Page 1

ΚΕΜΠΑ 3645

ΚΩΔΙΚΟΣ 3053

Η

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος ΠΑΤΡΙΣ μας χλευάζεται καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξευτελίζονται καὶ ταπεινώνονται ὑπὸ ξένων δυνάμεων διὰ τὴν οἰκονομικήν της κατάστασιν. Δὲν ταπεινώνονται καὶ δὲν καταγγέλλονται οἱ πολιτικοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὑπεύθυνοι διὰ τὴν σημερινὴν κατάστασιν. Χλευάζεται ἡ Ἑλλὰς καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξευτελίζονται ὑπὸ τῶν ξένων δανειστῶν καὶ τῆς Προτεσταντικῆς Δύσεως. Ἐὰν ἠδύναντο θὰ ἐξαφάνιζον τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸν Χάρτην. Ἀποφασίζουν οἱ ξένοι δανειστὲς καὶ ἡ Προτεσταντικὴ Δύσις ἄγρια – βάρβαρα μέτρα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ὁδηγήσει εἰς ἀπόγνωσιν τοὺς

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 Συμεών τοῦ θεοδόχου, Ἄννης προφήτιδος, Σταματίου, Ἰωάννου, Νικολάου νεομαρτύρων ἐκ Σπετσῶν

ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΗ Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΙΝΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ!

Ἕλληνας καὶ τὰς Ἑλληνίδας, ὡς φανερώνουν τριακόσαι χιλιάδες συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας, αἱ αὐτοκτονίαι πολιτῶν, ἡ ἔξαρσις τῆς ἐπαιτείας καὶ ὁ ἔλεγχος τῆς χώρας ὑπὸ Μαφιόζικων συμμοριῶν. Οἱ πολιτικοί, οἱ ὁποῖοι

ὡδήγησαν τὴν χώραν εἰς τὰ σημερινὰ τραγικὰ ἀδιέξοδα ἐμφανίζονται ὡς σωτῆρες τῆς χώρας καὶ ὡς αὐριανοὶ διαχειρισταὶ χρημάτων καὶ στρατηγικῶν πολιτικῶν διὰ τὴν ἔξοδον ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα καὶ τὴν ἀνόρθωσιν τῆς

Χώρας. Οἱ σημερινοὶ καταστροφεῖς (διαχρονικῶς καὶ διακομματικῶς) αὐριανοὶ σωτῆρες καὶ Πατριῶται. Οὐδεὶς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν πνευματικὴν ἰδιότητα. Οἱ δημοσιογράφοι εἰς τὸ σύνολόν των ἀργυρώνητοι καὶ

κατευθυνόμενοι ἀπὸ κομματικά, ἐπιχειρηματικὰ καὶ ἄλλα κέντρα ἔπαιξαν τὸ παιγνίδι τοῦ σάπιου καὶ κλεπτοκρατικοῦ πολιτικοῦ κατεστημένου, τὸ ὁποῖον κατέστρεψε τὴν χώραν, ἐλεηλάτησε θεσμούς, νόμους καὶ κρατικὰ

ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ Μέ τήν συμμετοχήν των εἰς τάς Οἰκουμενιστικάς συμπροσευχάς τοῦ Βατικανοῦ

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 90,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

ΕΤΟΣ ΝΒ´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1913

θησαυροφυλάκια καὶ παρέδωσε τὰ «κλειδιά» τοῦ κράτους καὶ τὰ ἔσοδά του εἰς τοὺς ξένους δανειστὰς καὶ εἰς τὰ κράτη τῆς Προτεσταντικῆς Δύσεως. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐλιποτάκτησε ἀπὸ τὸ καθῆκον. Οὔτε ἤλεγξε ποτὲ τὸ σάπιον, ἀνθελληνικὸν καὶ ἰσοπεδωτικὸν κατεστημένον διὰ τὴν πολιτικήν, τὴν ὁποίαν ἠκολούθει, οὔτε ὑπέδειξε τρόπους ἐξόδου ἀπὸ τὴν κρίσιν. Ἀκολουθεῖ τὴν παγίαν τακτικήν της: Αὐτὴν τῆς σιωπῆς. Ὥς νὰ μὴ ἐνδιαφέρεται ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙ∆ΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ

Πανηγυρίζουν οἱ αἱρεσιάρχαι τοῦ Βατικανοῦ, διότι μέ τήν συμμετοχήν Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων εἰς τάς Οἰκουμενιστικάς συμπροσευχάς διακηρύσσεται ὅτι ὅλα εἶναι ἴδια εἰς ὅλας τάς «Ἐκκλησίας» καί νομιμοποιοῦν τάς αἱρέσεις καί τάς κακοδοξίας των.

G Ἡ συμμετοχή Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, Κληρικῶν καί λαϊκῶν ἀπαγορεύεται ἀπό τούς Ἀποστολικούς Κανόνας. Ἀλλά οἱ Ἱεροί Κανόνες δέν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν διά τούς σημερινούς συγχρόνους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. G Μέ τήν συμμετοχήν τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τάς Οἰκουμενιστικάς προσευχάς ἀποκηρύσσονται οἱ ἀντιαιρετικοί ἀγῶνες καί αἱ ἀντιαιρετικαί θέσεις τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας.

ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ,

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΔΡΑΣΕΝ

Ο ΑΓ. ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

Εἰς τάς φωτογραφίας ἐμφανίζεται ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἐρζεγοβίνης κ. Γρηγόριος μέ πολιτικήν καί ἀθλητικήν περιβολήν. Προφανῶς αἱ συμπροσευχαί εἰς τάς ὁποίας συμμετεῖχε μετά τῶν Παπικῶν τόν «ἐνέπνευσαν» ὄχι μόνον εἰς τήν καταπάτησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἀλλά καί εἰς τήν προκλητικήν διά τούς Ὀρθοδόξους ἀμφίεσιν.

Ο

Ι ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ Ἱεράρχαι τῆς Σλαυοφώνου καὶ Ἑλληνοφώνου Ὀρθοδοξίας δὲν καταπατοῦν μόνον τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ τὰς θέσεις, τὰς ὁποίας διετύπωσαν οἱ ἀντιαιρετικοὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν αἱρετικῶν Χριστιανῶν ἀλλὰ προκαλοῦν καί μὲ τὴν ἀμφίεσίν των. Παράδειγμα ὁ Μητροπολίτης Ἐρζεγοβίνης κ. Γρηγόριος (Φωτογραφίαι) πνευματικόν τέκνον τοῦ πρώην Ἐρζεγοβίνης Ἀθανασίου Γιέφτιτς (πνευματικοῦ τέκνου τοῦ Ἁγίου ἀντιπαπικοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς), ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται εἰς πλατεῖαν ἄνευ ράσου καὶ νὰ παίζῃ ποδόσφαιρον μὲ φόρμα ἀθλητικῆς ὁμάδος ἢ γυμναστικῆς καὶ «φανελλάκι». Ἴσως ἰσχυρισθοῦν κάποιοι ὅτι εἰς ἄλλας ὀρθοδόξους χώρας τὸ «ράσο δὲν κάνει τὸν παπά ἢ τὸν ἐπίσκοπον», ὅπως συμβαίνει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Εἱς τὴν

Ὀρθοδοξίαν, ὅμως, τὸ «ράσο κάνει τὸν παπά», διότι συνδέεται μὲ τὴν μαρτυρίαν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔχει πολλαπλοὺς συμβολισμούς. Εἰς δὲ τὴν μαρτυρικὴν Σερβίαν τὸ ράσον ἔπρεπε νὰ εἶχε ξεχωριστὴν σημασίαν ἐξ αἰτίας τῆς σταυρώσεώς της ὑπὸ τῶν Εὐρωπαίων καὶ τοῦ Βατικανοῦ, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀμερικανῶν σταυρωτῶν της. Ἐπιπλέον διότι εἰς τὴν Σερβίαν εἶχε καὶ ἔχει μεγάλην ἀπήχησιν ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀντιπαπικὸς Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ἀλλὰ ὅλα αὐτά δὲν ἔχουν καμμίαν σημασίαν διὰ τὸν νῦν Ἐρζεγοβίνης καὶ τὸν σημερινὸν Οἰκουμενιστὴν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον (ἐπεσκέφθη τὴν Ἰουδαϊκὴν Συναγωγὴν τῆς Σερβίας καὶ ἤναψε τὰς ἑπτὰ λυχνίας). Ὁ νῦν Ἐρζεγοβίνης συμμετεῖχεν εἰς τὴν Οἰκουμενιστικὴν συμπροσευχὴν εἰς Παπικὸν Ἱ. Ναὸν εἰς τὴν Κροατίαν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Παπικὸν «Ἐπίσκο-

Ο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟ «ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΝ» (Εἰσήγησις στὴν Ἡμερίδα τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν, 14.1.12)

Τοῦ Πρωτοπρ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ τὸ οἰκονομικό μας πρόβλημα εἶναι πρώτιστα πνευματικό, συνδέεται δὲ μὲ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητας, κύριο συστατικὸ τῆς ὁποίας εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Χαίρω δέ, πού μοῦ ἀνετέθη ἡ παρουσίαση τῆς δυναμικῆς, ποὺ ἀνέπτυξε ἡ Ὀρθοδοξία στὴν διαμόρφωση καὶ ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ πολιτισμοῦ μας. Πολιτισμὸς εἶναι ἡ πραγμάτωση τοῦ περιεχομένου τῆς ψυχῆς τοῦ ἄνθρωπου. Αὐτὸ ἐνσαρκώνεται καὶ ἀποτυπώνεται στὸ περιβάλλον του, τὸ ὁποῖο –ἔτσι– διαμορφώνεται σύμφωνα μὲ τὴν κουλτούρα – καλλιέργεια τῆς ψυχῆς του. Ὀρθὰ ὁ Arnold Toynbee εἶπε ὅτι «ἡ ψυχὴ τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ὁ πολιτισμὸς τῆς ψυχῆς». Ἀπὸ τὸν κανόνα αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαιρεθεῖ τὸ δικό μας Ἔθνος. Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς καταξιώθηκε σὲ παγκόσμιο ἀγαθὸ καὶ μορφωτικὸ θησαυρὸ τῆς Οἰκουμένης. Στὴν Ἱστορικὴ διαμόρφωση τοῦ πολιτισμοῦ μας ὑπάρχει πνευματικὴ συνέχεια. Θεμελιακὸ στοιχεῖο τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι, κατὰ τὸν Κλήμεντα τὸν Ἀλεξανδρέα (β´–γ´ αἰ), ἡ «ζήτησις τῆς ἀληθείας», καὶ ὁδήγησε ἱστορικὰ στὴν ἕνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμό, τῆς ἑλληνικότητας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ὡς αὐθεντικὴ χριστιανικότητα. Ἡ ἕνωση αὐτή, θεανθρώπινη στὴν οὐσία της, παρήγαγε τὸν ἑλληνορθόδοξο πολιτισμό, τὸν πολιτισμὸ τῶν Ἡρώων καὶ Ἁγίων μας. α) Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία ἤδη ἀπὸ τὸν β´– γ´ αἰώνα, ἀναδείχθηκε σὲ παράγοντα καὶ φορέα τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ (γλώσσας, παιδείας, τέχνης, λαϊκοῦ βίου κ.λπ.), ποὺ μεταλαμπαδεύθηκε καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθόδοξους Λαοὺς στὰ ὅρια τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, στὴν προχριστιανικὴ καὶ χριστιανικὴ ἐκδοχή της (αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης). Οἱ λαοὶ καλοῦνται ὁλόκληροι, μὲ ὅλη τὴν κοινωνικὴ δομή τους, στὸ Κυριακὸ σῶμα. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, τὸ ὁποῖο βαθμιαία εἰσῆλθε ὁλόκληρο στὴν Ἐκκλησία, μεταμορφώνοντας τὶς κοινωνικὲς καὶ πολιτιστικὲς δομὲς καὶ ἐκφράσεις του μὲ τὴν ἀναγέννησή του στοὺς κόλπους της. Κύριο στοιχεῖο τοῦ Ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ εἶναι ἡ ζήτηση Χάρης, λόγῳ τῆς πίστεως στὴν ἀνάγκη τῆς Χάρης γιὰ τὴν πραγμάτωση τοῦ ἀνθρώπου ἐνδοϊστορικὰ καὶ αἰώνια. Ὁ Ὀρθόδοξος Ἕλληνας (Ρωμηὸς) ζεῖ μόνιμα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Ἀκτίστου στὴ ζωή του καὶ μὲ τὴν προσδοκία τοῦ θαύματος, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ ἐγκυρότερη ἐπιβεβαίωση τῆς θείας παρουσίας. Στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἡ ἀξία ἢ ἀπαξία τοῦ ἀνθρώπου προσδιορίζεται μὲ βάση τὴ θεόνομη σχέση. Ἔτσι λέμε: θεοφοβούμενος, ἀθεόφοβος, θεομπαίκτης ἢ «δὲν ἔχει Θεὸ μέσα του», διότι ἡ ἐνοίκηση τοῦ Θεοῦ ἰσχύει στὴ συλλογικὴ λαϊκὴ συνείδηση ὡς στοιχεῖο καταξίωσης τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι, ἀποβαίνει ὁ ὀρθόδοξος πολιτισμὸς βίωση τῆς προτεραιότητας τοῦ προσώπου, ὡς ἑτερότητας καὶ ἐλευθερίας, στὰ ὅρια τῆς ἐν Χριστῷ κοινωνίας. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ μιὰ πλευρὰ ἱστορίας τοῦ πολιτισμοῦ τῆς χώρας μας. Ὅλα τὰ πολιτισμικὰ ἀγαθά μας ἐξελίχθηΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

πον» Matluzinic. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ κηρύγματος, τὸ ὁποῖον ἔκανε μετὰ τὴν συμπροσευχὴν ἐζήτησε συγγνώμην ἀπὸ τοὺς Κροάτας Παπικοὺς διὰ τὰ τυχὸν ἐγκλήματα, τὰ ὁποῖα διέπραξαν, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν δύο πολέμων, εἰς βάρος των οἱ Ὀρθόδοξοι. Τὴν συγγνώμην τοῦ νῦν Ἐρζεγοβίνης ἐπεκρότησεν ὁ Πατριάρχης Σερβίας, ὁ ὁποῖος, διὰ νὰ προλάβη τὰς ἀντιδράσεις τῶν Ὀρθοδόξων, ἐπεσήμανεν ὅτι κάτι παρόμοιον ἔπρεπε νὰ πράξουν καὶ οἱ Παπικοὶ Κροάται, (οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ παρελθὸν, θὰ προσθέση ὁ «Ο.Τ.», διέπραξαν γενοκτονίαν εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων μέσῳ τῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας Οὐστάζι καὶ τοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» τῶν Παπικῶν Στέπινατς, τὸν ὁποῖον τὸ Βατικανόν ἀνεκήρυξε καὶ ἅγιον). Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔδρασεν ὁ σύγχρονος ἀντιαιρετικὸς–ἀντιπαπικὸς Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς,

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

G Ὁ Σεβ. Δημητριάδος ἐζήλωσε τήν δόξαν τοῦ ἐκθεμελιωτοῦ τῆς Παιδείας καί τῆς γλώσσης ἀειμνήστου ὑπουργοῦ Παιδείας Γεωργίου Ράλλη (1977). Σελ. 8 G Ἰδού πῶς ἔφθασεν ἡ Ἑλ λάς εἰς τήν πολιτιστικήν, πνευματικήν καί οἰκονομικήν ἐξάρτησιν. Σελ. 8 G Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας θά βοηθήση τά συσσίτια τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Σελ. 4 G Πόλεμος τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Καλαβρύτων καί Μεσογαίας διά τήν στάσιν τοῦ Φαναρίου ἔναντι τοῦ προφυλακισμένου Ἡγουμένου Ἐφραίμ. Σελ. 5 G Οὐδείς αἱρετικός-Παπικός πρέπει νά προσέρχεται εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἄνευ Βαπτίσματος. Σελ. 5 G Ὁ Ἡγούμενος Ἐφραίμ. Τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου. Σελ. 5

γίνονται ἀσχημίαι ὑπὸ τῶν Μητροπολιτῶν (ἀμφίεσις Σεβ. Ἐρζεγοβίνης), διώξεις Ἱεραρχῶν μὲ Ὀρθόδοξον καὶ Πατριωτικὸν φρόνημα (Ράσκας κ. Ἀρτέμιος) καὶ καταπάτησις τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὡς καταδεικνύουν αἱ συμπροσευχαὶ τοῦ νῦν Σεβ. Ἐρζεγοβίνης κ. Γρηγορίου μετὰ τῶν Παπικῶν καὶ τοῦ Πατριάρχου Σερβίας κ. Εἰρηναίου μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἀλλὰ καὶ τῶν Παπικῶν. Εἰς τὴν Σερβίαν τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου νοθεύεται, ἐπίσης, τὸ ἱ. Μυστήριον τοῦ Βαπτίσματος (γίνεται κατὰ τὸν Παπικὸν τρόπον καὶ ὄχι διὰ τριπλῆς καταδύσεως εἰς τὴν κολυμβήθραν), ἐνῶ αἱ οἰκουμενιστικαὶ ἀρτοκλασίαι εἶναι σχεδὸν εἰς τὸ ἡμερήσιον πρόγραμμα. Εἰς τὴν Σερβίαν καὶ τὴν Ρουμανίαν ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἁπλώσει τὰ δίκτυά της πρὸς μεγάλην χαρὰν τῆς Νέας Ἐποχῆς καὶ τῶν «ὑπογείων ρευμάτων» τῆς Ἀμερικῆς.

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ: ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΣΤΟΛΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο

κλησίας καὶ τοὺς ἀγῶνας των ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν, πολεμᾶ τὴν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν καὶ «περνάει» τὸ μήνυμα ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ζοῦν εἰς τὸν Μεσαίωνα, ἀφοῦ ἐφαρμόζουν τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκ. Συνόδων. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἐργάζεται διὰ τὴν Νέαν Ἐποχὴν καὶ εἰς τὰ δίκτυά του εὑρίσκονται Πατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι, Ὀρθόδοξοι θεολόγοι, Αὐτοὶ προωθοῦν τὰ σχέδιά του συμμετέχοντες εἰς ἐκδηλώσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἔντονον τὴν ἰσοπέδωσιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Συμπεριφέρονται ὡς οἱ Οὐνῖται καὶ οἱ Μισσιονάριοι τῶν Προτεσταντῶν. Τοιαῦται ἐκδηλώσεις εἶναι αἱ συμπροσευχαί, αἱ ὁποῖαι ὠργανώθησαν τὴν τελευταίαν ἑβδομάδα τοῦ Ἰανουαρίου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ αἱρετικῶν Χριστιανῶν, τῇ παροτρύνσει καὶ τῇ καθοδηγήσει τοῦ Βατικανοῦ εἰς τὸ «ὄνομα» τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος. Ἀπέτυχον καὶ ἐναυάγησαν οἱ θε-

Ι ΑΠΛΟΙ ἄνθρωποι τῆς πίστεως ἔχουν αὐξημένο τὸ συναίσθημα τῆς εὐγνωμοσύνης. Ὅταν δέχονται κάποια εὐεργεσία, τρελλαίνονται ἀπὸ χαρὰ καὶ θέλουν νὰ ἐκφράσουν τὴν εὐχαριστία τους. Ἕνα τοὺς δίνεις καὶ αὐτοὶ θέλουν νὰ σοῦ δώσουν δέκα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἔχουν. Θυμοῦνται γιὰ πολλὰ χρόνια τὸ μικρὸ ἢ μεγάλο καλό, ποὺ τοὺς ἔχεις κάνει. Συνδέονται μαζί σου, θέλουν τὶς συμβουλὲς καὶ τὶς εὐχές σου. Εἶναι πολὺ εὐγενεῖς ἀπέναντί σου καὶ ἐνῶ αὐτοὶ μιλᾶνε γιὰ τὴν πνευματικὴ ὠφέλεια, ποὺ τοὺς ἔδωσες, ἐσὺ ποὺ τοὺς ἀκοῦς ὠφελεῖσαι περισσότερο. Οἱ εὐλογημένοι αὐτοὶ ἄνθρωποι εὐχαριστοῦν τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα ὅσα τοὺς προσφέρει. Βρίσκονται σὲ κατάσταση ἀδιάκοπης εὐχαριστίας. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο, ποὺ τοὺς ἔκανες ἐσὺ σ᾽ Ἐκεῖνον τὸ ἀποδίδουν. Σὲ θεωροῦν ὄργανο τῆς ἀγάπης Του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ σὲ εὐγνωμονοῦν. Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιο μὲ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Συνήθως ἐκεῖνοι, ποὺ ἐμφανίζονται ὡς συνειδητοὶ καὶ καλλιεργημένοι πνευματικά, δὲν ἔχουν λεπτὲς εὐαισθησίες. Ἰδιαίτερα, ὅταν κάποιος δὲν ἀνήκει στὸ δικό τους κύκλο καὶ δὲν εἶναι γνωστός τους. Μπορεῖ πολλὰ νὰ τοὺς προσέφερες, νὰ τοὺς διευκόλυνες στὶς ἀνάγκες τους, νὰ ἤσουν πρόθυμος γιὰ κάθε ἐξυπηρέτησή τους καὶ αὐτοὶ νὰ παραμένουν ἑρμητικὰ κλεισμένοι ἀπέναντί σου. Οἱ ἐκδηλώσεις τους εἶναι ψυχρές, δίχως ψυχὴ καὶ περιμένουν νὰ τοὺς εὐχαριστήσεις ἐσύ, γιατὶ δέχτηκαν ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

καὶ λειτουργοῦν ὡς στρατολόγοι τῶν σεκτῶν. Ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ ἀποκρυφιστικὲς «θεραπευτικὲς» πρακτικὲς ἐπιχειροῦν νὰ διεισδύσουν σὲ ἐπιστημονικά, ἐθνικὰ ἢ διεθνῆ, ἰατρικά, ψυχιατρικὰ καὶ ψυχολογικὰ συνέδρια. Κολλέγια καὶ ἰδιωτικὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα ἐνίοτε σχετίζονται μὲ καταστροφικὲς λατρεῖες, προσφέρουν μαθήματα καὶ διπλώματα σὲ ἀκραῖες ἀποκρυφιστικὲς «θεραπευτικὲς» πρακτικὲς μὲ ἀποτέλε-

σμα ἡ κατάσταση νὰ ἔχει γίνει ἀνεξέλεγκτη. Παιδιὰ σὲ ὁρισμένα ἰδιωτικὰ σχολεῖα ἐκτίθενται ἢ ἀκόμα καὶ μυοῦνται σὲ ἀποκρυφιστικὲς «θεραπευτικὲς» μεθόδους στὸ ὄνομα τῆς χαλάρωσης καὶ τῆς εὐεξίας. Ψυχολατρεῖες διοργανώνουν σεμινάρια γιὰ γονεῖς, ἐκπαιδευτικοὺς ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης καθὼς καὶ γιὰ παιδιὰ καὶ φοιτητές, ὑποσχόμενες ἀποτελεσματικὴ σχολικὴ ἐπίδοση, μείωση τοῦ ἄγχους, ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων συμπεριφορᾶς καὶ ταχεῖα καὶ ἀποτελεσματικὴ μάθηση. Οἱ ψυχολατρεῖες ἢ ψυχοθεραπευτικὲς λατρεῖες (ἀλλιῶς γνωστὲς ὡς ψυχολογικὲς λατρεῖες ἢ ψυχο– ὁμάδες) εἶναι καταστροφικὲς λατρεῖες ψυχοθεραπευτικοῦ προσανατολισμοῦ, οἱ ὁποῖες εἶναι ὀργανωμένες σὲ σειρὰ μαθημάτων καὶ προγραμμάτων ἐκπαίδευσης καὶ ἔχουν κάποια ἀπὸ τὰ ἀκόλουθα

Τὴν 4ην Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου. Ἀνωτέρω εἰκών διά χειρός Φωτίου Κόντογλου.

Ἀπό τόν Θεόν πηγάζει

«ΠΑΝ ΔΩΡΗΜΑ ΤΕΛΕΙΟΝ»

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἐπί τῇ συμπληρώσει 30 ἐτῶν ἀπό τήν εἰς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μας, ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου († 14.2.1982) τό Σάββατον 11.2.12 θά τελεσθῆ μνημόσυνον μετά τήν θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Νεκταρίου (Λεωφ. Θησέως 25, Ν. Ἐρυθραία). Παρακαλοῦμεν, ὅπως τιμήσωμεν τήν μνήμην του.

Στό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας, ἡ τελευταία εὐχή πρίν τήν «ἀπόλυση», ἡ λεγόμενη «ὀπισθάμβωνος», ἀποτελεῖ, κατά κάποιο τρόπο, τόν ἐπίλογο τῆς Εὐχαριστιακῆς Σύναξης τῶν χριστιανῶν. Ἀφοῦ παρακαλέσει ὁ λειτουργός τόν Κύριο νά "φυλάξει τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, καί νά ἁγιάσει τούς ἀγαπῶντας τήν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου Του", δηλαδή τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ, δηλώνει μέ πίστη, "ὅτι πᾶσα δόσις ἀγαθή, καί πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἐκ σοῦ τοῦ πατρός τῶν φώτων". Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε καλό καί ἀγαθό καί πνευματικό χάρισμα, μᾶς δίδεται καί πηγάζει ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα, πού εἶναι ἡ πηγή τοῦ φωτός. Ὁ ἅγιος εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἄλλωστε, μᾶς διδάσκει ὅτι, "ὁ Θεός φῶς ἐστι καί σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία" (Α´ Ἰω. Α´ 5). Κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ Παν. Τρεμπέλα: «Ὁ Θεός εἶναι φῶς πού ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καί ἀλήθεια καί δέν ὑπάρχει μέσα του κανένα ἴχνος σκότους, ἄγνοιας καί ἁμαρτίας». Ὁ Θεός, λοιπόν, εἷναι ἡ πηγή κάθε καλοῦ στόν κόσμο. Ἡ Γραφή μᾶς λέγει ὅτι ὅλα ὅσα δημιούργησε ὁ Θεός ἦσαν "καλά λίαν". Ἦσαν τά καλλίτερα γιά τόν ἄνθρωπο. Ἦσαν θαυμάσια, ὑπέροχα, ἐξαίρετα, τά ὡραιότερα πού μποροῦσαν νά ὑπάρξουν. Ὁ Θεός εἶναι ἀμέτοχος ὅποιου κακοῦ. Μονάχα ὁ ἄνθρωπος τά

συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Α´) Βασίζονται σὲ μία μεγάλη ποικιλία ψυχολογικῶν καὶ/ἢ ψευδο– ψυχολογικῶν θεωριῶν ἀναμεμειγμένων μὲ ἐναλλακτικές, ἀποκρυφιστικὲς καὶ ἀνατολικο–θρησκευτικὲς ὑποθέσεις καὶ πρακτικές. Β) Χρησιμοποιοῦν ἑκατοντάδες ψυχοθεραπευτικὲς μεθόδους καὶ πρακτικές, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐπιστημονικὰ ἀμφιλεγόμενες, ἀναπόδεικτες, μεταφυσικές, ἀκόμα καὶ ταπεινωτικὲς καὶ παράλογες. Γ) Βασίζονται σὲ μία «ὁλιστικὴ θεώρηση» τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ κόσμου καὶ τῆς ψυχικῆς ἀσθένειας. Δ) Παρουσιάζονται ὡς ὁμάδες ψυχοθεραπείας, συμβουλευτικῆς, καθοδήγησης ζωῆς (life coaching), ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας, διαπροσωπικῆς ἀνάπτυξης, ἐπίτευξης ἐπιτυχίας, αὐτογνωσίας κ.ο.κ. Ε) Μία ἐξιδανίκευση τῆς ψυχο-

λογίας/ψυχοθεραπείας καὶ τῶν συγκεκριμένων τεχνικῶν, φιλοσοφίας καὶ μεθόδων, ποὺ χρησιμοποιοῦνται κάθε φορά, κυριαρχεῖ μεταξὺ τῶν μελῶν. Στ) Τὰ μαθήματα, τὰ βιωματικὰ σεμινάρια ἢ τὰ ἐργαστήρια, ποὺ παρέχονται μὲ ἀφθονία σήμερα (π.χ. στὴ μέθοδο Σίλβα, στὸ Νευρογλωσσικὸ Προγραμματισμό, στὶς «Θεραπεῖες» μέσω Τεχνῶν), συχνὰ χρησιμεύουν ὡς δεξαμενὲς στρατολόγησης σὲ διάφορες ὀργανωμένες ὁμάδες. Ζ) Οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἐμπλέκονται, ὑποβάλλονται σὲ χειραγώγηση καὶ συχνὰ καὶ σὲ ψυχολογικὴ κακοποίηση. Η) Ἀναπτύσσεται ἐξάρτηση ἀπὸ τὸν ἀρχηγὸ ἢ/καὶ τὴν ὁμάδα. Θ) Οἱ ἄνθρωποι ἐμπλέκονται σὲ ἀτελείωτες σειρὲς μαθημάτων καὶ ἡ ψυχολογικὴ βλάβη, ποὺ ἐπέρχεται

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

Μνημόσυνον τοῦ Γέροντος

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ «ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ» ΛΑΤΡΕΙΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΥΧΟΛΑΤΡΕΙΩΝ*

(2ον) Τὸ ἰατρικὸ ἐπάγγελμα ἔχει διαφθαρεῖ ἀπὸ τὴ χρήση τεχνικῶν ἐναλλακτικῆς «ἰατρικῆς» καὶ ἀπὸ ἀποκρυφιστικὲς θεωρίες. Ὑπάρχει ἕνας ἀνησυχητικὸς ἀριθμὸς ἰατρῶν καὶ ἄλλων ἀνθρώπων, ποὺ ἐργάζονται στὰ ἐπαγγέλματα ὑγείας, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦν καὶ προωθοῦν ἐναλλακτικὲς «θεραπευτικὲς» πρακτικὲς ἢ τὶς δραστηριότητες τῶν «θεραπευτικῶν» λατρειῶν

Ἄφωνοι παρακολουθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι λαοὶ τῆς Ἑλληνοφώνου καὶ τῆς Σλαυοφώνου Ὀρθοδοξίας τὴν καταφρόνησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πίστεώς μας ὑπὸ Πατριαρχῶν, Μητροπολιτῶν καὶ Ὀρθοδόξων θεολόγων. Ἡ καταφρόνησις καὶ ἡ ἰσοπέδωσις τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεώς μας γίνεται μέσῳ τῶν συμπροσευχῶν τῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων καὶ Ἐπισκόπων μετὰ τῶν πλανεμένων – αἱρετικῶν Χριστιανῶν κατ᾽ ἐντολὴν τῶν κέντρων τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ὑπουλοτέρα ὅλων τῶν αἱρέσεων. Διότι αἱ ἕως σήμερον ἐμφανιζόμεναι αἱρέσεις ἐμφανίζουν καὶ κηρύσσουν δημοσίως τὰς πλάνας των, ἐνῶ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποκρύπτει τὰς προθέσεις του καὶ μεθοδικῶς καὶ σταδιακῶς καταργεῖ τὰ ὅρια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα ἔθεσαν ἡ Ἁγία Γραφή, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ οἱ Ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτὸς ἀλλάζει τὸ φρόνημα τῶν Ὀρθοδόξων, τοὺς ἐμφανίζει ὡς μὴ ἔχοντας ἀγάπην, ἐπειδὴ ἀρνοῦνται νὰ ἀποκηρύξουν τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκ-

εἶχε διαφθείρει μέ τό αὐτεξούσιό του. Αὐτό δήλωσε καί ὁ ποιητής μέ τό στίχο του, ὅταν ἔλεγε: «Ἐγώ τά μάρανα τά ρόδα· ἐγώ τό σώπασα τ᾽ ἀηδόνι»! Ὡραῖα τό ἐκφράζεται ὁ μεγάλος ἅγιος τῆς Σερβίας Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὅταν λέγει μέ θαυμασμό: "Τί ἀνέκφραστη χαρά! Ἡ χαρά τῆς ἀλήθειας! Ὁ Κύριος ἀποκάλυψε τήν ἀλήθεια σέ ᾽κείνους πού λογαριάζονταν χαμένοι, ἀπολωλότα. Τί χαρά δικαιοσύνης! Ὁ Κύριος "ἐποίησε" δικαιοσύνη! Τί χαρά ἐλέους! Ὁ Κύριος ἔδειξε τό ἔλεός Του. Τί χαρά ζωῆς! Ὁ Κύριος διατήρησε τή ζωή!…". Ὅ,τι καλό καί ὄμορφο καί ἀξιοζήλευτο ἔχει προέλευση τό Θεό. Ὅ,τι κακό καί ἄσχημο καί βλαβερό καί ἐπικίνδυνο ἔχει προέλευσή του τόν ἄνθρωπο. Πόσο ὄμορφα τραγούδια καί μελωδήματα τεχνούργησαν ποιητές καί μελωδοί στή δόξα τοῦ Δημιουργοῦ καί Πλάστη!

«Σάν ἄλλοτε π᾽ ὁ ψαλµωδός µέ χίλιες µελωδίες ὑµνοῦσε τήν ἀθάνατη τή δόξα Σου, Πατέρα"... Μά ποιά γλῶσσα μπορεῖ νά διηγηθεῖ τή δόξα τοῦ Θεοῦ; Ὅταν ἡ γλῶσσα καί ὁ λόγος σιωποῦν μπροστά στό ἀνέκφραστο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ἀναλαμβάνουν νά τό διηγηθοῦν οἱ οὐρα-

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

μπορεῖ νὰ φτάσει ὡς τὴν πλήρη ἀπώλεια ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικότητα. Πολλὲς ψυχολατρεῖες ἐμπνεύστηκαν ἀπὸ τὴ Σαηεντολογία, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ κάποιους ἐρευνητές, ξεκίνησε ὡς ψυχολατρεία. Οἱ κίνδυνοι, ποὺ ἐλλοχεύουν ἀπὸ τὶς ἐναλλακτικὲς ψευδοθεραπεῖες μπορεῖ νὰ ἐπιφέρουν σοβαρὲς διανοητικές, σωματικὲς καὶ πνευματικὲς βλάβες. Μεταξὺ ἄλλων, ἔχουν καταγραφεῖ καὶ οἱ ἑξῆς κίνδυνοι: ὀργανικὲς βλάβες, κατάθλιψη καὶ συναισθηματικὲς διαταραχές, προσβολὲς ἄγχους, νευρικὸς κλονισμός, ψύχωση, ἐπιπλοκὲς καὶ ἐπιδείνωση τῆς ἀσθένειας, δαιμονοληψία, ἀκόμα καὶ θάνατος ἢ αὐτοκτονία. Τὸ πρόβλημα τῶν ἀποκρυφιστικῶν «θεραπευτικῶν» πρακτικῶν καὶ τῶν ψυχολατρειῶν εἶναι ἰδιαίτεΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.


Σελὶς 2α

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ι ΑΓΙΟΙ Μάρτυρες Σταμάτιος καὶ Ἰωάννης ἦσαν γεννήμαΟ τα τῆς νήσου τῶν Σπετσῶν. Ὁ

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΚ ΣΠΕΤΣΩΝ

ΑΞΙΕΠΑΙΝΟΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

ΕΙΝΑΙ ἄξια πολλῶν ἐπαίνων ἡ ἐπιστολή, ποὺ ἔστειλε πρὸς τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον» ὁ Πρόεδρος τῆς Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καθηγητὴς κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, μὲ τὴν ὁποία διαψεύδει ὅτι τὸ Τμῆμα Θεολογίας ἐτίμησε τὸν πάπα Βενέδικτο μὲ τὴν ἐπίδοση χρυσοῦ μεταλλίου. Διευκρινίζω γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀληθείας ὅτι «α) Τὸ Τμῆμα Θεολογίας οὐδέποτε προέβη στὴν ἀπονομὴ χρυσοῦ μεταλλίου στὸν πάπα Βε-

Ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ δημοσιότης ἐνοχλοῦν καὶ ἐνοχοποιοῦν

ΑΠΟ τὸ κείμενο αὐτὸ τῆς διάψευσης μπορεῖ νὰ συναγάγη κανεὶς χρήσιμα συμπεράσματα. Ἐν πρώτοις ὅτι δὲν ἔχουν παραδοθῆ πλήρως οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς στὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ πλήττονται ἀκόμη ἀρκετὲς συνειδήσεις καθηγητῶν ἀπὸ τουλάχιστον «ἄστοχες» οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες, ὅπως αὐτὴ τῆς ἐπίδοσης χρυσοῦ μεταλλίου στὸν πάπα, ἡ ὁποία «ἐλέγχθηκε αὐστηρά». Ὅτι ἐπίσης ὁ ἔλεγχος καὶ ἡ δημοσιοποίηση παρομοίων ἐνεργειῶν εὐαισθητοποιεῖ τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀποκρύπτονται ὅσα τεκταίνονται στὸν χῶρο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἀποκρύπτεται μάλιστα καὶ δὲν παρουσιάζεται οὔτε ἀπὸ τοὺς ἄμβωνες τῶν Ἱερῶν Ναῶν οὔτε ἀπὸ τὶς διδασκαλικὲς ἕδρες τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες καὶ ἐν πλήρει καὶ καθολικῇ συμφωνίᾳ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαγορεύουν αὐστηρὰ καὶ ἐπὶ ποινῇ καθαιρέσως τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὶς ἐπίσημες συνάξεις καὶ συναντήσεις μὲ αἱρετικοὺς καὶ ἀλλοθρήσκους, οἱ ὁποῖες βρίσκονται πλέον στὴν καθημερινότητα τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἐὰν ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ἐγνώριζε ὅλα αὐτὰ καὶ ὅσα προδοτικὰ τῆς πίστεως κείμενα ἔχουν συνυπογράψει ἐπίσημες ἀντιπροσωπεῖες στοὺς ἀντίθετους πρὸς τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας Θεολογικοὺς Διαλόγους, ἀντὶ νὰ ὑποδέχεται ἀνυποψίαστος μὲ ἐνθουσιασμὸ πατριάρχες, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους κ.ἄ., θὰ τοὺς ἀπαξίωνε καὶ θὰ τοὺς ἐξεδίωκε ἀπὸ τοὺς ναούς, ὅπως ἔπραττε παλαιότερα μὲ αἱρετικοὺς ἢ αἱρετίζοντες κληρικοὺς καὶ θεολόγους. Ἡ διάψευση τοῦ Τμήματος Θεολογίας λειτουργεῖ καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ καθησυχάση τὶς ὀρθόδοξες συνειδήσεις, τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, τοῦ ὁποίου τὴν δύναμη γνωρίζουν οἱ διδάσκοντες στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ τὴν φοβοῦνται.

Ὁ Παπισμὸς διαχρονικὰ διαστρέφει καὶ νοθεύει τὴν ἀλήθειαν

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ μερικοὶ καλόπιστοι καθηγηταὶ καὶ ἀπὸ τὴν ὑπόθεση αὐτὴ νὰ πῆραν στὴν πράξη καλὸ μάθημα γιὰ τὸ πῶς ὁ Παπισμὸς ἀπὸ τὴν φύση του καὶ ἀπὸ τὴν ἱστορία του δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρξει μὲ τὴν ἀλήθεια, τὴν εὐθύτητα, τὴν εἰλικρίνεια, ἀλλὰ εἶναι ζυμωμένος μὲ τὸ ψεῦδος, τὴν διαστροφή, τὴν σκοπιμότητα, τὴν ἀνειλικρίνεια, τὴν παρερμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὴν νόθευση τῶν συγγραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ὅπως ἔγραφε χαρακτηριστικὰ ὁ οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Ἄνθιμος Ζ´, πρὶν τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο διαβρωθῆ ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, «ἡ δὲ νῦν Ρωμαϊκή, ἔστιν ἐκκλησία τῶν καινοτομιῶν, τῆς νοθεύσεως τῶν συγγραμμάτων τῶν ἐκκλησιαστικῶν Πατέρων καὶ τῆς παρερμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν ὅρων τῶν Ἁγίων Συνόδων». Περιχαρὴς ὁ πάπας ἀνακοίνωσε στὴν πλατεῖα τοῦ Ἁγίου Πέτρου τὴν τιμή, ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ «Ὀρθόδοξοι» φοιτηταὶ ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, οἱ ὁποῖοι ἐκτὸς τῆς ἀπαραδέκτου πρὸς ἕνα παναιρετικὸ τιμῆς, ποὺ προσβάλλει συλλήβδην ὅλους τοὺς ἀγωνισθέντας ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ Ἁγίους Πατέρας, ξέπλυναν ἐν μέρει τὸ Βατικανὸ ἀπὸ τὴν αἰσχύνη τοῦ σκανδάλου τῆς παιδεραστίας τῶν παπικῶν κληρικῶν, ποὺ ἔχει ξεσηκώσει ἄγρια, τὴν κοινὴ γνώμη στὴ Δύση, ἀκόμη καὶ κυβερνήσεις, ἐναντίον καὶ τοῦ σημερινοῦ, τοῦ τιμηθέντος πάπα Βενεδίκτου, ποὺ δὲν προλαβαίνει νὰ πληρώνει δικαστικὲς ἀποζημιώσεις πρὸς τοὺς παθόντες.

Μικροτέρα ἡ εὐθύνη τῶν φοιτητῶν. Ἄλλοι οἱ διδάξαντες

ΥΠΑΡΧΕΙ πάντως καὶ ἡ ἄλλη ὄψη στὸ θέμα αὐτό, ἡ ὁποία ἂν ληφθῆ ὑπ᾽ ὄψιν, δὲν ἀθωώνει βεβαίως τοὺς ἤδη ἐνήλικας, νοῦν καὶ γνῶσιν καὶ ἐπιστήμην ἔχοντας φοιτητάς, ἀλλὰ μειώνει σημαντικὰ τὴν εὐθύνη τους. Ἀπὸ τὴν ὄψη αὐτὴ βλέποντας τὰ πράγματα διαπιστώνουμε ὅτι οἱ πρῶτοι τιμήσαντες τὸν πάπα, καὶ μάλιστα ἐπισήμως σὲ ἐκκλησιαστικὸ καὶ σχεδὸν σὲ παν ορθόδοξο ἐπίπεδο, εἶναι οἱ πρόεδροι τῶν περισσοτέρων «ὀρθοδόξων» αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, πατριάρχες καὶ ἀρχιεπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι, μὲ ἐλάχιστες διαφωνίες ἱε ραρχῶν, ὑποδέχθηκαν καὶ ἐτίμησαν στὶς δικαιοδοσίες τους τὸν πάπα μὲ ἐκδηλώσεις τιμῆς, ποὺ ὑπερβαίνουν κατὰ πολὺ τὸ ἐπιδοθὲν ἀνεπισήμως χρυσὸ μετάλλιο ἀπὸ κάποιους μεταπτυχιακοὺς φοιτητές, οἱ ὁποῖοι μπορεῖ καὶ νὰ ἐκπρο-

νέδικτο. β) Μία ὁμάδα φοιτητῶν τοῦ Μεταπτυχιακοῦ Προγράμματος Σπουδῶν, στὰ πλαίσια ἐκπαιδευτικῆς ἐκδρομῆς, ὄντως προέβη σὲ αὐτὴ τὴν κίνηση, αὐτοβούλως ὅμως καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Τμήματος Θεολογίας. γ) Ἡ πρωτοβουλία αὐτὴ κρίθηκε ἄστοχη καὶ ἐλέγχθηκε αὐστηρὰ τόσο ἀπὸ τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Τμήματος Θεολογίας. Ἔγιναν δὲ οἱ ἀνάλογες συστάσεις προκειμένου νὰ διαψευστεῖ ἡ ἐκ τοῦ Βατικανοῦ προερχόμενη εἴδηση περὶ ἐπισήμου ἐκπροσώπησης τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ἀπὸ τοὺς Μεταπτυχιακοὺς φοιτητές».

σωποῦν μόνον τοὺς ἑαυτούς των. Ποιὸς ἀπὸ τοὺς ἀληθεῖς Ὀρθοδόξους θὰ λησμονήσει τὴν ἀπαίσια σκηνὴ τῆς ὑποδοχῆς τοῦ πάπα στὸ Φανάρι ὡς Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ μὲ τοὺς «Ὀρθοδόξους» διακόνους νὰ τὸν θυμιάζουν προσερχόμενον μετὰ τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, νὰ τὸν μνημονεύουν στὶς διακονικὲς δεήσεις καὶ τὸν χορὸ τῶν ψαλτῶν νὰ ψάλλει τὸ «Εὐλογημέ-

ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

ΑΛΛΟΙ τοὺς κραυγάζουν καὶ τοὺς καταδικάζουν, καὶ μάλιστα οἱ δικοί τους, καὶ ἐμεῖς τοὺς στηρίζουμε καὶ τοὺς τιμοῦμε, γινόμαστε ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας τὸ δεκανίκι τοῦ Παπισμοῦ. Καὶ τότε οἱ δυτικοὶ συνοδικοὶ στὴν σύνοδο τῆς Κωσταντίας εἶχαν ἀπομονώσει καὶ ἀποδυναμώσει τὸν πάπα· τὸν ἔσωσαν ὅμως οἱ δικοί μας, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τοὺς συνοδικοὺς τῆς Κωνσταντίας, ποὺ ἔστειλαν πλοῖα στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ τοὺς παραλάβουν, προτίμησαν νὰ ἐπιβιβασθοῦν στὰ πλοῖα τοῦ πάπα, ἀποδεχθέντες τὴν πρόσκληση τοῦ πάπα γιὰ τὴ Φερράρα – Φλωρεντία καὶ συμβάλοντες ἔτσι στὴν διάλυση τῶν συνοδικῶν. Ἂν τότε ἡ Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία ἀντιλαμβανόταν σὲ ποιὰ κατάσταση παρακμῆς καὶ διαφθορᾶς βρισκόταν ὁ Παπισμὸς καὶ ἐνίσχυε τοὺς συνοδικοὺς τῆς Κωνσταντίας, ποὺ ἐπεδίωκαν τὴν ἐξυγίανση τῆς ἀπολυταρχίας τοῦ πάπα καὶ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος διοικήσεως, θὰ ἦταν ἐντελῶς διαφορετικὴ ἡ εἰκόνα τῆς χριστιανικῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ κόσμου, διότι σίγουρα θὰ ἀποφευγόταν στὴ συνέχεια ἡ Μεταρρύθμιση τοῦ Λουθήρου καὶ τῶν ἄλλων, ποὺ ἐστοίχισε διαιρέσεις καὶ πολέμους, καὶ κατὰ πᾶσα πιθανότητα χωρὶς τὸν πρῶτο καὶ ἀλάθητο πάπα, θὰ βρισκόταν λύση καὶ θεραπεία καὶ στὸ σχίσμα τοῦ 1054. Τὴν ἴδια ὑπηρεσία προσφέρουν καὶ σήμερα πρὸς τὸν ἀποδοκιμαζόμενο καὶ ἀπορριπτόμενο Παπισμό, οἱ ἐκ τῶν ἰδικῶν μας φιλοπαπικοὶ καὶ λατινόφρονες μὲ τὶς κάθε εἴδους φιλοπαπικὲς ἐκδηλώσεις καὶ ἐνέργειες. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ ΜΜΕ τοῦ Βατικανοῦ ἔσπευσαν ὄχι μόνο νὰ προβάλουν τὴν ἐνέργεια τῶν ἐκ Θεσσαλονίκης φοιτητῶν, ἀλλὰ καὶ νὰ τῆς δώσουν ἐπίσημο χαρακτήρα, ὡς ἀπόφαση δηλαδὴ τοῦ Τμήματος Θεολογίας διαστρέφοντας καὶ νοθεύοντας τὴν ἀλήθεια. Θὰ περιμένει καὶ ἡ ἐφημερίδα μας νὰ μᾶς ἐνημερώσει ὁ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος, καθηγητὴς κ. Χρυσόστομος Σταμούλης, ἂν θὰ ἀποδώσουν οἱ γενόμενες συστάσεις πρὸς τοὺς διαστρέψαντας τὴν ἀλήθεια «προκειμένου νὰ διαψευσθῆ ἡ ἐκ τοῦ Βατικανοῦ προερχόμενη εἴδηση περὶ ἐπισήμου ἐκπροσώπησης τοῦ Τμήματος Θεολογίας ἀπὸ τοὺς Μεταπτυχιακοὺς φοιτητές».

νος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου», ὡς καὶ εἰδικὰ τροπάρια γιὰ τὸ μεγάλο γεγονός, συντεθέντα μάλιστα ἀπὸ Ἁγιορείτη ὑμνογράφο; Τί χειρότερο ἔκαναν οἱ φοιτητές, τιμῶντες τὸν πάπα, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔκαναν ἐπισήμως πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπίσκοποι; Ἂν τότε στὸ Τμῆμα Θεολογίας ἐπισήμως ἢ ἀνεπισήμως μερικοὶ ἐκ τῶν καθηγητῶν ἤλεγχαν μὲ δημοσιεύματα ἢ μέσα στὶς αἴθουσες διδασκαλίες, ὡς ἀντιπατερικὲς καὶ ἀντικανονικὲς αὐτὲς τὶς ἐνέργειες, ἂν τὶς ἀποδοκίμαζαν, ἀσφαλῶς ὡς δάσκαλοι τῶν ἱερῶν δογμάτων, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τῆς Πατερικῆς Παραδόσεως θὰ διαμόρφωναν ἀναλόγως καὶ τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία τῶν μαθητῶν τους. Θὰ εἶχαν τότε τὸ δικαίωμα καὶ τὰ θάρρος νὰ χαρακτηρίζουν καὶ νὰ κρίνουν ὡς ἄστοχη τὴν πρωτοβουλία τῶν φοιτητῶν καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουν αὐστηρὰ τόσο στὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο ὅσο καὶ στὴν Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Τμήματος. Διαφορετικὰ οἱ φοιτηταὶ ἀκολουθώντας τοὺς Ἐπισκόπους, ποὺ τιμοῦν τὸν πάπα, ἐφαρμόζουν τὸ «πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε», ἂν δὲν ἐδιδάχθησαν νὰ ἑρμηνεύουν σωστὰ τὴν Γραφὴ καὶ νὰ διακρίνουν σὲ ποιοὺς ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ πότε πρέπει νὰ πειθόμα-

στε καὶ νὰ τοὺς ἀκολουθοῦμε.

Ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται

ΔΥΣΤΥΧΩΣ καὶ στὴν περίπτωση αὐτή, ποὺ ἄξιζε νὰ ἀφιερώσουμε ὅλη τὴν ἔκταση τῶν σχολίων, ἰσχύει τὸ εὐαγγελικὸ «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12, 33) καὶ ἡ σοφὴ λαϊκὴ παροιμία «ὅ,τι σπείρεις θὰ θερίσεις». Τὸ Τμῆμα Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. τὶς τελευταῖες δεκαετίες πρωτοστατεῖ καὶ πρωτοπορεῖ στὰ οἰκουμενιστικὰ δρώμενα, στὴν εὐνοϊκὴ καὶ θετικὴ ἀντιμετώπιση τότο τοῦ Παπισμοῦ ὅσο καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ ἐξ αὐτοῦ προελθόντος «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν». Ἡ ἐφημερίδα μας ἀσχολήθηκε πολλάκις μὲ οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες καὶ ἐκδηλώσεις τοῦ Τμήματος καὶ καθηγητῶν του, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἐλάχιστοι, ἀριθμούμενοι οὔτε εἰς τὰ δάκτυλα τῆς μιᾶς χειρός, ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε μερικὲς ἐκ τῶν πολλῶν πρὸς ἐνημέρωση καὶ τοῦ ἀνυποψίαστου ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος. Στὴν οἰκουμενιστικὴ ἑβδομάδα συμπροσευχῆς, ποὺ ὀργανώνεται κάθε χρόνο περὶ τὰ τέλη Ἰανουαρίου σὲ παπικὴ ἐκκλησία τῆς Θεσσαλονίκης συμπροσεύχονται καὶ συμμετέχουν ἐνεργῶς μὲ ἀνάγνωση προσευχητικῶν κειμένων καθηγηταὶ τοῦ Τμήματος. Ἐνέκρινε τὸ Τμῆμα δύο διδακτορικὲς διατριβές, οἱ ὁποῖες ἀπορρίπτουν ὡς ἐσφαλμένη τὴν συνοδικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση, ποὺ καταδικάζει ὡς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες τὸν Διόσκορο καὶ τὸν Σεβῆρο, καὶ τοὺς μεταμορφώνουν αὐτοί, γιατὶ οἱ Πατέρες ἔκαναν λάθος, σὲ Ὀρθοδόξους. Καθηγηταὶ τοῦ Τμήματος καὶ στελέχη τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» ὀργάνωσαν στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2003, γιὰ πρώτη φορά, «Διεθνὲς Ἐπιστημονικὸ Συμπόσιο» μὲ θέμα «Ὀρθόδοξη Θεολογία καὶ Οἰκουμενικὸς Διάλογος (Προβλήματα καὶ προοπτικές)». Ἀνάμεσα στὰ ἀπαράδεκτα πορίσματα καὶ ἀποφάσεις αὐτοῦ τοῦ καθ᾽ ὅλα οἰκουμενιστικοῦ συμποσίου εἶναι καὶ τὰ ἑξῆς: α) Ὁ παριστάμενος τότε Ἀρχιεπίσκοπος κυρὸς Χριστόδουλος ἀνακοίνωσε, πρὸς μεγάλη χαρὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅτι ἀπομακρύνεται πλέον τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀποχωρήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». β) Διαπιστώνουν ὅτι κακῶς ἀποχώρησαν ἀπὸ τὸ ψευδώνυμο αὐτὸ Συμβούλιο οἱ αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Γεωργίας καὶ Βουλγαρίας, πρὸς τὶς ὁποῖες γίνεται σύσταση νὰ ἐπιστρέψουν. γ) Δέχονται (τί κρίμα!) ὅτι εἶναι ἀδύναμη ἡ ἐπιχειρηματολογία τῶν Ὀρθοδόξων ἐναντίον τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν καὶ δ) ὅτι ἡ μόνη κοινὴ προσευχὴ ποὺ ρητὰ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες εἶναι ἡ εὐχαριστιακή. Πρόκειται γιὰ πλήρη θρίαμβο τῶν Προτεσταντῶν καὶ καταισχύνη τῶν Ὀρθοδόξων, ἰδιαίτερα μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν συμπροσευχῶν καὶ τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν. «Λίαν ηὔφραναν τοὺς κακοδόξους καὶ κατήσχυναν τοὺς Ὀρθοδόξους». Τὸ ἴδιο συνέβη μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν παπικῶν θέσεων καὶ ἐν γένει τοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν σὲ ἡμερίδα, ποὺ ὀργάνωσε τὸ Τμῆμα στὶς 25 Μαΐου τοῦ 2009 στὴν μεγάλη αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης παρισταμένων τῶν δύο συμπροέδρων τοῦ Διαλόγου, Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου (Ζηζιούλα) καὶ καρδιναλίου Βάλτερ Κάσπερ. Τὸ πανταχόθεν βαλλόμενο γιὰ τὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα κείμενο τῆς Ραβέννας, βρῆκε ὑποστηρικτὰς καθηγητὰς τοῦ Τμήματος. Εὐτυχῶς ποὺ ἐδῶ τὴν κατάσταση ἔσωσαν, πρὸς εὐφροσύνην τῶν Ὀρθοδόξων καὶ καταισχύνην τῶν κακοδόξων, ἡ μόνη Ὀρθόδοξη καὶ ἀντιπαπικὴ εἰσήγηση τοῦ καθηγητοῦ Δημητρίου Τσελεγγίδη καὶ ἡ εὐαισθησία τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος τῆς Θεσσαλονίκης, τὸ ὁποῖο, ἀφοῦ ἐγέμισε ἀσφυκτικὰ τὴν Μεγάλη Αἴθουσα Τελετῶν καὶ καταχειροκρότησε τὸν ὀρθόδοξο εἰσηγητή, ἀποχώρησε ἐπιδεικτικὰ καὶ ἄφησε στὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιά τους τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς καθηγητὰς τοῦ Τμήματος. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι τομεῖς καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις οἰκουμενιστικῆς δράσεως τοῦ Τμήματος Θεολογίας ἰδιαίτερα ὑπάρχουν ἀπαράδεκτες θεολογικὲς θέσεις μέσα στὰ συγγράμματα πολλῶν καθηγητῶν, παρόμοιες πρὸς τὶς ἐκφραζόμενες ἀπὸ τὴν οἰκουμενιστικὴ καὶ ἀντιπατερικὴ Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τοῦ Βόλου. «Ἀλλὰ ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον». Αὐτὰ τὰ ἐγράψαμε, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῆ ἡ εἰκόνα καὶ ἀποκατασταθῆ πλήρως ἡ ἀλήθεια στὴν συνείδηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ καὶ τοῦ ἐντίμου κλήρου γιὰ τὴν ὀρθόδοξη ἢ οἰκουμενιστικὴ πορεία τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεσ/νίκης.

