι τεράστιο. Καθημερινὰ συμπολίτες μας, ἀνήμποροι νὰ ἀνταπεξέλθουν στὶς ἀπαιτήσεις πρώτης ἀνάγκης, ὅπως ἡ θέρμανση, καταφεύγουν καὶ στὴν Μητρόπολή μας ζητώντας κάποια λίτρα πετρελαίου, γιὰ νὰ ζεσταθοῦν ἡ οἰκογένεια καὶ τὰ παιδιά τους. "Ζητῶ ἀπὸ τὴν πολιτεία νὰ σκύψει στὸ πρόβλημα τῆς περιοχῆς μας καὶ νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸ δίκαιο αἴτημα τῶν Καστοριανῶν συμπολιτῶν μου", κατέληξε ὁ κ. Σεραφείμ».

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος χρησιμοποιοῦσε τὴν ἔκφραση “μελωδία τῆς θεολογίας”. Σήμερα ἔχουμε καθῆκον νὰ ἀναζητήσουμε ἐκείνους τοὺς τρόπους, νὰ ἐκφράζουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία, ποὺ ἐπιτρέπουν νὰ δώσουμε ἀπολογία σὲ ὅλους τοὺς γύρω μας, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται ἀκόμα μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἢ καθ᾽ ὁδὸν πρὸς αὐτή, περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος. Στὴν ἐκπλήρωση αὐτοῦ τοῦ καθήκοντος σκοπεύει εἰδικότερα ἡ ἐργασία γιὰ τὴ σύνταξη τοῦ Κατηχητικοῦ Βοηθήματος, ἡ ὁποία ὑλοποιεῖται τώρα στὰ πλαίσια τοῦ γενικότερου ἔργου τῆς Συνοδικῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς.

