Page 1


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Το Νεκρωταφίο των Ζώων Και είπε ο Ιησούς: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμάται, αλλά θα πάω, μήπως και τον ξυπνήσω». Τότε οι μαθητές κοιτάχτηκαν και μερικοί χαμογέλασαν, γιατί δεν κατάλαβαν ότι ο Ιησούς μιλούσε μεταφορικά. «Αν κοιμάται, Κύριε, τότε θα γίνει καλά». Οπότε ο Ιησούς τους μίλησε πιο ξεκάθαρα. «Ο Λάζαρος είναι νεκρός, ναι... παρ' όλ' αυτά, ας πάμε να τον δούμε». — ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ (παράφραση)


1 Ο Λούις Kptvr, που είχε χάσει τον πατέρα του όταν ήταν τριών και που δεν είχε γνωρίσει ποτέ του παππού, δεν περίμενε ότι μπαίνοντας στη μέση ηλικία θα έβρισκε έναν πατέρα, αλλά αυτό ακριβώς συνέβη... μολονότι ο Λούις αποκαλούσε αυτό τον άνθρωπο φίλο, όπως πρέπει να κάνει ένας ενήλικας όταν βρίσκει σχετικά αργά στη ζωή τον άντρα που θα έπρεπε να είναι πατέρας του. Ο Λούις τον γνώρισε τη μέρα που μετακόμισαν με τη γυναίκα του και τα δυο τους παιδιά στο μεγάλο άσπρο ξύλινο σπίτι στο Λάντλοου. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ μετακόμισε μαζί τους. Ο Τσορτς ήταν ο γάτος της κόρης του, της Αϊλίν. Η επιτροπή υποστήριξης προσωπικού του πανεπιστημίου είχε κινηθεί αργά, η αναζήτηση μιας κατοικίας σε λογική απόσταση από το πανεπιστήμιο είχε αποδειχτεί μεγάλος μπελάς, κι όταν πια πλησίαζαν στο σημείο όπου ο Λούις πίστευε ότι βρισκόταν το σπίτι (όλα τα τοπογραφικά σημάδια είναι σωστά... ακριβώς όπως ήταν τα αστρολογικά το βράδυ πριν από τη δολοφονία του Καίσαρα, σκέφτηκε με νοσηρή διάθεση), ήταν όλοι τους κουρασμένοι, μες στην ένταση και τα νεύρα. Ο Γκέιτζ έβγαζε δόντια και γκρίνιαζε σχεδόν ασταμάτητα. Δεν έλεγε να κοιμηθεί, όσο κι αν τον νανούριζε η Ρέιτσελ. Μέχρι και να θηλάσει τον έβαλε, αν και δεν ήταν η ώρα του. Ο Γκέιτζ, που ήξερε τις ώρες του φαγητού του εξίσου καλά με τη μητέρα του -ίσως και καλύτερα-, της πάτησε μια δαγκωνιά με τα καινούρια του δόντια. Η Ρέιτσελ, η οποία διατηρούσε τις αμφιβολίες της γι' αυτή τη μεταστέγαση στο Μέιν από το Σικάγο, όπου είχε ζήσει ολόκληρη τη ζωή της, ξέσπασε σε κλάματα. Σε μια ακατανόητη για τον Λούις επίδειξη γυναικείας αλληλεγγύης, η Αϊλίν τη μιμήθηκε. Στο πίσω μέρος του στέισον βάγκον, ο Τσορτς


22

STEPHEN KING

εξακολουθούσε να βηματίζει νευρικά, όπως δεν είχε πάψει να κάνει τις τρεις μέρες της διαδρομής τους από το Σικάγο ως εδώ. Τα απελπισμένα νιαουρίσματα με τα οποία δεν είχε πάψει να τους φιλοδωρεί όσο τον είχαν κλεισμένο στο καλάθι μεταφοράς ήταν αρκετά εκνευριστικά από μόνα τους, αλλά το ασταμάτητο πήγαιν' έλα του όταν, καταθέτοντας τα όπλα, τον άφησαν εντέλει ελεύθερο αποδείχτηκε εξίσου ανυπόφορο. Και του Λούις του ερχόταν να βάλει τα κλάματα. Μια τρελή αλλά καθόλου κακή ιδέα εμφανίστηκε ξαφνικά στο μυαλό του: Θα πρότεινε στη Ρέιτσελ να γυρίσουν στο Μπάνγκορ και να τσιμπήσουν κάτι όσο θα περίμεναν το φορτηγό της μεταφορικής με τα πράγματά τους. Μετά, μόλις τα τρία προστατευόμενα μέλη της οικογένειάς του έβγαιναν έξω από το αυτοκίνητο, εκείνος θα σανίδωνε το γκάζι και θα έφευγε χωρίς να ρίξει πίσω του ούτε μια ματιά, με τη βελόνα στο ταχύμετρο του στέισον βάγκον να χτυπάει κόκκινο και το τεράστιο τετραπλό καρμπιρατέρ του να καταβροχθίζει αχόρταγα την ακριβή βενζίνη. Ο Λούις θα τραβούσε νότια, μέχρι πέρα στο Ορλάντο της Φλόριντα, όπου, με καινούριο όνομα, θα έπιανε δουλειά ως γιατρός στην Ντίσνεϊ Γουόρλντ. Πριν όμως φτάσει στην έξοδο για τον παλιό, καλό Αυτοκινητόδρομο 95 που θα τον έβγαζε στο Νότο, θα σταματούσε στη βοηθητική λωρίδα και θα πετούσε έξω κι αυτό τον αναθεματισμένο το γάτο. Μια στροφή ακόμα, κι έπειτα βρέθηκαν μπροστά στο σπίτι που μόνο εκείνος είχε δει ως τώρα. Είχε πάρει το αεροπλάνο κι είχε έρθει να δει από κοντά τα εφτά σπίτια που είχαν διαλέξει με τη Ρέιτσελ από φωτογραφίες, με το που βεβαιώθηκε ότι η θέση στο πανεπιστήμιο ήταν αμετάκλητα δική του. Είχε καταλήξει σ' αυτό: μια μεγάλη, παλιά μονοκατοικία στο αποικιακό στυλ της Νέας Αγγλίας (αλλά πρόσφατα στεγανοποιημένη και μονωμένη· έτσι, τα έξοδα θέρμανσης, αν και τσουχτερά, δε θα ήταν αναντίστοιχα με την απόδοση), με τρία μεγάλα δωμάτια κάτω, άλλα τέσσερα πάνω, ένα μακρόστενο γκαράζ που αργότερα θα μπορούσε να μετατραπεί σε έναν ακόμα χώρο διαβίωσης -κι όλ' αυτά περιτριγυρισμένα από μία μεγάλη έκταση στρωμένη μ' ένα παχύ χαλί από υπέροχο γρασίδι, καταπράσινο και δροσερό ακόμα και σε τούτη την αυγουστιάτικη ζέστη. Πίσω απ' το σπίτι υπήρχε ένα μεγάλο λιβάδι για να παίζουν τα παιδιά, και πέρα απ' το λιβάδι απλωνόταν ένα πυκνό, τεράστιο δά-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

23

σος που συνεχιζόταν σχεδόν ως εκεί που έφτανε το μάτι. Το οικόπεδο στο οποίο βρισκόταν το σπίτι συνόρευε με γη που ανήκε στην Πολιτεία, είχε εξηγήσει στον Λούις ο μεσίτης, κι έτσι οι πιθανότητες οικοδομικής ανάπτυξης στην περιοχή, τουλάχιστον για το προβλέψιμο μέλλον, ήταν μάλλον μηδενικές. Όσοι είχαν απομείνει από την ινδιάνικη φυλή των Μίκμακ διεκδικούσαν 32.000 στρέμματα γης στο Λάντλοου και στις προς ανατολάς περιοχές του, πράγμα που σήμαινε ότι ο περίπλοκος δικαστικός αγώνας, στον οποίο εμπλέκονταν τόσο οι πολιτειακές Αρχές όσο και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μπορεί να τραβούσε ως τον επόμενο αιώνα. Η Ρέιτσελ σταμάτησε απότομα τα κλάματα και ανακάθισε με ανανεωμένο ενδιαφέρον. «Αυτό είναι;...» «Αυτό», είπε ο Λούις. Ένιωθε ανήσυχος -ή μάλλον όχι, ένιωθε φοβισμένος. Για την ακρίβεια, ένιωθε τρομοκρατημένος. Είχε υποθηκεύσει δώδεκα χρόνια απ' τη ζωή τους γι' αυτό το σπίτι, το οποίο δεν επρόκειτο να ξεχρεωθεί προτού η Αϊλίν πατήσει τα δεκαεφτά. Ο Λούις ξεροκατάπιε. «Πώς σου φαίνεται;» «Μου φαίνεται πανέμορφο», απάντησε η Ρέιτσελ, σηκώνοντας με τα λόγια της το βάρος που του πλάκωνε το στήθος -και το μυαλό. Και το εννοούσε αυτό που έλεγε· ο Λούις το κατάλαβε από τον τρόπο που η γυναίκα του κοίταξε το σπίτι όταν μπήκαν στο ασφαλτοστρωμένο ιδιωτικό δρομάκι που έφτανε ως πίσω, στο γκαράζ, από τον τρόπο που το βλέμμα της σάρωσε πόρτες και παράθυρα, με το μυαλό της να τρέχει ήδη σε κουρτίνες και υφάσματα επιπλώσεως και ντύματα για τα ντουλάπια, κι ένας Θεός ήξερε τι άλλο. «Μπαμπά;» είπε η Αϊλίν από την πίσω θέση. Και η μικρή είχε πάψει να κλαίει. Ακόμα κι ο Γκέιτζ είχε σταματήσει την γκρίνια. Ο Λούις απόλαυσε τη σιωπή. «Τι, αγάπη;» Στον εσωτερικό καθρέφτη, ο Λούις είδε τα μάτια της Αϊλίν, καστανά κάτω από μάλλον σκούρα ξανθά μαλλιά, να επιθεωρούν επίσης το σπίτι: την πρασιά, τη στέγη μιας άλλης μονοκατοικίας που διακρινόταν σε αρκετή απόσταση στ' αριστερά τους, το μεγάλο λιβάδι που εκτεινόταν ως τις παρυφές του δάσους. «Αυτό είναι το σπίτι μας;» «Αυτό θα γίνει το σπίτι μας, γλυκιά μου», της απάντησε ο Λούις. «Γιούτυι!» τσίριξε η μικρή, ξεκουφαίνοντάς τον. Και ο Λούις, που μερικές φορές μπορούσε να βγει κυριολεκτικά εκτός εαυτού


24

STEPHEN KING

με την Αϊλίν, αποφάσισε εκείνη ακριβώς τη στιγμή ότι δε θα τον πείραζε ακόμα κι αν δεν έβλεπε ποτέ στη ζωή του την Ντίσνεϊ Γουόρλντ του Ορλάντο. Πάρκαρε μπροστά στο γκαράζ και γύρισε το κλειδί στη μίζα του στέισον βάγκον. Η μηχανή έφερε μια δυο στροφές ακόμα. Μέσα στη σιωπή -που φαινόταν αφύσικα βαθιά μετά από το μόνιμο βουητό του Σικάγου, την τρέλα της Στέιτ Στρητ και του ιστορικού κέντρου της πόλης-, αντήχησε το γλυκό κελάηδημα ενός πουλιού, προσδίδοντας μια ειδυλλιακή νότα στο απομεσήμερο. «Το σπίτι μας», είπε σιγανά η Ρέιτσελ, εξακολουθώντας να το κοιτάζει. «Πίτι», δήλωσε και ο Γκέιτζ, που απολάμβανε μακάρια την αγκαλιά της μαμάς του. Ο Λούις και η Ρέιτσελ κοιτάχτηκαν. Στον εσωτερικό καθρέφτη, τα μάτια της Αϊλίν άνοιξαν διάπλατα. «Ακουσες;...» «Είπε;...» «Τι ήταν αυτό που;...» Είχαν μιλήσει όλοι μαζί, και τώρα γελούσαν όλοι μαζί. Ο Γκέιτζ δεν έδωσε σημασία· περιορίστηκε να πιπιλήσει τον αντίχειρά του. Έλεγε «Μα» επί σχεδόν ένα μήνα τώρα, και είχε αρθρώσει κάνα δυο φορές κάτι που θα μπορούσε να είναι «Μπα», ή, απλώς, ένας ευσεβής πόθος του Λούις. Αυτό, όμως, είτε κατά τύχη είτε από μίμηση, ήταν μία πραγματική, σχεδόν ολοκληρωμένη λέξη. Πίτι. Ο Λούις βούτηξε τον Γκέιτζ από την αγκαλιά της Ρέιτσελ και τον έσφιξε στη δική του. Κι έτσι έφτασαν στο Λάντλοου.

2 Στις αναμνήσεις του Λούις Κριντ, αυτή η μία και μοναδική στιγμή θα παρέμενε μαγική -ίσως, εν μέρει, επειδή στ' αλήθεια ήταν, κυρίως όμως επειδή το υπόλοιπο του απογεύματος αποδείχτηκε τόσο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

25

φρενήρες. Στις επόμενες τρεις ώρες, ούτε η γαλήνη ούτε η μαγεία θα ξανάκαναν την εμφάνισή τους. Μεθοδικός όπως πάντα, ο Λούις είχε τοποθετήσει τα κλειδιά του καινούριου σπιτιού (α, ναι, ο Λούις Κριντ ήταν ένας τακτικός και μεθοδικός άντρας) σ' ένα μικρό κίτρινο φάκελο με τη χειρόγραφη ένδειξη «Οικία Λάντλοου - παραλαβή κλειδιών 29 Ιουνίου», και είχε βάλει το φάκελο στο μπροστινό ντουλαπάκι του Φέρλεϊν, αποθηκεύοντάς τον ειδικά για τούτο το ταξίδι. Δεν είχε καμία απολύτως αμφιβολία ότι το είχε κάνει. Μόνο που τώρα ο φάκελος δεν ήταν εκεί. Όσο ο Λούις έψαχνε για τα κλειδιά, με τον εκνευρισμό του (και μια κάποια ανησυχία επίσης) να μεγαλώνει, η Ρέιτσελ βόλεψε τον Γκέιτζ στην αγκαλιά της και ακολούθησε την Αϊλίν ως το μεγάλο δέντρο που υπήρχε στο λιβάδι. Ο Λούις κοίταζε για τρίτη φορά κάτω από τα καθίσματα όταν άκουσε την κόρη του να ουρλιάζει κι αμέσως μετά να βάζει τα κλάματα. «Λούις!» φώναξε η Ρέιτσελ. «Η Αϊλίν κόπηκε!» Η Αϊλίν είχε πέσει από την κούνια-σαμπρέλα που κρεμόταν απ' το δέντρο κι είχε χτυπήσει το γόνατο της σε μια μυτερή πέτρα. Το κόψιμο δεν ήταν σοβαρό, εκείνη όμως τσίριζε λες και της είχαν ακρωτηριάσει το πόδι, σκέφτηκε ο Λούις (λιγάκι ανάλγητα), ρίχνοντας μια ματιά στο σπίτι στην απέναντι μεριά του δρόμου, όπου ένα φως έκαιγε τώρα στο καθιστικό. «Έλα, Αϊλίν», είπε. «Φτάνει. Οι άνθρωποι εκεί πέρα θα νομίζουν ότι σε σκοτώνουμε». «Μα, με πονάαααει!» Δίνοντας αγώνα για να διατηρήσει την ψυχραιμία του, ο Λούις επέστρεψε σιωπηλός στο στέισον βάγκον. Τα κλειδιά είχαν εξαφανιστεί από το ντουλαπάκι, αλλά το βαλιτσάκι πρώτων βοηθειών ήταν ακόμα εκεί. Το πήρε και ξαναπήγε στο δέντρο. Με το που το είδε η Αϊλίν, άρχισε να στριγκλίζει ακόμα δυνατότερα. «Όχι! Όχι αυτό που τσούζει! Δε θέλω αυτό που τσούζει, μπαμπά! Όχιιιι!» «Ιώδιο είναι, Αϊλίν, και το ιώδιο δεν τσούζει...» «Μην κάνεις σαν μωρό, Αϊλίν», είπε η Ρέιτσελ. «Δεν είναι παρά...» «Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι...» «Σταμάτα, αλλιώς θα τσούξει ο πισινός σου», είπε ο Λούις.


26

STEPHEN KING

«Είναι κουρασμένη, Λου», είπε σιγανά η Ρέιτσελ. «Σ' εμένα μιλάς για κούραση; Έλα, κράτησέ της το πόδι». Η Ρέιτσελ άφησε τον Γκέιτζ κάτω και κράτησε το πόδι της Αϊλίν, το οποίο ο Λούις έβαψε με ιώδιο, αδιαφορώντας για τις ολοένα και πιο υστερικές κραυγές της κόρης του. «Κάποιος βγήκε στη βεράντα εκείνου του σπιτιού απέναντι», είπε η Ρέιτσελ, σηκώνοντας ξανά στην αγκαλιά της τον Γκέιτζ, που είχε αρχίσει να απομακρύνεται μπουσουλώντας. «Υπέροχα», μουρμούρισε ο Λούις. «Λου, είναι...» «Κουρασμένη, ξέρω». Ο Λούις βίδωσε το καπάκι στο μπουκάλι με το ιώδιο και κοίταξε σκυθρωπά την κόρη του. «Έτοιμη. Και δεν πόνεσε καθόλου. Όρθια, Έλι». «Πόνεσε και παραπόνεσε! Ακόμα πονάαα...» Το χέρι του τον έτρωγε να την μπατσίσει, ο Λούις όμως προτίμησε να το σφίξει γύρω απ' το πόδι του. «Βρήκες τα κλειδιά;» ρώτησε η Ρέιτσελ. «Όχι ακόμα», της απάντησε, κι έκλεισε με μια απότομη κίνηση το βαλιτσάκι των πρώτων βοηθειών καθώς σηκωνόταν πάνω. «Θα...» Ο Λούις δεν είχε προλάβει να σηκωθεί καλά καλά, όταν ο Γκέιτζ άρχισε να ουρλιάζει. Όχι να γκρινιάζει, ούτε να κλαίει, αλλά να ουρλιάζει πραγματικά, σπαρταρώντας στην αγκαλιά της Ρέιτσελ. «Τι έπαθε;» φώναξε η Ρέιτσελ, σπρώχνοντας σχεδόν χωρίς να κοιτάζει το μωρό στα χέρια του Λούις. Ήταν, υπέθετε ο Λούις, ένα από τα πλεονεκτήματα του να είσαι παντρεμένη με γιατρό -μπορούσες να πασάρεις το παιδί στον άντρα σου κάθε φορά που έκανε λες και επρόκειτο να πεθάνει. Ο Λούις εξέτασε τον Γκέιτζ και είδε ένα επιθετικό άσπρο καρούμπαλο να φουσκώνει στο πλαϊνό του λαιμού του. Και υπήρχε επίσης κάτι ζωντανό στην τιράντα της φόρμας του, κάτι χνουδωτό, που κουνιόταν αδύναμα. Η Αϊλίν, που είχε ησυχάσει μετά την τραυματική εμπειρία της με το ιώδιο, άρχισε να ουρλιάζει ξανά: «Μέλισσα! Μέλισσα! Μέλισσααααα!» Η μικρή τινάχτηκε έντρομη προς τα πίσω, περδικλώθηκε στην ίδια αιχμηρή πέτρα πάνω στην οποία είχε ήδη χτυπήσει, έπεσε με δύναμη στον πισινό της, κι άρχισε πάλι να κλαίει, αυτή τη φορά από πόνο ανάμεικτο με έκπληξη και φόβο.


27

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

Θα τρελαθώ, σκέφτηκε απαυδισμένος ο Λούις. Θα λαλήσω! «Κάνε κάτι, Λούις! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι;» «Πρέπει να βγάλεις το κεντρί», είπε πίσω τους μια αργόσυρτη φωνή. «Αυτό είναι το γιατρικό. Να βγάλεις το κεντρί και να βάλεις λίγη σόδα του φαγητού στην πληγή. Το καρούμπαλο θα ξεφουσκώσει». Η προφορά της φωνής ήταν τόσο βαριά, τόσο χαρακτηριστική της περιοχής, που για μια στιγμή το κουρασμένο, μπερδεμένο μυαλό του Λούις αρνήθηκε να μεταφράσει τη γεμάτη αποκοπές, συντμήσεις και τραβηγμένα φωνήεντα διάλεκτο. Ο Λούις γύρισε και είδε έναν ηλικιωμένο άντρα γύρω στα εβδομήντα -ακμαία και υγιή εβδομήντα- να στέκει λίγα μέτρα πιο πέρα, πάνω στην πρασιά. Ο άγνωστος φορούσε φόρμα με τιράντες κι από μέσα ένα γαλάζιο τζιν πουκάμισο, το ανοιχτό πάνω κουμπί του οποίου άφηνε στην κοινή θέα τον γεμάτο δίπλες χαλάρωσης, ρυτιδιασμένο λαιμό του. Το πρόσωπο του ήταν ηλιοκαμένο. Ο άντρας έσβησε το άφιλτρο τσιγάρο που κάπνιζε ανάμεσα στον αντίχειρα και στο δείκτη του, έβαλε τη γόπα στην τσέπη του κι ύστερα άπλωσε τα χέρια του μπροστά και χαμογέλασε. Το στραβό χαμόγελο του άρεσε αμέσως στον Λούις -κάτι σπάνιο, αφού ο Λούις Κριντ δεν ήταν από τους ανθρώπους που εμπιστεύονται τους άλλους με την πρώτη ματιά. «Όχι πως θέλω να σου μάθω τη δουλειά σου, γιατρέ», του είπε ο ηλικιωμένος, κι έτσι ο Λούις γνώρισε τον Τζάντσον Κράνταλ, τον άντρα που θα έπρεπε να είναι πατέρας του.

3 Είχε παρακολουθήσει την άφιξή τους από απέναντι, από την μπροστινή βεράντα του σπιτιού του, και είχε αποφασίσει να διασχίσει το δρόμο για να τους ρωτήσει αν χρειάζονταν τη βοήθειά του όταν τους είδε να «ζορίζονται κομμάτι», όπως το έθεσε. Ο Κράνταλ πλησίασε τον Γκέιτζ, που εξακολουθούσε να κλαίει στην αγκαλιά του Λούις, κοίταξε το πρήξιμο στο λαιμό του κι άπλωσε το γεροδεμένο, ροζιασμένο χέρι του. Η Ρέιτσελ άνοιξε το στόμα της να διαμαρτυρηθεί -το χέρι του γέρου τής φαινόταν πο-


28

STEPHEN KING

λύ αδέξιο και σχεδόν τόσο μεγάλο όσο και το κεφάλι του μωρού της-, πριν όμως προλάβει να πει οτιδήποτε, τα δάχτυλα του ηλικιωμένου άντρα είχαν πραγματοποιήσει τη μία και μοναδική αποφασιστική κίνησή τους, εύστοχη και επιδέξια όσο και αυτή ενός επαγγελματία μάγου που ισορροπεί τραπουλόχαρτα ανάμεσα στους κόμπους των δαχτύλων του ή εξαφανίζει νομίσματα στην ταχυδακτυλουργική σφαίρα της αφάνειας. Το κεντρί είχε βρεθεί στην παλάμη του. «Βαρβάτο, ε;» σχολίασε ο Κράνταλ κοιτάζοντάς το. «Όχι βέβαια πως θα 'παίρνε και το πρώτο βραβείο, αλλά μια τιμητική διάκριση θα την τσιμπούσε», πρόσθεσε, κάνοντας τον Λούις να σκάσει στα γέλια. Ο Κράνταλ τον κοίταξε χαμογελώντας μ' εκείνο το λοξό χαμόγελο του. «Άιγια*, πολύ κωλοπετσωμένη, ε;» «Τι είπε ο κύριος, μανούλα;» ρώτησε απορημένη η Αϊλίν, και η Ρέιτσελ ξέσπασε κι εκείνη σε γέλια. Βέβαια, η έκφραση δεν ήταν και η πιο ευγενική που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, με κάποιον τρόπο όμως δεν ενοχλούσε. Ο Κράνταλ έβγαλε ένα πακέτο Τσέστερφιλντ Κινγκς, έχωσε ένα στη γωνία των λεπτών σαν ραφή χειλιών του, τους κοίταξε να γελάνε κουνώντας ευχαριστημένος το κεφάλι -ακόμα κι ο Γκέιτζ κακάριζε τώρα, παρά το πρήξιμο από το τσίμπημα της μέλισσας- και άναψε ένα σπίρτο στο νύχι του αντίχειρά του. Οι παλιοί έχουν τα κόλπα τους, σκέφτηκε ο Λούις. Μικρά, αλλά μερικά απ' αυτά καλά. Χαμογελώντας ακόμα, ο Λούις έτεινε προς τον άντρα το χέρι που δε στήριζε τον πισινό του Γκέιτζ -τον αναμφίβολα βρεγμένο πισινό του Γκέιτζ. «Χαίρω πολύ για τη γνωριμία, κύριε...» «Τζαντ Κράνταλ», είπε ο άντρας, σφίγγοντας το απλωμένο χέρι. «Κι εσύ είσαι μάλλον ο γιατρός». «Ναι. Λούις Κριντ. Τη γυναίκα μου τη λένε Ρέιτσελ, την κόρη μου Αϊλίν, Έλι, και τον μικρό με το τσίμπημα της μέλισσας Γκέιτζ». «Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω, όλους σας». «Το γέλιο μου... το γέλιο μας, θέλω να πω... ήταν μάλλον νευ* Χαρακτηριστική κατάφαση της διαλέκτου του Μέιν, «σήμα κατατεθέν» της Πολιτείας. Όπως υπερηφανεύονται οι ντόπιοι, το ayuh είναι αδύνατον να προφερθεί σωστά από οποιονδήποτε μη γηγενή. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

29

ρικό», δικαιολογήθηκε ο Λούις. «Ε... τώρα, ξέρετε... είμαστε λιγάκι κουρασμένοι». Αυτό το τελευταίο -ή, μάλλον, το γεγονός ότι αποτελούσε τον απόλυτο ευφημισμό- τον έκανε να βάλει ξανά τα γέλια. Ένιωθε εντελώς εξαντλημένος. Ο Κράνταλ κατένευσε. «Φυσικά και είστε», είπε, αρθρώνοντας τρεις λέξεις οι οποίες, εξαιτίας της δραστικής αποκοπής των φωνηέντων, ακούστηκαν σαν μία. Ο ηλικιωμένος άντρας έριξε μια ματιά στη Ρέιτσελ. «Γιατί δεν παίρνεις τα παιδιά, κυρία Κριντ, να έρθεις απ' το σπίτι; Να βάλουμε λίγη σόδα σ' ένα πανί να πάρει απ' τον μικρό το κάψιμο; Η γυναίκα μου θα χαρεί πολύ να σας γνωρίσει. Δε βγαίνει συχνά τώρα τελευταία. Εδώ και δυο τρία χρόνια, η αρθρίτιδα της έχει κάνει τη ζωή δύσκολη». Η Ρέιτσελ έριξε μια ματιά στον Λούις, ο οποίος κατένευσε. «Ευχαριστούμε, κύριε Κράνταλ». «Α, Τζαντ, σκέτο Τζαντ», είπε εκείνος. Ξαφνικά, ακούστηκε ένα δυνατό κορνάρισμα, μια μηχανή που κατέβαζε στροφές, κι έπειτα το μεγάλο γαλάζιο φορτηγό της εταιρείας μεταφορών έστριψε κλυδωνιζόμενο και μπήκε στον ιδιωτικό δρόμο των Κριντ. «Ω Χριστέ μου, κι ακόμα δεν έχω βρει τα κλειδιά», είπε ο Λούις. «Δεν πειράζει», είπε ο Κράνταλ. «Έχω εγώ. Ο κύριος και η κυρία Κλίβλαντ -αυτοί που έμεναν εδώ πριν από σας- μου τα έδωσαν πριν από... δεκατέσσερα, μπορεί και δεκαπέντε χρόνια. Έμειναν πολύ καιρό εδώ. Η Τζόαν Κλίβλαντ ήταν η καλύτερη φίλη της γυναίκας μου. Πέθανε πριν από δύο χρόνια. Ο Μπιλ πήγε να μείνει σ' εκείνο το συγκρότημα για γέρους, στο Όρινγκτον. Πάω να σας τα φέρω. Έτσι κι αλλιώς, δικά σας είναι τώρα». «Είστε πολύ ευγενικός, κύριε Κράνταλ, ευχαριστούμε», είπε με ευγνωμοσύνη η Ρέιτσελ. «Δεν κάνει τίποτα», απάντησε εκείνος. «Χαρά μας να ξανάχουμε μικρά παιδιά κοντά μας». Η προφορά του, τόσο εξωτική στα μεσοδυτικά αυτιά τους όσο και μια ξένη γλώσσα, έκανε την τελευταία φράση του σχεδόν ακατάληπτη. «Μονάχα, κυρία Κριντ, να τα προσέχεις τα παιδιά στο δρόμο. Είναι άσχημος δρόμος για παιδιά και κατοικίδια. Περνάνε συνέχεια φορτηγά από δω, μεγάλα φορτηγά».


30

STEPHEN KING

Ακούστηκαν βαριές πόρτες να κλείνουν. Οι μεταφορείς είχαν βγει απ' το φορτηγό και τώρα έρχονταν προς το μέρος τους. «Τι είναι αυτό, μπαμπά;» ρώτησε η Έλι, που είχε απομακρυνθεί λιγάκι από κοντά τους. Ο Λούις, που κατευθυνόταν προς το μέρος των μεταφορέων, γύρισε να κοιτάξει. Από την άκρη του λιβαδιού, εκεί όπου η χλόη έδινε τη θέση της στα ψηλά αγριόχορτα, ξεκινούσε ένα τεχνητό μονοπάτι, με φάρδος γύρω στο ενάμισι μέτρο, καλά πατημένο και καθαρισμένο. Το δρομάκι ανηφόριζε φιδογυρίζοντας το λόφο, έστριβε μέσα από μια έκταση με χαμηλούς θάμνους και μια συστάδα από σημύδες κι ύστερα εξαφανιζόταν. «Σαν μονοπάτι μού φαίνεται», είπε ο Λούις. «Άιγια», είπε χαμογελώντας ο Κράνταλ. «Θα σου πω μια μέρα γι' αυτό, δεσποινίς μου. Θέλεις τώρα να έρθεις σπίτι να τακτοποιήσουμε τον αδερφούλη σου;» «Θέλω», είπε η Έλι, για να προσθέσει αμέσως μετά, με μια μικρή ελπίδα να φωλιάζει στη φωνή της: «Τσούζει η σόδα;»

4 Ο Κράνταλ έφερε τα κλειδιά, μέχρι να το κάνει, όμως, ο Λούις είχε βρει τα δικά του. Υπήρχε ένα κενό στο πάνω μέρος του ντουλαπιού του αυτοκινήτου, και το κίτρινο φακελάκι είχε γλιστρήσει εκεί μέσα κι είχε πέσει από πίσω. Ο Λούις το ψάρεψε κι άνοιξε στους μεταφορείς. Ο Κράνταλ του έδωσε τα δεύτερα κλειδιά. Ήταν περασμένα σ' ένα παλιό, γανιασμένο μπρελόκ. Ο Λούις ευχαρίστησε τον ηλικιωμένο άντρα κι έριξε αφηρημένα τα κλειδιά στην τσέπη του, παρακολουθώντας τους μεταφορείς να βάζουν στο σπίτι κούτες και συρταριέρες, τραπέζια, καρέκλες και γραφεία, κι όλα τα άλλα πράγματα που είχαν αποκτήσει με τη Ρέιτσελ στα δέκα χρόνια του γάμου τους. Το ανοίκειο περιβάλλον στο οποίον είχαν άξαφνα βρεθεί όλα αυτά τα αντικείμενα μείωνε με κάποιον τρόπο τη σπουδαιότητά τους. Τίποτα παραπάνω από πράγματα χωμένα σε κουτιά, σκέφτηκε ο Λούις, και αίφνης ένιωσε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

31

θλιμμένος και βαρύς, συναίσθημα το οποίο έσπευσε να αποδώσει σ' αυτό που ο περισσότερος κόσμος αποκαλούσε νοσταλγία. «Ξεριζωμένος και ξαναφυτεμένος», είπε ξαφνικά ο Κράνταλ δίπλα του, κάνοντας τον Λούις να τιναχτεί λιγάκι. «Σαν να το έχεις περάσει ακούγεται», είπε. «Όχι, δεν το έχω περάσει». Ο Κράνταλ άναψε τσιγάρο. Το σπίρτο άναψε μ' έναν ξερό κρότο κι η φλόγα φούντωσε για μια στιγμή μέσα στις πρώτες σκιές του δειλινού. «Το σπίτι που βλέπεις απέναντι το έχτισε ο πατέρας μου. Εδώ έφερε τη γυναίκα του κι εδώ την άφησε έγκυο, κι εκείνο το παιδί που γεννήθηκε ήμουν εγώ-ακριβώς το 1900». «Γεγονός που σε κάνει...» «Ογδόντα τριών», είπε ο Κράνταλ, και, για κάποιο λόγο, ο Λούις αισθάνθηκε ανακουφισμένος που δεν είχε προσθέσει εκείνο το τόσο συνηθισμένο και εξαιρετικά απωθητικό «Μαΐων». «Φαίνεσαι πολύ μικρότερος». Ο Κράνταλ ανασήκωσε τους ώμους. «Τέλος πάντων, έμενα από πάντα εδώ. Στο Μεγάλο Πόλεμο, κατατάχτηκα στο στρατό, το κοντύτερο όμως που κατάφερα να φτάσω στην Ευρώπη ήταν το Μπεϊόν του Νιου Τζέρσι. Παλιότοπος. Ακόμα και το 1917, παλιότοπος ήταν. Καθόλου δε με πείραξε που γύρισα εδώ. Παντρεύτηκα τη Νόρμα μου, έκανα το μερτικό μου στους σιδηροδρόμους, κι ακόμα εδώ είμαστε. Αλλά έχουν δει πολλά τα μάτια μου στο Λάντλοου. Πολλά». Οι μεταφορείς σταμάτησαν δίπλα στην είσοδο του γκαράζ, κρατώντας τη βάση του μεγάλου διπλού κρεβατιού που ο Λούις μοιραζόταν με τη Ρέιτσελ. «Πού να το πάμε αυτό, κύριε Κριντ;» «Πάνω. Μισό λεπτό, θα σας δείξω». Ο Λούις ξεκίνησε να πάει κοντά τους, μετά όμως κοντοστάθηκε για μια στιγμή και γύρισε να κοιτάξει τον Κράνταλ. «Πήγαινε εσύ να βοηθήσεις», του είπε ο Κράνταλ χαμογελώντας, «κι εγώ πάω να δω τι κάνει η φαμελιά σου. Να φύγω απ' τα πόδια σου. Και θα σου τους στείλω μετά. Η μετακόμιση, όμως, φέρνει δίψα. Τα βραδάκια, συνήθως κατά τις εννιά, βγαίνω στη βεράντα μου και πίνω τις μπιρίτσες μου. Όταν ο καιρός είναι ζεστός, μ' αρέσει να βλέπω τη νύχτα να πέφτει. Καμιά φορά μου κάνει κι η Νόρμα παρέα. Αμα σου κάνει κέφι, έλα κι εσύ». «Ναι, εντάξει, μπορεί», είπε ο Λούις, μη έχοντας καμία απολύ-


32

STEPHEN KING

τως πρόθεση να το κάνει. Η επόμενη πρόσκληση στη βεράντα ήταν βέβαιο ότι θα περιλάμβανε μία ανεπίσημη (και δωρεάν) εξέταση της αρθρίτιδας της Νόρμα. Του άρεσε ο Κράνταλ, του άρεσε το στραβό χαμόγελό του, του άρεσε ο απροσχεδίαστος τρόπος με τον οποίο μιλούσε, του άρεσε και η γιάνκικη προφορά του, που δεν ήταν καθόλου αιχμηρή, αλλά στρογγυλεμένη και απαλή, σχεδόν αργόσυρτη. Καλός άνθρωπος, σκέφτηκε ο Λούις, αλλά, όπως όλοι οι γιατροί, έτσι κι αυτός δεν αργούσε να γίνει καχύποπτος με τους άλλους. Δυστυχώς, έτσι είχαν τα πράγματα. Αργά ή γρήγορα, ακόμα κι οι καλύτεροι σου φίλοι έριχναν τις μάσκες και σου ζητούσαν ιατρικές συμβουλές. Και με τους ηλικιωμένους αυτό το πράγμα δεν είχε τελειωμό. «Μη με ψάξεις, όμως, ούτε να μείνεις ξύπνιος για να με περιμένεις -η σημερινή μέρα ήταν σκέτη κόλαση». «Απλώς το λέω για να ξέρεις ότι δε χρειάζεσαι επίσημη πρόσκληση», είπε ο Κράνταλ, και κάτι στο στραβό χαμόγελό του έκανε τον Λούις να καταλάβει ότι ο γείτονάς του ήξερε ακριβώς τι σκεφτόταν. Πριν επιστρέψει στους μεταφορείς, ο Λούις έμεινε για μια στιγμή να παρακολουθεί τον ηλικιωμένο άντρα. Ο Κράνταλ βάδιζε σταθερά και με άνεση, σαν εξηντάρης κι όχι σαν ογδοντάρης. Κοιτάζοντάς τον, ο Λούις ένιωσε μέσα του εκείνο το πρώτο, ανεπαίσθητο σκίρτημα συμπάθειας.