πατέρας τους ὀνομαζόταν Θεόδωρος καὶ ἡ μητέρα Ἀνέζω. Ὅταν ἐκοιμήθη ὁ πατέρας τους, ἔχοντας μέτρια περιουσία, ἀφοῦ ἔφθασαν σὲ κατάλληλη ἡλικία ἄρχισαν νὰ ἐμπορεύονται. Κατὰ τὸ ἔτος 1822 βρισκόμενοι στὴ περιοχὴ τῆς Χίου μὲ πλοῖο φορτωμένο μὲ λάδι πέφτουν σὲ θαλασσοταραχὴ καὶ ἔτσι ἀναγκάζονται νὰ ἀράξουν στὴν περιοχή τοῦ Τσεσμέ. Ἐκεῖ βρῆκαν ἕνα Χριστιανὸ καὶ τὸν παρεκάλεσαν νὰ τοὺς οἰκονομήση ὅ,τι χρειάζονταν, γιὰ νὰ διορθώσουν τὸ πλοῖο. Ἐκεῖνος ὅμως τοὺς πρόδωσε στὸν Ἀγὰ τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος ἔστειλε στρατιῶτες νὰ τοὺς συλλάβουν. Ἔτσι συνελήφθηκαν τὰ δύο ἀδέλφια καὶ ὁ πλοίαρχος Νικόλαος. Τὸν Νικόλαο λόγῳ τοῦ ὅτι ἦταν γεροντότερος ἀπεφάσισαν νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν. Στὸ δρόμο ὁδηγώντας τον γιὰ τὴν θανατικὴ ποινή, τὸν παρακινοῦσαν νὰ ἀλλάξη πίστη, γιὰ νὰ τοῦ χαρίσουν τὴν ζωή. Αὐτὸς, ὅμως, ἀρνούμενος νὰ ἀλλάξη πίστη ἀπεκε-

φαλίσθη στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ τὰ δύο ἀδέλφια ὁδηγήθηκαν στὴ φυλακή. Μία ἡμέρα ὁ πασὰς διόρισε δύο ἀνθρώπους, γιὰ νὰ προσπαθήσουν νὰ ἀλλαξοπιστήσουν τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν Σταμάτιο. Αὐτοὶ , παρόλο ποὺ μετεχειρίσθηκαν ὅλα τὰ μέσα, δὲν μπόρεσαν νὰ τοὺς μεταπείσουν. Μετὰ ἀπὸ θεία ἀποκάλυψη οἱ ἅγιοι κατάλαβαν ὅτι τὴν ἑπόμενη ἡμέρα θὰ θανατωθοῦν. Ἀφοῦ ἐξομολογήθηκαν καὶ κοινώνησαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἀπὸ τὸν τοπικὸ Ἐπίσκοπο καὶ ἐνδυναμούμενοι μὲ τὶς συμβουλές του νὰ μένουν στέρεοι στὴν πίστη τους, πέρασαν ὅλη τὴν νύκτα προσευχόμενοι. Ὅταν ξημέρωσε, ὁ πασὰς τοὺς διεμήνυσε πώς, ἂν ἤθελαν νὰ σώσουν τὴν ζωή τους θὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν Μουσουλμάνοι διαφορετικὰ θὰ τοὺς ἀποκεφάλιζε. Οἱ Μακάριοι ὅμως ἔλεγαν «Χριστιανοὶ εἴμαστε καὶ Χριστιανοὶ θὰ πεθάνουμε». Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Σταμάτιος, Ἰωάννης καὶ Νικόλαος ἔλαβαν τοὺς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.

ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΘΑ ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΕΙΣ ΤΑΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ

Συμφώνως πρὸς τὸ κοινοβουλευτικὸν ρεπορτὰζ 20ης Ἰανουαρίου:

«Ἀποδεκτὴ ἔγινε ἀπὸ τὸν Ἀντιπρόεδρο τῆς κυβέρνησης καὶ Ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν Εὐάγγελο Βενιζέλο παρέμβαση τοῦ Βουλευτῆ Ἡρακλείου τῆς Δημοκρατικῆς Συμμαχίας Λευτέρη Αὐγενάκη γιὰ τὸν τρόπο μισθοδοσίας τῶν ἀποσπασμένων ὑπαλλήλων καὶ ἐκπαιδευτικῶν στὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης ἀλλὰ καὶ στὶς Μητροπόλεις ὅλης τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία καὶ ἐνσωματώθηκε ὡς τροπολογία στὸ Πολυνομοσχέδιο τοῦ ὑπ. Οἰκονομικῶν. Εἰδικότερα, ἡ προτεινόμενη τροπολογία ἔχει ὡς ἑξῆς: Προστίθεται στὸ τελευταῖο ἐδάφιο στὸ ἄρθρο 25 τοῦ ν. 4024/2011 (Α´ 226), ὅπως αὐτὸ ἰσχύει, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς ἀκολούθως:

“Οἱ διατάξεις τῶν δύο πρώτων ἐδαφίων τοῦ παρόντος ἄρθρου δὲν ἀφοροῦν τὶς ἀποσπάσεις σὲ νομικὰ πρόσωπα τῶν ἄρθρων 1 παρ. 4, 60 τοῦ ν. 590/1997 (Α´ 146), 26 Ν. 3432/2006 (Α´ 14), 44 Ν. 3848/2010 Α´ 71) καὶ τοῦ Β.Δ. 25.1/13.2.1843 (ΦΕΚ 4) καὶ σὲ νομικὰ πρόσωπα τῆς ἴδιας κατηγορίας μὲ τὰ ἀνωτέρω ἢ ἐποπτευόμενα μὲ αὐτά”. Σημειώνεται ὅτι ἡ σκοπιμότητα τῆς συγκεκριμένης νομοτεχνικῆς βελτίωσης ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι “σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ ν. 4024/11, ἀπὸ 1/1/2012 οἱ ἀποσπασμένοι ὑπάλληλοι μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ φορέα ὑποδοχῆς καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ φορέα προέλευσης, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει τὴ σχετικὴ δαπάνη. Ὡστόσο, ἡ ρύθμιση αὐτὴ ὁδηγεῖ σὲ δυσχέρεια διατήρησης τῶν ἀποσπάσεων ὑπαλλήλων καὶ ἐκπαιδευ-

τικῶν στὶς Ἐκκλησίες τῆς Κρήτης, τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Δωδεκανήσου, καθὼς καὶ στὰ νομικὰ πρόσωπα δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ δικαίου – φορεῖς ὑποδοχῆς, ποὺ δὲν ἐπιχορηγοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος σχετικὰ μὲ τὴ μισθοδοσία τοῦ προσωπικοῦ τους, οὔτε συνδέονται μὲ αὐτὸ κατὰ τὴ λειτουργικὴ ἔννοια τῶν λοιπῶν νομικῶν προσώπων, ποὺ ἀσκοῦν κρατικὲς δραστηριότητες. Γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τῶν φορέων αὐτῶν, κρίνεται σημαντικὴ ἡ διατήρηση τῆς καταβολῆς τῆς μισθοδοσίας τῶν ἀποσπασμένων ὑπαλλήλων καὶ ἐκπαιδευτικῶν ἀπὸ τὸ φορέα προέλευσης”. Μὲ παρόμοια τροπολογία ἐξάλλου συνεχίζουν νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας οἱ ἀποσπασμένοι ὑπάλληλοι τῆς Ἱ. Μονῆς Βελλᾶς καὶ τῆς Ριζαρείου Σχολῆς».

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΚ ΤΩΝ «ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ» ΛΑΤΡΕΙΩΝ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ρα σοβαρὸ καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἀπὸ τὴν πολιτεία, τοὺς ἰατρικοὺς φορεῖς, τὴν κοινωνία καὶ τὴν Ἐκκλησία.

Γ´. Ποιμαντικὰ προβλήματα 1) Ὑπάρχουν «θεραπεῖες», ποὺ εἶναι ξεκάθαρα ἀποκρυφιστικές, ὅπως π.χ. τὸ Ρέϊκι. Ἐδῶ φαίνεται ξεκάθαρα ἡ ἄμεση συσχέτιση μεταξὺ πρακτικῆς ἐφαρμογῆς καὶ θεωρητικῆς (ἀποκρυφιστικῆς) θεμελιώσεώς τους. Σ᾽ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὁ στοιχειωδῶς κατηχημένος ὀρθόδοξος πιστὸς ἀντιλαμβάνεται ὅτι δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ πάει, διότι ἂν πάει, ἐκτίθεται σὲ δαιμονικὲς ἐνέργειες. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ «θεραπεῖες», ὅπου ἡ συσχέτιση πρακτικῆς καὶ θεωρίας δὲν γίνεται ἐξ ἀρχῆς ἀντιληπτὴ ἢ σκοπίμως ἀποκρύπτεται. Σ᾽ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις συνιστοῦμε νὰ εἶναι ἰδιαίτερα

προσεκτικοὶ οἱ ὀρθόδοξοι πιστοὶ καὶ νὰ ζητοῦν νὰ μάθουν τὴ θεμελίωση τῆς «θεραπείας», τὶς κοσμοθεωρητικές της προϋποθέσεις καὶ προεκτάσεις, ὅπως καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐπιτυγχάνεται – ὅταν αὐτὸ συμβαίνει – ἡ «θεραπεία». Πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι ὁ ὀρθόδοξος πιστὸς δὲν ἐπιζητεῖ ἔναντι παντὸς τιμήματος τὴ θεραπεία. Ἄλλωστε καὶ οἱ δαίμονες «θεραπεύουν» ἀσθένειες, τὶς ὁποῖες οἱ ἴδιοι προξενοῦν. Καὶ οἱ «χαρισματικοὶ» νεοπροτεστάντες ἰσχυρίζονται ὅτι «θεραπεύουν». Ἀλλὰ μὲ ποιὰ δύναμη; Ἀπὸ μόνο του τὸ γεγονὸς τῆς «θεραπείας» δὲν ἀποτελεῖ κριτήριο ὅτι ἡ «θεραπευτικὴ» μέθοδος εἶναι σωστὴ ἢ ἀκίνδυνη, διότι ἀκόμη καὶ ἐξωφρενικὲς μέθοδοι, ὅπως ἡ οὐροθεραπεία, ἰσχυρίζονται ὅτι θεραπεύουν ἀκόμη καὶ καρκίνο καὶ AIDS καὶ ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ βεβαιώνουν ὅτι οἱ ἴδιοι θεραπεύθηκαν!

«ΠΑΝ ΔΩΡΗΜΑ ΤΕΛΕΙΟΝ»

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

νοί τῶν οὐρανῶν. Ἕνα, τό μέγα καί μοναδικό γεγονός: Ὅτι, ὁ Θεός, τά πάντα ἔπλασε καί τά ρύθμισε γιά τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ ἀνθρώπου. Κι εἶναι τόσα πολλα! Ἀμέτρητα! "Πᾶν δώρημα τέλειον"! Ὁρατά καί ἀόρατα. Ὑλικά καί πνευματικά. Τά ἐπίγεια καί οὐράνια. Τήν Ἐκκλησία Του καί τή βασιλεία Του. Τόν ἴδιο τόν Υἱό Του μᾶς ἔστειλε, Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Λυτρωτή τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Μᾶς ἄνοιξε τόν παράδεισο, καί μᾶς ἔδωσε τό εἰσιτήριο - τό κρατᾶμε στό χέρι - δηλαδή, τή δυνατότητα εἰσόδου μας στόν παράδεισο. Γιά ὅλα τοῦτα, ποιά ἡ εὐχαριστιακή δοξολογία μας; Τό ἐρωτηματικό τό διατυπώνει τόσο ὑπέροχα τό στιχηρό ἀναστάσιμο τῶν Αἴνων τοῦ βαρέως ἤχου: "Τί ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν; Δι᾽ ἡμᾶς, Θεός ἐν ἀνθρώποις. Διά τήν καταφθαρεῖσαν φύσιν, ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρός τούς ἀχαρίστους ὁ εὐεργέτης· πρός τούς αἰχμαλώτους ὁ ἐλευθερωτής· πρός τούς ἐν σκότει καθημένους, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης· ἐπί τόν σταυρόν ὁ ἀπαθής· ἐπί τόν ἅδην τό φῶς· ἐπί τόν θάνατον ἡ ζωή· ἡ ἀνάστασις διά τούς πεσόντας. Πρός ὅν βοήσωμεν, ὁ Θεός ἡμῶν δόξα σοι". Ὠκεανός ἀμέτρητος οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. "Καί ὑπέρ ὧν ἀγνοοῦντες εὐεργετούμεθα, καί ὑπέρ τούτων εὐχαριστοῦμεν", λέγει ὁ ἱ. Χρυσόστομος. Μᾶς θυμίζει τή δική του εὐχαριστία τῆς "ἁγίας ἀναφορᾶς": «Ἄξιον καί δίκαιον σέ ὑμνεῖν, σέ εὐλογεῖν, σέ αἰνεῖν, σοί εὐχαριστεῖν, σέ προσκυνεῖν… ὑπέρ πάντων ὧν ἴσμεν καί ὧν οὐκ ἴσμεν, τῶν φανερῶν καί ἀφανῶν εὐεργεσιῶν

τῶν εἰς ἡμᾶς γεγενημένων»… Ἀλλ᾽ ὁ μέγας τῆς οἰκουμένης διδάσκαλος καί χρυσός στό λόγο, προσθέτει μερικές πολύ σοφές σκέψεις. Πρῶτα-πρῶτα, "διηνεκῆ τήν εὐχαριστίαν ποιώμεθα, εἰ καί τοσαῦται τό πλῆθος εἰσίν", λέγει. Ἀδιάκοπη πρέπει νά εἶναι ἡ εὐχαριστία μας στό Θεό, ἀφοῦ καί οἱ θεῖες εὐεργεσίες εἶναι πλῆθος πολύ. "Πῶς γάρ ἀνθρωπίνη γλῶττα δυνήσεται τά παρά τοῦ Θεοῦ εἰς ἡμᾶς γεγενημένα λόγῳ διελθεῖν"; Καί δέν εἶναι μονάχα ὀφειλόμενη εὐγνωμοσύνη στό Θεό, ἡ εὐχαριστία μας, ἀλλά καί ἀναγκαία γιά τήν πνευματική μας ζωή καί προκοπή. «Ἡ γάρ μνήμη τῶν εὐεργεσιῶν ἱκανή διδάσκαλος ἡμῖν ἔσται τῆς κατ᾽ ἀρετήν πολιτείας». Βέβαια, μέ τίς εὐχαριστίες καί τίς δοξολογίες μας, δέν προσθέτουμε τίποτε στήν ἁγιότητα καί τό ἄπειρο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐμεῖς ὠφελοῦμε καί διδάσκουμε τόν ἑαυτό μας μέ τήν ταπείνωση καί τήν ἀδιάλειπτη σκέψη τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ καί Πατέρα μας. Αὐτό, ἀκριβῶς, τονίζει καί σ᾽ αὐτό καταλήγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ὅταν λέγει, ὅτι: "Οὐδέν γάρ οὕτως ἡμᾶς ὠφελεῖ, ὡς τό συνεχῶς μεμνῆσθαι τῶν εὐεργεσιῶν τοῦ Θεοῦ, τῶν τε κοινῇ καί τῶν ἰδίᾳ". Τίποτε δέν μᾶς ὠφελεῖ τόσο πολύ, ὅσο τό νά θυμούμαστε τίς θεῖες εὐεργεσίες καί δωρεές πού μᾶς προσφέρει, εἴτε κοινές πρός ὅλους, εἴτε στόν καθένα μας χωριστά. Ἀσίγητη ἄς εἶναι στό στόμα μας ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ γιά τίς δωρεές τῆς ἀγάπης Του: «Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον, καί μή ἐπιλανθάνου πάσας τάς ἀνταποδόσεις αὐτοῦ» (Ψαλμ. 102, 2).

2) Ἡ ἐπικινδυνότητα τῶν «θεραπειῶν» αὐτῶν σὲ πνευματικὸ–σωτηριολογικὸ ἐπίπεδο – πέραν τῆς ἐπικινδυνότητάς τους γιὰ τὴ σωματικὴ ὑγεία – συνίσταται κυρίως στὸ γεγονὸς ὅτι ἀπειλοῦν μὲ ἀλλοίωση τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ ἦθος, καθὼς μποροῦν ν᾽ ἀποτελέσουν γέφυρα, ποὺ θὰ ὁδηγήσει ἀνύποπτους ἀνθρώπους σὲ ἀνατολίτικες σέκτες, καθὼς ἐξοικειώνονται μὲ ὅρους, ὅπως συμπαντικὴ ἐνέργεια, πράνα, τσί, αὔρα, τσάκρας κ.ἄ. Οἱ ὅροι αὐτοὶ ἀποτελοῦν ἔννοιες – κλειδιὰ τοῦ κοσμοειδώλου τῶν ὁλοκληρωτικῶν σεκτῶν, ποὺ θεμελιώνονται στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ τὸν ἀποκρυφισμό. 3) Δημιουργεῖται ἐπικίνδυνη σύγχυση μὲ ποιμαντικὲς συνέπειες δυσάρεστες γιὰ ἀστήρικτους πιστούς, ὅταν: α) κάποιος ὀρθόδοξος ἱερέας, ἀπὸ ἄγνοια, τελεῖ ἁγιαστικὴ πράξη (π.χ. ἁγιασμὸ) σὲ Κέντρο ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὶς σχετικὲς φωτογραφίες χρησιμοποιεῖται παραπλανητικὰ – σχεδὸν πάντα – γιὰ τὴν ἀπόκτηση «πιστοποιητικοῦ Ὀρθοδοξίας» ἐκ μέρους τοῦ Κέντρου. β) Τὸ ἴδιο συμβαίνει στὴν περίπτωση, ποὺ κάποιος γνωστὸς ἐκκλησιαστικὸς ἄνδρας –πάλι ἀπὸ ἄγνοια συνήθως– κάνει χρήση τῶν μεθόδων αὐτῶν ἢ τὶς συνιστᾶ σὲ ἄλλους. γ) Πολλοὶ πνευματικοί, ἀγνοώντας τὸ συσχετισμὸ τῶν μεθόδων αὐτῶν μὲ τὸν ἀποκρυφισμό, ὅταν ἐρωτῶνται ἀπὸ τοὺς πιστούς, τοὺς συμβουλεύουν ὅτι μποροῦν νὰ καταφεύγουν σὲ αὐτές. δ) Ὅταν ἐναλλακτικοὶ «θεραπευτὲς» διεισδύουν στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ ἐμφανίζονται ὡς ὁμιλητὲς σὲ ἐκδηλώσεις ἢ μαθήματα (π.χ. Σχολὲς Γονέων), ποὺ ὀργανώνονται ἢ συνδιοργανώνονται ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς φορεῖς.

* Τὰ πορίσματα τῆς τετάρτης (4η) συναντήσεως Διορθοδόξου Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καὶ Καταστροφικῶν Λατρειῶν, ἡ ὁποία ἐπραγματοποιήθη τήν 6ην Ὀκτωβρίου 2012 εἰς τὴν Θεσσαλονίκην καὶ εἶχεν ὡς ἀντικείμενον συζητήσεως: «Τὸ πρόβλημα ἐκ τῶν “θεραπευτικῶν” λατρειῶν, τῶν ἀποκρυφιστικῶν πρακτικῶν θεραπείας καὶ τῶν ψυχολατρειῶν καὶ τὰ κοινωνικὰ καὶ ποιμαντικὰ προβλήματα».

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη

Οἱ Ἱερεῖς καὶ τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Συμβούλιον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς διοργανώνουν Ἡμερίδα μὲ θέμα: «ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ ψεύδη» στὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ ἀναψυκτηρίου «Da Vinci», ὁδ. Ἁγίου Ἰωάννου 23, Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς, τὴν Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ (11:30 – 18:00).

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΕΒΤΣΕΝΚΟ, «Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός» , Ἐκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ, Ἀθήνα 2011, σελ. 364

Ἄλλο ἕνα βιβλίο ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Λουκᾶ ἐπίσκοπο Συμφερουπόλεως τὸν ἰατρό. Ὁ Ἅγ. Λουκᾶς ἐκοιμήθη τὸ 1961 στὴ Συμφερούπολη τῆς Κριμαίας καὶ τὸ 1995 ἀνακηρύχθηκε ἅγιος μὲ ἀπόφαση τῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἕνας ἅγιος ἰδιαίτερα γνωστὸς καὶ ἀγαπητὸς στὴν πατρίδα μας. Στὸ πρόλογο τοῦ βιβλίου ὁ π. Νεκτάριος Ἀντωνόπουλος ἀναφέρει ὅτι στὴν ἐπίσκεψη τοῦ δημοσιογράφου Μ. Ποπόβσκι στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Λουκᾶ, τὸν μετέπειτα πρῶτο βιογράφο του, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1957 τοῦ εἶχε τονίσει «Ἂν θὰ περιγράψετε τὴν ζωή μου, μὴ προσπαθήσετε νὰ ξεχωρίσετε τὸν χειρουργό ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο. Ἡ μορφὴ ποὺ θὰ φανεῖ ἀπὸ ἕνα τέτοιο διαχωρισμὸ θὰ εἶναι ψεύτικη». Αὐτὸ εἶναι ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιτύχη καὶ ὁ συγγραφέας δηλαδὴ καὶ ὁ μὴ εἰδικὸς νὰ μπορῆ μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου νὰ ἀποκτήση μία πληρέστερη εἰκόνα γιὰ τὴν μεγαλειώδη μορφὴ τοῦ ἁγίου, ἀλλὰ ταυτόχρονα νὰ κατανοήση ὅτι ὑπῆρξε καὶ ἕνας πολὺ σπουδαῖος ἰατρὸς. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Βαλεντὶν Βόϊνο-Γιασενέτσκι ,ὁ μετέπειτα Ἅγιος Λουκᾶς, τόνιζε «Μελετοῦσα τὴν ἰατρικὴ μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ παραμείνω σ᾽ ὅλη μου τὴν ζωὴ ἐπαρχιακὸς, μουζίκος γιατρὸς, γιὰ νὰ βοηθῶ τοὺς φτωχοὺς ἀνθρώπους». Ἀλλὰ καὶ ἀργότερα σὰν Ἀρχιεπίσκοπος σημείωνε «Μᾶς ἔχουν δοθεῖ δύο βασικὲς ἐντολές, οἱ ὁποῖες

στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι μία καὶ ἀδιαίρετη, νὰ ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον μας. Στὸ πρόσωπο τοῦ κάθε ἀσθενῆ ἐπισκεπτόμαστε καὶ θεραπεύουμε τὸν Κύριό μας». Ὁ συγγραφέας Γεώργιος Σεβτσένκο εἶναι καθηγητὴς-χειροῦργος ἀλλὰ καὶ διευθυντὴς τοῦ νοσοκομείου Πιρογκὼφ στὴ Μόσχα. Ἔγινε ὑπουργὸς Ὑγείας, ὅπου καὶ παρέμεινε γιὰ πέντε χρόνια καὶ τὸ 2008 χειροτονήθηκε ἱερέας καὶ ἀπὸ τότε ὑπηρετεῖ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο μὲ αὐτὴ τὴν διπλῆ ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων. Γ.Κ.Τ

Τὸ βιβλίο τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη εἶναι μία ἱστορικὴ μελέτη ἀφιερωμένη στὸν Ἐπίσκοπο Ταλαντίου Νεόφυτο Μεταξᾶ, πού γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1762 ἀπὸ ὀνομαστὴ οἰκογένεια καὶ ἐκοιμήθη στὴν Ἀθήνα τὸ 1861. Χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος Ταλαντίου τὸ 1803, ἦταν μυημένος στὰ μυστικὰ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας καὶ κατέστη πρωταγωνιστικὸ πρόσωπο στὴν ὀργάνωση τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἀγώνα τῆς Ἀνατολικῆς Στερεᾶς Ἑλλάδας. Διετέλεσε πρόεδρος τοῦ Δικαστικοῦ τμήματος τοῦ Ἀρείου Πάγου, μετεῖχε ὡς πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου στὴν Β΄ Ἐθνοσυνέλευση τοῦ Ἄστρους (1823) , συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια καὶ ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ἡ ἱστορικὴ μελέτη εἶναι μία ἐξονυχιστικὴ ἔρευνα δεκάδων πρωτογενῶν ἱστορικῶν πηγῶν τῶν πρώτων δεκαετιῶν μετὰ τὴν ἐπανάσταση, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἀλλὰ καὶ μεταγενεστέρων, καθὼς καὶ ἱστορικῶν ἀρχείων, ὅπου ὁ ἀναγνώστης ἀποκτᾶ γνώση γιὰ τὴν δύσκολη, ἀλλὰ καὶ ταυτόχρονα συγκλονιστικὴ αὐτὴ περίοδο τῆς ἱστορίας τοῦ νεοελληνικοῦ Κράτους. Μία περίοδο ὅπου ἡ Ἐκκλησία προσέφερε θυσία χιλιάδες ἱερεῖς καὶ ἱεράρχες γιὰ τὴν παλιγγενεσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Ἕνας ἀγώνας, τό ὁποῖον τὸ πρῶτο ἔτος τὸν χαρακτήρισε ἡ πρωτοφανής ἑνότητα κλήρου, στρατιωτικῶν καὶ λαοῦ ἀλλά δυστυχῶς ἀκολούθησαν τὰ πάθη καὶ ἡ διχόνοια. Ὁ Ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος ὑπῆρξε ἀκαταπόνητος καὶ ἀεικίνητος ἀγωνιστὴς καὶ παρευρέθηκε ὅπου τὸν καλοῦσε ἡ ἀνάγκη καὶ προσέφερε ὕψιστες ὑπηρεσίες στὴν ἀγωνιζόμενη ΄γλυκύτατη πατρίδα’, ὅπως ἔγραφε ὁ ἴδιος, τόσο πρὶν ὅσο καὶ μετὰ τὴν ἐπανάσταση. Χαρακτηριστικὰ ὁ συγγραφέας γράφει ὅτι «Πάλεψε σκληρὰ καὶ ἀνυποχώρητα, διακινδυ-

νεύοντας πολλὲς φορὲς καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή του. Δρώντας κατὰ συνείδηση, ἐρχόταν σὲ ἀντιπαράθεση καὶ μὲ πολιτικοὺς καὶ μὲ ὁπλαρχηγοὺς -καὶ προπαντὸς μὲ τὸν Ὀδυσσέα- στὰ ὅρια πάντοτε τῆς εὐπρέπειας καὶ μὲ γνώμονα τὸ καλό τοῦ Ἀγώνα. Καὶ ποτὲ δὲ συμμετεῖχε σὲ καμία ἀπὸ τὶς ἴντριγκες τῶν πολιτικῶν, οὔτε ἐνέκρινε ποτὲ καμία ἐγκληματικὴ ἐνέργειά τους». Μετὰ τὴν παράθεση τῶν ἱστορικῶν στοιχείων ὁ συγγραφέας μᾶς ἀπαριθμεῖ τὰ ὅσα τιμητικὰ ἔχουν γραφεῖ γιά τόν Ἐπίσκοπο Ταλαντίου, ὅπως ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμο, τόν ἐξ Οἰκονόμων, τὸν Θεμιστοκλῆ Βίμπο καθηγητὴ Θεολογίας καὶ μετέπειτα ἐπίσκοπο, τὸν Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ ἄλλους. Τέλος ὁλοκληρώνεται τὸ βιβλίο μὲ τὸν κατάλογο τῶν βιβλίων, ποὺ ἐξέδωσε ὁ ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος καθὼς καὶ μὲ τὴν δημοσίευση διαφόρων δημοσιευμάτων, ἀλληλογραφίας καὶ ἐγγράφων τοῦ ἰδίου. Γ.Κ.Τ

ΚΩΣΤΑ Β. ΚΑΡΑΣΤΑΘΗ, «ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ» Ἕνας μεγάλος Ἀγωνιστὴς τοῦ 1821 καὶ ἀνεπίληπτος Ἱεράρχης, Ἀθήνα 2011, σελ. 219

Ἔτος Λ´, Ἀριθμ. 5/3 Φεβρουαρίου 2012

ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ

ΑΡΧ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Πατρῶν Δρος Θεολογίας «Ἡ ἐργασία ὡς ἀπαιχμαλωσία ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό». Ἐκδόσεις Γρηγόρη. Ἀθήνα 2011. Σχ. 19x12,50 σσ 94. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΣΚΑΓΙΑ «Ἀφηγηματικὴ Ἱστορία Πλεσιβίτσας Ἠπείρου». Σχ. 24x17 σσ 288.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Διμηνιαῖο περιοδικὸ τῆς ῾Ι. Μητροπόλεως Κυδωνίας καὶ ᾿Αποκορώνου. Σεπτ. – Ὀκτ. 2011. Χανιά. ΜΑΧΗΤΗΣ, Τρίμηνη ἔκδοση Φιλικῆς Συντροφιᾶς Σύρου. Ὀκτ. – Δεκ. 2011. Σύρος. ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, Μηνιαία περιοδικὴ ῎Εκδοση. Φεβρ., Μάρτ. 2011. Τρίκαλα. ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ, 3ηνιαία ἔκδοση (Περιοδικὸν) τοῦ Σύλλογος Προστασίας Ἀγέννητου Παιδιοῦ. ᾿Εκδότης·

ΘΕΡΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΣ

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου μας καὶ τὰς εὐλογίας τοῦ μακαριστοῦ πατρός Μάρκου συνεχίζομεν τὸ ἔργον ἐνισχύσεως τῶν ἐμπεριστάτων ἀδελφῶν μας, διότι καὶ αἱ ἡμέραι πλέον εἶναι δυσκολώτεραι. Ὅσοι ἀναγνῶσται δύνανται νὰ συμπαρασταθοῦν παρακαλοῦνται ὅπως ἀπευθύνωνται πρὸς τὸν κ. Ἠλίαν Κυριαζῆν εἰς τὸ τηλ. 6947469427 ἢ ὅπως προβαίνουν εἰς κατάθεσιν χρηματικῶν ποσῶν συμπόνιας εἰς λογαριασμὸν τῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης μὲ ἀριθμ. 711/741931–78 ἐπ᾿ ὀνόματι Ἠλίας Κυριαζῆς. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν μέχρι τοῦδε συμπαράστασίν σας.

Βαρβάρα Μεταλληνοῦ, Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου. Ἀπρίλ. – Ἰούν., Ἰούλ. – Σεπτ. 2011. Ἀθῆναι. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ, Μηνιαῖον περιοδικὸ ᾿Ορθοδόξου Οἰκοδομῆς τῆς ῾Ι. Μητροπόλεως Σάμου καὶ ᾿Ικαρίας. Μάϊος – Ἰούν. 2011. Ἀθῆναι. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ, Τριμηνιαία περιοδικὴ ἔκδοση τοῦ Συλλόγου «Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος». Ἰαν. – Ἰούν. 2011 Τσουκαλάδες Παραβόλας ᾿Αγρινίου.

῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀ πόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων. ᾿Εὰν δὲν εὑρίσκετε τὴν ἐφημερίδα μας εἰς τὸ περίπτερόν σας, παρακαλοῦμεν νὰ τηλεφωνῆτε εἰς τὸν ἀριθμὸν 21038.16.206, διὰ νὰ καλυφθῆ ἡ ἔλλειψις.


3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Σελὶς 3η

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»

Η ΠΕΡΙ ΘΕΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (4ον. –Τελευταῖον)

Γ´. Ἡ βιβλικὴ θεμελίωσις τῆς περὶ θεώσεως διδασκαλίας καὶ αἱ σχέσεις της πρὸς ἐξωβιβλικάς ἰδέας.

Τὸ κύριον χωρίον τῆς περὶ θεώσεως διδασκαλίας εὑρίσκεται ἐν τῷ Α' κεφαλαίῳ τῆς Γενέσεως στ. 27: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν, ὅμοιον», ὡς ἔχει τὸ χωρίον τοῦτο ἐν τῷ Μασοριτικῷ κειμένῳ, ἐνῶ τὸ κείμενον τῶν Ο' ἀντὶ «ὅμοιον» ἔχει «καθ᾽ ὁμοίωσιν». Κατὰ ταῦτα συμφώνως πρὸς ἀμφότερα τὰ κείμενα ὁ ἄνθρωπος εἶναι εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ὅμοια πρὸς Αὐτόν, ἀλλ᾽ ἐν τῇ Ἑλληνικῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ κατὰ τοὺς Ἑβδομήκοντα, ἀναγινώσκομεν «Ποιήσωμεν ἄν θρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν», τ.ἔ. πρὸς ὁμοίωσιν. Ἐπίσης δ᾽ ἐν τῇ Λατινικῇ Βουλγάτᾳ μεταφράζεται «Faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram». Ἡ εἰκὼν δ᾽ αὕτη ἔγκειται κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῶν Ἑλλήνων Πατέρων, εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῆς βουλήσεως, ὡς καὶ ἐν τῇ ἀγάπῃ, διὰ τῆς ὁποίας προικοδοτήσεως ὁ ἄνθρωπος ἔλαβε παρὰ τοῦ Θεοῦ τὴν δύναμιν νὰ γίνη καὶ πραγματικῶς ὅμοιος πρὸς τὸν Θεόν. Κατὰ τὴν λεπτὴν παρατήρησιν τοῦ Μεγ. Βασιλείου τὸ «κατ᾽ εἰκόνα» σημαίνει «δυνάμει», τὸ δὲ «καθ' ὁμοίωσιν » δηλοῖ νὰ γίνη ὁ ἄνθρωπος «ἐνεργείᾳ» ὅμοιος πρὸς Αὐτὸν (27). Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἀντίληψιν ὀνομαστῶν ἐξηγητῶν τοῦ Μασοριτικοῦ κειμένου τῆς Π. Διαθήκης τὸ νόημα τοῦτο δὲν εἶναι ξένον οὔτε πρὸς τὸ Μασοριτικὸν κείμενον αὐτῆς (Ed. Konig, Max Buber κ.ἄ.). Ἡ θεία ὅμως δωρεὰ τῆς ἐξομοιώσεως πρὸς τὸν Θεὸν ἀπωλέσθη ὑπὸ τοῦ ἀνθρώπου παρασυρθέντος ὑπὸ τοῦ Διαβόλου, οὕτως ὥστε, ἀντὶ τῆς ἐπιδιωχθείσης ἰσοθεΐας διὰ μέσου τῆς ὁμοιώσεως καὶ ἰσοτιμίας πρὸς τὸν Θεόν, νὰ ἀπολέση αὐτὴν τὴν αὐτονομίαν του. Ὅμως, παρὰ τὴν πτῶσιν τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τῆς παρακοῆς τοῦ θείου θελήματος, δὲν ἀπεξενώθη οὗτος πλήρως ἀπὸ τὸν Θεόν. Κατὰ δὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἑλλήνων πατέρων ἡ θεία «εἰκὼν» δὲν ἐφθάρη πλήρως, ἀλλὰ μόνον ἐπεσκοτίσθη καὶ ἐξησθένησεν. Ἐξ ἄλλου ὁ Θεὸς ὑπεσχέθη εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν ἀποκατάστασιν τῆς μετ' αὐτοῦ κοινωνίας. Μάλιστα δὲ ὁ Θεὸς δὲν ἐπαισχύνεται τέκνα τοῦ ἄνθρωπου, ὡς π.χ. ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ βασιλεῖς αὐτοῦ, νὰ τὰ ὀνομάζη «υἱοὺς» αὐτοῦ (Β' Βασιλ. ζ', 14, Α' Παραλ. Ιζ', 3), τοὺς δὲ κριτάς ν᾽ ἀποκαλῆ Θεοὺς (Ψαλμ. πα', στίχοι 1-7). Τὸ τελευταῖον δὲ τοῦτο χωρίον ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν ἕνεκεν τῆς κεντρικῆς θέσεως τῆς ὑπερκοσμιότητος τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ Παλαιᾷ Διαθήκῃ καὶ διαδραματίζει σπουδαιότατον μέρος εἰς τὴν διδασκαλίαν περὶ θεώσεως τῶν Ἑλλήνων πατέρων (28). Ἀκόμη δὲ καὶ ἐν τῇ Σοφίᾳ Σολομῶντος εὑρίσκομεν χωρία τινὰ ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίζεται ἡ περὶ θεώσεως διδασκαλία (β' 23-25, γ' 1, ε' 27, ς' 19-23).

ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ ΑΠΟ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ

Τοῦ μακαριστοῦ Παναγιώτου Ἰ. Μπρατσιώτου, Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Ἀλλ᾽ ἡ θέωσις τοῦ ἄνθρωπου εἶναι κυρίως ἰδέα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐν ἧ εὑρίσκομεν αὐτὴν ἐν πλήρει ἐξελίξει, ἰδιαιτέρως δ᾽ εἰς τὸν μυστικισμὸν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ μάλιστα ἔν τε τῇ ἀνθρωπολογίᾳ αὐτοῦ, ὡς καὶ ἐν τῇ περὶ λυτρώσεως διδασκαλίᾳ του, ἐπίσης δὲ καὶ ἐν τῇ ἐκκλησιολογίᾳ του καὶ τῇ διδασκαλίᾳ περὶ ἀμφοτέρων τῶν μεγάλων Μυστηρίων. Γνησίως δὲ παύλειος εἶναι καὶ ἡ μυστικὴ ἑνότης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως παρὰ τε τῷ πρώτῳ Ἀδὰμ καὶ παρὰ τῷ δευτέρῳ, δηλαδὴ τῷ Ἰησοῦ Χριστῷ (Ρωμ. ε', 14, Α' Κορ. ιε' 22,45), ὅστις εἶναι καὶ ἡ κεφαλὴ τῆς ὑπ᾽ αὐτοῦ συγκροτηθείσης νέας ἀνθρωπότητος, τουτέστιν εἶναι ἡ κε-

Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου

φαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, (Ἐφεσ. α' 22, ε' 23, Κολ. α' 18, β' 19), διὰ δὲ τοῦ Βαπτίσματος συνθαπτόμεθα μετ᾽ Αὐτοῦ εἰς τὸν θάνατον αὐτοῦ, ἵνα οὕτω, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ τῶν νεκρῶν διὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς νὰ περιπατήσωμεν εἰς νέαν ζωὴν (Ρωμ. ς', 4). Ἡ αἰώνιος ζωὴ τῶν πιστῶν ἤρχισε μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν τοῦ Σωτῆρος κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ σῶμα θὰ ἐγερθῆ «ἐν ἀφθαρσίᾳ», ἐν δόξῃ καὶ ἐν δυνάμει, ὡς σῶμα πνευματικὸν (Α' Κορ. ιε', 44 ἑξ.). Ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι ἄξιος ὁ λόγος τοῦ Παύλου «σωτῆρα ἀπεκδεχόμεθα τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν εἰς τὸ γενέσθαι αὐτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ» (Φιλιπ. γ', 20-21). Ἀποφασιστικὸν εἶναι ἐπίσης καὶ τὸ ὅτι ὁ ἀπόστολος οὗτος ἤδη ἐν τῇ δημηγορίᾳ του ἐπὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου ἀναφέρει τοὺς λόγους τοῦ Κλεάνθους, τοὺς ὁποίους καὶ οἰκειοποιεῖται, ὅταν λέγη «Τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμὲν (δηλ. τοῦ Θεοῦ)» (Πράξ. Ἀποστ. Ιζ', 28). Ἐπίσης καὶ παρὰ τῷ ἀποστόλῳ Ἰωάννῃ φέρει ἡ διδασκαλία περὶ θεώσεως τὴν ἰδιότυπον σφραγίδα τοῦ μυστικισμοῦ αὐτοῦ. Τὸ ἐκ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου ἀναβλύζον ὕψιστον ἀγαθὸν συγκεφαλαιοῦται ἐν τῇ «αἰωνίῳ ζωῇ», ἥτις ἀσφαλίζεται διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν (Ἰωάν. γ' 15 ἐξ.). Διά δὲ τῆς ἀγάπης καὶ τῶν Μυστηρίων, μάλιστα δὲ διὰ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἑνοῦται ὁ πιστὸς μετὰ τοῦ Θεοῦ (Ιδ' 15 ἐξ., ς' 5, γ' 32 ἑξ.). Τὴν περὶ θεώσεως διδασκαλίαν εὑρίσκομεν ἐπίσης καὶ παρὰ τῷ ἀποστόλῳ Πέτρῳ, μάλιστα δ᾽ ἐν τῇ Β' Καθολικῇ ἐπιστολῇ του (α', 3-4), ἐν τῇ ὁποίᾳ ἐξαίρεται ὡς ὑψίστη ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ ἡ δωρεὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ, διὰ τῆς ὁποίας οἱ πιστοὶ διαφεύγοντες τὰς φθοροποιοὺς ἡδονάς τοῦ κόσμου καθίστανται «κοινωνοὶ θείας φύσεως». Ἀλλ᾽ ἤδη καὶ παρὰ τοῖς Συνοπτικοῖς εὐαγγελισταῖς συναντῶμεν τὴν ἰδέαν περὶ θεώσεως ὑπὸ τὴν μορφὴν «τῆς θείας Υἱοθεσίας» καὶ τῆς συμμετοχῆς εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Πρὸς ἀπόκτησιν ὅμως τῶν ὑψίστων τούτων ἀγαθῶν εἶναι ἀπαραίτητοι ἡ μετάνοια, ἡ πίστις καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸν καὶ

G ΑΠΟ ΜΑΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ. Σὲ μιὰ «Ὁμιλία του (Εἰς Ἰωάννην)» ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει: «Ὁ Θεὸς δὲν συνηθίζει νὰ κάνη τοὺς ἀνθρώπους καλοὺς μὲ τὸν ἐξαναγκασμὸ καὶ τὴν βία. Καὶ ἡ ἐκλογὴ αὐτῶν, ποὺ καλεῖ καὶ ἡ προτίμησή του δὲν εἶναι ἐκβιαστική, ἀλλὰ προτρεπτική. Καὶ γιὰ νὰ μάθης ὅτι ἡ κλήση δὲν γίνεται μὲ τὴν βία, σκέψου πόσοι ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἐκλήθησαν, ἐχάθηκαν. Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι ἡ σωτηρία μας ἢ ἡ ἀπώλειά μας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική μας ἀπόφαση». Ἂς διαλέξουμε. G ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΖΩΗ. Στὴν «Β´ Ἑκατοντάδα περὶ ἀγάπης» τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ διαβάζουμε: «Θάνατος κυρίως εἶναι ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ κεντρὶ τοῦ θανάτου ἡ ἁμαρτία. Μὲ αὐτὸ τὸ κεντρὶ τῆς ἁμαρτίας, ἀφοῦ πληγώθηκε ὁ Ἀδάμ, στερήθηκε καὶ τὸ ξύλον τῆς ζωῆς καὶ ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὸν Παράδεισον τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτσι ἀναγκαστικὰ ἀκολούθησε καὶ ὁ θάνατος τοῦ σώματος. Ζωὴ κυρίως εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ εἶπε: “Ἐγὼ εἶμαι ἡ ζωή” (Ἰω. ΙΔ´, 6). Αὐτός, ἀφοῦ ὑπέστη τὸν θάνατον, ἐπανέφερε πάλι στὴν ζωὴ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε νεκρωθῆ». G ΤΟ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΤΕ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ ἔργον «Ὅροι κατὰ πλάτος» τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τὴν ἀκόλουθη διδασκαλία γιὰ τὴν παροῦσα ζωὴ καὶ τὴν μέλλουσα: «Αὐτὸς ἐδῶ ὁ καιρὸς εἶναι καιρὸς μετανοίας, ἐκεῖνος ὁ μελλοντικὸς καιρὸς εἶναι καιρὸς ἀνταποδόσεως. Τώρα ὁ Θεὸς εἶναι βοηθὸς ἐκείνων, ποὺ ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὸν κακὸν δρόμον. Τότε θὰ εἶναι φοβερὸς καὶ ἀδιάψευστος ἐξεταστὴς τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων, λόγων καὶ σκέψεων. Τώρα ἀπολαμβάνουμε τὴν μακροθυμία του, τότε θὰ γνωρίσουμε τὴν δίκαιη κρίση του…». Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτον θέμα, ποὺ πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολῆ ὅλους. G ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΟΡΓΗΣΙΑ. Μᾶς τὴν ἐξηγεῖ στὴν «Κλίμακά» του ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, λέγοντας: «Ἀοργησία σημαίνει, ἀκόρεστη ἐπιθυμία γιὰ ἀτιμία, ὅμοια μὲ τὴν ἀπέραντη ἐπιθυμία τῶν κενοδόξων γιὰ ἔπαινο. Ἀοργησία σημαίνει, νίκη κατὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ποὺ φαίνεται μὲ τὴν ἀναισθησία ἀπέναντι στὶς ὕβρεις καὶ αὐτὴ ἡ ἀναισθησία κατακτᾶται μὲ ἀγῶνες καὶ ἱδρῶτες». Καὶ πρέπει νὰ λεχθῆ ὅτι ἡ ἀοργησία ἀναφέρεται, ὄχι μόνον στὸν ἐξωτερικὸ θυμό, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐσωτερικὴ ὀργή, ποὺ διατηρεῖται μέσα μας καὶ ἂς μὴ φαίνεται μὲ ἐξωτερικὲς ἐκδηλώσεις. G ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀρχίζει τὸ σχετικὸ κεφάλαιο περὶ νοερᾶς προσευχῆς, στὸν «Ἀόρατον πόλεμον» μὲ τὰ ἀκόλουθα: «Ἡ νοερὰ καὶ καρδιακὴ προσευχή, κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρας, τοὺς καλουμένους Νηπτικούς, κυρίως εἶναι, τὸ νὰ συμμαζώνῃ ὁ ἄνθρωπος τὸν νοῦν του μέσα εἰς τὴν καρδίαν του καὶ χωρὶς νὰ λαλήσῃ μὲ τὸ στόμα, μὲ μόνον τὸν ἐνδιάθετον λόγον, τὸν ἐν τῇ καρδίᾳ λαλούμενον, νὰ λέγῃ τὴν σύντομον ταύτην μονολόγιστον προσευχήν· ἤγουν τό, “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με”, βαστώντας καὶ ὀλίγον τὴν ἀναπνοήν. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ πλατύτερον λέγεται νοερὰ προσευχὴ καὶ κάθε ἄλλη δέησις, ὅπου δὲν λαληθῆ μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ μὲ τὸν νοῦν καὶ μὲ τὸν ρηθέντα ἐνδιάθετον λόγον τῆς καρδίας». Ἐμπρὸς λοιπόν, τί περιμένουμε; Π. Μ. Σωτῆρχος

πρὸς πάντας τοὺς ἀνθρώπους (Ματθ. δ', 1 ἐξ., κε' 31 ἐξ., Μᾶρκ. α' 14 ἑξ., Λουκ. ιε',1 ἑξ.). Ἐκ τῶν εἰρημένων λοιπὸν συνάγεται, πιστεύομεν, ὅτι ἡ διδασκαλία περὶ θεώσεως τῶν Ἑλλήνων ἐκκλησιαστικῶν πατέρων ἔχει ἐν αὐτῇ τῇ Βίβλῳ τὰς βαθυτάτας ρίζας της. Τοῦτο εἶναι γεγονός, ὅπερ δὲν ἀμφισβητεῖται οὐδὲ ὑπὸ τῶν Διαμαρτυρομένων πολεμίων τῆς διδασκαλίας ταύτης. Τουναντίον ἀναγνωρίζεται ὑπὸ πολλῶν ἐκ τούτων ὅτι ἡ περὶ θεώσεως διδασκαλία ἔχει ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ ἀσφαλὲς ἔρεισμα, ὡς καὶ ἐν τῇ θεολογίᾳ τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὑπὸ τὴν μορφὴν δὲ μόνον τὴν ὁποίαν προσέλαβεν ἡ ὀρθόδοξος αὕτη διδασκαλία παρουσιάζεται ὡς ξένη (29). Κατὰ τὴν γνώμην μου ὅμως ἡ ἐναντίον αὐτῆς μομφὴ δὲν δικαιολογεῖται· μᾶλλον δὲ θὰ ἠδύνατό τις νὰ ὁμιλήση περὶ τινος ἑλληνικοῦ γλωσσικοῦ χρωματισμοῦ τῆς περὶ θεώσεως διδασκαλίας, τῆς ὁποίας ἡ κυρία ἰδέα εἶναι γνησίως βιβλικὴ καὶ μάλιστα καινοδιαθηκική. Ἐπίσης δὲ δὲν ἀρνούμεθα ὅτι ἡ λέξις «θέωσις» εἶναι ἔντονος καὶ διὰ δυτικὰ ὦτα ἴσως ξενίζουσα λέξις. Ἀλλ᾽ ὅμως ἡ διδασκαλία περὶ θεώσεως τῶν Ἑλλήνων Πατέρων εἶναι τι ὅλως διάφορον παρομοίων πλατωνικῶν καὶ νεοπλατωνικῶν ἰδεῶν (30). Τοῦτο δὲ τοσοῦτο μᾶλλον καθ᾽ ὅσον ἡ πλατωνικὴ διδασκαλία εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς δυαρχικῆς ἀνθρωπολογίας τοῦ Πλάτωνος, ἥτις παραδέχεται τὸ ἀνθρώπινον σῶμα ὡς «δεσμωτήριον τῆς ψυχῆς», ἐνῶ ἡ νεοπλατωνικὴ θέωσις δὲν ἐννοεῖται μόνον ὡς ἐντελῶς πανθεϊστικὴ, ἀλλὰ καὶ ἡ οὐσία τοῦ κακοῦ ἔγκειται εἰς τὴν ὕλην. Ἐξ ἄλλου ἰσχύει εἴς τε τὴν πλατωνικὴν καὶ τὴν νεοπλατωνικὴν διδασκαλίαν ἡ γνώμη, ὃτι ἡ νοησιοκρατικὴ ὁμοιότης πρὸς τὸν Θεὸν προώρισται μόνον διὰ τοὺς φιλοσόφους. Ἐκτὸς δὲ τούτου ἐγκαταλείπεται ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος εἰς τὰς ἰδίας αὐτοῦ δυνάμεις, παραμεριζομένου τοῦ θείου παράγοντος. Ἀλλ᾽ ἡ σπουδαιότατη διαφορὰ μεταξύ τῆς πλατωνικῆς καὶ τῆς νεοπλατωνικῆς ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας περὶ θεώσεως ἀφ᾽ ἑτὲρου ἔγκειται εἰς τοῦτο ὅτι ἐνῶ ἡ νεοπλατωνικὴ θέωσις (31) νοεῖται ὡς μία πτῆσις τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν θείαν σφαῖραν διὰ τῆς ἰδίας αὐτοῦ δυνάμεως, ἐξ ἄλλου ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία περὶ θεώσεως θεωρεῖται ὡς συντελουμένη διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ ἱστορικοῦ καὶ ὑψωθέντος Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἄνευ ἀποξενώσεως ἀπὸ τοῦ χαρακτῆρος του ὡς δημιουργήματος, ὁ δὲ ἄνθρωπος διὰ τῆς θεώσεως διαφλέγεται ὑπὸ τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐπιτυχῆ εἰκόνα Κυρίλλου τοῦ Ἀλεξανδρείας (32). Πρὸς ταῦ τα δὲ συμφωνεῖ ἐπίσης καὶ ἡ κρίσις τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θεολογίας, ἥτις συνήθως ἀποφεύγει τὴν ἔκφρασιν «θέωσις» ἤ «θεοποίησις» καί, ὡς εἴρηται, ὁμιλεῖ μᾶλλον περὶ «χάριτος» παρὰ περὶ θεώσεως. Τέλος ἂς ἐπιτραπῇ εἰς ἐμὲ νὰ κλείσω τὴν ἀνακοίνωσιν ταύτην μετὰ τῆς ἑξῆς κατακλεῖδος τῆς ὡραίας ἐργασίας τοῦ Jules Gross, «La divinisation du Chretien d' apres les Peres Grecs (p. 350). «Δύναταί τις λοιπὸν νὰ συμπεράνη ἄνευ ὑπερβολῆς, ὅτι ἡ διδασκαλία ἡ τόσον ποικίλλουσα καὶ τόσον πλούσια τῶν Ἑλλήνων Πατέρων περὶ τῆς θεώσεως τοῦ χριστιανοῦ περιλαμβάνει, τουλάχιστον δυνάμει, τὴν οὐσίαν τῶν καθολικῶν ἐργασιῶν περὶ τῆς ἁγιοποιούσης χάριτος. Ἀλλ᾽ ἀκριβῶς ὁ συγκεκριμένος καὶ ὁ εἰκονικὸς τρόπος τῆς ἀντιλήψεως καὶ τῆς περιγραφῆς τῆς μυστηριώδους ταύτης πραγματικότητος ἔχει ἕν μέγα πλεονέκτημα, διότι ἐπιτρέπει νὰ συλλάβῃ τις εὐκολώτερον τὸν πλοῦτον τῆς ἐκφράσεως καὶ νὰ τὸν ζῆ ἀμεσώτερον». Ὑποσημειώσεις (27) Μ. P. G. 30, 32. Βλέπε καὶ Π. I. Μπρατσιώτου, Τὸ Γενέσεως 26 ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ τοῦ Οἰκουμ. Πατριαρχείου 1953. (28) Παραδείγματος χάριν παρὰ Μ. Ἀθανασίῳ ἐν M. P. G. XXVI 1004, Ἱ. Χρυσοστόμῳ ἐν M. P. G. LIX 93 καὶ Κυρίλλῳ Ἀλεξ. ἐν M. P. G. LXXV 888. (29) Ε. Βenz, Die Ostkirche, 1952 σέλ. 239 ἐξ. (30) Ο. Faller, Griechische Vergottung und christische Vergottlichung ἐν τῷ Περιοδικῷ Gregorianum Τ. 6, 1925 σελ. 405-435. (31) Ἒνθ. ἀνωτ. (32) M.P.G. LXXIV σελ. 785-788.

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012 Ἀπόστολος: Α´ Κορ. στ´ 12 – 20 Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιε´ 11 – 32 Ἦχος β´.— Ἑωθινόν: Β´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Δείχνει καλωσύνη καὶ στὰ δύο παιδιά. Δὲν ἀπαντᾶ σκληρὰ στὴν αὐθάδη καὶ ἰταμὴ ἀπαίτηση τοῦ νεωτέρου νὰ τοῦ δώσει τὸ μερίδιο, ποὺ τοῦ ἀνήκει. Δὲν τοῦ τὸ ἀρνεῖται. Τοῦ τὸ δίδει ἀμέσως καὶ τὸν ἀφήνει νὰ φύγει. Τὸν ἀφήνει νὰ καταλάβει ἀπὸ μόνος του, τί σημαίνει νὰ ζεῖ μακριὰ ἀπὸ τὸν πατέρα. Ὅταν ἐπιστρέφει, τρέχει καὶ τὸν ἀγκαλιάζει, χωρὶς νὰ τοῦ ζητᾶ ἐξηγήσεις· μάλιστα τὸν καταφιλεῖ. Ἐνῶ ὁ μικρότερος υἱός, ὅταν μετάνοιωσε, εἶπε ὅτι θὰ ἐπιστρέψει καὶ θὰ πεῖ στὸν πατέρα του «πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου» (Λκ, 15, 18–19), ἐν τούτοις, ὅταν ἐπιστρέφει καὶ ἀναφωνεῖ ὅσα εἶχε ἀποφασίσει, δὲν φαίνεται νὰ λέγει τὴν τελευταία φράση «ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου» (πρβλ. στίχ. 22). Γιατί, ὅπως ἐξηγεῖ κάποιος ἑρμηνευτής, ἔχει πέσει στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ πατέρα του καὶ ἡ τελευταία φράση ἔσβησε καὶ δὲν ἀκούστηκε, ἀφοῦ τὸ στόμα του ἀκουμποῦσε στὸ πρόσωπο τοῦ πατέρα του! Ἡ ἀπέραντη ἀγάπη τοῦ πατέρα του δὲν τὸν ἀφήνει νὰ ταπεινωθεῖ, μέχρι ἐκεῖ ποὺ εἶχε ἀποφασίσει. Δὲν τὸν ἀφήνει νὰ γίνει δοῦλος τοῦ πατέρα του, ἀλλὰ ἀντίθετα φωνάζει τοὺς δούλους καὶ τοὺς ζητᾶ νὰ ξαναντύσουν τὸν υἱό του ἄρχοντα, νὰ τοῦ δώσουν τὸ δακτυλίδι τῆς ἐξουσίας, ποὺ εἶχε πρῶτα καί, ἀφοῦ σφάξουν τὸ καλοθρεμμένο μοσχάρι, νὰ εὐφρανθοῦν ὅλοι τους καὶ νὰ χαροῦν γιὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ πνευματικὰ νεκροῦ μικροῦ ἀφεντικοῦ τους. Ἀλλὰ καὶ στὸν πρεσβύτερο ἄσωτο Φαρισαῖο φέρεται μὲ ἀγάπη. Ἐξέρχεται τοῦ σπιτιοῦ του ὁ ἴδιος, ἐνῶ μποροῦσε νὰ στείλει ἕνα ὑπηρέτη ἢ νὰ διατάξει νὰ τὸν φέρουν μὲ τὸ ζόρι μέσα ἢ νὰ τὸν ρημάξει στὶς τιμωρίες, ποὺ μὲ τὴ στάση του ἀμφισβητεῖ τὸ ἔργο τοῦ πατέρα του, καὶ παρακαλεῖ τὸν ὀργισμένο υἱό του, ποὺ δὲν ἤθελε νὰ εἰσέλθει στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, ποὺ γιόρταζε, γιατί ὁ ἄρρωστος πνευματικὰ ἀδελφός του βρῆκε τὴν ὑγεία του. Τοῦ ὑπενθυμίζει δὲ ὅτι αὐτὸς ἔχει ὅλα ὅσα ἀνήκουν στὸν πατέρα του. Πραγματικὰ ὁ πατέρας εἶναι εὔσπλαχνος καὶ μὲ τὰ δύο ἄσωτα παιδιά του.