Περὶ τῶν Πρωτείων καὶ τῶν Ἱ. Διπτύχων

– Τελευταῖα συζητιέται ἔντονα τὸ θέμα τῆς προετοιμασίας καὶ συγκλήσεως τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου. Γίνονται ἐνεργὰ οἱ προετοιμασίες; Πῶς βλέπετε τὸ ρόλο τῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς στὴν προετοιμασία αὐτῆς τῆς τόσο σημαντικῆς γιὰ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες Συνόδου, μιὰ καὶ ὑπάρχει μία σειρὰ ζητημάτων, εἰδικότερα τοῦ πρωτείου, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδέχονται μία μονοσήμαντη λύση, ὀφειλουμένης ἀκριβῶς στὴν ἀπόκλιση μεταξὺ τῶν “ὁδῶν τῆς θεολογίας”; – Στάθηκα ἤδη ἐπανειλημμένως στὰ θέματα τῆς προετοιμασίας τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου. Αὐτὴ ἡ προετοιμασία γίνεται ἐδῶ καὶ μία πενηνταετία εἴτε μὲ ἐνταντικοὺς ρυθμοὺς εἴτε μὲ ἀργούς. Ἔχουν συμφωνηθεῖ οἱ θέσεις τῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐπὶ μίας σειρᾶς ζητημάτων τῆς ἡμερήσιας διατάξης. Σήμερα στὴ διάρκεια τοῦ διορθοδόξου διαλόγου ἔχουμε ἐπανέλθει στὴ σηζήτηση γιὰ τὴ μορφὴ τῆς Συνόδου. Καὶ πρέπει νὰ ὁμολογήσω ὅτι ἡ συζήτηση αὐτὴ ἀποτελεῖ μέρος τῆς προσυνοδικῆς διαδικασίας, τὸ ἐπιστέγασμα τῆς ὁποίας μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἴδια ἡ Σύνοδος. Ἴσως μερικὰ ἐπίμαχα θέματα, ἐπὶ τῶν ὁποίων δὲν ἔχει ἐπιτευχθεῖ ἀκόμα ἡ συμφωνία, δὲν πρέπει νὰ παραπεμφθοῦν στὴ Σύνοδο, ἀλλὰ νὰ διευθετηθοῦν στὸ μέλλον. Αὐτὸ δὲ ἀφορᾶ τὸ θέμα τῶν πρωτείων στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅσο καὶ τὰ συναφῆ ζητήματα τῆς παροχῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου καὶ τῶν Ἱερῶν Διπτύχων. Ἐπὶ δὲ τοῦ θέματος τῶν πρωτείων στὰ πλαίσια τοῦ ἔργου τῆς Συνοδικῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς γίνεται μία σοβαρὴ σχετικὴ μελέτη. Μὲ βάση τὴν ἱστορική, κανονικὴ καὶ θεολογικὴ ἀνάλυση πρόκειται νὰ καταρτισθεῖ ἕνα κείμενο, ὅπου κατόπιν ἐγκρίσεώς του ἀπὸ τὶς ἀνώτατες ἐκκλησιαστικὲς ἀρχές, θὰ εἶναι διατυπωμένη ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας μας. – Σὲ σχέση μὲ τὶς ρωσικὲς θεολογικὲς σχολὲς ἡ Βιβλικὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ εἶναι κατ᾽ οὐσίαν “παραγγελιοδότης” τῶν στελεχῶν καὶ τῶν πρότζεκτ. Κατὰ τὴ γνώμη Σας, ποιοὶ εἶναι οἱ τομεῖς τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, ὅπου ὑπάρχει σήμερα ἡ μεγαλύτερη ἔλλειψη εἰδικῶν; – Τὰ μέλη τῆς Συνοδικῆς Βιβλικῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι ἔγκυροι καὶ μὲ ἐπαρκεῖς γνώσεις θεολόγοι καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἐπιστήμονες, ἀλλὰ σὲ περίπτωση ἀνάγκης προσλαμβάνουμε ἐμπειρογνώμονες ἀπὸ διαφορετικοὺς τομεῖς, ἀκόμα καὶ θεολόγους νέας γενιᾶς. Σήμερα ἀνάμεσα στοὺς μελετητὲς καὶ εἰδικοὺς ἔχουμε ἀρκετοὺς νὰ ἀσχολοῦνται μὲ πατερικὲς σπουδές, τόσο τῶν πατέρων τῆς Ἀνατολῆς ὅσο καὶ τῆς Δύσης. Αὐτὴ ἡ κατεύθυνση πρέπει νὰ ἀναπτύσσεται, διότι ἡ ἁγιοπατερικὴ βάση εἶναι μία σπουδαία καὶ ἰσχυρὴ πτυχὴ τῆς σύγχρονης Ὀρθόδοξης θεολογίας. Καὶ ὅμως δὲν ἐπαρκεῖ μόνο αὐτό.

Αἱ βιβλικαὶ σπουδαί

Ἀκόμα ὑπάρχει ἔλλειψη εἰδικῶν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου στὸ κανονικὸ δίκαιο, ἕνα τομέα, ὅπου τὴν προεπαναστατικὴ περίοδο ἡ ρωσικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἐπιστήμη εἶχε ἀναδείξει κορυφαῖες μορφές. Καλύτερα πᾶνε τὰ πράγματα μὲ τὶς βιβλικὲς σπουδές. Στὰ πλαίσια τῆς Ἐπιτροπῆς ἔχει συγκροτηθεῖ ὁμάδα βιβλικῶν σπουδῶν, ὅπου συμμετέχουν τόσο τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς, ὅσο καὶ οἱ ἐμπειρογνώμονες ἀπ᾽ ἔξω. Ὅμως οἱ ὀρθόδο-