5 Στις εννιά, οι μεταφορείς είχαν φύγει. Η Έλι και ο Γκέιτζ, εξουθενωμένοι κι οι δυο, κοιμούνταν στα καινούρια δωμάτιά τους -ο Γκέιτζ στην κούνια του, η Έλι σ' ένα στρώμα στο πάτωμα, περικυκλωμένη από ψηλές στοίβες χαρτόκουτα γεμάτα από τους θησαυρούς της: τα δισεκατομμύρια κραγιόνια της, άλλα ολόκληρα, άλλα μισά κι άλλα άξυστα εδώ και μήνες, τις αφίσες της με τους ήρωες της Σέσαμι Στρητ, τα μπλοκ ζωγραφικής της, τα ρούχα της, και Κύριος οίδε τι άλλο. Και, βέβαια, ο Τσορτς ήταν μαζί της, βυθισμένος κι αυτός στον ύπνο, δραστηριότητα την οποία συνόδευε μ' ένα λαρυγγικό, συνεχόμενο γρύλισμα, ίδιο τρίξιμο σκουριασμέ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

33

νης πόρτας. Κατά τα φαινόμενα, αυτό το ιδιόμορφο γρύλισμα ήταν ό,τι κοντινότερο σε γουργουρητό μπορούσε να παραγάγει ο μεγαλόσωμος κεραμιδόγατος. Νωρίτερα, κρατώντας τον Γκέιτζ αγκαλιά, η Ρέιτσελ τριγύριζε αδιάκοπα στο σπίτι, προσπαθώντας να μαντέψει τα σημεία όπου ο Λούις είχε πει στους μεταφορείς ν' αφήσουν τα πράγματα, βάζοντάς τους να τα ξανατακτοποιήσουν, να τα ξαναμεταφέρουν, να τα ξαναστοιβάξουν. Αντίθετα με τα κλειδιά του σπιτιού, ο Λούις δεν είχε χάσει την επιταγή τους- αυτή εξακολουθούσε να βρίσκεται στην τσέπη του πουκαμίσου του, μαζί με τα πέντε δεκαδόλαρα που είχε φυλάξει για το φιλοδώρημά τους. Όταν εντέλει το φορτηγό άδειασε, τους έδωσε την επιταγή και τα μετρητά, δέχτηκε τις ευχαριστίες τους μ' ένα νεύμα, υπέγραψε την απόδειξη και στάθηκε στην μπροστινή βεράντα κοιτάζοντάς τους να επιστρέφουν στο μεγάλο φορτηγό τους. Υπέθεσε ότι θα σταματούσαν στο Μπάνγκορ και θα ξέπλεναν τον ιδρώτα της μέρας με μερικές μπίρες. Οι μπίρες δεν ήταν άσχημη ιδέα -μια ιδέα που έκανε το μυαλό του να τρέξει ξανά στον Κράνταλ. Κάθισαν με τη Ρέιτσελ στο τραπέζι της κουζίνας, κι ο Λούις πρόσεξε τους κατάμαυρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια της. «Εσύ, κυρία μου», της είπε, «γρήγορα για ύπνο». «Ιατρικές οδηγίες;» τον ρώτησε, χαμογελώντας λιγάκι. «Πες το κι έτσι». «Εντάξει», είπε η Ρέιτσελ καθώς σηκωνόταν. «Τα 'χω παίξει. Και είμαι σίγουρη ότι ο Γκέιτζ θα ξυπνήσει τη νύχτα. Θα 'ρθεις;» Ο Λούις δίστασε. «Δε νομίζω -όχι ακόμα. Ο παππούς απέναντι, αυτός στην άλλη μεριά του δρόμου...» «Γ' δρόμ'. Στην επαρχία, οι δρόμοι δεν έχουν φωνήεντα στο τέλος -ειδικά αν είσαι ο Τζάντσον Κράνταλ». «Εντάξει, στην άλλη μεριά τ' δρόμ'. Με κάλεσε να πιούμε μια μπίρα. Και νομίζω ότι θα αποδεχτώ την πρόσκληση. Είμαι κουρασμένος, αλλά και πολύ τσιτωμένος για να μπορέσω να κοιμηθώ αμέσως». Η Ρέιτσελ χαμογέλασε. «Θα καταλήξεις ν' ακούς τη Νόρμα Κράνταλ να σου λέει πού πονάει και σε τι είδους στρώμα κοιμάται». Ο Λούις γέλασε καθώς σκεφτόταν πόσο αστεία -αστεία και τρομακτική- ήταν η ικανότητα των γυναικών να διαβάζουν τις σκέψεις των συζύγων τους έπειτα από μερικά χρόνια γάμου.


34

STEPHEN K I N G

«Μας βοήθησε όταν τον χρειαστήκαμε», είπε. «Δε θα με βλάψει να του κάνω μια χάρη». «Περάσαμε στον αντιπραγματισμό;» Ο Λούις ανασήκωσε τους ώμους, αβέβαιος για το αν ήθελε να της πει -και με ποιο τρόπο- ότι είχε συμπαθήσει αμέσως τον Κράνταλ. «Πώς είναι η γυναίκα του;» «Πολύ γλυκιά», απάντησε η Ρέιτσελ. «Ο Γκέιτζ κάθισε αδιαμαρτύρητα στην αγκαλιά της. Ξαφνιάστηκα, γιατί είχε κουραστεί πολύ σήμερα, και ξέρεις ότι, ακόμα και στα καλύτερά του, δυσκολεύεται να συμπαθήσει αμέσως ανθρώπους που βλέπει πρώτη φορά. Α, και άφησε και την Έλι να παίξει με μια κούκλα που είχε στο σαλόνι της». «Πόσο προχωρημένη θα 'λεγες ότι είναι η αρθρίτιδά της;» «Πολύ». «Σε αναπηρική πολυθρόνα είναι;» «Όχι... αλλά περπατάει πολύ αργά, και τα δάχτυλά της...» Η Ρέιτσελ σήκωσε το χέρι και κύρτωσε τα δικά της, λεπτά δάχτυλα για να του δείξει. Ο Λούις κατένευσε. «Πάντως, κοίτα να μην αργήσεις, Λου. Τα ξένα σπίτια μού φέρνουν ανατριχίλες». «Δε θα είναι ξένο για πολύ», είπε ο Λούις, και τη φίλησε.

6 Αργότερα, ο Λούις ξαναγύρισε στο καινούριο του σπίτι νιώθοντας λίγος. Κανείς δεν του είχε ζητήσει να εξετάσει τη Νόρμα Κράνταλ· την ώρα που διέσχισε το δρόμο (γ' δρόμ', υπενθύμισε χαμογελώντας στον εαυτό του), η ηλικιωμένη γυναίκα είχε ήδη πέσει για ύπνο. Η σιλουέτα του Τζαντ διαγραφόταν ακαθόριστα πίσω από την πόρτα με τη σήτα που οδηγούσε στην κλεισμένη με τζαμαρία βεράντα. Η κουνιστή πολυθρόνα του ηλικιωμένου άντρα έτριζε πάνω στο πολυκαιρισμένο πλαστικό δάπεδο, παράγοντας έναν ήχο παράδοξα καθησυχαστικό. Ο Λούις χτύπησε στο αλουμινένιο πλαίσιο της σήτας κι η πόρτα κροτάλισε φιλικά. Στο καλοκαιρινό σκοτάδι, η καύτρα του τσιγάρου του Κράνταλ έλαμπε σαν μεγάλη, καλοκάγαθη πυγολαμπίδα. Από ένα τρανζιστοράκι, με χαμηλωμέ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

35

νη ένταση, ακουγόταν η αναμετάδοση του αγώνα των Ρεντ Σοξ -όλ' αυτά μαζί έδωσαν στον Λούις την άκρως παράδοξη αίσθηση της επιστροφής στην εστία. «Γιατρέ», είπε ο Κράνταλ. «Καλά το σκέφτηκα ότι θα 'σουν εσύ». «Ελπίζω να το εννοούσες για κείνη την μπίρα», είπε ο Λούις μπαίνοντας μέσα. «Α, για την μπίρα δε λέω ποτέ ψέματα», είπε ο Κράνταλ. «Αν θες να κάνεις εχθρούς, πες ψέματα για την μπίρα. Κάτσε, γιατρέ. Θα βάλω κάνα δυο στον πάγο, μήπως και χρειαστούμε ρεζέρβα». Η βεράντα ήταν μακρόστενη, επιπλωμένη με ψάθινες πολυθρόνες και καναπέδες. Ο Λούις κάθισε σε έναν απ' αυτούς κι αμέσως βυθίστηκε αναπαυτικά στα μαξιλάρια του, εντυπωσιασμένος από το πόσο άνετα ήταν. Στ' αριστερά του, στο πάτωμα, ήταν ακουμπισμένος ένας τσίγκινος κουβάς γεμάτος παγάκια, με μερικά κουτάκια μπίρα Μπλακ Λέιμπελ μπηγμένα μέσα. Άπλωσε το χέρι και πήρε μία. «Ευχαριστώ», είπε σηκώνοντας προς το μέρος του Τζαντ το κουτάκι της μπίρας, το οποίο έσπευσε αμέσως μετά να ανοίξει. Οι πρώτες δύο γουλιές έπεσαν στο λαρύγγι του σαν ευλογία. «Δική μου η ευχαρίστηση», είπε ο Κράνταλ. «Εύχομαι, γιατρέ, να τα περάσεις καλά εδώ». «Αμήν», είπε ο Λούις. «Α! Αν θες κράκερ ή τίποτα τέτοιο, να σου φέρω. Έχω κι ένα κομμάτι ποντικότυρο στο ψυγείο, καλά ωριμασμένο». «Ένα κομμάτι π;» «Ποντικότυρο». Η θυμηδία στη φωνή του Κράνταλ ήταν ανεπαίσθητη, αλλά υπαρκτή*. «Ευχαριστώ, αλλά η μπίρα είναι υπεραρκετή». «Ωραία, λοιπόν. Ας την αφήσουμε να κάνει τη δουλειά της». Ο Κράνταλ ρεύτηκε ικανοποιημένος. «Η γυναίκα σου πήγε για ύπνο;» ρώτησε ο Λούις, διερωτώμενος γιατί έβαζε τα χέρια του κι έβγαζε τα μάτια του. «Άιγια. Μερικές φορές μένει ξύπνια. Άλλες όχι». «Τήν ταλαιπωρεί η αρθρίτιδά της, ε;» * Rat cheese: αμερικανισμός που σημαίνει το φτηνό τυρί, θεωρητικά κατάλληλο μόνο για φάκες ποντικών. (Σ.τ.Μ.)


36

STEPHEN KING

«Έχεις δει εσύ κανέναν αρθριτικό που να μην τον ταλαιπωρεί η αρθρίτιδά του;» ρώτησε ο Κράνταλ. Ο Λούις κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Φαντάζομαι ότι στην περίπτωση της Νόρμα είναι υποφερτή», είπε ο Τζαντ. «Δεν παραπονιέται πολύ. Είναι καλή γριούλα η Νόρμα μου». Η φωνή του είχε το ειδικό βάρος της μεγάλης, απλής αγάπης. Έξω, στον Αυτοκινητόδρομο 15, ακούστηκε το μονότονο βογκητό ενός βυτιοφόρου που πλησίαζε. Τόσο μεγάλο ήταν το φορτηγό, που ο Λούις είδε το σπίτι του να χάνεται για λίγα δευτερόλεπτα από το οπτικό του πεδίο. Γραμμένη στο πλαϊνό του συρόμενου, μόλις ορατή στο τελευταίο φως της μέρας, ήταν η λέξη ΟΡΙΝΚΟ. «Μιλάμε για πολύ μεγάλο φορτηγό», σχολίασε ο Λούις. «Η Ορίνκο είναι κοντά στο Όρινγκτον», είπε ο Κράνταλ. «Εργοστάσιο χημικών λιπασμάτων. Ότι πάνε κι έρχονται τα φορτηγά του, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και τα βυτιοφόρα καυσίμων και τα βυτιοφόρα λυμάτων και όσοι πάνε να δουλέψουν στο Μπάνγκορ ή το Μπρούερ και γυρίζουν το βράδυ σπίτια τους». Ο Τζαντ κούνησε αργά το κεφάλι. «Αυτό είναι το μόνο πράγμα που δε μ' αρέσει πια στο Λάντλοου. Αυτός ο αναθεματισμένος ο δρόμος. Δεν ησυχάζει ποτέ. Αμάξια, φορτηγά, πράματα -πηγαινοέρχονται μέρα νύχτα. Μερικές φορές ξυπνάνε τη Νόρμα. Να τα πάρει ο διάβολος, μερικές φορές ξυπνάνε κι εμένα που κοιμάμαι πιο ξερός κι από κούτσουρο». Ο Λούις, ο οποίος, μετά από το ασταμάτητο βουητό του Σικάγου, έβρισκε τούτο το παράξενο κομμάτι του Μέιν σχεδόν ανατριχιαστικά ήσυχο, περιορίστηκε να κατανεύσει. «Να μου το θυμηθείς, δε θ' αργήσει η μέρα που οι Άραβες και τα πετρέλαιά τους θα μας καθίσουν στο σβέρκο», είπε ο Τζαντ. «Μπορεί και να 'χεις δίκιο». Ο Λούις έγειρε το κουτί της μπίρας στο στόμα του, για να συνειδητοποιήσει έκπληκτος ότι ήταν άδειο. Ο Κράνταλ γέλασε. «Πιάσε άλλη μία να στανιάρεις, γιατρέ». Για μια στιγμή ο Λούις δίστασε. «Εντάξει», είπε μετά, «αλλά μόνο μία. Είναι ώρα να πηγαίνω σιγά σιγά». «Σίγουρα. Μεγάλος μπελάς η μετακόμιση, ε;» «Είναι», συμφώνησε ο Λούις, κι ύστερα οι δυο άντρες έμειναν για λίγο αμίλητοι. Η σιωπή ανάμεσά τους ήταν άνετη, σαν να γνωρίζονταν από καιρό, και δημιουργούσε μια αίσθηση οικειότη-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

37

τας για την οποία ο Λούις είχε διαβάσει σε μυθιστορήματα, δεν είχε όμως βιώσει ποτέ. Ποτέ μέχρι τώρα. Ξαφνικά, ένιωσε βαθιά ντροπή για τα αυθαίρετα και βιαστικά συμπεράσματά του περί ιατρικών συμβουλών. Στο δρόμο, μια νταλίκα πέρασε βρυχώμενη, με τα φώτα πορείας της να λαμπυρίζουν σαν αστερομανίταρα. «Α, ναι, ύπουλος, πολύ ύπουλος τούτος ο δρόμος», επανέλαβε όλο περίσκεψη ο Κράνταλ, σχεδόν σαν να μονολογούσε, για να στραφεί μετά στον Λούις. Στα λεπτά χείλη του είχε σχηματιστεί ένα παράξενο, αχνό χαμόγελο. Έχωσε ένα Τσέστερφιλντ στη μια γωνιά του χαμόγελου κι άναψε ένα σπίρτο με το νύχι του αντίχειρά του. «Θυμάσαι εκείνο εκεί το μονοπάτι, αυτό που τράβηξε την προσοχή της κόρης σου;» Για μια στιγμή, ο Λούις δεν μπορούσε να θυμηθεί. Ένα εκατομμύριο πράγματα είχαν τραβήξει την προσοχή της Έλι σήμερα, και είχε ρωτήσει για όλα πριν τελικά καταρρεύσει απ' την κούραση και πέσει για ύπνο. Μετά, όμως, το θυμήθηκε· αυτό το φαρδύ, καλά καθαρισμένο μονοπάτι που ανέβαινε φιδογυρίζοντας το λόφο, μέσ' απ' τά δέντρα. «Ναι, θυμάμαι. Υποσχέθηκες να της πεις μια μέρα γι' αυτό». «Το υποσχέθηκα και θα το κάνω», είπε ο Κράνταλ. «Αυτό το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στο δάσος για σχεδόν δυόμισι χιλιόμετρα. Τα παιδιά της περιοχής, αυτά που μένουν γύρω από τον Αυτοκινητόδρομο 15 και τη Μιντλ Ντράιβ, το κρατάνε καθαρό και ξεβοτανισμένο γιατί το χρησιμοποιούν. Τα παιδιά πηγαινοέρχονται... τα παλιά τα χρόνια, εμείς δεν είχαμε τόσα πήγαιν' έλα. Τότε διάλεγες ένα μέρος, κι εκεί έμενες. Τώρα όμως φαίνεται ότι οι τόποι μαθαίνονται, κι έτσι, με το που μπαίνει η άνοιξη, βλέπεις ένα τσούρμο μικρά στο μονοπάτι να κουρεύουν και να ξεβοτανίζουν. Τα παιδιά κρατάνε το μονοπάτι καθαρό όλο το καλοκαίρι. Ξέρουν τι υπάρχει εκεί πάνω. Δεν το ξέρουν όλοι οι μεγάλοι -πολλοί το ξέρουν, φυσικά, αλλά όχι όλοι, ούτε με σφαίρες-, όλα τα παιδιά όμως ξέρουν ότι είναι εκεί. Πάω και στοίχημα γι' αυτό». «Ότι είναι εκεί... τι πράγμα;» «Το Νεκροταφείο Ζώων», είπε ο Κράνταλ. «Το Νεκροταφείο Ζώων;» επανέλαβε απορημένος ο Λούις. «Δεν είναι τόσο παράξενο όσο μπορεί ν' ακούγεται», είπε ο Κράνταλ, τραβώντας μια ρουφηξιά από το τσιγάρο του και κου-


38

STEPHEN KING

νώντας την πολυθρόνα του. «Ο δρόμος φταίει. Τρώει πολλά ζώα αυτός ο δρόμος, πολλά. Σκυλιά και γάτες κυρίως, αλλά όχι μόνο. Ένα απ' αυτά τα μεγάλα φορτηγά της Ορίνκο πάτησε το ρακούν που είχαν για κατοικίδιο τα παιδιά των Ράιντερ. Ήταν το... Χριστέ μου, το '73 ήταν, ίσως και παλιότερα. Τέλος πάντων, πριν γίνει παράνομο να έχεις στο σπίτι σου ρακούν ή ακόμα και εξημερωμένα κουνάβια». «Γιατί το έκαναν παράνομο;» «Για τη λύσσα», απάντησε ο Κράνταλ. «Κυκλοφορεί πολλή λύσσα στο Μέιν τώρα. Πριν από κάνα δυο χρόνια, κάτω, στα νότια της Πολιτείας, ένα μεγάλο Αγίου Βερνάρδου λύσσαξε και σκότωσε τέσσερις ανθρώπους. Έγινε χαμός. Το σκυλί δεν είχε κάνει εμβόλια. Αν αυτοί οι ανόητοι που το είχαν του είχαν κάνει τα εμβόλιά του, τίποτα δε θα είχε συμβεί. Τα ρακούν και τα κουνάβια, όμως, δεν πολυχαμπαριάζουν από εμβόλια -και δυο φορές το χρόνο να τα εμβολιάσεις, πάλι μπορεί να μην τα πιάσει. Αλλά εκείνο το ρακούν που είχαν τ' αγόρια των Ράιντερ ήταν αυτό που οι παλιοί ονόμαζαν "γλυκό ρακουνάκ'". Ερχόταν σεινάμενο κουνάμενο κοντά σου -Παναγίτσα μου, χοντρό που ήταν!- και σου 'γλείφε τη μούρη σαν σκυλί. Να φανταστείς ότι οι Ράιντερ είχαν πληρώσει έναν κτηνίατρο να το ψεκάσει και να του βγάλει τα νύχια. Μια περιουσία πρέπει να του 'σκασαν! »0 Ράιντερ δούλευε στην IBM, στο Μπάνγκορ. Έφυγαν οικογενειακώς για το Κολοράντο πριν από πέντε χρόνια... ή ίσως έξι. Φαντάσου ότι τ' αγόρια είχαν μεγαλώσει τόσο, που ετοιμάζονταν να πάρουν δίπλωμα οδήγησης. Αν τους κόστισε η ιστορία με το ρακούν; Φαντάζομαι πως ναι. Ο Μάτι Ράιντερ έκλαιγε για τόσο καιρό, που η μαμά του τρόμαξε και ήθελε να τον πάει στο γιατρό. Φαντάζομαι ότι τώρα πια θα το έχει ξεπεράσει, αλλά τα παιδιά δεν ξεχνάνε ποτέ. Όταν ένα καλό ζώο γίνεται λιώμα στην άσφαλτο, τα παιδιά δεν το ξεχνάνε ποτέ». Ο Λούις έφερε στο νου του την Έλι, όπως την είχε δει τελευταία φορά απόψε, να κοιμάται βαθιά, με τον Τσορτς να γουργουρίζει σκουριασμένα στα πόδια της. «Η κόρη μου έχει ένα γάτο», είπε. «Τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Τον φωνάζουμε Τσορτς». «Σκαρφαλώνουν όταν περπατάει;» «Πώς είπες;» Ο Λούις δεν είχε ιδέα για τι πράγμα μιλούσε. «Έχει ακόμα τα καρύδια του, ή τον έχετε τακτοποιήσει;»


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

39

«Όχι», είπε ο Λούις. «Δεν τον έχουμε τακτοποιήσει». Για την ακρίβεια, στο Σικάγο, είχε προκύψει θέμα μ' αυτό. Η Ρέιτσελ ήθελε να στειρώσει τον Τσορτς, και ήταν τόσο αποφασισμένη, που μέχρι και ραντεβού με τον κτηνίατρο είχε κλείσει. Ο Λούις το είχε ακυρώσει. Ακόμα και τώρα, δεν ήταν σίγουρος γιατί. Δεν ήταν κάτι τόσο απλό ή τόσο ανόητο όσο το να ταυτίζει υποσυνείδητα τον ανδρισμό του μ' αυτόν του κεραμιδόγατου της κόρης του· δεν ήταν καν η δυσφορία που του δημιουργούσε η ιδέα ότι ο Τσορτς θα έπρεπε να ευνουχιστεί ώστε η γειτόνισσά τους, μια χοντρή νοικοκυρά, να μη χρειάζεται να σφραγίζει προσεκτικά τα καπάκια των πλαστικών κάδων απορριμμάτων, καπάκια τα οποία ο Τσορτς συνήθιζε ν' ανοίγει με τις πατούσες του για να σκαλίσει μετά τα σκουπίδια. Βέβαια, και οι δύο αυτές παράμετροι είχαν παίξει το ρόλο τους στην απόφασή του, η οποία ωστόσο οφειλόταν κυρίως σε μια ακαθόριστη αλλά έντονη αίσθηση ότι η στείρωση θα κατέστρεφε κάτι που ο ίδιος εκτιμούσε στον Τσορτς -κάτι που θα έσβηνε διά παντός τη δεν-πάτε-όλοι-σας-να-πνιγείτε λάμψη από τα κιτρινοπράσινα, γατίσια μάτια του. Εντέλει, θέλοντας να κλείσει το θέμα, ο Λούις είχε επισημάνει στη Ρέιτσελ ότι σύντομα θα μετακόμιζαν στην εξοχή, και ότι εκεί δε θα υπήρχε πρόβλημα. Και να που τώρα ο Τζάντσον Κράνταλ του εφιστούσε την προσοχή σ' αυτό το κομμάτι της ζωής της υπαίθρου, το κομμάτι που είχε να κάνει με τον γεμάτο φορτηγά Αυτοκινητόδρομο 15· να που ο καινούριος φίλος του τον ρωτούσε αν ο γάτος ήταν ευνουχισμένος. Πάρε λίγη ειρωνεία να 'χεις, κύριε Κριντ -είναι καλή για το τσαγανό σου. «Στη θέση σου, θα τον ευνούχιζα», είπε ο Κράνταλ, συνθλίβοντας το τσιγάρο του ανάμεσα' στον αντίχειρα και στο δείκτη του. «Οι ευνουχισμένοι γάτοι δε βολτάρουν τόσο πολύ. Αν όμως περνάει συνέχεια το δρόμο, κάποτε η τύχη του θα τον εγκαταλείψει, και θα καταλήξει κι αυτός εκεί πάνω, παρέα με το ρακούν των νεαρών Ράιντερ και το κόκερ σπάνιελ του μικρού Τίμι Ντέσλερ και τον παπαγάλο της κυρίας Μπράντλι. Όχι βέβαια πως τον παπαγάλο τον πάτησε φορτηγό. Αυτός απλώς μια μέρα τα κακάρωσε». «Θα το λάβω υπόψη μου», είπε ο Λούις. «Και πολύ καλά θα κάνεις», είπε ο Κράνταλ και σηκώθηκε. «Πώς πάει η μπίρα σου; Τελικά, λέω να πάω να πάρω ένα κομμάτι από κείνο το ποντικότυρο».


40

STEPHEN KING

«Η μπίρα έγινε καπνός», είπε ο Λούις καθώς σηκωνόταν κι εκείνος, «κι εγώ θα πρέπει να κάνω το ίδιο. Μεγάλη μέρα αύριο». «Ξεκινάς στο πανεπιστήμιο;» Ο Λούις κατένευσε. «Η καινούρια χρονιά αρχίζει σε δυο βδομάδες, αλλά μέχρι να επιστρέψουν οι φοιτητές, εγώ θα πρέπει να έχω μάθει πού είμαι και τι κάνω. Έτσι δεν είναι;» «Ε, ναι, δεν είναι και το καλύτερο να είσαι γιατρός και να μην ξέρεις πού είναι τα φάρμακα». Ο Κράνταλ έτεινε το χέρι του και ο Λούις το έσφιξε στο δικό του, φροντίζοντας, όπως και την προηγούμενη φορά, να μην πιέσει υπερβολικά τα ευαίσθητα γέρικα κόκαλα. «Να περνάς τα βράδια να τα λέμε», είπε ο Τζαντ. «Θέλω να γνωρίσεις τη Νόρμα μου. Νομίζω ότι θα της αρέσεις». «Θα το κάνω», είπε ο Λούις. «Χάρηκα που σε γνώρισα, Τζαντ». «Τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Δε θ' αργήσετε να τακτοποιηθείτε και να συνηθίσετε. Κι ίσως τελικά να μείνετε και λίγο». «Το ελπίζω». Ο Λούις διέσχισε το πλακόστρωτο μονοπάτι ως την άκρη του δρόμου, όπου χρειάστηκε να περιμένει μέχρι να περάσει ένα ακόμα φορτηγό με κατεύθυνση το Μπάκσπορτ, ακολουθούμενο από μία πομπή πέντε επιβατικών αυτοκινήτων. Μετά, σηκώνοντας το χέρι σε σύντομο χαιρετισμό, διέσχισε το δρόμο (γ' δρόμ ξαναθύμισε στον εαυτό του) και μπήκε στο καινούριο του σπίτι. Η ησυχία είχε τους ήχους του ύπνου. Η Έλι έδειχνε να μην έχει κουνηθεί εκατοστό από τη θέση της και ο Γκέιτζ εξακολουθούσε να βρίσκεται στην κούνια του και να κοιμάται στη Χαρακτηριστική Στάση Γκέιτζ: ανάσκελα, με χέρια και πόδια ορθάνοιχτα κι ένα μπιμπερό σε απόσταση προσιτή για τη στρουμπουλή παλάμη του. Ο Λούις στάθηκε πάνω από την κούνια, κοίταξε το γιο του, και η καρδιά του γέμισε ξαφνικά με μια αγάπη τόσο δυνατή, που έμοιαζε σχεδόν επικίνδυνη. Υπέθετε ότι, κατά ένα μέρος, το χειμαρρώδες συναίσθημα δεν ήταν παρά αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν συναισθηματική μετατόπιση -η νοσταλγία του για όλους τους εξαφανισμένους πια, κάποτε γνώριμους τόπους και ανθρώπους του Σικάγου, σβησμένους τόσο αποτελεσματικά από την απόσταση, που θα 'λεγες ότι δεν είχαν υπάρξει ποτέ. Ια παλιά τα χρόνια, εμείς δεν είχαμε τόσα ττήγαιν' έλα. Τότε διάλεγες ένα μέρος, κι εκεί έμενες... Υπήρχε κάποια αλήθεια σ' αυτό. Ο Λούις έσκυψε πάνω απ' το γιο του, και καθώς δεν υπήρχε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

41

κανείς άλλος στο δωμάτιο, ούτε καν η Ρέιτσελ, για να τον δει να το κάνει, φίλησε τα δάχτυλά του, τα πέρασε μέσ' απ' τα κάγκελα της κούνιας κι έπειτα τα πίεσε απαλά, για μια μόνο στιγμή, στο μάγουλο του Γκέιτζ. Ο Γκέιτζ αναδεύτηκε κι ύστερα γύρισε στο πλάι. «Όνειρα γλυκά, μωρουδάκι», είπε ο Λούις. Γδύθηκε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε κι έπεσε στο δικό του μισό του διπλού κρεβατιού που, προς το παρόν, δεν ήταν παρά ένα στρώμα στο πάτωμα. Ένιωσε την ένταση της ημέρας να κοπάζει. Η Ρέιτσελ δεν κουνήθηκε. Κλειστές κούτες επέβαλλαν απόκοσμα τον όγκο τους στο δωμάτιο. Πριν κλείσει τα μάτια του να κοιμηθεί, ο Λούις ανασηκώθηκε στον αγκώνα του και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Το υπνοδωμάτιο τους βρισκόταν στην μπροστινή μεριά, κι από τα παράθυρά του φαινόταν το σπίτι των Κράνταλ. Παραήταν σκοτεινά για να διακρίνει κανείς σχήματα -μόνο σε μια φεγγαρόλουστη νύχτα δε θα ήταν-, ο Λούις όμως έβλεπε την καύτρα του τσιγάρου να καίει απέναντι. Ακόμα ξύττνιος, σκέφτηκε. Ίσως να μείνει ξύπνιος για πολύ. Οι ηλικιωμένοι δεν έχουν καλό ύπνο. Ίσως στέκουν σε επιφυλακή. Κόντρα σε τι; Λυτό σκεφτόταν ο Λούις όταν τον πήρε ο ύπνος. Ονειρεύτηκε ότι ήταν στην Ντίσνεϊ Γουόρλντ, όπου οδηγούσε ένα κάτασπρο βαν μ' έναν κόκκινο σταυρό στο πλάι. Ο Γκέιτζ ήταν δίπλα του και, στο όνειρο, ήταν τουλάχιστον δέκα ετών. Ο Τσορτς καθόταν στο ταμπλό του κάτασπρου βαν και κοίταζε τον Λούις με τα κιτρινοπράσινα μάτια του. Έξω, στην Κεντρική Λεωφόρο, δίπλα στο σιδηροδρομικό σταθμό του 1890, ο Μίκυ Μάους αντάλλασσε χειραψίες με τα παιδιά που ήταν μαζεμένα γύρω του, με τα μεγάλα, άσπρα, καρτουνίστικα γάντια του να καταπίνουν αδηφάγα τα γεμάτα εμπιστοσύνη χεράκια τους.


42

STEPHEN KINO

10 Η οικογένεια Κριντ παρέμεινε πολυάσχολη για τις επόμενες δύο βδομάδες. Σιγά σιγά, ο Λούις άρχισε να συνηθίζει την καινούρια του δουλειά (το τι θα γινόταν όταν οι χιλιάδες φοιτητές του πανεπιστημίου, πολλοί από αυτούς χρήστες ναρκωτικών και αλκοόλ, άλλοι με αφροδίσια, άλλοι αγχωμένοι για τους βαθμούς τους, άλλοι πρωτοετείς που άφηναν για πρώτη φορά την οικογενειακή εστία κι έφταναν στο πανεπιστήμιο βουτηγμένοι στην κατάθλιψη, κάποιοι λίγοι -κορίτσια κυρίως- ανορεξικοί... το τι θα γινόταν όταν όλοι αυτοί συνέρρεαν στο πανεπιστήμιο ήταν εντελώς άλλο θέμα). Κι όσο ο Λούις μάθαινε τη δουλειά του ως διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του Πανεπιστημίου, η Ρέιτσελ μάθαινε το σπίτι της. Κάνοντάς το, συνέβη αυτό που ο Λούις μόνο στα πιο τρελά του όνειρα είχε τολμήσει να ελπίσει: το ερωτεύτηκε -και αυτό και ό,τι το περιτριγύριζε. Ο Γκέιτζ, από τη μεριά του, ήταν απασχολημένος με τις τούμπες και τις γλίστρες που συνδέονταν άρρηκτα με την προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον. Για ένα μικρό διάστημα, το νυχτερινό του πρόγραμμα απορρυθμιστηκε εντελώς· στα μέσα της δεύτερης βδομάδας, όμως, ξανάρχισε να κοιμάται σερί ως το πρωί. Μόνο η Έλι, αντιμέτωπη με την προοπτική να ξεκινήσει το νηπιαγωγείο σ' ένα εντελώς άγνωστο της μέρος, βρισκόταν σε μόνιμη υπερδιέγερση, πράγμα που με τη σειρά του την έκανε ευέξαπτη. Η μικρή παρουσίαζε έντονη ροπή σε νευρικά, ασταμάτητα γέλια, σε διαστήματα σχεδόν εμμηνοπαυσιακής κατάθλιψης, σε εκρήξεις τρομερής, έμμονης οργής. Η Ρέιτσελ έλεγε ότι όλ' αυτά θα τα ξεπερνούσε μόλις διαπίστωνε ότι το νηπιαγωγείο δεν ήταν ο μπαμπούλας που είχε πλάσει στη φαντασία της, και ο Λούις συμφωνούσε μαζί της. Όπως και να 'χε, πάντως, τον περισσότερο καιρό η Έλι ήταν ο παλιός, καλός εαυτός της: μια σκέτη γλύκα. Οι βραδινές μπιρίτσες με τον Τζαντ Κράνταλ γρήγορα έγιναν συνήθεια. Όταν ο Γκέιτζ ξανάρχισε να κοιμάται κανονικά τις νύχτες, κάθε δεύτερο ή τρίτο βράδυ ο Λούις έπαιρνε μια εξάδα α π' το σπίτι του και πήγαινε απέναντι. Γνώρισε τη Νόρμα Κράνταλ,


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

43

μια γλυκιά κι ευχάριστη γυναίκα που υπέφερε από ρευματοειδή αρθρίτιδα -την παλιά, κακή ρευματοειδή αρθρίτιδα που σκοτώνει τόσο ανάλγητα ένα μεγάλο μέρος απ' ό,τι καλό θα μπορούσε να υπάρξει στα γηρατειά κατά τα άλλα υγιέστατων αντρών και γυναικών-, αλλά που διατηρούσε απέναντι στην αρρώστια της μια γενναία, θετική στάση. Η Νόρμα δε σκόπευε να καταθέσει τα όπλα στον πόνο· δε θα σήκωνε λευκή σημαία. Δε θα άφηνε την αρρώστια της να νικήσει. Μ' αυτή τη θετική αντιμετώπιση, ο Λούις υπολόγιζε ότι η γυναίκα του Τζαντ μπορεί να είχε μπροστά της άλλα πέντε με εφτά δημιουργικά, αν και όχι πολύ ευχάριστα, χρόνια. Πηγαίνοντας κόντρα στις ίδιες του τις απαράβατες αρχές, ο Λούις εξέτασε τη Νόρμα μετά από δική του επιμονή, κοίταξε τα φάρμακα που της είχε γράψει ο γιατρός της, τα βρήκε απολύτως κατάλληλα, και αισθάνθηκε απογοητευμένος όταν συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε τίποτα παραπάνω που να μπορεί να κάνει ή να προτείνει γι' αυτήν. Ο γιατρός της, ο δόκτωρ Γουέιμπριτζ, είχε την κατάσταση υπό έλεγχο, όσο μπορούσε βέβαια να ελεγχθεί μια κατάσταση όπως αυτή της Νόρμα Κράνταλ -με την εξαίρεση, φυσικά, κάποιας καινοτομίας της επιστήμης, εξέλιξη που ήταν βέβαια πιθανή, αλλά στην οποία δεν έπρεπε να υπολογίζουν. Σε περιπτώσεις όπως αυτή της Νόρμα, ή μάθαινες να αποδέχεσαι την κατάσταση ή κατέληγες σ' ένα μικρό, άσπρο δωμάτιο, να γράφεις γράμματα στους δικούς σου με κραγιόνια. Η Ρέιτσελ συμπάθησε εξίσου τη Νόρμα, και οι δυο τους σφράγισαν τη φιλία τους ανταλλάσσοντας συνταγές όπως τα αγοράκια ανταλλάσουν κάρτες του μπέιζμπολ: η Αφράτη Μηλόπιτα της Νόρμα Κράνταλ για το Βοδινό Στρογκανόφ της Ρέιτσελ. Η Νόρμα είχε ενθουσιαστεί και με τα δύο παιδιά των Κριντ -ιδίως με την Έλι, η οποία, όπως έλεγε, θα γινόταν «μια καλλονή του παλιού καιρού». Πάλι καλά, είπε ο Λούις στη Ρέιτσελ εκείνο το βράδυ στο κρεβάτι, που η κυρία Κράνταλ δεν είχε πει πως η Έλι θα γινόταν ένα πραγματικά «γλυκό ρακουνάκ'». Η Ρέιτσελ γέλασε τόσο δυνατά, που της έφυγε μια κυριολεκτικά εκρηκτική πορδή, κι αυτό τους έκανε να γελάσουν κι οι δυο τόσο πολύ, ώστε να ξυπνήσουν τον Γκέιτζ στο διπλανό δωμάτιο. Η πρώτη μέρα του νηπιαγωγείου έφτασε. Ο Λούις, που τώρα ένιωθε ότι είχε υπό έλεγχο το αναρρωτήριο και όλο τον ιατρικό εξοπλισμό του πανεπιστημίου (εξάλλου, στο αναρρωτήριο δεν υ-


44

STEPHEN KING

πήρχε ψυχή· η τελευταία ασθενής, μία φοιτήτρια του καλοκαιρινού τριμήνου που είχε σπάσει το πόδι της στα σκαλιά της Εστίας, είχε πάρει εξιτήριο την περασμένη βδομάδα), αποφάσισε να μην πάει στη δουλειά. Στάθηκε λοιπόν στην πρασιά, με τη Ρέιτσελ στο πλάι του και τον Γκέιτζ στην αγκαλιά του, και είδε το μεγάλο κίτρινο λεωφορείο να στρίβει από τη Μιντλ Ντράιβ και να σταματάει κλυδωνιζόμενο μπροστά στο σπίτι τους. Η μπροστινή πόρτα άνοιξε διπλώνοντας· η φλυαρία και οι στριγκλιές των τόσων παιδιών έφτασαν στ' αυτιά του με το ζεστό σεπτεμβριάτικο αέρα. Η Έλι στράφηκε και τους έριξε μια παράξενη, ευάλωτη ματιά, σαν να τους ρωτούσε αν υπήρχε ακόμα χρόνος να ακυρώσουν αυτή την καταναγκαστική διαδικασία. Ίσως αυτό που είδε στα πρόσωπα των γονιών της να την έπεισε πως δεν υπήρχε πια χρόνος, και πως ό,τι επρόκειτο να ακολουθήσει αυτή την πρώτη μέρα ήταν απλώς αναπόφευκτο -όσο αναπόφευκτη ήταν η επιδείνωση της αρθρίτιδας της Νόρμα Κράνταλ. Μετά, η μικρή τούς γύρισε την πλάτη κι ανέβηκε τα σκαλιά του σχολικού. Η πόρτα δίπλωσε κι έκλεισε ξεφυσώντας με την καυτή ανάσα του δράκου. Η Ρέιτσελ έβαλε τα κλάματα. «Μη, για τ' όνομα του Θεού», είπε ο Λούις. Εκείνος δεν έκλαιγε. Έτοιμος ήταν να τα μπήξει, αλλά δεν έκλαιγε. «Μισή μέρα είναι μόνο». «Και η μισή πολύ είναι», απάντησε όλο επιτίμηση η Ρέιτσελ, κι άρχισε να κλαίει ακόμα πιο γοερά. Ο Λούις την πήρε αγκαλιά, και ο Γκέιτζ πέρασε με άνεση το ένα μπράτσο γύρω από το λαιμό του μπαμπά του και το άλλο γύρω απ' αυτόν της μαμάς του. Συνήθως, όταν έκλαιγε η Ρέιτσελ, έκλαιγε και ο Γκέιτζ. Όχι αυτή τη φορά. Μας έχει ολοδικούς του, σκέφτηκε ο Λούις, και το ξέρει, ανάθεμα τον, το ξέρει πολύ καλά. Μάλλον περιδεείς, ο Λούις και η Ρέιτσελ περίμεναν την Έλι να γυρίσει, πίνοντας υπερβολικά πολύ καφέ, εικάζοντας διαρκώς για τις εντυπώσεις της από την πρώτη μέρα στο σχολείο. Μετά ο Λούις πήγε στο πίσω δωμάτιο, αυτό που σκόπευε να μετατρέψει σε γραφείο, κι άρχισε να το ανακατεύει ανόρεχτα, αλλάζοντας θέση σε χαρτιά, βιβλία και φακέλους, χωρίς ωστόσο να κάνει τίποτα το