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Κακομαθημένος καὶ αὐθάδης. Ζητᾶ χειραφέτηση χωρὶς νὰ μπορεῖ ν᾽ ἀντιμετωπίσει μόνος του τὴ ζωή. Δὲν θέλει νὰ ἐργαστεῖ καὶ ν᾽ ἀπολαύσει τὴν ἐλευθερία του βασιζόμενος στὶς δικές του δυνάμεις. Στὸν δικό του κόπο καὶ ἱδρώτα. Ζητᾶ τὸ μερίδιο, ποὺ τοῦ ἀνήκει, λὲς καὶ δημιούργησε αὐτὸς τὴν περιουσία καὶ ὄχι ὁ πατέρας του. Πιστεύει ὅτι μὲ τὴ φυγὴ καὶ μὲ τὴν πλήρη χειραφέτηση θ᾽ ἀπολαύσει τὴ ζωή. Δὲν θέλει καμμία δέσμευση ἢ ἐξάρτηση καὶ καμμία ἐπίβλεψη. Θέλει τὴν ἀσύδοτη ἐλευθερία. Ξεχνᾶ ὅτι καὶ ὁ παράδεισος εἶχε τὶς δεσμεύσεις του καὶ τοὺς περιορισμούς του. Γιατί χωρὶς αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος σαπίζει. Λένε μερικοί, γιατί ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ἀπαγόρευση στὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα νὰ μὴ φᾶνε ἀπὸ τὸ δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ, ἀφοῦ ἤξερε ὅτι οἱ πρωτόπλαστοι θὰ παρέβαιναν τὴν ἐντολή του. Γιατί θὰ σάπιζαν πνευματικὰ ἀπαντοῦν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Καλῶς ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ καὶ κακῶς οἱ προπάτορές μας τὴν παρέβησαν. Μόνοι τους κατέστρεψαν τὸ φάρμακο, ποὺ τοὺς χάριζε τὴν ἀθανασία. Φυγὴ λοιπὸν ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἐπίβλεψη καὶ πλήρη χειραφέτηση οἱ λέξεις, ποὺ μᾶς ἠλεκτρίζουν καὶ ποὺ ὑπόσχονται νὰ βροῦμε τὴν πλήρη εὐτυχία καὶ ἐλευθερία μόνοι μας καὶ κάνοντας τοῦ κεφαλιοῦ μας. Τὸ ποῦ ὁδήγησε ἡ χειραφέτηση τοῦ νεωτέρου καὶ ἡ πλήρη ἀποδέσμευσή του ἀπὸ κάθε αὐθεντία φαίνεται στὴ συνέχεια. Ἀσωτία στὸ ἔπακρον καὶ πλήρη ὑποδούλωση στὰ σωματικά του πάθη. Ἐπακόλουθο ἡ ταχεῖα καταστροφὴ τῆς περιουσίας του. Λιμὸς ἐπακολούθησε καί, ὁ θεονήστικος καὶ πειναλέος καὶ μὴ ἐξασκημένος στὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν ἁπλὴ ζωὴ νέος, ἀναγκάσθηκε νὰ κολληθεῖ σ᾽ ἕνα ἄγνωστό του, γιὰ νὰ ἐπιζήσει. Ἔτσι ἔχασε τὴν ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτησία του κι ἔγινε ὑποχείριος τοῦ ἐργοδότου του. Κατάντησε, ἀπὸ ἀρχοντόπουλο, ποὺ ἦταν, νὰ βόσκει χοίρους καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ χορτάσει, τρώγοντας ὅ,τι ἔτρωγαν οἱ χοῖροι. Καὶ πάλι ὅμως πεινοῦσε. Στὸ ναδὶρ τῆς καταπτώσεώς του καὶ τοῦ ἐξευτελισμοῦ του ἦρθε σὲ αὐτοσυναίσθηση καὶ ἀπέκτησε αὐτογνωσία. Κατάλαβε ὅτι προσπαθώντας νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπωφελῆ γι᾽ αὐτὸν ἐπίβλεψη τοῦ πατέρα του κατάντησε σὲ χειρότερη μοῖρα καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες τους. Κατάλαβε ὅτι ὡς «ἐλεύθερος» σάπισε κι ἔγινε δοῦλος, ποὺ ζοῦσε χειρότερα ἀπὸ τοὺς δούλους τοῦ πατέρα του. Καὶ πῆρε τὴ μεγάλη ἀπόφαση. Θὰ ἐπιστρέψω στὸν πατέρα μου, θὰ ζητήσω ταπεινὰ καὶ εἰλικρινὰ συγγνώμη. Δὲν θὰ δικαιολογηθῶ καθόλου. Θὰ ἀναγνωρίσω πλήρως τὸ λάθος μου καὶ δὲν θ᾽ ἀξιώσω νὰ ξαναγίνω υἱός του. Ἁπλῶς θὰ ζητήσω νὰ εἶμαι ὑπηρέτης στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου. Τώρα, ποὺ φεύγοντας κατάλαβα τί σημαίνει ἀποδέσμευση ἀπὸ τὸν πατέρα μου, προτιμῶ νὰ εἶμαι ἀκόμη καὶ ὡς ὑπηρέτης κοντά του. Ἡ εἰλικρινὴς καὶ γνήσια μετάνοια τοῦ νεωτέρου υἱοῦ θὰ τὸν ὁδηγήσει ξανὰ στὴν πρώτη δόξα καὶ εὐτυχία του.

Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ

Ὑπάκουος, συντηρητικός, ἐργατικός. Ἐκ πρώτης ὄψεως δὲν δημιουργεῖ προβλήματα. Δὲν ζητεῖ χειραφέτηση οὔτε ἐπιθυμεῖ τὴν φυγὴ καὶ τὴν ἀποδέσμευση ἀπὸ τὸν πατέρα. Ἀναπαύεται καὶ νοιώθει ἄνετα στὸ πατρικὸ σπίτι. Ὅταν ὁ μικρὸς ἐπιστρέφει ἀπὸ τὴν ἀσωτία, αὐτὸς ἐπιστρέφει ἀπὸ τὴ δουλειά του. Μέχρι ἐδῶ ὅλα καλά. Ὅταν ὅμως μαθαίνει ὅτι ὁ ἀδελφός του γύρισε καὶ γίνεται πανηγύρι γι᾽ αὐτό, τότε ὀργίζεται καὶ δὲν θέλει νὰ εἰσέλθει στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του. Στὶς παρακλήσεις τοῦ πατέρα του νὰ συμμετάσχει στὴ χαρὰ τοῦ σπιτιοῦ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀδελφοῦ του ἀρνεῖται πεισματικὰ καὶ περνᾶ στὴν ἀντεπίθεση. Λέγει ὅτι τόσα χρόνια τὸν ὑπηρετεῖ καὶ ὅτι οὐδέποτε ἐντολή του δὲν ἀρνήθηκε κι ὅμως ἐκεῖνος δὲν τοῦ ἔδωσε ἕνα κατσικάκι γιὰ νὰ γλεντήσει μὲ τοὺς φίλους του. Μιλᾶ προσβλητικὰ γιὰ τὸν ἀδελφό του καὶ χωρὶς ἀγάπη. «Ὁ καταφαγὼν σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν». Ἔτσι ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ φαινομενικὰ καλὸς εἶναι πνευματικὰ ἀνώριμος. Ἐπιθυμεῖ κατὰ βάθος κι αὐτὸς νὰ γλεντήσει καὶ νὰ τὸ ρίξει ἔξω, ἀλλὰ δὲν τολμᾶ νὰ ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμία του. Πολὺ περισσότερο δὲν τολμᾶ νὰ τὴν πραγματοποιήσει. Θέλει νὰ μονοπωλεῖ τὴν ἀγάπη τοῦ πατέρα του. Εἶναι φθονερὸς καὶ δὲν μετέχει στὴν χαρὰ γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου, πλὴν ὅμως μετανοημένου καὶ ταπεινωμένου ἀδελφοῦ του. Δὲν ἀναφέρει οὔτε κἂν τὸ ὄνομά του· ἀλλὰ μιλᾶ μὲ ἀγανάκτηση «οὗτος ὁ υἱός σου». Φοβᾶται ὅτι πάλι ὁ μικρὸς θὰ γίνει τὸ κέντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἴσως καὶ μέτοχος τῆς ὑπόλοιπης περιουσίας. Τὰ πρόσωπα τῶν δύο υἱῶν μᾶς ζωγραφίζουν. Ἂς τὰ προσέξουμε. Ἀρχιμ. π. Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης

Ο ΠΡΕΣΒΥ ΤΕΡΟΣ ΥΙΟΣ

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν

Η ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΙΣ

Ὁ χριστιανικὸς δρόμος εἶναι μία διαρκὴς αὐταπάρνηση. Ὅποιος τὴν ἐπιλέγει πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὰ συμφέροντά του καὶ τὶς προσωπικές του φιλοδοξίες, προκειμένου νὰ πετύχει τὸν ὑψηλὸ σκοπό, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς του ἀλλὰ καὶ ἡ βοήθεια τῶν ἀδελφῶν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν ἴδιο δρόμο. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πρότυπο τῆς αὐταπάρνησης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει στὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολή του ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἂν καὶ εἶχε τὴν ἴδια οὐσία καὶ φύση μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα, κένωσε τὸν ἑαυτό του συγκαλύπτοντας καὶ κρύβοντας γιὰ κάποιο διά-

στημα τὴ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τῆς θεότητας. Πῆρε μορφὴ δούλου καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ τοὺς ἀνθρώπους, δέχτηκε σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ βίωσε τὴν ἔσχατη ταπείνωση. Τὴν αὐταπάρνηση ζήτησε ὁ Χριστὸς καὶ ἀπὸ τοὺς μαθητές του: «Εἲ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». Δηλαδή, «ἐὰν κάποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν διεφθαρμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἂς πάρει τὴ σταθερὴ ἀπόφαση νὰ ὑποστεῖ ἀκόμη καὶ θάνατο σταυρικὸ καὶ βίαιο. Κι ἂς μὲ ἀκολουθήσει μιμούμενος σὲ ὅλα τὸ πα-

ράδειγμά μου», ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Π. Ν. Τρεμπέλας. Ὁ Μέγας Βασίλειος σχολιάζει τὶς δύο προϋποθέσεις, ποὺ ζήτησε ἀπὸ τοὺς μαθητές του ὁ Χριστὸς προκειμένου νὰ τὸν ἀκολουθήσουν, ὡς ἑξῆς: «Ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας σημαίνει νὰ λησμονήσουμε τὶς κακὲς συνήθειες καὶ πράξεις τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ ἀποξενωθοῦμε ἀπὸ τὰ δικά μας θελήματα, πράγμα ποὺ εἶναι δυσκολότερο, γιὰ νὰ μὴ πῶ ἐντελῶς ἀδύνατο, γιὰ κεῖνον ποὺ τηρεῖ στάση ἀδιάφορη ἀπέναντι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐντολῶν του. Ἀλλὰ ἡ ἀπορρόφηση ἀπὸ τὸν κοσμικὸ βίο ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὴν προσπάθεια νὰ σηκώσει κανεὶς τὸ σταυρό του καὶ νὰ ἀκολουθήσει τὸ Χριστὸ καὶ τὸ θέλημά του. Σηκώνω τὸ σταυρὸ μου σημαίνει εἶμαι ἕτοι-

Πολλές φορές στά διάφορα αἱρετικά ἔντυπα, ἱστοσελίδες καί ἀλλοῦ, στήν προσπάθειά τους οἱ συντάκτες τους νά πείσουν γιά τήν ὀρθότητα τῶν ἀπόψεών τους καί γιά τίς ἐσφαλμένες καί «ἀντιγραφικές» θέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καταφεύγουν στήν ἐπίκληση καί στήν παραπομπή, ὡς ἐπί τό πλεῖστον, σέ ἔργα Ὀρθοδόξων πανεπιστημιακῶν διδασκάλων. Σκοπός αὐτῆς τῆς τακτικῆς τους εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἐρεισμάτων γιά τίς διάφορες κακοδοξίες τους, στήν προσπάθειά τους νά πείσουν ἤ νά ἀποδείξουν τήν ὀρθότητα τῶν ἀντιλήψεών τους. Θά ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα διαστρέβλωσης τῆς ἀλήθειας. Τό λαμβάνουμε ἀπό κείμενο πού ὑπάρχει στήν ἱστοσελίδα στό διαδίκτυο τῆς Β΄ Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας καί ἐπιγράφεται «Τί πιστεύει ἡ Εὐαγγελική Ἐκκλησία γιά τήν Παρθένο Μαρία;»1. Ἐκεῖ λοιπόν, ὁ συντάκτης τοῦ κειμένου ἐκτός ἀπό τίς ἄλλες ἱστορικοδογματικές ἀνακρίβειες, ἀναφερόμενος ἀπορριπτικά καί στήν Ὀρθόδοξη παράδοση γιά τήν Κοίμηση τῆς Ἀειπαρθένου, κλείνει τήν ἀναφορά του μέ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τή Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησία τοῦ ἀειμνήστου

καθηγητοῦ Παν. Τρεμπέλα. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «Ἀλλά, ὅπως χαρακτηριστικά λέει γιά τή μετάσταση τῆς Θεοτόκου καί ὁ κ. Τρεμπέλας "ὅτι τοιαῦτα διδάγματα, στερούμενα ἀπολύτως παντός ἐρείσματος ἐν τῇ Γραφῇ καί τῇ Ἀποστολικῇ παραδόσει, ὠθοῦσιν εἰς ὀλισθήματα καί ἐκτροπάς νοθευούσας τήν ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπηχουμένην ὀρθήν περί Ἀπολυτρώσεως καί τοῦ μόνου Λυτρωτοῦ διδασκαλίαν, μόλις εἶναι ἀνάγκην νά εἴπωμεν"». Ἡ πρώτη ἐντύπωση πού σχηματίζει ὁ ἀναγνώστης τοῦ κειμένου εἶναι, ὅτι ἕνας ἀπό τούς μεγαλύτερους Ἕλληνες Ὀρθόδοξους θεολόγους τοῦ 20οῦ αἰώνα, παρουσιάζεται ὡς συνήγορος ὑπεράσπισης προτεσταντικῶν κακοδοξιῶν. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι ἀπολύτως ἀντίθετη. Καί αὐτό γιατί τό ἐν λόγῳ ἀπόσπασμα τοῦ Π. Τρεμπέλα2 εἶναι ἡ κατακλεῖδα τῆς κριτικῆς του σέ κακόδοξες Ρωμαιοκαθολικές ἀντιλήψεις γιά τήν Θεοτόκο, ὅπως π.χ. ὁ χαρακτηρισμός τῆς Θεοτόκου ὡς «Συλλυτρώτριας» (Corredemptrix)3, καί δέν ἔχει καμμία σχέση μέ τήν ὀρθόδοξη θεώρηση τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Παρατηροῦμε ἐν προκειμένῳ ὅτι ὁ προτεστάντης συντάκτης

τοῦ ἄρθρου, χωρίς νά διστάσει καθόλου, διαστρεβλώνει τήν πραγματικότητα, ἀποσπώντας τήν παράγραφο ἀπό τή νοηματική της συνάφεια καί τή θεματική της ἀναφορά, μέ μοναδικό σκοπό νά ἀποδείξει ὡς ἀληθινούς τούς ἰσχυρισμούς του, ἔστω καί κατά τρόπο ἐπιλήψιμο καί ἀνεπίτρεπτο. Δέν ἔχει σημασία ἐν προκειμένῳ ἡ διαστρέβλωση τῆς θέσης τοῦ ὀρθόδοξου καθηγητῆ γιά τόν Ἕλληνα προτεστάντη. Σημασία ἔχει ἡ ἀληθοφάνεια τῶν θέσεών του, στήν προσπάθειά του νά γίνει πειστικός. Καί ὅλα αὐτά μάλιστα, στό ὄνομα τῆς εὐαγγελικῆς ἀλήθειας. Τό δικό μας τελικό σχόλιο θά εἶναι ὁ ἁγιογραφικός λόγος: «εἰ οὖν τό ἐν σοί σκότος ἐστί, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. 6,23). Ὑποσημειώσεις: 1. Βλ. http://beee.gec.gr/Parthenos Maria.htm. 2. Βλ. Παν. Τρεμπέλα, Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμος Β΄, ἐκδ. Σωτήρ, Ἀθῆναι 19792, σ. 216. 3. Βλ. Lundwig Ott, Grundriss der Dogmatik, Freiburg- Basel- Wien 19657, σ. 216. Ἀμαλίας Σπουρλάκου- Εὐτυχιάδου, Ἡ Παναγία τύπος χριστιανικῆς ἁγιότητος, (Διδ. διατρ), Ἀθῆναι 1990, σσ. 93 – 110.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ;

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Πατρίδα μας βρίσκεται σὲ μία ἀπὸ τὶς πλέον κρίσιμες καμπὲς τῆς πορείας της, ἕως σήμερα. Ὅπως εἶναι ἐπίσης πραγματικότητα ὅτι οἱ «ἄσπονδοι φίλοι μας» κάνουν τὰ πάντα, γιὰ νὰ μᾶς «βοηθήσουν»... Μετὰ βεβαιότητος, φίλοι μου, κανένα ἄλλο Ἔθνος δὲν ἔχει προσφέρει τόσα πολλὰ στὴν ἀνθρωπότητα, καὶ δυστυχῶς, κανένας ἄλλος λαὸς δὲν μισεῖται, τόσο ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς «συμμάχους» τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως (καὶ ὄχι μόνο), ὅσο ὁ Ἑλληνικός. Φυσικά, ὅλες αὐτὲς οἱ διαπιστώσεις ἀποτελοῦν πλέον «κοινὸν τόπον». Ὅλοι, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν ἢ κομματικῶν τοποθετήσεων, συμφωνοῦν στὰ παραπάνω, καὶ θὰ πρέπει κανεὶς ἢ νὰ ἔχει χάσει τὴν ψυχική του ἰσορροπία ἢ νὰ «ρίχνει νερὸ» στοὺς μύλους τῶν ἀνθελληνικῶν κέντρων, γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὰ ἀντίθετα. Καλὸν ὅμως εἶναι, νὰ ρίξουμε κάποιες ματιὲς στὰ ἐνδότερα τῆς Ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς μας ζωῆς, ὥστε νὰ δοῦμε καὶ τὸ δικό μας ἠθικό, πρῶτα, κατάντημα. Τὴν πνευματικὴ δηλ. πτώση, ποὺ μᾶς ἔφερε σὲ αὐτὰ τὰ ἀποτελέσματα καὶ σὲ αὐτὸ τὸ τραγικὸ ὄντως κατάντημα. Γιατί, ναὶ μέν, ἀρχίσαμε νὰ ψάχνουμε τὸ ψωμὶ στοὺς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων. Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅμως, τί γινόταν μόλις μέχρι πρὸ ὀλίγου καιροῦ, μὲ τὴν περίπτωση αὐτὴ τοῦ φαγητοῦ; Πόσα τρόφιμα καὶ πόσα καρβέλια ἄρτου, καὶ ὅ,τι ἄλλο σχετικό, ἀδιάντροπα, ὡς κοινωνία τὸ πετούσαμε στούς... ἴδιους κάδους, ποὺ τώρα ψάχνουμε ψωμάκι; Ποιὸς δὲν ἔβλεπε (ἂν διέθετε βεβαίως νοῦν), μὲ σπαραγμὸ ψυχῆς, τὰ ἀδέσποτα σκυλιὰ νὰ σχίζουν τὶς σακοῦλες τῶν σκουπιδιῶν καὶ ὡς ἀηδιαστικὰ ἀπορρίμματα, ἐκλεκτὰ φαγητά, νὰ ρυπαίνουν τοὺς δρόμους; Καὶ ποιὸς λησμονεῖ τὴν τραγικὴ ἀλήθεια (τὴν ὁποία ἐπιμελῶς ἔκρυβαν οἱ εἰδικοί, ἐνῶ ἦταν ἤδη αὐτὴ γνωστή), ὅτι μὲ αὐτὰ τὰ δῆθεν «ἀποφάγια» τῶν κάδων, δηλ. θὰ λέγαμε καλύτερα, τὶς κανονικὲς μερίδες τῶν σκουπιδιῶν, μίας μόνο ἡμέρας, τῶν πολιτισμένων δῆθεν λαῶν, θὰ μποροῦσαν νὰ ζήσουν γιὰ πολλὲς ἡμέρες οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι τῆς Ἀφρικῆς καὶ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, ποὺ μαστίζονται ἀπὸ τὴν φοβερὴ μάστιγα τῆς πείνας; Μᾶς κακοφαίνεται τώρα, ὅταν μικρὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ γέροντες λιποθυμοῦν, διότι δὲν σιτίζονται κανονικά, λόγω ἐλλείψεως χρημάτων καὶ ἀγαθῶν. Δικαίως θλιβόμαστε καὶ μᾶς κακοφαίνονται ὅλα αὐτά. Ὅμως, γιὰ νὰ γυρίσουμε λίγο πίσω τὸ ρολόϊ τοῦ χρόνου καὶ νὰ δοῦμε; Ἀλλὰ τί νὰ δοῦμε; Νὰ οἰκτιρήσουμε ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, διότι τὸ φαγητό, ποὺ τρώγαμε τὸ μεσημέρι, ἦταν ἐν πολλοῖς ἀδύνατον νὰ τὸ γευθοῦμε καὶ τὸ βράδυ. Θὰ ἔπρεπε πρῶτα νὰ πεταχθεῖ τὸ μεσημεριανὸ καὶ κατόπιν παρασκευάζαμε τὸ βραδινὸ καὶ μάλιστα ὄχι μόνο ἕνα δεῖπνο, ἀλλὰ ποικιλία. Καὶ γιατί

αὐτό; Διότι οἱ κανακάρηδες καὶ οἱ «εὐαίσθητες» κόρες τοῦ σπιτιοῦ, μὲ τὶς ἰδιοτροπίες καὶ τὶς παραξενιές, ποὺ μεγάλωναν (διότι ἔτσι τὰ μάθαμε τὰ παιδιά), δὲν μποροῦσαν

μος νὰ πεθάνω γιὰ τὸ Χριστό, νεκρώνω τὰ μέλη τοῦ σώματός μου, ποὺ μὲ σύρουν πρὸς τὶς γήϊνες ἀπολαύσεις, ἔχω παραταχθεῖ γιὰ μάχη ἀπέναντι σὲ κάθε κίνδυνο, ποὺ ἔρχεται ἐναντίον μου γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀδιαφορῶ γιὰ τὶς τέρψεις τῆς παρούσας ζωῆς. Στὴν προσπάθεια αὐτὴ βλέπω νὰ παρεμβάλλονται μεγάλα ἐμπόδια ἀπὸ τὶς συνήθειες τῆς κοινῆς ζωῆς». Δίχως τὴν αὐταπάρνηση εἶναι ἀδύνατο νὰ βαδίσει κανεὶς τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος πιστεύει τὸ ἀντίθετο, δὲν ἔχει ἀνάλογη ἐμπειρία. Μιλώντας γιὰ τὴν αὐταπάρνηση ὁ νοῦς μας πρέπει νὰ στρέφεται στὰ πρακτικὰ τῆς ζωῆς. Αὐτὰ ἀρνούμαστε, γιὰ νὰ κάνουμε τὴ μεγάλη στροφὴ πρὸς τὸ Χριστό. Ἀρνούμαστε καὶ θυσιάζουμε πολ-

λά, μέχρι νὰ σταθεροποιηθοῦμε στὴν πνευματικὴ ζωή. Ὕστερα ἡ πορεία γίνεται εὔκολη. Τὰ ἐμπόδια αἴρονται καὶ οἱ πειρασμοὶ λιγοστεύουν. Μὲ τὴν αὐταπάρνηση ἐξασφαλίζουμε ὅλες τὶς ἀνάγκαῖες προϋποθέσεις, γιὰ νὰ ἀφοσιωθοῦμε στὸ Θεὸ πλήρως, ἔχοντας γιὰ σκέψη μας τὴ σκέψη τοῦ Χριστοῦ, ἔχοντας γιὰ ἐπιθυμίες μας τὸ θέλημα τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ κύριο ἔργο μας τὴ συνέχιση τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος τῆς αὐταπάρνησης ἔχει ἐλευθερία καὶ στὴ σκέψη καὶ στὴν πράξη, κάποτε φτάνει καὶ στὴν ὑπερβολή, τὴν ὁποία ὅμως οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δὲν ἀποδέχονται, γιατὶ δὲν ἔχουν πνευματικὴ ἐμπειρία. Ὁ ἴδιος, ὡστόσο, ὡς οὐρανοδρόμος δὲν περιορίζεται στὴν

Τοῦ Ἀρχιμ. Ἰωὴλ Κωνσταντάρου

νὰ χωνέψουν τὰ παραδοσιακὰ φαγητὰ τῆς Ἑλληνικῆς κουζίνας. Ἀρκετὲς φορὲς μάλιστα, τὰ καλομαθημένα μας (μᾶλλον κακομαθημένα μας), δὲν εἶχαν κἂν διάθεση γιὰ τὸ σπιτικὸ φαγητὸ καὶ θὰ ἔπρεπε ὁ «ἔξυπνος» πατέρας καὶ ἡ «σύγχρονη» μητέρα, νὰ «σκάσουν τὸ γενναῖο» χαρτζιλίκι, ὥστε καὶ οἱ ἴδιοι νὰ ἀποφύγουν τὶς «γκρίνιες» ἀλλὰ καὶ τὰ «κακομαθημένα» νὰ χορτάσουν ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ μὴ ἐξαιρετέες ἁλυσίδες ἑστιατορίων... Πόσο, ἀλήθεια, μᾶς στενοχωρεῖ τώρα, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κινήσουμε κἂν τὸ αὐτοκίνητο; Πόσο, πράγματι, μᾶς θλίβει, ποὺ δὲν ὑπάρχουν τὰ χρήματα γιὰ τὶς ἀσφάλειες, γιὰ τὰ καύσιμα, γιὰ τὰ ἀνταλλακτικά, καὶ γενικῶς τώρα, ποὺ δὲν ἔχουμε γιὰ τὰ ποικίλα ἔξοδα τοῦ ὀχήματος; Ἀλλὰ ἂς ρίξουμε καὶ πάλι μία σύντομη ματιὰ πίσω μας. Τί βλέπουμε πάλι; Βλέπουμε ὅτι στὶς «παλιὲς καλὲς ἡμέρες» δὲν μᾶς ἔφθανε τὸ ἕνα αὐτοκίνητο. Σὲ ἀρκετὲς μάλιστα τῶν περιπτώσεων, δὲν ἔφθανε οὔτε καὶ τὸ δεύτερο ὄχημα. Χρειάζονταν τόσα ὀχήματα, ὅσα καὶ τὰ μέλη τῆς οἰκογένειας, γιὰ νὰ μὴ ὁμολογήσουμε ὅτι χρειαζόταν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ τὸ τζὶπ τέσσερα ἐπὶ τέσσερα γιὰ τὸ κυνήγι (δηλ. γιὰ νὰ δείξουμε τὰ συμπλέγματα εἴτε σαδισμοῦ, εἴτε κατωτερότητας), ἀλλὰ καὶ γιά... Τώρα βεβαίως μᾶς βολεύει παραπάνω ἀπὸ ἄνετα ἡ δημόσια συγκοινωνία καὶ σὲ λίγο θὰ εἴμαστε εὐχαριστημένοι, ἐὰν θὰ μποροῦμε νὰ καταβάλουμε καὶ αὐτὰ τὰ ἁπλὰ εἰσιτήρια στὴν ἀστικὴ συγκοινωνία. Νὰ ἐπισημάνουμε ἄλλη πτυχή, ποὺ δικαιολογεῖ τὸ οἰκονομικό μας κατρακύλισμα; Ἂς ἀγγίξουμε καὶ αὐτὴ τὴν πληγή, διότι ἐδῶ φέρει καὶ ἡ Ἐκκλησία μερίδιον εὐθύνης. Πόσοι καὶ πόσες πήγαιναν σὲ μυστήρια (Γάμων – Βαπτίσεων) καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀγοράσουν ἢ νὰ φτιάξουν καινούργια καὶ πανάκριβη ἐνδυμασία (Ἐνδυμασία, ποὺ ἀναδείκνυε ὄχι τὴν προσωπικότητα, ἀλλὰ ποὺ καταντοῦσε τὸν ναὸ «πασαρέλα»). Βλέπετε, «δὲν ἔπρεπε» νὰ ἐμφανιστοῦν οἱ κύριοι καὶ οἱ κυρίες μὲ ἐνδυμασία, ποὺ εἶχε ἤδη φορεθεῖ. Καὶ τὸ πλέον τραγικὸ εἶναι ὅτι, ἐὰν χρειαζόταν μετὰ ἀπὸ λίγο νὰ παραστοῦν σὲ ἄλλο μυστήριο (κοινωνικὸν γεγονὸς γάρ), θὰ ἔπρεπε ἐξ ἀρχῆς νὰ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους στὴν «πασαρέλα» μὲ καινούργιο σύνολο (μᾶλλον ξεγύμνωμα), ποὺ τοὺς καταντοῦσε ὡς τὰ παλαιὰ κινητὰ κρεοπωλεῖα, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ὅτι ἔφτανε κανεὶς νὰ ἀηδιάσει τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

Νὰ ἐπεκταθοῦμε τώρα φίλοι μου καὶ στὸ πρόβλημα τοῦ λεγομένου δανεισμοῦ, ποὺ τεχνηέντως βεβαίως ἐπέβαλαν οἱ τράπεζες καὶ οἱ ποικίλοι γνωστοὶ – ἄγνωστοι «μεγαλοκαρχαρίες»; Ὅλοι λίγο ἕως πολύ, ἐὰν δὲν ἔχουμε πέσει σ᾽ αὐτὴ τὴν παγίδα, γνωρίζουμε ἀπὸ φιλικὰ καὶ συγγενικὰ πρόσωπα τὸ δράμα τῶν τραπεζικῶν κατασχέσεων. Τί νὰ σημειώσουμε τώρα ἐπάνω σ᾽ αὐτό; Καλύτερα ἂς μὴ σχολιάσουμε τίποτε. Μᾶλλον νὰ θρηνήσουμε χρειάζεται. Ἀλλὰ «πόθεν ἄρξομαι θρηνεῖν»; Βεβαίως, ἴσως κάποιος νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι δὲν συνέβαιναν ὅλα αὐτὰ (δηλ. οἱ καταχρήσεις καὶ ἡ ἀσέβεια), ποὺ ἀναφέραμε πιὸ πάνω, σὲ ὅλους. Ναί. Δὲν συνέβαιναν στὸν ἴδιο βαθμὸ σὲ ὅλους, ἀλλὰ δυστυχῶς στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ καὶ κατ᾽ ἀναλογίαν βέβαια, συνέβαιναν σὲ ὅλους. Οἱ ὁρισμένες ἐξαιρέσεις, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὸν κανόνα. Τὸν κανόνα ὅτι «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν» Καὶ εἶναι ἀνάγκη, θὰ μᾶς κάνει καλό, νὰ ὁμολογήσουμε ξεκάθαρα ὅτι ὁ τρόπος ζωῆς τῶν τελευταίων ἐτῶν μᾶς εἶχε ὁδηγήσει στὸ μὴ περαιτέρω. Ἰσχύει πλέον τώρα ὁ λόγος τοῦ Πυθαγόρα «Δεῖ εἰσιέναι εἰς τὰς πόλεις, πρῶτον μὲν τρυφήν. Εἶτα κόρον. Ἔπειτα δὲ ὕβριν. Μετὰ δὲ ταῦτα ὄλεθρον». Ἑπόμενο δὲ εἶναι φίλοι μου, μετὰ ἀπ᾽ αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, γιὰ τὰ ὁποῖα «ἴσασιν οἱ μεμυημένοι» δηλ. ὅλοι οἱ Ἕλληνες, νὰ λειτουργοῦν ὄχι μόνο οἱ οἰκονομικοὶ ἀποκλεισμοὶ μαζὶ μὲ τὸ Δ.Ν.Τ., ἀλλὰ καὶ τὰ «κουρέματα» καὶ ὁσονούπω ἔρχονται καὶ τὰ «ξυρίσματα» ἀλλὰ καὶ ὁ «γδαρμὸς» ἐκ τῆς τυραννίας... Ἀλλ᾽ αὐτό, ποὺ ἐν προκειμένῳ μᾶς ἐνδιαφέρει, εἶναι ὅτι ἐκτὸς τῶν «ἀντικειμενικῶν» κριτηρίων καὶ τῶν Εὐρωπαϊκῶν περιορισμῶν, ποὺ λειτουργοῦν, τὰ ὁποῖα αἰσθανόμαστε «καλὰ» καὶ ἄνευ ἀμφιβολίας, θὰ τὰ αἰσθανθοῦμε ἔτι πλέον «καλύτερα» στὴν «καμπούρα» μας, αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι ὅτι καὶ στὴν περίπτωση αὐτή, λειτουργοῦν οἱ λεγόμενοι Πνευματικοὶ Νόμοι. Οἱ νόμοι αὐτοί, τοὺς ὁποίους λησμονοῦμε στὴ ζωή μας, ἀλλὰ ποὺ ἂν τοὺς ἀποδεχθοῦμε, ὅπως πρέπει καὶ ἐλεύθερα, δηλ. ἐν μετανοίᾳ, τελικῶς λειτουργοῦν ἀνασταλτικὰ ὡς πρὸς τὸ κακὸ καὶ τὴν ἁμαρτία καὶ μᾶς βοηθοῦν, ὥστε νὰ ξαναμποῦμε στοὺς σωστοὺς ρυθμοὺς στὴ ζωή μας. Πιὸ ἁπλά, μᾶς κάνουν οὐδέποτε νὰ χάνουμε ἀπὸ τὴν συνείδησή μας ὅτι ὁ Θεὸς δὲν παραιτεῖται τῶν δικαιωμάτων Του. Μᾶς βοηθοῦν τώρα στὴν τραγικὴ κατάσταση, ποὺ βρισκόμαστε ὡς κοινωνία καὶ Ἔθνος νὰ ξαναβροῦμε τὸν λησμονημένο λόγο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος... Μᾶς ὑπογραμμίζουν ὅτι ὁ κάθε πιστὸς χριστιανὸς θὰ πρέπει νὰ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

κοινὴ λογικὴ καὶ στὶς συνήθειες τοῦ ἐφήμερου κόσμου. Κινεῖται μὲ ἄλλους ρυθμούς, ξεπερνώντας κάποτε καὶ τὰ ὅρια τῆς ἀντοχῆς του. Εἶναι ὁ ταπεινὸς ἀγωνιστής, ποὺ ἔχει φιλότιμο καὶ δύναμη ἐκ Θεοῦ. Θὰ κλείσω τοῦτο τὸ κείμενο μὲ ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Γέροντος Παϊσίου, ὁ ὁποῖος διακρινόταν γιὰ τὴν αὐταπάρνησή του. Διηγεῖται λοιπὸν ὁ Γέροντας: «Μιὰ φορὰ ποὺ πήγαινα ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα ἀπὸ τὴν Ἱ. Μονὴ Σταυρονικήτα στὸ κελὶ τοῦ Παπα–Τύχωνα –τὸ ἑτοίμαζα τότε, γιὰ νὰ μείνω ἐκεῖ– μὲ σταμάτησε στὸν δρόμο κάποιος, ποὺ εἶχε πολλὰ προβλήματα. Στάθηκα ὄρθιος, φορτωμένος μὲ τὸν τουρβᾶ γεμάτο πράγματα καὶ τὸν ἄκουγα· ψιχάλιζε κιόλας. Νύχτωσε καὶ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.


Σελὶς 4η

ΤΟ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΧΩΡΙΟΝ ΤΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ

Ἀνατολικά ἀπό τή Βηθλεέμ τῆς κεντρικό κοινοτικό Ἱ. Ναό τῶν Ἁγί- ας Γραφῆς, ἐπίσης συζητοῦν καί Ἰουδαίας (τοῦ δεύτερου, κατά σει- ων Προπατόρων, τό παρεκκλήσιο ἀναλύουν σύγχρονα κοινωνικά ρά, μεγαλύτερου προσκυνηματι- τοῦ Φρέατος (=Πηγαδιοῦ) τῆς Πα- προβλήματα, πού τίς ἀπασχολοῦν κοῦ τόπου τοῦ Χριστιανισμοῦ) καί ναγίας (Μπίρ Σίντα) καί τήν Ἱερά ὡς γυναῖκες (μητέρες, συζύγους, σέ ἀπόσταση δύο μόλις χιλιομέ- Μονή–Προσκύνημα τῶν Ποιμένων, ἀδελφές κ.ἄ.), δίνοντας λύσεις καί τρων ἀπό τήν πόλη, βρίσκεται τό μετόχι τῆς Ἱερᾶς Λαύρας τοῦ Ἁγίου παίρνοντας ὁδηγίες πάντοτε μέσα χωριό τῶν Ποιμένων, τό ὁποῖο εἶναι Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου. Οἱ τρεῖς ἀπό τό πρίσμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. γνωστό καί μέ τό ἀραβικό του ὄνο- αὐτοί Ἱ. Ναοί εἶναι ἀνοιχτοί κάθε μέἩ Σχολή τῶν Ποιμένων, μέ δυρα, ἀπό τό πρωί ἕως τό ἀπόγευμα, ναμικότητα 600 παιδιῶν, εἶναι τό μα, Beit Sahοur (=Μπέτ Σαχούρ). Τό xωριό τῶν Ποιμένων (Beit γιά νά μπορεῖ ὁ πιστός νά ἔρχεται ἐκπαιδευτικό καί ἐπιμορφωτικό κόSahour), καθώς καί ὅλη ἡ γύρω πε- νά ἀνάβει τό κερί του, νά προσεύ- σμημα τοῦ χωριοῦ τῶν Ποιμένων. Ἐκεῖ τὰ παιδιά διδάσκονται δινή ἔκταση, εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μέ τήν ἀποκά- Τοῦ Ἀρχιμ. Ἰγνατίου, Ἡγουμένου ὅλα τὰ μαθήματα στήν ἀραβιλυψη τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἱ. Μονῆς τῶν Ποιμένων, Βηθλεέμ κή, πού εἶναι καί ἡ μητρική τους γλώσσα. Ἰδιαίτερη Θεανθρώπου Χριστοῦ, ἀπό ἄγγελο Κυρίου «ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν χεται, ἀλλά καί νά βλέπει τήν ἐκκλη- ἔμφαση δίνεται στή διδασκαλία σήμερον Σωτήρ, ὅς ἔστι Χριστός σία σάν τό σπίτι του. Εἶναι ἐξίσου τῶν θρησκευτικῶν (Ὀρθοδόξου Κύριος, ἐν πόλει Δαυΐδ» (Λουκ. β΄ σημαντικό, στίς ὅποιες προσπάθει- κατηχήσεως) καί τῆς ἑλληνικῆς, ὡς 11), στούς ποιμένες (=βοσκούς) οἱ ές μας, νά μάθει ὁ κόσμος νά βλέ- δεύτερης γλώσσας. Στή Σχολή τῶν ὁποῖοι ξαγρυπνοῦσαν φυλάγοντας πει τήν ἐκκλησία ὄχι μόνον ὡς φι- Ποιμένων λειτουργοῦν ὅλες οἱ τά ποίμνιά τους, στούς ἴδιους λανθρωπικό ὀργανισμό, ἀλλά ὡς βαθμίδες τῆς πρωτοβάθμιας (Νηαὐτούς ἀγρούς. Ὅταν εἶδαν πλῆ- κάτι πολύ βαθύτερο, μέ πνευματική πιαγωγεῖο, Δημοτικό) καί τῆς δευθος ἀγγέλων Κυρίου νά ψάλλουν καί σωτηριολογική διάσταση καί, τεροβάθμιας (Γυμνάσιο, Λύκειο) ἐκπαίδευσης. τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί ταυτόχρονα, πολύ οἰκεῖο. Καί μέσα ἀπό τό μυστήριο τῆς γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» Ἀρκετά ἀπό τά ἔσοδα, πού προ(Λουκ. β΄14), οἱ ποιμένες «ἦλθον ἐξομολογήσεως, πού εἶναι ἰδιαίτε- έρχονται ἀπό τόν προσκυνηματικό σπεύσαντες…» (Λουκ. β΄ 16), γιά νά ρα δύσκολο ἐδῶ σὲ αὐτά τά μέρη, τουρισμό καί τίς διάφορες συνδροπροσκυνήσουν τό Θεῖο Βρέφος νά μπορεῖ κανείς νά στηριχθεῖ ἀκό- μές ἤ δωρεές διατίθενται στό φικαί, στή συνέχεια, «ὑπέστρεψαν οἱ μα περισσότερο, διότι εἶναι τό μυ- λανθρωπικό ἔργο μέ χρηματικά ποιμένες δοξάζοντες καί αἰνοῦν- στήριο τῆς σωτηρίας, τῆς κατηχή- βοηθήματα σέ ἀπόρους, σέ ὀρφασεως, τῆς κάθαρσης, τῆς μετανοί- νά (Cultural Centre for the Palestinian τες τόν Θεόν…» (Λουκ. β΄ 20). Ἀπό τούς ταπεινούς αὐτούς ποι- ας, τῆς θεραπείας τῆς ψυχῆς, εἶναι child), σέ καρκινοπαθεῖς, ἀκόμα στό μένες πῆρε τό ὄνομά του αὐτός ὁ τό φιλάνθρωπο καί ποιμαντικό μυ- γηροκομεῖο (Elderly Care Centre Beit τόπος, ὁ ὁποῖος ἀπό τόν 4ο μ.Χ. στήριο τῆς Ἀγάπης καί τῆς Πρόνοι- Sahour), στόν σύλλογο ἀναπήρων (Disabled), σέ νοσοκομεῖα, σέ κλινιαἰῶνα καί μετά καθιερώθηκε ὡς ας τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἱερεῖς τοῦ χωριοῦ προσπα- κές, καθώς καί σέ ἄλλα φιλανθρωἱερός προσκυνηματικός χῶρος (Ἱερό Προσκύνημα τῶν Ποιμένων), θοῦν νά ἀνταποκριθοῦν στήν ποι- πικά ἱδρύματα. Μέσα σέ ὅλα αὐτά, γιά ὅλους ὅσους ἐπισκέπτονταν μαντική μέριμνα μέσα ἀπό τή Θεία μέσα σέ ὅλο αὐτό τό ἔργο, περιΛατρεία (μέ θεῖες λειτουργίες, μυ- λαμβάνεται καί ἡ δωρεάν διανομή τήν Ἁγία Γῆ. Σήμερα, τό xωριό τῶν Ποιμένων στήρια, ἁγιασμούς, εὐχέλαια, σα- ἐντύπων καί βιβλίων, ἐκκλησιαστιἀποτελεῖ μία μεγάλη Χριστιανική ραντισμούς, ἐκδημίες, ἐγκαίνια κῶν περιοδικῶν (Φῶς Χριστοῦ), ἑβκοινότητα μέ 13.255 κατοίκους, κ.ἄ.), ἀλλά καί μέ συγκεντρώσεις δομαδιαίων καί μηνιαίων, καθώς ἀπό τούς ὁποίους τό 80% εἶναι Χρι- νεολαίας (Sabiba), μέ κατηχητικά ἐπίσης ἡμερολογίων, εἰκόνων, γραστιανοί καί τό 20% μουσουλμάνοι. σχολεῖα, καί μέ παιδικές καί νεανι- φικῆς ὕλης, ἀλλά καί παιχνιδιῶν, ζαΟἱ περισσότεροι ἀπό τούς Χριστια- κές κατασκηνώσεις κατά τούς θε- χαρωτῶν κ.ἄ. Τά ὅποια χρηματικά βοηθήματα νούς εἶναι ἀραβόφωνοι Ὀρθόδοξοι ρινούς μῆνες. Τό Κατηχητικό Σχολεῖο τοῦ χω- ἀπό τήν Ἑλλάδα δέν διατίθενται (Rum Orthodox, ὅπως λέγονται). Ἡ ποιμαντική διακονία καί μέρι- ριοῦ, τό ὁποῖο διευθύνει ἡ κ. Κατε- μόνο σέ ἐξωραϊσμούς καί ἀνακαιμνα δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση σέ ρίνα Χούρη, μέ τή βοήθεια 4–5 νίσεις Ἱ. Ναῶν καί Μονῶν, ἀλλά καί αὐτά τά μέρη, τή στιγμή πού ἀρκε- ἀκόμα κατηχητῶν, ἀριθμεῖ περίπου στήν πνευματική ἀνακαίνιση ψυτά δόγματα καί ἔθνη ἔχουν κατα- 200 παιδάκια. Τό ἔργο, πού ἐπιτελεῖ χῶν καί ἀναγκῶν τοῦ ἀραβόφωνου κλύσει τήν Ἁγία Γῆ. Δέν παύει εἶναι ἰδιαίτερα σημαντικό, διότι μέ- Ὀρθοδόξου ποιμνίου μας. Μέσα ἀπό τό κήρυγμα, ἀπό τόν ὅμως τό πνευματικό ἔργο τῆς Σιω- σα ἀπό τήν ὑγιαίνουσα πνευματική νίτιδας Ἐκκλησίας νά εἶναι εὐρύ- διδασκαλία θά βοηθηθοῦν τά παι- Λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἔμπρακτα τατο, πολύμοχθο, δύσκολο, κοπια- διά, ἀπό τήν τρυφερή αὐτή ἡλικία, μέ τήν παροχή ὑλικῆς βοήθειας γιά νά δημιουργήσουν βαθιές προσπαθοῦμε νά συμπαρασταθοῦστικό, τεράστιο. με σέ κάθε πόνο, σέ κάθε δυσκολία «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐρ- ὑγιεῖς πνευματικές ρίζες. Ἡ Κατηχητική Παρέα τῆς Νεο- ἤ ἄγνοια, μέ τή συμμετοχή καί τήν γάται ὀλίγοι». Καταβάλλονται συνεχεῖς καί ἄοκνες προσπάθειες γιά τήν λαίας (Σαμπίμπα) ἀποτελεῖται ἀπό οὐσιαστική συμπαράστασή μας στά ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν (λειτουρ- περίπου 90 νέους καί νέες, ἡλικίας ὅποια προβλήματα τοῦ ποιμνίου γικῶν, φιλανθρωπικῶν, ἁγιαστικῶν) ἀπό 15 ἕως 25 ἐτῶν. Στίς τακτές μας, ψυχικά καί σωματικά. «Τίς τοῦ ποιμνίου μας. Ἐπειδή ὅμως τό συναντήσεις τους ἀσχολοῦνται μέ ἀσθενεῖ καί οὐκ ἀσθενῶ…» (Β΄ Κοποίμνιό μας δέν ὁμιλεῖ τήν ἑλληνική τή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μέ ριν. ια΄ 29). Τό Ἱερό Εὐαγγέλιο μᾶς προστάγλώσσα ἀπαιτεῖται ἀπό ὅλους ἐμᾶς, συζητήσεις θεολογικοῦ περιεχομέτούς Ἕλληνες Ἁγιοταφίτες Πατέ- νου, μέ ἀνάλυση θρησκευτικῶν θε- ζει ὅλα αὐτά νά γίνονται «…ἐν τῷ ρες, νά μαθαίνουμε καί νά ὁμιλοῦμε μάτων, ἀλλά καί μέ διάφορες πολι- κρυπτῷ», ἀλλά ἐπειδή στίς μέρες τήν ἀραβική γλῶσσα, γιά νά μπο- τιστικές ἐκδηλώσεις, κάποιες φο- μας μερικοί θεωροῦν ὅτι δέν γίνεται πλέον καθόλου ἔργο Χριστοῦ, ροῦμε νά ἀνταποκριθοῦμε, ὅσο τό ρές καί παραδοσιακές. Ὁ Κύκλος τοῦ Εὐαγγελίου τῶν πρός Δόξαν Θεοῦ καί διαβεβαίωση δυνατόν καλύτερα στό πολυμέτωπο ποιμαντικό καί ἐκπαιδευτικό ἔργο Κυριῶν ἀποτελεῖται ἀπό 80 κυρίες, ἐμεῖς πρέπει νά προβάλλουμε αὐτό τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχεί- στίς ὁποῖες κάνει τακτικές συνά- τό ἐλάχιστο μέχρι νά γίνει μέγιστο. ξεις ὁ π. Χρῆστος Μίσλεχ. Κατά τή Εἴθε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριου μας τῶν Ἱεροσολύμων. Τό χωριό τῶν Ποιμένων ἔχει διάρκεια αὐτῶν τῶν συνάξεων στός νά μᾶς ἐνισχύσει πρός αὐτήν τρεῖς Ὀρθόδοξους Ἱ. Ναούς. Τόν ἀσχολοῦνται μέ τή μελέτη τῆς Ἁγί- τήν κατεύθυνση. Ἀμήν.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΚΑΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

Κοινὴ ἡ διαπίστωση, ὅτι ἡ γλῶσσα μας κακοποιεῖται – δολοφονεῖται. Τὸ ξεχαρβάλωμα ξεκίνησε ἀπὸ γνωστὸν ἀνεκδιήγητο, πρώην ὑπουργὸ Παιδείας! Στὰ δυσμὰς τοῦ βίου του ὡμολόγησε σὲ συνέντευξή του ὅτι δὲν περίμενε νὰ ἐπιφέρει τέτοιου εἴδους σύγχυση στὸ λαὸ ἡ κατάργηση τῆς διδασκαλίας τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ – γενικὴ χρήση τῆς πλέριας δημοτικῆς! Τί σημαίνει τοῦτο; Πόσον ἄσχετοι ἢ ἐπιτήδειοι – ὕπουλοι καλοῦνται κατὰ καιροὺς νὰ χειρισθοῦν ζητήματα τοῦ κράτους, ὑψίστης σημασίας διὰ τὴν ζωὴ τοῦ Ἔθνους! Τί ἀκοῦμε καθημερινῶς ἀπὸ στόματα ὑπευθύνων καὶ μή, στὶς τηλεοράσεις καὶ τὰ ραδιόφωνα; Ὅ,τι τὸ γελοῖο, τὸ αἰσχρό, τὸ ἄχρηστο. Ἐκτοξεύονται ἐκφράσεις καὶ τοῦ πεζοδρομίου – τοῦ ὑποκόσμου, χωρὶς ντροπὴ καὶ ἀνεμπόδιστα! Καμμία εὐθύνη ἀπὸ κανένα ὅσον ἀφορᾶ στὸ χειρισμὸ τῆς γλώσσης καὶ τοῦτο γιὰ τελεία ἰσοπέδωση – ἐξαφάνισή της. Συνεχίζεται ἐπὶ χρόνια ἡ ἰδία τακτική. Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατί, ἄνθρωποι μὲ τίτλους (καὶ πανεπιστημιακοὺς) καὶ ἄλλοι ἀξιωματοῦχοι τοῦ κράτους ἢ ἀκόμη –φεῦ– καὶ ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες, τολμοῦν στὸ ἔνοχο καὶ ἐγκληματικὸ γυαλί καὶ στὸν ἡμερήσιο τύπο νὰ ἐκφράζονται μὲ ἀσέβεια· νὰ προσβάλουν δηλαδὴ τὴν μεγαλύτερη δύναμη τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν γλῶσσα τῆς πατρίδος τους, τὸ θεῖο αὐτὸ δῶρο στὸν κόσμο; Τὸ «νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» τοῦ Χριστοῦ μας, στοὺς Ἕλληνες ἀπευθύνεται, καὶ εἶναι τοῦτο ὑψίστη τιμὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ὅπου γῆς. Ἐδέχθησαν οἱ πρόγονοί μας τὸ μήνυμα. Διὰ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ἁπλώθηκε σιγά – σιγὰ παντοῦ στὴ γῆ. Ὅσοι νεο–Ἕλληνες γκρεμίζουν – ἰσοπεδώνουν τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ – τὴ γλῶσσα του, συνειδητοποιοῦν ὅτι κάμνουν ἀγῶνα διὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ Ἔθνους; Ὄχι δυστυχῶς. Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς ἐνδεικτικὰ ἀναφέρονται ἐκφράσεις, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὸ κοινὸ αἴσθημα. Σκοπὸς τοῦ παρόντος ἄρθρου δὲν εἶναι ἡ προσβολὴ προσώπων ἀλλὰ ἡ ἀφύπνιση.

Ἀκατανόητα

· Γίνεται συζήτηση σὲ μεγάλο κανάλι σχετικῶς μὲ θέματα Αἰγαίου καὶ ἀκούεται ἡ φράση· «τὸ θέμα ἔχει ἠρεμήσει», δηλαδὴ ἀερολογία! Φράση γιὰ γέλοια ἢ καὶ γιὰ κλάματα! Νὰ φαντασθεῖ κανείς ὅτι αὐτὴ τὴ συζήτηση τὴν παρακολουθεῖ λαὸς πολύς! Τί νὰ διδαχθεῖ ἀπὸ τέτοια φροῦτα ἀγραμμάτων; · Ἀπὸ ἄλλο κανάλι στὸ ὁποῖο συζητοῦν «γραμματιζούμενοι» ἀκοῦ -

νε οἱ ἀκροαταί· «Δὲν ἔχουμε κάμει οὔτε ὑπόνοια». Ἀλήθεια, γίνεται ἡ ὑπόνοια; Ὤ τῆς ἀνοησίας τὸ ἀνάγνωσμα! · Ἀπὸ μεγαλοδημοσιογράφο, ὁ ὁποῖος τὸ «παίζει» σοφὸς σὲ ὅλα, ἀκοῦμε· «Θυμᾶμαι στὰ αὐτιά μου»,

Τοῦ κ. Ἀριστοτέλους Παύλου

δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πόλη ἔρχομαι… Ἐπιτρέπεται νὰ ἐκφραζόμαστε ἐνώπιον πλήθους λαοῦ καὶ νὰ τοῦ σερβίρουμε ἀνοησίες; Τότε γιατὶ μᾶς πληρώνει; · Ὑπεύθυνος σὲ θέματα ἐπιχειρήσεων, διδάσκει σὲ ὑποψηφίους ἐπιχειρηματίας καὶ μεταξὺ ἄλλων τοὺς λέγει: «Πιάνει τὰ βασικὰ ζητήματα». Πιάνονται τὰ ζητήματα; «Σοφὸν τὸ σαφές», λέγει ὁ λαὸς μας.

Λαϊκίστικα

Βουλευτὴς (γυναίκα), σὲ μεγάλο κανάλι ἐκστομίζει τὴ φράση· «Οἱ μερικὰ ἀπασχολούμενοι». Γιατί, παρακαλῶ, μερικὰ καὶ ὄχι μερικῶς; Τὸ μερικὰ εἶναι Ἑλληνικὸ καὶ τὸ μερικῶς ξενόφερτο; Τί φοβεῖται ἡ ὑψηλόβαθμος, μήπως κατηγορηθεῖ γιὰ καθαρευουσιάνα καὶ ἀποφεύγει τὸ «μερικῶς»; Μὰ εἶναι μορφωμένη – γραμματισμένη. Οἱ μορφωμένοι φακοποιοῦν – παραμορφώνουν τὴ γλῶσσα; Ὁμιλοῦν ἀνεύθυνα; Τὸ δυσάρεστον εἶναι ὅτι καὶ θεολόγοι – πανεπιστημιακοὶ συντονίζονται στὸ ἴδιο μῆκος κύματος! Τί λέγει ἕνας; «Μόνο στὴν περίπτωση τῆς ὀρθὰ λειτουργούσης συναλληλίας». Τί σχέση ἔχει τὸ «ὀρθά» μὲ τὴν λογία λέξη «λειτουργούσης, καὶ συναλληλίας»; Μὲ τὸ «ὀρθῶς» ταιριάζουν. Τὸ ἀπέφυγε καὶ τοῦτο, γιὰ νὰ μὴ παρεξηγηθεῖ ἀπὸ τοὺς δημοτικιστάς. Ἔτσι τὴ φράση τὴν ἔκαμε ἀγνώριστη. Τί νὰ κάμνουμε! Πρέπει νὰ πᾶμε μὲ τὴ μόδα τοῦ λαϊκισμοῦ οἱ πάντες! Ἕνα ἀκόμη δεῖγμα γραφῆς τοῦ ἰδίου καθηγητοῦ· «Ἡ θεσμοθέτηση τῆς ἐκκοσμικεύσεως συνέβη καθολικὰ στὴ Δύση καὶ μερικὰ στὴν Ἀνατολή». Ἡ φρασιολογία αὐτὴ δὲν σημαίνει ἐκκοσμίκευση; Κατὰ τί διαφέρει ἀπὸ τὴ φράση τῆς κουλτουριάρας βουλευτίνας – πολιτικάντη; Αὐτὴ ἔχει λόγους νὰ λαϊκίζει. Ὁ Πανεπιστημιακός, γιατὶ τὸ πράττει; Γιατὶ τὴν ἀντιγράφει; Ἕ νας ἄλλος πανεπιστημιακὸς – θεολόγος γράφει· «Οἱ θεολογικὲς σχολὲς ὡς ἔχουν ἐνοχλοῦν κάποιους ἐντὸς τῶν κόλπων τους, κάποιους κύρια ἐντὸς αὐτῶν». Γιατὶ «κύρια» καὶ ὄχι κυρίως; Τὸ ἐντὸς καὶ τὸ ἐκτός, εἶνα δημοτική; Τὸ κύρια, εἶναι πλέρια δημοτική. Γιατὶ τέτοια σύγχυση στὸ λόγο; Ἀπὸ ἐξυπνάδα, ἀπὸ ἁπλότητα λόγου; · Ἀρχηγὸς κόμματος, στὴν Ἀθήνα χρόνια ζώντας, λέγει τὴ λέξη· «συζητιέται» (τὸ πρᾶγμα). Ὁ λαὸς λέγει· «συζητεῖται». Μόρφωση δὲν

ἔχει, πρωτευουσιάνος δὲν εἶναι; Γιατὶ γελοιοποιεῖται, πέφτει «χαμηλά» στὰ μάτια τοῦ λαοῦ; Ὁ λαὸς φταίει, ὅταν ἀπαξιώνονται οἱ πολιτικοὶ καὶ μὲ τὸ ρηχὸ λεξιλόγιό τους; Ὁ λαὸς ἔχει πάντα δίκαιο.

Γιατὶ χωρὶς αὐξήσεις;

Ὑπάρχουν λέξεις τὶς ὁποῖες χρησιμοποιεῖ ὁ πολὺς κόσμος καὶ τὶς παραποιοῦν – ἀλλοιώνουν κάποιοι ἔξυπνοι, ὁπότε πᾶνε κόντρα στὶς ἐπιθυμίες του ἢ καὶ προκαλοῦν τὸ κοινὸ αἴσθημα. · Σὲ ἕνα περιοδικὸ (ἐν πολλοῖς ἐκκλησιαστικὸ) διαβάζουμε· «Μὲ τὸ θάνατό Του καὶ τὴν Ἀνάσταση ἐνίκησε τὸ Σατανᾶ καὶ κατάστησε δυνατὴ τὴν πνευματικὴ σωτηρία». Ἐκκλησιαστικὸ περιοδικὸ καὶ λαϊκίζει πιὸ πολὺ ἀπὸ τοὺς πολιτικούς; Κατάστησε τὴ σωτηρία; Γιατὶ ὄχι κατέστησε τὴ σωτηρία; Οὔτε οἱ ἀγράμματοι στὴν Ἀθήνα δὲν ἐκφράζονται ἔτσι ἀσύνετα! · Λέγει ἡ δημοσιογράφος (σὲ ἑλληνικὸ κανάλι)· «Τὸ ἐργοστάσιο στὴν Ἔδεσσα ἄκμασε». Δὲ γνωρίζει ἡ σοφὴ αὐτὴ διάνοια ὅτι ὁ λαὸς λέγει· «παρήκμασε»; Μπορεῖ νὰ κάμει χρήση κάποιας ἄλλης λέξεως. Ποῦ ἡ εὐθύνη διὰ τὴν διάσωση τῆς γλώσσης; Κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ αὐθαιρετεῖ. Ἡ βάναυση παραποίηση, ἐξευτελίζει. Ὁ λαϊκισμὸς δὲν περιποιεῖ τιμὴν σὲ κανέναν μας. · Τί λέγει ὁ παριστάμενος σὲ συζήτηση (σὲ κανάλι); «Ὁ ὑπουργὸς νὰ πεῖ, ἀπότυχα, γειά σας, στὴ συζήτηση τοῦ νόμου» (περὶ καπνίσματος). Τί λέγει ὁ λαός, πεπωρωμένε, ἐμπαθῆ δημοσιογράφε; Τὸ γνωρίζεις πολὺ καλά. Ἁπλῶς τὸν στραβώνεις μὲ τὸ νὰ μὴ λέγεις «ἀπέτυχα». Κακοποιεῖς τὴ λέξη ἐσκεμμένως καὶ εἶναι τοῦτο ὕπουλο!