ξες βιβλικὲς σπουδὲς θέλουν ἀνάπτυξη καὶ γι᾽ αὐτὸ πρέπει νὰ μεγαλώσουμε μία νέα γενιὰ τῶν ἐπιστημόνων καὶ ὄχι μόνο νὰ ἑνώσουμε τὶς δυνάμεις μας. Βέβαια, ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἀνάγκη νὰ ἔχουμε θεολόγους – συστηματοποιούς. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ τὴν καλύψουμε, διότι δὲ χρειάζονται μόνο εἰδικοὶ εὐρείας μορφώσεως καὶ μάλιστα στὸ θεολογικό, φιλοσοφικὸ καὶ πολιτιστικὸ τομέα ταυτόχρονα, ἀλλὰ ἄνθρωποι μὲ πραγματικὰ συστηματικὴ σκέψη καὶ μὲ κάποιο λογοτεχνικὸ χάρισμα. Πρόκειται ἀκόμα στὴ σύγχρονη φάση νὰ φτάσουμε τὸ ἐπίπεδο ἐκείνων τῶν Ρώσων δογματολόγων, ὅπως ὁ Μητροπολίτης Μακάριος Μπουλγάκωφ. Ἐλπίζω ὅτι ἡ σταδιακὴ ἀνάπτυξη τῶν διαφορετικῶν θεολογικῶν ἐπιστημῶν θὰ ἀναδείξει ἀνθρώπους ἱκανοὺς νὰ προσφέρουν θεολογικὰ συγγράμματα συστηματικοῦ χαρακτήρα.

Ὁ ρόλος τῶν Ἀκαδημιῶν

– Οἱ Θελογικὲς Ἀκαδημίες καὶ οἱ Θεολογικὲς Σχολές, πὼς βλέπετε τὴν κλίση τῆς καθεμίας ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπιστημονικὲς σχολές, ποὺ τόσο ριζικὰ διαφέρουν μεταξύ τους δομικὰ καὶ διοικητικά; – Ἡ παράδοση τῶν Θεολογικῶν Ἀκαδημιῶν εἶναι ἕνα ἀναπόσπαστο μέρος τῆς ἀνώτατης θεολογικῆς μορφώσεως. Ἀποτελεῖ πυρήνα καὶ ἰσχυρὴ βάση αὐτῆς. Τὸ κύριο καθῆκον τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας συνίσταται στὴ διαπαιδαγώγηση τῶν ὑψηλὰ μορφωμένων κληρικῶν, Ἱεραρχῶν καὶ ποιμένων. Κι ἐδῶ δὲν ἔχουμε φτάσει ἀκόμα τὸ προεπαναστατικὸ ἐπίπεδο, διότι ἡ μόρφωση στὶς Ἀκαδημίες περιελάμβανε τότε ἕνα ἰσχυρὸ κοινὸ ἐπιστημονικὸ καὶ ἀνθρωπιστικὸ στοιχεῖο. Οἱ θεολογικὲς ὑποδιαιρέσεις, δηλαδή, ἕδρες, τομεῖς καὶ σχολὲς στὰ κοσμικὰ πανεπιστήμια, ὅλα αὐτὰ εἶναι μία νέα ἐμπειρία, ἀλλὰ ἡ ἐμφάνισή τους ὑπαγορεύεται κυρίως ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς – μορφωτικοὺς στόχους καὶ ἱεραποστολικοὺς σκοπούς, ποὺ ἔχει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Πρέπει νὰ ἀναπτύσσουμε αὐτὲς τὶς ὑποδιαιρέσεις ἐπωφελούμενοι τοῦ προνομιούχου καθεστῶτος τους, δηλαδὴ τῆς ἔνταξής τους στὸ Πανεπιστήμιο. Αὐτὴ ἡ ἔνταξη δὲν ἐπιτρέπει μόνο νὰ ἀποκατασταθεῖ καὶ νὰ θεμελιωθεῖ ἡ θεολογία ὡς νόμιμο καὶ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς θεολογίας καὶ πολιτισμοῦ, θὰ ἐπιτρέψει ἐπίσης στὴ θεολογία νὰ ἀνοίξει διάλογο καὶ νὰ συνεργάζεται μὲ κοσμικὲς ἐπιστῆμες κυρίως τοῦ ἀνθρωπιστικοῦ κύκλου. Αὐτὸ θὰ συμβάλει στὴν ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἐμπλουτισμὸ τῆς θεολογίας μας, γιὰ νὰ ἀποκτήσει τὴν ἱκανότητα τοῦ ὁμιλεῖν μὲ τὸν κόσμο. Ταυτόχρονα εἶναι ἀνάγκη βέβαια, ὥστε νὰ μὴ χάνει ἡ λεγόμενη “κοσμικὴ θεολογία” τὴ ζωντανή της σχέση μὲ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὑπάρχει αὐτὸς ὁ κίνδυνος καὶ πάντα πρέπει νὰ τὸν ἔχουμε κατὰ νοῦ. Ἀλλιῶς ἐκτὸς πλαισίου τῆς θείας λατρείας καὶ πνευματικῆς ζωῆς ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι καταδικασμένη σὲ πτώχευση.