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

45

ουσιαστικό. Η Ρέιτσελ άρχισε να ετοιμάζει το μεσημεριανό γεύμα παράλογα νωρίς. Στις δέκα και τέταρτο, όταν το τηλέφωνο χτύπησε, η Ρέιτσελ τσακίστηκε να το σηκώσει, και απάντησε ξέπνοη πριν η συσκευή προλάβει να κουδουνίσει δεύτερη φορά. Ο Λούις πετάχτηκε από το πίσω δωμάτιο και στάθηκε κοντά στην πόρτα της κουζίνας, σίγουρος ότι στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η δασκάλα της Έλι, η οποία καλούσε για να τους αναγγείλει ότι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως η κόρη τους δεν έκανε για το σχολείο, ότι το στομάχι της Δημόσιας Εκπαίδευσης την έβρισκε εξαιρετικά δύσπεπτη και την ξερνούσε, στέλνοντάς την εκεί απ' όπου είχε έρθει. Δεν ήταν όμως παρά η Νόρμα Κράνταλ, που τηλεφωνούσε για να τους πει ότι ο Τζαντ είχε μαζέψει τα τελευταία καλαμπόκια της χρονιάς, κι ότι μπορούσαν να περάσουν να πάρουν καμιά δεκαριά κομμάτια αν ήθελαν. Ο Λούις πήγε απέναντι με μια σακούλα του σούπερ μάρκετ, και μάλωσε τον Τζαντ που δεν τον είχε φωνάξει να βοηθήσει στο μάζεμα. «Έτσι κι αλλιώς, τα περισσότερα είναι για τα σκατά», είπε ο Τζαντ. «Για πρόσεχε λίγο τη γλώσσα σου, Τζάντσον», είπε η Νόρμα, που εκείνη τη στιγμή έβγαινε στη βεράντα κρατώντας έναν παλιό διαφημιστικό δίσκο της Κόκα Κόλα πάνω στον οποίο ήταν ακουμπισμένα τρία ποτήρια με παγωμένο τσάι. «Συγνώμη, αγάπη». «Από τότε που βγήκε η συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο», είπε η Νόρμα στον Λούις, και κάθισε στην πολυθρόνα της, όχι χωρίς κάποια δυσφορία. «Είδα την Έλι να μπαίνει στο σχολικό», είπε ο Τζαντ ανάβοντας ένα Τσέστερφιλντ. «Θα τα καταφέρει», είπε η Νόρμα. «Τελικά, σχεδόν όλα τους τα καταφέρνουν». Σχεδόν, σκέφτηκε ανατριχιάζοντας ο Λούις. Η Έλι όμως τα είχε πράγματι καταφέρει. Γύρισε στο σπίτι το μεσημέρι λάμποντας ολόκληρη, με το ειδικά διαλεγμένο για την πρώτη μέρα του σχολείου γαλάζιο φόρεμά της να κυματίζει όλο χάρη γύρω από τα καταγδαρμένα γόνατά της (στο ένα γόνατο μά-


46

STEPHEN KING

λίστα υπήρχε ένα ολόφρεσκο, άξιο θαυμασμού τραύμα), κρατώντας στο χέρι της μια ζωγραφιά που θα μπορούσε να αναπαριστά δύο παιδιά ή, ίσως, δύο κινούμενα ικριώματα, με το κορδόνι του ενός παπουτσιού της λυμένο, το ένα κορδελάκι να λείπει απ' τα μαλλιά της, και φωνάζοντας: «Μαμά, μπαμπά! Τραγουδήσαμε το "Γερο-Μακντόναλντ"\ Το ίδιο τραγούδι που λέγαμε και στο σχολείο της Κάρστερς Στρητ!» Η Ρέιτσελ έριξε μια ματιά στον Λούις, που καθόταν στο περβάζι του παραθύρου με τον σχεδόν κοιμισμένο Γκέιτζ στην αγκαλιά του. Υπήρχε μια θλίψη στα μάτια της Ρέιτσελ και, παρ' όλο που έστρεψε αμέσως το βλέμμα της αλλού, ο Λούις βίωσε μια στιγμή τρομερού πανικού. Στ' αλήθεια θα γεράσουμε, σκέφτηκε. Είναι αλήθεια. Κανείς δε θα κάνει μια εξαίρεση για μας. Το παιδί πήρε το δρόμο του... το ίδιο κι εμείς. Η Έλι πήγε τρέχοντας κοντά του, θέλοντας να του δείξει τη ζωγραφιά της, το καινούριο γδάρσιμό της, να του πει για το «ΓεροΜακντόναλντ» και για την κυρία Μπέριμαν επίσης -όλα αυτά ταυτοχρόνως. Ο Τσορτς στριφογύριζε διαρκώς στα πόδια της γουργουρίζοντας ηχηρά, παρ' όλ' αυτά η Έλι κατόρθωνε με κάποιο θαυματουργικό τρόπο να μη σκοντάφτει πάνω του. «Σσσ», είπε ο Λούις, και τη φίλησε. Ο Γκέιτζ είχε αποκοιμηθεί, αμέτοχος στον περιρρέοντα ενθουσιασμό. «Μισό λεπτό να βάλω το μωρό στην κούνια του, και μετά θα μου τα πεις όλα». Με τον Γκέιτζ αγκαλιά, ο Λούις άρχισε ν' ανεβαίνει τη σκάλα βαδίζοντας μέσα στις καυτές, λοξές δέσμες του σεπτεμβριάτικου ήλιου που έμπαιναν από τις περσίδες των παραθύρων, καθώς όμως έφτανε στο κεφαλόσκαλο, ένιωσε να κυριεύεται από μια τόσο φρικτή και σκοτεινή προαίσθηση, που σταμάτησε -κοκαλώνοντας κυριολεκτικά στη θέση του- και κοίταξε έκπληκτος γύρω του, διερωτώμενος τι στην ευχή ήταν αυτό που τον είχε πιάσει. Έσφιξε το μωρό στην αγκαλιά του, σχεδόν με υπερβολική δύναμη, και ο Γκέιτζ αναδεύτηκε δυσφορώντας. Η φρίκη έστελνε δυνατά ρίγη στα μπράτσα και στην πλάτη του Λούις, κάνοντας τις τρίχες του να σηκωθούν. Τι συμβαίνει; αναρωτήθηκε, σαστισμένος και τρομαγμένος. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή· ένιωθε το δέρμα του κεφαλιού του κρύο και, εντελώς ξαφνικά, πολύ στενό για να χωρέσει το κρανίο του και αισθανόταν την αδρεναλίνη να εφορμά πίσω απ' τα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

47

μάτια του. Τα ανθρώπινα μάτια όντως διαστέλλονται σε καταστάσεις ακραίου φόβου· δεν ανοίγουν απλώς, αλλά κυριολεκτικά πετάγονται έξω καθώς η αρτηριακή πίεση ανεβαίνει και η υδροστατική πίεση των κρανιακών υγρών αυξάνεται -αυτό το ήξερε καλά ο Λούις. Τι στο διάολο είναι; Φαντάσματα; Χριστέ μου, νομίζω ότι κάτι πραγματικά με ακούμπησε, κάτι που σχεδόν είδα. Κάτω, η πόρτα της σήτας κοπάνησε στο κούφωμά της. Ο Λούις Κριντ τινάχτηκε, παραλίγο να ουρλιάξει, κι έπειτα γέλασε. Δεν ήταν παρά μία απ' αυτές τις παράξενες ψυχολογικές μεταβάσεις που βιώνουν καμιά φορά οι άνθρωποι -τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ένα βραχύβιο επεισόδιο «ψυχογενούς φούγκας». Τέτοια επεισόδια συνέβαιναν, κι αυτό ήταν όλο. Τι είχε πει ο Σκρουτζ στο φάντασμα του Τζέικομπ Μάρλεϊ; Μπορεί να είσαι ένα αχώνευτο κομμάτι βοδινού, μια κουταλιά μουστάρδα, ένα κομμάτι τυρί, μια παραψημένη πατάτα. Περισσότερο ξεραμένος μου φαίνεσαι, παρά πεθαμένος. Κι αυτό ήταν ορθό -τόσο από άποψη φυσιολογίας, όσο και από αυτήν της ψυχολογίας. Για την ακρίβεια, τόσο ορθό, που ακόμα κι ο ίδιος ο Ντίκενς ίσως να μην ήξερε πόσο. Δεν υπήρχαν φαντάσματα -εκείνος, τουλάχιστον, δεν είχε δει ποτέ του κανένα. Στη διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, δυο ντουζίνες άνθρωποι είχαν πεθάνει στα χέρια του, και ποτέ του -ούτε μία φορά- ο Λούις δεν είχε νιώσει το φτερούγισμα της ψυχής τους. Πήγε τον Γκέιτζ στο δωμάτιό του και τον έβαλε στην κούνια του. Καθώς σκέπαζε το γιο του, όμως, ο Λούις ένιωσε ένα δυνατό ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά του, κι άξαφνα σκέφτηκε το εκθετήριο του θείου Καρλ. Το εκθετήριο δεν είχε καινούρια αμάξια, ούτε τηλεοράσεις με όλα τα σύγχρονα συστήματα, ούτε πλυντήρια πιάτων με γυάλινες πόρτες μέσα από τις οποίες μπορούσες να παρακολουθείς το μαγικό σαπούνισμα των πιατικών σου. Μονάχα κουτιά με σηκωμένα τα καπάκια, κι έναν προσεκτικά κρυμμένο προβολέα πάνω από το καθένα. Ο αδερφός του πατέρα του ήταν νεκροθάφτης. Για όνομα του Θεού, γιατί φρίκαρες έτσι; Ξέχνα το! Διώξ' το! Παράτα το! Ο Λούις φίλησε το γιο του και κατέβηκε στο κάτω πάτωμα ν' ακούσει την Έλι να του διηγείται πώς πέρασε την πρώτη μέρα της στο σχολείο για μεγάλα παιδιά.


48

STEPHEN KINO

10 Εκείνο το Σάββατο, στο τέλος της πρώτης εβδομάδας της Έλι στο σχολείο και μία μέρα πριν οι φοιτητές επιστρέψουν στο πανεπιστήμιο, ο Τζαντ Κράνταλ διέσχισε τον Αυτοκινητόδρομο 15 και πήγε στους Κριντ, που κάθονταν στην πρασιά τους. Η Έλι είχε μόλις κατέβει από το ποδήλατο της κι έπινε ένα ποτήρι παγωμένο τσάι. Ο Γκέιτζ μπουσούλαγε στο χορτάρι, εξετάζοντας ζουζούνια, ίσως τρώγοντας και μερικά· ο Γκέιτζ δεν ήταν καθόλου ιδιότροπος ως προς την προέλευση των πρωτεϊνών του. «Τζαντ», είπε ο Λούις καθώς σηκωνόταν. «Να σου φέρω καρέκλα». «Δε χρειάζεται». Ο Τζαντ φορούσε μπλουτζίν, ένα πρόχειρο, ανοιχτό στο λαιμό πουκάμισο κι ένα ζευγάρι πράσινες γαλότσες. Κοίταξε την Έλι. «Θες ακόμα να δεις πού βγάζει εκείνο το μονοπάτι, Έλι;» «Ναι!» είπε η Έλι και πετάχτηκε αμέσως πάνω. Τα μάτια της άστραφταν. «Ο Τζορτζ Μπακ στο σχολείο μού είπε ότι βγάζει στο νεκροταφείο ζώων, και το είπα στη μαμά, εκείνη όμως είπε να περιμένουμε να μας πας εσύ γιατί ξέρεις πού είναι». «Αν ξέρω, λέει», είπε ο Τζαντ. «Αν αφήνουν οι δικοί σου, θα πάμε μια βόλτα εκεί πάνω. Αλλά πρέπει να βάλεις γαλότσες. Σε κάποια σημεία έχει λάσπες και γλιστράει». Η Έλι έτρεξε βολίδα στο σπίτι. Ο Τζαντ την κοίταξε να φεύγει χαμογελώντας τρυφερά. «Θες να 'ρθεις κι εσύ, Λούις;» «Θέλω», είπε ο Λούις. Κοίταξε τη Ρέιτσελ. «Κι εσύ, αγάπη μου; Θέλεις να έρθεις μαζί μας;» «Κι ο Γκέιτζ; Νόμιζα ότι η απόσταση είναι μεγάλη». «Θα τον βάλω στο μάρσιπο πλάτης»· Η Ρέιτσελ γέλασε. «Εντάξει... αλλά θα τον κουβαλήσεις στη δική σου πλάτη, κύριε». • * *


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

49

Ξεκίνησαν δέκα λεπτά αργότερα, φορώντας όλοι τους γαλότσες, με εξαίρεση τον Γκέιτζ. Καθισμένος ψηλά στο μάρσιπο πλάτης, ο Γκέιτζ κοιτούσε πάνω από τον ώμο του Λούις συνεπαρμένος. Η Έλι ξέφευγε μονίμως μπροστά, κυνηγώντας πεταλούδες και μαζεύοντας λουλούδια. Στο πίσω λιβάδι, το γρασίδι είχε ψηλώσει τόσο, που τους έφτανε σχεδόν ως τη μέση, και τώρα ήταν γεμάτο χρυσόβεργες, αυτές τις κουτσομπόλες που φτάνουν στο τέλος κάθε καλοκαιριού και περνάνε το φθινόπωρο τους φλυαρώντας ασταμάτητα. Σήμερα όμως δεν υπήρχε ίχνος φθινοπώρου στον αέρα· σήμερα ο ήλιος ήταν ακόμα αυγουστιάτικος, αν και ο ημερολογιακός Αύγουστος είχε τελειώσει εδώ και σχεδόν δύο βδομάδες. Μέχρι να φτάσουν στην κορφή του πρώτου λόφου περπατώντας ο ένας πίσω απ' τον άλλο στο καθαρισμένο μονοπάτι, δυο μεγάλες κηλίδες ιδρώτα είχαν σχηματιστεί στις μασχάλες του πουκαμίσου του Λούις. Ο Τζαντ κοντοστάθηκε. Στην αρχή, ο Λούις σκέφτηκε ότι ο ηλικιωμένος άντρας ήθελε να πάρει ανάσα -μετά, όμως, είδε τη θέα που απλωνόταν πίσω τους. «Ωραία εδώ πάνω», είπε ο Τζαντ, κόβοντας ένα κομμάτι άχυρο και δαγκώνοντάς το. Ο Λούις σκέφτηκε ότι μόλις είχε ακούσει ένα κλασικό παράδειγμα γιάνκικης εκφραστικής μετριοπάθειας. «Είναι μαγευτικά!» άρθρωσε εμβρόντητη η Ρέιτσελ, για να στραφεί μετά στον Λούις και να τον κοιτάξει σχεδόν επιτιμητικά. «Γιατί δε μου είπες τίποτα;» «Γιατί δεν ήξερα ότι υπήρχε», απάντησε ο Λούις, νιώθοντας λίγο ντροπιασμένος. Εξακολουθούσαν να βρίσκονται στο δικό τους κτήμα· απλώς μέχρι σήμερα δεν είχε βρει το χρόνο ν' ανέβει το λόφο που ορθωνόταν πίσω απ' το σπίτι. Η Έλι είχε προχωρήσει αρκετά μπροστά. Τώρα επέστρεφε προς το μέρος τους, κοιτάζοντας κι αυτή με γνήσιο θαυμασμό. Ο Τσορτς την ακολουθούσε κατά πόδας. Ο λόφος δεν ήταν ψηλός, αλλά δεν υπήρχε λόγος να είναι. Στ' ανατολικά, το πυκνό δάσος έκλεινε τη θέα, προς τα κει που κοίταζαν όμως, προς δυσμάς, η γη του αποκαλόκαιρου κατρακυλούσε σε ονειρικά κύματα, χρυσαφένια και νυσταλέα. Τα πάντα ήταν ακίνητα, θολωμένα, σιωπηλά. Και δεν υπήρχε ούτ' ένα βυτιοφόρο της Ορίνκο στον αυτοκινητόδρομο για να σπάσει τη σιωπή. Βέβαια, αυτό που αντίκριζαν ήταν η κοιλάδα του ποταμού Πε-


50

STEPHEN KING

νόμπσκοτ, όπου κάποτε οι υλοτόμοι έριχναν την ξυλεία τους για να τη μεταφέρουν από τα βορειοανατολικά κάτω, στο Μπάνγκορ και το Ντέρι. Εδώ όμως βρίσκονταν νότια του Μπάνγκορ και λίγο βορειότερα του Ντέρι. Ο ποταμός κυλούσε φαρδύς και γαλήνιος, παραδομένος, θαρρείς, στο δικό του βαθύ όνειρο. Στην πέρα μεριά, ο Λούις διέκρινε το Χάμπντεν και το Γουίντερπορτ, και του φάνηκε επίσης ότι από εδώ μπορούσε να ιχνηλατήσει απ' άκρη σ' άκρη την παράλληλη με το ποτάμι πορεία του Αυτοκινητόδρομου 15, αυτού του μαύρου φιδιού, ως τα προάστια του Μπάκσπορτ. Ο οβελίσκος της Εκκλησίας των Βαπτιστών του Βόρειου Λάντλοου ξεφύτρωνε αιχμηρός μέσα από τα φυλλώματα μιας συστάδας γέρικων φτελιών, και στα δεξιά ο Λούις διέκρινε την τετράγωνη, τούβλινη στιβαρότητα του σχολείου της Έλι. Από πάνω, άσπρα σύννεφα αιωρούνταν ταξιδεύοντας αργά προς έναν ορίζοντα στο χρώμα του ξεβαμμένου ντένιμ. Και παντού τριγύρω απλώνονταν τα χωράφια του αποκαλόκαιρου, στερεμένα στο τέλος του κύκλου τους, αδρανοποιημένα αλλά όχι πεθαμένα, επιδεικνύοντας ένα απίστευτο φαιόξανθο χρώμα. «"Μαγευτικά" είναι η κατάλληλη λέξη», είπε εντέλει ο Λούις. «Λόφο της Θέας τον έλεγαν παλιά», είπε ο Τζαντ. Έχωσε ένα τσιγάρο στην άκρη των χειλιών του, αλλά δεν το άναψε. «Μερικοί τον λένε ακόμα έτσι, τώρα όμως, με όλους τους νέους ανθρώπους που ήρθαν στην πόλη, αυτό το όνομα έχει ξεχαστεί. Κι ούτε έρχεται πια πολύς κόσμος εδώ πάνω. Επειδή ο λόφος δεν είναι ψηλός, νομίζεις ότι δε θα δεις και πολλά ανεβαίνοντας στην κορφή του. Βλέπεις όμως...» Έδειξε με το ένα χέρι του κι ύστερα σώπασε. «Βλέπεις τα πάντα», είπε η Ρέιτσελ σιγανά, όλο θαυμασμό. Στράφηκε στον Λούις. «Είναι δικό μας αυτό, αγάπη μου;» Ο Λούις δεν πρόλαβε να απαντήσει. «Α, ναι», είπε ο Τζαντ. «Είναι μέρος του κτήματος». Πράγμα που, σκέφτηκε ο Λούις, δεν ήταν το ίδιο. Ήταν δροσερότερα στο δάσος -η θερμοκρασία ήταν πέντε, ίσως και έξι βαθμούς χαμηλότερη. Το μονοπάτι, που εξακολουθούσε να είναι φαρδύ και να οριοθετείται εδώ κι εκεί από λουλούδια (τα περισσότερα μαραμένα) μέσα σε γλαστράκια ή σε τενεκεδάκια από καφέ, τώρα ήταν στρωμένο με ξερές πευκοβελόνες. Είχαν διανύ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

51

σει περίπου τετρακόσια μέτρα, κατηφορίζοντας πια, όταν ο Τζαντ φώναξε την Έλι να έρθει κοντά τους. «Είναι ωραίος περίπατος αυτός για κοριτσάκια σαν εσένα», της είπε καλοσυνάτα, «θέλω όμως να υποσχεθείς στη μαμά και στον μπαμπά σου ότι όποτε έρχεσαι εδώ, δε θα ξεστρατίζεις ποτέ από το μονοπάτι». «Το υπόσχομαι», είπε υπάκουα η Έλι. «Γιατί;» Ο Τζαντ έριξε μια ματιά στον Λούις, που είχε κάνει μια στάση για να ξεκουραστεί. Το κουβάλημα του Γκέιτζ, ακόμα και κάτω απ' τη σκιά αυτών των μεγάλων πεύκων και των ερυθρελάτων, ήταν βαριά δουλειά. «Ξέρεις πού βρίσκεσαι;» ρώτησε ο Τζαντ τον Λούις. Νοερά, ο Λούις εξέτασε και απέρριψε κάμποσες απαντήσεις: στο Λάντλοου, στο Βόρειο Λάντλοου, πίσω απ' το σπίτι μου, ανάμεσα στον Αυτοκινητόδρομο 15 και στη Μιντλ Ντράιβ. Εντέλει κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Ο Τζαντ έδειξε με τον αντίχειρά του πίσω απ' τον ώμο του. «Πολύ πράμα από κει», είπε. «Από κει είναι η πόλη. Από δω, μονάχα δάσος για ογδόντα χιλιόμετρα και βάλε. Δάσος του Βόρειου Λάντλοου το ονομάζουν οι ντόπιοι, αλλά πιάνει και μια γωνιά απ' το Όρινγκτον και συνεχίζει προς το Ρόκφορντ. Καταλήγει σ' εκείνη τη δημόσια γη που σου έλεγα, τα κτήματα που θέλουν πίσω οι Ινδιάνοι. Το ξέρω ότι ακούγεται παράξενο να πει κανείς ότι το ωραίο σου σπιτάκι εκεί κάτω, δίπλα στον κεντρικό δρόμο, κομπλέ με το τηλέφωνο και το ηλεκτρικό του και τη δορυφορική του τηλεόραση, βρίσκεται στην άκρη μιας ερημιάς, αλλά έτσι είναι». Ο Τζαντ ξανακοίταξε την Έλι. «Αυτό που θέλω να πω, Έλι, είναι ότι τούτο το δάσος δεν αστειεύεται. Γι' αυτό να μην το πλησιάζεις. Μπορεί να χάσεις το μονοπάτι, και τότε μόνο ένας Θεός ξέρει πού μπορεί να καταλήξεις». «Δε θα το πλησιάζω, κύριε Κράνταλ». Ο Λούις παρατήρησε ότι η Έλι ακουγόταν εύλογα εντυπωσιασμένη, ίσως και περιδεής, αλλά όχι τρομαγμένη. Η Ρέιτσελ, ωστόσο, κοιτούσε ανήσυχη τον Τζαντ, και ο Λούις ένιωθε κι εκείνος μια κάποια ανησυχία. Προφανώς, σκέφτηκε, επρόκειτο για το σχεδόν ενστικτώδη φόβο που είχαν για το δάσος όσοι είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην πόλη. Ο Λούις είχε να κρατήσει πυξίδα στα χέρια του από τότε που ήταν στους προσκόπους -εδώ και είκοσι χρόνια, δηλαδή-, και οι ανα-


52

STEPHEN KING

μνήσεις του σχετικά με το πώς μπορούσε κανείς να προσανατολιστεί με οδηγό στοιχεία όπως ο Πολικός Αστέρας ή το σε ποια μεριά των δέντρων φύτρωναν τα βρύα ήταν εξίσου θολές μ' εκείνες που περιείχαν πληροφορίες για ναυτικούς κόμπους όπως τα οχτάρια ή οι ψαλιδιές. Ο Τζαντ τους κοίταξε και χαμογέλασε αχνά. «Τώρα, βέβαια, έχουμε να χάσουμε άνθρωπο σε τούτο το δάσος από το 1934», είπε. «Ντόπιο, τουλάχιστον. Ο τελευταίος ήταν ο Γουίλ Τζέπσον. Όχι πως τα βάψαμε και μαύρα δηλαδή· μετά τον Στάνι Μπουσάρ, ο Γουίλ ήταν η μεγαλύτερη μπεκροκανάτα στην από δω μεριά του Μπάκσπορτ». «Ντόπιο, είπες», παρατήρησε η Ρέιτσελ με φωνή όχι και τόσο ατάραχη, πράγμα που έδωσε στον Λούις να καταλάβει τι σκεφτόταν: Εμείς δεν είμαστε ντόπιοι. Τουλάχιστον, όχι ακόμα. Για μια στιγμή ο Τζαντ δίστασε, έπειτα όμως κατένευσε. «Χάνουμε κι από κανέναν τουρίστα κάθε δυο τρία χρόνια, επειδή όλοι τους νομίζουν ότι είναι αδύνατο να χαθείς τόσο κοντά στον κεντρικό δρόμο. Ποτέ όμως δε χάσαμε κανέναν για τα καλά. Μη σκιάζεσαι, κυρά μου». «Έχει άλκες στο δάσος;» ρώτησε ανήσυχη η Ρέιτσελ, και ο Λούις χαμογέλασε. Αν η Ρέιτσελ είχε αποφασίσει να σκιαχτεί, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνει. «Ε, καλά, μπορεί να δεις καμιά», είπε ο Τζαντ, «αλλά δεν πρόκειται να σε πειράξει. Την εποχή του ζευγαρώματος γίνονται λίγο πιο νευρικές, κατά τα άλλα όμως απλώς περνάνε και σε κοιτάζουν. Τον καιρό που βαρβατεύουν, κυνηγάνε μόνο αυτούς που έρχονται από τη Μασαχουσέτη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά έτσι κάνουν». Ο Λούις σκέφτηκε ότι ο Τζαντ αστειευόταν, αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρος· ο γείτονάς του φαινόταν απόλυτα σοβαρός. «Το έχω δει να γίνεται ξανά και ξανά· κάποιον τύπο απ' το Σόγκας ή το Μίλτον ή το Γουέστον ανεβασμένο σ' ένα δέντρο να ουρλιάζει, μ' ένα κοπάδι άλκες από κάτω του, η καθεμιά τους μεγάλη σαν τροχόσπιτο. Φαίνεται ότι οι άλκες μυρίζουν τη Μασαχουσέτη πάνω στους κατοίκους της. Ή ίσως να τους μυρίζουν κάπως όλ' αυτά τα σενιαρισμένα, ολοκαίνουρια σπορ ρούχα που φοράνε όταν έρχονται εδώ. Πού να ξέρω; Πολύ θα 'θελα να δω κάποιον απ' αυτούς τους φοιτητές της Κτηνοτροφίας στο πανεπιστήμιο να κάνει μια εργασία για το θέμα, φαντάζομαι όμως ότι κάτι τέτοιο δε θα γίνει ποτέ».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

53

«Τι πάει να πει βαρβατεύουν;» ρώτησε η Έλι. «Τίποτα», απάντησε η Ρέιτσελ. «Δε θέλω να ανεβαίνεις εδώ πάνω, Έλι, εκτός κι αν είναι μαζί σου κάποιος μεγάλος». Η Ρέιτσελ πλησίασε ένα βήμα τον Λούις. Ο Τζαντ φαινόταν στενοχωρημένος. «Δεν ήθελα να σε τρομάξω, Ρέιτσελ. Ούτ' εσένα ούτε την κόρη σου. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε το δάσος. Και τούτο το μονοπάτι είναι καλό· εντάξει, την άνοιξη γεμίζει ζωύφια και είναι λιγάκι γλιστερό όλο το χρόνο -εκτός από το καλοκαίρι του '55, το πιο άνυδρο που είδα στη ζωή μου-, αλλά, διάολε, δεν έχει ούτε δηλητηριώδη κισσό ούτε δηλητηριώδη δρυ, πράγμα που δεν μπορώ να πω για το πίσω μέρος της αυλής του σχολείου σου, Έλι. Και μια που το 'φερε ο λόγος, μικρή, φρόντισε να μένεις μακριά από αυτά τα φυτά, αν δε θες να περνάς κάθε τόσο τρεις βδομάδες απ' τη ζωή σου κάνοντας μπάνια με άμυλο». Η Έλι κάλυψε με την παλάμη το στόμα της κι έβαλε τα γέλια. «Το μονοπάτι είναι ασφαλές», είπε με απόλυτη σοβαρότητα ο Τζαντ στη Ρέιτσελ, η οποία εξακολουθούσε να φαίνεται δύσπιστη. «Ακόμα κι ο Γκέιτζ θα μπορούσε να το ακολουθήσει. Τα παιδιά της πόλης ανεβαίνουν συχνά εδώ πάνω -αυτό σας το είπα ήδη-, και το κρατάνε καθαρό και περιποιημένο. Κανείς δεν τα υποχρεώνει -απλχός το κάνουν. Δε θα ήθελα να το χαλάσω αυτό για την Έλι». Έσκυψε προς το μέρος της μικρής και της έκλεισε το μάτι. «Είναι όπως και τόσα άλλα πράγματα στη ζωή, Έλι. Μένεις στο μονοπάτι, κι όλα πάνε καλά. Ξεστρατίζεις, κι αν δεν είσαι τυχερός, χάνεσαι πριν καλά καλά να το καταλάβεις. Και μετά κάποιος πρέπει να στείλει ομάδα ερευνών για να σε βρει». Προχώρησαν. Η μέση και η πλάτη του Λούις είχαν αρχίσει να πιάνονται από το βάρος του Γκέιτζ, κι επιπλέον, κάθε τόσο το μωρό τον άρπαζε απ' τα μαλλιά και τα τραβούσε όλο ενθουσιασμό, ή έχωνε εξίσου ενθουσιώδεις κλοτσιές στα νεφρά του. Κουνούπια σεργιάνιζαν γύρω απ' το πρόσωπο και το λαιμό του, σπάζοντάς του τα νεύρα με τον ασταμάτητο βόμβο τους. Το μονοπάτι συνέχισε να κατεβαίνει φιδογυρίζοντας, στρίβοντας ανάμεσα από πανύψηλα, γέρικα έλατα, ώσπου μπήκε σ' ένα κομμάτι γεμάτο βατουλιές κι ένα κουβάρι από διάφορα άλλα είδη


54

STEPHEN KING

χαμηλής βλάστησης. Η πορεία ήταν πραγματικό μαρτύριο εδώ, και τα πόδια του Λούις παρήγαγαν μία μεγάλη γκάμα από υγρούς κυρίως ήχους καθώς οι γαλότσες του τσαλαβουτούσαν μέσα στις λάσπες και στα νερά. Ένα σημείο ήταν ολωσδιόλου βαλτωμένο, και το διέσχισαν πατώντας πάνω στους θάμνους που εξείχαν εδώ κι εκεί σχηματίζοντας φυσικά πατήματα. Αυτό ήταν και το χειρότερο κομμάτι της διαδρομής. Έπειτα άρχισαν ν' ανηφορίζουν ξανά, και τα δέντρα επέβαλαν και πάλι την παρουσία τους. Με κάποιο μαγικό τρόπο, ο Γκέιτζ έδειχνε να έχει βαρύνει κατά τέσσερα με πέντε κιλά και, εξίσου μαγικά, η θερμοκρασία είχε ανέβει γύρω στους πέντε βαθμούς. Ο ιδρώτας κυλούσε ποτάμι στο πρόσωπο του Λούις. «Πώς πας, αγάπη;» ρώτησε η Ρέιτσελ. «Θέλεις να πάρω λίγο το μωρό;» «Όχι, είμαι καλά», είπε ο Λούις, κι έλεγε την αλήθεια, παρ' ότι η καρδιά του χοροπηδούσε στο στήθος του με αρκετά υπολογίσιμη ταχύτητα. Η τακτική άθληση ήταν κάτι που συνιστούσε μεν στους άλλους, αλλά απέφευγε ο ίδιος. Ο Τζαντ περπατούσε δίπλα στην Έλι, το λεμονί παντελόνι και η κόκκινη μπλούζα της οποίας έλαμπαν σαν αστραφτερές πινελιές μέσα στο σκιερό, φαιοπράσινο μισόφωτο. «Ξέρει πού πάει, Λου, ή τραβάει το δρόμο κι όπου βγει;» ρώτησε χαμηλόφωνα η Ρέιτσελ. Ακουγόταν κάπως ανήσυχη. «Και βέβαια ξέρει», απάντησε ο Λούις. Ο Τζαντ γύρισε το κεφάλι και φώναξε κεφάτα: «Φτάνουμε... Αντέχεις, Λούις;» Θεέ μου, σκέφτηκε ο Λούις, ο άνθρωπος έχει πατήσει προ πολλού τα ογδόντα κι όμως φαίνεται σαν να μην έχει καν ιδρώσει. «Μια χαρά είμαι», φώναξε, λιγάκι επιθετικά. Ακόμα και στα πρόθυρα εμφράγματος να βρισκόταν, η περηφάνια του μάλλον δε θα τον άφηνε να δώσει διαφορετική απάντηση. Ο Λούις χαμογέλασε, ανέβασε λίγο τους ιμάντες του σάκου του Γκέιτζ και συνέχισε την πορεία του. Έφτασαν στην κορυφή του δεύτερου λόφου κι ύστερα το μονοπάτι άρχισε να κατηφορίζει μέσα από συστάδες ψηλών ίσαμε το κεφάλι τους θάμνων και πυκνών, μπλεγμένων χαμόκλαδων. Λίγο μετά, άρχισε να στενεύει κι ύστερα, σε απόσταση μερικών μόλις μέτρων, ο Λούις είδε την Έλι και τον Τζαντ να περνάνε κάτω από


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

55

μια αψίδα καμωμένη από παλιά, φαγωμένα απ' τον καιρό σανίδια. Πάνω τους ήταν γραμμένες με ξεθωριασμένη μαύρη μπογιά οι λέξεις ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ. Ο Λούις και η Ρέιτσελ αντάλλαξαν μια γεμάτη θυμηδία ματιά κι ύστερα πέρασαν κάτω από την αψίδα, ενώνοντας από ένστικτο τα χέρια, σαν ζευγάρι που προχωρεί προς το βωμό του υμεναίου. Για δεύτερη φορά εκείνο το πρωί, η έκπληξη του Λούις ήταν τόση, που άγγιζε τα όρια του δέους. Εδώ δεν υπήρχε χαλί από πευκοβελόνες. Εδώ υπήρχε ένας σχεδόν τέλειος κύκλος καλοκουρεμένου γρασιδιού, με διάμετρο δώδεκα περίπου μέτρων. Κατά τα τρία τέταρτά του, ο κύκλος ήταν οριοθετημένος από πυκνά χαμόκλαδα, την πέρα μεριά του, όμως, έφραζε ένας πανύψηλος σωρός από πεσμένα εδώ και χρόνια δέντρα, ένα φυσικό φράγμα από κλαδιά και κορμούς μοχθηρούς και επικίνδυνους. Καλό θα ήταν για όποιον άντρα προσπαθούσε να περάσει από πάνω του να φορέσει πρώτα ένα ατσάλινο σπασουάρ, σκέφτηκε ο Λούις. Το ξέφωτο ήταν γεμάτο τύμβους, προφανέστατα φτιαγμένους από παιδιά, με ό,τι υλικά είχαν μπορέσει να βρουν, να δανειστούν ή να κλέψουν: πηχάκια κιβωτίων, σανίδια, κομμάτια χτυπημένου τσίγκου. Κι όμως, έτσι όπως ήταν τοποθετημένα μέσα στον κύκλο των χαμηλών θάμνων και των καχεκτικών δέντρων που πάλευαν για λίγα εκατοστά χώρου και μερικές αχτίδες ήλιου, αυτά τα αδέξια ταφικά μνημεία αναδείκνυαν την αδρή συμμετρία του νεκροταφείου, μια συμμετρία την οποία είχαν αγωνιστεί να πετύχουν τα μικρά και άτεχνα ανθρώπινα χέρια. Το δασώδες σκηνικό έδινε στο μέρος μια παράξενη βαρύτητα, μια γοητεία που δεν ήταν χριστιανική αλλά παγανιστική. «Υπέροχο είναι», είπε η Ρέιτσελ, η φωνή της ωστόσο αντήχησε μάλλον προσποιητή. «Ουάου!» φώναξε η Έλι. Ο Λούις έβγαλε το μάρσιπο από τους ώμους του κι άφησε τον Γκέιτζ κάτω, να μπουσουλήσει ελεύθερα. Του φάνηκε ότι η πλάτη του αναστέναξε ανακουφισμένη. Με επιφωνήματα ενθουσιασμού, η Έλι έτρεχε από το ένα μνήμα στο άλλο, κι ο Λούις την ακολούθησε, αφήνοντας τη Ρέιτσελ να προσέχει το μωρό. Ο Τζαντ κάθισε οκλαδόν κάτω και βολεύτηκε ακουμπώντας την πλάτη σε μια μεγάλη πέτρα για να καπνίσει το τσιγάρο του.