Γιατὶ ἡ ἄγνοια;

· Ἀκοῦμε δημοσιογράφο νὰ λέγει: «Οἱ χῶρες οἱ ὁποῖες εἰσαγάγουν προϊόντα». Καλέ μου δημοσιογράφε· «εἰσαγάγουν ἢ εἰσάγουν»; Τόση ἄγνοια, τόση τύφλα; · Σὲ μεγάλο κανάλι ἀκούεται ἡ ἔκφραση· «Μία τέτοια ἐπιλογὴ θὰ ἦταν ἐπιβλαβές». Ἄλλος «ἐγγράμματος», «ἐὰν ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου εἶναι ἀνεπαρκή», εἶναι τριτόκλιτα καὶ τὰ δύο. Χαῖρε βάθος ἀμέτρητον ἀγραμματοσύνης! · Ἀπὸ δημοσιογράφο ἐπίσης· «τῆς διεξαχθείσας». Τὸ ὀρθὸ «τῆς διεξαχθείσης». Χρειάζεται μελέτη, ὁπωσδήποτε, ὄχι ραχάι, ὄχι τεμπελιά! Ἀγράμματοι, δημοσιογράφοι στὸ γυαλί; Μέχρι πότε; · Μεγαλοδημοσιογράφος ἀκούεται νὰ λέγει· «Θὰ πᾶμε γιὰ μία ἀναδιάρθρωση κακιά». Ἀγνοεῖ τὴ λέξη «κακὴ» ἢ τὸ παίζει προλετάριος, παιδὶ τοῦ λαοῦ ἀδικημένο ἀπὸ τὴν ζωή; Τί φταίει ὅμως ἡ κοινωνία νὰ ἀκούει ἀηδίες;

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΕΝ ΣΤΕΙΡΙΩ

ΝΕΑΝΙΚΑ Τὰ καρναβάλια εἶναι καθαρὴ ἀναβίωσις τῆς εἰδωλολατρίας!

Τὴν 7ην Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Λουκᾶ τοῦ ἐν Στειρίῳ. Ἀνωτέρω τοιχογραφία τοῦ Ἁγίου ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς.

Πατριάρχης Μόσχας πρός τόν Ἀντ. Σαμαρᾶν:

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΗ ΤΑ ΣΥΣΣΙΤΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ «Καμιά φορά ἡ πολιτική διαιρεῖ, ἀλλά ἡ θρησκεία πάντοτε ἑνώνει» ἐτόνισεν ὁ Πρόεδρος τῆς Ν.Δ

Προσφάτως ὁ Ἀρχηγός τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως κ. Ἀντώνιος Σαμαρᾶς ἐπεσκέφθη τήν Ρωσίαν καί εἶχε συζητήσεις μέ τόν νέον Πρόεδρον τῆς Χώρας κ. Πούτιν, ἀλλά καί μέ ἄλλους ἀξιωματούχους τοῦ Ρωσικοῦ Κράτους. Μέ τήν συνάντησιν αὐτήν εὐελπισθοῦν πολλοί ὅτι θά ἀναθερμανθοῦν αἱ Ἑλληνορωσικαί σχέσεις, αἱ ὁποῖαι ἐπάγωσαν κυριολεκτικῶς μετά τήν πτῶσιν τῆς Κυβερνήσεως τοῦ κ. Κων. Καραμανλῆ καί τήν ἀνάληψιν τῆς ἐξουσίας ὑπό τοῦ κ. Γ. Παπανδρέου. Κατά τήν διάρκειαν τῆς συναντήσεως τῶν κ.κ. Πούτιν καί Σαμαρᾶ συνεζητήθησαν αἱ μελλοντικαί προοπτικαί προωθήσεως τῆς ἐνεργειακῆς συνεργασίας, τό πρόγραμμα ἀποκρατικοποιήσεων καί ἰδίως αἱ πωλήσεις λιμένων εἰς ξένας χώρας ἤ εἰς ξένας ἐπιχειρήσεις. Ἐπίσης, ὡμίλησαν διά τούς ἀγωγούς Μπουργκάς-Ἀλεξανδρουπόλεως (ἔχει παγώσει ἐξ αἰτίας τῆς ἀρνητικῆς θέσεως τῆς Βουλγαρίας) ὡς καί διά διευκολύνσεις εἰς τούς Ρώσους τουρίστας, οἱ ὁποῖοι ταλαιπωροῦνται μέ τήν ἔκδοσιν βίζας. Κατά τήν ἐπίσκεψίν του εἰς τήν Ρωσίαν ὁ κ. Σαμαρᾶς συνηντήθη μέ τόν Πατριάρχην Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κύριλλον. Συμφώνως

Η ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΙΣ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ἐκεῖνος ἔλεγε – ἔλεγε συνέχεια. Ψιχάλα – ψιχάλα, εἴχαμε γίνει μούσκεμα. Κάποια στιγμὴ μοῦ ἦρθε ὁ λογισμός: «Πῶς θὰ βρῶ τὸ Καλύβι; Νύχτα, λάσπη, τὸ μονοπάτι δύσκολο, δὲν ἔχω φακό, ἀλλὰ πῶς νὰ τὸν διακόψω;». Τὸν ρώτησα ποὺ θὰ μείνη, μοῦ εἶπε σὲ ἕνα κοντινὸ Κελλί. Σταθήκαμε λοιπὸν ἐκεῖ μέχρι τὰ μεσάνυχτα. Μόλις χωρίσαμε καὶ πῆρα τὸ μονοπάτι, γλίστρησα κι ἔπεσα μέσα στὰ βάτα. Τὰ παπούτσια ἔφυγαν κάτω, ὁ τουρβᾶς πιάστηκε στὰ κλαδιά, τὸ ζωστικὸ μαζεύτηκε στὸ λαιμό. Δὲν ἔβλεπα τίποτα. Ὁπότε εἶπα: «Καλύτερα ἂς μείνω ἐδῶ καὶ ἂς ἀρχίσω τὸ Ἀπόδειπνο. Θὰ κάνω καὶ τὸ Μεσονυκτικὸ καὶ τὸν Ὄρθρο, θὰ φωτίση καὶ θὰ βρῶ τὸ Κελλί μου. Ἆραγε αὐτὸς ὁ καημένος θὰ βρῆ τὸν δρόμο του;». Μόλις ἔφθασα στὸ «Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου», ξαφνικά, ἕνα φῶς, σὰν προβολέας, φώτισε ὅλον τὸν λάκκο τῆς Καλιάγρας! Βρῆκα τὰ παπούτσια καὶ ξεκίνησα. Ὅλο τὸ μονοπάτι ἦταν μέσ᾽ στὸ φῶς. Ἔφθασα στὸ Καλύβι, βρῆκα καὶ τὸ κλειδὶ ἀπὸ τὸ λουκέτο, ποὺ ἦταν τόσο μικρὸ καὶ τὸ εἶχα βάλει σὲ τέτοιο μέρος πού, καὶ μέρα νὰ ἦταν, δύσκολα θὰ τὸ ἔβρισκα. Μπῆκα μέσα, ἄναψα τὰ καντήλια στὸ ἐκκλησάκι, καὶ τότε χάθηκε ἐκεῖνο τὸ φῶς. Δὲν χρειαζόταν ἄλλο!…». Θαυμάζουμε τὴ στάση τοῦ Γέροντα ἀπέναντι στὸν πάσχοντα ἀδελφό. Τὸν ἄκουγε ὑπὸ βροχὴν καὶ ἐπὶ ὧρες. Χάριν τοῦ ἀδελφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ πρόγραμμά του καὶ εἶχε νυχτερινὴ περιπέτεια. Δὲν ἦταν ὅμως μόνος. Ὁ Χριστὸς βρισκόταν κοντά του καὶ τὸ φανέρωσε μὲ τὸ θαυμαστὸ φῶς, ποὺ τοῦ ἔστειλε! Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης

πρός πληροφορίας τοῦ ἀρχισυντάκτου τοῦ πολιτικοῦ ρεπορτάζ τῆς ἑβδομαδιαίας οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἐφημερίδος «ΑΞΙΑ» κ. Τάκη Μουσσᾶ:

«Σημαντικές ἐπαφές εἶχε ὁ Ἀ. Σαμαρᾶς μὲ τὴ θρησκευτικὴ ἡγεσία τῆς χώρας. Σὲ ἐγκάρδιο κλίμα ἔγινε καὶ ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν Κύριλλο, ποὺ ἀποφάσισε νὰ συμβάλει στὸ ἀνθρωπιστικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας καὶ νὰ βοηθήσει τοὺς φτωχότερους πολίτες, ποὺ πλήττονται ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση. Ἤδη εἶπε ὅτι ἔχει ξεκινήσει ὁ συντονισμὸς τῶν ρωσικῶν φιλανθρωπικῶν ὀργανώσεων καὶ τῶν ἀντίστοιχων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας, “προκειμένου νὰ μπορέσει ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία νὰ συμμετάσχει σ᾽ αὐτὴν τὴν καλὴ πράξη παροχῆς βοήθειας σὲ ὅσους εἶναι ἐν ἀνάγκῃ στὴν Ἑλλάδα. Ὁ πρόεδρος τῆς Ν.Δ. εἶπε στὸν Πατριάρχη Κύριλλο: “Καμιὰ φορά ἡ πολιτικὴ διαιρεῖ, ἀλλὰ ἡ θρησκεία πάντοτε ἑνώνει”. Ὁ Ἀ. Σαμαρᾶς τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν “εὐαίσθητη”, ὅπως τὴ χαρακτήρισε, ἀπόφασή του, εἰδικὰ μετὰ τὴν ἀναφορὰ τοῦ Πατριάρχη στὶς βιντεοσκοπημένες εἰκόνες ἀνθρωπιστικῆς δραστηριότητας τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας -ποὺ λαμβάνει καθημερινὰ- καὶ ἰδιαίτερα στὰ συσσίτια. Μάλιστα, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος ἐπισήμανε ὅτι εἶναι συγκλονισμένος ἀπὸ τὴν κρίση καὶ γι᾽ αὐτὸ ἔχει δώσει τὴν εὐλογία του ἔτσι ὥστε νὰ συγκεντρώνονται χρήματα ἀπὸ τὴ Ρωσία, τὰ ὁποῖα θὰ χορηγηθοῦν γιὰ τὴν ὀργάνωση αὐτῶν τῶν συσσιτίων ἀπὸ τὴν Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία. “Σήμερα, πράγματι, περνᾶμε μία δύσκολη στιγμή, ἀλλὰ ἐλπίζουμε ὅτι, μέσα στὴν Εὐρώπη, ἡ Ἑλλάδα θὰ μπορέσει νὰ ἀντεπεξέλθει σύντομα στὶς μεγάλες δυσκολίες, ποὺ ἔχουν προκύψει, ἀλλὰ καὶ στὴ μεγάλη πρόκληση νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὴν κρίση ἀλώβητοι” δήλωσε ὁ Σαμαρᾶς. Μὲ δεδομένη τὴν ἀντὶδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιὰ τὴν προφυλάκιση τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπαιδίου Ἐφραίμ, ὁ Ρῶσος θρησκευτικὸς ἡγέτης δὲν θέλησε νὰ χαλάσει τὸ πολὺ καλὸ κλίμα καὶ χαρακτήρισε “πολὺ καλὲς” τὶς σχέσεις τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ἐκτιμώντας ὅτι ἔχουν πολὺ μεγάλη σημασία. “Πρόκειται γιὰ τοὺς πλέον γεροὺς δεσμούς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ συνδέουν τὶς χῶρες μας” ἀνέφερε».

ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΜΟΝΟΝ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ἔχει στὸ νοῦ του καὶ κυρίως νὰ βιώνει τὸ «τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλὰ τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια». Τέλος πάντων, φίλοι μου, καὶ γιὰ τὴν περίπτωση αὐτὴ τῆς οἰκονομικῆς ἀφαίμαξης καὶ τῆς ἐπιχείρησης τοῦ Ἐθνικοῦ στραγγαλισμοῦ, ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν οἱ «φίλοι καὶ σύμμαχοι», (φανταστεῖτε νὰ ἦταν καὶ ξεκάθαροι ἐχθροί μας), ἰσχύει ἡ γνωστὴ ρήση «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ». Εἴθε, ὅλοι μας νὰ λάβουμε τὸ μάθημά μας καὶ ἐν ταπεινώσει, ἀφοῦ καὶ πάλι ἀνακαλύψουμε τὶς ρίζες τῆς πονεμένης ρωμηοσύνης, μὲ λεβεντιά, νὰ ζήσουμε τὰ Ἑλληνοχριστιανικά μας Ἰδανικά! Υ.Γ.: Τὸ πόσο πλούσιος εἶσαι καὶ τὸ πόσο ἀξίζουν τὰ πλούτη σου, μετριέται μὲ τὸ πόσο ἀξίζεις, ὅταν χαθεῖ ὅλη ἡ περιουσία σου.

Τὰ καρναβάλια, ὡς γνωστὸν καλοί μου φίλοι, εἶναι συνυφασμένα μὲ τὶς ἀπόκριες κι αὐτὲς μὲ τὶς τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες τοῦ Τριωδίου1. Τί ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία μας νὰ γίνεται αὐτὲς τὶς τρεῖς πρῶτες ἑβδομάδες τοῦ Τριωδίου; Νὰ προετοιμαστοῦμε ὅσο γίνεται καλύτερα γιὰ τὴν εἴσοδό μας στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Γιὰ τὴν τόσο σημαντικὴ αὐτὴ περίοδο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων, τῆς κατάνυξης, τῆς περισυλλογῆς, τῆς ἐγκράτειας, τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μετάνοιας. Γιὰ τὴν περίοδο ἐκείνη ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν πνευματικὸ ἑορτασμὸ καὶ τὴ βίωση τοῦ Θείου Πάθους καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Γιʼ αὐτὸ καὶ στὶς τρεῖς πρῶτες αὐτὲς ἑβδομάδες τῆς προετοιμασίας, τὰ μὲν εὐαγγελικὰ ἀναγνώσματα ἀναφέρονται στὶς παραβολὲς τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ Φαρισαίου, τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ Κρίσεως τοῦ Χριστοῦ, οἱ δὲ ὕμνοι μὲ ὅλη τους ἐκείνη τὴν κατάνυξη καὶ τὴν μεγαλοπρέπεια μᾶς προτρέπουν στὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφή μας στὸν Θεὸ Πατέρα. Ὅλα μᾶς καλοῦν νὰ ἀφήσουμε πλέον τὰ ὑλικὰ καὶ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ πνευματικά, νὰ ἀφήσουμε τὶς διασκεδάσεις κι ὅλα τὰ τιποτένια καὶ ἁμαρτωλὰ καὶ νὰ ὑψωθοῦμε στὰ ἀνώτερα, νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν αὐτογνωσία κι ἐν τέλει στὴν θεογνωσία. Ἀκριβῶς σʼ αὐτὸ τὸ τόσο λεπτὸ καὶ σημαντικὸ σημεῖο τῆς πνευματικῆς μας πορείας, ἔρχεται ἡ ἀποκριὰ τοῦ κόσμου, νὰ δώσει ἐντελῶς τὸ ἀντίθετο μήνυμα. Δηλαδὴ νὰ ξεφαντώσουμε, νὰ γλεντήσουμε, νὰ ζήσουμε ὅσο ὑλιστικὰ μποροῦμε, ἀδιαφορώντας γιὰ ὁ,τιδήποτε ἄλλο, πέραν αὐτῶν! Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὅλα μετατρέπονται σʼ ἕνα ἀτελείωτο γλέντι, ὅλες οἱ ἑορτές, ὅπως αὐτὲς τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ δωδεκαόρτου, ποὺ μόλις προηγήθηκαν, ἔτσι νὰ γίνει καὶ μὲ τὸ Πάσχα. Τί φοβερό! Τί διαβολικό! Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ Ἅγιοι ἀποκαλοῦν τὸ καρναβάλι «σατανικὴ πομπή»! Ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης ἀναφέρει2 πὼς στὶς ἀπόκριες «οἱ Χριστιανοὶ δαιμονίζονται ὅλοι, γιατί χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνείδητα, ἕως κι αὐτοὶ οἱ πλέον γέροντες… Τότε πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια, ἑορτάζει ἡ ἀκολασία, εὐφραίνεται ἡ μέθη, ἀγάλλεται ἡ τρυφὴ καὶ ἡ ἀστεία, χορεύει ὁ διάβολος μὲ δέκα μαντήλια καὶ συγχορεύει μὲ αὐτὸν καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν δαιμόνων, γιατί ὅσο κερδίζουν μόνο στὶς ἀπόκριες, δὲν μποροῦν νὰ τὸ κάνουν ὅλο τὸ χρόνο»! Ἔτσι ἔχουμε γιὰ τὰ καλὰ τὴν «ἀνασύσταση τῆς ἀρχαίας πλάνης» ὅπου ὅλα ἦταν παραδομένα στὸν διάβολο κι αὐτὸς λατρευόταν ὡς θεός! Τί ἀντιστροφὴ τῶν πραγμάτων! *** Πραγματικά, ἂν ἀνατρέξουμε τὴν ἱστορία, τότε θὰ διαπιστώσουμε πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ κοσμικὰ, ποὺ γίνονται σήμερα, δὲν εἶναι τίποτʼ ἄλλο παρὰ ἀναβίωση εἰδωλολατρικῶν ἐθίμων καὶ τελετῶν ἀκόμη κι αὐτῶν ποὺ χάθηκαν στὴν ἱστορική μας μνήμη. Ναί! Οἱ ρίζες τους βρίσκονται στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ ἐποχή. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ ρίζες αὐτὲς βρίσκονται στὴ λατρεία τοῦ Διονύσου, θεοῦ τοῦ κρασιοῦ καὶ τοῦ γλεντιοῦ, τὰ λεγόμενα καὶ «Ἀνθεστήρια»! Ὁ Διόνυσος εἶχε μαζί του τοὺς Σάτυρους καὶ τοὺς Σελινούς, οἱ ὁποῖοι ἔβαζαν στὰ κεφάλια τους στεφάνι ἀπὸ κισσό, φόραγαν μάσκες καὶ ντύνονταν μὲ δέρματα ζώων. Οἱ λάτρεις τοῦ Διονύσου (τοῦ λεγόμενου καὶ Βάκχου) ζαλισμένοι ἀπʼ τὸ κρασί, χυδαιολογοῦσαν, θορυβοῦσαν καὶ χόρευαν. Οἱ Διονυσιακὲς καὶ Βακχικὲς αὐτὲς ἑορτές εἶχαν σχέση μὲ τὸ

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

τέλος τοῦ χειμώνα καὶ τὸν ἐρχομὸ τῆς ἄνοιξης. Συμβόλιζαν δὲ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ γῆ «ξυπνᾶ» ἀπʼ τὴ χειμερία νάρκη καὶ ἀναγεννιέται. Γιὰ τοὺς ἀρχαίους λαοὺς ὁ κύκλος αὐτὸς τῆς ἀναγέννησης τῆς φύσης, εἶχε σχέση καὶ μὲ τὶς ἀνθρώπινες ψυχὲς καὶ συμβολίζονταν μὲ τὸ φόρεμα τῆς μάσκας – προσωπείου! Κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διονυσιακῶν ἑορτῶν οἱ εἰδωλολάτρες φοροῦσαν δέρματα ζώων, ἄλειφαν τὸ πρόσωπό τους μὲ τὴν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρασιοῦ) καὶ στεφανώνονταν μὲ κισσό, τὸ ἀειθαλὲς φυτὸ τοῦ Διονύσου! Γενικὰ εἶχαν τὴν μορφὴ Σατύρων, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τράγους! Οἱ τελετὲς αὐτὲς κατὰ τὸν 7ο μὲ 6ο π.Χ. αἰώνα, ἀναμειγνύονται καὶ μὲ τὴν Ἀθηναϊκὴ ἑορτὴ τῶν Ἀνθεστηρίων, ἡ ὁποία γινόταν τὴν 11η, 12η καὶ 13η ἡμέρα τοῦ μηνὸς Ἀνθεστηρίωνα, δηλαδὴ τοῦ δικοῦ μας Φεβρουαρίου. Τὴν πρώτη ἡμέρα (τὴν ἀποκαλούμενη «Πιθοιγία», δηλ. ἄνοιγμα τῶν πιθαριῶν) ἔκαναν σπονδὲς στὸν Διόνυσο, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὴν νέα σοδειά! Ἀκολουθοῦσε γλέντι μὲ χοροὺς καὶ τραγούδια. Τὴν δεύτερη ἡμέρα (τὴν ἀποκαλούμενη «Χόες»), πίστευαν ὅτι ἄνοιγαν οἱ πύλες τοῦ Ἅδη καὶ οἱ νεκροὶ ἀνέβαιναν στὸν πάνω κόσμο3, ἐπιπλέον δὲ ξεκινοῦσε καὶ ἡ πομπὴ τοῦ Διονύσου, ὅπου ὁ Διόνυσος πάνω σὲ ὁμοίωμα πλοίου συρόμενο μὲ τροχούς, ἔμπαινε στὴν πόλη, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τρελλὴ παρέα μεταμφιεσμένων! Στὴν πομπὴ μετεῖχαν καὶ οἱ ἀρχὲς τῆς πόλης μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Ἄρχοντα Βασιλέα! Τὴν τρίτη ἡμέρα (τὴν ἀποκαλούμενη «Χύτροι») τὴν εἶχαν ἀφιερωμένη στοὺς νεκρούς. Τότε γινόταν θυσίες καὶ πρόσφεραν τὴν «πανσπερμία» στὸν ψυχοπομπὸ καὶ χθόνιο Ἑρμῆ. Ἡ ἀναπαράσταση τῶν νεκρῶν γινόταν φορώντας μάσκες καὶ συνοδευόταν μὲ ἔξαλλους χορούς. Ἡ ἑορτὴ τελείωνε μὲ τὴ φράση: «Φευγάτε ψυχὲς τῶν νεκρῶν, τὰ ἀνθεστήρια τελείωσαν»! Ἀργότερα οἱ Βακχικὲς αὐτὲς ἑορτὲς εἰσήχθησαν στὴ Ρώμη καὶ ὀνομάστηκαν «Σατουρνάλια» πρὸς τιμὴ τοῦ Σατούρνου, δηλαδὴ τοῦ θεοῦ Κρόνου! Ὑποστηρίζεται ὅτι οἱ μεταμφιέσεις πρωτοεμφανίστηκαν περὶ τὸ 2000 π.Χ. στὴν Μεσοποταμία καὶ τὴ Βαβυλωνία. Καρναβάλια ὅμως μὲ μεταμφιέσεις ὑπῆρχαν καὶ στὴν ἀρχαία Αἴγυπτο κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἴσιδας! Ὅπως ἀναφέρει ὁ γνωστὸς λαογράφος Δημ. Λουκᾶτος4 οἱ ἀνοιξιάτικες γιορτὲς ἀρχίζουν μὲ τὸ εἰδωλολατρικὸ ἔθιμο τοῦ καρναβαλιοῦ. Οἱ διασκεδάσεις καὶ οἱ μεταμφιέσεις του εἶναι προέκταση τῶν ἑορτῶν τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ὅπως τὶς γιόρταζαν οἱ Ρωμαῖοι καὶ οἱ Βυζαντινοί, ἐνῶ οἱ ἀπαρχὲς τοῦ καρναβαλιοῦ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Σκοπὸς τῆς κοσμικῆς ἀποκριᾶς – πάντα κατὰ τὸν Δημ. Λουκᾶτο– ἦταν ἡ μαγικὴ ὑποβοήθηση τῆς γῆς νὰ βλαστήσει μὲ τὴν βοήθεια τῶν χορῶν – πηδημάτων, τῶν ποικίλων λαϊκῶν δρωμένων καὶ τῶν μεταμφιέσεων, μὲ σκοπὸ νὰ ἐξευμενίσουν τὰ βλαπτικὰ πνεύματα! Γιʼ αὐτό, ἂν παρατηρήσει κανείς, τὰ κύρια γνωρίσματα τοῦ καρναβαλιοῦ εἶναι: – Οἱ μεταμφιέσεις καὶ οἱ ἄσεμνες παραστάσεις οἱ ὁποῖες, ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖες διονυσιακὲς ἑορτές, ἔχουν σὰν στόχο τὴν βλάστηση καὶ τὴν καρποφορία τῆς γῆς, ποὺ ὅλο τὸν χειμώνα βρισκόταν σὲ χειμερία νάρκη! –Ὁ χορὸς μὲ τὰ χτυπήματα τῆς γῆς ἀπὸ τὰ πόδια, μὲ σκοπὸ τὴν καρποφορία της! Κατὰ τοὺς λαογράφους οἱ παράδοξοι χοροὶ τῶν μεταμφιεσμένων καὶ τὰ πηδήματά τους παριστάνουν τὴν διέλευση τῶν πνευμάτων τῆς βλάστησης! – Τὸ ἄκρατο φαγοπότι καὶ γλέντι, ποὺ ἀποβλέπουν κι αὐτὰ στὴν εὐφορία τῆς γῆς. – Ἡ ἀναφορὰ στοὺς νεκρούς, ἡ ὁποία ἀποσκοπεῖ κι αὐτὴ στὰ ἴδια, δηλαδὴ στὸ νὰ ἐξευμενιστοῦν καὶ νὰ δώσουν καρποὺς στὴ γῆ καὶ ἐπι-

πλέον νὰ ἐπιτρέψουν τὸ ξεφάντωμα στοὺς ζωντανούς! Ἔτσι συμβιβάζεται τὸ πένθος γιʼ αὐτοὺς μὲ τὸ εὔθυμο καὶ φαιδρὸ κλίμα τῶν ἀποκριῶν. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ ἀνθεστήρια τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων, τὰ ὁποῖα εἶχαν διπλῆ ὄψη. Ἀπʼ τὴν μία τὰ λουλούδια, τὸ κρασὶ καὶ τὸ γλέντι καὶ ἀπʼ τὴν ἄλλη τὶς ψυχὲς τῶν νεκρῶν! Λέγεται πὼς παρόμοια ἑορτὴ συναντᾶται καὶ στοὺς Πέρσες, τοὺς Πρώσους κ.λπ. – Οἱ φωτιὲς (ὅπως τὸ βράδυ τῆς τελευταίας ἡμέρας τῆς ἀποκριᾶς μὲ τὸ κάψιμο τοῦ καρνάβαλου κ.λπ.), οἱ ὁποῖες ἔχουν – κατὰ τοὺς λαογράφους– καθαρτήριο χαρακτήρα, ἀλλὰ καὶ μεταβατικὸ συμβολισμὸ ἀπὸ τὸν χειμώνα στὴν ἄνοιξη! Νὰ σημειωθεῖ ἀκόμη καὶ τοῦτο. Κατὰ τὴ δεύτερη ἡμέρα τῶν Ἀνθεστηρίων, τὶς «Χόες» ὅπως εἴπαμε, τὸν ρόλο τοῦ Διονύσου ἔπαιζε ὁ ἄρχων βασιλέας. Σήμερα ὑποκατάστατο τοῦ Διονύσου θεωρεῖται ὁ λεγόμενος «βασιλιὰς καρνάβαλος». Ἄρα ὁ βασιλιὰς καρνάβαλος (ποὺ συνήθως εἶναι μία ἀπαίσια δαιμονικὴ φιγούρα), εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Διόνυσος! Καὶ κάτι ἀκόμη. Ἐνῶ οἱ ἡμέρες τῶν ἀρχαίων ἐκείνων ἑορτῶν ἦταν μόλις τριῶν ἡμερῶν, τώρα ἔγιναν τρεῖς ἑβδομάδες διαστρέφοντας τελείως τὴν ἔννοια τοῦ Τριωδίου! *** Ἆραγε μπορεῖ ἕνας συνειδητὸς Χριστιανὸς νὰ ἑορτάζει ἔτσι τὴν ἀρχὴ τοῦ Τριωδίου; Μπορεῖ νὰ ἐπιτρέπει στὸν ἑαυτό του νὰ συμμετέχει σʼ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀναβιούμενη βλακεία, πού δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρία; Μὲ τέτοιες καρναβαλικὲς διαδικασίες θὰ «ξεφύγει» καὶ θὰ νοιώσει τὴν πολυπόθητη χαρά; Καὶ θὰ πορευθεῖ νὰ ἑορτάσει τὸ Θεῖο Πάθος καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ξεκινώντας ἀπʼ αὐτὲς τὶς ἀφετηρίες; Ὡστόσο τί παρατηρεῖ σήμερα κανείς; Ὅτι γίνονται ἐκτεταμένες προσπάθειες νὰ παρουσιασθεῖ ὁ καρναβαλισμὸς μὲ τὴν πλέον ἐκσυγχρονισμένη μορφή. Οἱ διάφοροι τοπικοὶ φορεῖς τὸν βαφτίζουν μὲ ὡραῖα ὀνόματα ὅπως «πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις», «τοπικὴ παράδοση» κ.λπ., οἱ δὲ ἀνίδεοι ἰδιῶτες ὄχι μόνο συμμετέχουν ἀπροβλημάτιστοι καὶ μὲ πολὺ ἀφέλεια σʼ αὐτές, ἀλλὰ διοργανώνουν καὶ τὰ λεγόμενα «μασκὲ πάρτυ» εἰσάγοντας γιὰ τὰ καλὰ ὅλη αὐτὴ τὴν κατάντια στὴ ζωή τους! Ἔφθασαν στὸ σημεῖο οἱ διάφοροι δήμαρχοι νὰ μᾶς εἰσάγουν καὶ ἀπʼ τὸ ἐξωτερικὸ «καρναβαλιστὲς», γιὰ νὰ εἶναι ἀπέραντο τὸ πάρτυ. Τί ἀγάπη καὶ φροντίδα γιὰ τοὺς δημότες τους! Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ νεοπαγανιστὲς πανηγυρίζουν καὶ ἀπολαμβάνουν τέτοιες ἐκδηλώσεις, διοργανώνοντάς τις μὲ διάφορες δικαιολογίες καὶ προσχήματα. Στὰ ἔντυπά τους ἀναφέρουν ὅτι «οἱ Ἀπόκριες παραμένουν ἡ μόνη μὴ θρησκευτικὴ γιορτὴ στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα»! *** Εἶναι πράγματι ἔξυπνο αὐτὸ ποὺ ἔγραψε κάποιος σὲ τοῖχο: «Μασκαρὰς εἶμαι κάθε μέρα, δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἑορτάζω κιόλας»! Ἐξάλλου γιʼ αὐτὸ ἔρχεται αὐτὴ ἡ εὐλογημένη περίοδος τοῦ Τριωδίου, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν μετάνοια, στὸ νὰ ἀποβάλουμε δηλαδὴ αὐτὴ τὴν ἁμαρτωλή μας (καὶ συνάμα γελοία) κατάντια καὶ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὰ ἀνώτερα καὶ τὰ μεγάλα. Ὑποσημειώσεις: 1. Ἡ λέξη «καρναβάλι» προέρχεται ἀπό τὶς Λατινικὲς - Ἰταλικὲς carne (κρέας) καὶ vale (γειά σου), ποὺ σημαίνει «κρέας ἔχε γειά». Ἡ δὲ λέξη «ἀποκριὰ» προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη «ἀπόκρεως» ποὺ σημαίνει «ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κρέας» [α + κρέως (δήλ. κρέας στὴν ἀρχ. ἀττικὴ διάλεκτο)]. Συνεπῶς πρόκειται γιὰ ταυτόσημες ἔννοιες. 2. Βλέπ. τὸ ἔργο του «ΧΡΙΣΤΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ». 3. Ἡ ἡμέρα αὐτὴ χωριζόταν σὲ δύο μέρη. Στὸν «ἱερὸ γάμο τοῦ Διονύσου» καὶ στὶς «Χόες», ποὺ δὲν ἦταν τίποτ’ ἄλλο παρὰ ἀγῶνες οἰνοποσίας! 4. Βλέπ. «ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ». Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση μὲ κύριο ἐκφραστὴ της τὴν Γερμανία πιέζει τὴν Ἑλλάδα νὰ δεχθεῖ ἕνα νέο «Ὄθωνα», ὥστε νὰ ἀναλάβει τὰ ἡνία τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῆς χώρας. Οἱ ἄστοχες πολιτικὲς τῶν τελευταίων Κυβερνήσεων σὲ συνδυασμὸ μὲ τοὺς ἀναποτελεσματικοὺς καὶ ἐλλιπεῖς πολιτικοὺς ὁδήγησαν τὴν Ἑλλάδα σὲ πρωτοφανὲς τέλμα. Ὁ ἄλλοτε ποτὲ ὑπερήφανος Ἑλληνικὸς λαὸς πλήττεται ἀπὸ ἕνα καταιγισμὸ προσβολῶν ἀπὸ τὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη μὲ ἀποτέλεσμα, ὅπως ἔχουμε γράψει καὶ σὲ προηγούμενα φύλλα, ὁ Ἕλληνας νὰ ταυτίζεται μὲ τὸν «ἀπατεώνα» καὶ τὸν «τεμπέλη». Εὐτυχῶς ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἐπιφανεῖς προσωπικότητες, ποὺ κινοῦνται ἐνάντια στὸ ρεῦμα, ἀναγνωρίζοντας τὴν τεράστια προσφορὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὶς τέχνες καὶ τὰ γράμματα καὶ μὲ στεντόρεια φωνὴ διακηρύσσουν τὴν ἀντίθεσή τους σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀήθη ἐπίθεση κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ τὸ «κίνημα τῆς Νάντης», τὸ ὁποῖο συγκροτήθηκε ἀρχικά ἀπὸ Γάλλους πολίτες, οἱ ὁποῖοι διαφωνοῦν κάθετα μὲ τὸ ἄδικο παγκό-

σμιο διασυρμὸ τῆς Ἑλλάδος. Σὲ πρόσφατη διακήρυξή τους ἀναφέρουν μεταξὺ ἄλλων: «Ἔκκληση! Λόγω ἀλληλεγγύης εἶμαι καὶ ἐγὼ Ἕλληνας, Ἑλληνίδα! Ζητᾶμε τὴ διπλὴ ὑπηκοότητα. ...Εἴμαστε ἀγανακτισμένοι ἀπὸ τὴ δειλία καὶ τὴν ἔλλειψη ὁράματος τῶν δυτικῶν κυβερνήσεων ἐνάντια στὴ δικτατορία τῶν χρηματαγορῶν, καὶ ἐξαγριωμένοι ἀπὸ τὴν ταπείνωση, στὴν ὁποία ὑπόκειται σήμερα ὁ ἑλληνικὸς λαός, κατηγορούμενος ἀδιάντροπα γιὰ ἀσωτία καὶ ἀπάτη, συλλογικὰ ὑποδεικνυόμενος ὡς ἔνοχος, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ αὐτοϋπερασπισθεῖ... Ἐμεῖς μάλιστα δὲν ξεχνᾶμε ὅτι αὐτοὶ πού σήμερα θυσιάζουν τὴν Ἑλλάδα στὸ βωμὸ τῆς κερδοσκοπίας, κάνοντας πώς ἐλπίζουν ὅτι ὁ οἰκονομικὸς φασισμὸς θὰ ἱκανοποιηθεῖ μὲ αὐτὴ τὴ μικρὴ χώρα καὶ ὅτι οἱ ἴδιοι θὰ γλυτώσουν... εἶναι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι πού ἐγκατέλειψαν τὴν Τσεχοσλοβακία στὸν Ἀδόλφο Χίτλερ στὸ Μόναχο τὸ 1938, ἐλπίζοντας πώς θὰ τοῦ ἀρκοῦσε αὐτὴ ἡ καινούργια λεία, πού τοῦ προσέφεραν... Δὲν ἀντέχουμε πιὰ νὰ βλέπουμε τοὺς νεόπλουτους νὰ θριαμβεύ-

ουν, ἀγνοώντας τὸ ἀληθινὸ ἠθικὸ χρέος, πού ἡ Ἀνθρωπότητα ὀφείλει στὸ ἑλληνικὸ ἔθνος, διότι ἔδωσε στὴν Εὐρώπη τὸν πρῶτο σπόρο μιᾶς ἄμεσης δημοκρατίας, βασισμένης ἀκριβῶς στὴν κατάργηση τῶν χρεῶν καὶ στὴ χειραφέτηση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τὴ δουλεία τους γιὰ τὰ χρέη αὐτά, πρὶν 2.500 χρόνια. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες». Παραθέτουμε ἕνα εὔστοχο σχόλιο γιά τό «κίνημα τῆς Νάντης» ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Ο ΣΩΤΗΡ» (ἀριθμός 2038): «Τὸ “Κίνημα τῆς Νάντης” εἶναι ἐλπιδοφόρο. Δείχνει ὅτι ὁ κόσμος μας δὲν ἔχει ἀκόμη ἰσοπεδωθεῖ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ τρομοκρατία καὶ ὅτι οἱ νέοι τύραννοι τοῦ κόσμου θὰ συναντήσουν ἱκανὴ ἀντίσταση στὰ ἐγκληματικὰ σχέδιά τους». Ἂς ἐλπίσουμε τὸ «κίνημα τῆς Νάντης» νὰ εἶναι ἡ ἀπαρχὴ καὶ γιὰ ἄλλες παρόμοιες κινήσεις, ὥστε νὰ ἀντιστραφεῖ τὸ κλίμα καὶ νὰ ἐπανακτήσει ὁ Ἑλληνισμὸς τὸν χαμένο σεβασμὸ καὶ τὸ κῦρος του, ποὺ ἔχει πληγεῖ καίρια λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης.


3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Σελὶς 5η

Ο ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Εἰς τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» τῆς 29ης Ἰανουαρίου ὁ Ἁγιορείτης Μοναχὸς Μωυσῆς ἔγραψε τὸ ἀκόλουθον ἄρθρον διὰ τὴν προφυλάκισιν τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐφραίμ:

«Ἡ προφυλάκιση τοῦ Ἡγούμενου Ἐφραὶμ δημιουργεῖ σοβαρὰ καὶ μεγάλα προβλήματα καὶ ἐρωτήματα. Εἶναι ἄσχετο τ᾽ ὅτι ὑπουργοποιήθηκαν ὅλοι οἱ ὑπουργοί, ποὺ ἀναμείχθηκαν στὴν ὑπόθεση Βατοπαιδίου; Γιατί, γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴ σύσταση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἔχουμε ὑφυπουργὸ Δικαιοσύνης; Ὁ συγκεκριμένος ὑφυπουργὸς ἔχει ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν ὑπόθεση τῆς ἱ. Μονῆς ἀρνητικά. Πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι στὴ θέση αὐτή; Ὁ Ἡγούμενος Ἐφραὶμ εἶναι ὁ πλέον ὑβρισθεὶς, χλευασθεὶς, εἰρωνευθείς καὶ διαπομπευθεὶς Νεοέλληνας. Γιατί; Ἀποδείχθηκε ἡ ἐνοχή του; Ὁ Ἡγούμενος κατέστρεψε τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία; Πρόκειται γιὰ τὸ πιὸ ἄθλιο ὑποκείμενο τῆς Ἑλλάδος; Ἕνας ἁγιορείτης Ἡγούμενος ἱστορικῆς Ἱ. Μονῆς μὲ πλούσια προσφορὰ καὶ 120 μοναχοὺς ἄξιζε αὐτῆς τῆς τύχης; Ἐμεῖς δὲν θέλουμε νὰ κρίνουμε καὶ νὰ κατακρίνουμε τὴν ἑλληνικὴ δικαιοσύνη. Πιστεύουμε στὴν ἀκριβοδικία τῆς δικαιοσύνης, στὸ ὕψος καὶ τὴν ἀξιοπιστία της. Ὅμως ὁρισμένες φορὲς μᾶς λυπεῖ, μᾶς στεναχωρεῖ καὶ μᾶς προβληματίζει. Δὲν μιλοῦμε συναισθηματικά. Ἀνώτατοι δικαστικοί, ἔγκριτοι νομικοὶ μιλοῦν γιὰ “δικαστικὸ πραξικόπημα”. Γιατί νὰ προφυλακιστεῖ ὁ Ἡγούμενος; Μόνο αὐτὸς ἔφταιγε, ἂν ἔφταιγε; Ὁ Ἡγούμενος ἦταν κάποιος αἰσχρὸς κακοποιὸς καὶ μεγαλοαπατεώνας; Νὰ ἔλθουν νὰ τὸν συλλάβουν δεκάδες ὁπλοφόροι ἀστυνομικοί; Νὰ καταπατηθεῖ ἀπὸ ἐκπροσώπους τοῦ νόμου ὁ Καταστατικὸς

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς Ἁγιορείτης

Χάρτης τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐπιτρέπεται; Ἦταν τόσο ἐπικίνδυνος ὁ Ἡγούμενος κι ἔπρεπε ἄμεσα νὰ προφυλακισθεῖ; Παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων ἔπρεπε νὰ γίνει κάτι τέτοιο; Μήπως ἤθελαν νὰ καλύψουν μία τῆς προηγούμενης ἡμέρας ἀπόφαση τῆς γερμανικῆς δικαιοσύνης γιὰ πρώην ὑπουργό; Μὲ τὴν προφυλάκιση τοῦ Ἡγούμενου ἐπῆλθε ἡ κάθαρση; Λύθηκαν τώρα ὅλα τὰ προβλήματα; Γιὰ ἄλλη ὑπόθεση κατηγοροῦνται δικαστικοί, γιατί ἔκαναν τὸν καθῆκον τους. Ἄρα συμβαίνει ἡ ἐπιρροὴ τῶν πολιτικῶν στοὺς δικαστικούς. Ἄλλοι θὰ εἶχαν προφυλακιστεῖ νωρίτερα. Γιατί τόσο μένος; Μήπως θεώρησαν ὁρισμένοι ἰθύνοντες πὼς θ᾽ ἀνεβάσουν τὰ χαμηλὰ ποσοστά τους μὲ τὴν προφυλάκιση αὐτή; Πάντως κατάφεραν νὰ τὰ μειώσουν περισσότερο αὐτὰ τὰ χαμηλὰ ποσοστά. Ἄνθρωποι, ποὺ εἶχαν ἐπηρεασθεῖ ἀρνητικὰ ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημερώσεως γιὰ τὸν Ἡγούμενο ἄλλαξαν γνώμη. Μήπως χρειάζεται ἀναθεώρηση; Ὑπῆρξε μία ἀντίδραση πολλῶν προσώπων καὶ προσωπικοτήτων. Ἀνώτατων καὶ ἀνωτέρων κληρικῶν, Ἡγουμένων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν. Ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ρουμανίας, τῆς Οὐκρανίας καὶ τῆς Ρωσίας καὶ ἄλλοι. Δὲν πρόκειται γιὰ ἄπρεπη παρέμβαση, ἀλλὰ γιὰ συγκινητικὲς φωνὲς συμπαραστάσεως καὶ δικαιολογημένης διαμαρτυρίας. Δύο–τρεῖς ἱεράρχες –πρόκειται, λένε, γιὰ ὑποψήφιους ἀρχιεπισκόπους– ἔκαναν ἀρνητικὲς δηλώσεις. Φυσικὰ εἶναι δικαίωμά τους. Δὲν γνωρίζω πόσο εἰλικρινεῖς, φιλάδελφες καὶ θεάρεστες εἶναι. Μήπως ὑπάρχει κάποια σκοπιμότητα; Πολλοὶ ἄνθρωποι χάρηκαν ἰδιαίτερα γιὰ τὸ σχετικὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθὼς καὶ γιὰ τὴν ὁμόφωνη

ἐπιστολὴ συμπαραστάσεως τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος. Δὲν θὰ θέλαμε νὰ ἔχουμε ὑποψίες, πικροὺς λογισμοὺς καὶ ἀμφισβητήσεις. Δυστυχῶς ὅμως τὰ ὅσα συμβαίνουν τελευταῖα στὴν καψερὴ πατρίδα μας μᾶς κάνουν νὰ ἐπιβεβαιώσουμε τὶς ὑποψίες μας. Κατηγοροῦνται οἱ ξένοι, ποὺ κατέθεσαν διαμαρτυρίες γιὰ τὴν προφυλάκιση. Δὲν ἀκούγεται λέξη γιὰ ὅσους ἐνοχλήθηκαν ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες; Γιατί; Γιατί μεροληπτοῦν τὰ μέσα ἐνημερώσεως; Πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων. Ὁ Ἡγούμενος Ἐφραὶμ προφυλακίστηκε. Ταπεινά, καρτερικὰ καὶ ἐλπιδοφόρα παραμένει στὸ κελὶ τοῦ Κορυδαλλοῦ. Ἡ ἀδικία θὰ τοῦ γίνει δόξα. Ἂν σὲ κάτι ἔφταιξε μὲ τὸν τρόπο του ἦταν γιὰ φυλάκιση; Τότε θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι φυλακισμένοι ὅλοι οἱ Ἕλληνες γιὰ κάποια λάθη τῆς ζωῆς τους. Δὲν ἀποδείχθηκε ἐσκεμμένη ἀπάτη. Κατηγορηθήκαμε γιὰ τὴν ὑποστήριξή μας. Δὲν πειράζει. Εἶναι χαρούμενοι καὶ μὲ γαλήνιο ὕπνο ὅσοι συνήργησαν γι᾽ αὐτὴ τὴν προφυλάκιση; Καὶ μάλιστα γνωστοὶ ρασοφόροι. Εἶναι σημαντικὰ αἰσιόδοξο μήνυμα ἡ σύμπνοια τῆς πλειοψηφίας τῆς ἑλληνικῆς Ἱεραρχίας. Δὲν γνωρίζω, ἂν εἶναι ἕνας ἄμεσος πόλεμος τοῦ μοναχισμοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας πάντως τρόπος ὕπουλης πολεμικῆς σαφῶς εἶναι. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πανάρχαιος, δυνατὸς καὶ ἑνοποιὸς θεσμός. Ὁ μοναχισμὸς ἔχει πολύτιμη προσφορὰ ἔργων ἀρετῆς, ἁγιότητος, φιλοκαλίας καὶ ἱερότητος. Τὸ Ἅγιον Ὄρος ὁπωσδήποτε θέλει μία ἄλλη ἀντιμετώπιση. Εἶναι κρίμα γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάπτωση, τὴν ἀποϊεροποίηση τῶν πάντων. Λαθεύω, ὑπερβάλλω ἢ ἀστοχῶ; Νὰ μὲ συγχωρεῖτε, ποὺ ἐπιμένω. Ἔχω μία διαίσθηση ὅτι αὐτοί, ποὺ θέλησαν νὰ διαβάλουν τὸν Ἡγούμενο Ἐφραίμ, τοῦ ἔκαναν τὸ μεγαλύτερο καλὸ ἀπὸ πνευματικῆς ἀπόψεως. Αὐτὸ ἔχει καὶ τὴ μεγαλύτερη σημασία. Δὲν νομίζετε;».

Κατὰ πὼς φαίνεται, στὴν τακτικὴ δικάσιμο ἴσως κι αὐτοὶ νὰ “πληρώσουν τὴν νύφη”. Καὶ ἡ τρίτη ὁμάδα κατηγορουμένων (γιὰ τὴν ὁποία κυρίως γράφεται τὸ παρὸν ἄρθρο) εἶναι δύο (2) μοναχοί, αὐτοὶ ποὺ πιάστηκαν ὡς ἐξιλα-

τιστικῆς κληρονομιᾶς (μοναδικὸ στὸν κόσμο), γίνεται τόσος ντόρος. Δηλαδὴ τὸ ἀπερίσκεπτο κράτος εἶναι “ἀκριβὸ στὰ πίτουρα καὶ φτηνὸ στ᾽ ἀλεύρι”. Ἒ! Αὐτὸ δὲν εἶναι μία παγκόσμια πρωτοτυπία; Δὲν ὑπάρχει ἆραγε κανένας νουνεχὴς ἄρχοντας νὰ τὰ σκεφθεῖ ὅλα αὐτά; Ὅλοι ἐμωράνθησαν; Τέλος ἡ ἀποτρόπαια πράξη τῆς Πολιτείας μὲ τὴν σύλληψη τοῦ π. Ἐφραὶμ γιὰ τὴν προφυλάκισή του, τὴν παραμονὴ τῆς μεγαλύτερης ἑορτῆς τῆς Χριστιανοσύνης καὶ μὲ τέτοιο θεαματικὸ τρόπο προβολῆς, μέσῳ τῶν δελτίων εἰδήσεων, ὡσὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὸν μεγαλύτερο κακοῦργο τῆς χώρας μας, μᾶς ὁδηγεῖ στὶς ἑξῆς μαῦρες σκέψεις: Ἢ ὅτι θέλουν οἱ “ἀρμόδιοι”, ὅποιοι κι ἂν εἶναι αὐτοί, νὰ χτυπήσουν τὴν Ἐκκλησία, τὴν τροφὸ τοῦ Γένους μας, ἢ τέλος, θέλουν νὰ μᾶς ἀποπροσανατολίσουν ἀπὸ τὰ μεγάλα καὶ δύσκολα προβλήματα, ποὺ περνᾶ ἡ χώρα μας μὲ τὴν πρωτόγνωρη καὶ ἔντονη οἰκονομικὴ κρίση. Ἐπὶ τέλους ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα αὐτά ποὺ μᾶς πέρασαν, καὶ μετὰ ὅλοι μας θὰ εἴμαστε ἥσυχοι νύχτα καὶ μέρα, ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ληστῶν, κλεπτῶν, διαρρηκτῶν καὶ ἀπατεώνων. Θ᾽ ἀφήνουμε ξεκλείδωτες τὶς πόρτες – ὅπως παλαιὰ – ἢ τὸ πολὺ–πολὺ θ᾽ ἀφήνουμε τὸ κλειδὶ κάτω ἀπὸ τὸ πατάκι τῆς ἐξώπορτας! Τί ὡραῖα, ἀφοῦ κλείσαμε τὸν ἀρχηγὸ ὅλων αὐτῶν τῶν παρανόμων στὴν φυλακή! Κι αὐτοὶ ποὺ συνέπραξαν μ᾽ αὐτὸν (οἱ Πολιτικοὶ), ποῦ βρίσκονται ἀλήθεια! Καὶ δὲν ἀνοίγουν τὸ στόμα τους, τηροῦντες σιγὴν ἰχθύος. Λίγο μὰ λίγο φιλότιμο καὶ τσίπα δὲν τοὺς ἔμεινε πιά, γιὰ νὰ φωνάξουν: «Ὄχι! αὐτὸς δὲν ἔφταιγε μόνο ἀλλὰ κι ἐμεῖς φταίγαμε, ποὺ ἤμασταν μάλιστα καὶ φορεῖς τῆς ἐξουσίας καὶ δὲν θέλουμε πλέον νὰ μιλήσουμε πλέον γιὰ παραγραφή, ἀλλὰ στεῖλτε μας κι ἐμᾶς στὸ δικαστήριο, γιὰ νὰ δικαστοῦμε καὶ νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια». Ὅμως δυστυχῶς βουβάθηκαν ὅλοι τους, κάνουν δηλαδὴ τὴν πάπια, ὅπως λέει ὁ λαός. Αὐτοὶ ποὺ εἶναι λαλίστατοι βέβαια, σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις! Κλείνοντας τὸ παρόν, θέλω μόνο τοῦτο νὰ τονίσω: Σ᾽ αὐτὲς τὶς δύσκολες στιγμές, ποὺ περνᾶ ἡ χώρα μας, ἔχουν σκεφθεῖ ἆραγε αὐτοί, ποὺ ἀσχημονοῦν τόσο ἀπροκάλυπτα ἐπάνω στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, σήμερα μὲ τὸν π. Ἐφραίμ, χθὲς μὲ κάτι ἄλλο (περιουσία τῆς Ἐκκλησίας!), αὔριο μὲ δὲν ξέρω τί, ἔχουν σκεφθεῖ ἆραγε, ἂν ἡ Ἐκκλησία, ποὺ τὴν διώκουν (ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ὑπέρογκη φορολογία) σταματήσει τὴν κοινωνικὴ καὶ φιλανθρωπική της δράση μέσῳ τῶν οἰκονομικῶν ἐνισχύσεων τῶν πτωχῶν μὲ τὰ βοηθήματα, ὑποτροφίες, συσσίτια, κοινωνικὰ παντοπωλεῖα, φιλοξενίες ἀνήμπορων, μὲ τὰ γηροκομεῖα της, τὰ πτωχοκομεῖα της, τὶς τράπεζες αἵματος, καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες συναφεῖς δράσεις πρὸς τὰ ἑκατομμύρια τῶν σημερινῶν νεοπτώχων ἀλλὰ καὶ παλαιοτέρων, τότε ποίου μεγέθους τεράστια κοινωνικὴ ἔκρηξη (ὅπως τὸ τσουνάμι), θὰ παρουσιαζόταν στὴν κοινωνία τῆς δύσμοιρης χώρας μας; Καὶ τότε ὅλα θὰ ἰσοπεδώνονταν κυριολεκτικά. Κάτω λοιπὸν τὰ χέρια ἀπὸ ἕνα θεοΐδρυτο Ὀργανισμό, ποὺ παίρνει καὶ ἀπορροφᾶ ὅλο τὸν κραδασμὸ τῆς αἱμάσσουσας σύγχρονης κοινωνίας. Ἂς τὸ σκεφθοῦν αὐτὸ καλά, γιατί ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἀργήσει νὰ ἔλθει στὰ ἀπείθαρχα καὶ ἀχάριστα τέκνα της.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ «ΠΟΛΕΜΟΣ» ΤΩΝ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ Ὁ ἱστορικὸς τῆς ἁλώσεως τῆς Θεσσαλονίκης ὑπὸ τῶν Τούρκων τὸ 1430 ΚΑΙ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΙΝ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (Μικρὸν ἀφιέρωμα ἐπὶ τῇ 100ῇ ἐπετείῳ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς πόλεως) Τοῦ κ. Μάριου Πηλαβάκη ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ π. ΕΦΡΑΙΜ

Ὁ Ἅγιος Μᾶρ κος ἐγεννήθη πρὶν 620 ἔτη εἰς τὴν Βασιλεύουσα, ἐνῶ ἡ Πόλις ἐπολιορκεῖτο ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν. Ἀφοῦ ἔλαβεν ἱκανὴν μόρφωσιν ὑπὸ τῶν πλέον φημισμένων διδασκάλων τῆς ἐποχῆς του καὶ διηύθυνε ἐπὶ μικρὸν τὴν σχολὴν, τὴν ὁποίαν ἵδρυσεν ὁ πατέρας του, ἐν συνεχείᾳ ἠκολούθησε τὸν ἀγγελικὸν βίον. Τὸ 1430, ὅταν «οἱ ἀπηνεῖς καὶ αἱμοβόροι καὶ δόλιοι τῆς δουλίδος Ἄγαρ οἱ ἀπόγονοι»*, κατελάμβανον τὴν Θεσσαλονίκην, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ἐμόναζεν εἰς τὴν περίφημον Ἱ. Μ. Ἁγίου Γεωργίου τῶν Μαγγάνων εἰς τὴν Πόλιν. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνεκλόνισε τὴν εὐαίσθητον ψυχὴν τοῦ Ἁγίου μας καὶ τὸν ὤθησεν εἰς τὸ νά περιγράψῃ, εἰς τὴν Μονῳδίαν του ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Θεσσαλονίκης τὴν κατάληψίν της ὑπὸ τῶν βαρβάρων Ἀγαρηνῶν. Αἱ σκηναί πού περιγράφει ὁ Ἅγιος εἶναι ἀντάξιοι τῆς Τουρκικῆς θηριωδίας, ἡ ὁποία καὶ σήμερον παραμένει ἀμετάβλητος: «Τὸ αἱμοχαρὲς καὶ ἀκόλαστον ἔθνος… λεηλατοῦσε τὴν πόλη… Ἔτσι ἀκάθαρτος βάρβαρος χόρευε πάνω σὲ ἅγια ἱερά… Ἔρριχναν κατὰ γῆς εἰκόνες καὶ τὶς πατοῦσαν… Σεμνὲς παρθένοι ἀποσποῦνταν ἀπὸ τὰ μοναστήρια τους καὶ γίνονταν παίγνια στούς ἀκολάστους βαρβάρους… Νήπια στήν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας των σφάζονταν ἀπὸ τοὺς βαρβάρους… Τὰ φονικὰ θηρία σχεδιάζουν νά ἑξαφανίσουν ὅλο τὸ γένος

μας καὶ νά γίνουν κύριοι ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς. (Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Μητροπολίτου Ἐφέσου. Ἑάλω Θεσσαλονίκη. Θρῆνος ἐπί τῇ ἁλώσῃ τοῦ 1430. Ἐκδόσεις Παπαδημητρίου, Ἀθήνα, 1997). Ὁ Ἅγιος δέν μπορεῖ νά κρύψῃ τὴν ὀργὴν του κατὰ τῶν Λατίνων, οἱ ὁποῖοι ἄφησαν τὴν πόλιν ἀπροετοίμαστον καὶ εἰς τάς πλέον κρισίμους στιγμὰς τῆς μάχης «αἰσχρῶς ἀνεχώρησαν» (Ἑάλω, σ. 40). Ἐπαινεῖ ὅμως τοὺς Κρητικοὺς συμμάχους, οἱ ὁποῖοι κατεκόπησαν ὑπὸ τῶν βαρβάρων καὶ «ἐντάφιον οὕτω καλὸν ἐπαγόμενοι τὴν ἀνδρείαν» (Ἑάλω, σ. 40). Ἡ Θεσσαλονίκη παρέμεινε ἐπὶ 482 ἔτη σκλαβωμένη εἰς τοὺς βαρβάρους καὶ ἀπηλευθερώθη τὴν 26ην Ὀκτωβρίου τοῦ 1912. Ἡ πόλις ὅμως αὐτὴ δέν ἐπρόδωσε τὴν Πίστιν μας καὶ ὁ τελευταῖος ἅγιος μητροπολίτης της Συμεὼν ἐπρέσβευεν ὑπὲρ αὐτῆς. Ἀντιθέτως ἡ ἡγεσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπρόδωσε τὴν Πίστιν μας καὶ ὁ τελευταῖος πρὸ τῆς πτώσεως Πατριάρχης της ὁ Γρηγόριος Μαμμῆς – ἀπηνὴς διώκτης τοῦ Ἁγίου μας ἀπέθανεν ὡς οὐνίτης εἰς τάς παπικὰς αὐλάς. * Ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Ἐπισκόπου Ἐφέσου, Εἰς τὴν Ὑπεραγίαν τὴν Ὁδηγήτριαν. Ὀκτὼ παρακλητικοὶ κανόνες. Ὀρθόδοξον Κέντρον Πατερικῶν Μελετῶν «Ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός». Μεθώνη – Πιερίας, σ. 66.