Ἡ σημασία τῶν διεθνῶν θεολογικῶν συνεδρίων

– Ἡ Συνοδικὴ Βιβλικὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ ἔγινε γνωστὴ χάρη στὴν ὀργάνωση τῶν θεολογικῶν συνεδρίων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ὅπου συμμετεῖχαν οἱ καλύτεροι ἐπιστήμονες θεολόγοι παγκοσμίως. Θὰ ἔχει συνέχεια αὐτὴ ἡ παράδοση διεξαγωγῆς τῶν συνεδρίων ἢ μήπως θὰ ἀποκτήσουν μία ἄλλη μορφή; – Βέβαια καὶ θὰ συνεχίζεται ἡ παράδοση διεξαγωγῆς τῶν διεθνῶν πανεκκλησιαστικῶν θεολογικῶν συνεδρίων. Τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδρίων, ποὺ ἔχουν ἤδη γίνει, ἀποτελοῦν σπουδαία συμβολὴ στὴ θεολογία μας καὶ ἀντανακλοῦν τὴ δυναμικὴ τῆς ἐξελίξεώς της. Σήμερα εὑρίσκονται ὑπὸ δημοσίευση τὰ πρακτικὰ τοῦ τελευταίου συνεδρίου μὲ τίτλο “Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή: ἡ χριστιανικὴ ἠθική, ἡ ἀσκητικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ προκλήσεις τῆς σύγχρονης ἐποχῆς”, τὸ ὁποῖο διεξάχθηκε τὸ Νοέμβριο 2010. Ὅσον δὲ ἀφορᾶ στὴν ἀλλαγὴ τῆς μορφῆς τῶν συνεδρίων καὶ τὴ θεματολογική τους δομή, ἐδῶ ἐνδέχονται τροποποιήσεις. Τὸ συγκεκριμένο θέμα ἐπίσης πρόκειται νὰ συζητηθεῖ στὴν ἑπόμενη συνεδρία τῆς ὁλομέλειας τῆς Ἐπιτροπῆς μας».

Ὁ Γέρων Ἐφραίμ ἀπό τήν Ἀριζόνα ὁμιλεῖ διά τά μελλούμενα

Ὁ Γέρων Ἐφραίμ ἀπό τήν Ἀριζόνα τῆς Ἀμερικῆς, ὁμιλῶν εἰς τόν συνεργάτην τῆς ἱστοσελίδος «agioritikovima.gr» κ. Θεμιστοκλῆν Καφαντάρην προέβη εἰς τήν ἀκόλουθον ἐκπληκτικήν δήλωσιν:

«Ἡ κρίση ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κοσμικοὶ γίναμε σὰν δαίμονες καὶ οἱ μοναχοὶ ὡς κοσμικοὶ καὶ ἔχουμε δώσει δικαιώματα στὸν ἔξω ἀπὸ ᾽δῶ. Δὲν ἔγινε τίποτα συνταρακτικὸ π.χ. πόλεμος, διότι ὑπάρχουν γεροντάδες σὲ μοναστήρια καὶ σκῆτες, ὅπως π.χ. στὸ Ἅγιο Ὄρος, Ὄρος Σινᾶ, Μετέωρα κ.λπ. πού ἔχουν δώσει, μέσῳ προσευχῶν, παράταση στὰ ὅσα θὰ συμβοῦν.