56

STEPHEN KING

Ο Λούις πρόσεξε ότι το μέρος δεν έδινε απλώς την αίσθηση της τάξης και της συμμετρίας· τα μνημεία ήταν όντως τοποθετημένα σε αδρούς ομόκεντρους κύκλους. ΣΜΑΚΙΟ ΓΑΤΟΣ έγραφε ένα επιτύμβιο μνημείο καμωμένο από σανίδες. Ο γραφικός χαρακτήρας ήταν παιδικός, αλλά προσεκτικός. ΗΤΑΝ ΙΠΠΑΚΟΥΟΣ. Κι από κάτω: 1971-1974. Λίγο πιο πέρα από τον εξωτερικό κύκλο, ο Λούις στάθηκε σ' ένα κομμάτι από πλάκα φυσικού σχιστόλιθου, πάνω στην οποία ήταν γραμμένο ένα όνομα με ξεθωριασμένη αλλά ακόμα απολύτως ευανάγνωστη κόκκινη μπογιά: ΜΠΙΦΕΡ. Κι από κάτω ένα τετράστιχο που έκανε τον Λούις να χαμογελάσει. Ο Μπίφερ, ο Μπίφερ / και γαμώ τις μύτες είχε /Ώσπου να πεθάνει /πιο πλούσιους μας είχε κάνει. «Ο Μπίφερ ήταν το κόκερ σπάνιελ των Ντέσλερ», είπε ο Τζαντ. Ο ηλικιωμένος άντρας είχε ανοίξει μια λακκούβα στο χώμα με το τακούνι της μπότας του κι έριχνε προσεκτικά μέσα τις στάχτες του τσιγάρου του. «Τον πάτησε πέρσι ένα βυτιοφόρο λυμάτων. Τρομερό δεν είναι το ποίημα;» «Είναι», συμφώνησε ο Λούις. Κάποιοι από τους τάφους είχαν λουλούδια, μερικά φρέσκα, τα περισσότερα μαραμένα, και αρκετά σε πλήρη αποσύνθεση. Ένα πενήντα περίπου τοις εκατό από τις ζωγραφισμένες ή γραμμένες με μαρκαδόρο επιγραφές που προσπάθησε ο Λούις να διαβάσει είχαν ξεθωριάσει τόσο, που ήταν εν μέρει ή εντελώς δυσανάγνωστες. Άλλες δεν έφεραν πάνω τους κανένα διακριτό σημάδι, και ο Λούις υπέθεσε ότι ίσως είχαν γραφτεί με κιμωλία ή κραγιόνια. «Μαμά!» φώναξε η Έλι. «Εδώ έχει ένα χρυσοψαράκι! Έλα να δεις!» «Θα το δω σε λίγο», είπε η Ρέιτσελ, και ο Λούις της έριξε μια ματιά. Έστεκε μονάχη της, σε αρκετή απόσταση από τον εξωτερικό κύκλο, και φαινόταν να νιώθει πιο άβολα από ποτέ. Ακόμα κι εδώ αναστατώνεται, σκέφτηκε ο Λούις. Ποτέ της δεν ένιωθε άνετα σε περιβάλλοντα με αύρα θανάτου (όχι πως υπήρχε κανείς που ένιωθε, υπέθετε ο Λούις), μάλλον εξαιτίας της αδερφής της. Η Ζέλντα είχε πεθάνει σε πολύ μικρή ηλικία, από μηνιγγίτιδα, κι αυτός ο θάνατος είχε αφήσει στη Ρέιτσελ μια πληγή την οποία ο Λούις είχε μάθει από την αρχή κιόλας του γάμου τους να μην αγγίζει. Αν και ο Λούις δε γνώριζε λεπτομέρειες, υπέθετε ότι ο δρόμος της Ζέλντα προς το θάνατο ήταν μακρύς και οδυνηρός και άσχημος,


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

57

κάτι που σίγουρα είχε επηρεάσει τη Ρέιτσελ, η οποία βρισκόταν τότε σε τρυφερή ηλικία. Η γυναίκα του φαινόταν να θέλει να διαγράψει την όλη εμπειρία απ' το μυαλό της, και ο Λούις δεν την αδικούσε. Ούτε το θεωρούσε κακό. Της έκλεισε το μάτι κι εκείνη του χαμογέλασε με ευγνωμοσύνη. Ο Λούις κοίταξε ψηλά. Βρίσκονταν σ' ένα φυσικό ξέφωτο, πράγμα που ευνοούσε την καλή ανάπτυξη της χλόης· παρ' όλ' αυτά, σκέφτηκε, για να διατηρείται έτσι πράσινη και ζωντανή, χρειαζόταν πότισμα και συνεχή φροντίδα. Αυτό σήμαινε δοχεία με νερό που κάποιοι θα κουβαλούσαν χέρι με χέρι ως εδώ, ή ίσως ψεκαστήρες, αντικείμενα πολύ βαρύτερα, δηλαδή, ακόμα κι από τον Γκέιτζ στο σάκο του... κι όλα φορτωμένα σε μικρές πλάτες. Σκέφτηκε ξανά πόσο παράξενο ήταν που μικρά παιδιά κρατούσαν τούτο το μέρος φροντισμένο επί τόσο πολύ καιρό. Αυτό που θυμόταν εκείνος από τους παροδικούς ενθουσιασμούς της δικής του παιδικής ηλικίας -αναμνήσεις που η ύπαρξη της Έλι είχε φέρει ξανά στην επιφάνεια- ήταν ότι είχαν την τάση να καίγονται σαν εφημερίδες... έπαιρναν φωτιά αμέσως... φούντωναν απότομα... κι έσβηναν γρήγορα. Αλλά τούτα τα παιδιά, τα παιδιά της περιοχής, διατηρούσαν το μέρος άψογο εδώ και πάρα πολύ καιρό - σ ' αυτό ο Τζαντ είχε δίκιο. Το πόσο πολύς ήταν αυτός ο καιρός έγινε προφανές όταν ο Λούις άρχισε να κατευθύνεται προς το κέντρο του κυκλικού νεκροταφείου. Όσο πιο μέσα προχωρούσε, τόσο παλιότεροι ήταν οι τάφοι και τόσο πιο δυσανάγνωστες οι επιτύμβιες επιγραφές. Ωστόσο, αυτές που μπορούσαν ακόμα να διαβαστούν χάραζαν, έστω και κατά προσέγγιση, ένα χρονικό μονοπάτι που χανόταν στο απώτερο παρελθόν. Να η ΤΡΙΞΙ, ΣΚΟΤΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟ ΣΤΙΣ 15 ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΥ 1968. Στον ίδιο κύκλο, υπήρχε μια μεγάλη, φαρδιά σανίδα, φυτεμένη βαθιά στο χώμα, σκεβρωμένη από τις αλλεπάλληλες συστολές και διαστολές τόσων χειμώνων και καλοκαιριών. Η σανίδα έγερνε, ο Λούις όμως μπόρεσε να διαβάσει την επιγραφή πάνω της: ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΑ, ΤΟΥ ΚΟΥΝΕΛΙΟΥ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΙΘΑΝΕ ΤΗΝ 1η ΜΑΡΤΙΟΥ 1965. Μια σειρά παραπέρα ήταν ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΑΤΟΝ (ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΤΟ ΣΚΥΛΙ!!!! -με μεγαλύτερα, πιο εμφατικά γράμματα αυτό), που είχε πεθάνει το 1958- και η ΠΟΛΥΝΗΣΙΑ (που μάλλον θα ήταν παπαγάλος, αν ο Λούις θυμόταν σωστά το Δόκτορα Ντούλιτλ του), η


58

STEPHEN KING

οποία είχε κρώξει το τελευταίο της «Η Πόλι θέλει κράκερ», το καλοκαίρι του 1953. Δεν υπήρχε τίποτα ευανάγνωστο στις επόμενες δύο σειρές, κι έπειτα, ακόμα σε κάποια απόσταση από το κέντρο, λαξεμένη αδέξια πάνω σ' ένα κομμάτι ψαμμόλιθο, βρισκόταν η επιγραφή: ΧΑΝΑ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΥΛΙ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΠΟΤΕ 19291939. Αν και ο ψαμμόλιθος ήταν σχετικά μαλακός -ιδιότητα που είχε μετατρέψει την επιτύμβια στήλη σε αχνό φάντασμα του πρώτου εαυτού της-, ο Λούις ένιωθε δέος στη σκέψη των ωρών που θα είχε ξοδέψει το συγκεκριμένο παιδί για να λαξέψει πάνω στην πέτρα αυτές τις εφτά λέξεις. Η αφοσίωση, η αγάπη, η θλίψη -το βάθος των συναισθημάτων που είχαν κινητοποιήσει αυτή την πράξη τον συγκλόνιζε· ήταν κάτι που οι ενήλικες δεν έκαναν καν για τους ίδιους τους τους γονείς, ή για τα ίδια τους τα παιδιά, αν τύχαινε να πεθάνουν πρόωρα. «Τελικά, το μέρος είναι παλιό, πολύ παλιότερο απ' όσο φανταζόμουν», είπε στον Τζαντ, που είχε σηκωθεί για να έρθει κοντά του. Ο Τζαντ κατένευσε. «Έλα δω, Λούις. Θέλω να σου δείξω κάτι». Πήγαν στην τρίτη σειρά από το κέντρο. Εδώ, το κυκλικό σχήμα, το οποίο στους εξωτερικούς κύκλους θα μπορούσε να εκληφθεί ως τυχαίο, ήταν προφανέστατο. Ο Τζαντ στάθηκε μπροστά σε μια μικρή πλάκα ψαμμόλιθου που είχε πέσει προς τα μπρος. Γονατίζοντας με προσοχή, ο ηλικιωμένος άντρας την έστησε ξανά όρθια. «Κάποτε υπήρχαν λέξεις εδώ πάνω», είπε ο Τζαντ. «Τις είχα λαξέψει με το χέρι μου, αλλά φαγώθηκαν πια. Είχα θάψει το πρώτο μου σκυλί εδώ. Τον Σποτ. Πέθανε από γηρατειά τη χρονιά που ξέσπασε ο Μεγάλος Πόλεμος». Νιώθοντας δέος στη σκέψη ότι τούτο το νεκροταφείο ήταν παλιότερο από πολλά νεκροταφεία για ανθρώπους, ο Λούις προχώρησε προς το κέντρο του και εξέτασε κάμποσες ακόμα επιτύμβιες επιγραφές. Καμιά τους δεν ήταν αναγνώσιμη, και οι περισσότερες στήλες είχαν καταρρεύσει στο έδαφος, που φαινόταν έτοιμο να τις καταπιεί. Το γρασίδι είχε σκεπάσει σχεδόν εξ ολοκλήρου μία απ' αυτές, κι όταν ο Λούις τη σήκωσε για να την ξαναστήσει, ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο, κάτι σαν διαμαρτυρία, ακούστηκε από το χώμα. Τυφλά σκαθάρια έτρεχαν σαν τρελά στο κομμάτι γης που είχε αποκαλύψει ο Λούις. Σαν τα νεκροταφεία της Άγριας Δύσης. Μόνο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

59

που τούτο είναι για ζώα... σκέφτηκε αναρριγώντας. Δεν είμαι σίγουρος ότι μου αρέσει. «Πόσο παλιό είναι το μέρος;» «Λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω να σου πω», απάντησε ο Τζαντ, χώνοντας τα χέρια βαθιά στις τσέπες του παντελονιού του. «Όταν πέθανε ο Σποτ, βέβαια, το νεκροταφείο υπήρχε. Εκείνο τον καιρό είχα πολλούς φίλους -ολόκληρη συμμορία ήμασταν. Αυτοί με βοήθησαν να σκάψω το λάκκο για τον Σποτ. Και μη φανταστείς ότι το σκάψιμο εδώ πάνω είναι εύκολη υπόθεση· το χώμα είναι όλο πέτρα, δύσκολο στο φτυάρισμα. Φυσικά, τους είχα βοηθήσει κι εγώ μερικές φορές». Ο Τζαντ σήκωσε το χέρι κι έδειξε με το ροζιασμένο, ίδιο κέρατο ζώου, δάχτυλο του. «Αν θυμάμαι καλά, εκεί είχαμε βάλει το σκυλί του Πιτ Λα Βασέρ, κι εκεί πέρα τρεις από τις αλανιάρες γάτες του Άλμπιον Γκρόουτλι. Είναι θαμμένες η μία δίπλα στην άλλη. »0 γερο-Φρίτσι εξέτρεψε περιστέρια αγώνων. Εγώ μαζί με τον Αλ Γκρόουτλι και τον Καρλ Χάνα θάψαμε ένα από αυτά όταν το άρπαξε κάποιο σκυλί. Να, εκεί είναι». Ο Τζαντ έκανε μια όλο περίσκεψη παύση. «Είμαι ο τελευταίος της παρέας, ξέρεις. Όλοι οι άλλοι έχουν πεθάνει πια, η συμμορία μου. Όλοι έχουν φύγει». Ο Λούις δεν είπε τίποτα, παρά έμεινε να κοιτάζει τους τάφους των κατοικίδιων με τα χέρια χωμένα στις τσέπες. «Το χώμα είναι όλο πέτρα», επανέλαβε ο Τζαντ. «Υποθέτω ότι, έτσι κι αλλιώς, μόνο πτώματα θα μπορούσες να φυτέψεις εδώ. Τι άλλο να πιάσει;» Λίγο παραπέρα, ο Γκέιτζ άρχισε να μυξοκλαίει και η Ρέιτσελ τον πήρε αγκαλιά και πήγε στους δυο άντρες. «Πεινάει», είπε. «Νομίζω ότι πρέπει να γυρίσουμε, Λου». Κάνε μου, σε παρακαλώ, τη χάρη, έλεγαν τα μάτια της. «Βέβαια», είπε ο Λούις, απαντώντας στα μάτια της. Ξαναφόρεσε το μάρσιπο πλάτης και γύρισε για να μπορέσει η Ρέιτσελ να βάλει τον Γκέιτζ μέσα. «Έλι!» φώναξε ο Λούις. «Έλι, πού είσαι;» «Να την», είπε η Ρέιτσελ δείχνοντας το σωρό με τους πεσμένους κορμούς των δέντρων. Η Έλι σκαρφάλωνε πάνω του λες και βρισκόταν στον πύργο αναρρίχησης της αυλής του σχολείου της. «Κατέβα από κει πάνω, κούκλα μου!» φώναξε ανήσυχος ο Τζαντ. «Αρκεί να βάλεις το πόδι σου στο λάθος κενό για να γίνει


60

STEPHEN KING

η ζημιά. Αυτοί οι κορμοί κουνιούνται με το παραμικρό -κι αν σε μαγκώσουν, μπορεί να σπάσεις τον αστράγαλο σου». Η Έλι κατέβηκε μ' ένα σάλτο. «Αχ!» φώναξε, και πήγε προς το μέρος τους τρίβοντας το γοφό της. Δεν είχε γδαρθεί, αλλά ένα σκληρό, ξερό κλαδί είχε σκίσει το παντελόνι της. «Κατάλαβες τώρα τι εννοώ;» είπε ο Τζαντ ανακατώνοντας τρυφερά τα μαλλιά της. «Κανείς δεν ανεβαίνει σε τέτοιους παλιούς σωρούς από πεσμένα δέντρα -ακόμα κι αυτοί που ξέρουν το. δάσος, προτιμούν να κάνουν το γύρο αν μπορούν, όχι να σκαρφαλώσουν. Τα δέντρα που πέφτουν και στοιβάζονται όλα μαζί κακιώνουν. Και με την πρώτη ευκαιρία δαγκώνουν». «Αλήθεια;» ρώτησε η Έλι. «Αλήθεια», είπε ο Λούις πριν προλάβει ο Τζαντ να απαντήσει. Ο Τζαντ έσπευσε να εξηγήσει. «Όπως βλέπεις, τα δέντρα είναι στοιβαγμένα σαν άχυρα. Κι αν πατήσεις στο λάθος κορμό, μπορεί να πέσουν όλοι μαζί και να σε πλακώσουν, σαν χιονοστιβάδα». Η Έλι κοίταξε τον Λούις. «Αλήθεια είναι αυτό, μπαμπά;» «Έτσι νομίζω, αγάπη μου». «Μπλιαχ!» Η Έλι κοίταξε προς το σωρό των δέντρων και φώναξε: «Μου σκίσατε το παντελόνι, χαζόδεντρα!» Οι τρεις μεγάλοι γέλασαν. Τα δέντρα όχι. Αυτά απλώς συνέχισαν να ξασπρίζουν στον ήλιο, όπως έκαναν επί δεκαετίες. Στο μυαλό του Λούις φάνταζαν σαν τα σκελετικά λείψανα κάποιου από καιρό πεθαμένου τέρατος, ενός κτήνους σφαγμένου, ίσως, από κάποιον καλό παγανιστή ιππότη. Τα κόκαλα ενός δράκοντα, αφημένα εδώ, να φτιάχνουν ένα γιγαντιαίο μνημείο... Ακόμα και τότε, ο Λούις δεν είχε μπορέσει να μη σκεφτεί ότι υπήρχε κάτι ύποπτα εξυπηρετικό στον τρόπο που αυτά τα πεσμένα δέντρα χώριζαν το Νεκρωταφίο Ζώων από το υπόλοιπο δάσος, ένα δάσος το οποίο αργότερα ο Τζαντ θα αποκαλούσε μερικές φορές «ινδιάνικο». Αυτή η ίδια η τυχαιότητά του φαινόταν πολύ δεξιοτεχνική, πολύ τέλεια για να είναι έργο της φύσης. Φαινόταν... Ο Γκέιτζ του άρπαξε το αυτί και του το τράβηξε φωνάζοντας ενθουσιασμένος, και ο Λούις ξέχασε τα πεσμένα δέντρα και το δάσος και το Νεκρωταφίο Ζώων. Ήταν ώρα να γυρίσουν σπίτι.


61

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

9 Την επομένη, η Έλι πήγε να τον βρει, μάλλον προβληματισμένη. Κλεισμένος στο μικροσκοπικό γραφείο του, ο Λούις συναρμολογούσε ένα από τα μοντέλα του. Το συγκεκριμένο ήταν μία Ρολς Ρόις Σίλβερ Γκοστ του 1917 -εξακόσια ογδόντα κομμάτια, περισσότερα από πενήντα κινούμενα μέρη. Η Ρολς κόντευε να τελειώσει· ο Λούις μπορούσε σχεδόν να φανταστεί τον οδηγό με τη λιβρέα του -απευθείας απόγονο των Εγγλέζων αμαξάδων του δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα- να κάθεται αυτοκρατορικός πίσω από το τιμόνι. Η τρέλα του Λούις με το μοντελισμό είχε ξεκινήσει στην ηλικία των δέκα ετών, μ' ένα διπλάνο SPAD του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (δώρο του θείου Καρλ), για να συνεχίσει με μοντέλα της Ρέβελ, και να εξελιχθεί στην εφηβεία του και στα πρώτα νεανικά του χρόνια σε ανώτερα και καλύτερα αντικείμενα μοντελιστικού πόθου. Ο Λούις πέρασε τη φάση των πλοίων στο μπουκάλι κι αυτή των πολεμικών μηχανών, ακόμα και μια περίοδο στη διάρκεια της οποίας έφτιαχνε όπλα τόσο ρεαλιστικά, που απορούσες που δεν εκπυρσοκροτούσαν όταν τραβούσες τη σκανδάλη -Κολτ και Γουίντσεστερ και Λούγκερ, ακόμα κι ένα Μπάντλαϊν Σπέσιαλ. Την τελευταία πενταετία την είχε περάσει με τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια. Ένα μοντέλο του Λουζιτάνια και ένα του Τιτανικού στόλιζαν τα ράφια της βιβλιοθήκης του στο πανεπιστήμιο, και το Αντρέα Ντόρια, την κατασκευή του οποίου είχε ολοκληρώσει λίγο πριν φύγουν από το Σικάγο, αυτή τη στιγμή αρμένιζε στο γείσο του τζακιού τους στο καθιστικό. Τώρα, ο Λούις είχε προχωρήσει στα κλασικά αυτοκίνητα, κι αν οι συνήθειές του εξακολουθούσαν να παραμένουν ίδιες, θα περνούσαν άλλα τέσσερα με πέντε χρόνια ώσπου ν' αρχίσει να τον κυριεύει η επιθυμία ν' ασχοληθεί με κάτι διαφορετικό. Η Ρέιτσελ αντιμετώπιζε αυτή την ενασχόληση, το ένα και μοναδικό χόμπι του, με το είδος της συζυγικής ανοχής που ο Λούις υπέθετε ότι εμπεριείχε και κάποια στοιχεία περιφρόνησης -το πιθανότερο ήταν ότι ακόμα και μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια γάμου, η γυναίκα του εξακολουθούσε να ελπίζει ότι μια μέρα


62

STEPHEN KING

ο άντρας της θα μεγάλωνε και θα ξεπερνούσε το μοντελισμό. Ίσως μέρος αυτής της αντιμετώπισης να οφειλόταν στον πατέρα της, ο οποίος εξακολουθούσε να πιστεύει, τόσο ακράδαντα όσο και τον πρώτο καιρό του γάμου τους, ότι ο γαμπρός του ήταν ένας απίστευτος μαλάκας. Ίσως, σκέφτηκε ο Λούις, η Ρέιτσελ να έχει δίκιο. Ίσως ξυπνήσω ένα πρωί στα τριάντα εφτά μου, ανεβάσω όλα αυτά τα μοντέλα στη σοφίτα, και ξεκινήσω τις πτήσεις με αιωρόπτερο. Στο μεταξύ, η Έλι φορούσε το σοβαρό της ύφος. Κάπου μακριά, αιωρούμενο στον καθαρό αέρα, ο Λούις άκουγε τον ήχο του Ιδανικού Κυριακάτικου Πρωινού, τις καμπάνες να καλούν τους πιστούς στη λειτουργία. «Γεια σου, μπαμπά», είπε η Έλι. «Γεια σου, ζουζούνα. Τι τρέχει;» «Α, τίποτα», απάντησε η Έλι, το πρόσωπό της όμως έλεγε άλλα· το πρόσωπό της έλεγε ότι έτρεχαν πολλά, και ότι κανένα απ' αυτά τα πολλά δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο, ευχαριστώ πολύ. Τα μαλλιά της ήταν φρεσκολουσμένα κι έπεφταν ελεύθερα στους ώμους της· σ' αυτό το φως, η Έλι εξακολουθούσε να είναι περισσότερο ξανθιά παρά η καστανή που αναπόφευκτα θα γινόταν. Φορούσε φόρεμα, κι ο Λούις σκέφτηκε ότι σχεδόν όλες τις Κυριακές η κόρη του φορούσε φορέματα, παρ' ότι η οικογένειά τους δεν εκκλησιαζόταν. «Τι φτιάχνεις εκεί;» Ο Λούις της εξήγησε, κολλώντας με προσοχή ένα λασπωτήρα. «Κοίτα αυτό», της είπε, δίνοντάς της με προσοχή το καπάκι του μουαγιέ. «Βλέπεις τα ενωμένα R; Δεν είναι ωραία λεπτομέρεια; Αν πάμε αεροπορικώς στο Σάιταουν για τη γιορτή των Ευχαριστιών και πετάξουμε με ένα L-1011, θα δεις ότι πίσω, στους κινητήρες, υπάρχουν αυτά τα ίδια ενωμένα R». «Ένα καπάκι είναι», είπε η Έλι δίνοντάς του το πίσω. «Σιγά το πράμα». «Ε, όχι και σιγά το πράμα», είπε ο Λούις. «Κι αν αποκτήσεις ποτέ σου Ρολς Ρόις, δε θα το λες καπάκι, αλλά "κάλυμμα ακραξονίου". Με λίγα λόγια, αν γίνεις ποτέ σου τόσο πλούσια, θα μπορείς να κορδώνεσαι λιγάκι. Όσο για μένα, όταν κάνω το δεύτερο εκατομμύριό μου, θα αγοράσω μία Ρολς Ρόις Κορνίς -έτσι, όταν ο Γκέιτζ ζαλίζεται στο αυτοκίνητο, θα μπορεί να ξερνάει πάνω σε γνήσιο δέρμα». Και μια που το 'φερε η κουβέντα, Έλι, τι σε βασανί-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

63

ζει; Τέτοιες προσεγγίσεις, όμως, δεν ήταν για την Έλι. Την Έλι δεν τη ρωτούσες ποτέ στα ίσια. Δεν ήθελε να ανοίγεται πολύ, ν' αποκαλύπτει τον εαυτό της. Ήταν ένα χαρακτηριστικό της που ο Λούις θαύμαζε. «Είμαστε πλούσιοι, μπαμπά;» «Όχι», της απάντησε, «αλλά ούτε θα πεθάνουμε της πείνας». «Ο Μάικλ Μπερνς στο σχολείο λέει ότι όλοι οι γιατροί είναι πλούσιοι». «Πες στον Μάικλ Μπερνς στο σχολείο ότι πολλοί γιατροί γίνονται πλούσιοι, αλλά χρειάζονται καμιά εικοσαριά χρόνια για να το πετύχουν... και σίγουρα δεν το πετυχαίνουν διευθύνοντας αναρρωτήρια πανεπιστημίων. Ένας γιατρός γίνεται πλούσιος όταν ειδικεύεται. Οι γυναικολόγοι, οι παιδίατροι, οι νευρολόγοι γίνονται πλούσιοι γρηγορότερα. Για λίμπερο παίκτες όπως εγώ χρειάζονται περισσότερα χρόνια». «Τότε γιατί δεν ειδικεύεσαι, μπαμπά;» Ο Λούις ξανασκέφτηκε τα μοντέλα του, και το πώς μια μέρα, εντελώς αιφνιδιαστικά, είχε ανακαλύψει ότι δεν ήθελε να ξανακουμπήσει τα χέρια του σε πολεμικά αεροπλάνα ή γερμανικά άρματα μάχης και πυροβολεία, το πώς είχε φτάσει να πιστεύει (σχεδόν μέσα σε μια νύχτα, του φαινόταν τώρα) ότι ήταν γελοίο να φτιάχνεις πλοία μέσα σε μπουκάλια, κι έπειτα σκέφτηκε το πώς θα ήταν να περάσει ολόκληρη τη ζωή του εξετάζοντας παιδικά πόδια για σφυροδακτυλία ή ψηλαφώντας με χειρουργικά γάντια γυναικείους κόλπους, ψάχνοντας για ογκίδια ή για κακώσεις. «Απλώς δε θα μου άρεσε», είπε. Ο Τσορτς μπήκε στο γραφείο, κοντοστάθηκε και επιθεώρησε την κατάσταση με τα φωτεινά κιτρινοπράσινα μάτια του. Ύστερα πήδηξε σιωπηλά στο περβάζι, βολεύτηκε, και φάνηκε ν' αποκοιμιέται. Η Έλι του έριξε μια ματιά και συνοφρυώθηκε, πράγμα που φάνηκε εξαιρετικά παράξενο στον Λούις. Συνήθως η Έλι κοίταζε τον Τσορτς με μια έκφραση αγάπης τόσο γλυκανάλατη, που γινόταν οδυνηρή. Η μικρή άρχισε να τριγυρίζει στο γραφείο κοιτάζοντας τα μοντέλα, ώσπου, με φωνή που παραλίγο να καταφέρει να ακουστεί αδιάφορη, είπε: «Πολλούς τάφους είχε εκεί πάνω, ε; Στο νεκροταφείο των ζώων, θέλω να πω». Α, μάλιστα, να ο κόμπος, σκέφτηκε ο Λούις, χωρίς ωστόσο να


64

STEPHEN KING

σηκώσει το κεφάλι για να κοιτάξει την κόρη του. Περιορίστηκε απλώς να ρίξει μια ματιά στις οδηγίες συναρμολόγησης κι ύστερα άρχισε να τοποθετεί τα φώτα καμπίνας της Ρολς. «Ναι, είχε», είπε. «Πάνω από εκατό, θα έλεγα». «Γιατί, μπαμπά, τα ζωάκια δε ζουν όσο οι άνθρωποι;» «Μερικά ζουν σχεδόν τόσο όσο και οι άνθρωπου», είπε, «και κάποια πολύ περισσότερο. Οι ελέφαντες ζουν πάρα πολλά χρόνια, και υπάρχουν μερικές θαλάσσιες χελώνες τόσο μεγάλης ηλικίας, που οι άνθρωποι δεν μπορούν να ξέρουν με σιγουριά πόσο μεγάλες είναι... ή ίσως να ξέρουν και απλώς να μην μπορούν να το πιστέψουν». Όλα αυτά η Έλι τα απαξίωσε με σχετική ευκολία. «Οι ελέφαντες και οι θαλάσσιες χελώνες δεν είναι ζωάκια του σπιτιού. Τα ζωάκια του σπιτιού δε ζουν καθόλου πολύ. Ο Μάικλ Μπερνς λέει ότι ο κάθε χρόνος που ζει ένας σκύλος είναι όσο εννιά δικοί μας». «Εφτά», τη διόρθωσε μηχανικά ο Λούις. «Καταλαβαίνω πού θες να καταλήξεις, αγάπη μου, και αυτό που λες δεν είναι εντελώς λάθος. Ένα σκυλί που φτάνει στην ηλικία των δώδεκα χρόνων είναι ένα γέρικο σκυλί. Υπάρχει, βλέπεις, ένα πράγμα που λέγεται μεταβολισμός, κι αυτό που φαίνεται ότι κάνει ο μεταβολισμός είναι να μετράει το χρόνο. Α, κάνει κι άλλα πράγματα βέβαια -μερικοί άνθρωποι μπορούν να τρώνε πολύ και να μένουν λεπτοί εξαιτίας του μεταβολισμού τους, όπως η μητέρα σου. Άλλοι όμως, όπως εγώ για παράδειγμα, θα παχύνουν αν φάνε το ίδιο. Με τη μαμά σου έχουμε διαφορετικό μεταβολισμό· τόσο απλά. Αυτό ό-. μως που φαίνεται ότι κάνει πάνω απ', όλα ο μεταβολισμός είναι ότι χρησιμεύει στα ζωντανά πλάσματα σαν... ρολόι σώματος. Τα σκυλιά έχουν αρκετά γρήγορο μεταβολισμό. Ο μεταβολισμός των ανθρώπινων όντων είναι πολύ πιο αργός. Εμείς οι άνθρωποι -οι περισσότεροι από μας- ζούμε περίπου μέχρι τα εβδομήντα δύο μας χρόνια. Και, πίστεψέ με, εβδομήντα δύο χρόνια είναι πάρα πολύς καιρός». Η Έλι φαινόταν ν' ανησυχεί πραγματικά, κι ο Λούις ήλπιζε ότι είχε καταφέρει ν' ακουστεί πολύ πιο σίγουρος απ' όσο στην πραγματικότητα αισθανόταν. Ήταν τριάντα πέντε, και του φαινόταν ότι αυτά τα τριάντα πέντε χρόνια όχι μόνο είχαν περάσει σαν αστραπή, αλλά ότι δεν είχαν αφήσει καν το σημάδι τους -ότι είχαν εξαϋλωθεί όπως ένα εφήμερο ρεύμα αέρα που περνάει και χάνεται κά-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

65

τω απ' την πόρτα. «Από την άλλη μεριά, οι θαλάσσιες χελώνες έχουν ακόμα πιο αργό μετα...» «Και οι γάτες;» ρώτησε η Έλι κοιτάζοντας ξανά τον Τσορτς. «Ε, οι γάτες ζουν όσο και τα σκυλιά», απάντησε, «οι περισσότερες, τέλος πάντων». Ο Λούις έλεγε ψέματα, και το 'ξερε. Οι γάτες ζούσαν βίαιη ζωή και συχνά έβρισκαν αιματηρό θάνατο, πάντα λαθραίο, πάντα έξω από το φυσιολογικό φάσμα του ανθρώπινου οπτικού πεδίου. Δείτε τον Τσορτς, για παράδειγμα, που τώρα έπαιρνε τον υπνάκο του στον ήλιο (ή, τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση έδινε), τον Τσορτς που κάθε βράδυ κοιμόταν γαλήνια στο κρεβάτι της κόρης του, τον Τσορτς που ήταν τόσο χαριτωμένος όταν ήταν μικρός, μονίμως μπερδεμένος μέσα σ' ένα κουβάρι σκοινί... Κι όμως, αυτό τον ίδιο Τσορτς ο Λούις τον είχε δει να βασανίζει ένα πουλί με σπασμένο φτερό, με τα κιτρινοπράσινα μάτια του ν' αστράφτουν από περιέργεια κι από -ναι, ο Λούις έπαιρνε όρκο- ψυχρή ικανοποίηση· αυτός ο ίδιος Τσορτς έφερνε αραιά και πού στη Ρέιτσελ τα θαυμαστά δώρα του: ένα σκοτωμένο ποντίκι, ένα έντομο, και, μία φορά, ένα μεγάλο αρουραίο, που μάλλον είχε πιάσει στον ακάλυπτο ανάμεσα στο δικό τους σπίτι και στο διπλανό. Ο αρουραίος ήταν τόσο ματωμένος και ξεσκισμένος, που η Ρέιτσελ, τότε έγκυος έξι μηνών στον Γκέιτζ, είχε τρέξει στο μπάνιο και είχε κάνει εμετό. Βίαιες ζωές, βίαιοι θάνατοι. Ναι, οι γάτες είχαν συνήθως βίαιους θανάτους. Κάποιο σκυλί θα τις έπιανε και θα τις έσκιζε στα δυο, αντί απλώς να συνεχίσει να τις κυνηγάει επ' άπειρον όπως έκαναν εκείνοι οι αγαθιάρηδες μπουνταλάδες σκύλοι στα κινούμενα σχέδια της τηλεόρασης, ή κάποιος άλλος κεραμιδόγατος θα έκανε τη δουλειά, ή μια φόλα, ή ένα περαστικό αμάξι. Οι γάτες και οι γάτοι είναι οι γκάνγκστερ του κόσμου των ζώων: ζουν έξω από τα όρια του νόμου και συχνά πεθαίνουν εκεί. Είναι πάρα πολλά τα πλάσματα αυτού του είδους που δεν προλαβαίνουν να γεράσουν γουργουρίζοντας δίπλα στο τζάκι. Ίσως όμως αυτά να μην ήταν πράγματα που έπρεπε να πει κανείς στην πεντάχρονη κόρη του, η οποία βρισκόταν για πρώτη φορά αντιμέτωπη με τις αλήθειες του θανάτου. «Δες τον Τσορτς», είπε ο Λούις. «Είναι μονάχα δύο ετών τώρα, κι εσύ πέντε. Μπορεί να ζει ακόμα όταν θα είσαι δεκαπέντε και θα τελειώνεις το γυμνάσιο. Κι αυτό αργεί ακόμα -αργεί πάρα πολύ».


66

STEPHEN KING

«Εμένα δε μου φαίνεται ν' αργεί και τόσο», είπε η Έλι, και τώρα η φωνή της έτρεμε. «Δε μου φαίνεται ν' αργεί καθόλου». Ο Λούις έπαψε να προσποιείται ότι ασχολιόταν με το μοντέλο του, και της έκανε νόημα να πάει κοντά του. Η Έλι κάθισε στην αγκαλιά του, θαμπώνοντάς τον για άλλη μια φορά με την ομορφιά της, που τώρα ήταν τονισμένη από τη συναισθηματική της αναστάτωση. Η κόρη του είχε σκούρο δέρμα, σχεδόν ανατολίτικο. Ο Τόνι Μπέντον, ένας από τους γιατρούς με τους οποίους είχε δουλέψει ο Λούις στο Σικάγο, την αποκαλούσε Ινδή πριγκίπισσα. «Αν ήταν στο χέρι μου, αγάπη μου», της είπε, «θα άφηνα τον Τσορτς να ζήσει ως τα εκατό του. Αλλά δε φτιάχνω εγώ τους κανόνες». «Ποιος τους φτιάχνει;» ρώτησε η Έλι, για να προσθέσει αμέσως μετά, με ανείπωτη περιφρόνηση: «Ο Θεός, υποθέτω». Ο Λούις έπνιξε το γέλιο του. Η υπόθεση παραήταν σοβαρή για γέλια. «Ο Θεός ή κάποιος άλλος», είπε. «Το μόνο που ξέρω εγώ είναι ότι όλα τα ρολόγια κάποτε χαλάνε. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις, μωρό μου». «Δε θέλω να γίνει ο Τσορτς όπως όλα εκείνα τα πεθαμένα ζωάκια!» ξέσπασε άξαφνα η Έλι, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα οργής. «Δε θέλω να πεθάνει ποτέ ο Τσορτς! Είναι δικός μου γάτος! Δεν είναι του Θεού! Να πάρει δικό του γάτο ο Θεός! Ας πάρει ο Θεός δικούς του γάτους, όσους αναθεματισμένους γέρικους γάτους θέλει, κι ας τους σκοτώσει! Ο Τσορτς είναι δικόςμου\» Βήματα ακούστηκαν από την κουζίνα, κι ύστερα η Ρέιτσελ εμφανίστηκε στην πόρτα του δωματίου, να κοιτάζει κατάπληκτη μέσα. Τώρα η Έλι έκλαιγε με λυγμούς στην αγκαλιά του Λούις. Η φρίκη είχε αρθρωθεί· είχε εξωτερικευτεί· τώρα είχε αποκτήσει υπόσταση και μπορούσες να την αντιμετωπίσεις. Τώρα, ακόμα κι αν δεν άλλαζε, μπορούσες τουλάχιστον να την πνίξεις στα δάκρυα. «Έλι», είπε ο Λούις, κουνώντας παρηγορητικά τη μικρή στην αγκαλιά του. «Έλι, Έλι... ο Τσορτς δεν πέθανε· είναι εδώ, στο περβάζι, και κοιμάται του καλού καιρού». «Ναι, αλλά θα μπορούσε να έχει πεθάνει, μπορεί \α πεθάνει οποιαδήποτε στιγμή». Ο Λούις δεν απάντησε, παρά έσφιξε την κόρη του πάνω του και την παρηγόρησε, πιστεύοντας, ορθά ή όχι, ότι η Έλι έκλαιγε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

67

γι* αυτό καθαυτό το αδάμαστο του θανάτου, για την απείθειά του, για το γεγονός ότι κώφευε σε όλα τα επιχειρήματα, ακόμα και στα δάκρυα ενός μικρού κοριτσιού που θρηνούσε για την αναλγησία της απρόβλεπτης φύσης του· ενός μικρού κοριτσιού που θρηνούσε εξαιτίας της υπέροχης και θανάσιμης ικανότητας των ανθρώπινων όντων να ερμηνεύουν σύμβολα μετατρέποντάς τα σε συμπεράσματα, που μπορούσαν με την ίδια ευκολία να είναι έξοχα και γεμάτα υψηλοφροσύνη ή ποταπά, κατάμαυρα και φρικιαστικά. Αν όλα εκείνα τα ζώα είχαν πεθάνει κι είχαν θαφτεί, τότε κι ο Τσορτς θα μπορούσε να πεθάνει (οποιαδήποτε στιγμή!) και να θαφτεί· κι αν αυτό μπορούσε να συμβεί στον Τσορτς, θα μπορούσε να συμβεί και στη μητέρα, τον πατέρα, το μικρό της αδερφό. Στην ίδια. Ο θάνατος ήταν μια ακαθόριστη ιδέα· το Νεκρωταφίο Ζώων ήταν αληθινό. Στην υφή αυτών των αυτοσχέδιων, άτεχνων επιτύμβιων μνημείων υπήρχαν αλήθειες που ακόμα κι ένα παιδικό χέρι μπορούσε να ψηλαφήσει. Θα ήταν εύκολο για τον Λούις να πει ψέματα σ' αυτό το σημείο, όπως είχε κάνει νωρίτερα για το προσδόκιμο ζωής των κεραμιδόγατων. Το ψέμα όμως δε θα ξεχνιόταν, κι ίσως τελικά να ξεφύτρωνε στον έλεγχο προόδου που όλα τα παιδιά έφτιαχναν κάποια στιγμή για τους γονείς τους. Η δική του μητέρα του είχε πει κάποτε ένα τέτοιο ψέμα, ένα αθώο ψέμα για τις γυναίκες που έβρισκαν μωρά μέσα στις δροσοσταλίδες όταν τα επιθυμούσαν πραγματικά, και, όσο αθώο κι αν ήταν το ψέμα, ο Λούις δεν είχε συγχωρήσει ποτέ στη μητέρα του το ότι το είχε πει -ούτε στον εαυτό του το ότι το είχε πιστέψει. «Συμβαίνει, αγάπη μου», είπε. «Είναι μέρος της ζωής». «Άσχημο μέρος», φώναξε εκείνη. «Πολύ άσχημο μέρος!» Δεν υπήρχε απάντηση σ' αυτό. Η Έλι συνέχισε να κλχιίει. Κάποια στιγμή, υπέθετε ο Λούις, τα δάκρυά της θα στέρευαν. Ήταν ένα απαραίτητο πρώτο βήμα στο δρόμο για την ταραχώδη συμφιλίωση με μια αλήθεια που δε θα έπαυε ποτέ να υπάρχει. Ο Λούις κράτησε την κόρη του στην αγκαλιά του -ακούγοντας τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν, τον ήχο να ταξιδεύει πάνω από τους αγρούς του Σεπτέμβρη-, και πέρασε κάμποση ώρα πριν συνειδητοποιήσει ότι η Έλι είχε πάψει να κλαίει και ότι, όπως και ο Τσορτς, είχε αποκοιμηθεί.