Ὄχι εἰς τάς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου

ΟΥΔΕΙΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ–ΠΑΠΙΚΟΣ Η ΔΙΩΞΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣῼ ΤΟΥ π. ΕΦΡΑΙΜ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ Ἀπὸ σαράντα κύματα πέρασε τὸ αὐτὰ ἐκτέλεσαν τὶς ἐπιθυμίες καὶ ἐνῶ ἀντίθετα γιὰ τὸ Ἅγιο Ὄρος, λεγόμενο “σκάνδαλο” Βατοπαιδίου, ἐντολὲς τῶν πρώτων (τῶν Πολι- ποὺ εἶναι ἡ κιβωτὸς τῆς ὈρθοδοΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΑΝΕΥ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀναταρά- τικῶν) κι αὐτοὶ ἀνέρχονται σὲ 32. ξίας καὶ μνημεῖο παγκόσμιας πολι-

ξεις βρέθηκε ἐπιτέλους, κι ἕνας (1) «ἔνοχος γιὰ προφυλάκιση» καὶ ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι, κατὰ πὼς δείχνουν τὰ πράγματα, βρίσκονται ὑπὸ ἀπαλλαγὴ–ἀθώωση ἢ ἔστω θὰ πέσουν στὰ μαλακά. «Ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν». Πολὺς ντόρος γιὰ τὸ τίποτε. Ὅπως φαίνεται ἄλλος ἦταν ὁ στόχος. Μαῦρες σκέψεις καὶ ζοφεροὶ συνειρμοὶ μᾶς κατακλύζουν μ᾽ αὐτά, ποὺ βλέπουν τὰ μάτια μας στὴν χώρα αὐτὴ τοῦ παραλόγου, ὅπου σταματᾶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ θυμός, ἡ ὀργὴ κι ἡ ἀγανάκτηση ὅλων τῶν πολιτῶν ἔχει ὑπερπλεονάσει, ἀφοῦ ἡ χειραγώγηση καὶ ὁ καιροσκοπισμὸς ὄχι μόνο σ᾽ αὐτὴ τὴν ὑπόθεση, ἀλλὰ καὶ στὴν μεγάλη καὶ πρωτόγνωρη οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ διέρχεται ἡ χώρα μας εἶναι ἐμφανὴς καὶ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ. Κατ᾽ ἀρχὴν τοὺς κατηγορουμένους στὴν “περιβόητη” αὐτὴ ὑπόθεση, θὰ τοὺς κατατάξουμε σὲ τρεῖς ὁμάδες: Ἡ πρώτη ὁμάδα, ποὺ εἶναι οἱ πολιτικοί, αὐτὴ περιελάμβανε 7 πρώην Ὑπουργοὺς καὶ Ὑφυπουργούς. Καὶ ὅλοι αὐτοὶ κατὰ τὴν προσφιλῆ τους μέθοδο ἔχουν μία ἄριστη ὁδὸ διαφυγῆς καὶ ξεφεύγουν σὰν τὰ χέλια. Καὶ ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ δίοδος; Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ. Ἀφοῦ, ὅπως ξέρουμε, αὐτοὶ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸν Νόμο καὶ τὰ ἀδικήματά τους (κακουργήματα) παραγράφονται μέσα σὲ μιάμιση κοινοβουλευτικὴ περίοδο (σὲ ἐλάχιστα δηλαδὴ χρόνια), ὡσὰν νὰ εἶναι παιδιὰ ἑνὸς ἀνώτερου Θεοῦ! Ἐνῶ ὅλων τῶν ἄλλων, τῶν ἑλλήνων πολιτῶν, ἡ παραγραφὴ ἰσχύει μετὰ τὰ 20 χρόνια ἀπὸ τὴν ἡμερομηνία τέλεσης μίας παράνομης (κακουργηματικῆς) πράξης. Αὐτὴ εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἰσότητα ἀπέναντι στὸν νόμο τῶν μὲν (πολιτικῶν) καὶ τῶν δὲ (λαοῦ). Κατὰ τὰ ἄλλα «Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου» (Ἄρθρ. 4 παρ. 1 Συντ.), ὅπως λέει τὸ Σύνταγμα. Μόνο ποὺ οἱ συντάκτες αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου ξέχασαν νὰ προσθέσουν στὸ τέλος τούτου καὶ τὴν φράση: «πλὴν τῶν βουλευτῶν καὶ Ὑπουργῶν». Ἂς χαροῦμε λοιπὸν ἐφαρμογὴ τῆς δικαιοσύνης, ἰσότητας, διαφάνειας καὶ κυρίως «πλέριας Δημοκρατίας», τὴν ὁποία ἐπαγγέλλονται αὐτοί, ποὺ μᾶς κυβερνοῦν. Κι ἔτσι χωρὶς αἰδῶ ὅλοι οἱ κατηγορούμενοι (7 πολιτικοὶ) ξεγλιστροῦν σὰν τὰ χέλια ἀπὸ τὰ δίκτυα τοῦ Νόμου. Ἡ δεύτερη ὁμάδα κατηγορουμένων, ποὺ εἶναι οἱ Δημόσιοι Λειτουργοί, εἶναι τὰ “θύματα”, ποὺ

Τοῦ κ. Δημητρίου Εὐ. Μερτζεμέκη

στήρια θύματα, τὰ ὁποῖα, μὲ τὸ ἄγχος τῆς ἐπισκευῆς, ἀναστηλώσεως καὶ ἐξωραϊσμοῦ τῆς τεράστιας σὲ ὄγκο κτισμάτων Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, ἔτρεχαν δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ προκειμένου νὰ βροῦν πόρους. Προφανῶς χτύπησαν καὶ πόρτες πολιτικῶν καὶ νὰ ὑπερέβαλαν κάπως στὶς δραστηριότητές των. Καὶ εἶναι γι᾽ αὐτοὺς ἄξιο προσοχῆς πῶς αὐτοὶ “μπλέχτηκαν” στὰ δίχτυα τῶν πολιτικῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ ἴδιον ὄφελός των (προφανῶς ψηφοθηρία) “συνεργάσθηκαν” μὲ τὸν Ἡγούμενο π. Ἐφραίμ. Μὰ στὸ σημεῖο αὐτὸ προκύπτει ἡ ἀπορία γιὰ τὸ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν παράνομες πράξεις ἐκ μέρους μόνο τοῦ π. Ἐφραίμ, χωρὶς τὴν συμμετοχὴ καὶ τῶν πολιτικῶν; Τὸ ταγκὸ χορεύεται μὲ δύο ἄτομα, συνεπῶς πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ φταίει μόνο ὁ ἕνας; Ἀποφάσιζαν καὶ ἔβαζαν ὑπογραφὲς στὰ τυφλὰ ὁ καθένας μόνος του; Καὶ προφυλακίστηκε (ἄκουσον– ἄκουσον), γιατί θεωρήθηκε ὁ π. Ἐ φραὶμ ὕποπτος τελέσεως νέων παρανόμων πράξεων. Σεβαστὴ ἡ ἄποψη, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ οὐρά. Καὶ ἡ ἀπορία (οὐρὰ) εἶναι πῶς κανεὶς εἶναι δυνατὸν νὰ τελέσει τέτοιες πράξεις μόνος του, ἂν δὲν συναινέσει καὶ τὸ ἄλλο μέρος (δηλαδὴ Ὑπουργοὶ – Δημόσ. Λειτουργοὶ κ.λπ.). Μήπως, ἀκόμη ἂν κάποιος θέλει καὶ μὲ πληρεξούσια, ποὺ θὰ εἶχε κάνει νωρίτερα, δὲν μπορεῖ νὰ προβαίνει σὲ δικαιοπραξίες καὶ μέσα ἀπὸ τὴν φυλακή; Κι ἔπειτα, στὸ κάτω–κάτω, κι ἂν ὠφελήθηκε ἀπ᾽ τὶς ἐνέργειες αὐτὲς ἡ Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου, μὲ τὴν ἀναστήλωσή της ποὺ ἔγινε, τότε ποιὸ τὸ πρόβλημα, ἀφοῦ πολλὲς φορὲς τὸ ἴδιο τὸ κράτος ἐπιχορηγεῖ τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄ ρους μὲ κονδύλια μέσῳ διαφόρων φορέων, ἀφοῦ αὐτὰ εἶναι Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ). Ἐδῶ πρόσφατα ἡ ἴδια ἡ Πολιτεία ἐνισχύει μὲ πανάκριβο μεγάλο οἰκόπεδο καὶ μὲ 15 ἑκατ. εὐρὼ τὴν ἀνέγερση μεγάλου Τζαμιοῦ στὸ Κέντρο τῆς Ἀθήνας (γιὰ τὸ ὁποῖο ὅμως χρήματα ὑπάρχουν),

Ὁ Σεβ. Χαλκίδος διά τόν ἀγῶνα καθάρσεως τῶν κληρικῶν μας

Συμφώνως πρός τό ἐκκλησιαστικόν ρεπορτάζ ὑπό ἡμερομηνίαν 27ην Ἰανουαρίου:

«Τὴν Πέμπτη 26/11/2012 πραγματοποιήθηκε ἡ πρώτη Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας γιὰ τὸ ἔτος 2012 καὶ ἡ κοπὴ τῆς Βασιλόπιττας γιὰ ὅλους τοὺς Πρεσβυτέρους καὶ Διακόνους τῆς Ἱ. Μητροπόλεως. Προσκεκλημένος τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης ἦταν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Χαλκίδος, κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ὡς εἰσηγητὴς ἀνέπτυξε πτυχὲς τῆς περὶ ἱερωσύνης διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ δέχθηκε ἐρωτήσεις σχετικὲς μὲ τὸ θέμα. Κατὰ τὴν εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος σημείωσε μεταξὺ ἄλλων

ὅτι κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο πολλὲς φορὲς ἡ εὐσέβεια μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς πρόφαση καὶ μόνον, προκειμένου νὰ ἀσκηθεῖ κριτικὴ ἐναντίον τῶν ἄλλων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπίσης, ὅτι στὴν Ἐκ κλησία ἐμφανίζεται τὸ ἑξῆς παράδοξο: Αὐτοὶ ποὺ ὑπηρετοῦν τὸ ἀγαθὸ βρίσκονται συχνὰ σὲ διαμάχες καὶ ἔριδες μεταξύ τους, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς κακοποιούς, οἱ ὁποῖοι ὁμονοοῦν, προκειμένου νὰ ἐκτελέσουν τὰ ἔργα τους. Καταλήγοντας δὲ ὑπογράμμισε ὅτι μοναδικὸς ἀσφαλὴς δρόμος γιὰ ἕνα κληρικὸ εἶναι ὁ συνεχὴς ἀγώνας τῆς καθάρσεως μέσῳ τῆς ἀσκήσεως καὶ τῆς πνευματικῆς καθοδηγήσεως. Στὴ συνέχεια ὁ Σεβ. Χαλκίδος εὐλόγησε τὴν Βασιλόπιττα τῆς Ἱε ρατικῆς Συνάξεως».

Ἅγιος Νικόδημος: Ψευδώνυμον τό Βάπτισμα τῶν Λατίνων

Ἡ Ἑλληνόφωνος Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καθοδηγουμένη ἀπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἀποδέχεται πλέον τό Βάπτισμα τῶν πλανεμένων χριστιανῶν, ὡς εἶναι τῶν Παπικῶν, ὡς κανονικόν. Πολλοί Ἐπίσκοποι ἐφαρμόζουν τάς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου καί δέχονται εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας Παπικούς ἄνευ τοῦ Ὀρθοδόξου Βαπτίσματος. Ἐλάχιστοι οἱ Σεβ. Μητροπολῖται, οἱ ὁποῖοι παρακούουν εἰς τάς ἐντολάς τοῦ Φαναρίου καί ἀκολουθοῦν τούς Ἱερούς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας προβαίνοντες εἰς κατήχησιν καί Βάπτισιν. Διά τούς πολλούς, οἱ ὁποῖοι ἀποδέχονται ἤ δηλώνουν δημοσίως ὅτι θά ἀποδεχθοῦν Παπικούς ἄνευ Ὀρθοδόξου Βαπτίσματος εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὑπενθυμίζομεν ὅτι ὁ 46ος Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ὁρίζει πώς: «ὅποιος Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἤθελεν ἀποδεχθῆ ὡς ὀρθόν καί ἀληθινόν τό Βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν ἤ τήν παρ᾽ αὐτῶν προσαγομένην θυσίαν, ὁ τοιοῦτος προστάζομεν νά καθαιρεθῆ. Ἐπειδή ποίαν συμφωνίαν ἔχει ὁ Χριστός μέ τόν διάβολον ἤ ποίαν μερίδα ἔχει ὁ πιστός μέ τόν ἄπιστον;». Βεβαίως, ὡς ἐπισημαίνομεν καί εἰς τό θέμα διά τάς συμπροσευχάς μέ τούς αἱρετικούς, οἱ Πατριάρχαι, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι καί οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν εἰς αὐτάς, καταφρονοῦν τούς Ἱερούς Κανόνας καί καθίστανται πολέμιοι τῶν ἀντιαιρετικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Τό αὐτό συμβαίνει καί μέ τούς Μητροπολίτας, οἱ ὁποῖοι ὑπακούοντες εἰς τάς ἐντολάς τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τάς ὁποίας δυστυχῶς ἀποδέχεται καί προωθεῖ τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον (διότι πιστεύει ὅτι διά αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὑπηρετεῖται ἡ ἑνότης τῶν «Ἐκκλησιῶν»), ἀποδέχονται αἱρετικούς ἄνευ τῶν ἱ. Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος εἰς τούς κόλπους τῆς

Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ πιστός λαός, ὅμως, καί ὁ ἔντιμος κλῆρος ὀφείλει νά γνωρίζη ὅτι ὁ προαναφερθείς Ἀποστολικός Κανών δέν ἐπιτρέπει παρεκτροπάς ἤ ἀποκλίσεις ἀπ᾽ ὅσα ὁρίζει. Ὀφείλουν δέ (πιστός λαός καί ἔντιμος κλῆρος) νά ἐνθαρρύνουν καί νά στηρίζουν τούς Ἐπισκόπους μέ γνήσιον Ὀρθόδοξον φρόνημα, διά νά δύνανται νά προβάλλουν ἀντιστάσεις εἰς τήν ἰσοπέδωσιν τῶν πάντων, ἀλλά καί εἰς τήν νόθευσιν τῶν ἱ. Μυστηρίων ἤ τήν κατάργησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀφοῦ ἀναπτύσσει εἰς τό Ἱερόν Πηδάλιον τούς λόγους διά τούς ὁποίους οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναθεμάτισαν τόν Παπισμόν, καταλήγει ὅτι: «τό τῶν Λατίνων Βάπτισμα εἶναι ψευδώνυμον Βάπτισμα καί διά τοῦτο οὔτε κατά τόν λόγον τῆς ἀκριβείας εἶναι δεκτόν οὔτε κατά τόν λόγον τῆς οἰκονομίας». Ὁ δέ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός ἄνευ περιστροφῶν ὁμολογεῖ ὅτι: «δι᾽ οὐδέν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ᾽ ἤ ὅτι εἰσίν, οὐ μόνον σχισματικοί ἀλλά καί αἱρετικοί». Ὁ δέ ἰσαπόστολος Ἅγιος Κοσμᾶς διεκήρυσσε: «Τόν Πάπα νά καταρᾶσθε. Αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία τῆς καταστροφῆς». Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως καί ὁ προαναφερθείς Ἀποστολικός Κανών εἶναι σαφεῖς. Οἱ Παπικοί εἶναι αἱρετικοί. Ὡς ἐκ τούτου δέν δυνάμεθα νά τούς ἀποδεχώμεθα εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἄνευ κατηχήσεως καί ἄνευ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τοῦ Ὀρθοδόξου Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος. Τό Οἰκ. Πατριαρχεῖον καί οἱ συμμετέχοντες εἰς τούς θεολογικούς διαλόγους δέν ἠμποροῦν νά καταργοῦν τούς Ἱερούς Κανόνας. Ἡμεῖς ἔχομεν καθῆκον νά τούς ὑπερασπιζώμεθα καί νά ἀποκαλύπτωμεν παντοιοτρόπως τήν νόθευσιν τῆς Πίστεως ὑπό Μητροπολιτῶν. Γ.Ζ

«ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΙΡΕΣΗ»

Θεολογική ἡμερίδα ὑπό τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς

Ἡ Ἱ. Μητρόπ. Πειραιῶς διοργανώνει τήν Τετάρτη 15η Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί ὥρα 4.00 μ.μ. στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας, Ν. Φάληρο Πειραιῶς (αἴθουσα «Μελίνα Μερκούρη») μέ ἐλεύθερη εἴσοδο Ἡμερίδα θεολογικοῦ προβληματισμοῦ, κατά τό ἐπισυναπτόμενο Πρόγραμμα, μέ τό ἐξόχως ἐνδιαφέρον θέμα: «Πατερικὴ Θεολογία καὶ μεταπατερικὴ αἵρεση» Α΄ Συνεδρία Προεδρεύων: Δημήτριος Τσελεγγίδης, Καθ. Πανεπ. Θεσσαλονίκης– Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Ἀθηνῶν: «Ἀπὸ τὴν Πατερικότητα στὴν “μεταπατερικότητα”. Ἡ αὐτοαναίρεση τῆς Ὀρθοδόξου ἡγεσίας». Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμ. Καθηγητής Πανεπ. Θεσσαλονίκης: «Ἡ σημασία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ πατρομαχικὴ ἄρνησή της» Ἰωάννης Μαρκᾶς, Ἐρευνητὴς: «Μεταπατερικῶν ἔργα καὶ ἡμέραι» Β΄ Συνεδρία Προεδρεύων: Λάμπρος Σιάσος, Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης –Τοποθέτηση Προεδρεύοντος Συνεδρίας Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἱερόθεος: «Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς προοπτικῆς» Ἰωάννης Κουρεμπελές, Ἀναπλ. Καθηγητὴς Πανεπ. Θεσσαλονίκης: «Ὀρθοδοξία ἀνορθόδοξη; Στιγμὲς στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ θεολογικὴ ἔκφραση καὶ στίγματα μετα-θεολογικῶν στιγμῶν» Συζήτηση - Πορίσματα-Ψήφισμα. Λήξη ἡμερίδος Ἡ παρουσία σας θά συντελέσῃ στήν ἐνδυνάμωση τῆς πίστεως καί τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Εἶναι προφανές ὅτι ἡ ἡμερίδα ὀργανώνεται διά νά δοθῆ ἀπάντησις εἰς τήν θεολογικήν Ἀκαδημίαν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἡ ὁποία οὐσιαστικῶς προπαγανδίζει τήν ξένην πρός τήν Ὀρθόδοξον θεολογίαν, Μεταπατερικήν θεολογίαν. Προσευχόμεθα τό παράδειγμα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς νά ἀκολουθήσουν καί ἄλλαι Ἱ. Μητροπόλεις εἴτε εὐθέως εἴτε ἐμμέσως.

«Πόλεμος» ἀνακοινώσεων μεταξὺ τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου καὶ τοῦ Μητροπολίτου Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου ἦλθεν εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος μὲ ἀφορμὴν τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ Σεβ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβροσίου, ὁ ὁποῖος ἤλεγχεν αὐστηρότατα τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ τὴν στάσιν ἔναντι τοῦ προφυλακισμένου Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου, Ἀρχιμανδρίτου π. Ἐφραίμ. Ὁ Σεβ. Καλαβρύτων ἐξῆρε τὴν στάσιν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἔναντι τοῦ προφυλακισμένου Ἡγουμένου, ἀπεκάλει τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος στοργικὴν μητέρα, ἐνῶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον κακὴν μητρυιάν. Παραλλήλως ὑπενθύμιζε τὴν στάσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἔναντι τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου. Εἰς ἀπάντησιν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν φήμην τοῦ Ρωσοφίλου εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ ἐτάχθη πολὺ δυναμικῶς ἐναντίον τῶν πολιτικῶν καὶ δικαστικῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἀπεφάσισαν τὴν προφυλάκισιν τοῦ Ἡγουμένου π. Ἐφραὶμ Χριστουγεννιάτικα, ἐτόνισε μεταξὺ ἄλλων ὅτι: «Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν βοηθεῖ ἡ ἀναπαραγωγὴ στενόκαρδων κειμένων, γιατὶ δυστυχῶς οὔτε τὴν ἀλήθεια ἐκφράζει οὔτε τὴν ἑνότητα ὑπηρετεῖ». Εἰς τὴν ἀνταπάντησίν του ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων ἐπισημαίνει: «Ὀφείλουμε, λοιπόν, σεβασμὸ στὸ Φανάρι καὶ τοὺς ἐκεῖ ἐκλεκτοὺς παράγοντες, ἀλλὰ ὄχι κολακεία καὶ “κουκούλωμα”». Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Μεσογαίας Παραθέτομεν κατωτέρω τὸν πόλεμον ἀνακοινώσεων τῶν δύο Σεβ. Μητροπολιτῶν. Ἡ ἐπιστολή – ἀνακοίνωσις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσογαίας πρὸς τὸν Διευθυντὴν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων «Ρομφαία» κ. Αἰμίλιον Πολυγένην ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἀγαπητὲ κ. Πολυγένη, Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, πολὺ συνετὰ φερόμενος, ἀρνηθήκατε νὰ δημοσιεύσετε στὴν ἱστοσελίδα σας ἐπιστολὴ κάποιου σοβαροῦ Ἱεράρχου (σημείωση Romfea.gr - δὲν λάβαμε κάποιο σχετικὸ κείμενο), γραμμένη μὲ συναισθηματικὸ παρορμητισμὸ ἐναντίον τοῦ προφυλακισθέντος γέροντος Ἐφραίμ. Πρὸς μεγάλη μας ὅμως ἔκπληξη, εἴδαμε στὴ Romfea.gr δημοσιευμένη ἐπιστολὴ ἄλλου σεβαστοῦ Ἱεράρχου ἔντονα κριτικὴ γιὰ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, γραμμένη καὶ αὐτή, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ πῶ, μὲ ἀσυμπάθεια καὶ παρορμητισμό. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν βοηθεῖ ἡ ἀναπαραγωγὴ στενόκαρδων κειμένων, γιατί δυστυχῶς οὔτε τὴν ἀλήθεια ἐκφράζει οὔτε τὴν ἑνότητα ὑπηρετεῖ. Εἶναι σκληρὸ καὶ ἄδικο νὰ ἀποκαλεῖται τὸ Πατριαρχεῖο μας μητρυιὰ καὶ μάλιστα σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Εἶναι λάθος νὰ συγκρίνονται οἱ δύο Ἐκκλησίες καὶ μάλιστα δίχως ψυχραιμία καὶ ἔλεος. Τὰ δύο ἀνακοινωθέντα, στὰ ὁποῖα ἀναφέρεται ὁ πολιὸς Ἱεράρχης, δὲν ἔχουν γραφεῖ, γιὰ νὰ ἀποδείξουν ἀνταγωνιστικὰ τὴ μητρότητα τῶν Ἐκκλησιῶν –ποιὰ εἶναι ἡ καλύτερη μητέρα–, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταδείξουν συμπληρωματικὰ τὴν ἐκκλησιαστικότητά τους –ὅτι εἶναι ἀμφότερες ζωντανὲς Ἐκκλησίες.

Καὶ τὸ μὲν Φανάρι τὸ ἔκανε ὑπογραμμίζοντας τὰ δικαιοδοσιακά του δικαιώματα καὶ ἔχοντας μπροστά του τὴν ἱστορικὴ καὶ οἰκουμενικὴ ἀποστολή του, ἡ δὲ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τονίζοντας τὴν ποιμαντικὴ εὐθύνη της ἀπέναντι στοὺς σκανδαλιζόμενους πιστούς της. Ὅσο γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ μητρότητα, αὐτὴ δὲν ἀποτυπώνεται ἀπόλυτα σὲ ἕνα ἀνακοινωθέν, ἀλλὰ διαφαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν πληρότητα μίας ζωῆς καὶ μαρτυρίας. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶναι καὶ μητέρα, ποὺ ἱστορικὰ γεννᾶ καὶ μάνα ,ποὺ οἰκουμενικὰ ἀγκαλιάζει. Εἶναι ὅ,τι ἱερότερο διαθέτουμε ὡς πνευματικὴ παρακαταθήκη. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ γέροντας Ἐφραὶμ εὑρισκόμενος στὴ φυλακὴ ἀξίζει τὴ συμπάθειά μας· καὶ δόξα τῷ Θεῷ δὲν τοῦ τὴν στέρησε καμμία Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ τὸ Φανάρι, ποὺ ἱστορικὰ σηκώνει τὸν σταυρό του καὶ διαχρονικὰ βιώνει τὰ δεσμά του, ἀξίζει λιγότερο τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν κατανόησή μας; † Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Νικόλαος»

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Καλαβρύτων Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος ἀπήντησεν εἰς τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς μὲ τὴν ἀκόλουθον ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ἀπέστειλεν εἰς τὸν Διευθυντὴν τοῦ προαναφερομένου πρακτορείου:

«Ἀγαπητέ μοι κ. Πολυγένη, Μὲ ἰδιαίτερη προσοχὴ ἀνέγνωσα τὴν ἀπάντηση τοῦ πολυαγαπητοῦ μοι ἐν Χριστῷ Ἀδελφοῦ Σεβ. κ. Νικολάου –ἐκλεκτοῦ Μέλους τῆς Ἱεραρχίας μας καὶ εὐρυμαθέστατου– σήμερα τὸ βράδυ στὰ ὅσα διετύπωσα περὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας καὶ ἀπαντῶ ἀμέσως. 1) Προσωπικῶς μὲ ἱκανοποιεῖ τὸ γεγονός, ὅτι μέχρι πρὸ ὀλίγων στιγμῶν (ὥρα 10:00 μ.μ.) τὶς πτωχὲς μὰ συγχρόνως καὶ σκληρὲς – σκέψεις ἢ δηλώσεις μου ἔχουν ἀναγνώσει 13.568 ἐπισκέπτες τῆς ἀντικειμενικῆς ἠλεκτρονικῆς ἐφημερίδος σας. Ἡ περίπτωση τοῦ σεπτοῦ Ἱεράρχου μέχρι στιγμῆς εἶναι ἡ μοναδικὴ περίπτωση διατυπώσεως ἀντιρρήσεων. Ἄρα “οἱ ἐξαιρέσεις ἐπιβεβαιώνουν τὸν κανόνα”, θὰ ἀπαντοῦσα στὸν ἐπιστήμονα τῶν θετικῶν Ἐπιστημῶν Ἀδελφό μου μὲ τὴν ὁρολογία τῶν μαθηματικῶν! Μία ἀντίρρηση = καμμία ἀντίρρηση! 2) Ἀπορρίπτω ἀπεριφράστως τοὺς ὅρους «ἀσυμπάθεια καὶ αὐθορμητισμό», τοὺς ὁποίους ἐκφέρει περὶ τοῦ προσώπου μου. Ὁσάκις λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους δὲν φερόμεθα ἀσυμπαθῶς! Ἀντιθέτως χρησιμοποιοῦμε τὸν προφητικὸ λόγο καὶ ἐφαρμόζουμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου μας “ἤτω δὲ ὑμῶν ὁ λόγος τὸ ναί, ναὶ καὶ τὸ οὔ, οὔ”. Δὲν ὑβρίζουμε, ἀλλὰ ὀρθοτομοῦμε τὸ λόγο τῆς ἀληθείας, ὅταν διαμαρτυρόμεθα γιὰ πράξεις ἢ παραλείψεις τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας στὴν Κωνσταντινούπολη. 3) Εὐτυχῶς δὲν φιλοδοξοῦμε νὰ εἴμεθα ὑποψήφιοι γιὰ τὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ Θρόνο τῶν Ἀθηνῶν, ὥστε νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν εὔνοια τοῦ Πατριάρχου μας. Ἄλλοι ὅμως τὸ πράττουν, γιὰ νὰ ἔχουν τὴν εὔνοιά Του. 4) Δὲν ἀπεκάλεσα “Μητρυιὰ” τὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, διότι ὄντως εἶναι ἡ μεγάλη Μη-

τέρα στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶπα ὅμως ὅτι ἐνίοτε συμπεριφέρεται “ὡς Μητρυιὰ” καὶ θὰ ἐπιμείνω στὸν χαρακτηρισμό. Ἐρωτῶ εὐθέως τὸν Σεβασμιώτατο κ. Νικόλαο νὰ μοῦ ἀπαντήσει: Ἦταν ἆραγε συμπεριφορὰ ἀδελφική, ἦταν συμπεριφορὰ “μητρική”, ὅλη ἐκείνη ἡ πρὸ τινων ἐτῶν μεσαιωνικὴ καὶ μακάβρια τελετὴ τοῦ Φαναρίου κατὰ τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου; Δῶστε μου, Σεβασμιώτατε, μία ἄλλη ὁρολογία καὶ θὰ σᾶς φιλήσω τὰ πόδια! 5) “Τὸ …Φανάρι τὸ ἔκανε ὑπογραμμίζοντας τὰ δικαιοδοσιακά του δικαιώματα”, γράφει ὁ Σεβασμιώτατος. Λησμονεῖ ὅμως ἢ καὶ ἠθελημένως παραβλέπει, τὸν συλλογισμό μου ὅτι ὁ π. Ἐφραὶμ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΙΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Ἄρα δὲν σημειώθηκε ἐπέμβαση τῶν παραγόντων τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας στὰ ἐσωτερικὰ ζητήματα εἴτε τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἴτε τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου! Ἡ Δήλωση τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ. Κυρίλλου ἦταν ἔκφραση συμπαθείας πρὸς τὸν ΑΝΘΡΩΠΟ Ἐφραὶμ καὶ ὄχι πρὸς τὸν Ἡγούμενο! 6) Λυποῦμαι, ἀλλὰ δὲν θὰ συμφωνήσω οὔτε καὶ μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ τοῦ ἐπιστολογράφου σας, ὅτι δηλ. “εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ… ἀξίζει τὴ συμπαθειά μας καὶ δόξα τῷ Θεῷ δὲν τοῦ τὴν ἐστέρησε καμμία Ἐκκλησία”. Ὄντως μόνον ἡ Προϊσταμένη του ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχή, δηλ. τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν εἶπε ἕνα λόγο συμπαθείας γιὰ τὸν π. Ἐφραίμ. Ἐμεῖς, λοιπόν, αὐτὸ ἀκριβῶς στιγματίσαμε. 7) Συμπερασματικά: Ὁ Σεβ. Ἀδελφός μου ΔΕΝ κατώρθωσε νὰ μὲ πείσει ὅτι ἔσφαλα στοὺς ἰσχυρισμούς μου! Δὲν ἀνέγνωσα ἐπιχειρήματα! Δὲν προσκόμισε παραδείγματα! Ἀλλὰ οὔτε ἐπίσης καὶ ἕνα ἰσχυρὸ λόγο τῆς ἰδικῆς του συμπαθείας ἀνέγνωσα στὸ κείμενό του γιὰ ἕνα ἀδελφό μας Κληρικό, ποὺ τὸν συνέλαβαν “ὡς ληστὴν” καὶ τὸν ὡδήγησαν στὸν Κορυδαλλὸ κατὰ τὴν παραμονὴ τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τῆς Χριστιανοσύνης! Ἐξ ὅσων γνωρίζω, ἐπικειμένης τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς, συνήθως ἀπονέμεται χάρις σὲ καταδίκους. Τέτοια μέρα δὲν γίνονται εἰσαγωγὲς στῆς φυλακῆς τὰ σίδερα! 8) Δηλώνω πρὸς κάθε κατεύθυνση ὅτι μὲ ἀγαθὸ κίνητρο τῆς καρδίας μου γράφω καὶ καυτηριάζω κατὰ καιρούς, ὅσα κατὰ τὴν κρίση εἶναι στραβὰ καὶ ἀνάποδα. Εἶμαι ἁμαρτωλὸς καὶ τρισάθλιος! Ἀλλὰ προσπαθῶ νὰ διατηρῶ καθαρὴ τὴν ὅρασή μου καὶ ἀδούλωτη τὴν καρδιά μου. Προσκυνῶ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ μόνο! Προσκυνῶ τὸν Κτίστη καὶ ὄχι τὴν κτίση καὶ τὰ κτίσματα! Ὅσοι, λοιπόν, ἀγαπᾶμε τοὺς ὑψηλὰ ἱσταμένους, πρέπει νὰ τοὺς λέμε τὴν ἀλήθεια! Οἱ κολακεῖες καὶ τὰ λιβανίσματα δὲν ἁρμόζουν στὸν Ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος πρέπει “νὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας”! Γι᾽ αὐτὸ ἡ γνώμη τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Νικολάου “εἶναι σεβαστὴ μέν, ἀλλ᾽ οὐχὶ ἀσπαστή”! Ὀφείλουμε, λοιπόν, σεβασμὸ στὸ Φανάρι καὶ τοὺς ἐκεῖ ἐκλεκτοὺς Παράγοντες, ἀλλὰ ὄχι κολακεία καὶ “κουκούλωμα”! ΝΑΙ! στὸ Ἅγιο Φανάριο! ΟΧΙ στὸ Ἅγιο Κοράνιο! Μὲ περισσὴ ἀγάπῃ ἐν Χριστῷ † Ὁ Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος»

Καταγγέλει τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν ἀδιαφορίαν τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων

ΣΚΛΗΡΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΑΜΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑΡΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΙΝ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΩΝ ΔΥΟ ΝΗΣΩΝ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σάμου καὶ Ἰκαρίας κ. Εὐσέβιος κατήγγειλε τὴν ἀδιαφορίαν τῶν ἁρμοδίων κρατικῶν λειτουργῶν καὶ τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων διὰ τὰ συγκοινωνιακὰ προβλήματα τῆς Σάμου καὶ τῆς Ἰκαρίας μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἀπομόνωσιν τῶν κατοίκων τῶν δύο νήσων. Τὰς καταγγελίας τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου ἀπέδωσε μὲ κριτικὸν πνεῦμα (πρὸς τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντας) ὁ σχολιογράφος τῆς ἑβδομαδιαίας ἐφημερίδος, –«Παρασκευὴ καὶ 13» ὑπὸ ἡμερομηνίαν 27ην Ἰανουαρίου. Συμφώνως πρὸς τὸ δημοσίευμα:

«Οἱ κάτοικοι τῶν ἀκριτικῶν μας νησιῶν βιώνουν δραματικὲς στιγμές. Τὸ γνωρίζουν ὅλοι ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ τοὺς ἁρμοδίους. Καὶ δὲν εἶναι μόνο ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἀλλὰ καὶ ἡ ἀπομόνωση λόγῳ τῶν ἀθλίων συγκοινωνιῶν. Ἰδιαίτερα ἔχουν πληγεῖ ἡ Σάμος καὶ ἡ Ἰκαρία. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ καταγγελία τοῦ Μητροπολίτη Εὐσέβιου γιὰ τὰ μεγάλα λόγια τῶν ἀρχόντων καὶ τοὺς ἐπαίνους ἀλλὰ καὶ τὴν καθημερινὴ πρακτικὴ τῶν ἐξευτελισμῶν καὶ τῶν ταπεινώσεων, στὶς ὁποῖες ὑποβάλλονται: “Καθῆκον καὶ πρώτιστον ἐνδιαφέρον μας εἶναι νὰ ἑδραιώσουμε τὴν μεταξύ μας ἀγάπη, τὴν ἑνότητα, τὴ συσπείρωση καὶ τὴν ἀλληλοβοήθεια καὶ τοῦτο γιατί ὡς Ἕλληνες ἀκρίτες βιώνουμε τὴν ἐγκατάλειψη

ἀπὸ τὸ κράτος, καθὼς ἀνεχόμαστε τὴν μία ταπείνωσιν μετὰ τὴν ἄλλην! Οἱ ὑπηρεσίες μας ὑπολειτουργοῦν ἐλλείψει προσωπικοῦ, παρὰ τὴ φιλότιμη προσπάθεια τῶν ἐργαζομένων καὶ μάλιστα τὴ σοβαρὴ μείωση τοῦ μισθοῦ τους. Οἱ οἰκογένειες ὑποφέρουν. Οἱ ἀγρότες μας ἐπτώχευσαν. Τὰ δυσβάστακτα χρέη κι οἱ ὑποχρεώσεις, ἡ ἀνεπαρκὴς σύνδεση τῶν νησιῶν μας μὲ τὸ κέντρο, ἡ αὔξηση τῶν ναύλων καὶ τῶν εἰσιτηρίων, ἡ ὑποβάθμιση τῶν θαλασσίων καὶ ἀεροπορικῶν συγκοινωνιῶν, τὸ κλείσιμο ὑπηρεσιῶν καὶ φορέων καὶ τόσα ἄλλα μᾶς ἀναγκάζουν πλέον νὰ ὑψώσουμε φωνὴ διαμαρτυρίας καὶ νὰ ποῦμε στὴν κεντρικὴ διοίκηση τοῦ κράτους: "Ὄχι σὲ ἄλλες ταπεινώσεις καὶ ταλαιπωρίες.

Κουραστήκαμε ἀπὸ τὰ λόγια καὶ τὶς ὑποσχέσεις. Βρισκόμαστε στὴν ἀρχὴ τῶν συνόρων τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ τὰ παραμεθόρια καὶ ἀκριτικὰ νησιά μας βρίσκονται στὴν ἀγκάλη προαιώνιων ῾φίλων᾽ μας". Ἡ παραμονὴ στὰ νησιά μας εἶναι ἐθνικὴ ἀνάγκη, πρέπει νὰ εἶναι μόνιμη καὶ σταθερὴ καὶ αὐτὸ θὰ ἐπιτευχθεῖ, πέρα ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ καθενός μας, καὶ ἀπὸ κίνητρα. Κίνητρα οἰκονομικά, μειώσεις φόρων, μειώσεις εἰσιτηρίων καὶ ναύλων, ἀναβάθμιση θαλασσίων καὶ ἐναέριων συγκοινωνιῶν, τρόποι ἐξυπηρέτησης ὑπαλλήλων, ἐργαζομένων καὶ κατοίκων. Εὔσημα καὶ μετάλλια μᾶς πρέπουν καὶ ὄχι ταπεινώσεις, ἰσοπεδώσεις, ὑποβαθμίσεις καὶ ἐξευτελισμοί”».

Π Ρ ΟΣ Κ Λ Η Σ Ι Σ

Ὁ Φιλολογικὸς Σύλλογος ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ καὶ οἱ ἐκδόσεις ΜΥΓΔΟΝΙΑ σᾶς προσκαλοῦν στὴν παρουσίαση τοῦ τρίτομου ἔργου τοῦ Γέροντος Μωυσέως Ἁγιορείτου «Μέγα Γεροντικὸ ἐναρέτων Ἁγιορειτῶν τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος» τὴν Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012 ὥρα 7:00 μ.μ. στὴν Αἴθουσα τοῦ Συλλόγου στὴν πλατεῖα Ἁγ. Γεωργίου Καρύτση 8, Ἀθήνα. Τὴν ἔκδοση θὰ παρουσιάσουν οἱ: Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου κ. Ἱερόθεος, Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Χιλανδαρίου Ἀρχιμ. Μεθόδιος, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρ. Καθηγητὴς π. Γεώργιος Μεταλληνός, Πανοσιολογιώτατος Πρωτοσύγκελλος Ἱ. Μ. Φλωρίνης Ἀρχιμ. Ἰουστῖνος, Πανοσιολογιώτατος Ἀντιπρόσωπος Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας Ἱερομ. Ἱερώνυμος. Τὴν ἐκδήλωση θὰ κλείσει ὁ συγγραφέας Γέροντας Μωυσῆς Ἁγιορείτης.


Σελὶς 6η

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ἐπεσήμανεν ὁ Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος εἰς τὴν Σχολὴν Ἀξιωματικῶν τῆς ΕΛΑΣ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ΜΗΤΗΡ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ Ἰδιαιτέρας ἀναφορὰς εἰς τὰς Βαβέλ, αἱ ὁποῖαι καταστρέφουν τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν οὗτοι ἀποκόπτονται ἀπὸ τὸν Θεὸν ἢ διακηρύσσουν ὅτι δὲν ὑφίσταται Θεός. Ἀνέφερε ἐπίκαιρα παραδείγματα ἀπὸ τὸν ἐθνικοαπελευθερωτικὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῶν Τούρκων ἀλλὰ καὶ παραδείγματα (μὲ τὸν δανεισμὸν) ἀπὸ τὴν λειτουργίαν τοῦ Πρώτου Μεταπελευθερωτικοῦ Κράτους. Τὸ σχολεῖον πλέον δὲν εὑρίσκεται εἰς τὸ ἴδιον «οἰκόπεδον» μὲ τὴν Ἐκκλησίαν. (2ον.–Τελευταῖον)

Ἀξία τοῦ προσώπου μηδέν. Σεβασμὸς τοῦ προσώπου τίποτε. Πόσο ἀξίζει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὸν κάψεις μάλιστα; Πέντε πλάκες σαπούνι, δέκα κουτιὰ σπίρτα καὶ ὅ,τι ἄλλο μείνει ἀπὸ αὐτό, ποὺ μπορεῖς νὰ τὸ ἐκμεταλλευτεῖς. Εἶναι κανόνας τῆς ζωῆς πλέον καὶ πρέπει νὰ τὸ ξέρουμε. Ὑπάρχουν ἱερὰ πράγματα καὶ μέσα στὰ ἱερὰ πράγματα ὁ καθένας μπορεῖ νὰ προσθέσει καὶ δικές του προτιμήσεις. Αὐτὰ τὰ ἱερὰ πράγματα, ὑπάρχει δυνατότητα νὰ ἀποϊεροποιηθοῦν. Καὶ ὅταν ἀποϊεροποιοῦνται τὰ ἱερά, εὐτελίζονται καὶ ὅταν εὐτελίζονται, γίνονται ἐκμεταλλεύσιμα καὶ ὅταν κάτι γίνεται ἐκμεταλλεύσιμο, γίνεται ἐμπορεύσιμο. Μπορεῖς νὰ τὸ ἀγοράζεις. Ἔτσι λοιπὸν φτάνουμε ἀκολουθώντας αὐτὴ τὴ φιλοσοφία καὶ αὐτὴν τὴν γραμμὴ ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος δὲν εἶναι πρόσωπο εἰκόνα Θεοῦ, ὅπως λέει ἡ ὀρθοδοξία, μπορεῖ νὰ γίνει μὲ διαφόρους τρόπους ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσιμο. Μπορεῖ νὰ γίνει ἕνα πράγμα, ποὺ μπορεῖς νὰ τὸ πουλήσεις. Καὶ αὐτὸ ζοῦμε αὐτὴ τὴν ἐποχή, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί. Αὐτὸ εἶναι τὸ κλῖμα τῆς ἐποχῆς μας. Μποροῦμε νὰ ἀντιδράσουμε; Εἶναι λίγο δύσκολο. Μποροῦμε νὰ μὴ ἐπηρεαστοῦμε; Αὐτὸ ἀκόμα δυσκολότερο. Γιατί τὸ ζοῦμε στὴν οἰκογένειά μας, τὸ ζοῦμε στὶς σχέσεις τὶς κοινωνικὲς καὶ κοντεύει νὰ γίνει ὁ κανόνας. Ὑπάρχουν πολλὲς λύσεις. Βλέπουμε καὶ θαυμάζουμε τὶς προσπάθειες τῆς πολιτείας μας μὲ τὸ ὁποιοδήποτε σχῆμα, τὶς προσπάθειες τῶν προσώπων, ἀλλὰ ὅμως ἔχουμε ἐρωτηματικά. Αὐτὰ ποὺ ἔχει ὁ γιατρός, ὅταν ἔχει τὸν ἄρρωστο μπροστά του. Δηλαδή, ἂν δὲν ἀνακαλύψει τὸ μικρόβιο τῆς ἀρρώστιας, ἂν δὲν γίνει γνωμάτευση καὶ δὲν γίνει σωστὴ φαρμακευτικὴ ἀντιμετώπιση, ἡ ἀσθένεια δὲν θεραπεύεται. Μπορεῖ γιὰ λίγο νὰ πάρει κατάπλασμα, ἀσπιρίνη καὶ νὰ ἀνασταλεῖ ἡ φθορά, ἀλλὰ σὲ λίγο θὰ παρουσιαστεῖ καὶ πάλι.

Ἀποϊεροποιοῦν ἱερὰ πράγματα

Δὲν προσφέρουν τὰ φάρμακα τῆς θεραπείας

“Γιʼ αὐτὸ ἐμεῖς εἴμαστε ἐπιφυλακτικοί”, τὸ βάζω ἐντὸς εἰσαγωγικῶν. Ὅλα τὰ ὁποῖα μᾶς συνιστοῦν, μᾶς λένε ἀπὸ διάφορες πλευρές, εἶναι βοηθητικὰ ἀλλὰ δὲν εἶναι τὸ φάρμακο. Γιατί δὲν θέλουμε νὰ ἐντοπίσουμε τὴν ἀρρώστια. Καὶ ἡ ἀρρώστια στὴν προκειμένη περίπτωση εἶναι ὁ ἐγωϊσμός. Ὁ ἐγωϊσμὸς ἔφτιαξε τὴν πρώτη Βαβέλ, ὁ ἐγωϊσμὸς ὁ ἀνθρώπινος ἔφτιαξε τὴ δεύτερη καὶ ὁ ἐγωϊσμὸς μᾶς ἔχει κλείσει ἐμᾶς στὸ πρόσωπό μας. Γίναμε ἐγωκεντρικοὶ ὅλοι μας. Ἐνῶ μιλᾶμε ὅτι εἴμαστε εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, δὲν τὸ πιστεύουμε καὶ κάνουμε αὐτοείδωλα, γινόμαστε εἰκόνες ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὁ καθένας μας καὶ θέλουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ περιφέρονται γύρω ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ἐμεῖς νὰ εἴμαστε τὸ κέντρο. Καὶ ἐκεῖνο, ποὺ εἶπε ὁ Χριστός, στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ὅταν ἀνέβαινε στὸ Σταυρό, δύο μαθητὲς τὸν πλησίασαν καὶ βάλανε καὶ μέσο μάλιστα τὴ μάνα τους. “Κύριε, τώρα ποὺ φτάνεις στὴ δόξα Σου, δῶσε μας δύο θέσεις μία δεξιὰ καὶ μία ἀριστερά, ὥστε μαζὶ νὰ κυβερνήσουμε αὐτὸν τὸν κόσμο”. Καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς εἶπε “οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖστε”, δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. “Τόσο καιρὸ εἶστε μαζί Μου καὶ δὲν Μὲ καταλάβατε. Αὐτός, ποὺ θέλει

νὰ γίνει πρῶτος, πρέπει νὰ μάθει νὰ διακονεῖ τοὺς ἄλλους, νὰ τοὺς ὑπηρετεῖ.” Καὶ ὑπουργὸς σημαίνει ὑπηρέτης. “Νὰ ὑπηρετεῖ τοὺς ἄλλους, γιατί; Γιατί Ἐγώ, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἦρθα γιὰ νὰ διακονηθῶ, νὰ μὲ ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσω τοὺς ἄλλους. Εἶναι πολὺ δύσκολο. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀρρώστια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀρρώστια θέλει τὸ δικό της τὸ φάρμακο”. Ἀκούω βέβαια πολλὲς φορὲς ὡραῖες λέξεις καὶ φράσεις χάσαμε τὶς ἀξίες μας, χάσαμε τὶς ἀρχές μας καὶ δὲν βλέπετε πῶς φέρεστε. Ἑπομένως ἐπιστροφὴ στὶς ἀρχὲς καὶ στὶς ἀξίες. Γίνεται ὅμως ἕνα λάθος. Οὔτε οἱ ἀρχές, οὔτε οἱ ἀξίες πωλοῦνται στὰ σοῦπερ μάρκετ. Δὲν μπορεῖ νὰ πᾶς σὲ κανένα παντοπωλεῖο καὶ σοῦπερ μάρκετ καὶ νὰ ζητήσεις δέκα κιλὰ ἀξίες καὶ δέκα κιλὰ ἀρχές. Ἡ ὀρθοδοξία λέει ὅτι αὐτὸ γίνεται μὲ αἷμα, μὲ θυσία, μὲ ἀγῶνα προσωπικό. Αὐτὴ εἶναι ἡ σύσταση γιὰ τὸ φάρμακο. Μποροῦμε, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ ἐξαρτηθεῖ καὶ ἡ πορεία μας. Ὅταν δὲν κλείνεται ὁ καθένας στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἀνοίγεται πρὸς τὰ πλάγια, ὅταν δὲν σκέπτεται πῶς θὰ βολευτεῖ ὁ ἴδιος, ὅταν δὲν ὑπολογίζει τόσο τὸ κέρδος τὸ δικό του, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων εἴμαστε σὲ μία καλὴ πορεία.

Θὰ τελειώσω μὲ τρία παραδείγματα. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ συγκλονιστικὸ τοῦ Ἰωσὴφ Ἀνδρούση. Ὁ Ἰωσὴφ Ἀνδρούσης ἦταν ἀπὸ τοὺς δέκα Μητροπολίτες, ποὺ εἶχαν αἰ χμαλωτισθεῖ στὴν Τριπολιτσά, γιὰ νὰ μὴ γίνει ἐπανάσταση στὸν Ὠριά. Καὶ εἶναι ἀπὸ τοὺς δύο – τρεῖς, ποὺ σώθηκαν καὶ μάλιστα ἡ ὑγεία του ἦταν πολὺ κακή. Καὶ ὅταν βγῆκε ἀπὸ τὴ φυλακὴ στὸ νεοσύστατο κράτος, δηλαδὴ μόλις ἔγινε ἐπανάσταση τὸ 1822 τὸν ἔκαναν ὑπουργὸ τῆς θρησκείας καὶ τῆς παιδείας, μινίστρο. Καὶ διηγεῖται τὸ τί συνάντησε, τὸ χάος, ἀλλὰ ἔπρεπε κάτι νὰ κάνει. Καὶ ἐκεῖ, ποὺ προσπαθοῦσε, ἔρχεται τὸ μήνυμα, ὅπως ὁ ἴδιος τὸ περιγράφει πρὸς τὸν Μαυροκορδάτο. Ξεκίνησαν καὶ πάλι τὰ πλοῖα τῶν Τούρκων, τὰ καράβια ἀπʼ τὸν Ἑλλήσποντο καὶ κατεβαίνουν ἐφοδιασμένα. Τὸ δάνειο, ποὺ περιμέναμε, δὲν μᾶς τὸ ἔδιναν. Περιμέναμε 15.000 τάλιρα ἱσπανικά, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ πάρουμε ὄπλα, ἄλλα ὅμως μᾶς ἔλεγαν “ὄχι αὐτὸ τὸ τρίμηνο, τὸ ἄλλο τρίμηνο, τὴν ἄλλη περίοδο”, γιατί εἶχαν καὶ αὐτοὶ τὶς δικές τους τὶς βλέψεις. Καὶ λέει ὁ Ἰωσὴφ πρὸς τὸν Μαυροκορδάτο “Δὲν εἶναι τὰ δάνεια, δὲν ἔρχονται τὰ τάλιρα τὰ ἱσπανικά, ποὺ περιμένουμε. Γιὰ δὲς νὰ κάνουμε. Καὶ νὰ ποῦμε ὅτι ὅλα τὰ μοναστήρια καὶ οἱ ἐκκλησιὲς ὅσα εἰκονίσματα ἢ σκεύη, ποὺ ἔχουν χρυσὸ νὰ τὰ μαζέψουν, γιατί τὰ χρειάζεται ἡ πατρίδα”. Καὶ λέει ὁ ἱστορικὸς στὴν συνέχεια, “καὶ συγκεντρώθηκαν 800 ὀκάδες χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ ἀπὸ τοῦτα τάϊσαν τὸν στρατὸ καὶ ἐκείνους, ποὺ πεινάγανε καὶ ἀκόμα νόμισμα ἐκόπη, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ πάρουν ὅπλα”.

Τρία ἱστορικὰ παραδείγματα

Μακρυὰ τὸ σχολεῖον ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν

Τὸ λέω αὐτὸ πῶς καταντήσαμε σὲ ἕνα τόπο μὲ τὸ “ἐγὼ” καὶ “ἐσὺ” ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἑνότητα αὐτοῦ τοῦ χώρου νὰ εἴμαστε ἔτσι διαφορετικὰ τοποθετημένοι καὶ πῶς περιμένουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ὀρδές, ὄχι ποὺ ἦρθαν, ἀλλὰ ποὺ θὰ ἔρθουν. Εἴμαστε πάρα πολὺ μακριὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴ νοοτροπία. Τότε, γιὰ δεῖτε οἱ παλαιότεροι, ἐσεῖς δὲν θὰ

τὰ ἔχετε προλάβει, ἐγὼ τὰ ἔχω προλάβει ὅμως, πλάϊ στὴν αὐλὴ τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρχε τὸ σχολεῖο καὶ στὸ ἴδιο οἰκόπεδο καὶ ἡ κοινότητα. Τώρα, μακριὰ τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὄχι μόνο γεωγραφικὰ ἀλλὰ καὶ πνευματικά. Τὸ δεύτερο παράδειγμα, ὁ Καποδίστριας, δὲν ξέρω ποιὰ σκέψη ἔχετε ὅσοι τὸ ἔχετε διαβάσει, ἀλλὰ Καποδίστριας δὲν ξαναγεννιέται εὔκολα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο. Ὅταν ρώτησαν τὸν Καποδίστρια “ἐδῶ χωρίζουμε λέει τὰ μιληστέρια, τὰ ὑπουργεῖα, πῶς θὰ κάνουμε τὸ ὑπουργεῖο τῶν Θρησκευμάτων καὶ τὸ ὑπουργεῖο τῆς Δημόσιας Ἐκπαίδευσης;” Καὶ ἀπαντάει “αὐτὰ τὰ δύο δὲν χωρίζουνε. Παιδεία καὶ Θρησκεία πᾶνε μαζί, γιατί τὰ δύο ἔχουνε πηγὴ τῶν φώτων τὸν ἴδιο χῶρο”. Καὶ τὸ τρίτο παράδειγμα, ποὺ τὸ ζοῦμε ἐμεῖς σήμερα, βλέπουμε λαμπροὺς ἐκπαιδευτικούς, προσωπικότητες ποὺ ὅμως στήριξαν τὴ δύναμή τους στὴν γνώση. Δῶσε μας γνώση, δῶσε μας ἐμπειρίες τῆς ζωῆς καὶ μποροῦμε νὰ σώσουμε τὸν κόσμο. Καὶ βλέπουμε τὸ ἀποτέλεσμα. Μηδέν. Οὔτε τὰ παιδιά τους πολλὲς φορὲς τὰ μαθαίνουν, νὰ μποροῦν, νὰ προχωρήσουν λίγο πιὸ πέρα. Καὶ ἔχουμε καὶ τὴν ἄλλη περίπτωση, ποὺ ἐδῶ θὰ ὑπάρξει, θὰ τὸ θυμάστε τὸν ἁπλὸ πατέρα, τὴν ἁπλὴ μάνα καὶ τὴν ἁπλὴ γριά, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν διδακτορικὰ διπλώματα, οἱ ὁποῖοι δὲν πῆραν παιδαγωγικὲς γνώσεις ἰδιαίτερες, ἀλλὰ ὅμως εἶχαν μία σοφία καὶ μποροῦσαν καὶ διοικοῦσαν τὰ παιδιά τους, τὰ παιδαγωγοῦσαν τόσο πολύ, ποὺ μεγάλες προσωπικότητες ἀλλὰ καὶ σήμερα ἐπιτυχημένοι ἄνθρωποι λένε “ὅ,τι ἔχω καὶ ἀπόκτησα τὸ χρωστάω σ᾽ αὐτὴ τὴν ἀγράμματη μάνα μου, στὸν ἀγράμματο πατέρα μου, ποὺ μὲ ἔμαθε”.