Τὰ ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς εἶναι ἕτοιμα καὶ περιμένουν τὸ σύνθημα. Οἱ προϋποθέσεις ὑπάρχουν, ὅπως πρόσφορο εἶναι τὸ ἔδαφος. Γνωρίζουμε ἀπὸ τὶς εἰδήσεις ὅτι Ἰράν, Ἀμερική, Κίνα, Ρωσία, διαθέτουν ὅπλα, ἂν ψάξεις στὸ διαδίκτυο θὰ βρεῖς καὶ ἀλλὰ κράτη ὅσο δύσπιστος καὶ ἐὰν εἶσαι. Νὰ κάνετε καθαρὴ ἐξομολόγηση, μὲ εὐλάβεια, νὰ εἶστε προσηλωμένοι στὰ πνευματικά σας καθήκοντα καὶ νὰ συμμετέχετε στὰ μυστήρια ἀνελλιπῶς, κυρίως ἐξομολόγηση καὶ θεία Κοινωνία. Νὰ λέτε τὴν εὐχὴ συνεχῶς “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Ἐλέησον” καὶ “Ὑπεραγία Θεοτόκε Σῶσον” μόνο ἔτσι θὰ σωθοῦμε!».

τῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἔφερον τήν Πατρίδα μας εἰς τό σημερινόν ἐφιαλτικόν κατάντημα, ἐξαπέλυσεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Θεόκλητος μέ ἐγκύκλιον, τήν ὁποίαν ἐξέδωσε μέ ἀφορμήν «τά καρναβάλια», τά ὁποῖα εἶναι ἔθιμα εἰδωλολατρικά καί ἀποτελοῦν κατάπτωσιν τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ἀφοῦ περιγράφει τήν οἰκονομικήν κατάστασιν εἰς τήν ὁποίαν ἔχει περιέλθει ὁ σύγχρονος Ἕλληνας καί τό Ἑλληνικό κράτος, καλεῖ τούς πολίταςὈρθοδόξους πιστούς νά μή συμμετάσχουν εἰς τάς ἐκδηλώσεις πρός τιμήν τοῦ «θεοῦ καρνάβαλου». Ζητεῖ δέ ἀληθινήν μετάνοιαν, διότι μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ θά «ξεφύγουμε» ἀπό τήν σημερινήν τραγικήν κατάστασιν. Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἐγκυκλίου ἔχει ὡς ἀκολούθως: « “Ἀποθώμεθα τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός” (Ρωμ. 13,12) Πρίν ἀπό δύο ἑβδομάδες ἡ Ἐκκλησία μας εἰσῆλθε στήν εὐλογημένη περίοδο τοῦ Τριωδίου. Τό Τριώδιο εἶναι μία περίοδος κατά τήν ὁποία κάθε χριστιανός καλεῖται σέ αὐτογνωσία, σέ μετάνοια, σέ ἐξομολόγηση, σέ προσευχή καί σέ ἐντονώτερη προσπάθεια, γιά μιά πιό συνεπῆ χριστιανική ζωή. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτείνει τή νηστεία, μέ τήν ὁποία ἐξασκοῦμε τήν θέληση καί τήν αὐτοκυριαρχία. Ἐπίσης μᾶς καλεῖ σέ τακτικώτερο ἐκκλησιασμό, γιά να συμμετάσχουμε στίς κατανυκτικές ἀκολουθίες τῆς περιόδου αὐτῆς, τούς Χαιρετισμούς, τίς Θεῖες Λειτουργίες τῶν Προηγιασμένων Δώρων, τά Ἀπόδειπνα, τούς Κατανυκτικούς Ἑσπερινούς. Ἀλλʼ ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καλεῖ τόν λαό σέ μετάνοια καί ἐπιστροφή στόν Θεό, ἔρχεται ὁ διάβολος νά τόν ἀποπροσανατολίσει καί νά τόν ὁδηγήσει σέ ἕνα ἀκριβῶς ἀντίθετο τρόπο ζωῆς, μέ ἕνα δικό του Τριώδιο, τό “ἀντιτριώδιο”. Τόν καλεῖ σέ μεθύσια, σέ ἀποκριάτικους χορούς, σέ καρναβαλικές μεταμφιέσεις καί σέ κάθε εἴδους ἀσωτία. Τά καρναβάλια, ὅπως ὅλοι καλά γνωρίζουμε, εἶναι ἔθιμα εἰδωλολατρικά, τά ὁποῖα ἡ Ἐκκλησία μας πολλές φορές τά ἔχει καταδικάσει. Εἶναι κατάλοιπα τῶν ἀρχαίων ὀργιαστικῶν τελετῶν, πού γίνονταν πρός τιμήν τοῦ Διονύσου καί τοῦ Βάκχου, ἀλλά καί ἄλλων Ρωμαϊκῶν θεοτήτων. Ἀποτελοῦν δέ κατάπτωση τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Οὔτε πάλι προσφέρουν καμία οὐσιαστική ψυχαγωγία, πέρα ἀπό μία προσωρινή ἐφορία καί ἕνα ἐφήμερο ξέσπασμα. Τήν πρόσκαιρη διασκέδαση διαδέχεται ἡ ἀπογοήτευση, ἡ λύπη καί τό κενό. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν γεμίζει μέ τέτοιες ψεύτικες χαρές. Φέτος ὅμως, ὑπάρχει καί ἄλλος ἕνας λόγος, γιά τόν ὁποῖον δέν πρέπει νά γίνουν καρναβαλικές ἐκδηλώσεις. Ἡ πατρίδα μας διέρχεται μεγάλη οἰκονομική κρίση. Περνᾶ μιά νέα κατοχή. Πολλοί συνάνθρωποί μας βρίσκονται σέ δύσκολη κατάσταση. Ἄλλοι πεινοῦν καί ἄλλοι κρυώνουν. Οἱ μισθοί καί οἱ συντάξεις μειώνονται. Νέοι δυσβάστακτοι φόροι συνεχῶς προστίθενται. Ὑπάλληλοι ἀπολύονται. Πλῆθος καταστήματα καί ἐπιχειρήσεις κλείνουν. Καί πάνω σέ αὐτό τό φάσμα, οἱ τοκογλύφοι δανειστές μας ἐπισείουν τά χρεόγραφα μέ τά τεράστια χρέη μας καί μᾶς ἀπειλοῦν καθημερινά. Χάσαμε τήν ἐθνική μας κυριαρχία· χάσαμε τήν ἐθνική ἀξιοπρέπειά μας. Καί ἐμεῖς, ἀντί νά πέσουμε στά γόνατα καί νά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά μᾶς βοηθήσει, ἀντί νά τρέ-