68

STEPHEN KING

* # *

Την πήγε πάνω, στο κρεβάτι της, κι ύστερα κατέβηκε στην κουζίνα όπου η Ρέιτσελ χτυπούσε -μάλλον με υπερβολική ζέση- υλικά για κέικ μέσα σ' ένα μεγάλο μπολ. Ο Λούις δήλωσε έκπληκτος με το γεγονός ότι η Έλι είχε αποκοιμηθεί έτσι, στη μέση του πρωινού, συμπληρώνοντας ότι η κόρη τους δεν τα συνήθιζε κάτι τέτοια. «Όχι», είπε η Ρέιτσελ, ακουμπώντας το μπολ στον πάγκο μ' έναν εύγλωττο γδούπο. «Δεν τα συνηθίζει -νομίζω όμως ότι δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου χτες βράδυ. Την άκουγα να στριφογυρίζει, κι ο Τσορτς νιαούρισε για να βγει έξω κατά τις τρεις. Αυτό το κάνει μόνο όταν η Έλι έχει ανήσυχο ύπνο». «Μα, γιατί να;...» «Ξέρεις πολύ καλά γιατί!» είπε έξω φρενών η Ρέιτσελ. «Γι' αυτό το καταραμένο το Νεκρωταφιο Ζώων! Την αναστάτωσε πολύ, Λου. Δεν είχε ξαναπάει σε νεκροταφείο, οποιουδήποτε είδους, και την... απλώς, την αναστάτωσε. Δε νομίζω ότι θα στείλω ευχαριστήρια κάρτα στο φίλο σου τον Τζαντ Κράνταλ γι' αυτή τη βολτούλα». Ξαφνικά, έγινε φίλος μου, σκέφτηκε ο Λούις, σαστισμένος και ταραγμένος ταυτόχρονα. «Ρέιτσελ...» «Και δε θέλω να ξαναπάει η Έλι εκεί πάνω». «Αυτό που είπε ο Τζαντ για το μονοπάτι, Ρέιτσελ, αληθεύει». «Δεν πρόκειται για το μονοπάτι, και το ξέρεις», είπε η Ρέιτσελ. Ξανάπιασε το μπολ και ξανάρχισε να χτυπάει το χυλό για το κέικ, ακόμα πιο δυνατά τώρα. «Πρόκειται για κείνο το αναθεματισμένο το μέρος. Δεν είναι υγιές. Δεν είναι υγιές να πηγαίνουν εκεί πάνω τα παιδιά και να φροντίζουν τους τάφους και να κρατάνε το μονοπάτι... φρικαλέο είναι, γαμώτο, αρρωστημένοι Δεν ξέρω τι σόι αρρώστια έχουν τα παιδιά σ' αυτή την πόλη, ξέρω όμως ότι δε θέλω να την κολλήσει η Έλι!» Ο Λούις είχε μείνει να την κοιτάζει εμβρόντητος. Ήταν σχεδόν βέβαιος ότι ένα από τα πράγματα που είχε κρατήσει το γάμο τους αλώβητο -όταν κάθε χρόνο χώριζαν τουλάχιστον δύο ή τρία γνώριμά τους ζευγάρια- ήταν ο σεβασμός που έτρεφαν και οι δύο για το μυστήριο· η αντίληψη που και οι δυο τους είχαν σε μεγάλο βαθμό ενστερνιστεί, χωρίς ποτέ να την εκφράσουν, ότι τελικά, όταν έφτανες στο «κάτω κάτω της γραφής», δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως ο γάμος, δεν υπήρχε κανενός είδους ένωση -η κάθε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

69

ψυχή έστεκε μόνη, πέρα και πάνω από κάθε λογική. Αυτό ήταν το μυστήριο. Κι όσο καλά κι αν πίστευες πως ήξερες το σύντροφο σου, δεν έπαυες να πέφτεις πότε πότε σε τοίχο, ή μέσα σε σκοτεινούς, απύθμενους λάκκους. Και, μερικές φορές (σπάνια, δόξα τω Θεώ), να κατακρημνίζεσαι σε μια κατάμαυρη άβυσσο άγνωρης παραδοξότητας -κάτι σαν τις αναταράξεις των αερίων μαζών που μπορούν να πλήξουν ένα αεροσκάφος ανά πάσα στιγμή και χωρίς κανέναν προφανή λόγο-, να βρίσκεσαι αίφνης αντιμέτωπος με μία στάση ή μία άποψη την ύπαρξη της οποίας δεν είχες καν υποψιαστεί, με κάτι τόσο παράξενο (τουλάχιστον για σένα), που να φαντάζει σχεδόν ψυχωτικό. Σε τέτοιες περιστάσεις, κι αν ήθελες να κρατήσεις το γάμο και την εχεφροσύνη σου, έσπευδες να προσπεράσεις το όλο πράγμα με ελαφρά πηδηματάκια, φροντίζοντας να υπενθυμίσεις στον εαυτό σου ότι μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε ποτέ να θυμώσει με την ανακάλυψη μιας τέτοιας παραδοξότητας, μόνο ένας αδαής που θεωρεί ότι είναι εφικτό για μία διάνοια να γνωρίσει και να κατανοήσει πραγματικά μία άλλη. «Δεν είναι παρά ένα νεκροταφείο ζώων, αγάπη μου», είπε ο Λούις. «Έτσι όπως έκλαιγε εκεί μέσα», είπε η Ρέιτσελ, δείχνοντας προς το γραφείο με την καλυμμένη με χυλό κουτάλα της, «σου φάνηκε ότι γι' αυτήν δεν είναι παρά ένα νεκροταφείο ζώων; Θα της αφήσει τραύμα, Λου. Όχι. Δεν πρόκειται να ξαναπάει εκεί πάνω. Δεν είναι το μονοπάτι, είναι το μέρος. Εδώ ήδη σκέφτεται ότι ο Τσορτς θα πεθάνει». Για μια στιγμή ο Λούις είχε την εντύπωση ότι εξακολουθούσε να μιλάει με την Έλι· απλώς, η κόρη του είχε ανέβει σε ξυλοπόδαρα, είχε φορέσει ένα από τα φουστάνια της μάνας της κι ένα πολύ πετυχημένο, ένα πολύ ρεαλιστικό προσωπείο της Ρέιτσελ. Ακόμα και το ύφος ήταν ίδιο: αποφασιστικό και λίγο μουτρωμένο, κατά βάθος όμως πληγωμένο. Δεν το άφησε να περάσει. Δεν το άφησε, γιατί, ξαφνικά, το θέμα τού φάνηκε σημαντικό, όχι κάτι που θα μπορούσε να προσπεράσει από σεβασμό σ' εκείνο το μυστήριο... ή σ' εκείνη τη μοναχικότητα. Δεν το άφησε, γιατί του φάνηκε ότι η Ρέιτσελ αγνοούσε ηθελημένα κάτι τόσο μεγάλο που σχεδόν γέμιζε το σύμπαν, κάτι που δε γινόταν να μη δεις, εκτός κι αν εθελοτυφλούσες. «Ρέιτσελ», είπε. «Ο Τσορτς όντως θα πεθάνει».


70

STEPHEN KING

Η Ρέιτσελ τον κάρφωσε μ' ένα οργισμένο βλέμμα. «Δεν είναι αυτό το θέμα», είπε, αρθρώνοντας κάθε λέξη με προσοχή, μιλώντας όπως θα μιλούσε κανείς σ' ένα αργόστροφο παιδί. «Ο Τσορτς δε θα πεθάνει σήμερα ή αύριο...» «Προσπάθησα να της το πω αυτό...» «Ή μεθαύριο, ή σε μερικά χρόνια από τώρα...» «Αγάπη μου, δεν μπορούμε να είμαστε σί...» «Και βέβαια μπορούμε]» φώναξε. «Τον φροντίζουμε όσο καλύτερα γίνεται, και δεν πρόκειται να πεθάνει, κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει εδώ μέσα! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να θες ν' αναστατώσεις ένα κοριτσάκι της ηλικίας της με κάτι που του είναι αδύνατο να κατανοήσει, κάτι που μπορείς να της εξηγήσεις αργότερα. Πολύ αργότερα». «Άκουσέ με, Ρέιτσελ». Η Ρέιτσελ όμως δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση ν' ακούσει. Είχε πάρει φωτιά και καιγόταν. «Δε φτάνει που πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θάνατο όταν συμβαίνει - σ ' ένα κατοικίδιο, ένα φίλο, ένα συγγενή-, είναι ανάγκη να τον μετατρέπουμε σε... σε γαμημένο τουριστικό αξιοθέατο... σε Τ-Τ-Τόπο Χλοερό για ζ-ζώα...» Δάκρυα αυλάκωναν τα μάγουλά της. «Ρέιτσελ», είπε ο Λούις, και προσπάθησε να ακουμπήσει τα χέρια του στους ώμους της. Εκείνη τα τίναξε μακριά με μια απότομη, όλο σκληρότητα κίνηση. «Ξέχνα το», του είπε. «Δεν έχει νόημα να προσπαθώ να σε κάνω να καταλάβεις -δεν έχεις ιδέα για τι πράγμα μιλάω». Ο Λούις αναστέναξε. «Νιώθω σαν να έπεσα από μια κρυφή καταπακτή μέσα σ' ένα τεράστιο μίξερ», είπε, ελπίζοντας σ' ένα χαμόγελο. Δεν το έλαβε· το μόνο που πήρε ήταν το βλέμμα της, κλειδωμένο στο δικό του, κατασκότεινο και πυρωμένο. Ήταν έξω φρενών, συνειδητοποίησε ο Λούις· όχι απλώς θυμωμένη, αλλά κυριολεκτικά εκτός εαυτού. «Ρέιτσελ», είπε ξαφνικά, χωρίς να είναι απόλυτα σίγουρος για το τι θα έλεγε, μέχρι που τα λόγια βγήκαν μόνα τους απ' το στόμα του, «πώς κοιμήθηκες εσύ χτες βράδυ;» «Α, έλα τώρα!» είπε η Ρέιτσελ όλο περιφρόνηση, γυρίζοντας αλλού, όχι όμως πριν ο Λούις προλάβει να δει ένα σύννεφο θλίψης να σκιάζει τα μάτια της. «Πολύ έξυπνο αυτό. Πραγματικά πολύ έξυπνο. Δε θ' αλλάξεις ποτέ, Λούις. Ποιον θα κατηγορήσουμε μόλις


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

71

κάτι πάει στραβά; Τη Ρέιτσελ, ε; Τη Ρέιτσελ που απλώς έχει άλλη μια απ' αυτές τις παράξενες συναισθηματικές αντιδράσεις της». «Δεν είναι δίκαιο αυτό». «Δεν είναι;» Η Ρέιτσελ πήρε το μπολ με τη ζύμη και το πήγε στην άλλη άκρη του πάγκου, δίπλα στο φούρνο, όπου το απόθεσε με έναν ακόμα ηχηρό γδούπο. Μετά, με τα χείλη σφιγμένα, άρχισε να βουτυρώνει μια φόρμα για κέικ. «Δεν είναι κακό ν' ανακαλύπτει ένα παιδί ορισμένα πράγματα για το θάνατο», είπε υπομονετικά ο Λούις. «Για την ακρίβεια, θα το χαρακτήριζα απαραίτητο. Η αντίδραση της Έλι -ο θυμός, το κλάμα της- μού φάνηκε απολύτως φυσιολογική. Ήταν...» «Α, ναι, ακούστηκε απόλυτα φυσιολογική», είπε η Ρέιτσελ γυρίζοντας απότομα προς το μέρος του. «Ακούστηκε απόλυτα φυσιολογικό να σπαράζει για ένα γάτο που είναι μια χαρά...» «Πάψε», της είπε. «Πάψε να παραλογίζεσαι». «Δε θέλω να το συζητήσω άλλο». «Μπορεί εσύ να μη θέλεις, αλλά θέλω εγώ», είπε ο Λούις, θυμωμένος τώρα. «Είπες ό,τι είχες να πεις -μήπως να πω κι εγώ τα δικά μου;» «Η Έλι δε θα ξαναπάει εκεί πάνω. Για μένα το θέμα έχει λήξει». «Η Έλι ξέρει από πέρσι από πού έρχονται τα μωρά», είπε ο Λούις, αλλάζοντας σκόπιμα το θέμα. «Πήραμε το βιβλίο του Μάιερς και της μιλήσαμε για τη διαδικασία -το θυμάσαι; Είχαμε συμφωνήσει ότι τα παιδιά πρέπει να ξέρουν από πού έρχονται». «Τι σχέση έχει αυτό με...» «Έχει και παραέχει!» είπε αγριεμένος ο Λούις. «Όταν της μιλούσα στο γραφείο μου για τον Τσορτς, θυμήθηκα εκείνα τα φούμαρα που μου είχε σερβίρει η δική μου η μάνα για τα μωρά που τα βρίσκεις στα λαχανόφυλλα -αυτά τα παραμύθια μου είχε πει όταν τη ρώτησα πού βρίσκουν οι γυναίκες τα παιδιά. Ποτέ μου δεν ξέχασα αυτό το ψέμα. Πιστεύω ότι τα παιδιά δεν ξεχνάνε ποτέ τα ψέματα που τους λένε οι γονείς τους». «Το από πού έρχονται τα μωρά δεν έχει καμία σχέση με τα αναθεματισμένα τα νεκροταφεία ζώων!» του φώναξε η Ρέιτσελ. Τα μάτια της έλεγαν κάτι άλλο: Κάνε παραλληλισμούς όλη μέρα κι όλη νύχτα, Λούις -αν το θες, κάνε παραλληλισμούς μέχρι να σκάσεις. Ό,τι και να πεις, εγώ δεν πρόκειται να το δεχτώ. Παρ' όλ' αυτά, εκείνος προσπάθησε.


72

STEPHEN KING

«Η Έλι ξέρει για τα μωρά· αυτό το μέρος στο δάσος την έκανε να θέλει να μάθει κάτι για το άλλο άκρο των πραγμάτων. Είναι απόλυτα φυσικό. Για την ακρίβεια, πιστεύω ότι είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κό...» «Θα πάψεις επιτελούς να το λες αυτό!» Αίφνης, η Ρέιτσελ ούρλιαξε, ούρλιαξε πραγματικά, κι ο Λούις οπισθοχώρησε ξαφνιασμένος. Κάνοντάς το, χτύπησε με τον αγκώνα του την ανοιχτή σακούλα με το αλεύρι που ήταν πάνω στον πάγκο. Η σακούλα αναποδογύρισε, έπεσε στο πάτωμα κι έσκασε με δύναμη. Το αλεύρι εξερράγη σ' ένα στεγνό, λευκό σύννεφο. «Γαμώτο», είπε βλοσυρά ο Λούις. Στο δωμάτιο του στο πάνω πάτωμα, ο Γκέιτζ άρχισε να κλαίει. «Τέλεια», είπε η Ρέιτσελ, κλαίγοντας τώρα κι εκείνη. «Ξύπνησες και το μωρό. Σ' ευχαριστώ γι' αυτό το ξεκούραστο και ήσυχο κυριακάτικο πρωινό». Η Ρέιτσελ έμεινε να τον κοιτάζει, κι ο Λούις την έπιασε απ' το μπράτσο, θυμωμένος τώρα χωρίς να το θέλει. Στο κάτω κάτω, εκείνη είχε ξυπνήσει το μωρό. Το είχε ξυπνήσει ουρλιάζοντας όπως ούρλιαξε. «Να σε ρωτήσω κάτι, Ρέιτσελ», της είπε, «επειδή ξέρω πως οτιδήποτε -αλλά πραγματικά οτιδήποτε- μπορεί να συμβεί στα έμβια όντα. Αυτό, ως γιατρός, το ξέρω καλά. Θέλεις να είσαι εσύ αυτή που θα της εξηγήσει τι θα συμβεί αν ο γάτος της πάθει μόρβα ή λευχαιμία -η λευχαιμία είναι πολύ συνηθισμένη ασθένεια στις γάτες-, ή αν τον πατήσει κανένα φορτηγό σε τούτον εδώ το δρόμο; Θέλεις να είσαι εσύ αυτή που θα της το πει;» «Άφησέ με», είπε η Ρέιτσελ χαμηλόφωνα, σχεδόν απειλητικά. Ο θυμός στη φωνή της, ωστόσο, ήταν αδύνατο να καλύψει τη βαθιά οδύνη της, την απόγνωση και τον τρόμο που λαμπύριζαν στα μάτια της. Δε θέλω να μιλήσω γι' αυτό, Λούις, και δεν μπορείς να με αναγκάσεις να το κάνω, έλεγε το βλέμμα της. «Άφησέ με... Θέλω να πάω να πάρω τον Γκέιτζ, πριν πέσει απ' την κού...» «Γιατί ίσως θα πρέπει να της το πεις εσύ», συνέχισε ο Λούις. «Να της πεις ότι στην οικογένειά μας δε μιλάμε γι' αυτό, ότι οι καλοί άνθρωποι δε μιλάνε γι' αυτό, απλώς το θάβουν... ωχ! συγνώμη, μην πεις "θάβουν" γιατί θα της δημιουργήσεις σύμπλεγμα...» «Σε μισώ!» είπε η Ρέιτσελ καθώς τραβιόταν μακριά του, κλαίγοντας τώρα με λυγμούς.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

73

Και τότε, βέβαια, εκείνος το μετάνιωσε, και τότε, βέβαια, ήταν πολύ αργά. «Ρέιτσελ...» Τον έσπρωξε με δύναμη, κλαίγοντας τώρα ακόμα περισσότερο. «Ασε με ήσυχη. Αρκετά έκανες». Κοντοστάθηκε στην πόρτα της κουζίνας και γύρισε προς το μέρος του, με τα δάκρυα να τρέχουν ποτάμι στα μάγουλά της. «Δε θέλω να το συζητήσουμε μπροστά στην Έλι, Λου, ποτέ ξανά. Το εννοώ. Ο θάνατος δεν έχει τίποτα το φυσικό. Τίποτα. Εσύ, ως γιατρός, θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό». Η Ρέιτσελ έκανε μεταβολή κι εξαφανίστηκε, αφήνοντας τον άντρα της στην άδεια κουζίνα, με την ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη ακόμα από τον καβγά τους. Εντέλει, ο Λούις πήγε στην ντουλάπα να πάρει τη σκούπα και, σκουπίζοντας το αλεύρι από το πάτωμα, αναλογίστηκε το τελευταίο πράγμα που είχε πει η γυναίκα του -αναλογίστηκε το τεράστιο χάσμα απόψεων που υπήρχε ανάμεσά τους στο συγκεκριμένο θέμα, ένα χάσμα που τόσο καιρό είχε περάσει απαρατήρητο. Γιατί, ως γιατρός, ο Λούις ήξερε ότι ο θάνατος, με την εξαίρεση ίσως της γέννησης, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Οι φόροι δεν ήταν τόσο σίγουροι- οι ανθρώπινες συγκρούσεις δεν ήταν τόσο σίγουρες· οι κοινωνικές συγκρούσεις δεν ήταν τόσο σίγουρες- η οικονομική ανάπτυξη και η ύφεση δεν ήταν τόσο σίγουρες. Τελικά, το μόνο σίγουρο ήταν το ρολόι του μεταβολισμού, και οι επιτύμβιες επιγραφές, που με τον καιρό διαβρώνονταν και μετατρέπονταν σε ανώνυμες. Ακόμα κι οι χελώνες, ακόμα και οι γιγαντιαίες σεκόγιες κάποτε αναγκάζονταν να τινάξουν τα πέταλα. «Η Ζέλντα», μονολόγησε ο Λούις. «Χριστέ μου, πόσο άσχημο πρέπει να ήταν για κείνη». Το θέμα ήταν, θα το άφηνε να περάσει ή θα έκανε κάτι γι' αυτό; Ο Λούις έγειρε το φαράσι μέσα στον κάδο των απορριμμάτων και το αλεύρι χύθηκε μ' ένα απαλό φουπ, πουδράροντας τα άδεια μπουκάλια από γάλα και τα κουτάκια από τα αναψυκτικά.


74

STEPHEN KINO

10 «Ελπίζω η Έλι να μην το πήρε πολύ βαριά», είπε εκείνο το βράδυ ο Τζαντ Κράνταλ και, όχι για πρώτη φορά, ο Λούις σκέφτηκε ότι αυτός ο άνθρωπος είχε την αλλόκοτη -και μάλλον ενοχλητική- ιδιότητα να ξύνει απαλά την εκάστοτε πληγή σου. Ο Λούις καθόταν με τον Τζαντ και τη Νόρμα στη βεράντα του σπιτιού τους, απολαμβάνοντας τη βραδινή δροσιά, πίνοντας παγωμένο τσάι αντί για μπίρα. Στον Αυτοκινητόδρομο 15, η κίνηση της επιστροφής των εκδρομέων του Σαββατοκύριακου ήταν αρκετά μεγάλη, αφού ο κόσμος συνειδητοποιούσε ότι, τώρα πια, κάθε καλό Σαββατοκύριακο του αποκαλόκαιρου ίσως να ήταν και το τελευταίο. Έτσι τουλάχιστον υπέθετε ο Λούις. Την επομένη αναλάμβανε πλήρη καθήκοντα στο αναρρωτήριο του Πανεπιστημίου του Μέιν. Καθ' όλη τη διάρκεια της χτεσινής και της σημερινής μέρας, οι φοιτητές συνέρρεαν, γεμίζοντας διαμερίσματα στο θρόνο και κοιτώνες στην Εστία, στρώνοντας κρεβάτια, ανανεώνοντας γνωριμίες και, αναμφίβολα, γκρινιάζοντας για μία ακόμα χρονιά διαλέξεων στις οχτώ το πρωί και απαράδεκτης εστίασης στα φοιτητικά εστιατόρια του πανεπιστημίου. Η Ρέιτσελ εξακολουθούσε να του φέρεται ψυχρά -ή μάλλον όχι, κατεψυγμένα ήταν η κατάλληλη λέξη-, κι όταν επέστρεφε απέναντι απόψε, ο Λούις ήξερε ότι εκείνη θα είχε ήδη πέσει για ύπνο, με τον Γκέιτζ να κοιμάται κατά πάσα πιθανότητα δίπλα της, οι δυο τους τόσο πολύ τραβηγμένοι στη μεριά της, που το μωρό να κινδυνεύει να πέσει στο πάτωμα. Το μερίδιο του στο κρεβάτι θα είχε αυξηθεί από το πενήντα στο εβδομήντα πέντε τοις εκατό του χώρου, ο οποίος θα φάνταζε σαν μια μεγάλη, στείρα έρημος. «Ελπίζω, είπα...» «Συγνώμη», είπε ο Λούις, «αφαιρέθηκα. Ναι, αναστατώθηκε λιγάκι. Πώς το μάντεψες;» «Όπως σου έχω πει, η Νόρμα κι εγώ έχουμε δει πολλά μικρά να έρχονται και να φεύγουν». Ο Τζαντ έπιασε τρυφερά το χέρι της γυναίκας του και της χαμογέλασε. «Έτσι δεν είναι, αγάπη;»


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

75

«Ολόκληρα τσούρμα», είπε η Νόρμα Κράνταλ. «Τα λατρεύουμε τα παιδιά». «Μερικές φορές, αυτό το νεκροταφείο ζώων είναι το πρώτο τους συναπάντημα με το θάνατο», είπε ο Τζαντ. «Βλέπουν, βέβαια, ανθρώπους να πεθαίνουν στην τηλεόραση, ξέρουν όμως ότι γίνεται στα ψέματα, όπως σ' εκείνα τα παλιά γουέστερν που βάζουν τα μεσημέρια του Σαββάτου. Στην τηλεόραση και στα γουέστερν οι άνθρωποι απλώς κρατάνε την κοιλιά ή το στήθος τους και πέφτουν κάτω. Να ξέρεις, όμως, ότι στα περισσότερα παιδιά εκείνο το μέρος πάνω στο λόφο φαίνεται πολύ πιο αληθινό απ' όλες αυτές τις ταινίες και τις εκπομπές της τηλεόρασης μαζί». Ο Λούις κατένευσε. Δεν πας να το πεις στη γυναίκα μου αυτό; σκέφτηκε. «Μερικά δεν τα πειράζει καθόλου, ή έτσι φαίνεται τουλάχιστον, αν και φαντάζομαι ότι τα περισσότερα... να... πώς να το πω... το παίρνουν σπίτι στις τσέπες τους για να το περιεργαστούν αργότερα, όπως κάνουν μ' όλα τ' άλλα μικροπράματα που μαζεύουν. Τα περισσότερα δεν έχουν πρόβλημα. Μερικά όμως... θυμάσαι τον μικρό των Χόλογουεϊ, Νόρμα;» Η Νόρμα κατένευσε. Τα παγάκια στο ποτήρι της κουδούνισαν φλυαρώντας. Τα γυαλιά της κρέμονταν στο στήθος της, και οι προβολείς ενός διερχόμενου αυτοκινήτου φώτισαν για μια στιγμή την αλυσίδα. «Τι εφιάλτες είχε αυτό το παιδί!» είπε. «Πτώματα να βγαίνουν απ' το χώμα, κι ένας Θεός ξέρει τι άλλο. Ύστερα ψόφησε ο σκύλος του -μάλλον από φόλα. Θυμάσαι, Τζαντ, που κανείς δεν μπορούσε να σκεφτεί από τι άλλο μπορεί να είχε πεθάνει;» «Φόλα», είπε ο Τζαντ κατανεύοντας. «Άιγια -εκεί κατέληξαν οι περισσότεροι. Το 1925 ήταν αυτό. Γύρω στα δέκα ήτανε τότε ο Μπίλι Χόλογουεϊ. Αργότερα έγινε γερουσιαστής. Έβαλε υποψηφιότητα και για τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά έχασε. Ακριβώς πριν την Κορέα». «Ο Μπίλι μάζεψε μερικούς φίλους του κι έκαναν κανονική κηδεία στο σκύλο», θυμήθηκε η Νόρμα. «Μπάσταρδο ήταν, αλλά ο Μπίλι τ' αγαπούσε πολύ. Θυμάμαι ότι οι γονείς του ήταν λιγάκι αντίθετοι στο θέμα της ταφής, γιατί το παιδί είχε τους εφιάλτες κι όλ' αυτά, τελικά όμως όλα πήγαν καλά. Τα δύο μεγαλύτερα απ' τ' αγόρια έφτιαξαν το φέρετρο -έτσι δεν έγινε, Τζαντ;» Ο Τζαντ κατένευσε και στράγγισε το τσάι απ' το ποτήρι του με


76

STEPHEN KING

μια μεγάλη ρουφηξιά. «Ο Ντιν και ο Ντέινα Χολ», είπε. «Αυτοί, κι εκείνο το άλλο παιδί που έκανε παρέα ο Μπίλι -δε θυμάμαι το μικρό του όνομα, είμαι σίγουρος όμως ότι ήταν απ' τα παιδιά των Μπάουι. Τους θυμάσαι τους Μπάουι, Νόρμα, την οικογένεια που έμενε ψηλά στη Μιντλ Ντράιβ, στο παλιό σπίτι των Μπροσέτ;» «Ναι!» Η Νόρμα ήταν κατενθουσιασμένη, λες και το όλο πράγμα είχε συμβεί μόλις χτες. Ίσως, πάλι, έτσι να της φαινόταν. «Ναι, Μπάουι ήταν! Άλαν ή Μπερτ...» «Ή Κένταλ», συμφώνησε ο Τζαντ. «Τέλος πάντων, θυμάμαι ότι έκαναν γενναίο καβγά για το ποιοι θα ήταν οι νεκροπομποί. Το σκυλί δεν ήταν πολύ μεγάλο, κι έτσι δεν υπήρχε χώρος παρά μονάχα για δύο. Οι Χολ έλεγαν ότι έπρεπε να το κουβαλήσουν αυτοί, αφού αυτοί είχαν φτιάξει το φέρετρο, κι επίσης επειδή ήταν δίδυμοι -θα ήταν, ας το πούμε, ασορτί. Ο Μπίλι έλεγε ότι δεν ήξεραν αρκετά καλά τον Μπάουζερ -το σκυλί- για να γίνουν οι νεκροπομποί του. "Ο μπαμπάς μου λέει ότι μόνο οι στενοί φίλοι γίνονται νεκροπομποί" -αυτό ήταν το επιχείρημά του- "κι όχι ο κάθε τυχαίος μαραγκός"». Ο Τζαντ και η Νόρμα γέλασαν μ' αυτό, κι ο Λούις χαμογέλασε. Έπιασε τον εαυτό του να εύχεται να ήταν εκεί η Ρέιτσελ. «Τ' αγόρια ήταν έτοιμα να πιαστούν στα χέρια, όταν η Μάντι, η αδερφή του Μπίλι, πήγε κι έφερε τον τέταρτο τόμο της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα», είπε ο Τζαντ. «Βλέπεις, Λούις, εκείνο τον καιρό, ο πατέρας της, ο Στίβεν, ήταν ο μοναδικός γιατρός στην από δω μεριά του Μπάνγκορ και στην από κει μεριά του Μπάκσπορτ, και η οικογένειά τους η μοναδική που είχε λεφτά για ν' αγοράσει ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια». «Ήταν επίσης οι πρώτοι που έβαλαν ηλεκτρικό», πρόσθεσε η Νόρμα. «Τέλος πάντων», συνέχισε ο Τζαντ. «Η Μάντι βγήκε ξαναμμένη, τρέχοντας λες και της είχαν βάλει νέφτι στον πισινό, οχτώ χρονών τότε, με τα φουστάνια της ν' ανεμίζουν, κι εκείνο το μεγάλο βιβλίο στην αγκαλιά της. Ο Μπίλι και ο μικρός των Μπάουι -ο Κένταλ πρέπει να ήταν, αυτός που έπεσε και κάηκε στην Πενσακόλα το 1942, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του ως πιλότου μαχητικών αεροσκαφών- ήταν έτοιμοι να πλακωθούν με τα δίδυμα των Χολ για το προνόμιο να κουβαλήσουν το έρμο το δηλητηριασμένο το κοπρόσκυλο ως το Νεκρωταφιο Ζώων πάνω στο λόφο».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

77

Ο Λούις δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα γελάκι, και σε λίγο γελούσε με την καρδιά του. Ένιωθε τον κόμπο της συσσωρευμένης έντασης από τον άσχημο καβγά του με τη Ρέιτσελ να χαλαρώνει σιγά σιγά. «Οπότε λέει η Μάντι: "Σταθείτε, σταθείτε, κοιτάξτε εδώ!" Κι όλοι στάθηκαν και κοίταξαν. Και να που αυτή η...» «Τζαντ!» είπε η Νόρμα προειδοποιητικά. «Συγνώμη, καλή μου· το ξέρεις ότι παρασύρομαι με την κουβέντα». «Το ξέρω, και το ξέρεις κι εσύ». «Και να, λοιπόν, που αυτή η σουσουραδίτσα είχε ανοίξει το βιβλίο στη λέξη ΚΗΔΕΙΕΣ, στη σελίδα με τη φωτογραφία της βασίλισσας Βικτωρίας στο ξόδι της, και με καμιά πενηνταριά νοματαίους σε κάθε μεριά της κάσας της, μερικοί μούσκεμα στον ιδρώτα απ' την προσπάθεια να κουμαντάρουν τη μακαρίτισσα που ήταν σαν ντουλάπα, κι άλλοι να στέκουν τριγύρω με τις πένθιμες βελάδες τους κι αυτά τα κολάρα με τους φραμπαλάδες, λες και περίμεναν να βαρέσει η τουφεκιά στον ιππόδρομο για να ξεκινήσει ο αγώνας. Και λέει η Μάντι: "Όταν είσαι σε επίσημη κηδεία του κράτους, μπορείς να έχεις όσους νεκροπομπούς θέλεις! Το λέει το βιβλίο!"» «Κι έτσι λύθηκε το πρόβλημα;» «Ακριβώς. Το κόλπο έπιασε. Τελικά, μαζεύτηκαν καμιά εικοσαριά παιδιά και, ανάθεμά με αν δεν ήταν φτυστά μ' εκείνη την πομπή στη φωτογραφία, αν εξαιρούσες, βέβαια, τους φραμπαλάδες και τα ψηλά καπέλα. Η Μάντι πήρε την κατάσταση στα χέρια της, κι έκανε το κουμάντο. Τους έβαλε όλους στη σειρά, έδωσε στον καθένα κι από ένα αγριολούλουδο -πικραλίδες, σκυλάκια ή μαργαρίτες-, και ξεκίνησαν. Μάρτυράς μου το Μεγάλο Αφεντικό, πάντα πίστευα ότι η Μάντι Χόλογουεϊ θα έπρεπε να βάλει υποψηφιότητα για το Κογκρέσο». Γέλασε και κούνησε το κεφάλι. «Τέλος πάντων, αυτό ήταν το τέλος των άσχημων ονείρων του Μπίλι Χόλογουεϊ για το Νεκρωταφιο Ζώων. Πένθησε το σκυλί του, κι όταν σταμάτησε να πενθεί, συνέχισε τη ζωή του. Πράγμα που κάνουμε όλοι μας, υποθέτω». Αλήθεια, ε; Ο Λούις σκέφτηκε ξανά τον παροξυσμό της Ρέιτσελ. «Η Έλι σου θα το ξεπεράσει», είπε η Νόρμα κι αναδεύτηκε στη θέση της. «Μ' αυτά και μ' αυτά, Λούις, θα νομίζεις ότι ο Τζαντ κι


78

STEPHEN KING

εγώ δε μιλάμε για τίποτ' άλλο εκτός από το θάνατο. Η αλήθεια είναι ότι οδεύουμε προς τα κει, ελπίζω όμως ότι ακόμα δεν έχουν αρχίσει να τριγυρίζουν όρνια πάνω απ' τα κεφάλια μας...» «Όχι βέβαια... μη γίνεσαι ανόητη», είπε ο Λούις. «...παρ' όλ' αυτά, καλό είναι να συμφιλιώνεται κανείς με την ιδέα. Στην εποχή μας, βλέπεις, φαίνεται ότι κανείς δε θέλει να μιλάει για το θάνατο... ούτε καν να τον σκέφτεται. Ακόμα κι από την τηλεόραση τον έβγαλαν, για να μην κάνει, λέει, κακό στα παιδιά -κακό στο μυαλό τους-, κι οι περισσότεροι τώρα προτιμάνε τα κλειστά φέρετρα για να μην αναγκάζονται να κοιτάξουν τα λείψανα και να πουν αντίο... απλώς, φαίνεται ότι ο κόσμος θέλει να τον ξεχνάει». «Και, ταυτόχρονα, έφεραν τη δορυφορική μ' όλες αυτές τις ταινίες που δείχνουν...» Ο Τζαντ έριξε μια ματιά στη Νόρμα και καθάρισε το λαιμό του. «...που δείχνουν τι κάνουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους με τα ρολά κατεβασμένα», κατέληξε. «Περίεργο πώς αλλάζουν οι άνθρωποι από τη μια γενιά στην άλλη, ε;» «Ναι», είπε ο Λούις. «Περίεργο είναι». «Ε, εμείς ανήκουμε σε άλλη εποχή», είπε ο Τζαντ, σχεδόν απολογητικά. «Ήμασταν κοντύτερα στο θάνατο. Ζήσαμε την επιδημία της γρίπης μετά το Μεγάλο Πόλεμο, κι είδαμε μανάδες να πεθαίνουν στη γέννα και παιδιά να πεθαίνουν από λοιμώξεις και πυρετούς κι ένα σωρό άλλα πράματα που σήμερα είναι παιχνιδάκι για τους γιατρούς. Τότε που η Νόρμα μου κι εγώ ήμασταν νέοι, ο καρκίνος ήταν η καταδίκη σου -τελεία και παύλα. Δεν υπήρχαν, βλέπεις, ακτινοβολίες το 1920! Υπήρχαν μονάχα οι πόλεμοι, οι σκοτωμοί, οι αυτοκτονίες...» Σώπασε για μια στιγμή. «Το θάνατο τον ξέραμε σαν φίλο και σαν εχθρό», είπε τελικά. «Ο αδερφός μου ο Πιτ πέθανε από περιτονίτιδα το 1912, τότε που ήταν πρόεδρος ο Ταφτ. Ο Πιτ ήταν δεκατεσσάρων και αστέρι στο μπέιζμπολ -πετούσε την μπάλα μακρύτερα από κάθε άλλον στην πόλη. Εκείνο τον καιρό, δε χρειαζόταν να παρακολουθήσεις το ειδικό μάθημα στο κολέγιο για να μάθεις για το θάνατο -νεκρολογία, θανατολογία ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να λέγεται. Εκείνο τον καιρό, ο θάνατος σου χτυπούσε την πόρτα και σου έλεγε γεια, και καμιά φορά κολάτσιζε μαζί σου, και καμιά φορά τον ένιωθες έτοιμο να σου κόψει μια στον κώλο».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

79

Αυτή τη φορά, η Νόρμα δεν τον διόρθωσε· αντί γι' αυτό, συμφώνησε σιωπηλά, κουνώντας το κεφάλι. Ο Λούις σηκώθηκε πάνω και τεντώθηκε. «Πρέπει να πηγαίνω», είπε. «Μεγάλη μέρα αύριο». «Ναι, αύριο ξεκινάς το μαγκανοπήγαδο, ε;» είπε ο Τζαντ καθώς σηκωνόταν κι εκείνος. Βλέποντας ότι και η Νόρμα προσπαθούσε να κάνει το ίδιο, ο Τζαντ τη βοήθησε. Η γυναίκα σηκώθηκε απ' τη θέση της μορφάζοντας από πόνο. «Πονάει απόψε;» ρώτησε ο Λούις. «Όχι πολύ», απάντησε εκείνη. «Βάλε μια θερμοφόρα όταν πας για ύπνο». «Θα βάλω», είπε η Νόρμα. «Πάντα βάζω. Και... Λούις, μη σκας για την Έλι. Η γνωριμία με τους καινούριους της φίλους θα την κρατήσει πολύ απασχολημένη για να της μένει χρόνος να σκέφτεται το νεκροταφείο. Κι ίσως μια μέρα ανέβουν όλοι μαζί εκεί, για να ξαναβάψουν κάποιες από τις επιγραφές ή να ξεχορταριάσουν ή να φυτέψουν λουλούδια. Καμιά φορά τα παιδιά το κάνουν, όταν αισθάνονται την ανάγκη. Κι αυτό θα βοηθήσει την Έλι να νιώσει καλύτερα. Ν' αρχίσει να συμφιλιώνεται με την ιδέα». Όχι αν η γυναίκα μου έχει λόγο στο θέμα. «Αν ευκαιρήσεις, πέρνα αύριο το βράδυ να μου πεις πώς πήγε», είπε ο Τζαντ. «Θα σε τσακίσω στο Κρίμπατζ». «Ε, άμα είναι έτσι», είπε ο Λούις, «θα φροντίσω πρώτα να σε μεθύσω. Να σου τη βγω απ' τ' αριστερά». «Γιατρέ μου, γιατρέ μου», είπε με μεγάλη σοβαρότητα ο Τζαντ, «η μέρα που θα μου τη βγει κάποιος στο Κρίμπατζ θα είναι η μέρα που θ' αφήσω ένα σκιτζή σαν εσένα να με κουράρει». Με τα γέλια τους να αντηχούν στ' αυτιά του, ο Λούις τους άφησε και γύρισε στο σπίτι του, περνώντας στην απέναντι μεριά του δρόμου, τυλιγμένος στο σκοτάδι του ετοιμοθάνατου καλοκαιριού. Η Ρέιτσελ κοιμόταν με το μωρό, κουλουριασμένη στη δική της μεριά του κρεβατιού σε εμβρυακή, προστατευτική στάση. Κάποια στιγμή, υπέθεσε ο Λούις, θα το ξεπερνούσε. Είχαν υπάρξει κι άλλοι καβγάδες και διαστήματα ψυχρότητας στο γάμο τους, τούτο εδώ όμως σίγουρα ήταν το χειρότερο απ' όλα. Ήταν λυπημένος και θυμωμένος και δυστυχισμένος, κι ήθελε να συμφιλιωθεί με τη γυ-