Οἱ σοφίες τῶν ἐγγραμμάτων καὶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ

Τί γίνεται ἐδῶ πέρα; Ἐδῶ ὑπάρχουν δύο σοφίες. Οἱ σοφίες τῶν ἐγγραμμάτων καὶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, ποὺ οὔτε ἡ μία μόνη της μπορεῖ νὰ κάνει κάτι σωστὸ καὶ ὁλοκληρωμένο οὔτε ἡ ἄλλη. Ἐκεῖ ποὺ συναντιῶνται ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐπιστήμη μὲ τὴ σοφία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐμπειρία τὴν καλλιέργεια ἐκεῖ γίνεται τὸ θαῦμα. Αὐτὸς ὁ τόπος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιὰ ὅσους διάβασαν ἱστορία καὶ ὅσους ἀγωνίστηκαν δὲν στάθηκε μόνο στὶς μπομπάρδες, δὲν στάθηκε μόνο στὰ τάλαρα. Στάθηκε, ρίζωσε καὶ νίκησε, ὅταν ἡ ἐμπειρία, ἡ καθημερινὴ ζωή, τὰ γράμματα, ἡ γνώση συνυφασμένα μὲ τὴν πίστη αὐτὴ δίνει κουράγιο στὴ ζωή, κάνει ἕνα χαριτωμένο ἄνθρωπο καὶ χαρισματικὸ καὶ ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ καταστροφή, ἐκεῖ ποὺ εἶναι ὁ γκρεμός, ἐκεῖ ὅπως λέει ὁ ποιητής μας “ὁ γκρεμὸς καὶ οἱ σχισμὲς γεμίζουν ἄνθη”. Αὐτὲς τὶς ἁπλὲς σκέψεις ἤθελα νὰ σᾶς πῶ, καὶ νὰ σᾶς εὐχηθῶ ἐσᾶς, ποὺ εἶστε στελέχη νευραλγικὰ τοῦ χώρου μας καὶ νιώθετε τὶς πικρίες πολλὲς φορές, ὅπως νιώθουμε καὶ ἐμεῖς πικρίες πάρα πολλὲς φορὲς καθημερινά, μὴ σταθοῦμε σὲ αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ ἀγκαλιάσουμε τὶς παραδόσεις μας, τὴν πίστη μας, τὴν Θρησκεία μας, τὴν Ἐκκλησία μας, μαζὶ μὲ τὶς γνώσεις, ποὺ μᾶς δίνονται σὲ αὐτοὺς τοὺς χώρους ἀπαραίτητες καὶ μὴ φοβηθοῦμε. Ἂς ἔρθουν οἱ μπόρες, ἂς ἔρθουν οἱ καταιγίδες, ἐμεῖς νὰ εἶστε σίγουροι ὅτι θὰ νικήσουμε. Εὐχαριστῶ πολύ”».

ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΝ

Συμφώνως πρὸς πληροφορίας τοῦ «directnews.gr», ὑπὸ ἡμερομηνίαν 27ην Ἰανουαρίου:

«Τὸ Βατικανὸ συγκλονίζεται ἀπὸ σκάνδαλο διαφθορᾶς, μετὰ τὴν ἀποκάλυψη τηλεοπτικῆς ἐκπομπῆς ὅτι πρώην κορυφαῖος ἀξιωματοῦχος πῆρε δυσμενῆ μετάθεση, ἐπειδὴ κατήγγειλε παρατυπίες στὴ

Νέαι μέθοδοι προσηλυτισμοῦ ὑπό τῶν Χιλιαστῶν

Προσοχή! Οἱ Χιλιασταί ἐφεῦρον μία νέαν μέθοδον διά νά κάνουν προσηλυτισμόν. Ὡς ἀποκαλύπτει ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κονίτσης κ. Ἀνδρέας χρησιμοποιοῦν τόν τηλεφωνικόν κατάλογον τοῦ ΟΤΕ, εὑρίσκουν τά τηλέφωνα οἰκογενειῶν ἤ ἀτόμων καί ἀρχίζουν νά τηλεφωνοῦν καί νά ἐρωτοῦν μέ εὐγενικόν τρόπον διά τάς ἀνάγκας τῶν οἰκογενειῶν των ἤ διά τάς προσωπικάς των ἀνάγκας. Ἐκδηλώνουν δέ τό ἐνδιαφέρον νά ἐξυπηρετήσουν ὅσους ἔχουν ἀνάγκην. Μέ αὐτόν τόν τρόπον ἀρχίζουν ἐπισκέψεις εἰς τάς οἰκίας καί ἐπιδίδονται εἰς τήν διάδοσιν τῶν πλανεμένων διδασκαλιῶν των, μοιράζοντες ταυτοχρόνως καί τά αἱρετικά ἔντυπά των. Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης ἐπισημαίνει ὅτι χρειάζεται μεγάλη προσοχή, θερμή προσευχή καί ἐπαγρύπνησις, διά νά μή παρασυρθῶμεν.

διαδικασία ἀνάθεσης ἔργων. Ἡ ἐκπομπὴ "Οἱ Ἀνέγγιχτοι" τοῦ ἰδιωτικοῦ τηλεοπτικοῦ δικτύου La 7, ἀποκάλυψε τὴν Τετάρτη ἔγγραφα, ποὺ εἶχε ὑποβάλει ὁ “ἀρχιεπίσκοπος” Κάρλο Μαρία Βιγκάνο, ἀναπληρωτὴς διοικητὴς τοῦ Βατικανοῦ, πρὸς τοὺς ἀνωτέρους του, περιλαμβανομένου τοῦ Πάπα Βενέδικτου, τὸ 2011, γιὰ ὑποθέσεις διαφθορᾶς. Τὸ Βατικανὸ ἐξέδωσε ἀνακοίνωση, μὲ τὴν ὁποία ἀσκεῖ κριτικὴ στὶς "μεθόδους", ποὺ χρησιμοποίησε ἡ δημοσιογραφικὴ ἔρευνα. Ἀλλὰ ἐπιβεβαίωσε ὅτι οἱ ἐπιστολὲς εἶναι γνήσιες, ἐκφράζοντας "λύπη γιὰ τὴ δημοσιοποίηση ἀπόρρητων ἐγγράφων". Ὡς ἀναπληρωτὴς διοικητὴς τοῦ Βατικανοῦ γιὰ δύο χρόνια, ἀπὸ τὸ 2009 ἕως τὸ 2011, ὁ Βιγκάνο εἶχε ὑπὸ τὴν εὐθύνη του τὴ συντήρηση τῶν κήπων, τῶν κτηρίων, τῶν δρόμων, τῶν μουσείων καὶ ἐν γένει τῆς ὑποδομῆς τοῦ κρατιδίου. Ὁ Βιγκάνο, σήμερα πρέσβης τοῦ Βατικανοῦ στὴν Οὐάσιγκτον, ἀνέφερε στὶς ἐπιστολές του ὅτι μόλις ἀνέλαβε καθήκοντα τὸ 2009, ἀνακάλυψε ἕνα δίκτυο διαφθορᾶς καὶ νεποτισμοῦ, ποὺ συνδεόταν μὲ τὴν ἀνάθεση ὑπερκοστολογημένων ἔργων σὲ ἐξωτερικὲς ἑταιρεῖες. Σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐπιστολές, ὁ “ἀρχιεπίσκοπος” λέει στὸν πάπα ὅτι δέχεται πόλεμο λάσπης ἀπὸ ἄλλους ἀξιωματούχους, ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν διώξουν, ἐπειδὴ εἶχε λάβει δραστικὰ μέτρα, γιὰ νὰ προστατεύσει τὰ χρήματα τοῦ Βατικανοῦ. "Ἅγιε Πατέρα, ἡ μετάθεσή μου αὐτὴ τὴ στιγμὴ θὰ προκαλοῦσε ἀποπροσανατολισμὸ καὶ ἀπογοήτευση σὲ κείνους, ποὺ πίστεψαν ὅτι

ἦταν δυνατὸ νὰ καθαρθοῦν τόσες καταστάσεις διαφθορᾶς καὶ κατάχρησης ἐξουσίας, ποὺ ἔχουν τὶς ρίζες τους στὴ διοίκηση τόσων τμημάτων", ἀνέφερε τὸ Μάρτιο τοῦ 2011.

Φάτνη 550.000 εὐρὼ

Σὲ ἄλλη ἐπιστολή, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2011, ὁ Βιγκάνο ἀνέφερε ὅτι ἀνακάλυψε πὼς ἡ διαχείριση κάποιων ἐπενδύσεων εἶχε ἀνατεθεῖ σὲ ἐπιτροπὴ Ἰταλῶν τραπεζικῶν "οἱ ὁποῖοι φρόντιζαν τὰ δικά τους συμφέροντα περισσότερο ἀπὸ τὰ δικά μας". Ὅπως ὑποστηρίζει, σὲ μία καὶ μόνη συναλλαγὴ τὸ Δεκέμβριο 2009, "μᾶς ἔκαναν νὰ χάσουμε 2,5 ἑκ. δολάρια". Ὁ Βιγκάνο ἀνέφερε στὸν πάπα ὅτι οἱ ἐργασίες συντήρησης ἀνατίθεντο πάντα στὶς ἴδιες ἑταιρεῖες μὲ κόστος τουλάχιστον διπλάσιο σὲ σχέση μὲ τὶς τιμές, ποὺ ἴσχυαν ἐκτὸς Βατικανοῦ. Γιὰ παράδειγμα, ὅταν ἀνακάλυψε ὅτι τὸ κόστος τῆς φάτνης τῆς πλατείας τοῦ Ἁγ. Πέτρου ἦταν 550.000 εὐρώ, τὸ 2009, περιέκοψε 200.000 εὐρὼ τὰ ἑπόμενα Χριστούγεννα. Παρότι ἡ προσπάθεια τοῦ Βιγκάνο γιὰ διαφάνεια μετέτρεψε τὸν προϋπολογισμὸ τοῦ Βατικανοῦ ἀπὸ ἐλλειμματικὸ σὲ πλεονασματικὸ μέσα σὲ δύο χρόνια, τὸ 2011 δημοσιεύθηκαν στὴν ἐφημερίδα Il Giornale ἄρθρα, ποὺ τὸν ἐπέκριναν ὡς ἀνεπαρκῆ. Τὸ Μάρτιο τοῦ 2011, ὁ ΥΠΕΞ τοῦ Βατικανοῦ, καρδινάλιος Ταρτσίζιο Μπερτόνε, ἐνημέρωσε τὸν Βιγκάνο ὅτι μετατίθεται ἀπὸ τὴ θέση του, ἂν καὶ ἡ θητεία του ἔληγε τὸ 2014».

Ὁ Ἅγιος Συµεών ὁ Θεοδόχος

Τὴν 3ην Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου.

Τοιχογραφία τοῦ Ἁγίου διά χειρός Μ. Δαμασκηνοῦ ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ματθαίου Σιναϊτῶν (16ος αἰών).

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΑΞΙΟΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ… Τὸ διδασκαλικὸν ἀξίωμα κατὰ τὸν Ἁγ. Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον (2ον.–Τελευταῖον)

γωγὸς ὅμως, ποὺ ὁμιλεῖ ὡς λαοπλάνος, γιὰ νὰ γίνει εὐχάριστος, Ὡς οἰκουμενικὸς διδάσκαλος ὁ καταστρέφει τὴν ψυχή τους». Ἱερὸς Χρυσόστομος προτρέπει Συνεχίζοντας ὁ Ἱερὸς Χρυσότοὺς κάθε βαθμίδος ἐκπαιδευτι- στομος τὴν καταγραφὴ τῶν ἐλατκοὺς λέγοντάς τους: «τὸ πρότυπο τωμάτων τοῦ κακοῦ διδασκάλου τοῦ βίου νὰ εἶστε ἐσεῖς, νὰ προἀναφέρει καὶ βάλλετε ὡς τὰ ἑξῆς: τὸ εἰκόνα, ὡς νό- Τοῦ κ. Ἰωάννου Ἐλ. Σιδηρᾶ, ψεῦδος, τὴν μος ζωνταἀσυνέπεια, νός, ὡς κανό- θεολόγου, ἱστορικοῦ, νομικοῦ τὴν ἐξουσιανας καὶ μέτρο στικότητα καὶ τὴν κατάχρηση τοῦ ὑποδειγματικῆς ζωῆς». Κατὰ τὸν ἀξιώματός του, τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν ἱερὸ πατέρα, τὸ αἰώνιο πρότυπο καὶ ἀδιαφορία γιὰ τοὺς μαθητές του, ὑπόδειγμα παρέδωσε σ᾽ ἐμᾶς ὁ μέ- τὴν σκανδαλώδη ζωὴ καὶ τὴν ἀσάγας παιδαγωγὸς καὶ διδάσκαλος φεια στὴ διδασκαλία του. ὅλων τῶν αἰώνων, ὁ Ἰησοῦς ΧριΣτὸ τελευταῖο μέρος ἀξίζει νὰ στός, ὁ ὁποῖος καὶ ἐκάλεσε τοὺς διδασκάλους ὅλων τῶν ἐποχῶν νὰ ἀναφερθοῦμε στὸ πῶς ἀντιλαμβάνεται ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τὴν ἀκολουθήσουν τὰ ἴχνη του. ἰδιαίτερη παιδαγωγικὴ σχέση ἀνάΣτὸ σημεῖο αὐτό, ἐντύπωση προ- μεσα στὸν διδάσκαλο καὶ τὸν μακαλεῖ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀντι- θητή. Βάση καὶ θεμέλιο λοιπὸν τῆς μετωπίζει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος παιδαγωγικῆς σχέσεως διδασκάτοὺς κακοὺς καὶ ἀνάξιους διδα- λου καὶ μαθητοῦ εἶναι κατὰ τὸν σκάλους. Γράφει χαρακτηριστικὰ ἱερὸ πατέρα ἡ Ἀγάπη. τὰ παρακάτω συγκλονιστικά: «ἀνάἩ ἀνυπόκριτη ἀγάπη ὠθεῖ τὸν μεσα στὶς λέξεις “κακὸς” καὶ “διδάσκαλος” ὑπάρχει μία ἀντίφαση, ἄξιο διδάσκαλο νὰ διαλέγεται μὲ ἐπειδὴ ἀκριβῶς θὰ ἔπρεπε ἐξ ἀρ- τοὺς μαθητές του ὡς ὁμότιμος φίχῆς νὰ ἀποκλείεται ἀπὸ τὶς τάξεις λος καὶ ἀδελφός. Νὰ εἶναι αὐστητῶν ἐκπαιδευτικῶν, ποὺ ἔχουν τὸ ρὸς πρὸς τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ ἐπιπρονόμιο νὰ διακονοῦν στοὺς να- εικὴς καὶ μακρόθυμος πρὸς τοὺς οὺς τῆς παιδείας, κάθε ἄτομο, ποὺ μαθητές του. Νὰ ἀνταποκρίνεται ὑπηρετεῖ τὴν κακία. Ἕνας τέτοιος στὰ ἐνδιαφέροντα τῶν μαθητῶν διδάσκαλος δὲν εἶναι μόνον ἀκα- του καὶ νὰ ἐπιδεικνύει τὴν στοργή τάλληλος γιὰ τὸ παιδευτικὸ ἔργο του φροντίζοντας γιὰ τὰ προβλήἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνος, γιατὶ στὰ τό- ματά τους. Νὰ ἀγωνιᾶ καὶ νὰ μεσα χρόνια τῆς ὑπηρεσίας του μπο- ριμνᾶ γιὰ τὴν πρόδο τους καὶ νὰ ρεῖ νὰ διαφθείρει τὶς τρυφερὲς διαθέτει ὄχι μόνον ἐπιστημονικὴ ψυχὲς χιλιάδων ἀθώων μαθητῶν. αὐθεντία, ἀλλὰ κυρίως ἀληθῆ καἩ εὐθύνη τέτοιων διδασκάλων λωσύνη, τὴν ὁποία ὀφείλει νὰ ἐπιεἶναι βαρύτατη, διότι μὲ τὴν πο- δεικνύει ὡς θερμὸς καὶ ἀνοικτόνηρὴ διαγωγή τους διαφθείρουν καρδος πατέρας σὲ κάθε ἐπαφὴ καὶ ἁλώνουν τὴν ψυχή, τὸν χαρα- μαζί τους. Νὰ παιδαγωγεῖ μὲ ἀνεξικτήρα καὶ τὴν ἐν γένει προσωπικό- κακία καὶ πραότητα τοὺς ἀντιρρησίες μαθητὲς καὶ νὰ ἔχει ἁρμονικὲς τητα τῶν μαθητῶν τους. σχέσεις, χωρὶς διακρίσεις, μὲ ὅλη Ὁ Ἱερὸς Πατὴρ δὲν διστάζει νὰ τὴν μαθητικὴ κοινότητα. ὑπογραμμίσει τὶς ὀλέθριες συνέὩς πνευματικὸς παιδαγωγὸς ὁ πειες τῆς ὑπάρξεως τέτοιων διαφθορέων διδασκάλων ἀναφέρον- Ἱερὸς Χρυσόστομος μὲ ἔμφαση τας ὅτι: «διὰ τοῦτο ἡμῖν αἱ πόλεις ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ διδάσκαλος ὀεἰσὶ διεφθαρμέναι, ὅτι πονηροὶ τῆς φείλει νὰ εἶναι συγκαταβατικὸς νεότητός εἰσι διδάσκαλοι». Πῶς στὶς ἀδυναμίες τῶν μαθητῶν του, λοιπὸν θὰ μπορέσεις νὰ σωφρονί- τοὺς ὁποίους δὲν θὰ πρέπει νὰ κοσεις τὸν νέο, ὁ ὁποῖος συνήθως λακεύει, ἀλλὰ σὲ ὁρισμένες περιεἶναι ἄσεμνος λόγῳ τῆς ἡλικίας καὶ πτώσεις καὶ νὰ τοὺς δυσαρεστεῖ τῶν παθῶν του, ὅταν σὺ ὁ ἴδιος μὲ γιὰ τὸ συμφέρον τους. Ἀπέναντι τὰ ἄσπρα μαλλιὰ παρασύρεσαι ἀπὸ στοὺς μαθητές του θὰ πρέπει νὰ ἄσεμνα καὶ ἀήθη θεάματα; Ὅταν ἡ εἶναι ἁπλός, εἰλικρινής, ἄδολος, κεφαλὴ δὲν εἶναι ὑγιής, πῶς εἶναι ἀπονήρευτος καὶ πάντοτε νὰ ἀποδυνατὸν νὰ παραμένει εὔρωστο τὸ στρέφεται τὴν εἰρωνεία καὶ τὴν ὑποκρισία. ὑπόλοιπο σῶμα;». Ὀφείλει νὰ ἐπιδεικνύει δημοΣὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος στιγματίζει τὴν ἀσυνέπεια κρατικὸ πνεῦμα καὶ νὰ σέβεται τὴν ὁρισμένων διδασκάλων καὶ τὴν γνώμη τῶν μαθητῶν του. Δὲν θὰ ἀντίφαση, ποὺ παρατηρεῖ ὅτι ὑφί- πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ τὸν ἴδιο σταται ἀνάμεσα στὰ λόγια καὶ στὰ τρόπο ὅλους τοὺς μαθητές, ἀλλὰ ἔργα τους. Ὅταν, ὅπως γράφει, νὰ εἶναι ἄλλοτε συγκαταβατικὸς ἔχουμε ἀναλάβει νὰ παιδαγωγή- καὶ ἄλλοτε μὲ διάκριση αὐστηρὸς σουμε τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ κοκ- ἀνάλογα μὲ τὴν περίσταση. Ὁ κινίζουμε καὶ νὰ ντρεπόμαστε, ἐὰν ἄξιος διδάσκαλος παιδαγωγεῖ καὶ παραλείπουμε αὐτά, ποὺ συνι- διορθώνει τὰ κακῶς κείμενα, ἀλλὰ στοῦμε στοὺς ἄλλους νὰ πράξουν. δὲν διαπομπεύει, δὲν διασύρει καὶ Ἐπιμένει μάλιστα ὅτι ὁ δάσκαλος, δὲν ἐξαναγκάζει ἐκβιαστικὰ τὸν ὁ ὁποῖος «εἶναι αἴτιος κακοῦ», θὰ μαθητή. Νὰ μὴ παραγνωρίζεται καὶ πρέπει νὰ τιμωρεῖται αὐστηρὰ καὶ νὰ μὴ ἐξοικειώνεται ὑπερβολικὰ παραδειγματικά. Θεωρεῖ δὲ ὅτι μαζί τους, ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ ἀπογοηεἶναι σημεῖο ἠθικῆς κρίσεως καὶ τεύεται εὔκολα, ὅταν οἱ μαθητές ἐκφυλισμοῦ τὸ νὰ εἶναι μαθητὲς του ἀνυπακούουν καὶ ἀδιαφοροῦν καλύτεροι ἀπὸ τοὺς διδασκάλους στὶς νουθεσίες του. τους. Τὸ θεωρεῖ ἔσχατο κατάντηἩ ἀνωτέρω λεπτομερῶς περιμα. γραφόμενη ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Ὡς πιὸ συνηθισμένα ἐλαττώμα- τὸν Χρυσόστομο ἀνιδιοτελὴς συμτα καὶ πάθη τοῦ κακοῦ διδασκάλου περιφορὰ τοῦ ἄξιου διδασκάλου ἀναφέρονται ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Χρυσό- ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νὰ προσελκύει στομο τὰ ἑξῆς: ἡ θρασύτητα, ἡ ἐρι- τοὺς μαθητές του καὶ νὰ ἀποκτᾶ στικότητα, οἱ ὕβρεις, ἡ δολιότητα, τὴν εὐμένεια, τὴν ἐκτίμηση καὶ τὸ ἡ ὑποκρισία, ἡ εἰρωνεία, ἡ κολα- σεβασμό τους. Ἡ διδασκαλία του κεία, ἡ σκευωρία, ἡ ἀπάτη. Εἰδικὰ πολλαπλῶς καρποφορεῖ καὶ ὑπάργιὰ τὸ ἐλάττωμα τῆς δημαγωγίας ὁ χει ψυχικὴ ἐπαφὴ ἀνάμεσα στὸ διἱερὸς πατὴρ ἀναφέρει ὅτι: «οἱ δι- δάσκαλο καὶ τοὺς μαθητές. δάσκαλοι, ποὺ δὲν διδάσκουν Ἕνας τέτοιος διδάσκαλος αἰστοὺς μαθητὲς αὐτά, ποὺ τοὺς σθάνεται ἱκανοποίηση, ὅταν οἱ μασυμφέρουν, εἶναι ἄξιοι βασανισμοῦ θητές του ἀκολουθοῦν τὶς ὁδηγίες καὶ τιμωρίας… διότι ὁ φονιὰς σκο- του καὶ παρουσιάζουν πνευματικὴ τώνει μόνον τὸ σῶμα, ὁ δημα- καρποφορία. Χαίρεται καὶ εὐφραίνεται γιὰ τὴν πρόοδο τους, ἐνῶ ἡ προθυμία καὶ τὸ φιλότιμό τους Ζητεῖται ψάλτης αὐξάνουν τὸν ζῆλο του καὶ ἀνανεΖητεῖται ψάλτης γιά τό ἀριστερό ώνουν τὸν παιδαγωγικὸ ἐνθουσιαἀναλόγιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου σμό του. Δημητρίου Ἀσπροπύργου τῆς ἹεΤελικῶς, κατὰ τὴν ὥρα τῆς κρίρᾶς Μητροπόλεως Μεγάρων καί σεως, ὁ ἄξιος διδάσκαλος, ἀφοῦ Σαλαμῖνος. ἀνάλωσε τὴν ζωή του στὴ διακονία Κατάθεση αἰτήσεων ἐντός μίας τῶν μαθητῶν του, ἐπαξίως μέλλει νὰ ἀκούσει τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου ἑβδομάδας. του: «Εὖ διδάσκαλε ἀγαθέ, εἴσελθε Πληροφορίες: 210.5572774 εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου…». Ὧρες 4-6 μ.μ

Μέ ἀφορμήν μίαν διαφήμισιν

Κύριε Διευθυντά, Εἶχα παρακολουθήσει τὶς προάλλες μία διαφήμιση στὴν τηλεόραση, ὄχι ὁλόκληρη, μόνο τὸ τέλος καὶ θέλω νὰ τὴ σχολιάσω. Προφανῶς ἀναφερόταν στὴ χημεία μίας κοπέλας, ποὺ ζήτησε συμβουλὲς ἀπʼ τὴ γιαγιά της, γιὰ τὴ σχέση της, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ χρήση ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Τὸ ὅτι ὅλοι οἱ μικροαστοὶ τῆς Ἑλλάδας, αὐταπατῶνται ὅτι εἶναι ὀρθόδοξοι εἶναι γεγονός. Δὲν ἰσχύει ὅμως τὸ ἀντίστροφο. Μάλιστα ὁ πραγματικὰ ὀρθόδοξος εἶναι τὸ ἀντίθετο τοῦ μικροαστοῦ. Ὅμως ἡ συγκεκριμένη διαφήμιση, ἴσως ἄθελά της, ὁδηγεῖ τὸ συνειρμὸ σ᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ συμπέρασμα. Νὰ ταυτιστοῦν δηλαδὴ οἱ ἔννοιες ἡλικιωμένος, μικροαστὸς καὶ ὀρθόδοξος καὶ ὅτι καὶ καλὰ ἡ τεχνολογία τοῦ διαδικτύου καὶ ὁρισμένων ὑπηρεσιῶν του, συνιστᾶ πρόοδο, σ᾽ αὐτὰ τὰ θέματα. Ἀπαντῶ λοιπὸν μὲ τὶς ἑξῆς σκέψεις: ἐπειδὴ πάντα θὰ ὑπάρχουν μικροαστοί. (Προφανῶς αὐτὸ ἐννοεῖ ἡ διαφήμιση μὲ τὴν λέξη μεγάλοι. Χρησιμοποιεῖ δηλαδὴ τὸν ὅρο μεταφορικὰ καὶ ὄχι ἡλικιακά. Καθότι γιαγιὰ εἶναι ἡ κάθε Κατίνα, ἂς εἶναι καὶ 20 χρόνων, μὴ τὸ ἀναλύσουμε), (θὰ μποροῦσε δηλαδὴ νὰ συμβουλευτεῖ μία φίλη της, ἀντὶ γιὰ τὴ γιαγιά της, ποὺ νὰ σκέφτεται σὰν ἡλικιωμένη, ἁπλὰ τὸ φαινόμενο συναντᾶται πιὸ πολὺ στὰ μεγάλα ἄτομα, σύμφωνοι, ὄχι ὅμως ὅτι οἱ νέοι εἶναι ὅλοι προοδευτικοὶ καὶ ἐπαναστάτες, οἱ περισσότεροι εἶναι δυστυχῶς ψευτοπροοδευτικοὶ τῆς τεχνολογίας, καὶ ψευτοεπαναστάτες τῆς βίας καὶ τοῦ φανατισμοῦ μόνο, ὅπως θὰ ἀναλύσουμε παρακάτω). Ἐπίσης, οἱ δημιουργοὶ τῆς διαφήμισης, εἶναι προφανῶς καὶ αὐτοὶ μικροαστοὶ καὶ κρίνουν ἐξ ἰδίων τὰ ἀλλότρια, εἶναι δηλαδὴ μία ἀπ᾽ τὰ ἴδια μ᾽ αὐτά, ποὺ δυσφημίζουν, στὸ βωμὸ τοῦ κέρδους. Ἀπαντῶ λοιπόν ὅτι φυσικὰ καὶ θὰ ἔψαχνα γιὰ σχέση μου μὲ ὀρθόδοξο ἄτομο (τοῦ ἄλλου φύλου), σὰν τὸ μόνο ἀληθινὸ στὸν πλανήτη. Τὸ ὅτι ὑπάρχουν ὑποκριτὲς χριστιανοί, αὐτὸ ἰσχύει καὶ γι᾽ αὐτούς, ποὺ κατηγοροῦν τοὺς χριστιανοὺς ὡς ὑποκριτὲς συνολικὰ χωρὶς νὰ ἐξαιροῦν κανένα ἁπλούστατα, διότι τὸ πρόβλημά τους εἶναι μὲ τὸ Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τοὺς χριστιανούς, πράγμα ποὺ εἶναι κορυφαία ὑποκρισία, βρίσκοντας ἔτσι ἄλλοθι γιὰ τὸ ἀδικαιολόγητο μίσος τους, πρὸς τὸν Θεάνθρωπο. Τὸ ἴδιο ἰσχύει γιὰ ὅσους κόπτονται γιὰ τὸ ρατσισμό, ἐνῶ μισοῦν τοὺς χριστιανοὺς ἢ εἶναι προκατειλημμένοι μὲ τὴ μειονότητα αὐτή, πράγμα ποὺ συνιστᾶ κοινωνικὸ ρατσισμό. Μπορεῖ νὰ μὴ τοὺς ἀπασχολεῖ (τοὺς διαφημιστές), ὁ ἀποκλεισμὸς τῶν παραπάνω κοινωνικῶν ὁμάδων, προκειμένου νὰ πουλήσουν τὸ προϊόν τους. No problem σὰν ὀρθόδοξος, δὲ μ᾽ ἀρέσει, ὅμως σὰν ὀρθόδοξος νὰ ὑποτιμοῦν τὴ νοημοσύνη μου, μὲ τὸ λαϊκισμό τους. Τελικά, τὸν μικροαστισμὸ τὸν κάνει ἡ ὑποκρισία του, ποὺ τὸν συναντᾶς σὲ ὅλους, χριστιανοὺς καὶ μή, καὶ ἡ τυπολατρεία του καὶ ἡ μὴ εἰλικρίνεια στὰ πιστεύω του καὶ τοὺς θεσμούς. Αὐτὸ τὸ συναντᾶς ἐπίσης σὲ κάθε ἡλικία π.χ. φονταμενταλιστὲς τῶν ὁμάδων νέοι ἄνθρωποι νὰ πορώνονται μὲ τὴ βία καὶ τὴν ἐκδικητικότητα, τὰ κόμματα, τὸ γήπεδο καὶ γενικὰ νὰ ἔχουν ἀρνητικότητα ἢ ἀντικοινωνισμό, καὶ στενοχώρια, σὰν παπποῦδες. Καὶ τελικὰ ὁ μόνος μὴ μικροαστὸς εἶναι ὁ πραγματικὰ ὀρθόδοξος, ποὺ ψάχνει μὲ εἰλικρίνεια, νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, τὴν ἀγάπη, αἰσιοδοξία, μέσα ἀπ᾽ τὸν ἑαυτό του, ὄντας ὁ ἑαυτός του μὲ σωστὰ καὶ λάθη, τὰ ὁποῖα λάθη φυσικὰ ἔχει τὴν εὐαισθησία νὰ ἐπανορθώνει. Ἀκριβῶς ἀντίθετα ἀπ᾽ τὸ μήνυμα, ποὺ περνᾶνε οἱ διαφημιστὲς αὐτοί, ὄντας προκατειλημμένοι μὲ αὐτό, ποὺ λέγεται ὀρθόδοξος, ὅπως βέβαια καὶ ἡ ὑπόλοιπη κοινωνία. (Μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι ἡ τηλεόραση ἢ τὰ Media, εἶναι δημόσιο μέσον, καὶ γι᾽ αὐτὸ γράφω αὐτὰ τὰ λόγια ὄχι ἀπολογούμενος, ἀλλὰ γιὰ νὰ προφυλάξω, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια, τοὺς ἀγαθούς, ἀπ᾽ τὴν πονηριά). (Πράγμα ποὺ συνιστᾶ ἄμυνα καὶ ὄχι πόλεμο. Ἡ ἄμυνα μπορεῖ νὰ φαίνεται σὰν πόλεμος, εἶναι ὅμως ἡ λεγόμενη νόμιμη ἄμυνα, καὶ περιορίζεται στὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὸν διάλογο, καὶ μετὰ θὰ κρίνει ὁ Θεὸς ὅλους μας, πόσο εἴμασταν εἰλικρινεῖς ἢ καραγκιόζηδες). Ἐπανέρχομαι ὅμως: τὸ Internet καὶ τὴ συγκεκριμένη ὑπηρεσία, τὸ προβάλλει ἐδῶ σὰν θρησκεία, ἀπ᾽ τὴ στιγμή, ποὺ τὸ διαφημίζει σὰν ἀντίδοτο τοῦ μικροαστισμοῦ, τὸν ὁποῖο, ὡς γνωστόν, ἔχουν γιὰ θρησκεία τους, ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων καὶ ὄχι τὴν ὀρθοδοξία, τὴν ὁποία ἔχουν σὰν ἄλλοθι γιὰ τὴ συνείδησή τους, προσπαθώντας νὰ ξεγελάσουν τὸν Θεό. Ὁ μικροαστισμὸς βέβαια εἶναι παγκόσμιο φαινόμενο, ἁπλὰ ἐδῶ ὑπάρχει ἡ ἐναλλακτικὴ τῆς ἀγάπης στὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, μὲ γνώμονα τὸ Εὐαγγέλιο. Ἐπίσης ἡ διαφήμιση αὐτή, διευρύνει τὸ χάσμα τῶν γενεῶν, ρίχνοντας λάδι στὴ φωτιὰ ποὺ ἤδη ὑπάρχει, ἀντὶ νὰ γεφυρώσει τὸ χάσμα. Καί, ξαναλέω, ρωτώντας ἡ γιαγιὰ ἂν ὁ ὑποψήφιος γαμπρὸς εἶναι ὀρθόδοξος, πέρα ἀπὸ τὴν ἐξοικείωσή της μὲ τὴν ὁρολογία τοῦ

διαδικτύου, ταυτίζει ἔτσι συνειρμικὰ τὶς ἔννοιες μικροαστὸς + χριστιανός, πράγμα ἀνακριβές. Οἱ μικροαστοὶ ἐπειδὴ βαριοῦνται νὰ μποῦν στὴ διαδικασία νὰ εἶναι ἀληθινοί, γιατί αὐτὸ ἀπαιτεῖ πράξεις καὶ ὄχι λόγια, μπαίνουν στὴ δυσκολότερη διαδικασία νὰ ὑποκριθοῦν, παριστάνοντας τὸ χριστιανό, τὸν πατριώτη καὶ τὸν οἰκογενειάρχη, μόνο στὴν ταμπέλα ὅμως, ἐνῶ ἡ καρδιά τους εἶναι νεκρή, δὲν ἀγαπάει αὐτὲς τὶς ἔννοιες. Ἔτσι λοιπόν, ἡ συγκεκριμένη διαφήμιση, γενικεύοντας μία πραγματικότητα, αὐτὴ τῶν πεθαμένων πνευματικὰ μικροαστῶν, περνάει λάθος μήνυμα. Τὴ στιγμή, ποὺ ἐπεκτείνεται στοὺς ὀρθόδοξους, χωρὶς νὰ κάνει διάκριση αὐτῶν, ποὺ ἁπλὰ δηλώνουν ὀρθόδοξοι, καὶ αὐτῶν ποὺ εἶναι (ὀρθόδοξοι). Ὀρθόδοξοι εἶναι αὐτοί, ποὺ ἔχουν τὸ δόγμα ἀφ᾽ ἑνός, καὶ τὴν εὐαισθησία ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ ἀγαποῦν τὸν πλησίον, καὶ νὰ συγχωροῦν τὸν ἐχθρό, νὰ ἐπανορθώνουν τὰ λάθη τους, καὶ τὰ ἄλλα ποὺ λέει τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ὄχι μόνο νὰ συμβουλεύουν τὴν ἐγγονή τους νὰ πάρει ὀρθόδοξο γαμπρό, τὴ στιγμὴ ποὺ αὐτοὶ εἶναι προδότες τοῦ Θεοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας, ὄντας μικροαστοί. Μάλιστα ὁ μικροαστισμὸς εἶναι πολὺ χειρότερος ἀπ᾽ τὸ νὰ πολεμᾶς τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Θεό, ἁπλούστατα γιατί λειτουργεῖ σὰν Δούρειος Ἵππος, δουλεύοντας γιὰ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ ἔχεις ἐλαφρυντικὸ τὴν ἀφέλεια, ἀπ᾽ τὴ στιγμή, ποὺ τὸ φῶς εἶναι φῶς καὶ μένεις γυμνὸς δύο φορές, μία γιὰ τὸ μίσος στὸν Πανάγαθο, καὶ μία γιὰ τὴν ἀπόπειρα συγκάλυψης τοῦ μίσους αὐτοῦ. Ὁ πραγματικὰ λοιπὸν ὀρθόδοξος εἶναι εἰλικρινὴς ὑπηρέτης τῶν κοινωνικῶν καὶ θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων. Δὲν ξεγελάει τὸν ἑαυτό του πράγμα ἀδύνατο, ἀφοῦ ὁ ἑαυτός του ἔχει συνείδηση, κρυμμένος πίσω ἀπὸ μία ταμπέλα. Οὔτε προσπαθεῖ νὰ ξεγελάσει τοὺς ἄλλους, πράγμα μάταιο, ἀπ᾽ τὴ στιγμὴ ποὺ εἶναι ἀδύνατον νὰ κρυφτεῖ ὁ ἐλέφαντας πίσω ἀπ᾽ τὸ δάκτυλό του καὶ φυσικὰ προσπαθεῖ νὰ ἀδυνατίσει, νὰ μὴ εἶναι ἐλέφαντας (κόβοντας τὰ ἐλαττώματα καὶ κάνοντας τὸ καλό), καὶ ὄχι νὰ ἀδιαφορεῖ. Καὶ τέλος τὸν Θεό, δὲν τὸν ξεγελᾶμε οὕτως ἢ ἄλλως. Ἄρα ὁ ὑποκριτὴς μικροαστός, ἐκτὸς ἀπὸ κακία ἔχει καὶ ἀνοησία. Μιλᾶμε δηλαδὴ γιὰ ψεύτικα ἄτομα. Οἱ νέοι πάλι, διαισθανόμενοι αὐτὴ τὴν ψευτιὰ τῶν μεγάλων, ἐπαναστατοῦν, στρεφόμενοι ὅμως λανθασμένα στὴν αὐτοκαταστροφὴ τῶν οὐσιῶν, ἢ στὴν ἀντικοινωνικότητα τῆς ἀναρχίας, ἢ στὴ Fake & Glamurous τεχνολογία καὶ στὸ Clubbing, ἢ στὴν συλλογὴ μεταπτυχιακῶν, ἀφήνοντας ὅμως κενὴ τὴν ψυχή, ποὺ διψάει ν᾽ ἀγαπήσει καὶ νὰ ἀγαπηθεῖ καὶ ζητάει μία ἰδεολογία, γιὰ νὰ δοθεῖ. Ἡ εὐθύνη εἶναι καὶ τῶν δύο γενεῶν, μεγαλύτερη φυσικὰ εἶναι τῶν μεγάλων. Πολλὰ ἀπ᾽ τὰ παραπάνω εἶναι γνωστὰ πράγματα καὶ αὐτονόητα γιὰ ὁρισμένους, ὅμως ἡ διατύπωσή τους σωστὰ καὶ ἡ συγκέντρωσή τους σὲ γραπτὸ κείμενο νομίζω χρειάστηκε. Ἐπίσης εἶναι λάθος νὰ παραλληλίζουμε τὴν ὀρθοδοξία σὰν πίστη, μὲ τὴν τεχνολογία (ἔστω τὴν ἐξειδικευμένη), γιατί εἶναι σὰν νὰ παραλληλίζουμε τὴν ποιότητα ζωῆς μὲ τὸ φασισμὸ ἢ τὸ σκοταδισμό. Θὰ μοῦ πεῖτε, γιατί ὁ περισσότερος κόσμος ἔχει τὴν ἀντίθετη ἄποψη; Ἀπαντῶ ὅτι: Ἡ τεχνολογία βελτιώνει ἁπλὰ τὴν ἐπιβίωσή μας στὸν πλανήτη, θέλησε στὴν ἀρχὴ νὰ τὴ βελτιώσει, τώρα, ἀντίθετα καταστρέφει τὸ περιβάλλον, καὶ μὲ τὰ πυρηνικὰ ἔκανε ἀβέβαια τὴν ὕπαρξη μέλλοντος. Ἄρα ἀπέτυχε καὶ σ᾽ αὐτό, ὥστε τώρα νὰ μιλᾶμε δικαιολογημένα γιὰ βιοκαλλιέργειες, γιὰ οἰκολογικὴ συνείδηση, γιὰ ἐναλλακτικὲς πηγὲς ἐνέργειας, ἐπίσης εἶναι γνωστὸς ὁ φασισμὸς τῆς πλύσης ἐγκεφάλου τῶν Media κ.λπ.

Ποιότητα ζωῆς ποτὲ δὲν ἔδωσε, ἐξ ἄλλου οὔτε ἡ τεχνολογία οὔτε ὁ καταναλωτισμός, γιατί ἡ ποιότητα ζωῆς βρίσκεται στὴν κουλτούρα καὶ τὴν πνευματικότητα. Ἄρα θέλουμε ἕνα κόσμο χωρὶς φόβο, χωρὶς μίσος, καὶ χωρὶς ὑποκρισία, καὶ χωρὶς στενοχώρια συνέχεια, καὶ εἴδαμε τὸ δρόμο πῶς ἐπιτυγχάνεται αὐτὸ τὸ ὄνειρο. Ὑπάρχουν καὶ μερικοί, ποὺ ὑποκρίνονται λέγοντας ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι καλός, ὄχι ὅμως οἱ χριστιανοί, (ὅπως τὸ ἰσχυριζόταν ὁ γνωστὸς Μαχάτμα Γκάντι), προβάλλοντας ἔτσι δικαιολογία γιὰ τὴν προειλημμένη ἀπόφαση μὴ προσχώρησής τους στὸ χριστιανισμό. Ξεχνοῦν ὅμως ὅτι ὁ Χριστὸς ναὶ μὲν ὑπῆρξε ἀναμάρτητος, ἀπευθύνθηκε ὅμως στοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπ᾽ τὴ στιγμή, ποὺ οἱ ψευτοάγιοι, βλέπε σύγχρονοι: τελειομανεῖς, ρομπὸτ κοινωνικὰ ἢ φωνάρες τῶν πανεπιστημίων τὸν ἀπέρριψαν μὲς τὴν αὐτάρκεια καὶ τὸ ναρκισσισμό τους, ἀδικώντας τὸν ἑαυτό τους. Ἂν τώρα αὐτοὶ δὲ γίνονται χριστιανοὶ (ὁ Γκάντι καὶ ὁ κάθε Γκάντι) –φυσικὰ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ γίνουν ἢ νὰ μὴ γίνουν– ἐπειδὴ δὲ θέλουν νὰ βρεθοῦν ἀνάμεσα σὲ ἁμαρτωλοὺς ἢ καὶ ὑποκριτὲς (μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Ἰούδας ὑπῆρξε μαθητής), εἶναι γιατί ἔχουν τὸν ἐγωισμὸ ὅτι εἶναι σπουδαῖοι, νὰ μὴ πῶ ὅτι συγκρίνουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὸ Χριστό, φανταζόμενοι ὅτι εἶναι Μεσσίες, ὅπως ὁ πάπας Ρώμης (βλέπε ἀλάνθαστο κ.λπ.), ἢ ἕνα σωρὸ ψευδομεσσίες, ποὺ ὑπῆρξαν καὶ θὰ ὑπάρξουν, μὲ τελευταῖο τὸν Ἀντίχριστο, ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ἀποκάλυψη. – Ἄρα τέτοιοι ἄνθρωποι προφασίζονται αὐτὴ τὴ δικαιολογία, κρίνοντας ἐπιπόλαια καὶ πέρα ἀπ᾽ τὸν ἐγωισμό, δὲ θέλουν νὰ σηκώνουν σταυρὸ στὴν καθημερινότητα, θεωρώντας τὸ Θεὸ κακό, ξεχνώντας ὅτι οἱ ἐντολές του, εἶναι μία ἔμπρακτη ἀγάπη στὸ πρόσωπό Του καὶ τίποτα ἄλλο. Αὐτὸ τὸ νόημα ἔχουν! Ἡ προσχώρηση στὴν πίστη εἶναι προαιρετικὴ καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν δείχνει τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης καὶ εὐγνωμοσύνης στὸν Λυτρωτὴ Σωτήρα – Δημιουργό μας, καὶ δὲν εἶναι ἀγγαρεία, ἀλλὰ εὐχαρίστηση, πράγμα ποὺ καθιστᾶ τὸ φορτίο ἐλαφρό. – Ἄρα πάλι μένουν γυμνοὶ μὲ τὸ μίσος τους ἀπέναντι στὸ Θεό, γιατί αὐτοὶ τελικὰ εἶναι ὁ κακοὶ καὶ ὄχι ὁ Πανάγαθος Θεός. Ὅποιον τοῦ τυφλώνει τὴν καρδιὰ τὸ μίσος δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ ἁπλὲς ἀλήθειες. Γι᾽ αὐτὸ δὲν μποροῦν ν᾽ ἀγαπήσουν καὶ τὸ συνάνθρωπό τους. Γιατί ἀγαποῦν τὸ χρῆμα καὶ τὸν ἑαυτό τους. Ἄρα δὲ μένει στὴν καρδιὰ χῶρος γιὰ τὸ συνάνθρωπό τους, τὴν κορυφαία ἐντολή, μὲ βάση τὴν ὁποία θὰ κριθοῦμε ἐξάλλου. Ἁπλὰ ξεγελοῦν τὸν ἑαυτό τους, μὲ ψευτοφιλανθρωπίες γιὰ ἐπίδειξη καὶ ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Ἄλλοι ἔχουν ΤΑΒΟΟ καὶ δὲ συζητοῦν τὸ θέμα, σὰν ἀνύπαρκτο ἢ δευτερεῦον, τὴ στιγμή, ποὺ ἕνας Δημήτρης Πανούσης (ὁ γνωστὸς τραγουδιστής), ἀσχολεῖται μὲ τὸ θέμα τῆς πίστης καὶ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, παίρνοντας θέση –καὶ δὲ στρουθοκαμηλίζει. Ἐμεῖς λοιπὸν οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες προδώσαμε τὶς ἀξίες μας καὶ ἂς μὴ παραπονιόμαστε γιὰ οἰκονομικὴ κρίση καὶ χρέη στὸ ἐξωτερικό, γιατί τὸ ἔχουμε ἐπιλέξει. Κώστας Ἐμμ. Τσοχατζῆς Πολιτικὸς Μηχανικὸς Ἀπόφοιτος Α.Π.Θ. Υ.Γ1. Γιὰ μένα ὅσοι εἰρωνεύονται τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς χριστιανοὺς εἶναι οἱ χειρότεροι λαϊκιστὲς καὶ ἀμόρφωτοι κοινωνικὰ ἔστω κι ἂν ἔχουν πανεπιστημιακὴ μόρφωση. Γιατί αὐτά, ποὺ δίδαξε ὁ Θεάνθρωπος, εἶναι μία κορυφαία εὐαισθησία καὶ ἕνα μεγαλεῖο πνεύματος. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι πολὺ μικροὶ (ὅταν φτάνουν σὲ τέτοιες μικρότητες) καὶ ἄσχετα ἂν δηλώνουν διανοούμενοι εἶναι μόνο ἐξυπνάκηδες καὶ ὄχι πραγματικοὶ διανοούμενοι!

Ποῖοι προτείνονται πρός ἀρχιερατείαν ἐκλόγιμοι

Ὑπό τῆς Ἱ. Συνόδου ἀνεκοινώθησαν τά νέα πρόσωπα, τά ὁποῖα προτείνονται ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον καὶ Μητροπολίτας, διὰ νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τόν κατάλογον τῶν πρὸς ἀρχιερατείαν ἐκλογίμων. Εἰς τήν ἀνακοίνωσιν ἐπισημαίνονται τά ἀκόλουθα:

Σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τῆς παραγράφου 2 τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Νόμου 590/1977, κατὰ τῆς ἐγγραφῆς μπορεῖ νὰ ἀσκηθεῖ ἀπ᾽ ὁποιονδήποτε, κληρικὸ ἢ λαϊκό, ἔνσταση ἐντὸς δύο (2) μηνῶν ἀπὸ τῆς δημοσιεύσεως, ἂν ὁ προτεινόμενος στερεῖται τῶν τυπικῶν ἢ οὐσιαστικῶν προσόντων πρὸς τοῦτο. Ἡ ἔνσταση ὑποβάλλεται εἴτε πρὸς τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη εἴτε πρὸς τὴν Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Τὰ νέα πρόσωπα εἶναι: 1. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Χρυσόστομος Καραγκούνης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περιστερίου κ. Χρυσοστόμου. 2. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Νικόλαος Λιόλιος, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. 3. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Φώτιος Γαβριελάτος, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κ. Σπυρίδωνος. 4.Ὁ Ἀρχιμ. κ. Μελχισεδὲκ Γαλάνης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας καὶ Κυνουρίας κ. Ἀλεξάνδρου.

5. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Τιμόθεος Καμπουρίδης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδέλφειας κ. Κωνσταντίνου. 6.Ὁ Ἀρχιμ. κ. Χρυσόστομος Συμεωνίδης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. 7. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Ἰάκωβος Κανάκης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἰερεμίου. 8. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης κ Ἰωάννης Μαρῆς, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικαίας κ. Ἀλεξίου. 9. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. 10. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Βαρνάβας Θεοχάρης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. 11. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Νικόδημος Φαρμάκης, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου. 12. Ὁ Ἀρχιμ. κ. Σεραφεὶμ Δημητρίου, προτεινόμενος ὑπὸ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου.


3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Σελὶς 7η

Ο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟ «ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΝ» ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΝ ΤΟΥΣ Ι. ΚΑΝΟΝΑΣ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

καν ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ μορφὲς καὶ ἐκφράσεις τοῦ Ἑλλαδικοῦ πολιτισμοῦ, ἔλαβαν περιεχόμενο χριστιανικό, ἀκόμη καὶ ὅλες οἱ ἐπιβιώσεις τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ Ἐκκλησία, ἄλλωστε, χρησιμοποίησε καὶ στὴν περίπτωση τῆς Ἑλλάδος τὶς πολιτιστικὲς ἐκφράσεις γιὰ τὴν ἐκχριστιάνιση τοῦ λαϊκοῦ βίου. Καρδιὰ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔγινε ἡ δύναμη τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θέωσης. Ὅτι συνεπῶς χαρακτηρίζεται ἐκ τῶν ὑστέρων «πολιτιστικὴ δημιουργία» δὲν εἶναι παρὰ φανέρωση τῆς ζυμωμένης μέσα στὴ Χάρη ἑλληνικῆς ὑπάρξεως. Ἡ ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ἔγινε σημαντικότατο κεφάλαιο τῆς ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ σπονδυλικὴ στήλη τῆς ἐθνικῆς ἐπιβιώσεως καὶ διαχρονικῆς παρουσίας του. β) Ἐκκλησία καὶ ἐθνικὸς ἑλληνικὸς βίος: Ἡ ἀναγεννητικὴ διασύνδεση Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ ὑπῆρξε εὐεργετικὴ γιὰ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, τὸ ὁποῖο μέσα στὴ νέα αὐτὴ συζυγία του μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, ἀπέκτησε στὴν ἱστορική του πορεία μία νέα ταυτότητα, συνεχίζοντας τὴ μεγαλουργία του μὲ ἕνα νέο τρόπο καὶ ἔκφραση. Κατὰ τὸν ἀείμνηστο ἱστορικό, διδάσκαλό μας, Γεράσιμο Κονιδάρη, «ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία, ἐκτὸς τῆς γλώσσης καὶ τοῦ δικαίου, ἀποτελεῖ τὸν πλέον ζωντανὸν σύνδεσμον τοῦ δισχιλιετοῦς ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ παρελθόντος τῆς Ἑλλάδος ... μετὰ τοῦ παρόντος». Ἡ θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων ἐξασφαλίζεται μὲ τὴν ἀδιατάρακτη ἐκκλησιαστικὴ συνέχεια, κυρίως σὲ μὴ ὁμαλὲς ἱστορικὲς περιόδους τοῦ Γένους (δουλεία). Τὸ λεγόμενο, ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία λειτουργεῖ ἱστορικὰ ὡς «κιβωτὸς» τοῦ Ἔθνους συνιστᾶ ἱστορικὴ πραγματικότητα, μὴ ἐπιδεχόμενη ἀμφισβήτηση. Τὸ Ἔθνος σώζεται μέσα στὴν Ἐκκλη-

σία – Ὀρθοδοξία καὶ μ᾽ αὐτὸ οἱ ὅροι «τουρκεύω»καὶ «φραγκεύω» στὶς περιπτώσεις ἀλλαξοπιστίας δὲν σημαίνουν μόνον ἀλλαγὴ θρησκευτικοῦ, ἄλλα καὶ ἐθνικοῦ φρονήματος, δηλαδὴ ἀφελληνισμό. Αὐτὸ ὅμως δείχνει τὴ συνείδηση ταυτίσεως ἐθνικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, ἡ ἀπώλεια δὲ τοῦ δευτέρου, ὡς θεμελιώδους ψυχογραφικοῦ στοιχείου, ἐπιφέρει καὶ τὴν ἀπώλεια τοῦ πρώτου. Καὶ αὐτὸ ἰσχύει σὲ κάθε ἐποχή. Στὰ ὅρια τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας τὸ ὀρθόδοξο αἴσθημα στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ἐναρμονίσθηκε μὲ τὴ συνείδηση τῆς καταγωγῆς. Ἔτσι, τὸ ἐθνικὸ φρόνημα, ὡς ἑλληνορθοδοξία, σώζεται διαχρονικὰ ἀκμαῖο στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο. Μέσα στὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα λειτουργεῖ, σ᾽ ὅλη τὴ βυζαντινὴ περίοδο, ἡ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, ἐναρμονιζόμενη μὲ τὴν εὐρύτερη ὑπερφυλετικὴ συγγένεια, τὴ ρωμαίϊκη, μὲ ἀκατάλυτο ἑνωτικὸ σύνδεσμο τὴ χριστιανικὴ πρωτεύουσα τοῦ οἰκουμενικοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη. Βασικὸς ὅμως παράγων τοῦ πολιτισμοῦ μας ἀπέβη καὶ ἡ διαφοροποίηση, στὴν πορεία τοῦ χρόνου, τῆς Δύσεως ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη Ἀνατολή. Ἡ συνειδητοποίηση, μέσῳ πατερικῶν μορφῶν, ὅπως ὁ Μέγας Φώτιος ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἅγιος Μάρκος Ἐφέσου ὁ Εὐγενικὸς ἢ οἱ Κολλυβάδες πατέρες, τῆς καθολικῆς ἀλλοτριώσεως τῆς χριστιανικῆς Δύσης καὶ ὁ παρατεινόμενος «ἀντιδυτικισμὸς» τῆς ἡσυχαστικῆς ἀνθενωτικῆς παραδόσεως συνέβαλε στὴ συνεχῆ ἀφύπνιση τῆς συνειδήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν ἰδιαιτερότητα καὶ πολιτιστικὴ αὐθυπαρξία τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν η´ αἰώνα (Καρλομάγνος) ἕως σήμερα. Ἂν δὲ ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε πάντοτε πολύτιμο καταφύγιο τοῦ ἐμπερίστατου Ἔθνους/Γένους οἱ Ἱ. Μονές, λειτουργώντας ὡς κολυμβῆθρες συνεχοῦς ἀναβαπτισμοῦ τοῦ Ἔθνους ὑπῆρξαν –καὶ ὑπάρχουν

μόνιμα– πηγὴ συνοχῆς ἐθνικῆς καὶ ἄντλησης παντοίων δυνάμεων. Στὸ πλαίσιο αὐτὸ μπορεῖ νὰ κατανοηθεῖ καὶ ἑρμηνευθεῖ ἡ γένεση καὶ ἐκκλησιαστικὴ συντήρηση τῆς Μεγάλης Ἰδέας τοῦ Γένους, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἔχει μόνο ἐθνικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ τελικὰ ταυτίζεται μὲ τὴν οἰκουμενικὴ ἐν Χριστῷ ἀποστολή του. Τὸ ὑπόβαθρο τῆς Μεγάλης Ἰδέας δὲν εἶναι ἐπεκτατικὸ – πολιτικό, ἀλλὰ πνευματικὸ – ἐκκλησιαστικό, ὡς ὅραμα τῆς ἑνότητας τῆς πίστεως καὶ ἐν Χριστῷ κοινωνίας. Εἶναι ἡ συνείδηση τῆς οἰκουμενικῆς εὐθύνης καὶ ἀποστολῆς τοῦ ὀρθοδόξου Ἐλληνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ μόνιμο χρέος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὡς φωτιστοῦ τῆς Οἰκουμένης. Ἡ συναισθηματικὴ σύνδεση τοῦ Γένους μὲ τὴν «Πόλιν τῶν Ἑλλήνων», τὴν Κωνσταντινούπολη – Νέα Ρώμη, ἀπόλυτο στόχο κάθε ἀναθερμάνσεως τοῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ του, στὴν πλατιὰ λαϊκὴ συνείδηση δὲν μπορεῖ νὰ λάβει ποτὲ νοηματοδότηση φυλετική, ἀλλ᾽ ἐκείνη ποὺ εἶχε στὴ διάρκεια τῆς Ὀθωμανοκρατίας ἕως τὸν ιθ´ αἰ., στὴ συνείδηση τῶν Κολλυβάδων καὶ τῶν πνευματικῶν τους τέκνων, νόημα δηλαδὴ ἐκκλησιαστικὸ – οἰκουμενικό. Ἔτσι κατανοεῖται καὶ ἡ ἀστασίαστη παρουσία τοῦ Ράσου στοὺς ἀγῶνες τοῦ Γένους/Ἔθνους γιὰ τὴν ἀνάκτηση ἢ διατήρηση τῆς ἐλευθερίας του. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, πνευματικὰ καὶ πολιτικά, σὲ μεγάλο μέρος, ὑπῆρξε ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Πρωταρχικὸς βέβαια, στόχος τοῦ ὀρθοδόξου Κλήρου δὲν εἶναι ἡ διάσωση τῆς Ἱστορικῆς διαστάσεως τοῦ Ἔθνους, ἄλλα ἡ ἔνταξή του στὸ Κυριακὸ σῶμα γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ὁλοκλήρωσή του. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ ἐξωτερικὴ ἐλευθερία συνάπτεται στὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὴν ἐσωτερικὴ (ἀπελευθέρωση τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν παθῶν), ἡ Ἐκκλησία διασώζει μόνιμα μία θεολογία ἐλευθερίας, ποὺ νομιμοποιεῖ τὴν ἡγετικὴ παρουσία

ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΗ Η ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