ξουμε καί νά μοιραστοῦμε τά ἀγαθά, πού μᾶς χαρίζει ὁ Θεός μέ τούς πτωχούς, ἑτοιμαζόμαστε νά ὑποδεχθοῦμε τόν «θεό καρνάβαλο» καί νά κάψουμε τά λιγοστά χρήματά μας, ἀλλά καί τά χιλιάδες εὐρώ τοῦ κρατικοῦ κορβανᾶ στό βωμό του. Ὤ τῆς παραφροσύνης! Πότε, λοιπόν, θά συνετιστοῦμε; Καί, ἐπί τέλους, δέν θά βρεθεῖ ἕνας ἡγέτης πού νά πονᾶ ἀληθινά αὐτή τή δύσμοιρη πατρίδα, γιά νά βάλει φρένο στίς τόσες ἀπερίσκεπτες σπατάλες καί στά τόσα ἀλόγιστα ἔξοδα; Μπροστά σέ αὐτήν τήν κατάσταση, οἱ ὑπεύθυνοι ἀποποιοῦνται τίς εὐθῦνες καί οἱ ἔνοχοι σιωποῦν. Ἐμεῖς ὅμως ἀρνούμαστε νά σιωπήσουμε. Ἀρνούμαστε νά σιωπήσουμε, γιατί θεωροῦμε ὅτι εἶναι ὑποχρέωση τοῦ ἐπισκόπου νά καταγγέλλει τά κακῶς κείμενα καί νά προστατεύει τό ποίμνιό του ἀπό τίς πλάνες. Δηλώνω δέ πρός ὅλους, πώς μοῦ εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορο ἄν κάποιοι ἀπό τούς λεγομένους “προοδευτικούς” καί “ἐκσυγχρονιστές” μέ χαρακτηρίσουν ὀπισθοδρομικό καί φανατικό. Ἐξ ἄλλου, ὅλοι μας σήμερα γευόμαστε στό πετσί μας τά ἀποτελέσματα τῆς “προοδευτικότητάς” τους. Ἔχοντας, λοιπόν, βαθειά συναίσθηση τῆς ἐπισκοπικῆς εὐθύνης μου, ἀπευθύνομαι σέ ἐσένα πιστέ λαέ τῆς ἀκριτικῆς ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας καί σέ προτρέπω πατρικά νά μή συμμετάσχεις σέ καμιά καρναβαλική ἐκδήλωση. Ἀντίθετα σέ παρακαλῶ, νά εἰσέλθεις στήν ἁγία περίοδο τοῦ Τριωδίου καί τῆς ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς μέ πίστη, εὐλάβεια καί κατάνυξη. Ἀπευθύνομαι ἰδιαίτερα στούς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι μέ ἀγάπη καί πολλούς κόπους γαλουχοῦν τά παιδιά τους καί τούς παρακαλῶ μέ διάκριση καί σύνεση νά ἀποτρέψουν τά παιδιά τους ἀπό τά μασκαρέματα, ὅπως ἐπίσης ἀπευθύνομαι καί στούς καλούς δασκάλους καί καθηγητές, πού ἐπαξίως διακονοῦν τήν ἐκπαίδευση, καί τούς προτρέπω νά μή συναινέσουν στή δημιουργία ἀποκριάτικων ἑορτῶν στόν χῶρο τοῦ σχολείου. Παιδιά μου εὐλογημένα, μὲ ἀφορμή τήν σημερινή ἐπικοινωνία μας σᾶς καλῶ καί πάλι ὅλους, μικρούς καί μεγάλους, ὡς “φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ”, νά μετανοήσουμε γιά ὅλες αὐτές τίς πράξεις μας, πού παρόργισαν τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Νά μετανοήσουμε εἰλικρινά, γιατί μόνον ἡ ἀληθινή μετάνοια ἔχει τή δύναμη νά προσελκύσει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί νά μεταβάλει θετικά τήν τραγική κατάσταση πού ζοῦμε. Ἀρκετά γευτήκαμε τά ξυλοκέρατα τῆς ἀποστασίας. Καιρός νά ἔλθουμε “εἰς ἑαυτόν”. Καιρός νά συνέλθουμε καί νά ἐπιστρέψουμε στόν Θεό τῶν πατέρων μας. Καιρός νά ἐπιστρέψουμε στήν γλυκιά μας μάνα, τήν Ἐκκλησία μας, τήν μάνα, πού ποτέ δέν μᾶς πρόδωσε, ἀλλά ἔμεινε δίπλα μας σʼ ὅλες τίς δύσκολες στιγμές καί ἔδωσε καί τό αἷμα της, γιά νά ἀναστήσει τήν πατρίδα μας. Ἡ μετάνοιά μας, προσωπική καί συλλογική, εἶναι ἡ μοναδική διέξοδος στά τραγικά ἀδιέξοδά μας. Ἐλπίζοντας ὅτι θά εἰσακούσετε τήν φωνή τοῦ ἐπισκόπου σας καί ὅτι ἔτσι ἡ ἱερά Μητρόπολή μας θά μετατραπεῖ σέ στήλη μετανοίας καί προσευχῆς, σᾶς εὐλογῶ ἕνα ἕνα ξέχωρα καί σᾶς εὔχομαι ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατέρα καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά εἶναι μέ ὅλους σας. Καλή κι εὐλογημένη Τεσσαρακοστή. Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ † Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ»

ΑΔΙΚΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ Η ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΙΣ ΤΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ π. ΕΦΡΑΙΜ Ὑπογραμμίζει εἰς ἀνακοίνωσίν της ἡ Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου

Ἡ Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου, μετά τήν ἀπόρριψιν τοῦ αἰτήματος τοῦ προφυλακισθέντος Γέροντος, Ἀρχιμ. π. Ἐφραίμ, ὅπως ἀποφυλακισθῆ, ἐξέδωσεν ἀνακοίνωσιν μέ τήν ὁποίαν χαρακτηρίζει ἄδικον καί ὑπερβολικήν τήν συνεχιζομένην προφυλάκισιν τοῦ Γέροντος. Εἰς τήν ἀνακοίνωσιν ἐπισημαίνονται τά ἀκόλουθα:

«Ἡ Ἀδελφότητα τῆς Ἱ. Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου ἐκφράζει τὴ βαθύτατη θλίψη της γιὰ τὴν ἀπόρριψη τοῦ αἰτήματος, ποὺ ὑποβλήθηκε, γιὰ τὴν ἀποφυλάκιση τοῦ Καθηγουμένου μας Γέροντος Ἐφραίμ. Θεωροῦμε ἄδικη καὶ ὑπερβολικὴ τὴ συνεχιζόμενη προφυλάκιση τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ. Διαφωνοῦμε καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸ δικαιολογητικό, ὅπως αὐτὸ περιγράφεται, στὴ Διάταξη, ποὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὴν Εἰδικὴ Ἀνακρίτρια, κ. Εἰρήνη Καλοῦ, ἡ ὁποία ἰσχυρίζεται, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ἔχει ροπὴ στὴν ἐγκληματικότητα. Ὡς Ἀδελφότητα γνωρίζουμε καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα, ζώντας τον νυχθημερόν, ποιὸς εἶναι ὁ Γέροντας.

Ἕνας ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, τῆς ἀκτημοσύνης καὶ τῆς προσφορᾶς. Ὁ βίος καὶ ἡ πνευματικὴ πορεία του, κάθε ἄλλο παρὰ ἀποδεικνύει τὴν δῆθεν σταθερὴ βούλησή του πρὸς διάπραξη ἐγκλημάτων. Θεωροῦμε, ἐπίσης, ἀδιανόητο τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι οἱ πράξεις του προδιαγράφουν ὡς πολὺ πιθανὴ καὶ τὴν ἐγκληματικὴ συμπεριφορά του στὸ μέλλον, ἂν ἀφεθεῖ ἐλεύθερος. Μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μας δηλώνουμε πὼς βρισκόμαστε στὸ πλευρὸ τοῦ Γέροντός μας καὶ πορευόμαστε μαζί του σὲ αὐτὴ τὴν Σταυρικὴ δοκιμασία. Ἐπιμένουμε στὴν πλήρη ἀθωότητά του καὶ προσβλέπουμε στὴν ὅσο τὸ δυνατὸ πιὸ γρήγορη δικαίωσή του. Μὲ αὐτὴ τὴν εὐκαιρία θέλουμε νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἀγάπη καὶ τὶς εὐχαριστίες μας πρὸς ὅλους αὐτοὺς, ποὺ ἔσπευσαν καὶ σπεύδουν νὰ στηρίξουν ἐμπράκτως τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ καὶ τὴν Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου. Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ θὰ ἀποκατασταθεῖ τὸ δίκαιο».

Ε Ο Ρ Τ Η Τ Η Σ ΠΟΕ

Τὴν Κυριακὴν τῆς Ὀρθοδοξίας (4 Μαρτίου) ἑορτάζει ἡ «Πανελλήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωσις». Θὰ τελεσθῆ θεία Λειτουργία εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν Ἁγίου Νεκταρίου (Θησέως 25, Νέα Ἐρυθραία). Θὰ ἀκολουθήση λιτανεία τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ κατόπιν θὰ παρατεθῆ τράπεζα. Παρακαλοῦνται τὰ μέλη καὶ οἱ φίλοι τῆς Π.Ο.Ε., ὅπως μᾶς τιμήσουν μὲ τὴν παρουσία τους. Ἐκ τοῦ Δ. Συμβουλίου

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1916, 24/2/2012  

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1916, 24/2/2012

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you