80

STEPHEN KING

ναίκα του, χωρίς όμως να ξέρει πώς ακριβώς θα το έκανε, χωρίς καν να είναι σίγουρος για το αν έπρεπε να κάνει αυτός την πρώτη κίνηση. Το όλο πράγμα ήταν τόσο άσκοπο -σαν μια ανάσα αέρα που από κάποιο παιχνίδι του μυαλού είχε πάρει διαστάσεις τυφώνα. Ναι, είχαν υπάρξει κι άλλες διαφωνίες, κι άλλοι καβγάδες, κανένας όμως τόσο άγριος όσο αυτός για τα δάκρυα και τις ανησυχίες της Έλι. Ο Λούις υπέθετε ότι δε χρειάζονταν και πάρα πολλά παρόμοια χτυπήματα για να υποστεί ένας γάμος ανεπανόρθωτο κλονισμό... κι έπειτα, μία ωραία πρωία, αντί να διαβάζεις ένα σημείωμα από κάποιο φίλο σου («Φαντάζομαι, Λου, ότι θα πρέπει να σου το πω πριν το μάθεις από κάποιον άλλο -η Μάγκι κι εγώ χωρίζουμε...), ή να το μαθαίνεις από την εφημερίδα, ο χωρισμένος είσαι εσύ. Ο Λούις γδύθηκε αθόρυβα κι έβαλε το ξυπνητήρι για τις έξι το πρωί. Μετά έκανε ένα ντους, λούστηκε, ξυρίστηκε, και μάσησε ένα αντιόξινο πριν πλύνει τα δόντια του -το παγωμένο τσάι της Νόρμα του είχε φέρει καούρα. Ή ίσως να την είχε πάθει όταν γύρισε στο σπίτι και είδε τη Ρέιτσελ στην πέρα άκρη της δικής της πλευράς του κρεβατιού. Η επικράτεια είναι αυτό που ορίζει όλα τ' άλλα -έτσι δεν έλεγε εκείνο το σύγγραμμα της Ιστορίας στο πανεπιστήμιο; Έχοντας τελειώσει με τις εκκρεμότητες, έχοντας κλείσει τους λογαριασμούς μιας ακόμα ημέρας, ο Λούις έπεσε για ύπνο... αλλά δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Υπήρχε και κάτι άλλο που ήξερε ότι έπρεπε να κάνει, αλλά που είχε ξεχάσει τι ήταν. Τα γεγονότα των δύο τελευταίων ημερών γύριζαν και ξαναγύριζαν στο μυαλό του καθώς άκουγε τη Ρέιτσελ και τον Γκέιτζ να αναπνέουν δίπλα του, σχεδόν σε απόλυτο συγχρονισμό. ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΑΤΟΝ. ΧΑΝΑ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΥΛΙ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕ ΠΟΤΕ. ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΑ, ΤΟΥ ΚΟΥΝΕΛΙΟΥ ΜΑΣ. Η Έλι, οργισμένη: Δε θέλω να πεθάνει ποτέ ο Τσορτς! Είναι δικός μου γάτος! Δεν είναι του Θεού! Να πάρει δικό του γάτο ο Θεός! Η Ρέιτσελ, εξίσου οργισμένη: Εσύ, ως γιατρός, θα έπρεπε να το ξέρεις αυτό... Η Νόρμα Κράνταλ να λέει: ...απλώς, φαίνεται ότι ο κόσμος θέλει να τον ξεχνάει. Και ο Τζαντ, με φωνή γεμάτη από παράδοξη, φρικτή βεβαιότητα, μια φωνή από άλλη εποχή: ...καμιά φορά κολάτσιζε μαζί σου, και καμιά φορά τον ένιωθες έτοιμο να σου κόψει μια στον κώλο. Κι αυτή η φωνή μπερδευόταν στο μυαλό του Λούις Κριντ μ' ε-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

81

κείνη της μητέρας του, που του είχε πει ψέματα για το σεξ όταν ήταν τεσσάρων, αλλά που του είχε πει την αλήθεια για το θάνατο όταν ήταν δώδεκα, τότε που η ξαδέρφη του, η Ρούθι, είχε σκοτωθεί σ' ένα ανόητο, εντελώς γελοίο τροχαίο. Είχε γίνει λιώμα στο αυτοκίνητο του πατέρα της όταν ένας νεαρός που τριγύριζε στο πάρκινγκ μιας Υπηρεσίας Δημοσίων 'Εργων είχε βρει ένα φορτωτή με τα κλειδιά στη μίζα και τον είχε πάρει να κάνει μια βόλτα, για να συνειδητοποιήσει μετά ότι δεν ήξερε πώς να τον σταματήσει. Ο νεαρός τη γλίτωσε με λίγους μώλωπες και μερικές άνευ σημασίας εκδορές· το Φέρλεϊν του θείου Καρλ έγινε παλιοσίδερα. Δε γίνεται να πέθανε, είχε απαντήσει ο Λούις στην ψυχρή δήλωση της μητέρας του. Είχε ακούσει τα λόγια της, αλλά φαινόταν ότι του ήταν αδύνατο να αντιληφθεί το νόημά τους. Τι εννοείς, πέθανε; Τι είναι αυτά που λες; Κι ύστερα, σαν δεύτερη σκέψη: Ποιος θα τη θάψει; Γιατί, παρ' όλο που ο πατέρας της Ρούθι, ο θείος του, ήταν νεκροθάφτης, ο Λούις δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι ο θείος Καρλ θα έκανε τη δουλειά. Μέσα στη σύγχυση και στον αυξανόμενο φόβο του, είχε αρπαχτεί απ' αυτό σαν να ήταν το πλέον σημαντικό ερώτημα όλων. Αποτελούσε ένα γνήσιο αίνιγμα, όπως το ποιος κούρευε τον μπαρμπέρη της πόλης. Ο Ντόνι Ντόναχιου, φαντάζομαι, είχε απαντήσει η μητέρα του. Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα· περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, του Λούις του είχε φανεί κουρασμένη. Η μητέρα του φαινόταν σχεδόν άρρωστη απ' την κούραση. Είναι ο καλύτερος φίλος που έχει ο θείος σου στο σινάφι. Αλλά... αχ, Λούις, η καημένη, η γλυκιά μου η Ρούθι... δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι υπέφερε... σε παρακαλώ, προσευχήσου μαζί μου, Λούις. Προσευχήσου μαζί μου για τη Ρούθι. Θέλω να με βοηθήσεις. Κι έτσι, είχαν γονατίσει στο πάτωμα της κουζίνας, αυτός κι η μητέρα του, και είχαν προσευχηθεί, κι ήταν η προσευχή αυτή που τον έκανε τελικά να το συνειδητοποιήσει· αν η μητέρα του προσευχόταν για την ψυχή της Ρούθι Κριντ, αυτό σήμαινε ότι το σώμα της είχε πάψει να υπάρχει. Μπροστά στα κλειστά μάτια του εμφανίστηκε μια τρομερή εικόνα της Ρούθι να έρχεται στο πάρτι των δέκατων τρίτων γενεθλίων του με τους σαπισμένους βολβούς των ματιών της να κρέμονται στα μάγουλά της και γαλάζια μούχλα να καλύπτει τα κόκκινα μαλλιά της, κι αυτή η εικόνα τού προκάλεσε όχι μόνο τρομερή φρίκη αλλά και μια φρικτή, απελπισμένη αγάπη.


82

STEPHEN KING

Τέτοια οδύνη δεν είχε ξαναζήσει στη ζωή του. «Δε γίνεται να πέθανε», είχε φωνάξει σπαρακτικά. «ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕ -ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ!» Η απάντηση της μητέρας του ακούστηκε σαν πόρτα τάφου που κλείνει για πάντα τρίζοντας στους γεμάτους χώμα, σκουριασμένους μεντεσέδες της -η φωνή της επίπεδη, αλλά γεμάτη εικόνες: νεκρά χωράφια που έδερνε ο βοριάς Νοέμβρη μήνα, σκόρπια ροδοπέταλα, καφετιά και ξεραμένα στις άκρες, άδειες δεξαμενές, βρομισμένες από φύκια, σαπίλα, αποσύνθεση, σκόνη: Πέθανε, αγόρι μου. Λυπάμαι, αλλά πέθανε. Η Ρούθι έφυγε από κοντά μας. Ο Λούις ανατρίχιασε στη σκέψη: Οι νεκροί είναι νεκροί-τι άλλο θέλεις; Ξαφνικά, θυμήθηκε τι ήταν αυτό που είχε ξεχάσει να κάνει, αυτό που τον είχε κρατήσει ξύπνιο πριν τη μεγάλη, πρώτη μέρα του στην καινούρια δουλειά, ν' αναμασάει με τα μάτια ορθάνοιχτα παλιές λύπες. Σηκώθηκε απ' το κρεβάτι, βγήκε στο διάδρομο, και είχε αρχίσει να κατευθύνεται προς τη σκάλα, όταν ξαφνικά έκανε μεταβολή και τράβηξε για το δωμάτιο της Έλι. Η κόρη του κοιμόταν του καλού καιρού, με το στόμα ανοιχτό, ντυμένη με το γαλάζιο μπέιμπι ντολ της που ήταν πια μάλλον μικρό για τα μέτρα της. Θεέ μου, Έλι, σκέφτηκε, σαν το καρπούζι μεγαλώνεις. Ο Τσορτς ήταν ξαπλωμένος ανάμεσα στους ανοιχτούς αστραγάλους της, ψόφιος κι αυτός. Συγχώρησέμου το λογοπαίγνιο, Τσορτς. Στο κάτω πάτωμα, δίπλα στο τηλέφωνο του τοίχου, ήταν κρεμασμένος ένας πίνακας ανακοινώσεων με διάφορους λογαριασμούς και σημειώματα καρφιτσωμένα πάνω του. Στην κορυφή, με τα προσεκτικά κεφαλαία της Ρέιτσελ ήταν γραμμένο το παράγγελμα: ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΒΑΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΝΕΤΑΙ. Ο Λούις πήρε τον τηλεφωνικό κατάλογο, βρήκε έναν αριθμό και τον σημείωσε σ' ένα λευκό χαρτάκι. Κάτω από τον αριθμό έγραψε: Κουέντιν Λ. Τζολάντερ, Κτηνίατρος -τηλ. για ραντεβού Τσορτς. Ζήτησε να σε παραπέμψει, αν ο ίδιος δεν κάνει στειρώσεις. Κοίταξε τη σημείωση, διερωτώμενος αν είχε έρθει η ώρα, γνωρίζοντας ότι είχε. Κάτι συγκεκριμένο είχε αναφανεί μέσα απ' όλο αυτό το δυσοίωνο συναίσθημα, και, κάποια στιγμή σήμερα, ο Λούις είχε αποφασίσει -χωρίς καν να το αντιληφθεί- ότι δεν ήθελε να


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

83

ξαναπεράσει ο Τσορτς αυτόν το δρόμο, και πως ο ίδιος θα έκανε ό,τι περνούσε απ' το χέρι του για να τον βοηθήσει να το πετύχει. Όσα σκεφτόταν για το θέμα μέχρι πριν από λίγο καιρό έκαναν ξανά την εμφάνισή τους -το ότι η στείρωση θα αφαιρούσε κάτι σημαντικό από τον Τσορτς, ότι θα τον μείωνε μετατρέποντάς τον πριν της ώρας του σ' ένα χοντρό και μαλθακό πλάσμα, ένα γάτο ευχαριστημένο να ροχαλίζει μονίμως δίπλα στο καλοριφέρ μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα έριχνε κάτι στο πιάτο του. Ο Λούις δεν ήθελε να γίνει έτσι ο Τσορτς. Του άρεσε όπως ήταν: λεπτός, σβέλτος και μοχθηρός. Έξω, στο σκοτάδι, ο μονότονος βόμβος ενός μεγάλου συρόμενου που περνούσε στον Αυτοκινητόδρομο 15 σφράγισε την απόφασή του. Ο Λούις καρφίτσωσε το σημείωμα στον πίνακα ανακοινώσεων και πήγε για ύπνο.

11 Το επόμενο πρωί, την ώρα του προγεύματος, η Έλι είδε το σημείωμα στον πίνακα ανακοινώσεων και τον ρώτησε τι έλεγε. «Λέει ότι ο Τσορτς θα κάνει μια πολύ μικρή εγχείρηση», απάντησε ο Λούις, «μετά από την οποία μάλλον θα πρέπει να περάσει μια νύχτα στο κτηνιατρείο. Κι όταν γυρίσει στο σπίτι, θα μένει στην αυλή μας και δε θα θέλει να βολτάρει τόσο πολύ όσο τώρα». «Ή να περνάει το δρόμο;» ρώτησε η Έλι. Μπορεί να είναι μόνο πέντε, σκέφτηκε ο Λούις, αλλά σε παίζει στα δάχτυλα. «Ή να περνάει το δρόμο», συμφώνησε. «Ζήτω!» φώναξε η Έλι, και το θέμα έκλεισε εκεί. Ο Λούις, που ήταν προετοιμασμένος για μια οργισμένη και ίσως υστερική αντίδραση στην προοπτική να λείψει ο Τσορτς από το σπίτι έστω και για ένα βράδυ, ξαφνιάστηκε κάπως με την άμεση συναίνεση της κόρης του. Και συνειδητοποίησε επίσης πόσο έντονα την ανησυχούσε το θέμα. Ίσως, τελικά, η Ρέιτσελ να είχε ένα δίκιο σχετικά με την επίδραση που είχε πάνω στην Έλι το Νεκρωταφίο Ζώων. Όσο για τη Ρέιτσελ, που τάιζε τον Γκέιτζ το πρωινό του αυγό,


84

STEPHEN KING

αυτή σήκωσε το κεφάλι και του έριξε μια γεμάτη ευγνωμοσύνη και επιδοκιμασία ματιά. Η ματιά έλεγε ότι η ψύχρα είχε περάσει· αυτό το συγκεκριμένο μαχαίρι είχε ξαναμπεί στο θηκάρι του. Για πάντα, ήλπιζε ο Λούις. Αργότερα, αφού το μεγάλο, κίτρινο σχολικό λεωφορείο είχε καταβροχθίσει την Έλι για μία ακόμα φορά, η Ρέιτσελ πήγε κοντά του, τύλιξε τα μπράτσα της γύρω από το λαιμό του και τον φίλησε τρυφερά στο στόμα. «Ήσουν πολύ γλυκός που το έκανες αυτό», του είπε, «και συγνώμη που φέρθηκα σαν υστερική». Ο Λούις ανταπέδωσε το φιλί της, νιώθοντας παρ' όλ' αυτά λιγάκι άβολα. Συνειδητοποίησε ότι η δήλωση συγνώμη που φέρθηκα σαν υστερική -παρ' ότι, ως τακτική, σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πάγια- δεν ήταν κάτι που άκουγε πρώτη φορά. Η Ρέιτσελ τη χρησιμοποιούσε συχνά όποτε τύχαινε να περάσει τελικά το δικό της. Στο μεταξύ, ο Γκέιτζ είχε περπατήσει με τα ασταθή βήματά του ως το χολ της εισόδου και τώρα κοίταζε τον άδειο δρόμο μέσα από το χαμηλότερο τζάμι της εξώπορτας. «Κολικό», είπε, τραβώντας αδιάφορα τη μουσκεμένη πάνα του. «Έλι-κολικό». «Μεγαλώνει γρήγορα», είπε ο Λούις. Η Ρέιτσελ κατένευσε. «Υπερβολικά γρήγορα για τα γούστα μου». «Περίμενε μέχρι να βγάλει τις πάνες», είπε ο Λούις. «Και μετά, αν θες, σου δίνω το ελεύθερο να τον σταματήσεις». Η Ρέιτσελ γέλασε, κι όλα ξανάφτιαξαν ανάμεσά τους, όλα ξανάγιναν όπως πριν. Μετά, τραβήχτηκε λίγο πίσω, έκανε μια απειροελάχιστη διόρθωση στον κόμπο της γραβάτας του και τον κοίταξε απ' την κορφή ως τα νύχια με κριτική διάθεση. «Εγκρίνομαι, λοχία;» τη ρώτησε εκείνος. «Είσαι πολύ όμορφος». «Καλά, αυτό το ξέρω. Μοιάζω όμως με καρδιοχειρουργό; Με άνθρωπο που βγάζει διακόσιες χιλιάδες δολάρια το χρόνο;» «Όχι. Μοιάζεις με τον παλιό, καλό Λου Κριντ», είπε γελώντας η Ρέιτσελ. «Τον αμετανόητο ροκά». Ο Λούις έριξε μια ματιά στο ρολόι του. «Ο αμετανόητος ροκάς πρέπει να φορέσει την κυριλέ μάσκα του και να φύγει για τη δουλειά», είπε ο Λούις. «Έχεις τρακ;»


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

85

«Λιγάκι». «Να μην έχεις», του είπε. «Παίρνεις εξήντα εφτά χιλιάδες δολάρια το χρόνο για να βάζεις ελαστικούς επιδέσμους, να γράφεις χάπια για τη γρίπη και το μεθύσι, να δίνεις στα κορίτσια αντισυλληπτικά...» «Και μην ξεχνάς τη λοσιόν για τις ψείρες του εφηβαίου», είπε ο Λούις, χαμογελώντας ξανά. Ένα από τα πράγματα που τον είχαν ξαφνιάσει στην πρώτη ξενάγησή του στο αναρρωτήριο ήταν οι τεράστιες ποσότητες του αντιφθειρικού που υπήρχαν -προμήθειες, κατά τη γνώμη του, ικανές να καλύψουν τις ανάγκες μιας μεγάλης στρατιωτικής βάσης, πόσω μάλλον ενός μεσαίου, σε αριθμό φοιτητών, πανεπιστημίου. Η κυρία Τσάρλτον, η προϊσταμένη, είχε χαμογελάσει κυνικά. «Τα διαμερίσματα εκτός πανεπιστημίου είναι πραγματικές εστίες μόλυνσης. Θα το δεις». Ο Λούις υπέθετε ότι θα το έβλεπε. «Καλή σου μέρα», είπε η Ρέιτσελ, και τον φίλησε ξανά, για ακόμα περισσότερη ώρα αυτή τη φορά. Όταν όμως τραβήχτηκε, τον κοίταξε με επίπλαστη επιτίμηση: «Και, για όνομα του Θεού, μην ξεχνάς ότι είσαι διευθυντής τώρα -ούτε βοηθός ούτε δευτεροετής ασκούμενος!» «Μάλιστα, δόκτορ», είπε ταπεινά ο Λούις, και γέλασαν ξανά. Για μια στιγμή, σκέφτηκε να τη ρωτήσει: Η Ζέλντα ήταν, μωρό μου; Αυτό σε πλήγωσε τόσο; Αυτή είναι η απαγορευμένη ζώνη; Η Ζέλντα και το πώς πέθανε; Αλλά δε θα τη ρωτούσε, όχι τώρα. Ως γιατρός, ήξερε πολλά πράγματα, και μόλο που το σπουδαιότερο από αυτά ήταν η παραδοχή πως ο θάνατος αποτελούσε ένα φαινόμενο εξίσου φυσικό με τη γέννηση, ο κανόνας ότι δε σκάλιζες ένα τραύμα που μόλις είχε αρχίσει να επουλώνεται δεν υπολειπόταν καθόλου σε σπουδαιότητα. Αντί λοιπόν να τη ρωτήσει, τη φίλησε ξανά και τράβηξε το δρόμο του. Ήταν μια καλή αρχή, μια καλή μέρα. Το Μέιν ανέβαζε μία από τις τελευταίες θερινές παραστάσεις του, μ' έναν ανέφελο, γαλάζιο ουρανό και θερμοκρασία που άγγιζε το ιδανικό των 22 βαθμών Κελσίου. Οδηγώντας ως το τέλος του ιδιωτικού δρόμου τους και σταματώντας να ελέγξει την κίνηση στον αυτοκινητόδρομο, ο Λούις σκέφτηκε ότι, μέχρι στιγμής, δεν είχε δει ίχνος από τα περί-


86

STEPHEN KING

φημα φθινοπωρινά χρώματα για τα οποία ήταν διάσημη η περιοχή. Θα περίμενε όμως. Έστριψε το Χόντα Σιβίκ, που είχαν επιλέξει ως δεύτερο αυτοκίνητο, προς την κατεύθυνση του πανεπιστημίου και το άφησε να ρολάρει. Σήμερα η Ρέιτσελ θα τηλεφωνούσε στον κτηνίατρο που θα στείρωνε τον Τσορτς, πράγμα που θα έβαζε οριστικό τέλος σε όλες αυτές τις ανοησίες με τα Νεκρωταφία Ζώων (παράξενο το πώς αυτή η ανορθογραφία είχε αρχίσει να εντυπώνεται στο μυαλό του, τόσο που να τη θεωρεί σωστή) και τους φόβους του θανάτου. Δεν υπήρχε λόγος να σκέφτεται κανείς το θάνατο ένα υπέροχο σεπτεμβριάτικο πρωινό όπως αυτό. Ο Λούις άνοιξε το ραδιόφωνο κι έψαξε τους σταθμούς ώσπου βρήκε τους Ραμόουνς να τραγουδάνε το «Rockaway Beach» στη διαπασών. Δυνάμωσε την ένταση κι άρχισε να τραγουδάει μαζί τους -όχι καλά, αλλά με ηδονική απόλαυση.

12 Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ο Λούις μόλις πέρασε τα σύνορα της πανεπιστημιούπολης ήταν πόσο εντυπωσιακά αυξημένη ήταν η κίνηση. Κίνηση αυτοκινήτων, κίνηση ποδηλάτων, κίνηση δρομέων με αθλητικά σορτσάκια. Ο Λούις αναγκάστηκε να ακινητοποιήσει ξαφνικά το Σιβίκ του για να αποφύγει δύο από τους δρομείς που έρχονταν από την περιοχή του Κτιρίου Νταν και κατευθύνονταν προς τις αθλητικές εγκαταστάσεις πίσω από το γήπεδο. Φρέναρε τόσο απότομα, που μάγκωσε η ζώνη ασφαλείας του, κι αμέσως μετά κόρναρε. Ανέκαθεν τον ενοχλούσε το γεγονός ότι οι ερασιτέχνες δρομείς (οι ποδηλάτες είχαν την ίδια ενοχλητική συνήθεια) φαίνονταν να αποποιούνται κάθε ευθύνη την ίδια στιγμή που άρχιζαν να τρέχουν. Στο κάτω κάτω, αυτοί αθλούνταν. Τώρα, ο ένας από τους δύο συγκεκριμένους αθλούμενους έδειξε στον Λούις το μεσαίο δάχτυλο χωρίς καν να γυρίσει προς τα πίσω να τον κοιτάξει. Ο Λούις αναστέναξε και συνέχισε να οδηγεί. Το δεύτερο πράγμα που πρόσεξε ήταν ότι το ασθενοφόρο έλειπε από τη συνηθισμένη θέση του στο μικρό χώρο στάθμευσης του


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

87

αναρρωτηρίου, κι αυτό τον ξάφνιασε δυσάρεστα. Το αναρρωτήριο είχε τη δυνατότητα να αναλάβει τη βραχυπρόθεσμη νοσηλεία όλων σχεδόν των νοσημάτων και των ατυχημάτων· περιμετρικά της μεγάλης αίθουσας αναμονής διέθετε τρία καλά εξοπλισμένα δωμάτια εξέτασης και παροχής πρώτων βοηθειών και, πέρα απ' αυτά, δύο θαλάμους νοσηλείας των δεκαπέντε κλινών. Δεν υπήρχε όμως χειρουργείο, ούτε κάτι που να το θυμίζει, έστω και αμυδρά. Για τα σοβαρά περιστατικά είχαν το ασθενοφόρο, που μετέφερε με ταχύτητα τους τραυματισμένους ή σε βαριά κατάσταση ασθενείς στο Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν. Ο Στιβ Μάστερτον, ο βοηθός παθολόγου που είχε ξεναγήσει για πρώτη φορά τον Λούις στο αναρρωτήριο, του είχε δείξει με δικαιολογημένη περηφάνια το ημερολόγιο κίνησης των δύο προηγούμενων ακαδημαϊκών ετών· στη διάρκεια αυτής της διετίας είχαν πραγματοποιηθεί μονάχα τριάντα εφτά διαδρομές με το ασθενοφόρο, καθόλου άσχημο σκορ αν αναλογιζόταν κανείς ότι ο αριθμός των φοιτητών ανερχόταν στις δέκα χιλιάδες και πλέον, και ο συνολικός πληθυσμός του πανεπιστημίου σε σχεδόν δεκαεφτά χιλιάδες. Και να που ο Λούις είχε βρεθεί την πρώτη μέρα της πραγματικής δουλειάς του χωρίς ασθενοφόρο. Πάρκαρε το αυτοκίνητο του στη θέση με τη φρεσκοβαμμένη ένδειξη που έφερε το όνομά του και μπήκε βιαστικά στο εσωτερικό του κτιρίου. Βρήκε την Τσάρλτον, μια μικροσκοπική πενηντάρα με γκρίζα μαλλιά, στο πρώτο εξεταστήριο, να θερμομετρεί ένα κορίτσι με μπλουτζίν και έξωμο μπλουζάκι. Ο Λούις παρατήρησε ότι το κορίτσι είχε καεί απ' τον ήλιο σχετικά πρόσφατα· το ξεφλούδισμά της ήταν αρκετά εκτεταμένο. «Καλημέρα, Τζόαν», είπε. «Πού είναι το ασθενοφόρο;» «Α, αυτό κι αν ήταν τραγωδία», είπε η Τσάρλτον βγάζοντας το θερμόμετρο από το στόμα του κοριτσιού και κοιτάζοντάς το. «Ο Στιβ Μάστερτον ήρθε σήμερα στις εφτά και είδε μια τεράστια λίμνη κάτω από τον κινητήρα και τους μπροστινούς τροχούς. Τα 'φτύσε το ψυγείο. Το ασθενοφόρο μας το πήρε γερανός». «Τέλεια», είπε ο Λούις, παρ' όλ' αυτά, ένιωσε ανακουφισμένος. Τουλάχιστον, το ασθενοφόρο δεν έλειπε σε διακομιδή, πράγμα που είχε φοβηθεί στην αρχή. «Πότε θα το έχουμε πίσω;» Η Τζόαν Τσάρλτον γέλασε. «Αν κρίνω από την ταχύτητα με


88

STEPHEN KING

την οποία διεκπεραιώνει τις εργασίες του το συνεργείο αυτοκινήτων του πανεπιστημίου», είπε, «υπολογίζω ότι θα το έχουμε γύρω στα μέσα του Δεκέμβρη, τυλιγμένο με χριστουγεννιάτικη κορδέλα». Έριξε μια ματιά στη φοιτήτρια. «Έχεις μισό βαθμό πυρετό», της είπε. «Πάρε δυο ασπιρίνες, και μείνε μακριά από μπαρ και ύποπτα σοκάκια». Το κορίτσι κατέβηκε από το κρεβάτι εξέτασης, αξιολόγησε τον Λούις μ' ένα γρήγορο βλέμμα κι ύστερα βγήκε έξω. «Η πρώτη μας πελάτισσα για το καινούριο εξάμηνο», είπε ξινισμένα η Τσάρλτον, κι άρχισε να κατεβάζει το θερμόμετρο με κοφτά, επαναλαμβανόμενα τινάγματα. «Δε φαίνεσαι και πολύ ευχαριστημένη». «Το είδος της το ξέρω καλά», είπε η Τσάρλτον. «Α, μας έρχεται βέβαια και το άλλο είδος -οι αθλητές που εξακολουθούν να παίζουν με ραγισμένα κόκαλα και τενοντίτιδες κι ένας Θεός ξέρει τι άλλο επειδή δε θέλουν να κάτσουν στον πάγκο· πρέπει, βλέπεις, να φανούν άντρες και να τα δώσουν όλα για την ομάδα, ακόμα κι αν έτσι θέτουν σε κίνδυνο τη μελλοντική επαγγελματική σταδιοδρομία τους. Από την άλλη, έχεις περιστατικά σαν αυτό της Δεσποινίδας με το Μισό Βαθμό Πυρετό». Η νοσοκόμα έδειξε με το κεφάλι έξω από το παράθυρο κι ο Λούις γύρισε να δει το κορίτσι με το ξεφλουδισμένο έγκαυμα να προχωράει προς το σύμπλεγμα κοιτώνων Γκάνετ-Κάμπερλαντ-Αντροσκόγκιν. Στο εξεταστήριο, η κοπέλα είχε δώσει την εντύπωση ανθρώπου που δεν αισθάνεται καλά αλλά προσπαθεί να μην το δείξει. Τώρα βάδιζε ζωηρά, με τους γοφούς της να λικνίζονται όμορφα, παρατηρώντας και παρατηρούμενη. «Η κλασική υποχόνδρια φοιτήτρια». Η Τσάρλτον έριξε το θερμόμετρο σ' έναν αποστειρωτή. «Θα τη δούμε καμιά εικοσαριά φορές φέτος. Οι επισκέψεις της θα πυκνώνουν πριν από τα πρόχειρα διαγωνίσματα, και μία περίπου βδομάδα πριν από την εξεταστική θα πειστεί ότι πάσχει είτε από λοιμώδη μονοπυρήνωση είτε από πνευμονία. Τη βρογχίτιδα θα την κρατήσει ρεζέρβα. Θα τη σκαπουλάρει από τέσσερα πέντε διαγωνίσματα -στα μαθήματα που οι καθηγητές είναι μάπες, για να χρησιμοποιήσω τον όρο που χρησιμοποιούν οι φοιτητές-, και θα γράψει τα κατά κανόνα ευκολότερα επαναληπτικά. Και να ξέρεις ότι πάντα αρρωσταίνουν πε-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

89

ρισσότερο όταν τα διαγωνίσματα είναι σε μορφή πολλαπλών επιλογών και όχι δοκιμίου». Ο Λούις την κοίταξε λιγάκι σαστισμένος. «Κομματάκι κυνική σε βρίσκω σήμερα, ή μήπως κάνω λάθος;» Η Τσάρλτον του έκλεισε το μάτι, κάνοντάς τον να χαμογελάσει. «Απλώς, δεν το παίρνω κατάκαρδα, γιατρέ, και το ίδιο θα πρέπει να κάνεις κι εσύ». «Πού είναι τώρα ο Στίβεν;» «Στο γραφείο σου. Απαντάει στην αλληλογραφία και προσπαθεί να βγάλει άκρη με τους τόνους χαρτούρας που έστειλε η ασφαλιστική», του είπε. Ο. Λούις μπήκε μέσα. Παρά τον κυνισμό της Τσάρλτον, εκείνος ένιωθε άνετα στο ζυγό. Αργότερα, κάθε φορά που το παίδευε στο μυαλό του, ο Λούις σκεφτόταν -όταν δηλαδή άντεχε ακόμα και να το σκεφτεί- ότι, στην πραγματικότητα, ο εφιάλτης είχε ξεκινήσει όταν έφεραν στο αναρρωτήριο το ετοιμοθάνατο αγόρι, τον Βίκτορ Πάσκοου, γύρω στις δέκα εκείνο το πρωί. Ως τότε τα πράγματα είχαν κυλήσει πολύ ήρεμα. Στις εννιά, μισή ώρα μετά την άφιξη του, έφτασαν οι δύο νεαρές εθελόντριες βοηθοί της βάρδιας 9-3. Ο Λούις έδωσε στην καθεμιά τους από ένα ντόνατ κι έναν καφέ και τους μίλησε για δεκαπέντε περίπου λεπτά, εξηγώντας τους τι περιλαμβανόταν στα καθήκοντά τους, και -κυρίως- τι όχι. Έπειτα τις ανέλαβε η Τσάρλτον. Καθώς τις οδηγούσε έξω από το γραφείο του, ο Λούις την άκουσε να τις ρωτάει: «Είναι καμιά σας αλλεργική στα σκατά ή τους εμετούς; Γιατί θα δείτε μπόλικα κι απ' τα δυο εδώ μέσα». «Ω Θεέ μου», μουρμούρισε ο Λούις, καλύπτοντας τα μάτια του με την παλάμη. Χαμογελούσε όμως. Σε μια τέτοια δουλειά, ένα σκληρό, σιτεμένο μωρό όπως η Τσάρλτον δεν αποτελούσε πάντα μειονέκτημα. Ο Λούις άρχισε να συμπληρώνει τα έντυπα της ασφαλιστικής, δουλειά που ουσιαστικά σήμαινε την κατάρτιση ενός πλήρους καταλόγου φαρμακευτικών υλικών και εξοπλισμού του αναρρωτηρίου («Κάθε χρόνο», είχε πει εκνευρισμένος ο Στιβ Μάστερτον. «Κάθε χρόνο τα ίδια! Γιατί δεν τους γράφεις ΜΟΝΑΔΑ ΜΕΤΑ-


90

STEPHEN KING

ΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ ΚΑΡΔΙΑΣ -ΕΚΤΙΜΩΜΕΝΗ ΑΞΙΑ 8 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ, Λούις; Να τους το γράψεις και να τους τρελάνεις, και να τελειώνουμε με δαύτους!»), και ήταν σχεδόν ολοκληρωτικά απορροφημένος από αυτήν, με τη σκέψη μιας κούπας καφέ να περιμένει αδρανής σε κάποια μακρινή γωνιά του μυαλού του, όταν άκουσε τον Μάστερτον να ουρλιάζει από την αίθουσα αναμονής: «Λούις! Έλα γρήγορα, Λούις! Άσχημα τα πράγματα!» Τα ευδιάκριτα ίχνη πανικού στη φωνή του Μάστερτον κινητοποίησαν άμεσα τον Λούις: πετάχτηκε από την καρέκλα του την ίδια κιόλας στιγμή, λες και σε κάποιο υποσυνείδητο επίπεδο περίμενε μια τέτοια εξέλιξη. Μια τσιρίδα, λεπτή και αιχμηρή σαν θραύσμα γυαλιού, αναδύθηκε από την κατεύθυνση του ουρλιαχτού του Μάστερτον, για να ακολουθηθεί αμέσως μετά από τον ήχο ενός απότομου χαστουκιού και τη φωνή της Τσάρλτον να λέει: «Πάψε, αλλιώς δίνε του από δω μέσα! Σταμάτα αυτή τη στιγμή!» Ο Λούις όρμησε στην αίθουσα αναμονής, και στην αρχή δεν μπόρεσε ν' αντιληφθεί τίποτα πέρα από το αίμα -το πολύ αίμα. Η μία από τις εθελόντριες έκλαιγε με λυγμούς. Η άλλη, άσπρη σαν το πανί, είχε βάλει τις γροθιές της στις γωνιές των χειλιών της και τα τραβούσε προς τα πάνω σε κάτι που θα μπορούσε να μοιάζει με πλατύ, γκροτέσκο χαμόγελο. Ο Μάστερτον ήταν γονατισμένος και προσπαθούσε να στηρίξει το κεφάλι του αγοριού που κειτόταν στο πάτωμα. Ο Στιβ σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε τον Λούις, με μάτια ορθάνοιχτα, γεμάτα ζόφο και τρόμο. Προσπάθησε να μιλήσει, αλλά οι λέξεις αρνήθηκαν να βγουν από το στόμα του. Κόσμος είχε αρχίσει να μαζεύεται έξω από τις μεγάλες γυάλινες πόρτες του Φοιτητικού Ιατρικού Κέντρου, κοιτάζοντας μέσα, σκιάζοντας με τις παλάμες τα πρόσωπά τους για να κόψουν την αντανάκλαση. Το μυαλό του Λούις ανακάλεσε μια παρανοϊκά ταιριαστή ανάμνηση: Ήταν πρωί, εκείνος όχι παραπάνω από έξι ετών, και καθόταν στο σαλόνι με τη μητέρα του, λίγο πριν εκείνη φύγει για τη δουλειά. Στην τηλεόραση έπαιζε μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή, το παλιό Today, με τον Ντέιβ Γκάρογουεϊ. Οι άνθρωποι που ήταν συγκεντρωμένοι απέξω κοίταζαν χάσκοντας τον Ντέιβ και τους άλλους παράγοντες της εκπομπής, τον αρχισυντάκτη Φρανκ Μπλερ και το διάσημο «συμπαρουσιαστή» του Ντέιβ, το χιμπαντζή που άκουγε στο όνομα Τζέι Φρεντ Μαγκς. Γυρίζοντας


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

91

τώρα το κεφάλι, ο Λούις είδε άλλους ανθρώπους να είναι συγκεντρωμένοι έξω από τα παράθυρα του αναρρωτηρίου. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για τις διπλές γυάλινες πόρτες, αλλά για τα παράθυρα... «Κλείσε τις κουρτίνες», πέταξε απότομα ο Λούις στην εθελόντρια βοηθό που είχε βάλει τις φωνές. Η κοπέλα δεν υπάκουσε αμέσως, και η Τσάρλτον της έδωσε μια ξυλιά στα μαλακά. «Κουνήσου!» Η εθελόντρια πήρε μπρος. Την επόμενη στιγμή πράσινες κουρτίνες κάλυπταν τα παράθυρα. Η Τσάρλτον και ο Στιβ Μάστερτον στάθηκαν ενστικτωδώς ανάμεσα στον πεσμένο νεαρό και στις γυάλινες πόρτες, κλείνοντας όσο καλύτερα μπορούσαν τη θέα. «Σκληρό φορείο, γιατρέ;» ρώτησε η Τσάρλτον. «Αν το χρειαστούμε, να το φέρεις», είπε ο Λούις καθώς καθόταν ανακούρκουδα δίπλα στον Μάστερτον. «Ακόμα δεν έχω προλάβει να τον κοιτάξω». «Έλα», είπε η Τσάρλτον στην κοπέλα που είχε κλείσει τις κουρτίνες και που τώρα τραβούσε ξανά τις άκρες των χειλιών της με τις γροθιές της, σχηματίζοντας αυτό το χωρίς θυμηδία, όλο φρίκη χαμόγελο. Η κοπέλα κοίταξε την Τσάρλτον και βόγκηξε: «Ωωω, αχ». «Ναι, όπως το λες, ωωω και αχ. Έλα τώρα». Η Τσάρλτον τράβηξε με δύναμη την κοπέλα απ' το χέρι, κινητοποιώντας την, κάνοντας την ασπροκόκκινη ριγέ φούστα της στολής της να θροΐσει γύρω απ' τα γόνατά της. Ο Λούις έσκυψε πάνω από τον πρώτο ασθενή του στο Φοιτητικό Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Μέιν στο θρόνο. Ήταν ένας νεαρός γύρω στα είκοσι, και ο Λούις δε χρειάστηκε πάνω από τρία δευτερόλεπτα για να πραγματοποιήσει τη μόνη διάγνωση που είχε σημασία εκείνη τη στιγμή: ο νεαρός πέθαινε. Το μισό κεφάλι του ήταν λιώμα. Ο αυχένας του είχε σπάσει. Η μία κλείδα του προεξείχε από τον πρησμένο και παραμορφωμένο δεξιό ώμο του. Αίμα κι ένα κίτρινο πυώδες υγρό ανάβλυζαν νωθρά από το κεφάλι του και πότιζαν τη μοκέτα. Ο Λούις μπορούσε να δει τον εγκέφαλο του παιδιού να πάλλεται υπόφαιος μέσα από ένα συντετριμμένο τμήμα του κρανίου του. Ήταν σαν να κοίταζες μέσα από ένα παράθυρο με σπασμένο τζάμι. Το άνοιγμα είχε φάρδος πέντε περίπου εκατοστών· αν ο νεαρός είχε ένα έμβρυο στο κεφά-