διὰ τὸ μέλλον αὐτῆς τῆς Πατρίδος. Αἱ μεμονωμέναι θέσεις – ἀπόψεις δὲν ἔχουν οὐδεμίαν σημασίαν. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἀπουσιάζει διαχρονικῶς ἀπὸ τὰ προβλήματα τοῦ Γένους καὶ τοῦ Ἔθνους κατὰ τὰ τελευταῖα 45 ἔτη. Διατὶ νὰ ἀσχοληθῆ τώρα; Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τὴν διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν. Λαμβάνει ἄριστα εἰς τὴν ὀργάνωσιν τῶν συσσιτίων, διὰ τὰ ὁποῖα προσφέρουν πολλὰ ὅλοι οἱ Ἕλληνες καὶ αἱ Ἑλληνίδες ἀπὸ τὸ ὑστέρημά των. Ὁ λαὸς ἐμπιστεύεται τὸν ἱερέα τῆς ἐνορίας καὶ ἀνταποκρίνεται εἰς τὸ μεγάλο φιλανθρωπικὸν καὶ κοινωνικὸν ἔργον τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ἀνέλαβε νὰ ἀναπληρώση τὰς ἁρμοδιότητας τοῦ χρεωκοπημένου κράτους, καθ᾽ ὑπόδειξιν τοῦ χρεωκοπημένου πρώην Πρωθυπουργοῦ κ. Γ. Παπανδρέου. Ἔλεγχος ὅμως τοῦ πολιτικοῦ συστήματος διὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Παιδείας, τῆς γλώσσης, τὴν πλαστογράφησιν τῆς Ἱστορίας, τὰς ἐπιθέσεις του ἐναντίον τῆς τροφοῦ τοῦ Γένους, τῆς Ἐκκλησίας, τὴν κατασυκοφάντησιν τῆς Ἐκκλησίας, τὰς ἀπειλὰς ἐναντίον τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου (διὰ τὴν μισθοδοσίαν του), τὴν πολιτικὴν κηδείαν καὶ τὰ ἀποτεφρωτήρια, τὸν πολιτικὸν γάμον, τὴν ἐλευθέραν συμβίωσιν, τὸν ἀπογαλακτισμὸν τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν, τὴν νομιμοποίησιν τῶν ναρκωτικῶν, τὴν λεηλασίαν τῆς χώρας ἀπὸ πάσης ἀπόψεως, τὴν χρεωκοπίαν τῆς Πατρίδος καὶ τὴν παράδοσιν τοῦ ἐλέγχου της ὑπὸ ξένων δυνάμεων δὲν ἔγινε ὑπὸ τοῦ Σώματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ προσεύχεται ὑπὲρ τῶν πολιτικῶν Ἀρχόντων, ὅταν οὗτοι ἰσοπέδωσαν τὰ πάντα, ἐξευτέλισαν τὸ ἱερὸν πρόσωπον τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἰδιαιτέρως τῶν Βαπτισμένων ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐστέρησαν τὸ μέλλον ἀπὸ τὰ νειάτα τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα μεταναστεύουν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν καὶ ἔκλεψαν τὴν ἐλπίδα, κτυποῦντες καὶ διαλύοντες τὰ κύτταρα ἐκεῖνα τοῦ Ἔθνους (Πατρίς, θρησκεία, οἰκογένεια), τὰ ὁποῖα μαζὶ μὲ τὰς ἀξίας καὶ τὰς ἀρετὰς τῆς ἐργασίας καὶ τῆς Δικαιοσύνης τὸ ἐκράτησαν ὄρθιον. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία, ἐνδεχομένως, νὰ πιστεύη ὅτι, ἐὰν μιλήση καὶ ἐλέγξη τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντας θὰ διχάση τὸν λαόν. Ὁ λαὸς ὅμως ἀνέμενε τὴν φωνὴν τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνέμενε νὰ ὁμιλήση καὶ νὰ ἐλέγξη τοὺς σάπιους πολιτικοὺς ὡς ἔπραξαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ πρωταγωνιστήση εἰς τὴν ἀλλαγὴν τῆς συμπεριφορᾶς καὶ τῆς νοοτροπίας των. Δὲν τὸ ἔπραξε. Ἐπέδειξεν ἀπαράδεκτον ἀνοχὴν ἔναντι τῶν ἐπικινδύνων διὰ τὸν τόπον πολιτικῶν ἐξουσιαστῶν. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ παραδείγματα Μεγάλων Πατέρων καὶ Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἤλεγχον τοὺς πολιτικοὺς ἐξουσιαστὰς τῆς ἐποχῆς των. Ὑπάρχουν πολλὰ παραδείγματα ὡς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Ἁγ. Ἀμβροσίου τῶν Μεδιολάνων, ὁ ὁποῖος ὑπεχρέωσε τὸν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιον εἰς μετάνοιαν, τοῦ Ὁσίου Κορδούη (256 – 358), ὁ ὁποῖος ἤλεγξε δριμύτατα τὸν Βασιλέα Κωνσταντῖνον, διότι ἀπεπειράθη νὰ ὑποτάξῃ τὴν Ἐκκλησίαν εἰς τὰς θελήσεις αὐτοῦ, τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Πολυεύκτου (956 – 970) ἐναντίον τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰωάννου Α´ Τσιμισκῆ (969–976), ὁ ὁποῖος ἔγινεν αὐτοκράτωρ μετὰ τὴν δολοφονίαν τοῦ Νικηφόρου Β´ Φωκᾶ (963 – 969), ἡ ὁποία ὠργανώθη τῇ ἐμπνεύσει τῆς Βασιλίσσης Θεοφανοῦς, μετὰ τῆς ὁποίας ὁ Τσιμισκῆς εἶχεν ἀθεμίτους σχέσεις κ.λπ. Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία εἶχεν ὑποχρέωσιν νὰ ἐλέγξη τοὺς σάπιους πολιτικούς, διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας ηὐλόγησε τὴν ὕπαρξιν πολιτικῶν καὶ Διοικητικῶν Ἀρχόντων καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν εἶναι ὑπὲρ τῆς ὑπάρξεως πολιτείας. Πολλὰς φορὰς ἐξεφράσθη ὁ Κύριός μας μετὰ πολλῆς ἐκτιμήσεως ὄχι μόνον περὶ τῶν Ἰουδαίων Βασιλέων Δαβὶδ καὶ Σολομῶντος, ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς Βασιλίσσης τοῦ Σαβᾶ. Ὁ Ἴδιος κατάγεται κατὰ σάρκα ἐκ τοῦ γένους τοῦ Βασιλέως Δαβίδ, διατηρεῖ φιλικὰς σχέσεις μὲ μέλη τῶν τοπικῶν Ἰουδαϊκῶν Δικαστηρίων καὶ τοῦ μεγάλου Συνεδρίου. Ἱκανοποιεῖ προθύμως τὴν παράκλησιν «Βασιλικοῦ» τινὸς ἀνδρὸς ἐκ Καπερναούμ, αἰτησαμένου τὴν θεραπείαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἐκ σοβαρᾶς ἀσθενείας (Ἰω. 4, 46 ἑξ.) Χαρακτηριστικὴ ἐπίσης τῶν ἀγαθῶν προθέσεων τοῦ Ἰησοῦ πρὸς τοὺς κυβερνητικοὺς ὑπαλλήλους εἶναι καὶ ἡ προθυμία, μετὰ τῆς ὁποίας ἐδέχθη νὰ μεταβῆ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἑκατοντάρχου τῆς Καπερναούμ, διὰ νὰ θεραπεύση τὸν ὑπηρέτη αὐτοῦ (Λουκᾶ 7, 2 – 6), ὡς καὶ ἡ ἐνσυνείδητος συμμόρφωσις αὐτοῦ πρὸς τοὺς νόμους τῆς Ἑβραϊκῆς Πολιτείας, βεβαιώσας μάλιστα κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν ἦλθε, διὰ νὰ καταργήση τὸν Νόμον, ἀλλὰ διὰ νὰ συμπληρώση αὐτὸν (Ματθ. 5, 17 – 19). Τὸ αὐτὸ ἀποδεικνύει καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπέστειλε τοὺς θεραπευθέντας ὑπ᾽ αὐτοῦ δέκα λεπροὺς νὰ ἐπιδείξουν ἑαυτοὺς εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ νὰ προσφέρουν τὰς νενομιμένας θυσίας τοῦ Νόμου, διὰ νὰ πιστοποιηθῆ νομίμως ἡ θεραπεία των (Μᾶρκ. 1, 44, Λουκᾶ 18, 14, Ματθ. 5, 24). Ὡς καὶ τὸ ὅτι ἐπλήρωσε καὶ ὁ Ἴδιος τὸν φόρον τοῦ Ναοῦ, ἂν καὶ ἐφρό-

νει ὅτι ἦτο ἀπηλλαγμένος τῆς ὑποχρεώσεως ταύτης. Κατέθεσε δὲ συμπεπυκνωμένον τὸ πλαίσιον τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας – Πολιτείας λέγων: «Ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. 22, 21, Μᾶρκ. 12, 17, Λουκᾶ 20, 25). Ἀνάλογος ἦτο καὶ ἡ στάσις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω προκύπτει ὅτι ναὶ μὲν ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι θεσμὸς ἱδρυθεὶς ἐκ τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ ἡ Πολιτεία ἔχει τὴν εὐλογίαν του. Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι προσέφερον πολλὰ εἰς τὴν μακραίωνον πορείαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁσάκις, ὅμως, διεπίστωναν τρυφηλὴν ζωὴν ἐκ μέρους τῶν Ἀρχόντων, σκάνδαλα, ἀδικίας, κατασπατάλησιν τοῦ δημοσίου χρήματος, περιφρόνησιν τοῦ λαοῦ, ἐστηλίτευον τὴν συμπεριφορὰν τῶν παρεκτρεπομένων Ἀρχόντων, διότι ἀκριβῶς ἠγάπων τὴν Πολιτείαν. Ἀπὸ Ἄμβωνος ἤλεγξαν τοὺς διεφθαρμένους, σάπιους καὶ σκανδαλοποιοὺς Ἄρχοντας ἀδιαφοροῦντες διὰ τὰς ἐξορίας ἢ ἄλλας τιμωρίας. Συμπεριεφέροντο ἔναντι τῶν Ἀρχόντων ὅπως συμπεριεφέρθη ὁ Κύριός μας εἰς τὸν Ναόν, ὅταν διεπίστωσεν ὅτι τὸν εἶχον μεταβάλει εἰς οἶκον ἐμπορίου. Ἀντὶ διὰ τὸ φραγγιέλιον ἐχρησιμοποίουν τὸν καυστικὸν ἐλεγκτικὸν λόγον, διότι ἐπίστευον ὅτι οἱ πολιτικοὶ Ἄρχοντες δὲν ἔπρεπε νὰ εἶναι διεφθαρμένοι, νὰ ἔχουν τρυφηλῆ ζωήν, νὰ κατασκανδαλίζουν τὸν λαόν, νὰ διασπαθίζουν τὸ δημόσιον χρῆμα καὶ νὰ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησίαν ἢ νὰ εἶναι αἱρετικοὶ καὶ ἄθεοι. Ἡ σημερινὴ Διοικοῦσα Ἐκκλησία δὲν ἀγαπᾶ ὅσο πρέπει τὴν Πολιτείαν. Διότι ἂν τὴν ἠγάπα θὰ ἔκανε αὐστηρότατον ἔλεγχον καὶ θὰ ἐκίνει τὰς διαδικασίας, διὰ νὰ ἐπανεύρη ἡ Ἐκκλησία τὸν ρόλον, τὸν ὁποῖον εἶχεν εἰς δυσκόλους διὰ τὸν Ἑλληνισμὸν καὶ τὸ Ὀρθόδοξον γένος τῶν Ἑλλήνων καιρούς: Τὸν ἐθναρχικόν της ρόλον καὶ νὰ δώση τὴν εὐλογίαν της διὰ ἕνα σύγχρονον μεγάλον κομματικὸν μηχανισμὸν μὲ στελέχη, προσωπικότητας καὶ ὑποψηφίους βουλευτὰς ἐκ τῶν Ἐνοριῶν. Ἕνα τοιοῦτον ἐγχείρημα δὲν εἶναι εὔκολον. Χρειάζεται προσπάθεια, ὀργάνωσις, στρατηγική, προβολή, ἐξεύρεσις καταλλήλων προσώπων, συγγραφὴ θέσεων, αἱ ὁποῖαι θὰ ἔχουν ἐθνικόν, κοινωνικόν, πολιτιστικόν, οἰκονομικὸν ὅραμα καὶ ἰδιαιτέρως ἡ δημιουργία ἑνὸς Ἀρχιτεκτονικοῦ σχεδίου διὰ τὴν οἰκονομικὴν καὶ τὴν κοινωνικὴν ἀνάπτυξιν. Ἕνα τοιοῦτον ἐγχείρημα τῆς Ἐκκλησίας θὰ τρομοκρατήση ὅλο τὸ σάπιον πολιτικόν, δημοσιογραφικὸν σύστημα, θὰ τὸ ὑποχρεώση, ἀπὸ τὸν φόβον νὰ μὴ χάση τὰ προνόμιά του, νὰ ἀλλάξη συμπεριφοράν, νοοτροπίαν, νὰ ἀλλάξη τὸ θεσμικὸν καὶ Νομικὸν πλαίσιον ἐπὶ τῷ βελτίῳ, νὰ σεβασθῆ τὸν ἱδρῶτα τοῦ Ἕλληνος φορολογουμένου πολίτου καὶ νὰ περιορίση σημαντικῶς τὴν σπατάλην καὶ τὴν ἀδιαφάνειαν. Ἕνα τοιοῦτον ἐγχείρημα θὰ πρέπη νὰ ἔχη ὡς βασικὸν στόχον τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας τῆς Πατρίδος καὶ τοῦ λαοῦ, τὴν ὁδὸν τῆς ἐπιστροφῆς εἰς τὴν κατὰ Χριστὸν Καινὴν Πολιτείαν. Αὕτη εἶναι ἡ πρώτη κατὰ σειρὰν σπουδαιότητος ἠθικὴ ἀξία, τὴν ὁποίαν ὀφείλομεν πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἀναστηλώσωμεν. Διότι, ἐὰν ἀποκαταστήσωμεν τὴν Ὀρθόδοξον Καινὴν Πολιτείαν εἰς τὴν θέσιν καὶ τὸν προορισμὸν αὐτῆς καὶ θέσωμεν τὸ ἰδεῶδες αὐτῆς ὡς κανόνα τοῦ Ἐθνικοῦ μας βίου, ἀναστηλώνομεν αὐτομάτως καὶ ὅλας τὰς (ὑπὸ καθεστὼς πολιτείας χωρὶς Θεόν) ἐκπεσούσας ἠθικὰς ἀξίας καὶ ὁ Ἐθνικός μας βίος ἐξυγιαίνεται καὶ ἀναγεννᾶται. Ἡ σωτηρία ἑπομένως ἐναπόκειται εἰς τὰς χεῖρας τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ. Γ. ΖΕΡΒΟΣ Ὑστερόγραφον: 1ον) Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Καινὴν Πολιτείαν οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων πρέπει νὰ εἶναι εἰς τὴν οὐσίαν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ὄχι μόνον κατ᾽ ὄνομα. 2ον) Τὰ πολιτικὰ κόμματα ὀφείλουν ἀπαραιτήτως νὰ σέβωνται καὶ νὰ πιστεύουν εἰς τὰς γενικὰς ἠθικάς, θρησκευτικὰς ἀξίας, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἔχει οἰκοδομηθῆ ὁ οἰκογενειακός, ὁ ἠθικὸς καὶ ὁ πνευματικὸς βίος τοῦ Ἔθνους. Ἐπὶ πλέον ἔχουν καθῆκον νὰ πολιτεύωνται ἐντὸς τῶν Ἐθνικῶν πλαισίων καὶ νὰ συνεργάζωνται ἁρμονικῶς καὶ ἐποικοδομητικῶς μεταξύ των διὰ τὴν ἑνότητα ὁλοκλήρου τοῦ Λαοῦ ὡς ἑνιαίου Ἔθνους. 3ον) Οἱ πολῖται ὀφείλουν νὰ ἀρνοῦνται τὴν ψῆφον των εἰς κόμματα, τὰ ὁποῖα ἐζημίωσαν παντοιοτρόπως τὴν Πατρίδα. Ἐὰν παραταῦτα παρέχουν εἰς αὐτὰ τὴν ὑποστήριξίν των, τότε ὑπέχουν βαρυτάτην εὐθύνην ἔναντι τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐθνικῆς μας ἱστορίας καὶ τοῦ Ἔθνους. 4ον) Ὅταν οἱ πολῖται καλούμεθα εἰς τὰς κάλπας, δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμεν ὅτι τὰ πολιτικὰ πράγματα δὲν ἠμποροῦν νὰ διορθωθοῦν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὰ διέφθειραν. Ὅπως δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμεν τὸ ἀρχαῖον γνωμικόν. «Δεινὸν καὶ χαλεπώτατόν ἐστι τοὺς χείρονας τῶν βελτιόνων ἄρχειν καὶ τοὺς ἀνοήτους τοῖς φρονίμοις προστάττειν», ὥστε νὰ μὴ ἐπιτρέπωμεν διὰ τῆς ψήφου μας εἰς τοὺς μωροὺς νὰ ἄρχουν ὡς συμβουλεύει καὶ ὁ Προφήτης Ἠσαΐας, ἀλλὰ νὰ φροντίζωμεν νὰ ἐκλέγωμεν πάντοτε ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι σοφοί, ἐπιστήμονες καὶ συνετοὶ (Δευτ. 1, 13). Δηλαδὴ ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἀποδεδειγμένως ἀληθινοὶ Χριστιανοί, ὡς θέλει τοὺς ἄρχοντας ὁ Θεός.

τοῦ Κλήρου καὶ στοὺς Ἱεροὺς (ἀμυντικοὺς καὶ ἀπελευθερωτικούς) τοῦ Ἔθνους ἀγῶνες. Ἀκριβῶς δὲ τὰ γεγονότα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως «ἑδραίωσαν τὸν χαρακτηρισμὸν τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς Ἐκκλησία τῆς Ἀναστάσεως» (Γεράσιμος Κονιδάρης). Ἡ ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἡ δυναμική της στὴ συνείδηση τοῦ Ἔθνους ἀποτελεῖ καὶ σήμερα τὸν ἰσχυρότερο καὶ βαθύτερο δεσμό, ποὺ στηρίζει τὴν ἑνότητά του, στὸν ἐκκλησιαστικὸ δὲ χῶρο σώζεται πάντα ὁ ἁγνότερος πατριωτισμός.

σύνθεση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν “κοινῶν” καὶ τῶν πρώτων χριστιανικῶν κοινοτήτων» (Louis Bréhier). Τὸν δ´ αἰ. ὁ Μ. Βασίλειος, ἐξ ἄλλου, ὀργάνωσε τὸ μοναστήρι κοινοβιακά, προσφέροντας μόνιμη ἔκφραση κοινωνικῆς ὑπάρξεως, ἀλλὰ καὶ μόνιμο κοινωνικὸ πρότυπο στὴ διαχρονικὴ πορεία τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους. Ὁ Ἱ. Ναὸς ἀπέβη, ἔτσι, κέντρο τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, κάτι ἀνάλογο μὲ τὸ «Καθολικὸν» στὴ μοναστικὴ ἐνορία – ἀδελφότητα. Ἡ θέαση δὲ τῆς ζωῆς ὡς ἑνιαίας καὶ ἀδιάσπαστης ἑνότητας καὶ ὁλότη-

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός

γ) Ἡ ζωὴ καὶ τὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας διαμορφώνουν ἐπὶ αἰῶνες τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἀσκώντας εὐεργετικὴ ἐπιρροὴ σ᾽ αὐτήν, κυρίως, μέσῳ τῆς λατρείας, στὴν ὁποία διαπλάσσεται κυριολεκτικὰ ἡ ζωὴ καὶ συνείδηση τοῦ λαϊκοῦ σώματος. Τὸ ὀρθόδοξο ἦθος μορφώνεται στὰ ὅρια τῆς λατρείας, διαποτίζοντας τὴ συλλογικὴ ἑλληνικὴ ὕπαρξη. Τὸ λαϊκὸ (ἑλληνικὸ) ἦθος εἶναι στὴν οὐσία του εὐχαριστιακό, ὡς ὀργανικὴ συν έχεια τῆς λατρείας, «λειτουργία μετὰ τὴ λειτουργία», ὡς ἀγώνας γιὰ τὴ μεταμόρφωση τῆς σωματικότητας εἰς «θυσίαν ζῶσαν, ἁγίαν, εὐάρεστον τῷ Θεῷ» (Ρωμ. 12, 1), καὶ τῆς καθημερινότητας σὲ λατρεία ἀγάπης, ἀμοιβαιότητας, θυσίας (ἑλληνικὸ φιλότιμο). Ἡ Ἐκκλησία ἐξασφάλιζε κοινωνικὰ τὸ πλαίσιο ἀναπτύξεως σύνολης τῆς ζωῆς, στὴ λειτουργικὴ σύναξη, ἡ ὁποία συνήθως περιλαμβάνει ὁριακὰ ὅλο τὸ χωριὸ – κοινότητα. Ἡ «ἐνορία», στὴν ἀγροτικὴ προπάντων κοινωνία, διασώζει ἀκόμη καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος ὡς καθολικὴ στάση ζωῆς. Ἡ ἐνοριακὴ – λατρευτικὴ σύναξη εἶναι ἡ μόνη, ποὺ δὲν διακόπηκε ποτὲ στὴν πορεία τοῦ Γένους. Ἡ λατρεία ὅμως ὀρθόδοξα δὲν μένει ποτὲ ἁπλὴ θρησκευτικὴ ἔκφραση (πρβλ. Πράξ. 2,42 ἑ., 4,32 ἑ.), ἀλλ᾽ εἶναι προπάντων κοινωνικὸ γεγονός. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ μυστήρια (βάπτισμα, γάμος, εὐχέλαιο), ἀλλὰ καὶ ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία (κηδεία), ὅπως καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πανηγύρια στὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων, ἀσκοῦν κοινωνικὴ δυναμική, ὡς φυσικὲς καὶ ἀβίαστες λαοσυνάξεις. Τὰ ἱ. λείψανα τῶν ἁγίων, μὲ τὴν ἀφθαρσία καὶ τὰ θαύματά τους, ἀσκοῦν μόνιμη πνευματικὴ ἐπιρροὴ στὸ Λαό, ὡς καὶ οἱ γνωστὲς θαυματουργὲς ἅγιες εἰκόνες. Γι᾽ αὐτὸ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα ἀποβαίνουν σημαντικοὶ παράγοντες ἑνότητας στὸ Ἔθνος, σὲ μία βάση μάλιστα καθολικὰ ἀστασίαστη. Οἱ ἐκκλησιαστικὲς πανηγύρεις σὲ Ἱ. Ναοὺς λαοφιλῶν Ἁγίων, μὲ πανορθόδοξη ἀκτινοβολία μάλιστα, ὅπως ἡ Παναγία (Τῆνος, Σουμελᾶ, Ἑκατονταπυλιανὴ Πάρου, Προυσιώτισσα), ὁ Ἅγιος Δημήτριος (Θεσσαλονίκη), οἱ Ἅγιοι τῆς Ἑπτανήσου (Σπυρίδων, Γεράσιμος, Διονύσιος), ὁ Ἅγιος Νεκτάριος (Αἴγινα) κ.λπ. λειτουργοῦν ἐθνικὰ καὶ πανενωτικά, ὡς οὐσιαστικὸς ἑνωτικὸς παράγοντας, ἀκόμη καὶ στὴν ἐποχή μας. Ἰδιαίτερα δὲ οἱ Ἱ. Μονές, ὡς μόνιμα προσκυνήματα τοῦ Λαοῦ, συντελοῦν στὴ διαρκῆ θέρμανση τοῦ φρονήματος, μὲ τὴν πνευματικὴ προσφορά τους (ἐξομολόγηση, πνευματικὴ καθοδήγηση), τὴ διδασκαλία (ἰδίως στὴν περίοδο τῆς δουλείας – «κρυφὸ σχολειό»), τὶς συλλογὲς χειρογράφων καὶ ἐντύπων (ἐπιστημονικὰ κέντρα) καὶ τὴ συντήρησή τους σὲ βιβλιοθῆκες, ἀναγνωριζόμενες καθολικὰ ὡς ἀνεκτίμητα θησαυροφυλάκια τῆς ἀνθρώπινης σοφίας. Ἡ κοινωνικὴ ὅμως δυναμικὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκτιμηθεῖ καὶ στατιστικὰ – ποσοτικὰ μὲ τὴ μελέτη τῶν βασικῶν ἐξωτερικεύσεων τοῦ λαϊκοῦ πνεύματος (παραδόσεις, παραμύθια, ἔθιμα, συνήθειες), ποὺ ἀποτυπώνουν τὴν ἠθικοθρησκευτικὴ συνείδηση καὶ θεόνομη ἔκφραση τοῦ Λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία, ἐξ ἄλλου, μερίμνησε μέσῳ τῶν φωτεινῶν ἐκπροσώπων της τὴ διακρῆ καὶ ζῶσα ἐπικοινωνία μὲ τὸ Λαό. Ἔτσι, ἤδη τὸν ις´ αἰ. ἀνταποκρίθηκε στὴν Ἐθναρχικὴ ἀποστολή της καὶ ἐνῶ στὴ λατρεία διατηρήθηκε ἡ καθιερωμένη γλωσσικὴ μορφὴ (μόνιμος ζωντανὸς σύνδεσμος μὲ τὴν παράδοση καὶ τὶς πηγές), στὸ κήρυγμα, κατὰ κανόνα, χρησιμοποίησε τὴ δημώδη. Ἀλλὰ καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὶς οἰκονομικὲς σχέσεις, τὸ κοινωνικὸ πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας σωζόμενο στὴν παράδοσή της ὡς κοινοτισμός, διαποτίζει τὴ ζωὴ σύνολη τοῦ Ἔθνους, προσφέροντας τὴ μοναστικὴ Ἐνορία (τὸ μοναστήρι), ὡς πρότυπο (μοντέλο) κοινωνικῆς συσσωματώσεως. Ἀπὸ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες διαμορφώθηκε στὸν Ἑλληνικὸ κόσμο ἕνα κοινωνικὸ πρότυπο «μέσα ἀπὸ τὴ

Γιὰ τὶς ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου σὲ CD Βασίλειος Παπαδόπουλος Τ.Θ 40909, Μικροχώρι 19014 Καπανδρίτι Τηλ. 22950.56080, 6946.004 136

τας, χωρὶς διάσταση ἀνάμεσα στὴ θρησκευτικὴ καὶ τὴν κοινωνικὴ – πολιτικὴ σφαῖρα, θὰ ἰσχύει καθολικὰ καὶ ἀπαράβατα στὴ βυζαντινὴ καὶ μεταβυζαντινὴ κοινωνία. Ἡ ἰσορροπία ὅμως αὐτὴ θὰ διαταραχθεῖ μὲ τὴν εἰσβολὴ τοῦ πνεύματος αὐτονομήσεως τοῦ κοινωνικοῦ χώρου ἀπὸ τὸ τέλος τῆς Τουρκοκρατίας, ὡς καθαρὰ δυτικὴ ἐπίδραση. Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ κήρυγμά της ἐνίσχυε τὸν κοινοτικὸ θεσμό, ὡς θεμελιακὸ παράγοντα στὴν ἐπιβίωση τοῦ Γένους (συναδέλφωση τοῦ Λαοῦ), ἀλλὰ καὶ πεδίο μοναδικὸ γιὰ τὴν πολιτικὴ ἔκφραση τῆς κοινωνικῆς δυναμικῆς. Σημαντικὴ δὲ προέκταση τοῦ κοινοτικοῦ θεσμοῦ ὑπῆρξε ἡ διαμόρφωση τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς μὲ τὴ μορφὴ τῶν συντεχνιῶν καὶ τῶν ποικίλων σωματειακῶν συσπειρώσεων καὶ συσσωματώσεων ἐμπορικοῦ χαρακτήρα. Ἡ συχνὴ χρήση στὶς περιπτώσεις αὐτὲς τοῦ ὅρου «ἀδελφότης» φανερώνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπίδραση, ἀφοῦ ἄλλωστε κάθε συντεχνιακὴ συσσωμάτωση εἶχε τὸν προστάτη Ἅγιό της καὶ πανηγύριζε (λειτουργικὰ) στὴ μνήμη του. Τὴν ἀκατάλυτη αὐτὴ διασύνδεση Ὀρθοδοξίας καὶ Κοινοτισμοῦ διακήρυξε ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ θεωρητικὸς τοῦ νεοελληνικοῦ πολιτισμοῦ: Ὅπου βρεθοῦνε δέκα Ρωμιοὶ φτειάνουν κοινότητα. Συνάζουν πρῶτα χρήματα γιὰ τὴν ἐκκλησιά. Ἅμα τὴ χτίσουνε, φέρνουν παπά. Ἔπειτα καὶ τὶς γυναῖκες τους. Ὕστερα, μὲ τοὺς δίσκους τῆς ἐκκλησιᾶς, συνάζουν χρήματα καὶ φτειάνουνε σκολειό... Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι μία οἰκογένεια ἀπὸ Ἑλληνικὲς κοινότητες...». δ) Μεγαλεπήβολη ὅμως ἀποδεικνύεται ἡ ἐπίδραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου στὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, σὲ κάθε ἔκφραση τῆς Τέχνης. Ἐκκλησιαστικὰ ἡ Τέχνη νοηματοδοτεῖται ὡς φανέρωση τοῦ «ἔσω ἀνθρώπου», τοῦ περιεχομένου τῆς καρδίας. Ἡ κατάφαση ὅμως τῆς Τέχνης, σὲ ὅλες τὶς μορφές της ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία συνιστᾶ συγχρόνως καὶ ἐν Χριστῷ ἀνανοηματοδότηση καὶ μεταμόρφωσή της, ἀφοῦ παύει νὰ εἶναι αὐτοσκοπός, μεταβαλλόμενη σὲ ποιμαντικὸ μέσο διακονίας καὶ ἁγιασμοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου. Καὶ αὐτὸ γίνεται πρῶτα μὲ τὴ λειτουργικὴ καταξίωση τῶν μορφῶν τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας καὶ ἰδιαίτερα μὲ τὴν ὑμνογραφία, τὴν εἰκονογραφία καὶ τὴ μουσική, προσφέροντας λαλήματα, ὁράματα καὶ ἀκούσματα, ποὺ διεισδύουν στὴν καθημερινότητα καὶ τὴ διαποτίζουν. Ἔπειτα μὲ τὴν ἐπέκταση τοῦ ὕφους καὶ τοῦ ἤθους τῆς ἐκκλησιαστικῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας στὸν κοινωνικὸ χῶρο. Κυρίως ἡ μουσικὴ τοῦ λαϊκοῦ κοινωνικοῦ βίου διέσωζε ἐπὶ αἰῶνες τὴν ταύτισή της μὲ τὴ λειτουργικὴ μουσικὴ τῆς Ἐκκλησίας δημιουργώντας ἔτσι συνείδηση ἑνότητας τοῦ ἐθνικοῦ βίου. Ἡ ἑνότητα αὐτὴ σήμερα διατηρεῖται κυρίως μὲ τὴ λεγόμενη «δημοτικὴ» μουσική, ποὺ εἶναι στὴν οὐσία λαϊκὴ καὶ γι᾽ αὐτὸ ἐθνική. Εἶναι δὲ ἀξιοπρόσεκτο τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἀναγέννηση τῆς μουσικῆς τέχνης καὶ δημιουργία καθαρὰ ἐθνικῆς – κοσμικῆς (Μ. Καλομοίρης, Μ. Χατζηδάκης, Μ. Θεοδωράκης κ.ἄ.) ἀναζήτησε πάλι τὰ πρότυπά της στὴν ἐκκλησιαστικὴ («βυζαντινὴ») μουσικὴ καὶ στὴ μουσικὴ τῶν δημοτικῶν τραγουδιῶν, δηλαδὴ στὴν ἑνιαία ἐθνικὴ μουσικὴ παρακαταθήκη.

Ἐξ ἴσου ὅμως ἐνδεικτικὴ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δυναμικὴ στὴ λαϊκὴ καλλιτεχνικὴ δημιουργία εἶναι ἡ λογοτεχνία, καὶ μάλιστα ἡ ποίηση. Τὸ δημοτικὸ τραγούδι δείχνει καθαρὰ αὐτὴ τὴ σχέση καὶ τὴ διασύνδεση ἀρχαιοελληνικοῦ καὶ ὀρθοδόξου στοιχείου. Τὸ στοιχεῖο τῆς πίστεως ἀναδύεται κυρίως στὴν ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς «ἀθέους Ἀγαρηνοὺς» καὶ στὸν ἀγώνα τῆς «εὐσεβοῦς τῶν Χριστιανῶν πίστεως» κατὰ τῶν «ἀπίστων». Τὸ ἡρωϊκὸ πνεῦμα, στρεφόμενο κατὰ τοῦ Ἰσλάμ, ἀναζητεῖ συχνὰ στὸ χῶρο τῆς ὀρθόδοξης πίστεως δυνάμεις ἀντιστάσεως γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς μοιρολατρίας. Γενικὰ ἡ λαϊκὴ δημιουργία μας εἶναι Χριστοκεντρική. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐπιρροὴ δὲν περιορίζεται στὴ ζωγραφικὴ ἢ τὴ μουσική, ἀλλὰ ἐκτείνεται καὶ στὴν ξυλουργική, τὴν ξυλογλυπτική, τὴν ἀργυροχοΐα καὶ χρυσοχοΐα, ποὺ ἔχουν νὰ παρουσιάσουν πλούσια παραγωγὴ ὄχι μόνο γιὰ τὴ λειτουργικὴ χρήση, ἄλλα καὶ γιὰ τὸν καθημερινὸ βίο, μὲ παραστάσεις καὶ θέματα ἐμπνεόμενα συχνὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. ε) Στὴ χαλάρωση τῆς συζεύξεως, ἂν ὄχι καὶ στὴν ἀποσύνδεση –σὲ κάποιες περιπτώσεις– Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας, συμβάλλουν δραστικὰ οἱ διάφορες θρησκευτικὲς προπαγάνδες καὶ πολιτικοκοινωνικὲς ἰδεολογίες, ποὺ κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες εἰσβάλλουν κατὰ συρροὴ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Ἀληθινὴ ἐπιβίωση τῆς παραδόσεως εἶναι δυνατὴ μόνο ἐκεῖ, ὅπου σώζεται ἡ συνέχεια τοῦ τρόπου ζωῆς, ποὺ διαμόρφωσε ἡ πατερικὴ Ὀρθοδοξία. Ὅταν ἀδρανοῦν τὰ ὀρθόδοξα κριτήρια, ἡ Ὀρθοδοξία ἐκλαμβάνεται εὔκολα ὡς σύνολο θρησκευτικῶν ἐθίμων, ἀναγκαίων γιὰ τὴ διάσωση τοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος. Ὁ πολιτισμός μας σήμερα εἶναι τὸ «κινδυνευόμενον». Μὲ τὴν παράδοσή μας στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν γραικυλικὴ αὐτοϋποδούλωσή μας στὸν πολιτισμό της ἀνατρέπεται ἡ πατερικὴ ἰσορροπία στὴ σύζευξη Ἑλληνισμοῦ– Χριστιανισμοῦ, μολονότι στὸ θέμα αὐτὸ παρατηρεῖται σαφὴς ἀντίθεση ἀνάμεσα στὴ λογιοσύνη καὶ τὸ εὐρὺ λαϊκὸ στρῶμα, ποὺ συνεχίζει ἐν πολλοῖς νὰ δηλώνει ἐμμονὴ στὴν πίστη του. Εἶναι ὅμως γεγονός, ὅτι ἡ μικροαστικὴ κοινωνία χριστιανικά, ἔχει τραφεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ δυτικοῦ εὐσεβισμοῦ, στὸ ὁποῖο τὸ πατερικὸ ἰδανικὸ τοῦ «θεουμένου» (Ἁγίου) ἔχει οὐσιαστικὰ ὑποχωρήσει πρὸς ὄφελος τοῦ δυτικὰ θεωρουμένου «χρηστοῦ πολίτου» καὶ στὴν οὐσία εὐχρήστου ἀπὸ τὴν μόνιμα φράγκικα προσανατολισμένη ἐξουσία, δηλαδὴ τοῦ ἀνθρώπου «ρομπὸτ» κατὰ τὸν Ὅσιο π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς. Μόνιμες φυγόκεντρες τάσεις διακρίνονται καὶ στὸ χῶρο τῆς Τέχνης, ἤδη ἀπὸ τὸν ιθ´ αἰώνα, ποὺ τροφοδοτοῦν τὸ λαὸ μὲ ἀκούσματα, ἀναιρετικὰ τῆς ἐθνικῆς μουσικῆς παραδόσεως, προερχόμενα ἀπὸ τὴ Δύση. Ὁ ἑλληνισμὸς ἤδη ἀπὸ τὴν ἀπώτατη ἀρχαιότητά του, εἶναι ἀνοικτὸς σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καταφάσκοντας τὴν πολιτισμικὴ ἑτερότητα καὶ προσλαμβάνοντας ἀπὸ αὐτὴν ὁμοούσια στοιχεῖα πρὸς τὴν δική του πολιτισμικὴ ταυτότητα, ποὺ συντελοῦν στὴν διάσωση καὶ αὔξησή της. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἐπισήμανση τοῦ Πλάτωνος στὴν Ἐπινομίδα του: «Ὅ,τι περ Ἕλληνες βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τοῦτο εἰς τέλος ἐξεργάζονται». Ἀπὸ τὰ τέλη ὅμως τῆς Τουρκοκρατίας ἄνοιξαν ὅλες οἱ κερκόπορτές μας ἀπὸ τοὺς δυτικόπληκτους –εὐρωπαϊστές μας – κατὰ Ζουράρη εὐρωλιγούρηδες– καὶ μετακενώνονται συνεχῶς αὐτούσια στοιχεῖα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου, γεννήματα μίας διαφορετικῆς διαχρονικῆς πολιτιστικῆς διαδικασίας, ποὺ νοθεύουν τὴν ἑλληνορθόδοξη πολιτιστικὴ παράδοση καὶ τελικὰ τὴν ἀναιροῦν, ὑποκαθιστώντας τὰ συστατικά της. Καὶ αὐτὸ λόγῳ τῆς καλλιεργούμενης, κυρίως στὸ χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης, εὐρωμανίας, συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι καὶ ἡ ἀπὸ τὸ 1830 ἀρξαμένη εὐρωπαϊκή, φραγκικὴ κατοχὴ στὴ χώρα μας, τὴν κορύφωση τῆς ὁποίας ζοῦμε σήμερα ὡς Ἔθνος. Λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς καταρράκωσης ἡ κατοχὴ γίνεται σήμερα περισσότερο αἰσθητή. Ὁ ἐκκλησιαστικός μας ὅμως χῶρος, ἀπὸ τὴ φύση του, καὶ λόγῳ τῆς παράδοσής του, ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀποτρέψει τὴν πολιτιστικὴ ἀλλοτρίωση τοῦ Ἔθνους, ποὺ συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν πνευματικὴ καὶ ὑπαρκτικὴ διάλυσή του, μέσα στὴν νεοεποχίτικη χοάνη. Τὴ δύναμη αὐτὴ διασώζει καὶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, στὰ πρόσωπα τῶν ἀξίων καὶ γνήσια Ὀρθοδόξων ἐκπροσώπων της. Αὐτοὶ οἱ γνήσιοι ἡγέτες μας, μαζὶ μὲ τὸ ὀρθόδοξο λεῖμμα τοῦ λαοῦ μας, μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὴν νεοεποχίτικη – καὶ φραγκοκατασκευασμένη– Ἡγεσία τῆς Χώρας μας.

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ: ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ ΣΤΟΛΙΔΙ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

αὐτά, ποὺ τοὺς προσέφερες! Ζοῦν στὸ δικό τους κόσμο, ὅπως τὸν κατασκεύασαν οἱ ἴδιοι, χωρὶς πνευματικὸ ἐξοπλισμό, ἀλλὰ μὲ βάση τὶς ἠθικές τους ἀρχές, ποὺ δὲν προεκτείνονται οὔτε ὁριζοντίως πρὸς τοὺς ἀδελφοὺς οὔτε καθέτως πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ περιορίζονται στὰ δικά τους πρόσωπα. Ὑπάρχουν καὶ κληρικοί, ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια τακτική. Ἔχουν τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὑπερέχουν πνευματικὰ καὶ θέλουν οἱ ἄλλοι νὰ ὑποκλίνονται ἐνώπιόν τους, χωρὶς νὰ περιμένουν εὐχαριστίες ἐκ μέρους τους. Ἐκεῖνοι νὰ προσφέρουν καὶ αὐτοὶ νὰ ἀπολαμβάνουν. Πάντα ἐκτιμοῦσα τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους τῆς πίστης. Τοὺς θεωροῦσα ἀνώτερους καὶ ἀπὸ πολλοὺς Ἐπισκόπους. Ἀπὸ αὐτοὺς ἔπαιρνα πολλὰ μαθήματα, παρόλο ποὺ οἱ ἴδιοι, σεβόμενοι τὸ ἱερατικό μου σχῆμα, ποτὲ δὲν προσπαθοῦσαν νὰ μὲ διδάξουν. Ἀντίθετα, θὰ ἔλεγα, περίμεναν ἀπὸ μένα λόγο σωτηρίας! Καὶ μὴ φανταστεῖ κανεὶς ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἦταν κληρικοὶ καὶ μοναχοί. Ἦταν καὶ ἁπλοὶ λαϊκοί, ποὺ ζοῦσαν στὴν κοινωνία καὶ ἀντιμετώπιζαν τὰ γνωστὰ καὶ κοινὰ προβλήματα. Διατηροῦσαν ὅμως ἀναμμένο τὸ κεράκι τῆς πίστης καὶ μὲ τὸ φῶς του βάδιζαν σταθερὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, παρόλο ποὺ κάποτε εἶχαν νὰ προσπεράσουν μεγάλα ἐμπόδια. Μὲ τὴ σταθερότητά τους καὶ τὴν ἄνωθεν βοήθεια ἔβγαιναν πάντα νικητές. Καὶ αὐτὸ μὲ δίδασκε ἀκόμα περισσότερο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ολογικοὶ Διάλογοι τόσον ἐκ τῆς ἀδιαλλαξίας καὶ τοῦ ἀμετανοήτου τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν ὅσον καὶ ἀπὸ τὰς διαφορετικὰς θέσεις, τὰς ὁποίας διετύπωσαν οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἔκτοτε ἐπιχειροῦν νὰ διατηρήσουν «ζωντανήν» τὴν ἐπιθυμίαν διὰ τὸν διάλογον καὶ τὴν ἕνωσιν τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἄλλοτε μέσῳ τοῦ Κοινωνικοῦ–λαϊκοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἀπέτυχον νὰ ἐπιβάλλουν τὰ σχέδια των εἰς ἐπίπεδον ἡγεσίας καὶ προσπαθοῦν νὰ τὰ ἐπιβάλλουν ἐκ τῶν κάτω –τῶν ἁπλῶν πιστῶν) καὶ ἄλ λοτε μέσῳ τῶν συμπροσευχῶν. Εἰς τὸ πλαίσιον αὐτὸ εἴδομεν Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγους τῆς Ἑλληνοφώνου καὶ τῆς Σλαυοφώνου Ὀρθοδοξίας εἰς διαφόρους χώρας νὰ συμπροσεύχωνται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, τοὺς Μονοφυσίτας Ἀρμενίους, τοὺς Ἀγγλικανοὺς κ.λπ. Αἱ συμπροσευχαὶ μετὰ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι διεστρέβλωσαν τὸν Εὐαγγελικόν, Ἀποστολικὸν καὶ Πατερικὸν Λόγον τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπαγορεύονται ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνας. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ διὰ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν τὴν διπλῆν φύσιν τοῦ Κυρίου μας. Στόχος τῶν συμπροσευχῶν καὶ τῶν συμμετασχόντων Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων καὶ Θεολόγων εἶναι νὰ καταδείξουν εἰς τὸν πιστὸν λαὸν ὅτι δὲν ὑφίσταται εἰς τὴν οὐσίαν Ἐκκλησία κηρύσσουσα μοναδικῶς τὴν Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως, διότι τὰ πάντα εἶναι κοινὰ εἰς ὅλας τὰς «Ἐκκλησίας». Καὶ ὡς ἐκ τούτου πρέπει νὰ ἀποκηρύξωμεν τοὺς Ἀποστολικοὺς καὶ Ἱεροὺς Κανόνας, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν τὰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν αἱρετικῶν ὡς καὶ τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν τὰς αἱρέσεις καὶ τὰς ἀνεθεμάτισαν μαζὶ καὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν. Ἡ συμπροσευχὴ ἐμφανίζεται εἰς τὸν πιστὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ εἰς ὁλόκληρον τὸν λαὸν ὡς κάτι τὸ «ἀγαθόν», ἐνῶ αὐτὴ στρέφεται ἐναντίον τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ ἐπιτρέπει τὴν ἀνοικτὴν κοινωνίαν ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ὁ ἱερεύς, ὁ Πατριάρχης, ὁ Μητροπολίτης κατὰ τὴν ὥραν τῆς Θείας Λειτουργίας ἀναφωνεῖ: «τὰς θύρας, τὰς θύρας»! Προειδοποιεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ὅτι οἱ ἁρμόδιοι τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουν νὰ λάβουν μέτρα, διὰ νὰ μὴ εὑρίσκωνται ἐντὸς τοῦ Ἱ. Ναοῦ αἱρετικοί. Διὰ τοῦτο θὰ πρέπη νὰ ἐλέγξουν τὸν Ἱ. Ναὸν καὶ νὰ κλείσουν τὰς θύρας, διὰ νὰ μὴ εἰσέλθουν αἱρετικοὶ εἰς τὰς κρισιμωτέρας στιγμὰς τῆς θείας Λειτουργίας. Εἰς τὰς συγχρόνους ἡμέρας μας ἡ ἀναφώνησις: «τὰς θύρας, τὰς θύρας» καὶ ἡ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεώς μας ἔχουν τυπικὸν χαρακτῆρα, ἀφοῦ Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι δὲν ἀποδέχονται τοὺς Ἱεροὺς καὶ Ἀποστολικοὺς Κανόνας καὶ συμμετέχουν εἰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν αἱρετικῶν; Τί ὁρίζουν ὅμως οἱ Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων; Ὁ 45ος Ἀποστολικὸς Κανὼν ὁρίζει: «Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω». Ἀπαγορεύει, δηλαδή, ὁ παρὼν Κανὼν τὴν συμπροσευχὴν μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἐπὶ ποινῇ ἀφορισμοῦ καὶ τὴν ἀναγνώρισίν των ὡς κληρικῶν ἐπὶ ποινῇ καθαιρέσεως. Ὁ 65ος Ἀποστολικὸς Κανὼν ὁρίζει: «Εἴ τις κληρικὸς ἢ λαϊκὸς εἰσέλθοι εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω». Καὶ ὁ Ἀποστολικὸς αὐτὸς Κανὼν ἀπαγορεύει τὴν συμπροσευχὴν μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἐπὶ ποινῇ ἀφορισμοῦ καὶ καθαιρέσεως. Ὁ 6ος τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδῳ Κανὼν λέγει τὰ ἑξῆς: «Περὶ τοῦ μὴ συγχωρεῖν τοῖς αἱρετικοῖς εἰσιέναι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ἐπιμένοντας τῇ αἱρέσει». Ὁ Κανὼν αὐτὸς ἀπαγορεύει τὴν εἴσοδον τῶν αἱρετικῶν εἰς ὀρθόδοξον Ἱερὸν Ναὸν διὰ οἱονδήποτε λόγον. Ὁ 32ος τῆς Αὐτῆς Ἁγίας Συνόδου ὁρίζει: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινές εἰσιν

Διατὶ δὲν σέβονται τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνας;

Οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες μὲ σαφήνειαν ὁρίζουν ὅτι ἀπαγορεύονται αἱ συμπροσευχαὶ μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Εἰς διαφορετικὴν περίπτωσιν πρέπει νὰ ἀφορίζωνται Λαϊκοί, Ἐπίσκοποι καὶ Κληρικοὶ καὶ νὰ καθαιροῦνται οἱ ἔχοντες τὴν ἱερωσύνην. Ὅμως, Πατριάρχαι, Ἀρχιεπίσκοποι, Ἐπίσκοποι καὶ καθηγηταὶ θεολογίας καταφρονοῦν τοὺς Ἱ. Κανόνας. Οἱ Ἐπίσκοποι, οἱ Πατριάρχαι καὶ οἱ Ἀρχιεπίσκοποι θεωροῦν ἑαυτοὺς ὡς διαδόχους τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Διατὶ ὅμως ἀγωνίζονται νὰ ἀποδείξουν τὸ ἀντίθετον; Διατὶ καταφρονοῦν τοὺς Ἀποστολικοὺς Κανόνας; Οἱ Ἅγ.Ἀπόστολοι συνέπλευσαν καὶ συμπροσευχήθησαν μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἢ ἐπορεύθησαν καὶ ἐδίδαξαν πάντα τὰ ἔθνη τὴν ἀληθινὴν πίστιν; Ἐὰν ἔπραττον κατὰ τὰς γραμμὰς τῶν σημερινῶν διαδόχων των (Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καὶ Ἐπισκόπων) ἕνα εἶναι βέβαιον: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν θὰ εἶχεν ἐπικρατήσει. Ἴσως εἰς τὴν συμπεριφορὰν τῶν σημερινῶν Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καὶ Ἐπισκόπων νὰ ὀφείλεται ἡ ἐξάπλωσις καὶ ἡ διάδοσις τῶν πολυαρίθμων αἱρέσεων. Ἀντὶ νὰ διαλύσουν τὴν σύγχυσιν καὶ νὰ ἐργάζωνται διὰ τὴν διάδοσιν τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀληθείας τῆς Πίστεώς μας ἐργάζονται διὰ τὴν συνύπαρξιν μὲ τὸ σκότος, τὴν πλάνην, τὴν αἵρεσιν καὶ τὴν σύγχυσιν.

ἀλογίαι, μᾶλλον, ἢ εὐλογίαι». Δὲν δεχόμεθα δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς χριστιανοὺς τίποτε εἰς ἐκκλησιαστικὸν ἐπίπεδον. Ἀλλὰ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν διὰ Πατριάρχας, Ἀρχιεπισκόπους καὶ θεολόγους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ Ἱ. Κανόνες ἀπαγορεύουν τὰς συμπροσευχάς, ἀλλὰ οἱ ἐκ πρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνοφώνου καὶ Σλαυοφώνου Ἐκκλησίας τοὺς καταφρονοῦν καὶ τοὺς κηρύσσουν εἰς ἀχρηστίαν, διότι αὐτὸ ἐπιτάσσει ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν ὁποίαν ὑπηρετοῦν μὲ πολλοὺς καὶ διαφορετικοὺς τρόπους. Συμπροσευχὰς εἴχομεν εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους (εἰς τὸν Οὐνιτικὸν Ναὸν) εἰς τὴν Ρωσίαν, εἰς τὴν Θεσσαλονίκην, τὴν Ρουμανίαν, τὴν Σερβίαν, τὴν Γερμανίαν κ.λπ. Τοιαύτη ἦτο ἡ «ἐπιτυχία» τῶν οἰκουμενιστικῶν συμπροσευχῶν, ποὺ οἱ αἱρεσιάρχαι τοῦ Βατικανοῦ ἐπανηγύριζον διακυρήσσοντες ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἑνώνουν εἶναι περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν. Τὰ λέγουν αὐτά, ὅταν γνωρίζουν ὅτι οἱ διάλογοι ἔχουν ναυαγήσει. Οἱ Ὀρθόξοι Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς ποδοπατοῦν τοὺς Ἱ. Κανόνας συμμετέχοντες εἰς τὰς συμπροσευχὰς μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἀντὶ νὰ ἀφορίζωνται καὶ νὰ καθαιροῦνται ὡς ἐπισημαίνουν οἱ Ἀποστολικοὶ – Ἱ. Κανόνες αὐτοπροβάλλονται ὡς φύλακες τῆς Πίστεως, ποὺ ἐφαρμόζουν δῆθεν τὴν παράδοσιν, ἀλλὰ ἀδυνατοῦν νὰ μείνουν «στάσιμοι» ὑπακούοντες εἰς τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκ. Συνόδων καὶ τῶν Ἱερῶν Ἀγώνων. Κατὰ τὴν ἀπόλυσιν τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ τῶν Ἱ. Μυστηρίων καταλήγουν μὲ τὴν εὐχήν: «Δι᾽ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων…», ἀλλὰ εἰς τὴν οὐσίαν δὲν τοὺς ἀποδέχονται καὶ τοὺς ἀποκηρύσσουν διακηρύσσοντες ὅτι δὲν εἶχον ἀγάπην πρὸς τοὺς αἱρεσιάρχας, οἱ ὁποῖοι ἀπεσπάσθησαν ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας. Νοθεύουν τὴν πίστιν καὶ καταργοῦν τὰ ὅρια της μαζὶ μὲ πολλοὺς θεολόγους, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει. Διότι δὲν ὑπηρετοῦν τὴν Πίστιν καὶ τὸ Ὀρθόδοξον φρόνημα τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ τὰ σχέδια διὰ τὴν πανθρησκείαν. Ἴσως ἀναρωτηθοῦν κάποιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, διατὶ τὰ Πατριαρχεῖα καὶ αἱ Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι δὲν ἐπισημοποιοῦν τὰς συμπροσευχὰς καὶ τὰ συλλείτουργα μετὰ τῶν Αἱρετικῶν; Ἡ ἀπάντησις εἶναι ἁπλῆ: Ἠμπορεῖ νὰ ποδοπατοῦν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας, νὰ ἀποκηρύσσουν τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ ἐκπρόσωποί των (εἰς τὰς συμπροσευχὰς) νὰ εἶναι Λύκοι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπειλοῦν τὸ ποίμνιόν της, ἀλλὰ ἐὰν τὸ πράξουν, ὑπάρχει ὁ φόβος νὰ ἀδειάσουν αἱ Ἐκκλησίαι. Αἱ συμπροσευχαὶ πάντως, ἀποτελοῦν θρίαμβον τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας. Διὰ τὴν ἐξέλιξιν αὐτὴν ἔχει εὐθύνην, ὁ πιστὸς λαός, ὁ ὁποῖος παραμένει ἀπαθὴς εἰς τὴν καταφρόνησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὑπὸ τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ὑπὸ Ὀρθοδόξων θεολόγων (οἱ ὁποῖοι καλοπληρώνονται ἀπὸ διάφορα κέντρα – παγκάρια τῆς Ἐκκλησίας μας), οἱ ὁποῖοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐκριζώνουν καὶ ἰσοπεδώνουν τὰ πάντα εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Γ. ΖΕΡΒΟΣ

Ἂς ἀπαντήσουν αἱ κεφαλαὶ τῆς Ὀρθοδοξίας

Συγκλονίζεται ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Ἑλληνοφώνου καὶ Σλαυοφώνου Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὴν ἀποστασίαν τῶν συγχρόνων Πατέρων τῆς Ἐκ κλησίας μας, οἱ ὁποῖοι περιφρονοῦντες τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ τοὺς ἀντιαιρετικοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας, συμπροσεύχονται μετὰ τῶν αἱρετικῶν. Πανηγυρίζουν καὶ οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Διότι ὡς λέγουν οἱ αἱρεσιάρχαι τοῦ Βατικανοῦ αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν εἶναι περισσότερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ μᾶς χωρίζουν. Οἱ αἱρετικοὶ διὰ τῶν συμπροσευχῶν νομιμοποιοῦνται ὡς μὴ πλανηθέντες Χριστιανοί. Οἱ Ὀρθόδοξοι ὅμως ἀποδοκιμάζουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνας καὶ τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας διακηρύσσοντες, ἐμμέσως, πλὴν σαφῶς, ὅτι τὰ δόγματα (ἤτοι αἱ ἀλήθειαι τῆς Ἐκκλησίας μας) δὲν ἔχουν οὐδεμίαν ἀξίαν. Ὑπεράνω τῶν δογμάτων τὸ σύνθημα ὅτι εἰς ὅλας τὰς «Ἐκκλησίας» τὰ πάντα εἶναι τὰ ἴδια. Ἐκμεταλλεύονται αἱ ὀρθόδοξοι κεφαλαὶ τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἄγνοιαν τοῦ λαοῦ περὶ τὰ δόγματα καὶ τὴν πραγματικὴν μυστηριακὴν ζωὴν καὶ διὰ αὐτὸ ἰσοπεδώνουν τὰ πάντα. Δὲν κινδυνεύουν νὰ ἀποδοκιμασθοῦν ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ὡς συνέβαινεν εἰς τὴν ἀρχαίαν Ἐκκλησίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ πιστὸς λαὸς ἐφώναζε διὰ τὸν ἀποστάτην ἐκ τῆς πίστεως κληρικὸν ἢ ἐπίσκοπον «ἔξω, ἔξω» καὶ «ναί, ναὶ» εἰς τὸν νέον κληρικὸν ἢ ἐπίσκοπον. Τὸ αὐτὸ ἔπραττε καὶ διὰ κάθε κακόφημον κληρικὸν ἢ ἐπίσκοπον. Τί θὰ συμβῆ ὅμως, ἐὰν ὁ ἀμύητος λαὸς περὶ τὰ μυστήρια, τὰ δόγματα καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν ζωὴν προστρέξη εἰς τὴν Οὐνίαν, διὰ νὰ κάνη τὰ ἱερὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖ; Καὶ τί θὰ συμβῆ, ἐὰν μιμηθῆ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ σπεύση νὰ κάνη τὰ μυστήρια, τὰ ὁποῖα ἐπιθυμεῖ εἰς τοὺς Κόπτας, εἰς τοὺς Ἀγγλικανούς, εἰς τοὺς Παπικοὺς ἢ εἰς ἄλλας αἱρετικὰς «Ἐκκλησίας», τὰς ὁποίας νομιμοποιοῦν αἱ Κεφαλαὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Θὰ εὑρίσκεται ὁ πιστὸς λαὸς εἰς ἀποστασίαν ἐκ τῆς Πίστεως καὶ θὰ δέχεται «κανόνας» ὑπὸ τῶν πνευματικῶν του ἢ τὴν εὐθύνην διὰ μία τοιαύτην ἐξέλιξιν θὰ τὴν ἔχουν αἱ κεφαλαὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Ἂς ἀπαντήσουν ὅσοι εἰς τὸ ὄνομα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἰσοπεδώνουν τὰ πάντα εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ ἀναγνωρίζουν τὴν πλάνην ὡς Ἀλήθειαν τῆς Πίστεως.