92

STEPHEN KING

λι του, ίσως να μπορούσε, ως άλλος Δίας, να το γεννήσει. Το ότι εξακολουθούσε να ζει ήταν από μόνο του εκπληκτικό. Ξαφνικά, στο μυαλό του Λούις αντήχησαν τα λόγια του Τζαντ Κράνταλ: και καμιά φορά τον ένιωθες έτοιμο να σου κόψει μια στον κώλο. Και της μητέρας του: οι νεκροί είναι νεκροί. Αισθάνθηκε την αδιανόητη παρόρμηση να γελάσει. Ναι, οι νεκροί ήταν νεκροί, και τίποτ' άλλο. Έτσι ακριβώς, φιλαράκο. «Πες να ετοιμάσουν το ασθενοφόρο», είπε απότομα στον Μάστερτον. «Θα τον...» «Λούις, το ασθενοφόρο είναι...» «Ω Χριστέ μου!» Απεγνωσμένος, ο Λούις χτύπησε το μέτωπο του, κι ύστερα έστρεψε το βλέμμα του στην Τσάρλτον. «Τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις, Τζόαν; Καλείς την Ασφάλεια του πανεπιστημίου ή το Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν;» Η Τζόαν ήταν αναψοκοκκινισμένη. Φαινόταν ταραγμένη, κάτι που για κείνη πρέπει να ήταν εξαιρετικά σπάνιο, μάντεψε ο Λούις. Όταν απάντησε, όμως, η φωνή της ακούστηκε αρκούντως ψύχραιμη. «Δεν ξέρω, γιατρέ. Ποτέ δεν είχαμε παρόμοιο περιστατικό». Ο Λούις σκέφτηκε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. «Ειδοποίησε την αστυνομία του πανεπιστημίου. Δεν μπορούμε να περιμένουμε το Ιατρικό του Μέιν να στείλει το δικό του ασθενοφόρο. Μπορούν να τον μεταφέρουν στο Μπάνγκορ με ένα από τα οχήματα της πυροσβεστικής. Τουλάχιστον αυτό έχει σειρήνα και φώτα. Τρέχα, Τζόαν». Η Τζόαν έτρεξε, όχι όμως πριν ο Λούις πιάσει τη γεμάτη ειλικρινή συμπόνια ματιά της και την ερμηνεύσει. Ό,τι κι αν έκαναν, όποιον κι αν καλούσαν, αυτός ο νεαρός, που ήταν πολύ ηλιοκαμένος και μυώδης -έχοντας, ίσως, περάσει το καλοκαίρι του δουλεύοντας σε οδικά έργα, ή βάφοντας σπίτια, ή παραδίδοντας μαθήματα τένις-, ντυμένος τώρα μονάχα μ' ένα κόκκινο αθλητικό σορτσάκι με άσπρο ρέλι, ήταν βέβαιο ότι θα πέθαινε. Και θα πέθαινε ακόμα κι αν το ασθενοφόρο περίμενε απέξω με τη μηχανή αναμμένη την ώρα που εκείνος έφτανε στο αναρρωτήριο με το κεφάλι του ανοιγμένο στα δύο. Απίστευτο, αλλά ο ετοιμοθάνατος κινούνταν. Τα βλέφαρά του τρεμόπαιξαν και άνοιξαν. Γαλάζια μάτια, οι ίριδες βουτηγμένες μέσα σε αιμάτινα δαχτυλίδια. Τα μάτια κοίταξαν ολόγυρα με άδειο βλέμμα, χωρίς να βλέπουν. Ο κάτοχος τους προσπάθησε να κου-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

93

νήσει το κεφάλι και ο Λούις άσκησε πίεση για να τον εμποδίσει να το κάνει, προσέχοντας να μη φορτίσει υπερβολικά το σπασμένο του λαιμό. Το τρομερό κρανιακό τραύμα κάθε άλλο παρά απέκλειε την πιθανότητα ύπαρξης πόνου. Ω Χριστέ μου, η τρύπα στο κεφάλι του, η τρύπα στο κεφάλι του. «Τι έπαθε;» ρώτησε τον Στιβ, έχοντας επίγνωση του πόσο ανόητη και άστοχη, δεδομένων των συνθηκών, ήταν η ερώτησή του. Δεν ήταν η ερώτηση ενός γιατρού, αλλά η απορία ενός παρατυχόντα. Η τρύπα όμως στο κεφάλι του νεαρού επιβεβαίωνε τη θέση του· ο Λούις δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παραπάνω από έναν παρατυχόντα. «Η αστυνομία τον έφερε;» «Κάτι φοιτητές τον κουβάλησαν, με μια κουβέρτα. Δεν ξέρω τίποτα για τις συνθήκες του τραυματισμού». Αυτό που έχρηζε διερεύνησης ήταν το τι θα γινόταν μετά. Κι αυτό δική του ευθύνη ήταν. «Πήγαινε να βρεις αυτούς που τον μετέφεραν», είπε ο Λούις. «Και φέρ' τους από την πίσω πόρτα. Τους θέλω διαθέσιμους, αλλά όχι εδώ μέσα. Αρκετά είδαν ήδη». Ο Μάστερτον, που φαινόταν ανακουφισμένος στην προοπτική να απομακρυνθεί έστω και για λίγο από τη φρίκη της αίθουσας αναμονής, πήγε στην τζαμένια πόρτα και την άνοιξε, αφήνοντας να ξεχυθεί στο χώρο ένα ορμητικό κύμα περιέργειας ανάμεικτης με σύγχυση και αναστάτωση. Πάνω από τα ταραγμένα μουρμουρητά και τις φλυαρίες, ο Λούις άκουσε το τερέτισμα της σειρήνας ενός περιπολικού. Άρα, οι άντρες της Ασφάλειας του πανεπιστημίου είχαν φτάσει, σκέφτηκε, νιώθοντας κάτι που μόνο μίζερη ανακούφιση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ο ετοιμοθάνατος έβγαζε ένα γουργουρητό απ' το λαρύγγι του. Προσπαθούσε να μιλήσει. Ο Λούις άκουσε συλλαβές -ή, έστω, φθόγγους-, αυτές καθαυτές οι λέξεις όμως ήταν μπερδεμένες και ακατάληπτες. «Θα γίνεις καλά, φίλε μου», είπε ο Λούις σκύβοντας ακόμα κοντύτερα στο νεαρό. Σκεφτόταν τη Ρέιτσελ και την Έλι καθώς το έλεγε και, στη σκέψη, το στομάχι του έκανε μια δυνατή, κάθε άλλο παρά ευχάριστη σύσπαση. Ο Λούις κάλυψε με την παλάμη το στόμα του κι έπνιξε ένα ρέψιμο. «Καα», είπε ο νεαρός. «Γκααααα...» Ο Λούις κοίταξε γύρω του και είδε ότι είχε μείνει μόνος με τον ετοιμοθάνατο. Από κάπου μέσα, αχνά, άκουγε την Τζόαν Τσάρ-


94

STEPHEN KING

λτον να φωνάζει στις εθελόντριες ότι το αναδιπλούμενο φορείο βρισκόταν στην αποθήκη προμηθειών, πίσω από το Εξεταστήριο 2. Ο Λούις αμφέβαλλε αν τα κορίτσια ήξεραν να ξεχωρίσουν το Εξεταστήριο 2 απ' τ' αρχίδια του βατράχου- στο κάτω κάτω, ήταν η πρώτη τους μέρα στη δουλειά. Και γαμώ τις γνωριμίες με τον κόσμο της ιατρικής είχαν κάνει. Για μια στιγμή, ο Λούις κάρφωσε το βλέμμα του στην πράσινη, από τοίχο σε τοίχο μοκέτα που κάλυπτε το πάτωμα της αίθουσας αναμονής· στο σημείο όπου βρισκόταν αυτή τη στιγμή, το χαλί είχε πάρει την απόχρωση του λασπωμένου πορφυρού· το θολό, υγρό χρώμα απλωνόταν σ' έναν κύκλο με διαρκώς αυξανόμενη περίμετρο γύρω από το διαλυμένο κεφάλι του νεαρού. Ευτυχώς, η διαρροή του ενδοκρανιακού υγρού είχε σταματήσει. «Στο Νεκρωταφιο Ζώων», άρθρωσε βραχνά ο νέος άντρας... κι άρχισε να χαμογελάει. Ήταν ένα χαμόγελο εντυπωσιακά όμοιο με τη χωρίς θυμηδία, υστερική γκριμάτσα της εθελόντριας που είχε κλείσει τις κουρτίνες. Ο Λούις στύλωσε το βλέμμα του στο νεαρό, αρχικά απαξιώνοντας αυτό που είχε ακούσει. Μετά, σκέφτηκε ότι μάλλον επρόκειτο για ακουστική παραίσθηση. Απλώς, το παιδί έβγαλε μερικούς φθόγγους ακόμα, σκέφτηκε, και το υποσυνείδητο μου τους μετέφρασε σε κάτι καταληπτό· το υποσυνείδητο μου ερμήνευσε τους ήχους με βάση τη δική του εμπειρία. Ωστόσο, τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί και, την επόμενη στιγμή, ο Λούις αναγκάστηκε να το συνειδητοποιήσει. Ένας καταιγισμός παρανοϊκού φόβου τον κυρίεψε και δυνατά ρίγη άρχισαν να διαπερνούν σαν ηλεκτροσόκ το δέρμα του, με τέτοια ένταση, που του φάνηκε ότι οι ανατριχίλες σάρωναν κατά κύματα τα μπράτσα και την κοιλιά του. Ακόμα και μετά απ' αυτό, όμως, ο Λούις εξακολούθησε να αρνείται να το πιστέψει. Ναι, οι συλλαβές είχαν βγει από τα ματωμένα χείλια του σωριασμένου νεαρού και είχαν φτάσει ως τα δικά του αυτιά, αυτό όμως απλώς σήμαινε ότι, εκτός από ακουστική, η παραίσθηση ήταν και οπτική. «Τι είπες;» ψιθύρισε ο Λούις. Η απάντηση ήρθε τόσο καθαρή όσο και τα λόγια ενός ομιλούντος παπαγάλου ή μιας κουρούνας με σκισμένη γλώσσα, το περιεχόμενο της όμως ήταν αδιαμφισβήτητο: «Δεν είναι το πραγματικό νεκροταφείο...» Τα μάτια ήταν κενά, χωρίς όραση, και κολυμπού-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

95

σαν στο αίμα· το στόμα χαμογελούσε με το πλατύ χαμόγελο του νεκρού κυπρίνου. Η φρίκη εφόρμησε στον Λούις, έπιασε τη ζεστή καρδιά του στα κρύα χέρια της, την έσφιξε. Άρχισε να τον εξαφανίζει, να τον μειώνει, να τον συρρικνώνει τόσο πολύ, που να τον κάνει να θέλει να πάρει τα πόδια του και να τρέξει μακριά από κείνη την ομιλούσα κεφαλή που ήταν πεσμένη στο πάτωμα της αίθουσας αναμονής του αναρρωτηρίου. Ο Λούις δεν είχε αυτό που λέμε θρησκευτική ανατροφή, ούτε κλίση στη μεταφυσική και τον αποκρυφισμό. Ήταν απροετοίμαστος γι' αυτό... ό,τι κι αν ήταν. Αντιπαλεύοντας την παρόρμηση να τρέξει με όλες του τις δυνάμεις, πίεσε τον εαυτό του να σκύψει ακόμα πιο κοντά στο νεαρό. «Τι είπες;» ρώτησε για δεύτερη φορά. Να το πάλι το χαμόγελο. Άσχημο αυτό. «Το χώμα της καρδιάς του άντρα έχει περισσότερη πέτρα, Λούις», ψιθύρισε ο ετοιμοθάνατος. «Ο άντρας φυτεύει εκεί ό,τι μπορεί... και το φροντίζει». Λούις, σκέφτηκε, και, σε συνειδητό επίπεδο, ο Λούις έπαψε ν' ακούει ό,τι ακολούθησε το αρθρωμένο όνομά του. Ω Θεέ μου, ξέρει τ' όνομά μου. «Ποιος είσαι;» ρώτησε με τρεμάμενη, στεγνή φωνή. «Ποιος είσαι;» «Ο Ινδιάνος φέρνει τα ψάρια μου». «Πού ξέρεις τ' όνομ...» «Μείνε μακριά... από μας. Ξέρω...» «Είσαι...» «Κααααα», είπε ο νεαρός, και τώρα ο Λούις είχε την εντύπωση ότι μύριζε θάνατο στην ανάσα του, εσωτερικά τραύματα, χαμένο ρυθμό, αποτυχία, συντρίμμια. «Τι;» Τον κυρίεψε η τρελή παρόρμηση να πιάσει τον πληγωμένο άντρα και ν' αρχίσει να τον ταρακουνάει. «Γκααααα...» Ο νεαρός με το κόκκινο αθλητικό σορτσάκι άρχισε να τρέμει σύγκορμος. Ξαφνικά φάνηκε να παγώνει, καθώς όλοι του οι μύες ακινητοποιούνταν. Για μια στιγμή το βλέμμα του έχασε την κενότητά του και φάνηκε να βρίσκει αυτό του Λούις. Μετά, τα πάντα κατέρρευσαν μεμιάς. Ο Λούις σκέφτηκε ότι θα μιλούσε ξανά, ότι


96

STEPHEN KING

έπρεπε να μιλήσει. Τα μάτια όμως πλημμύρισαν ξανά κενότητα... κι άρχισαν ν' ασπρίζουν. Ο νέος άντρας ήταν νεκρός. Ο Λούις τραβήχτηκε προς τα πίσω και κάθισε κάτω, έχοντας την ακαθόριστη επίγνωση ότι τα ρούχα του κολλούσαν πάνω του· ήταν λουσμένος στον ιδρώτα. Το σκοτάδι άνθισε, ανοίγοντας απαλά τη φτερούγα του πάνω απ' τα μάτια του και, μέσα σ' ένα κύμα ναυτίας, ο κόσμος άρχισε να γέρνει στο πλάι. Αναγνωρίζοντας τι του συνέβαινε, ο Λούις γύρισε την πλάτη στο νεκρό άντρα, έχωσε το κεφάλι του ανάμεσα στα γόνατα και πίεσε τον αριστερό αντίχειρα και δείκτη στα ούλα του, αρκετά δυνατά ώστε να τα αναγκάσει να αιμορραγήσουν. Μια στιγμή πέρασε, κι ύστερα ο κόσμος άρχισε να καθαρίζει ξανά.

Έπειτα η αίθουσα γέμισε ξαφνικά με ανθρώπους, όπως γέμιζε μια θεατρική σκηνή με ηθοποιούς που ήξεραν ότι ήταν η ώρα για την ατάκα τους. Η παρουσία τους επαύξησε την αίσθηση του εξωπραγματικού που ένιωθε ο Λούις, και τον αποπροσανατολισμό του επίσης, κι η δύναμη αυτών των συναισθημάτων, τα οποία είχε μελετήσει μεν σε μαθήματα ψυχολογίας χωρίς ωστόσο να τα βιώσει ποτέ, τον τρόμαζε πολύ περισσότερο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ του να διανοηθεί. Έτσι θα ένιωθε, υπέθεσε ο Λούις, κάποιος αδαής που είχε μόλις καταναλώσει ένα ποτό «πειραγμένο» με μια ενισχυμένη δόση LSD. Σαν θεατρική παράσταση ανεβασμένη μόνο για μένα, σκέφτηκε. Πρώτα η αίθουσα εκκενώνεται πολύ εξυπηρετικά, ώστε να μπορέσει η ετοιμοθάνατη Σίβυλλα να μεταφέρει τον αμφίσημο χρησμό της σ' εμένα και μόνο σ' εμένα, κι έπειτα, αμέσως μόλις η χρησμοδότης αφήσει την τελευταία της πνοή, οι πάντες επιστρέφουν. . Οι εθελόντριες μπήκαν αδέξια μέσα, κρατώντας η καθεμιά κι από μια άκρη του σκληρού φορείου, αυτού που χρησιμοποιούνταν για ασθενείς με τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη ή στον αυ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

97

χένα. Η Τζόαν Τσάρλτον εμφανίστηκε πίσω τους, λέγοντας ότι η αστυνομία του πανεπιστημίου είχε φτάσει και προσθέτοντας αμέσως μετά ότι ο νεαρός είχε χτυπηθεί από διερχόμενο αυτοκίνητο την ώρα που έκανε τζόγκινγκ. Ο Λούις θυμήθηκε τους δρομείς που είχαν πεταχτεί μπροστά του το πρωί κι ένιωσε το περιεχόμενο του στομαχιού του να του ανεβαίνει στο στόμα. Πίσω από την Τσάρλτον ακολουθούσε ο Στιβ Μάστερτον με δύο αστυνομικούς της Ασφαλείας του πανεπιστημίου. «Λούις, οι φοιτητές που μετέφεραν εδώ τον Πάσκοου είναι...» Άφησε τη φράση του ανολοκλήρωτη. «Είσαι καλά, Λούις;» ρώτησε, μ' ένα ίχνος ανησυχίας στη φωνή του. «Ναι, εντάξει είμαι», απάντησε καθώς σηκωνόταν πάνω. Ο Λούις ένιωσε άλλο ένα λιποθυμικό να σκάει πάνω του και να υποχωρεί αμέσως μετά. Προσπάθησε με νύχια και με δόντια να ανασυνταχτεί. «Πάσκοου είναι τ' όνομά του;» «Βίκτορ Πάσκοου», είπε ο ένας από τους δύο αστυνομικούς, «σύμφωνα με την κοπέλα που έκανε τζόγκινγκ μαζί του όταν έγινε το ατύχημα». Ο Λούις έριξε μια ματιά στο ρολόι του και αφαίρεσε δύο λεπτά. Από το δωμάτιο όπου είχε απομονώσει ο Μάστερτον τους φοιτητές που είχαν μεταφέρει τον Πάσκοου στο αναρρωτήριο, άκουγε μια κοπέλα να κλαίει γοερά. Καλώς όρισες και πάλι στα θρανία, μικρή μου κυρία, σκέφτηκε. Καλή χρονιά. «Ο κύριος Πάσκοου πέθανε στις 10:09 π.μ.», είπε. Ο ένας από τους αστυνομικούς σκούπισε το στόμα του με τη ράχη της παλάμης του. «Σίγουρα είσαι καλά, Λούις;» ξαναρώτησε ο Μάστερτον. «Φαίνεσαι χάλια». Ο Λούις άνοιξε το στόμα του να απαντήσει, και μία από τις εθελόντριες άφησε απότομα τη δική της μεριά του φορείου κι έτρεξε έξω, ξερνώντας πάνω στο μπούστο της ασπροκόκκινης στολής της. Ένα τηλέφωνο άρχισε να κουδουνίζει. Το κορίτσι που έκλαιγε γοερά τώρα άρχισε να φωνάζει το όνομα του νεκρού -«Βικ! Βικ! Βικ!»-, ξανά και ξανά. Χαμός. Σύγχυση. Ο ένας από τους αστυνομικούς ρωτούσε την Τσάρλτον αν μπορούσαν να πάρουν μια κουβέρτα να σκεπάσουν τον νεκρό κι η Τσάρλτον του έλεγε ότι δεν ήξερε αν είχε τη δικαιοδοσία να του δώσει μία, κι ο Λούις έπιασε


98

STEPHEN KING

τον εαυτό του να σκέφτεται εκείνη την ατάκα του Μορίς Σέντακ*: Ας αρχίσει ο σαματάς! Εκείνο το καταραμένο, υστερικό γέλιο που τον έπιανε όταν τα πράγματα ήταν στ' αλήθεια δύσκολα του γαργάλησε ξανά το λαρύγγι, αλλά, χωρίς να ξέρει κι ο ίδιος πώς, κατάφερε να το πνίξει. Είχε στ' αλήθεια πει ο Πάσκοου τις λέξεις «Νεκρωταφιο Ζώων»; Είχε στ' αλήθεια αρθρώσει το όνομά του; Αυτά τα λόγια ήταν που κυριολεκτικά τον είχαν στείλει, που τον είχαν εκτροχιάσει. Ήδη, όμως, φαινόταν ότι το μυαλό του είχε αρχίσει να τυλίγει αυτά τα λόγια, και τις στιγμές που αυτά τα λόγια είχαν ειπωθεί, σε μια προστατευτική μεμβράνη -μεταπλάθοντάς τα, αλλάζοντάς τα, αποσυνδέοντάς τα από την όποια πραγματικότητα. Σίγουρα ο Πάσκοου είχε πει κάτι άλλο (αν τελικά είχε όντως μιλήσει), και μέσα στην ταραχή και την αγωνία της στιγμής ο Λούις το είχε παρερμηνεύσει. Το πιθανότερο ήταν ότι ο Πάσκοου είχε αρθρώσει μονάχα ήχους, όπως ο ίδιος είχε θεωρήσει αρχικά. Με νύχια και με δόντια, ο Λούις προσπάθησε να ξαναβρεί τον εαυτό του, εκείνο το κομμάτι του εαυτού του που είχε οδηγήσει τη διοίκηση του πανεπιστημίου στην απόφαση να του δώσει αυτή τη δουλειά, να τη δώσει σ' εκείνον αντί σε κάποιον άλλο από τους υπόλοιπους πενήντα τρεις υποψήφιους για τη θέση. Ο Λούις συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι τα πάντα είχαν απορρυθμιστεί· κάποιος έπρεπε να δώσει οδηγίες για το τι θα γινόταν μετά, κάποιος έπρεπε ν' αδειάσει τη γεμάτη κόσμο αίθουσα, κάποιος έπρεπε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. «Στιβ, πήγαινε να δώσεις ένα ηρεμιστικό στο κορίτσι», είπε. Και μόνο που άρθρωσε τις λέξεις, αισθάνθηκε καλύτερα. Τώρα ο Λούις ένιωθε σαν να βρισκόταν σ' ένα διαστημόπλοιο που απομακρυνόταν από ένα μικροσκοπικό τεχνητό δορυφόρο. Με τον εν λόγω δορυφόρο, βέβαια, να είναι εκείνες οι παρανοϊκές, έξω από κάθε λογική στιγμές, τότε που ο Πάσκοου είχε μιλήσει. Ο Λούις έδιωξε μακριά τη σκέψη. Τον είχαν προσλάβει για να κάνει κουμάντο -κι αυτό ακριβώς θα έκανε. «Τζόαν, δώσε στον αστυνομικό μια κουβέρτα». «Μα, γιατρέ, δεν έχουμε κάνει ακόμα καταμέτρηση υλικού...» «Δώσ' του την, Τζόαν. Και μετά πήγαινε να δεις τι κάνει εκεί* Αμερικανός συγγραφέας και εικονογράφος παιδικών βιβλίων. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

99

νη η εθελόντρια». Ο Λούις κοίταξε το άλλο κορίτσι, που εξακολουθούσε να κρατάει τη δική της άκρη από το φορείο. Η κοπέλα είχε στυλώσει το βλέμμα στο νεκρό σώμα του Πάσκοου και το κοίταζε συνεπαρμένη, σχεδόν σαν υπνωτισμένη. «Βοηθέ!» είπε απότομα ο Λούις, και το βλέμμα του κοριτσιού τινάχτηκε μακριά απ' το πτώμα. «Τ-τ-τι...» «Πώς τη λένε την άλλη κοπέλα;» «Π-ποια;» «Αυτή που ξέρασε», είπε ο Λούις με προμελετημένη σκληρότητα. «Τζ-Τζου-Τζούντι. Τζούντι Ντιλέσιο». «Κι εσένα;» «Κάρλα». Τώρα η φωνή της ακουγόταν πιο σταθερή. «Πήγαινε να δεις τι κάνει η Τζούντι, Κάρλα. Και φέρε εκείνη την κουβέρτα. Θα βρεις μια στοίβα από δαύτες στην ιματιοθήκη δίπλα στο Εξεταστήριο 1. Πηγαίνετε, όλοι σας. Ας δείξουμε λίγο επαγγελματισμό εδώ μέσα». Οι πάντες κινητοποιήθηκαν. Πολύ σύντομα, οι κραυγές στο άλλο δωμάτιο σταμάτησαν. Το τηλέφωνο, που είχε πάψει να χτυπάει, ξανάρχισε να κουδουνίζει. Ο Λούις πάτησε το κουμπί της αναμονής χωρίς να σηκώσει το ακουστικό από τη θέση του. Ο μεγαλύτερος από τους δύο αστυνομικούς φαινόταν πιο ψύχραιμος, και ο Λούις μίλησε σ' αυτόν. «Ποιον πρέπει να ενημερώσουμε; Μπορείς να μου δώσεις έναν κατάλογο;» Ο αστυνομικός κατένευσε κι έπειτα είπε: «Έξι χρόνια είχε να γίνει κάτι τέτοιο. Άσχημα αρχίσαμε το εξάμηνο». «Σίγουρα άσχημα», είπε ο Λούις. Σήκωσε το ακουστικό και απελευθέρωσε το πλήκτρο της αναμονής. «Εμπρός; Ποιος είναι στη;...» άρχισε να λέει μια γεμάτη ενθουσιασμό φωνή, και ο Λούις τη διέκοψε κλείνοντας τη γραμμή. Άρχισε να κάνει τα τηλεφωνήματά του.


STEPHEN KING

100

14 Τα πράγματα δεν ηρέμησαν μέχρι τις τέσσερις εκείνο το απόγευμα, μετά και την επίσημη δήλωση που έκαναν στους δημοσιογράφους ο Λούις και ο ΡίτσαρντΈρβινγκ, ο επικεφαλής της Ασφάλειας του πανεπιστημίου. Ο Βίκτορ Πάσκοου, ανακοίνωσαν, έκανε τζόγκινγκ με ένα φίλο του και τη μνηστή του, όταν ένα αυτοκίνητο με οδηγό τον Τρέμοντ Γουίδερς εμφανίστηκε στο δρόμο. Το όχημα, το οποίο κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα, ερχόμενο από το Γυμναστήριο Θηλέων Λέντζιλ και κατευθυνόμενο προς το κέντρο της πανεπιστημιούπολης, χτύπησε τον Πάσκοου και τον πέταξε πάνω σε ένα δέντρο. Ο φίλος και η μνηστή του άτυχου νεαρού με τη βοήθεια δύο διερχομένων, χρησιμοποιώντας μια κουβέρτα ως φορείο, τον μετέφεραν στο αναρρωτήριο, όπου το θύμα εξέπνευσε μετά από λίγα λεπτά. Ο Γουίδερς βρισκόταν υπό κράτηση, κατηγορούμενος για επικίνδυνη οδήγηση, οδήγηση υπό την επήρεια και ανθρωποκτονία από αμέλεια. Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας του πανεπιστημίου ρώτησε αν μπορούσε να αναφέρει ότι ο Πάσκοου είχε πεθάνει από κρανιακές κακώσεις. Ο Λούις, φέρνοντας κατά νου εκείνο το σπασμένο παράθυρο μέσα από το οποίο φαινόταν ο εγκέφαλος του νεαρού, είπε ότι θα προτιμούσε η αιτία θανάτου να ανακοινωθεί από τον ιατροδικαστή της Κομητείας Πενόμπσκοτ. Μετά απ' αυτό, ο αρχισυντάκτης ρώτησε αν οι τέσσερις φοιτητές που είχαν μεταφέρει τον Πάσκοου στο αναρρωτήριο θα μπορούσαν να είχαν προξενήσει άθελά τους το θάνατο του. «Όχι», απάντησε ο Λούις. «Σε καμία περίπτωση. Δυστυχώς, και πάντα κατά τη γνώμη μου, ο τραυματισμός του Βίκτορ Πάσκοου υπήρξε εξαρχής θανάσιμος». Υπήρχαν κι άλλες ερωτήσεις -λίγες-, στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η συγκεκριμένη είχε βάλει τέλος στη συνέντευξη Τύπου. Τώρα ο Λούις καθόταν στο γραφείο του (ο Στιβ Μάστερτον είχε πάει σπίτι του πριν από μία ώρα, αμέσως μετά το τέλος της συνέντευξης -όπως υποψιαζόταν ο Λούις, για να προλάβει να δει τον εαυτό του στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων), προσπαθώντας να


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

101

μαζέψει τα κομμάτια της μέρας -ή ίσως προσπαθώντας να κρύψει αυτό που είχε συμβεί μπογιατίζοντάς το με μια παχιά στρώση καθημερινότητας. Ως μέρος αυτής της προσπάθειας, ο Λούις είχε ξεκινήσει να επιθεωρεί με την Τσάρλτον τις καρτέλες του φακέλου της «Πρώτης Γραμμής» -όλων εκείνων των φοιτητών δηλαδή που αγωνίζονταν να πάρουν το πτυχίο τους παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζαν. Στο φάκελο της Πρώτης Γραμμής υπήρχαν είκοσι τρεις διαβητικοί, δεκατέσσερις παραπληγικοί, και κάμποσοι άλλοι με διάφορες ασθένειες: φοιτητές με λευχαιμία, φοιτητές με εγκεφαλική παράλυση και μυϊκή δυστροφία, τυφλοί φοιτητές, δύο μουγκοί φοιτητές, και μία περίπτωση δρεπανοκυτταρικής αναιμίας, ασθένεια την οποία ο Λούις δεν είχε συναντήσει ποτέ ως τώρα στη σταδιοδρομία του. Η χειρότερη στιγμή του απογεύματος είχε έρθει αμέσως μετά την αναχώρηση του Στιβ. Η Τσάρλτον μπήκε στο γραφείο του και κόλλησε στον πίνακα υπενθυμίσεων ένα ροζ χαρτάκι σημειώσεων. Οι άνθρωποι της Μπάνγκορ Ταπητεμπορική θα έρθουν για την τοποθέτηση αύριο, στις εννέα το πρωί. «Τοποθέτηση;» είχε ρωτήσει ο Λούις την Τζόαν. «Της καινούριας μοκέτας. Η παλιά θα πρέπει να αντικατασταθεί, γιατρέ». Το ύφος της Τζόαν ήταν απολογητικό. «Τέτοιος λεκές δεν υπάρχει περίπτωση να καθαρίσει». Φυσικά. Σ' εκείνο το σημείο, ο Λούις είχε πάει στο φαρμακείο του αναρρωτηρίου και είχε πάρει ένα Τουινάλ* -το ηρεμιστικό που ο πρώτος συγκάτοικος του στην Ιατρική αποκαλούσε Τούνερ. «Ανέβα στο Τραμ της Τούνερβιλ**, Λούις», του έλεγε, «κι εγώ θα βάλω ν' ακούσουμε Κρίντενς». Συνήθως, ο Λούις αρνούνταν τη βόλτα με το θρυλικό Τραμ της Τούνερβιλ, κι ίσως να έπραττε ορθά· πριν καν τελειώσει η πρώτη χρονιά, ο συγκάτοικος του είχε δει την πόρτα εξόδου απ' την Ιατρική κι είχε πάρει το Τραμ της Τούνερβιλ για το Βιετνάμ, ως μέλος του Υγειονομικού Τμήματος του Ναυτικού των ΗΠΑ. Μερικές φορές ο Λούις τον φανταζόταν εκεί, μαστουρωμένο μέχρι τα μπούνια, ν' ακούει τους Κρίντενς να τραγουδούν «Τρέχα στη Ζούγκλα». * Ψυχοτρόπο, άκρως εθιστικό βαρβιτουρικό, ευρέως διαδεδομένο στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τις δεκαετίες του '60 και του '70. (Σ.τ.Μ.) ** Toonerville Trolley: από κλασικό αμερικανικό καρτούν. (Σ.τ.Μ.)


102

STEPHEN KING

Χρειαζόταν όμως κάτι. Αφού ήταν αναγκασμένος να βλέπει εκείνο το ροζ χαρτάκι για τη μοκέτα κολλημένο στον πίνακα υπενθυμίσεων κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι του από τις καρτέλες των φοιτητών της Πρώτης Γραμμής, χρειαζόταν οπωσδήποτε κάτι. Ο Λούις ταξίδευε μια χαρά με το Τραμ της Τούνερβιλ όταν η κυρία Μπέιλινγκς, η νοσοκόμα της νυχτερινής βάρδιας, έβαλε το κεφάλι της στο άνοιγμα της πόρτας. «Σας ζητά η γυναίκα σας, δόκτορ Κριντ», είπε. «Στη γραμμή 1». Ο Λούις έριξε μια ματιά στο ρολόι του και είδε ότι η ώρα είχε πάει σχεδόν πεντέμισι· κανονικά, έπρεπε να 'χει φύγει από κει μέσα εδώ και μισή ώρα. «Εντάξει, Νάνσι, ευχαριστώ». Σήκωσε το ακουστικό και πάτησε το πλήκτρο της γραμμής 1. «Γεια σου, αγάπη μου. Μόλις έφευ...» «Είσαι καλά, Λούις;» «Ναι. Μια χαρά». «Το άκουσα στις ειδήσεις, Λου. Λυπάμαι πολύ». Η Ρέιτσελ έκανε μια στιγμιαία παύση. «Στο ραδιόφωνο ήταν. Είχαν κι εσένα, να απαντάς σε κάτι ερωτήσεις. Μια χαρά ακουγόσουν». «Ναι; Ωραία». «Σίγουρα είσαι καλά;» «Ναι, Ρέιτσελ, μια χαρά». «Έλα σπίτι», του είπε. «Έρχομαι», είπε εκείνος. Ναι, το σπίτι δεν ήταν καθόλου κακή ιδέα.

15 Η Ρέιτσελ του άνοιξε την πόρτα, κι ο Λούις έμεινε να την κοιτάζει χάσκοντας· η γυναίκα του φορούσε εκείνο το φοβερό διχτυωτό σουτιέν που τον τρέλαινε, ένα ημιδιάφανο κιλοτάκι και τίποτ' άλλο. «Να σε φάω μου 'ρχεται», της είπε. «Τα παιδιά πού είναι;» «Τα πήρε η Μίσι Ντάντριτζ. Θα είμαστε μόνοι μέχρι τις οχτώμισι... πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε στη διάθεσή μας δυόμισι ώρες. Ας μην τις χαραμίσουμε».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

103

Η Ρέιτσελ κόλλησε το σώμα της πάνω του, και το υπέροχο, διακριτικό άρωμά της (ροδέλαιο πρέπει να ήταν) χτύπησε τα ρουθούνια του. Ο Λούις τύλιξε τα μπράτσα του γύρω της, κι ύστερα κατέβασε τα χέρια του στη μέση της κι από κει στους γλουτούς της· τους έσφιξε στις παλάμες του καθώς η γλώσσα της Ρέιτσελ χόρεψε ανάλαφρα πάνω στα χείλη του, για να βυθιστεί ύστερα και να παιχνιδίσει στο στόμα του. «Εσύ, λοιπόν, θα είσαι το δείπνο μου;» τη ρώτησε, κάπως βραχνά, όταν τελείωσε το μακρύ φιλί. «Το επιδόρπιο σου», του απάντησε εκείνη, αρχίζοντας να περιστρέφει αργά και αισθησιακά τη λεκάνη της πάνω στις λαγόνες του. «Σου υπόσχομαι όμως ότι δε θα σε αναγκάσω να φας τίποτα που να μη σου αρέσει». Ο Λούις έκανε να τη σφίξει πάνω του, εκείνη όμως ξέφυγε από την αγκαλιά του και τον έπιασε απ' το χέρι. «Επάνω πρώτα», του είπε. Του ετοίμασε ένα πολύ ζεστό μπάνιο, τον έγδυσε αργά και τον οδήγησε στην μπανιέρα. Έπειτα φόρεσε το σφουγγάρι-γάντι που συνήθως κρεμόταν αχρησιμοποίητο στο βραχίονα στήριξης του ντους, σαπούνισε προσεκτικά ολόκληρο το σώμα του κι ύστερα το ξέβγαλε. Με κάθε της αισθησιακή κίνηση ο Λούις ένιωθε τη μέρα -αυτή τη φρικτή πρώτη μέρα- να πέφτει από πάνω του σαν άχρηστο, νεκρό δέρμα. Κοίταξε τη Ρέιτσελ. Είχε βραχεί και το κιλοτάκι κολλούσε πάνω της προκλητικά. Ο Λούις πήγε να βγει απ' την μπανιέρα, εκείνη όμως τον ξανάσπρωξε απαλά μέσα. «Τι...» Τώρα το γάντι μπάνιου τον άδραξε απαλά -απαλά, αλλά δημιουργώντας μια σχεδόν αβάσταχτη τριβή έτσι όπως ανεβοκατέβαινε αργά. «Ρέιτσελ...» Ιδρώτας άρχισε να τον λούζει, κι όχι μόνο εξαιτίας της υψηλής θερμοκρασίας στο μπάνιο. «Σσσ». Το μαρτύριο φαινόταν να συνεχίζεται επ' άπειρον -μόλις εκείνος πλησίαζε στην κορύφωση, το χέρι στο γάντι επιβράδυνε την κίνησή του, σχεδόν σταματώντας. Όμως δε σταματούσε, πίεζε, χαλά-


104

STEPHEN KING

ρωνε, πίεζε ξανά, ώσπου τον έκανε να χύσει με τέτοια ορμή, που ο Λούις αισθάνθηκε τα τύμπανα των αυτιών του έτοιμα να εκραγούν. «Θεέ μου», είπε τρέμοντας, όταν κατάφερε να μιλήσει ξανά. «Πού τα έμαθες εσύ αυτά;» «Στις προσκοπίνες», του απάντησε όλο σεμνότητα. Η Ρέιτσελ είχε μαγειρέψει στρογκανόφ (το φαγητό σιγοψηνόταν στη διάρκεια του επεισοδίου στην μπανιέρα), και ο Λούις, ο οποίος στις τέσσερις εκείνου του ίδιου απογεύματος ήταν ικανός να πάρει όρκο ότι δε θα ξανάβαζε μπουκιά στο στόμα του τουλάχιστον ως τα Χριστούγεννα, καταβρόχθισε δύο γενναίες μερίδες. Ύστερα η Ρέιτσελ τον πήγε ξανά πάνω. «Και τώρα», του είπε, «για να δούμε τι μπορείς να κάνεις εσύ για μένα». Δεδομένων των συνθηκών, σκέφτηκε ο Λούις, κατάφερε να αρθεί μια χαρά στο ύψος των περιστάσεων. Έπειτα η Ρέιτσελ φόρεσε τις παλιές, γαλάζιες πιτζάμες της. Ο Λούις έβαλε ένα φανελένιο πουκάμισο κι ένα κοτλέ παντελόνι που κόντευε να χάσει το σχήμα του -κουρελόπανο, το αποκαλούσε η Ρέιτσελ- και πήγε να πάρει τα παιδιά. Η Μίσι Ντάντριτζ ήθελε να μάθει για το ατύχημα, και ο Λούις της το περιέγραψε επιγραμματικά, δίνοντάς της σαφώς λιγότερες πληροφορίες απ' όσες θα μάθαινε την επομένη διαβάζοντας την Ντέιλι Νιουζτου Μπάνγκορ. Δεν του άρεσε να το κάνει αυτό -του έδινε την αίσθηση του βρομερότερου κουτσομπολιού-, αλλά η Μίσι δε δεχόταν χρήματα για τις υπηρεσίες της, και ο Λούις της ήταν ευγνώμων για τη βραδιά που είχε περάσει με τη Ρέιτσελ. Ο Γκέιτζ είχε κοιμηθεί πριν ακόμα ο Λούις διανύσει το ενάμισι χιλιόμετρο που χώριζε το σπίτι τους από αυτό της Μίσι, και η Έλι χασμουριόταν και κουτουλούσε. Ο Λούις άλλαξε πάνα στον Γκέιτζ, τον έχωσε μέσα στην ολόσωμη πιτζάμα του και τον απίθωσε στην κούνια του. Έπειτα διάβασε στην Έλι ένα παραμύθι. Ως συνήθως, η κόρη του ήθελε ν' ακούσει το Στη Χώρα των Μαγικών Πλασμάτων*, βετεράνος των μαγικών πλασμάτων καθώς ήταν κι η ίδια, ο Λούις όμως την έπεισε να συμβιβαστεί με το Ένας * Το διασημότερο βιβλίο του Μορίς Σέντακ. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

105

Γάτος με Καπέλο, του Δρ. Σους. Πέντε λεπτά αργότερα, η Έλι κοιμόταν βαθιά. Όταν ο Λούις ξανακατέβηκε κάτω, η Ρέιτσελ καθόταν στο σαλόνι μ' ένα ποτήρι γάλα. Ένα μυθιστόρημα μυστηρίου της Ντόροθι Σέγιερς ήταν ακουμπισμένο πάνω στο μακρύ, λεπτό μηρό της. «Είσαι στ' αλήθεια καλά, Λούις;» τον ρώτησε. «Μια χαρά είμαι, αγάπη», της απάντησε. «Κι ευχαριστώ. Για όλα». «Στόχος μας η ικανοποίηση του πελάτη», του είπε εκείνη, χαρίζοντάς του ένα πονηρό χαμόγελο. «Θα πας στον Τζαντ για μπίρα;» Ο Λούις κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Όχι, όχι απόψε. Είμαι λιώμα στην κούραση». «Ελπίζω να συνέβαλα κι εγώ σ' αυτό». «Νομίζω πως ναι». «Τότε, πιες ένα ποτήρι γάλα, γιατρέ, και πάμε για ύπνο». Σκέφτηκε ότι ίσως να μην του κόλλαγε ύπνος1 όπως συνέβαινε τον καιρό της πρακτικής του, τότε που οι πολύ ζόρικες μέρες του στο νοσοκομείο έπαιζαν τις νύχτες στο μυαλό του σαν ένα βίντεο που το παρακολουθούσε ξανά και ξανά. Αλλά όχι. Ο Λούις γλίστρησε αβίαστα στον ύπνο, λες και γλιστρούσε σε μια ελαφρώς επικλινή, γυαλιστερή σανίδα. Κάπου είχε διαβάσει ότι ο μέσος άνθρωπος χρειάζεται μόνο εφτά λεπτά για να κατεβάσει όλους τους διακόπτες και να ξεθηλυκώσει απ' τη μέρα. Εφτά λεπτά για να περιστραφούν το συνειδητό και το ασυνείδητο, σαν το μαγικό τοίχο στο Στοιχειωμένο Σπίτι του λούνα παρκ. Υπήρχε κάτι λίγο ανατριχιαστικό σ' αυτό. Είχε σχεδόν φτάσει, όταν άκουσε τη Ρέιτσελ να λέει, θαρρείς από πολύ μακριά: «...μεθαύριο». «Μμμ;» «Ο Τζολάντερ. Ο κτηνίατρος. Θα πάρει τον Τσορτς μεθαύριο». «Α». Αχ, Τσορτς. Φύλα τα κοχόνες σου όσο τα 'χεις. Παλιόφιλε Τσορτς, σκέφτηκε, κι ύστερα γλίστρησε φεύγοντας απ' τα πάντα, χάθηκε μέσα σε μια τρύπα, σ' ένα βαθύ, χωρίς όνειρα ύπνο.