Σελὶς 8η

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Ο ΣΕΒ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΕΖΗΛΩΣΕ ΤΗΝ ΔΟΞΑΝ ΤΟ ΤΕΜΕΝΟΣ, Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ Πατερικῶν Μελετῶν εἰς τὸ Πολεμικὸν Μουσεῖον ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΕΚΘΕΜΕΛΙΩΤΟΥ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΕΦΘΑΣΕΝ Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΣ ΥΠΟΔΟΜΩΝ κ. ΜΑΚΗ ΒΟΡΙΔΗ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΡΑΛΛΗ (1977) ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΝ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ἡ ὁποία ἀπεφάσισε τὴν μὴ ἀπόδοΑἱ προκλήσεις τοῦ Σεβ. Μητρο- ἰδίου ὅσον καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Τ σιν τῶν Λειτουργικῶν Κειμένων εἰς πολίτου Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου νὰ μὴ σέβωνται τὰς ἀποφάσεις τῆς ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΙΝ τὴν δημοτικὴν (παρὰ μόνον μὲ συνεχίζονται. Μέσῳ τῆς Θεολογικῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου. Δικαίωμα Ὅλα τὰ πορίσματα τῆς Ἡμερίδος τῆς Ἑστίας

Ο ΚΟΜΜΑ (ΛΑΟΣ) τοῦ κ. Γεωργίου Καρατζαφέρη, ὅταν ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Γ. Παπανδρέου ἔφερεν εἰς τήν Βουλήν διάταξιν διά τήν ἀνέγερσιν Τεμένους εἰς τόν Βοτανικόν τῶν Ἀθηνῶν ἦτο τό μόνον, τό ὁποῖον τήν κατεψήφισε. Ὅλα τά ὑπόλοιπα κόμματα τήν ὑπερψήφισαν. Τότε ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ὑπό τόν Πρόεδρον τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν, ἐσίγησε. Δέν «ἔβγαλε κίχ» ὡς χαρακτηριστικῶς ἐλέχθη, διά νά μή «κακοκαρδίση» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί πολλοί Ἱεράρχαι τόν κ. Γ. Παπανδρέου. Σήμερον Μητροπολῖται, ἀρχίζουν, πρός ἱκανοποίησιν τοῦ διαμαρτυρομένου πιστοῦ λαοῦ, νά καταφέρωνται ἐναντίον τῆς ἀθέου Πολιτείας, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τήν Ὀρθόδοξον ταυτότητα τῶν Ἀθηνῶν καί περιφρονεῖ τήν Ἐκκλησίαν. Κάπως ἀργά ὅμως διά «δάκρυα», διότι ὅταν ἔπρεπε νά ἀντιδράσουν, δέν τό ἔπραξαν. Σήμερον συμπεριφέρονται ὡς «πολιτικάντηδες» καί «πονηροί πολιτευταί», οἱ ὁποῖοι ἄλλα ὑπόσχονται, ἄλλα ψηφίζουν καί ἄλλα λέγουν μετά τήν ψήφισιν τῶν νομοσχεδίων ἤ τῶν τροπολογιῶν. Ἡ ἀνέγερσις τοῦ Τεμένους εἰς τόν Βοτανικόν ἔχει τήν σιωπηράν συγκατάθεσιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῆς Ἱεραρχίας. Ἐλάχιστοι Ἱεράρχαι ἀντέδρασαν. Ὅλοι οἱ ἄλλοι συνέπλευσαν μέ τήν Κυβέρνησιν τῶν «Σηφουνάκηδων» καί τά σχέδια διά ἐπενδύσεις εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἀπό πλουσίας χώρας τοῦ Ἰσλάμ. Τίθεται ὅμως καί ἕνα θέμα διά τό κόμμα τοῦ ΛΑΟΣ τοῦ κ. Γιώργου Καρατζαφέρη. Ἦτο τό μοναδικόν, πού κατεψήφισε τήν ἀνέγερσιν τοῦ Τεμένους εἰς τόν Βοτανικόν. Σήμερον, ἐάν δέν καταρρεύση ἡ Κυβέρνησις τοῦ κ. Παπαδήμου, σημαῖνον ὑπουργός τῆς Κυβερνήσεως, προερχόμενος ἀπό τό ΛΑΟΣ, ὁ κ. Μάκης Βορίδης (ὑπουργός Ὑποδομῶν καί Μεταφορῶν), εἶναι ὑποχρεωμένος, ἐκ τοῦ Νόμου, νά προχωρήση τήν ἀνέγερσιν τοῦ Τεμένους, διαθέτων ἑκατομμύρια εὐρώ (15 ἑκατ.) ἐκ τοῦ προϋπολογισμοῦ τοῦ ὑπουργείου του. Πιστεύομεν ὅτι ὁ κ. Βορίδης δέν πρέπει νά «χρεωθῆ» τήν ἀνέγερσίν του. Εἶναι νέος καί εὑρηματικός εἰς ἐπιχειρήματα. Δύναται νά ἀναστείλη τήν ἀνέγερσιν διά οἰκονομικούς καί πολιτιστικούς λόγους ἤ διά λόγους ἐθνικῆς ἀσφαλείας. Ὁλόκληρος ὁ Μουσουλμανικός κόσμος εὑρίσκεται εἰς μεγάλην ἀναταραχήν καί ἀβεβαιότητα. Ἐπίσης εἰς τήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν ἑκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες καί συνεχίζουν νά ἔρχωνται ἀνεξελέγκτως ἀπό τόν Ἕβρον, τήν Θράκην καί τήν θάλασσαν, τήν ἰδίαν στιγμήν κατά τήν ὁποίαν τά νειάτα τῆς Ἑλλάδος μεταναστεύουν εἰς τό ἐξωτερικόν, ὑποβαλλόμενα εἰς αὐστηρούς ὑγειονομικούς ἐλέγχους, εἰς ἐλέγχους τοῦ ποινικοῦ μητρώου κ.ἄ. Γνωρίζομεν ὅτι συκοφαντεῖται ὑπό Γενικοῦ Γραμματέως ὑπουργείου ὅτι παρεμβάλλει ἐμπόδια εἰς τήν ἀνέγερσιν τοῦ Τεμένους. Ὀφείλει νά ἐπιμείνη πρός χάριν τῆς Ὀρθοδόξου πολιτιστικῆς ταυτότητος τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν.

Γ.Ζ

Ἐτίμησαν τὴν μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου

Τὴν Κυριακὴν 28ην Ἰανουαρίου ἐτελέσθησαν εἰς ὅλας σχεδὸν τὰς Ἱ. Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος ἱερὰ μνημόσυνα ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος ἐτέλεσε τρισάγιον εἰς τὸν τάφον τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἐνῶ τὴν θείαν Λειτουργίαν καὶ τὸ ἱερὸν μνημόσυνον εἰς τὸ Α´ νεκροταφεῖον ἐτέλεσεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος. Ὑπογραμμίζεται ὅτι πολλαὶ ἐφημερίδες ἔκαναν ἀφιερώματα εἰς τὸν ἐκλιπόντα Ἀρχιεπίσκοπον. Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Πρακτορεῖον Εἰδήσεων « Ρομφαία» ὑπεστήριξε τὴν Παρασκευὴν 27ην Ἰανουαρίου ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος προλογίζει βιβλίον διὰ τὸν μακαριστὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν. Συμφώνως πρὸς τὸ δημοσίευμα:

«Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου προλογίζει τὸ νέο βιβλίο γιὰ τὸν ἀείμνηστο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος μὲ τίτλο “Ἡ Δικαίωση”, ποὺ θὰ κυκλοφορήσει τὴν Κυριακὴ (κυκλοφόρησε ἤδη) μὲ τὴν ἐφημερίδα “δημοκρατία” μὲ ἀφορμὴ τὰ τέσσερα χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμησή του. Ὁ κ. Χρυσόστομος θυμίζει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ μακαριστοῦ στὴν Κύπρο λίγο πρὶν τὴν ἀσθένειά του καὶ τονίζει ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ἑνιαῖος, μὲ κέντρο σήμερα τὴν Ἀθήνα. “Δὲν ὑποστέλλουμε τὴ σημαία, δὲν ὑποκύπτουμε σὲ ἀπειλὲς καὶ δὲν μπαίνουμε στὴ λογικὴ τῶν ἐκβιαστικῶν διλημμάτων. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἑνωμένοι στὶς δύσκολες καταστάσεις, ποὺ περνᾶμε καὶ ὑποκύψουμε στὶς διασπαστικὲς προπαγάνδες θὰ χαθοῦμε ὅλοι μαζί”, καταλήγει ὁ Ἀρχιεπ. Κύπρου.

Ἐκτενῆ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν πρόλογο τοῦ Ἀρχιεπ. Κύπρου κ. Χρυσοστόμου γιὰ τὸ βιβλίο “Ἡ Δικαίωση”.

“Οἱ ἰσχυροὶ οἰκονομικοὶ παράγοντες τῆς Γῆς, ποὺ ἐλέγχουν τὶς διεθνεῖς ἀγορές, καὶ οἱ πολιτικοὶ καὶ διανοούμενοι, ποὺ τοὺς στηρίζουν, χρησιμοποιοῦν ὡς μέσο τὴν μετατροπὴ τῶν συγκεκριμένων λαῶν σὲ ἄμορφες μάζες, ποὺ θὰ ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἀνθρώπους χωρὶς ρίζες, χωρὶς πατρίδα, χωρὶς ἱστορία, χωρὶς ἀξιοπρέπεια, χωρὶς συνείδηση, ἐν τέλει χωρὶς ἀντιστάσεις καί, ὡς ἐκ τούτου, πειθήνια ὄργανά τους. Πρόκειται γιὰ τραγικὴ καὶ ἀπάνθρωπη παραποίηση τοῦ μηνύματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, περὶ τῆς οἰκουμενικότητας. Ἐναντίον αὐτῆς τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ψυχικὴ ἐξαθλίωση, πρὸ πάντων, τῶν μικρῶν σὲ μέγεθος καὶ ἰσχὺ λαῶν, ἀγωνίστηκε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ὁμιλῶν σὲ ἐκδήλωση στὴν Πά-

φο γιὰ τὸν ἥρωα – ἐθνομάρτυρα τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη ὁ ἀείμνηστος Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀνέλυσε τὴ μεθοδευμένη προσπάθεια ὑπονόμευσης τῶν θεσμῶν τοῦ ἔθνους καὶ ἀλλοίωσης τῶν ταυτοτικῶν του στοιχείων. Ὡς στάδια ὑλοποίησης αὐτοῦ τοῦ σχεδίου ἐπεσήμανε τὴν ἀναθεώρηση τῆς Ἱστορίας, τὴν ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἐξωραϊσμὸ τοῦ ἀποκαλούμενου ἐκσυγχρονισμοῦ πρὸς χάριν δῆθεν τῆς ἀνταγωνιστικότητας, στὸ βωμὸ τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ θυσιάζονται τὰ ἰδιώματα τῆς ἰδιοπροσωπίας μας καὶ τὴν προβολὴ τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, μὲ ἀντάλλαγμα τὴ σιωπή μας καὶ τὸν περιορισμὸ τῶν πνευματικῶν καὶ ἀξιακῶν διεκδικήσεών μας. “Ἀπέναντι στὴν κατάσταση αὐτή”, πρόσθεσε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος, "ὀφείλουμε νὰ ἀγωνισθοῦμε γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῶν ταυτοτικῶν μας στοιχείων, δηλαδὴ τῆς πνευματικῆς μας ταυτότητας καὶ τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσής μας, κορυφαῖα στοιχεῖα τῶν ὁποίων εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μας, ἡ κοινωνική μας συνοχὴ καὶ ὁμοιογένεια, ἡ ἱερὴ ἑλληνικὴ γλώσσα, ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ γνήσια ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος…”. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου δοκιμάστηκε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ δοκιμάζεται σκληρά. Γνώρισε διάφορους ἀπάνθρωπους δυνάστες, ἀλλὰ δὲν ὑπέκυψε. Κλῆρος καὶ λαὸς ἀντέστησαν καὶ ἀνθίστανται στὴν ἀλλοίωση τοῦ θρησκευτικοῦ καὶ τοῦ ἐθνικοῦ τους φρονήματος. Ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος, κατὰ τὴν εἰς τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ἐπίσκεψή του, μᾶς προσέφερε πολλὰ καὶ μᾶς συγκίνησε βαθιὰ μὲ τὴν ζέουσα πίστη του, τὸν ξεχειλίζοντα πατριωτισμό του καὶ τὸν ἱεραποστολικό του ζῆλο. Δύο περίπου μῆνες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκδήλωση τῆς ἀσθενείας του, ἡ ὁποία τὸν ὁδήγησε τελικὰ στὴν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ἦταν κοντά μας καὶ οὐδὲν μᾶς ἔδειξε περὶ αὐτῆς. Ἀντιθέτως, μὲ τὴν πάλλουσα ἀπὸ Χριστὸ καὶ Πατρίδα καρδία του, ἐπισκέφθηκε, μίλησε καὶ διέγειρε συνειδήσεις σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ἐλεύθερης Κύπρου. Μιλώντας στοὺς μαθητὲς τοῦ Παγκυπρίου Γυμνασίου τόνισε πὼς ἦρθε στὴν Κύπρο Ἑλλαδίτης καὶ φεύγει Κύπριος. Ἐμεῖς σήμερα τοῦ ἀπαντοῦμε ὅτι ἀταλάντευτοι συνεχίζουμε, ὡς Ἐκκλησία, τὸν ἀγώνα τὸν καλό, γιὰ νὰ διατηρήσουμε τὴν Πίστη καὶ τὸν Ἐθνισμό μας στὴ γῆ αὐτὴ τῶν προγόνων μας. Δὲν ὑποστέλλουμε τὴ σημαία, δὲν ὑποκύπτουμε σὲ ἀπειλὲς καὶ δὲν μπαίνουμε στὴ λογικὴ τῶν ἐκβιαστικῶν διλημμάτων. Καὶ δὲν ξεχωρίζουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες, τοὺς Μακεδόνες, τοὺς Θεσσαλούς, τοῦ Πελοποννήσιους ἢ τοὺς Κρητικοὺς καὶ πιστεύουμε πὼς τὰ προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε εἶναι κοινά. Ἑνωμένοι ἔχουμε ἀποδείξει ὅτι ἐπιτυγχάνουμε πράγματα, ποὺ γι᾽ ἄλλους εἶναι ἀκατόρθωτα καὶ ἑνωμένοι θὰ τὰ καταφέρουμε καὶ στὴ σημερινὴ κρίση καὶ θὰ λύσουμε τὸ πρόβλημα τῆς κατοχῆς στὸ νησί μας. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἑνωμένοι στὶς δύσκολες καταστάσεις, ποὺ περνᾶμε καὶ ὑποκύψουμε στὶς διασπαστικὲς προπαγάνδες θὰ χαθοῦμε ὅλοι μαζί. Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ἑνιαῖος, μὲ κέντρο σήμερα τὴν Ἀθήνα. Αὐτὴ εἶναι ἡ σώζουσα ἀλήθεια καὶ αὐτὸ εἶχε ὡς βίωμα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπ. Χριστόδουλος”. Μετʼ εὐχῶν † ὁ Κύπρου Χρυσόστομος».

Σχολῆς Βόλου, ἡ ὁποία ὑπάγεται εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν, ἐφηῦρε τὴν Μεταπατερικὴν Θεολογίαν, τὴν ὁποίαν πολλοὶ Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας μας θεωροῦν ξένην πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι λόγιος Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας μας ὡμίλησε καθαρῶς ὅτι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κυοφορεῖται αἵρεσις, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος, ὄχι μόνον δὲν συνεκάλεσε τὰ ἁρμόδια Συνοδικὰ ὄργανα, διὰ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὸ θέμα, ἀλλὰ ἐνομιμοποίησεν ὅσα συμβαίνουν εἰς τὸν Βόλον καὶ κηρύσσονται ἐξ αὐτοῦ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας διὰ συχνῶν ἐπισκέψεων εἰς τὴν ἕδραν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος συμπεριφέρεται ὡς νὰ ἐπιβραβεύη τὴν Μεταπατερικὴν Θεολογίαν καὶ νὰ περιφρονῆ Ἀρχιερεῖς, κληρικούς, θεολόγους καὶ λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται δι᾽ ὅσα κηρύσσονται ἐκ τοῦ Βόλου. Ὁ πιστὸς λαὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος διαμαρτύρεται, διαφωνεῖ, ζητεῖ προστασίαν ἀπὸ τοὺς Μεταπατερικούς, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν συγκινεῖ τὸν Δημητριάδος οὔτε καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον. Σκανδαλίζουν καὶ οἱ δύο τὸν λαόν. Ὁ ἕνας μάλιστα ἐκ τῶν δύο καταφέρεται ἐναντίον τοῦ λαοῦ. Πιστεύει ὅτι εἶναι μερικοὶ γραφικοί, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται. Δὲν γνωρίζει ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ περιβάλλον του διαφωνεῖ μαζί του. Δημητριάδος ὅμως καὶ Ἀρχιεπίσκοπος οὐσιαστικῶς διακηρύσσουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτοὶ καὶ δι᾽ αὐτὸ κάνουν ὅ,τι θέλουν. Ἀντὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ ἀνακαλέση εἰς τὴν τάξιν τὸν Δημητριάδος συμπορεύεται μαζί του σιωπηρῶς. Τὸ αὐτὸ πράττει καὶ τὸ Φανάρι. Προφανῶς, διότι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἔργον των δὲν εἶναι «κομμένο καὶ ραμμένο» εἰς τὰ μέτρα των. Μὲ τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Δημητριάδος ὑπάρχει καὶ ἄλλο ζήτημα. Προωθεῖ τὴν γλωσσικὴν μεταρρύθμισιν εἰς τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ εἰς τὴν γλῶσσαν τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων. Ὁ Μητροπολίτης της εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν ἀναγιγνώσκει τὰς εὐχὰς καὶ τὰ ἀναγνώσματα εἰς τὴν δημοτικὴν γλῶσσαν. Ἀντιδροῦν οἱ πιστοί, ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης καὶ τὸ σύνολον τοῦ κλήρου ἀδιαφοροῦν διὰ τὰς διαμαρτυρίας τῶν πιστῶν. Οἱ πιστοὶ εἶναι διὰ αὐτοὺς τὰ ξόανα, οἱ γραφικοί, οἱ ἀντιδραστικοί. Ὑπερασπίζονται τὴν πίστιν καὶ τὴν γλῶσσαν τῆς Ἐκκλησίας ὁ πιστὸς λαὸς καὶ ἐλάχιστοι κληρικοί, ἀντὶ νὰ ὑπερασπίζωνται τὴν πίστιν καὶ τὴν γλῶσσαν, ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ Κληρικοί. Οἱ ρόλοι ἔχουν ἀντιστραφῆ. Ἐὰν ὑπῆρχε συνοδικὸν σύστημα, θὰ εἶχε ἀσχοληθῆ μὲ τὴν συμπεριφορὰν τοῦ Δημητριάδος τόσον εἰς τὴν Πατερικὴν Θεολογίαν ὅσον καὶ εἰς τὴν μεταρρύθμισιν τῆς γλώσσης καὶ θὰ εἶχε λάβει ἀποφάσεις ἐναντίον του. Ἔφθασεν εἰς τὸ σημεῖον νὰ μὴ σέβεται καὶ νὰ μὴ ἐφαρμόζη τὰς ἀποφάσεις τῆς Διαρκοῦς Ἱ. Συνόδου, συμφώνως πρὸς τὰς ὁποίας ἀπαγορεύεται ἡ ἀπόδοσις τῶν Ἱερῶν Κειμένων τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν δημοτικὴν γλῶσσαν. Φαίνεται πὼς ὁ Δημητριάδος εἶναι ὑπεράνω τῶν ἀποφάσεων τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἢ νομίζει ἢ πιστεύει ὅτι μὲ Ἀρχιεπίσκοπον τὸν κ. Ἱερώνυμον δὲν κινδυνεύει. Δικαίωμα τόσον τοῦ

ὅμως καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐντίμου κλήρου νὰ ἐλέγχουν τὸν Ἐπίσκοπον διὰ τὴν Μεταπατερικὴν Θεολογίαν, ἀλλὰ καὶ τὸν Ἐπίσκοπον καὶ τοὺς Κληρικούς, οἱ ὁποῖοι, παρὰ τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀποδίδουν τὴν γλῶσσαν τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων καὶ τῆς θείας Λατρείας εἰς τὴν δημοτικήν. Ἠμπορεῖ ὁ Σεβ. Δημητριάδος νὰ ἐπιτίθεται ἐναντίον τῶν πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιδροῦν εἰς τὰ γλωσσικά του πειράματα. Φοβεῖται ὅτι ἐνδεχομένως αἱ ἀντιδράσεις θὰ κλιμακωθοῦν καὶ θὰ ὁδηγήσουν εἰς ἀπαραδέκτους ἐντάσεις, διὰ τὰς ὁποίας θὰ ἔχη τὴν εὐθύνην. Ὅπως τὴν εὐθύνην θὰ ἔχουν καὶ οἱ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι περιφρονοῦν τοὺς πιστοὺς καὶ τελοῦν τὰ μυστήρια εἰς τὴν δημοτικήν γλῶσσαν. Οὔτε ὁ Δημητριάδος θὰ δύναται νὰ σταθῆ εἰς τὸν θρόνον του οὔτε οἱ κληρικοὶ εἰς τὰς ἐνορίας των καὶ εἰς τὰς συνοικίας των. Ἐπειδὴ ἀκριβῶς φοβεῖται, προσέφυγεν εἰς τὴν νομιμοποίησιν τῶν σχεδίων καὶ τῶν πράξεών του μέσῳ μίας ἡμερίδος, τὴν ὁποίαν ὠργάνωσε καὶ ἡ ὁποία εἶχε διὰ θέμα της: «Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴ λατρεία». Ἡ ἀνακοίνωσις μὲ τὰ πρακτικὰ τῆς ἡμερίδος Διὰ τὸ θέμα τοῦτο ἐξεδόθη τὴν 23ην Ἰανουαρίου ἡ ἀκόλουθος ἀνακοίνωσις ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος:

«Τὸ Σάββατο 21 Ἰανουαρίου διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ τὸν Σύνδεσμο Νέων τῆς οἰκείας Μητροπόλεως, ἡμερίδα μὲ θέμα: “Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴ λατρεία”. Στὴν ἔναρξη τῆς ἡμερίδας χαιρετισμοὺς ἀπηύθυναν: ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος περιέγραψε τοὺς ὅρους τοῦ διαλόγου πάνω στὸ ζήτημα αὐτὸ (κοινὴ ὀρθόδοξη πίστη, ἐνδο– ὀρθόδοξο ζήτημα, ἀγάπη γιὰ τὴ λατρεία κ.ἄ.), καὶ ἡ Πρόεδρος τοῦ Συνδέσμου Μαρία Ἀθανασιάδου, ἡ ὁποία πρόβαλε τὴν εὐχαριστιακὴ διάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καὶ γλώσσας. Στὴν πρώτη εἰσήγηση τῆς πρώτης συνεδρίας τῆς Ἡμερίδας, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Διευθυντῆ τῆς Ἀκαδημίας Δρ. Π. Καλαϊτζίδη, ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας, πολιτικὸς ἐπιστήμων, μίλησε μὲ θέμα “Δὲν χρειαζόμαστε μετάφραση, ἀλλὰ κατήχηση”. Μιλώντας ἀπὸ φιλολογικὴ σκοπιὰ ἀναφέρθηκε στὰ προβλήματα μίας ἐπικείμενης μεταγλώττισης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας (προβληματικὴ ἀπόδοση ὅρων ἢ φράσεων ἀκολουθιῶν κ.ἄ.), τονίζοντας ὅτι μία τέτοια ἀλλαγὴ θὰ ἔθετε σὲ κίνδυνο τὴν ἑνότητα τοῦ ποιμνίου, ἐνῶ ἀντίθετα ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἐκκλησίας κατήχηση γιὰ τὸ τί γίνεται στὴ διάρκεια τῆς λατρείας, κάνοντας ἐπίσης λόγο στὴν προβληματικὴ παιδεία, ποὺ παρέχεται στὰ σχολεῖα καὶ ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴν ἄγνοια τῆς πλούσιας ἑλληνικῆς γλώσσας. Στὴ συνέχεια μίλησε ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος, μὲ θέμα “Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴ λατρεία καὶ ἡ ποιμαντική του διάσταση”. Μέσα ἀπὸ προσωπικὲς ἀναμνήσεις καὶ ἀναφορὲς στὴν συμβολὴ στὰ λειτουργικὰ θέ-

Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης

ματα τοῦ κυροῦ Μητροπολίτη πρώην Κοζάνης Διονυσίου (Ψαριανοῦ), ὁ Μητροπολίτης ἀναφέρθηκε σὲ ποικίλες ὄψεις τοῦ ζητήματος. Ἀρχικὰ ἔκανε λόγο γιὰ ποικίλες προβληματικὲς ὄψεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τὴν ἔλλειψη σχετικῆς κατήχησης, τὰ προβληματικὰ κριτήρια ἀνάγνωσης καὶ μελέτης τῶν Πατέρων καὶ τῶν λειτουργικῶν κειμένων, τὴν ἀδυναμία κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας κ.ἄ.

Στὴ συνέχεια ἀναφέρθηκε σὲ προσωπικὲς ἀπόπειρές του στὸ πλαίσιο τῆς Μητρόπολής του καὶ ἀπὸ καθαρὰ ποιμαντικὸ ἐνδιαφέρον νὰ φέρει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ νὰ τὸ καταστήσει κατανοητὸ στὸ μέσο καὶ καθημερινὸ ἄνθρωπο, χρησιμοποιώντας ὁ ἴδιος μεταφράσεις καὶ ἁπλούστερες μορφὲς γλωσσικῆς ἔκφρασης, γιὰ νὰ προσφέρει ἀπαντήσεις στὶς ἀνάγκες καὶ τὰ ἐρωτήματα τῶν πιστῶν. Στὴ δεύτερη συνεδρία τῆς Ἡμερίδας ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνατίου, πρῶτος ὁμιλητὴς ὑπῆρξε ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, Διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ “Νέα Ἑστία” μιλώντας μὲ θέμα: “Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κατανοοῦμε τὴ γλώσσα τῆς λατρείας;”. Ξεκινώντας ἀπὸ τὴ σύγχρονη διαπίστωση ἀδυναμίας κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας, ἐπικεντρώνεται στὸ ἐρώτημα τῆς εἰσήγησής του φέρνοντας ἱστορικὰ παραδείγματα ἀπὸ τὶς τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα κατανόησης τῆς γλώσσας τῆς λατρείας (λ.χ. οἱ ἐξελίξεις στὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία μέχρι τὴν περισσότερο ἀνεκτικὴ καὶ περιεκτικὴ ἀπόφαση γιὰ τὴ γλώσσα τῆς λατρείας, πέραν τῆς ἀποκλειστικότητας τῆς λατινικῆς ἀπὸ τὴν Β´ Βατικανὴ Σύνοδο ἢ τὴ δυσκολία ἤδη ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα στὴν ἑλληνόφωνη χριστιανοσύνη κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας), γιὰ νὰ ἀναδείξει τὴν διαχρονικότητα τοῦ προβληματισμοῦ. Σχολιάζοντας μὲ κριτικὸ τρόπο τὴν λεγόμενη “ἱερότητα” τῆς γλώσσας, γίνεται λόγος γιὰ ἕνα εἶδος μυστικοποίησης τῆς λατρείας, μὲ συνέπεια τὴν ἀκατανόητη γλώσσα καὶ τὶς μυστικὲς εὐχές. Ἔτσι θὰ καταλήξει πὼς σήμερα θεωρεῖται ἀκατανόητο ἡ λειτουργικὴ γλώσσα νὰ παραμένει σὲ διαχριστιανικὸ ἐπίπεδο μὴ προσβάσιμη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἕνα ζήτημα ποὺ ὀφείλεται στὴν νεωτερικὴ συνθήκη τῆς ἀνάδυσης τοῦ ὑποκειμένου.

Ὁ Διευθυντὴς τῆς «εὐθύνης»

Στὴν τελευταία εἰσήγηση τῆς ἡμερίδας ὁ Φώτης Σχοινᾶς, Δρ. Φιλοσοφίας μίλησε μὲ θέμα “Λειτουργικὴ γλώσσα: ἀξία καὶ παράδοση”. Μιλώντας γιὰ τὶς ἀνθρωπολογικὲς προϋποθέσεις τοῦ ὑποκειμένου στὴν πατερικὴ θεολογία (νοερὰ σύλληψη καὶ ὄχι ὑπεροχὴ τῆς διάνοιας) προσέφερε μία φιλοσοφικὴ προσέγγιση τοῦ ζητήματος, μιλώντας γιὰ τὴν ἀμετάδοτη προσωπικὴ ἐμπειρία σὲ σχέση μὲ τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἐμπειρίας, ἀλλὰ καὶ τοὺς περιορισμοὺς τῆς λειτουργικῆς γλώσσας, σὲ σχέση μὲ τὴν κατανόησή της. Στὸ τέλος κάθε συνεδρίας δόθηκε ἐπαρκὴς χρόνος γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων καὶ διατύπωση ἐρωτήσεων ἀπὸ τὸ κοινό. Ἡ ἡμερίδα ὁλοκληρώθηκε μὲ τὸν καταληκτικὸ λόγο τοῦ Μητροπολίτη Ἰγνατίου γιὰ τὴ σπουδαιότητα καὶ ἀξία τοῦ διαλόγου γιὰ τὸ ζήτημα τῆς λειτουργικῆς γλώσσας».

Ὁ κ. Σχοινᾶς

Ἀπὸ τὴν ἡμερίδα ἀπουσίαζεν ὁ ἐπίσημος ἐκπρόσωπος τῆς Ἱεραρχίας ἢ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου,

εἰδικὴν ἄδειαν τῆς Ἱ. Συνόδου). Ἡ ἡμερίς ἀπεκάλυψεν ὅτι τὸ πείραμα ἤρχισεν ἀπὸ τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Πρεβέζης καὶ συνεχίζεται μὲ διαφορετικοὺς τρόπους τόσον εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Δημητριάδος ὅσον καὶ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Σισανίου καὶ Σιατίστης. Δὲν γνωρίζομεν ἂν τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἡμερίδος ἱκανοποίησαν τὸν Σεβ. Μητροπολίτην Δημητριάδος. Γνωρίζομεν ὅτι οὗτος ἔχει τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὴν νοοτροπίαν τοῦ ἀειμνήστου πολιτικοῦ καὶ μασώνου 33ου βαθμοῦ (ὡς ἐλέγετο τὴν ἐποχὴν κατὰ τὴν ὁποίαν ἔζη) Γεωργίου Ράλλη, ὁ ὁποῖος ὡς ὑπουργὸς Παιδείας ἐπέβαλε μίαν ἐκπαιδευτικὴν μεταρρύθμισιν, ἡ ὁποία ἐσάρωσε τὴν Παιδείαν καὶ κατέστρεψε τὴν γλῶσσαν. Δὲν γνωρίζομεν τάς θέσεις τοῦ Σεβ. Δημητριάδος διά τήνμασωνίαν (δὲν ἔχει ἀκουσθῆ κάτι εἰς βάρος του). Γνωρίζομεν ὅμως ὅτι μὲ τὴν μεταπατερικὴν θεολογίαν περιθωριοποιεῖ τοὺς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς ὅπως ἡ μεταρρύθμισις Ράλλη εἰς τὴν Παιδείαν περιεθωριοποίησε καὶ ἔθεσε τὰς βάσεις διὰ τὸν ἐκτοπισμὸν τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀπὸ τὴν Παιδείαν. Γνωρίζομεν ὅτι ἡ λύσις τοῦ γλωσσικοῦ ἐπὶ Γεωργίου Ράλλη καὶ ἡ κατάργησις τῶν τόνων, τῶν πνευμάτων, τῶν σημείων στίξεως ἀπὸ τὰς πρώτας κυβερνήσεις τοῦ ΠΑΣΟΚ (1981) ὡδήγησεν εἰς τὴν καταστροφὴν τῆς γλώσσης, καὶ τὴν ἀσυνεννοησίαν. Ὁ Δημητριάδος ἐπιδιώκει τὴν ἀλλαγὴν τῆς γλώσσης τῆς Ἐκκλησίας. Ἐζήλωσεν τὴν δόξαν τοῦ ἀειμνήστου Γ. Ράλλη. Ἡ ἀπόδοσις τῶν κειμένων εἰς τὴν θείαν Λατρείαν εἰς τὴν δημοτικὴν μόνον γέλωτα θὰ προκαλῆ εἰς τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποκλείεται, ἀπὸ τὰς ἀντιδράσεις νὰ προκαλέσουν σχίσμα. Πόσο κακόηχος εἶναι εἰς τὴν θείαν Εὐχαριστίαν ἡ λέξις ψωμὶ ἀντὶ τῆς λέξεως ἄρτον; Καὶ πόσον ἀνόητοι (κατὰ τὸ λεξιλόγιον τῆς Ἁγίας Γραφῆς) εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ λαὸς δὲν καταλαβαίνει τί σημαίνει: «Καὶ ποίησον τὸν ἄρτον τοῦτον εἰς», ὅταν εἰς τὴν γειτονιά του ὁ φοῦρνος ὀνομάζεται Ἀρτοποιεῖον κ.λπ. Πιστεύομεν ὅτι αἱ ἀντιδράσεις τοῦ πιστοῦ λαοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος εἶναι δικαιολογημέναι καὶ ἂς ἀποδοκιμάζονται ὑπὸ τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου. Ἔχομεν τὴν ἄποψιν ὅτι οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ ἀντιδροῦν, ὅταν διαπιστώνουν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπός των ὁδηγεῖ τὸ ποίμνιον εἰς ἐπικινδύνους ἀτραπούς. Βεβαίως ὁ ἔλεγχος τοῦ Ἐπισκόπου πρέπει νὰ εἶναι τίμιος καὶ εὐπρεπὴς καὶ νὰ μὴ ὑποκρύπτη κενοδοξίαν ἢ ἄλλες εὐτελεῖς σκοπιμότητας. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν οἱ ἐλέγχοντες πρέπει νὰ καταδικάζωνται παραδειγματικῶς ὡς ψευδοαγωνισταί. Ἐὰν ὅμως ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ Ἐπισκόπου ἀποβλέπει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον εἰς τὴν ἐξύψωσιν τοῦ χριστιανικοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος, τότε ἡ προσπάθεια αὐτὴ θὰ πρέπη νὰ ἐπιδοκιμάζεται ἀπὸ τὸ σύνολον τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, ἀδιαφοροῦντες διὰ οἱανδήποτε ἀπειλὴν ἢ διὰ οἱονδήποτε χαρακτηρισμὸν ἐκτοξεύσει ὁ «Ἐπίορκος» Ἀρχιερεύς, διότι τόσον ἡ ἀπειλὴ ὅσον καὶ ὁ χαρακτηρισμὸς θὰ ἐπιστρέψη ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του. Γ. ΖΕΡΒΟΣ

Ὕστερα ἀπὸ ἔρευναν τοῦ κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσης τοῦ ὑπουργείου Παιδείας

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΡΧΑΙΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ ΕΠΕΣΗΜΑΝΕΝ Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ κ. Α. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ἡ Μακεδονικὴ γλῶσσα ἀποτελεῖ ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν διάλεκτον. Τοῦτο ἐτονίσθη εἰς ἐκδήλωσιν ὑπὸ τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ. Ἄννης Διαμαντοπούλου. Συμφώνως πρὸς τὸ ρεπορτάζ, ὑπὸ ἡμερομηνίαν 20ήν Ἰανουαρίου:

«Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας, Ἄννα Διαμαντοπούλου, μίλησε στὴν ἐκδήλωση τοῦ Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας (ΚΕΓ), ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 19/01/2012, στὸ Μέγαρο Μουσικῆς Ἀθηνῶν, γιὰ τὴν παρουσίαση εὑρημάτων ἀπὸ τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶρο τῆς Μεθώνης. Ἡ ἐκδήλωση ἔγινε μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπικείμενη ἔκδοση τοῦ τόμου: ΜΕΘΩΝΗ Ἰ: Ἐπιγραφές, χαράγματα καὶ ἐμπορικὰ σύμβολα στὴ γεωμετρικὴ καὶ ἀρχαϊκὴ κεραμικὴ ἀπὸ τὸ “Ὑπόγειο” (Ματθαῖος Μπέσιος, Γιάννης Ζ. Τζιφόπουλος, Ἀντώνης Κοτσώνας, ἐπιμέλεια Γιάννης Ζ. Τζιφόπουλος)... Μετὰ τὴν ἐκδήλωση ἡ Ὑπουργὸς δήλωσε: “Ἀπὸ τὴν ἔρευνα, ποὺ διεξήχθη ἀπὸ ἀρχαιολόγους καὶ γλωσσολόγους προκύπτει ἡ πιστοποίηση τῆς μακεδονικῆς γλώσσας ὡς ἀρχαίας ἑλληνικῆς διαλέκτου. Πρόκειται γιὰ μία ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ διαπίστωση τεράστιας ἱστορικῆς, ἀρχαιολογικῆς σημασίας ἀλλὰ καὶ μεγάλου ἐθνικοῦ ἐνδιαφέροντος”. Κατὰ τὴν ὁμιλία της ἡ Ὑπουργὸς

ὑπογράμμισε τὴ σημασία τοῦ ἔργου αὐτοῦ στὸν πολιτισμό, στὴ γλώσσα καὶ στὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδας. Σημείωσε ὅτι ἡ ἔκδοση αὐτὴ θὰ προκαλέσει τὸ ἐνδιαφέρον τῆς διεθνοῦς κοινότητας γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, τὶς διαλέκτους, γιὰ τὶς ἀπαρχὲς τῆς λυρικῆς ποίησης καὶ τῆς λογοτεχνίας. Χαρακτηριστικὰ ἀνέφερε: “Σὲ μία περίοδο, ποὺ στὴ χώρα μας ζοῦμε μία βαθιὰ κρίση, ἡ ὁποία ἔχει πολλὲς καὶ διαφορετικὲς συνιστῶσες –δὲν εἶναι μόνο ἡ οἰκονομικὴ κρίση– θεωρῶ ὅτι ἐπιτεύγματα σὰν καὶ αὐτὸ ἔχουν πολὺ μεγάλη σημασία. Ὅταν ἔχουμε ὅλοι τὴν αἴσθηση ὅτι ἕνα γκρίζο σύννεφο εἶναι πάνω ἀπὸ τὴ χώρα, ὅταν ὑπάρχει ἀνάγκη ἀνάτασης τοῦ ἠθικοῦ μας, εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ἀντλήσουμε ἀπὸ τὸν πολιτισμό, τὴν ἱστορία καὶ τὴ γλώσσα μας τὴν αὐτοπεποίθηση, ποὺ ὅλοι χρειαζόμαστε. Τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, τὸ μεγαλεῖο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, εἶναι στοιχεῖα ποὺ καὶ σήμερα μποροῦν νὰ εἶναι πολὺ οὐσιαστικὰ γιὰ τὴν πορεία μας”. Στὸν τόμο τῆς Μεθώνης παρουσιάζονται ἡ ἀνασκαφὴ τοῦ “Ὑπογείου” καὶ τὰ ἐνεπίγραφα εὑρήματα καὶ μελετῶνται ζητήματα χρονολόγησης, προέλευσης, τυπολογίας καὶ ἑρμηνείας, μὲ ἔμφαση στὴν πρώϊμη ἑλληνικὴ γραφή. Τὸ σύνολο τῶν 191 κεραμικῶν μὲ ἐπιγραφές, χαράγματα καὶ ἐμ-

πορικὰ σύμβολα, ποὺ περιλαμβάνονται στὸν κατάλογο τοῦ ὑπὸ ἔκδοση τόμου προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀνασκαφὴ τοῦ “Ὑπογείου” τῆς Μεθώνης Πιερίας, τῆς ἀρχαιότερης σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση ἀποικίας Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν Ἐρέτρια στὸν βορρᾶ. Τὸ ὑλικὸ αὐτὸ εἶναι μοναδικὸ γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, γιατί τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ ἀγγεῖα χρονολογοῦνται περίπου μεταξὺ 730 καὶ 700 π.Χ., ἐποχὴ ἀπὸ τὴν ὁποία σώζονται ἐλάχιστα παραδείγματα ἑλληνικῆς γραφῆς· δεύτερον, γιατί στὴ Μακεδονία ἐνεπίγραφα εὑρήματα, ἐγχάρακτα ἢ γραπτά, εἶναι ἐξαιρετικὰ σπάνια. Ἡ μαρτυρία τῶν ἐνεπίγραφων κεραμικῶν τῆς Μεθώνης εἶναι ἀνυπολόγιστης ἀξίας γιὰ τὶς κλασικὲς σπουδὲς καὶ συμβάλλει καθοριστικὰ στὶς συζητήσεις σχετικὰ μέ: • τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ τοὺς Ἕλληνες στὴ Μακεδονία • τὸν δεύτερο ἑλληνικὸ ἀποικισμὸ • τὸ ἐμπόριο τῆς κεραμικῆς, εἰδικότερα τῶν πρώϊμων ἐμπορικῶν ἀμφορέων • τὰ “ἀλφάβητα” τῆς Μεθώνης καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀλφαβήτου στὴν Ἑλλάδα • τὴ διάλεκτο ἢ τὶς διαλέκτους τῆς Μεθώνης • τὸν ἀλφαβητισμὸ καὶ τὴν “ἐγγραμματοσύνη” • τὰ ἐμπορικά, συμποτικὰ καὶ

ἄλλα περιβάλλοντα ἀνάπτυξης τῆς γραφῆς • τὶς ἀπαρχὲς τῆς λογοτεχνίας Τὸ Κέντρο Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ποὺ ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, Διὰ Βίου Μάθησης καὶ Θρησκευμάτων, ὑλοποιεῖ τὸ ἔργο “Διάλεκτοι τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς μὲ κομβικὴ ἱστορικὴ σημασία γιὰ τὴ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ πολιτισμικῆς παράδοσης – Ἔργο τεκμηρίωσης γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῶν προγραμμάτων σπουδῶν τῶν Τμημάτων Φιλολογίας τῶν ΑΕΙ”. Τὸ ἔργο ὑλοποιεῖται στὸ πλαίσιο τοῦ Ἐπιχειρησιακοῦ Προγράμματος “Ἐκπαίδευση καὶ Δία Βίου Μάθηση” καὶ συγχρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση (Εὐρωπαϊκὸ Κοινωνικὸ Ταμεῖο – EKT) καὶ ἀπὸ ἐθνικοὺς πόρους».

Νέα προϊσταμένη εἰς τὴν Διεύθυνσιν Ἐκκλησιαστικῆς καὶ Θρησκευτικῆς ἀγωγῆς

Μὲ ἀπόφασιν τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ. Ἄννας Διαμαντοπούλου ὡρίσθη ἡ νέα προϊσταμένη τῆς Διευθύνσεως Ἐκκλησιαστικῆς καὶ Θρησκευτικῆς Ἀγωγῆς. Εἰς τὴν θέσιν ἐτοποθετήθη ἡ κυρία Ἀνδρονίκη Μπάρλα τοῦ Χρήστου ἕως πρότινος Προϊσταμένη τοῦ Τμήματος Προσωπικοῦ τῆς Διευθύνσεως Διοικητικοῦ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας.

Βασικὴ αἰτία ἡ σταδιακὴ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὴν Ἑλληνορθόδοξον νηπτικὴν παράδοσιν καὶ ἡ διείσδυσις ξένων προτύπων. Ἡ οἰκονομικὴ κρίσις εἶναι τεχνητὴ καὶ ὁμοιάζει νὰ στοχεύη εἰς τὴν ἐγκαθίδρυσιν μιᾶς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας. Ὁ ρόλος τῶν Νεοταξικῶν κέντρων διὰ τὴν ὑποταγὴν τοῦ Ἕλληνος. Αἱ προτάσεις διὰ τὴν ἔξοδον ἀπὸ τὴν κρίσιν καὶ ἡ ἐλπὶς εἰς τὸν Χριστόν. Προσφάτως ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν διωργάνωσεν ἡμερίδα εἰς τὸ Πολεμικὸν Μουσεῖον διὰ τὰ αἴτια τῆς κρίσεως. Εἰς τὴν ἡμερίδα κατετέθησαν προτάσεις διὰ τὴν ὑπέρβασιν τῆς κρίσεως. Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν μὲ ἀνακοίνωσίν της ἐδημοσιοποίησε τὰ πορίσματα τῆς ἡμερίδος. Συμφώνως πρὸς αὐτά:

«Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν στά πλαίσια τῶν σκοπῶν της ὀργάνωσε ἡμερίδα μέ θέμα: “Τά αἴτια τῆς ῾κρίσεως᾽ στήν Ἑλλάδα καί προτάσεις γιά τήν ὑπέρβασή της” καί κατέληξε στά ἀκόλουθα πορίσματα – συμπεράσματα. Ἡ παροῦσα κρίση εἶναι πολύπλευρη καί ἔχει βαθειές ρίζες καί αἴτια. Μιά ἐπιφανειακή θεώρησή της δέν ἀποκαλύπτει τήν οὐσία της καί δέν βοηθεῖ σέ προτάσεις γιά ὑπέρβασή της. Ἡ κρίση εἶναι πολιτική, οἰκονομική, ἐθνική, πολιτιστική, πνευματική μέ ὅ,τι σημαίνει αὐτό γιά τόν ὀρθόδοξο Ἕλληνα. Ἐν πρώτοις ἡ Ἑλλάδα διακρίνεται γιά τόν πολιτισμό της, πού διαμορφώθηκε ὡς ἑλληνορθόδοξος μέ τήν καταλυτική συμβολή τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες προσέλαβαν τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό πολιτισμό (γλῶσσα, φιλοσοφία καί τέχνη) καί τόν καθάρισαν ἀπό τήν παγανιστική προοπτική του. Τοῦ ἔδωσαν τή χάρη τοῦ Χριστοῦ. Τόν προσέφεραν στήν κοινωνία, πού ὀργανώθηκε κοινοτικά ὡς Σῶμα Χριστοῦ καί παρήγαγε πολιτισμό θεανθρώπινο, πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό ὑπέρ φύση, στή θέωση. Ἡ σταδιακή ἀπομάκρυνση ἀπό τήν ἑλληνορθόδοξη νηπτική παράδοση καί ἡ διείσδυση ξένων προτύπων νόθευσε τόν πολιτισμό καί ἀλλοίωσε τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὁδηγώντας τήν Ἑλλάδα σέ πολιτιστική, πνευματική καί οἰκονομική ἐξάρτηση.

Τεχνητὴ ἡ κρίσις

Ἡ οἰκονομική κρίση, ὅπως ἐμφανίστηκε ἀκαριαῖα, εἶναι ἀναμφισβήτητα τεχνητή καί μοιάζει νά στοχεύει μετά τήν ἐγκαθίδρυση μιᾶς κοινοβουλευτικῆς δικτατορίας ὄχι στήν ἐξόφληση τῶν δανειστῶν, ἀλλά στήν ἐξαθλίωση, τήν ἐξαχρείωση καί τήν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων σέ ξένα ἄδηλα κέντρα καί στήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδος καί τῶν Ἑλλήνων σέ μιά παγκόσμια κυβέρνηση, ὅπως τό ζητοῦν ὅλοι οἱ δοτοί ἡγέτες τῶν μεγάλων κρατῶν. Ἡ πορεία πρός τήν ὑποδούλωση αὐτή ἔχει ξεκινήσει πρίν ἀκόμη ἀπό τήν ἀπελευθέρωση ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, μέ τόν διαρκῆ δανεισμό ἀπό ξένους τοκογλύφους καί τήν κακοδιαχείριση ἀπό δωσίλογες κυβερνήσεις. Τό Δ.Ν.Τ. εἶναι ὁ μεταλλαγμένος Διεθνής Οἰκονομικός Ἔλεγχος, πού στράγγιζε κάθε δημόσιο ἔσοδο τῆς Πατρίδος μας. Τό τωρινό φοβερό χρέος τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους πρός τίς Τράπεζες, ὅπως τονίστηκε, δέν εἶναι πραγματικό, ἀλλά ἐξογκωμένο τόσο, πού εἶναι ἀδύνατο νά ἐξοφληθεῖ χωρίς τήν παραχώρηση τοῦ παντοειδοῦς ἐθνικοῦ πλούτου, τῶν παραθεριστικῶν κέντρων καί τῶν μνημείων μας. Μέσα στά πλαίσια τῆς ἀνασφάλειας καί τῆς καταθλίψεως, πού δημιουργεῖ ἡ κρίση καί φέρνει τόν καθένα σέ σκοτισμό καί ἀπόγνωση ἐμφανίζονται καί ἄλλες παράμετροι – στοχεύσεις τῶν σκοτεινῶν κέντρων, ὅπως ἡ λεγόμενη ἠλεκτρονική διακυβέρνηση, πού μέ τό δέλεαρ τῆς “ἐξυπηρετήσεως” παγιδεύει τήν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ φυσική ἀπόληξη τῆς Η.Δ., ἡ ἐπαπειλούμενη “Κάρτα τοῦ Πολίτη” μέ τό microchip, ἀποτελεῖ ἕνα ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἐλέγχου, χειραγωγήσεως καί φυσικῆς παρακολουθήσεως. Ἐκτός ἀπό αὐτή, πού ἴσως ἀποτελεῖ τήν ἀπώτερη στόχευση τῶν νεοταξικῶν κέντρων, πρόκληση γιά τή ζωή καί τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ ἡ διά νόμου στανική ἀφαίρεση ζωτικῶν ὀργάνων πρός μεταμόσχευση, ἐνῷ μέ τήν ἀθρόα λαθρομετανάστευση ἐπιδιώκεται ἡ σταδιακή ἀλλοίωση τῆς πληθυσμιακῆς συνθέσεως, πού θά διευκολύνει ἀκόμη περισσότερο τήν ὑποταγή τῶν Ἑλλήνων στά κελεύσματα τῆς Νέας Τάξεως. Πρός τήν ἴδια κατεύθυνση κινεῖται καί ὁ ἐσχάτως καλλιεργούμενος νεοοθωμανισμός, πού ἀναπτύσσει τήν ἰδέα φιλίας, συνεργασίας καί ἐν τέλει ὑποταγῆς στή γείτονα Τουρκία.

Παραβιάζουν τὸ Σύνταγμα

Ὅλα τά ἀνωτέρω καί ὅσα μεθοδεύονται μέ τά ἀλλεπάλληλα μνημόνια, τά μεσοπρόθεσμα, τίς δανειακές συμβάσεις καί τή φοροκαταιγίδα, μέ τίς περικοπές, τά ποικίλα “χαράτσια” βρίσκονται ἔξω ἀπό τή συνταγματική τάξη. Πληθώρα διατάξεων τοῦ Συντάγματος παραβιάζονται προκλητικά, καθώς καταλύεται ἡ ἐθνική κυριαρχία καί

καταπατεῖται ἡ ὑπό τοῦ Συντάγματος προστατευόμενη “ἀξία τοῦ ἀνθρώπου” καί τῆς ζωῆς του καί ἐπίσης τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ὅπως τό δικαίωμα στήν προστασία τῆς ὑγείας, τῆς οἰκογενείας, τῆς μητρότητος καί τό δικαίωμα στήν περιουσία καί τήν ἐργασία.

Ἡ ἀποστασία μας

Περιγράφοντας τήν κρίση σέ ὅλο τό εὖρος της ἀναζητοῦμε τά αἴτιά της. Ἡ κρίση μεθοδεύτηκε ἀπό τήν πλευρά τῶν δανειστῶν λόγῳ τῆς ἀπύθμενης πλεονεξίας τους μέ κακότητα καί διάθεση ἐπιβολῆς, λόγῳ διαφορᾶς πίστεως, νοοτροπίας καί ζωῆς ἀπ᾿ αὐτούς, ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν καταβολῶν μας καί τῶν ἔστω ὑπολειμμάτων τοῦ ρωμαίϊκου πολιτισμοῦ μας. Ἀπό τή δική μας πλευρά κυριώτερο αἴτιο κρίνεται ἡ ἀποστασία μας ἀπό τή χριστιανική ζωή, τή λιτή ἀσκητική βιωτή, τή φιλαδελφία καί τό φιλότιμο καί ἀπό τήν ἄλλη ἡ ἁμαρτία σέ ὅλες της τίς ἐκφάνσεις, καθώς καί ἡ ἀδιαφορία γιά τήν προώθηση τῆς ἀνομίας, τῆς ἀλλοτριωτικῆς παιδείας, τῆς ἄθρησκης ἀγωγῆς καί τῆς παραχαράξεως τῆς ἱστορίας μας. Ὁ δουλοπρεπής θαυμασμός πρός τήν εὐρωπαϊκή κουλτούρα καί τά ξένα πρότυπα μᾶς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τά ρωμαίϊκα ὀρθόδοξα κεκτημένα μας. Στό ἴδιο περιβάλλον κινήθηκε καί ἡ ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία, τῆς ὁποίας οἱ ἐκπρόσωποι κατέστησαν ὑποτελῆ τή χώρα σέ ξένα κέντρα, ἐνῷ πολλοί ἐξ αὐτῶν ὠθούμενοι ἀπό διεφθαρμένα καί ἰδιοτελῆ κριτήρια φόρτωσαν μέ ὑπέρμετρο δανεισμό τήν πατρίδα μας.

Αἱ προτάσεις

Ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀντιμετώπιση τῆς κρίσεως καί στίς προτάσεις γιά ὑπέρβασή της θεωροῦνται σημαντικά: – Ἡ ἀντικειμενική ἐνημέρωση – ὄχι ἡ τρομοκρατική τηλεοπτική τρομοκρατία– γιά ὅσα συμβαίνουν, χωρίς εἰ δυνατόν ὑπερβολική στενοχωρία, πού συγχέει τήν κρίση μας. – Ἡ ἀφύπνιση, ἡ καταπάτηση τοῦ φόβου καί ἀνάκτηση γενναίου ρωμαίϊκου φρονήματος. Ὁ ἀναβαπτισμός στήν ἑλληνική ἱστορία στή διαχρονία της καί ἡ προώθηση τῆς γνώσεώς της στό οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό περιβάλλον θά ἀποτελοῦσε ἰσχυρό βοήθημα πρός αὐτόν τόν στόχο. – Ἡ ἐσωτερική ἀντίσταση, ὄχι ἡ ψοφοδεής ὑποταγή σέ κάθε κίνηση τῆς ἐξουσίας, πού περιλαμβάνει ὁπωσδήποτε τήν ἄρνηση παραλαβῆς τῆς ἑτοιμαζομένης κάρτας τοῦ Πολίτη καί, γιά ὅσους δύνανται, τήν ἄρνηση πληρωμῆς τῶν χαρατσιῶν. – Ὅλα τά ἀνωτέρω δέν μποροῦν νά πραγματοποιηθοῦν ὀρθά καί ἀποτελεσματικά χωρίς τήν πνευματική τους ἀφετηρία, πού εἶναι ἡ αὐτοεξέταση ὅλων μας καί ἡ μετά δακρύων μετάνοια ἐνώπιον τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτό σημαίνει ἱερά ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία καθαίρει καί φωτίζει τόν νοῦ μας καί ἀδιάλειπτη προσευχή – ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μέ τό κομβοσχοίνι, γιά νά ἑλκύσουμε τό θεῖο ἔλεος. Ἀπό κανένα στόμα κι ἀπό καμμιά καρδιά νά μή λείψει τό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”. Συνέπεια τῆς μετανοίας πρέπει νά εἶναι ἕνας θεανθρώπινος τρόπος ζωῆς. Βέβαια γιά ὅλα τοῦτα χρειάζεται ποιμαντική καθοδήγηση. Ἡ Ἐκκλησία μας διά τῶν Μητροπόλεων, τῶν μοναστηριῶν καί τῶν ἐνοριῶν ὀφείλει νά εἶναι θεραπευτήριο ψυχῶν, πού μέ τά πνευματικά της φάρμακα θά ἐξαλείψει τά τραύματα τῶν ἁμαρτιῶν, θά ἐπουλώσει τίς πληγές τῶν θλίψεων καί τῆς ἀπογνώσεως καί θά δώσει ἀληθινή ὀντολογική ἐλπίδα, πού κανείς ντόπιος ἤ ξένος ἐπίβουλος δέν μπορεῖ νά καταργήσει.

Μακάριον τὸ Ἔθνος

Παράλληλα ὀφείλουμε ὅλοι ἐνθυμούμενοι ὅτι εἴμαστε “ἀλλήλων μέλη” νά συμπαρασταθοῦμε καί ἐκ τοῦ ὑστερήματός μας τοὐλάχιστον σέ ἀνθρώπους, πού βρίσκονται στά ὅρια τῆς ἐπιβιώσεως καί σέ ὅσους ἀπειλοῦνται μέ κατάσχεση τῶν σπιτιῶν τους. Ὡς Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε, ὅπως ἐπιτάσσει ἡ ἱστορία μας, νά κρατήσουμε ζωντανή τήν ἐλπίδα μας στόν Χριστό καί στίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας. Ὄχι στήν ἀπελπισία, στήν κατάθλιψη καί τήν ἡττοπάθεια. Ὁ παντοδύναμος Κύριος δύναται πάντα: “Κύριος διασκεδάζει βουλάς ἐθνῶν, ἀθετεῖ δέ λογισμούς λαῶν καί ἀθετεῖ βουλάς ἀρχόντων· ἡ δέ βουλή τοῦ Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει... Μακάριον τό ἔθνος, οὗ ἐστι Κύριος ὁ Θεός αὐτοῦ, λαός, ὅν ἐξελέξατο εἰς κληρονομίαν ἑαυτῷ” (Ψαλμ. 32, 10–12)».


Ορθόδοξος Τύπος φ. 1913, 3/2/2012  

Ορθόδοξος Τύπος φ. 1913, 3/2/2012

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you