I


106

STEPHEN KING

14 Κάτι τον ξύπνησε πολύ αργότερα, ένας κρότος αρκετά δυνατός για να τον κάνει ν' ανακαθίσει στο κρεβάτι, διερωτώμενος αν η Έλι είχε πέσει στο πάτωμα ή αν η κούνια του Γκέιτζ είχε λυθεί και καταρρεύσει. Μετά, το φεγγάρι αρμένισε έξω από ένα σύννεφο, πλημμυρίζοντας το δωμάτιο με ψυχρό λευκό φως, και ο Λούις είδε τον Βίκτορ Πάσκοου να στέκει στο άνοιγμα της πόρτας. Ο Πάσκοου είχε ανοίξει την πόρτα της κρεβατοκάμαρας με μια κλοτσιά. Αυτός ήταν ο κρότος. Και τώρα στεκόταν εκεί, με το κεφάλι του φρικιαστικά βαθουλωμένο πίσω από τον αριστερό κρόταφο. Το αίμα είχε στεγνώσει στο πρόσωπο του, χαράζοντάς το με καφεκόκκινες ρίγες που θύμιζαν ινδιάνικη πολεμική βαφή. Η κλείδα του προεξείχε ασπριδερή. Ο Πάσκοου χαμογελούσε. «Έλα, γιατρέ», είπε ο Πάσκοου. «Έχουμε δρόμο να κάνουμε». Ο Λούις κοίταξε γύρω του. Η γυναίκα του, ένα ακαθόριστο εξόγκωμα κάτω από το κίτρινο πάπλωμα, κοιμόταν βαθιά. Ξανακοίταξε τον Πάσκοου, που ήταν νεκρός, αλλά και με κάποιο τρόπο όχι. Παρ' όλ' αυτά, ο Λούις δεν αισθανόταν φόβο. Συνειδητοποίησε το γιατί σχεδόν αμέσως. Είναι όνειρο, σκέφτηκε, και μόνο όταν κατάλαβε ότι ένιωθε ανακούφιση συνειδητοποίησε ότι, τελικά, είχε νιώσει και φόβο. Οι νεκροί δεν επιστρέφουν- από άποψη φυσιολογίας, κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Αυτός ο νεαρός που βλέπω μπροστά μου βρίσκεται σ' ένα από τα συρτάρια του νεκροτομείου του Μπάνγκορ, με το τατουάζ του παθολογοανατόμου -μια ραμμένη τομή σε σχήμα Υ- πάνω του. Κατά πάσα πιθανότητα, ο παθολογοανατόμος, αφού είχε πάρει δείγμα από τον εγκέφαλο του, τον είχε πετάξει όπως όπως στη θωρακική κοιλότητα και είχε παραγεμίσει την κρανιακή με στρατσόχαρτο για να εμποδίσει τις διαρροές -ήταν απλούστερο από το να προσπαθήσει να στριμώξει ξανά τον εγκέφαλο μέσα στο κρανίο σαν να ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ. Ο θείος Καρλ, ο πατέρας της άτυχης Ρούθι, του είχε πει κάποτε ότι οι παθολογοανατόμοι τα έκαναν αυτά, μεταφέροντάς του επίσης ένα σωρό άλλες πληροφο-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

107

ρίες ειδικών γνώσεων σχετικά με το θέμα, λεπτομέρειες που θα έκαναν το αίμα της Ρέιτσελ με τη θανατοφοβία της να παγώσει. Ο Πάσκοου, όμως, δεν ήταν εδώ -όχι, μωρό μου. Ο Πάσκοου βρισκόταν σε μια ψυχόμενη θυρίδα μ' ένα ταμπελάκι περασμένο στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του. Και είναι βέβαιο ότι εκεί μέσα δε φοράει αυτό το κόκκινο σορτσάκι. Παρ' όλ' αυτά, η παρόρμηση που ένιωθε ο Λούις να σηκωθεί ήταν δυνατή. Το βλέμμα του Πάσκοου ήταν καρφωμένο πάνω του. Ο Λούις πέταξε τα σκεπάσματα και κατέβασε τα πόδια του στο πάτωμα. Το κεντητό χαλί γαμήλιο δώρο της γιαγιάς της Ρέιτσελπίεσε κρύους κόμπους μέσα στα γυμνά του πέλματα. Το όνειρο είχε εκπληκτική αληθοφάνεια. Ήταν τόσο αληθινό, που ο Λούις δεν ακολούθησε τον Πάσκοου παρά μόνο όταν ο δεύτερος έκανε μεταβολή κι άρχισε να κατεβαίνει τη σκάλα. Μπορεί η παρόρμησή του να τον ακολουθήσει να ήταν ακαταμάχητη, ο Λούις όμως δεν ήθελε με τίποτα ν' ακουμπήσει ένα κινούμενο πτώμα, ακόμα κι αν επρόκειτο απλώς για όνειρο. Το ακολούθησε όμως. Το αθλητικό σορτσάκι του Πάσκοου έλαμπε κατακόκκινο στο σκοτάδι. Διέσχισαν το καθιστικό, την τραπεζαρία, την κουζίνα. Ο Λούις περίμενε ότι ο Πάσκοου θα γύριζε το πόμολο κι ύστερα θα σήκωνε το μάνταλο της πόρτας που συνέδεε την κουζίνα με το γκαράζ, όπου ήταν παρκαρισμένα το στέισον βάγκον και το Σιβίκ, εκείνος όμως δεν έκανε τίποτα τέτοιο. Αντί ν' ανοίξει την πόρτα, απλώς πέρασε από μέσα της. Και ο Λούις, που παρακολουθούσε, σκέφτηκε κατάπληκτος: Έτσι γίνεται; Μάλιστα. Ε, αυτό μπορεί να το κάνει ο καθένας! Το δοκίμασε -και είδε, διασκεδάζοντάς το λιγάκι, ότι απλώς έπεσε πάνω στην ανυποχώρητη πόρτα. Προφανώς ήταν σκληροπυρηνικός ρεαλιστής ακόμα και στα όνειρά του. Ο Λούις έστριψε το πόμολο, σήκωσε το μάνταλο και μπήκε στο γκαράζ. Ο Πάσκοου δεν ήταν εκεί. Για μια στιγμή ο Λούις αναρωτήθηκε μήπως ο Πάσκοου είχε πάψει να υπάρχει.. Οι μορφές στα όνειρα το έκαναν συχνά αυτό. Το ίδιο και οι τόποι -τη μια στιγμή στεκόσουν ολόγυμνος δίπλα σε μια πισίνα, με μια βαρβάτη στύση, συζητώντας την πιθανότητα της ανταλλαγής συντρόφων με, ας πούμε, τον Ρότζερ και τη Μίσι Ντάντριτζ, κι ύστερα ανοιγόκλεινες τα μάτια και βρισκόσουν ξαφνικά να σκαρφαλώνεις την πλαγιά ενός ηφαιστείου


108

STEPHEN KING

της Χαβάης. Ίσως, λοιπόν, να είχε χάσει τον Πάσκοου επειδή αυτή ήταν η αρχή της Δεύτερης Πράξης του ονείρου του. Όταν όμως ο Λούις βγήκε από το γκαράζ τον είδε ξανά, να στέκει λουσμένος στο αχνό φεγγαρόφωτο, στην πέρα άκρη της πρασιάς -στην αρχή του μονοπατιού. Τώρα ο φόβος ήρθε, εισβάλλοντας μαλακά, για να κρησαριστεί στα κούφια μέρη του κορμιού του και να τα γεμίσει με βρόμικο καπνό. Ο Λούις δεν ήθελε να πάει εκεί πάνω. Έπαψε να βαδίζει. Ο Πάσκοου κοίταξε πίσω απ' τον ώμο του με μάτια που ασήμιζαν στο φεγγαρόφωτο. Ο Λούις ένιωσε την κοιλιά του ν' αναριγά, κι ένα φρικτό, απελπιστικό φόβο να του τρώει τα σωθικά. Τούτο το προεξέχον οστό, τούτοι οι ξεραμένοι σβόλοι αίματος. Του ήταν αδύνατο όμως ν' αντισταθεί σ' αυτά τα μάτια. Προφανώς, ήταν ένα όνειρο-δίδαγμα για το πώς μπορούσε κάποιος να τον υπνωτίσει, να κυριαρχήσει πάνω του... ίσως για τη δική του αδυναμία να επηρεάσει τα πράγματα, όπως δεν είχε μπορέσει να αναστρέψει το γεγονός του θανάτου του Πάσκοου. Και είκοσι χρόνια να έτρωγες στα θρανία, όμως, πάλι δε θα μπορούσες να κάνεις τίποτα αν σου έφερναν έναν τύπο που είχε πεταχτεί πάνω σ' ένα δέντρο με τέτοια δύναμη ώστε ν' ανοίξει ολόκληρο παράθυρο στο κρανίο του. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν φωνάξει έναν υδραυλικό, ένα βροχοποιό ή έναν ηθοποιό διαφημιστικών σποτ. Το ίδιο θα ήταν. Όσο το μυαλό του έκανε αυτές τις σκέψεις, τα πόδια του βάδιζαν προς το μονοπάτι. Ο Λούις ακολουθούσε το αθλητικό σορτσάκι, που σ' αυτό το φως φάνταζε καφεκόκκινο, στην ίδια ακριβώς απόχρωση με το ξεραμένο αίμα στο πρόσωπο του Πάσκοου. Αυτό το όνειρο δεν του άρεσε. Όχι, δεν του άρεσε καθόλου. Οι κρύοι κόμποι του χαλιού, η αποτυχία του να περάσει μέσα από την πόρτα του γκαράζ, τη στιγμή που σε κάθε όνειρο που σέβεται τον εαυτό του οι πάντες μπορούσαν (ή θα έπρεπε να μπορούν) να περνάνε μέσα από πόρτες και τοίχους... και τώρα το ψυχρό χάδι των δροσοσταλίδων στα γυμνά πόδια του και η. αίσθηση του νυχτερινού αέρα, μια ανάσα αέρα μόνο, στο σώμα του, το οποίο, με την εξαίρεση του εσωρούχου του, ήταν γυμνό. Μόλις ο Λούις βρέθηκε κάτω απ' τα δέντρα, πευκοβελόνες άρχισαν να κολλάνε στα πέλματά του... άλλη μια λεπτομέρεια που ήταν ελαφρώς πιο αληθινή απ' όσο πραγματικά χρειαζόταν.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

109

Δεν πειράζει. Δεν πειράζει -είμαι στο σπίτι, στο κρεβάτι μου. Είναι μονάχα ένα όνειρο, όσο ζωντανό κι αν είναι, κι όπως όλα τα όνειρα, το πρωί θα μου φαίνεται γελοίο. Ο αφυπνισμένος εγκέφαλος μου θα εντοπίσει τις ανακολουθίες του. Το κλαράκι ενός πεθαμένου δέντρου τρύπησε αναίσχυντα το δικέφαλο του, και ο Λούις μόρφασε από πόνο. Σε αρκετή απόσταση μπροστά του, ο Πάσκοου δεν ήταν παρά μια κινούμενη σκιά. Τώρα φαινόταν ότι ο φόβος του Λούις είχε αποκρυσταλλωθεί σαν φωτεινό γλυπτό στο μυαλό του: Ακολουθώ έναν νεκρό στο δάσος, ακολουθώ έναν νεκρό στο Νεκρωταφιο Ζώων, και δεν είναι όνειρο. Ο Θεός να με βοηθήσει, δεν είναι όνειρο. Αυτό συμβαίνει στ' αλήθεια Κατηφόρισαν την πέρα μεριά του δασωμένου λόφου. Το μονοπάτι ελισσόταν σχηματίζοντας τεμπέλικα οχτάρια ανάμεσα στα δέντρα, κι ύστερα βουτούσε στον επίπεδο βάλτο. Τον οποίο αυτή τη φορά ο Λούις θα διέσχιζε χωρίς γαλότσες. Το έδαφος βούλιαζε σαν κρύο ζελέ κάτω απ' τα πόδια του, αρπάζοντας και κρατώντας τα κι ύστερα απελευθερώνοντάς τα απρόθυμα. Αηδιαστικά ρουφήγματα αντηχούσαν σε κάθε του βήμα. Ο Λούις ένιωθε τη λάσπη να αναβλύζει στα κενά ανάμεσα στα δάχτυλά του, επιχειρώντας, θαρρείς, να τα χωρίσει. Προσπάθησε απεγνωσμένα να γαντζωθεί απ' την ιδέα του ονείρου. Δεν έπιασε. Έφτασαν στο ξέφωτο, και το πλοίο του φεγγαριού, απελευθερωμένο από τον ύφαλο των νεφών, άρχισε να αρμενίζει ξανά στον ουρανό λούζοντας το νεκροταφείο με φρικαλέα λαμπρότητα. Οι γερτές επιτύμβιες στήλες -κομμάτια από σανίδες, τενεκέδες που είχαν κοπεί με τον κόφτη του μπαμπά και είχαν ισιωθεί με το σφυρί του ώσπου να σχηματίσουν αδρά τετράγωνα, πελεκημένα κομμάτια σχιστόλιθου και ψαμμόλιθου- ξεχώριζαν με τρισδιάστατη σαφήνεια, ρίχνοντας τριγύρω απόλυτα μαύρες, απόλυτα οριοθετημένες σκιές. Ο Πάσκοου σταμάτησε κοντά στην επιγραφή ΣΜΑΚΙ Ο ΓΑΤΟΣ -ΗΤΑΝ ΙΠΠΑΚΟΥΟΣ και στράφηκε προς τον Λούις. Η φρίκη, ο τρόμος -ο Λούις ένιωθε ότι αυτά τα πράγματα θα μεγάλωναν ολοένα και περισσότερο μέσα του, ώσπου το σώμα του να εκραγεί, μη αντέχοντας άλλο την ήπια αλλά ανυποχώρητη πίεσή τους. Ο Πά-


110

STEPHEN KING

σκοου χαμογελούσε. Τα ματωμένα χείλια του ήταν τεντωμένα πάνω απ' τα δόντια του και, στο λευκό σαν οστό φως του φεγγαριού, το υγιές, αθλητικό μαύρισμά του είχε καλυφθεί από το λευκό ενός πτώματος που είναι έτοιμο να ραφτεί μέσα στο σάβανό του. Ο Πάσκοου σήκωσε το χέρι του και έδειξε. Ο Λούις κοίταξε -κι έβγαλε μια πνιχτή κραυγή. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα, κι η φρίκη του ήταν τόση, που έχωσε ασυναίσθητα τη γροθιά του στο στόμα του. Ένιωσε τα μάγουλά του υγρά και συνειδητοποίησε ότι, μέσα στην απόγνωση του ακραίου φόβου του, είχε αρχίσει να κλαίει. Ο σωρός των δέντρων από τον οποίο ο Τζαντ είχε φωνάξει πανικόβλητος την Έλι να κατέβει είχε μετατραπεί σε σωρό από κόκαλα. Τα κόκαλα κινούνταν· αναδεύονταν και κροτάλιζαν καθώς χτυπούσαν αναμεταξύ τους, κάτω γνάθοι και μηριαία οστά και ωλένες και γομφίοι και κοπτήρες, νεκροκεφαλές ανθρώπων, νεκροκεφαλές ζώων. Φάλαγγες δαχτύλων έτριζαν. Το λείψανο ενός ποδιού γύμναζε τις ωχρές κλειδώσεις του. Α, κινούνταν -σέρνονταν... Τώρα ο Πάσκοου βάδιζε προς το μέρος του, με το ματωμένο πρόσωπό του βλοσυρό στο φεγγαρόφωτο. Τα τελευταία εναπομείναντα ψήγματα λογικής του Λούις άρχισαν να διαλύονται, σχηματίζοντας μια ολολύζουσα, κυκλική σκέψη: Πρέπει να ουρλιάξεις για να ξυπνήσεις και δεν πειράζει αν τρομάξεις τη Ρέιτσελ και την Έλι και τον Γκέιτζ και δεν πειράζει αν ξυπνήσεις ολόκληρο το σπίτι και τη γειτονιά και την πόλη πρέπει να ουρλιάξεις για να ξυπνήσειςπρέπειναουρλιάξειςναουρλιάξειςναουρλιάξειςγιαναξυπνήσειςναξυπνήσεις... Αλλά το μόνο που έβγαινε απ' το στόμα του ήταν ένας αδύναμος ψίθυρος αέρα. Ήταν ο ήχος που βγάζει ένα μικρό παιδί όταν, καθισμένο κάπου σ' ένα σκαμνί, προσπαθεί να μάθει να σφυρίζει. Ο Πάσκοου τον πλησίασε, κι έπειτα μίλησε. «Η πόρτα δεν πρέπει ν' ανοίξει», είπε, κοιτάζοντας αφ' υψηλού τον Λούις, που τώρα είχε πέσει στα γόνατα. Ο Πάσκοου δε χαμογελούσε πια. Το ύφος του είχε κάτι που ο Λούις παρερμήνευσε ως συμπόνια, αλλά που κάθε άλλο παρά τέτοια ήταν. Επρόκειτο απλώς για ένα παράξενο, τρομερό είδος εγκαρτέρησης. Ο Πάσκοου ξανάδειξε τα κινούμενα οστά. «Μην πας πέρα από κει, γιατρέ, όσο δυνατή κι αν γίνει η παρόρμηση να το κάνεις. Το φράγμα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

111

δεν πρέπει να παραβιαστεί. Να θυμάσαι αυτό: υπάρχει περισσότερη δύναμη εδώ απ' όση μπορείς να διανοηθείς. Το μέρος είναι παλιό, και δεν ησυχάζει ποτέ. Να το θυμάσαι». Ο Λούις προσπάθησε ξανά να ουρλιάξει. Δεν μπορούσε. «Έρχομαι σαν φίλος», είπε ο Πάσκοου, αλλά ήταν όντως φίλος η λέξη που χρησιμοποίησε; Του Λούις του φάνηκε πως όχι. Ήταν λες και ο Πάσκοου είχε μιλήσει σε μια ξένη γλώσσα την οποία ο Λούις μπορούσε να καταλάβει μόνο μέσα από την ειδική μαγεία του ονείρου... και όσο κι αν έστυβε το μυαλό του, η λέξη φίλος ήταν ό,τι πιο κοντινό μπορούσε να βρει σ' αυτήν που όντως είχε χρησιμοποιήσει ο Πάσκοου. «Η καταστροφή σου, και η καταστροφή όλων αυτών που αγαπάς, γιατρέ, πλησιάζει». Ο νεαρός με το κόκκινο σορτσάκι ήταν τόσο κοντά του τώρα, που ο Λούις μπορούσε να μυρίσει το θάνατο. Ο Πάσκοου άρχισε ν' απλώνει το χέρι προς το μέρος του. Το απαλό, παρανοϊκό κροτάλισμα των οστών. Στην προσπάθειά του να ξεφύγει απ' αυτό το χέρι, ο Λούις έχασε την ισορροπία του. Το δικό του χέρι χτύπησε μια επιτύμβια στήλη στέλνοντάς τη να χωθεί με το πλάι στο χώμα. Ο Πάσκοου χαμήλωσε το κεφάλι να τον κοιτάξει, και το πρόσωπο του γέμισε τον ουρανό. «Να το θυμάσαι, γιατρέ». Ο Λούις προσπάθησε να ουρλιάξει, κι ο κόσμος στροβιλίστηκε μακριά του -παρ' όλ' αυτά εξακολούθησε ν' ακούει το κροτάλισμα των κινούμενων οστών στη φεγγαροφωτισμένη κρύπτη της νύχτας.

Χρειάζονται εφτά λεπτά για να βυθιστεί ο μέσος άνθρωπος στον ύπνο, αλλά, σύμφωνα με το σύγγραμμα του Χαντ Ανθρώτηνη Φυσιολογία, για να ξυπνήσει αυτός ο ίδιος άνθρωπος χρειάζονται από δεκαπέντε έως είκοσι λεπτά, λες κι ο ύπνος είναι μια λίμνη στην οποία βυθίζεσαι πολύ ευκολότερα απ' ό,τι αναδύεσαι. Όταν αυτός ή αυτή που κοιμάται ξυπνάει, το κάνει βαθμηδόν, περνώντας από


112

STEPHEN KING

το βαθύ ύπνο στον ελαφρύ, κι από τον ελαφρύ σε κάτι που βρίσκεται ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνο, ένα στάδιο κατά το οποίο ο κοιμισμένος μπορεί να ακούσει ήχους, ακόμα και να απαντήσει σε ερωτήσεις, χωρίς όμως να θυμάται μετά ότι το έκανε... εκτός, ίσως, ως απόσπασμα ενός ονείρου. Ο Λούις άκουσε τριγμό και κροτάλισμα οστών, σταδιακά όμως ο ήχος αυτός έγινε πιο έντονος, πιο μεταλλικός. Ακούστηκε ένας βρόντος. Μια φωνή. Κι άλλοι μεταλλικοί ήχοι... κάτι που κυλούσε; Ναι, συμφώνησε το μισοκοιμισμένο μυαλό του. Ρίξε τα κόκαλα! Ο Λούις άκουσε την κόρη του να φωνάζει: «Πιάσ' το, Γκέιτζ! Τρέχα πάρ' το!» Τη φράση ακολούθησε μια κραυγή ενθουσιασμού του Γκέιτζ, κι αυτός ήταν ο ήχος με τον οποίο ο Λούις άνοιξε τα μάτια και αντίκρισε το ταβάνι της κρεβατοκάμαράς του. Έμεινε όσο πιο ακίνητος μπορούσε, περιμένοντας την πραγματικότητα, την καλή πραγματικότητα, την ευλογημένη πραγματικότητα, να έρθει να του χτυπήσει αποφασιστικά την πόρτα. Ήταν όλα ένα όνειρο. Όσο τρομερό, όσο αληθινό κι αν ήταν, δεν ήταν παρά ένα όνειρο. Ένα απολίθωμα του μυαλού του στο υπέδαφος του εγκεφάλου του. Ο μεταλλικός ήχος ακούστηκε ξανά. Ήταν τα σιδερένια αυτοκινητάκια του Γκέιτζ που τσουλούσαν στο διάδρομο έξω απ' τις κρεβατοκάμαρες του πάνω ορόφου. «Πιάσ' το, Γκέιτζ!» Βντουπ, βντουπ, βντουπ, βντουπ. Τα γυμνά ποδαράκια του Γκέιτζ βροντούσαν πάνω στη μοκέτα του διαδρόμου. Εκείνος και η Έλι γελούσαν. Ο Λούις κοίταξε προς τα δεξιά. Η μεριά της Ρέιτσελ στο κρεβάτι ήταν άδεια, τα σκεπάσματα τραβηγμένα. Ο ήλιος είχε ανέβει για τα καλά. Έριξε μια ματιά στο ρολόι του και είδε ότι η ώρα κόντευε οχτώ. Η Ρέιτσελ τον είχε αφήσει να παρακοιμηθεί, μάλλον σκόπιμα. Άλλη φορά αυτό θα τον είχε εκνευρίσει. Όχι σήμερα. Ο Λούις πήρε βαθιά εισπνοή και την άφησε να βγει αργά, ευχαριστημένος προς το παρόν να μένει ξαπλωμένος εδώ, κοιτάζοντας τη δέσμη του φωτός που έμπαινε λοξά απ' το παράθυρο, αντλώντας ικανοποίηση από την αλάθητη αίσθηση που έδινε ο πραγματικός κόσμος. Μόρια σκόνης χόρευαν στο φως του ήλιου.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

113

«Ώρα να κατέβεις να πάρεις το κολατσιό σου και να βγεις για το σχολικό, Έλι!» φώναξε από το κάτω πάτωμα η Ρέιτσελ. «Εντάξει!» Το δυνατότερο κλακ κλακ των δικών της ποδιών. «Ορίστε το αυτοκίνητο σου, Γκέιτζ. Πρέπει να φύγω για το σχολείο». Ο Γκέιτζ άρχισε να φωνάζει αγανακτισμένος. Αν και ακατάληπτη από άποψη άρθρωσης -οι μόνες λέξεις που έλεγε αρκετά καθαρά το μωρό ήταν Γκέιδ, αμάτθι, πά' το και Έλι-κολικό-, το νόημα της φράσης του ήταν ξεκάθαρο: η Έλι έπρεπε να μείνει. Για σήμερα η δημόσια εκπαίδευση μπορούσε να πάει να πνιγεί. Η φωνή της Ρέιτσελ αντήχησε ξανά: «Πήγαινε να ξυπνήσεις τον μπαμπά πριν κατέβεις, Ελ». Η Έλι μπήκε στο δωμάτιο, με τα μαλλιά της μαζεμένα αλογοουρά, ντυμένη με το κόκκινο φόρεμά της. «Ξύπνιος είμαι, μωρό μου», της είπε ο Λούις. «Πήγαινε να προλάβεις το σχολικό σου». «Εντάξει, μπαμπά». Η Έλι τον πλησίασε, του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο αξύριστο μάγουλό του κι έφυγε βολίδα για τις σκάλες. Το όνειρο είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, να χάνει τη συνοχή του. Κι αυτό ήταν καλό. Διαολεμένα καλό. «Γκέιτζ!» φώναξε ο Λούις. «Έλα να δώσεις ένα φιλί στον μπαμπά!» Ο Γκέιτζ αγνόησε την προτροπή. Ακολουθούσε την Έλι στο κάτω πάτωμα όσο πιο γρήγορα μπορούσε, φωνάζοντας «Πά' το, πά' το, πά' το, ΠΑ' ΤΟ!» με όλη του τη δύναμη. Ο Λούις πρόλαβε να κλέψει μια ματιά απ' το γεροδεμένο κορμάκι του γιου του, ντυμένο μόνο με την πάνα και το νάιλον βρακάκι του. Η Ρέιτσελ φώναξε ξανά: «Εσύ μίλησες, Λου; Ξύπνησες;» «Ναι», απάντησε ο Λούις καθώς ανακαθόταν στο κρεβάτι. «Σου το είπα ότι ξύπνησε!» φώναξε η Έλι. «Φεύγω. Γεια!» Ο κρότος της εξώπορτας που έκλεινε με δύναμη και η αγανακτισμένη τσιρίδα του Γκέιτζ υπογράμμισαν την έξοδό της. «Ένα αυγό ή δύο;» φώναξε η Ρέιτσελ. Ο Λούις παραμέρισε τα σκεπάσματα, ακούμπησε τα πόδια του στους κόμπους του κεντητού χαλιού κι ετοιμάστηκε να της πει να ξεχάσει τ' αυγά, γιατί έτσι όπως είχε αργήσει, ένα μπολ δημητριακά ήταν υπεραρκετό... οι λέξεις όμως πνίγηκαν στο λαρύγγι του. Τα πόδια του ήταν βρόμικα, γεμάτα χώμα και πευκοβελόνες. Η καρδιά του άρχισε να βροντοχτυπάει σαν ταμπούρλο από


114

STEPHEN KING

μηχανικό παιδικό παιχνίδι, κι ένας κόμπος τού έφραξε το λαιμό. Με γρήγορες κινήσεις, μάτια διεσταλμένα, δόντια ασυναίσθητα σφιγμένα πάνω στη γλώσσα του, ο Λούις πέταξε τα σκεπάσματα στο πάτωμα. Τα πόδια του κρεβατιού ήταν γεμάτα πευκοβελόνες. Τα σεντόνια είχαν λερωθεί με λάσπες και χώματα. «Λούις;» Ο Λούις πρόσεξε μερικές ξεστρατισμένες πευκοβελόνες στα γόνατά του και γύρισε απότομα να κοιτάξει το δεξί του μπράτσο. Υπήρχε μια γρατσουνιά στο δικέφαλό του, μια φρέσκια αμυχή, ακριβώς εκεί όπου το ξερό κλαρί τον είχε σκίσει... στον ύπνο του. Θα ουρλιάξω. Το νιώθω ότι θα ουρλιάξω. Και ήταν έτοιμος πραγματικά να το κάνει. Ο Λούις ένιωθε το ουρλιαχτό να εκτινάσσεται από κάπου μέσα του, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ένα μεγάλο, παγερό βόλι φόβου. Η πραγματικότητα τρεμόφεγγε. Η πραγματικότητα -η πραγματική πραγματικότητα, σκέφτηκε- ήταν αυτές οι πευκοβελόνες, το χώμα και οι λάσπες στα σεντόνια, η γρατσουνιά στο μπράτσο του. Θα ουρλιάξω και μετά θα πάθω παράκρουση και δε θα χρειάζεται ma ν' ανησυχώ γι' αυτό... «Λούις;» Η Ρέιτσελ ανέβαινε τη σκάλα. «Εανακοιμήθηκες, Λούις;» Σ' αυτά τα δύο με τρία δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν, ο Λούις προσπάθησε ν' αδράξει τον εαυτό του· πάλεψε με νύχια και με δόντια να ξαναβρεί τον εαυτό του όπως είχε κάνει εκείνες τις γεμάτες σύγχυση στιγμές στο αναρρωτήριο, όταν ο Πάσκοου έφτασε εκεί, ετοιμοθάνατος, μέσα σε μια κουβέρτα. Νίκησε. Η σκέψη που έκρινε την έκβαση της μάχης ήταν ότι η Ρέιτσελ δεν έπρεπε να τον δει έτσι, με τα πόδια λασπωμένα και γεμάτα πευκοβελόνες, με τα πεταμένα στο πάτωμα σκεπάσματα ν' αποκαλύπτουν το λερωμένο με χώματα κατωσέντονο. «Ξύπνιος είμαι», φώναξε κεφάτα. Η γλώσσα του αιμορραγούσε από την απότομη, ασυναίσθητη δαγκωνιά που της είχε χώσει. Το μυαλό του γύριζε και, κάπου βαθιά μέσα του, μακριά από τα όσα διαδραματίζονταν, ο Λούις αναρωτήθηκε αν είχε ανέκαθεν τάση για τέτοιου είδους παραλογισμούς· αν όλοι είχαν. «Ένα αυγό ή δύο;» Η Ρέιτσελ είχε σταματήσει στο δεύτερο ή τρίτο σκαλί από κάτω. Δόξα τω Θεώ.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

115

«Δύο», είπε, χωρίς καλά καλά να καταλαβαίνει τι λέει. «Ομελέτα». «Έτσι σε θέλω», του είπε εκείνη και ξανακατέβηκε κάτω. Ο Λούις έκλεισε ανακουφισμένος τα μάτια, η ανακούφισή του όμως κράτησε μονάχα για μια στιγμή- πίσω απ' τα κλειστά βλέφαρά του, μέσα στο σκοτάδι, είδε να λαμπυρίζουν τα ασημιά μάτια του Πάσκοου. Τα βλέφαρά του ξανάνοιξαν απότομα. Ο Λούις κινήθηκε γρήγορα, διώχνοντας μακριά κάθε άλλη σκέψη. Τράβηξε με μια κίνηση ό,τι υπήρχε πάνω στο κρεβάτι. Οι κουβέρτες ήταν εντάξει. Ξεχώρισε τα δύο σεντόνια, τα τύλιξε κουβάρι, βγήκε στο διάδρομο και τα πέταξε στη χοάνη που κατέληγε στο κάτω πάτωμα, στο ανοιχτό ντουλάπι για τα άπλυτα. Μετά, τρέχοντας σχεδόν, μπήκε στο μπάνιο, άνοιξε το ντους και στάθηκε από κάτω. Το νερό ήταν τόσο ζεστό που σχεδόν έκαιγε, τον Λούις όμως δεν τον ένοιαζε. Ξέπλυνε τα χώματα από τα πόδια και τα πέλματά του. Ένιωθε καλύτερα τώρα, σαν να είχε αρχίσει να ανακτά τον έλεγχο της κατάστασης. Καθώς σκουπιζόταν, του ήρθε η σκέψη ότι κάπως έτσι πρέπει να ένιωθαν οι δολοφόνοι πιστεύοντας ότι είχαν ξεφορτωθεί όλα τα πειστήρια του εγκλήματος. Άρχισε να γελάει. Συνέχισε να σκουπίζεται, εξακολουθώντας να γελάει. Απ' ό,τι φαινόταν, του ήταν αδύνατο να σταματήσει. «Ε, εσύ εκεί πάνω!» φώναξε η Ρέιτσελ. «Δε μου λες να γελάσω κι εγώ;» «Είναι ιδιωτικό αστείο», απάντησε ο Λούις, γελώντας ακόμα. Ήταν φοβισμένος, ο φόβος όμως δεν του έκοβε το γέλιο, που φαινόταν να βγαίνει από μια κοιλιά σκληρή σαν πέτρινος τοίχος. Σκέφτηκε ότι το να πετάξει τα λερωμένα σεντόνια στη χοάνη ήταν η καλύτερη κίνηση που θα μπορούσε να κάνει. Η Μίσι Ντάντριτζ ερχόταν πέντε μέρες τη βδομάδα για να σκουπίσει, να καθαρίσει και να βάλει πλυντήριο. Η Ρέιτσελ δε θα ξανάβλεπε αυτά τα σεντόνια ώσπου να τα ξαναστρώσει στο κρεβάτι τους -καθαρά και σιδερωμένα. Υπήρχε βέβαια η περίπτωση να το αναφέρει η Μίσι στη Ρέιτσελ, κάτι τέτοιο όμως του φαινόταν απίθανο. Κατά πάσα πιθανότητα, απλώς θα έτρεχε να πει στον άντρα της ότι οι Κριντ έπαιζαν κάποιο περίεργο σεξουαλικό παιχνίδι που αντί για βαφές σώματος περιλάμβανε λάσπη και πευκοβελόνες.


116

STEPHEN KING

Αυτή η τελευταία σκέψη έκανε τον Λούις να γελάσει ακόμα περισσότερο. Το γέλιο τού κόπηκε όμως την ώρα που ντυνόταν, καθώς συνειδητοποιούσε ότι ένιωθε λίγο καλύτερα. Πώς ήταν δυνατό κάτι τέτοιο δεν ήξερε -αλλά όντως ένιωθε καλύτερα. Τώρα το δωμάτιο φαινόταν απόλυτα φυσιολογικό, με την εξαίρεση του ξέστρωτου κρεβατιού. Είχε ξεφορτωθεί το δηλητήριο. Πειστήριο ήταν ίσως η λέξη που έψαχνε, αλλά βαθιά μέσα του το ένιωθε σαν δηλητήριο. Ίσως έτσι να χειρίζονται οι άνθρωποι το ανεξήγητο, σκέφτηκε. Ίσως έτσι να αντιμετωπίζουν το ανεξήγητο που αρνείται να καταμεριστεί στο αίτιο και το αιτιατό του Δυτικού Κόσμου. Ίσως έτσι να αντιμετώπιζε ο άνθρωπος της Δύσης τον ιπτάμενο δίσκο που έβλεπε ένα ωραίο πρωί να αιωρείται στον πίσω κήπο του σπιτιού του, τη βροχή βατράχων, το χέρι που έβγαινε από το κάτω μέρος του κρεβατιού και του χάιδευε το πόδι καταμεσής της νύχτας· ίσως να τα αντιμετώπιζε όλ' αυτά με μια κρίση γέλιου ή μια κρίση κλάματος· κι αφού το φοβερό και τρομερό ανεξήγητο ήταν ανεπίδεκτο καταμερισμού, αφού παρέμενε ακέραιος ο φρικτός εαυτός του, εσύ απλώς απέβαλλες αυτό τον τρόμο ως είχε, σαν πέτρα που την αποβάλλεις ολόκληρη απ' τα νεφρά κατουρώντας την. Ο Γκέιτζ καθόταν στο καρεκλάκι του, τρώγοντας και διακοσμώντας το τραπέζι της τραπεζαρίας με δημητριακά. Και όχι μόνο. Το πλαστικό πατάκι κάτω από την ψηλή καρέκλα του ήταν γεμάτο σοκολατένια δημητριακά, το ίδιο και τα μαλλιά του. Η Ρέιτσελ βγήκε από την κουζίνα κρατώντας το πιάτο με τα αυγά του Λούις στο ένα χέρι και τον καφέ του στο άλλο. «Τι ήταν τόσο αστείο, Λου; Γελούσες σαν τρελός εκεί πάνω. Με τρόμαξες λίγο». Ο Λούις άνοιξε το στόμα του χωρίς να έχει ιδέα τι θα έλεγε. Τελικά, είπε στη Ρέιτσελ ένα ανέκδοτο που είχε ακούσει την προηγούμενη βδομάδα, για έναν Εβραίο ράφτη που αγοράζει έναν παπαγάλο για ν' ανακαλύψει τελικά ότι ξέρει να λέει μόνο μία ατάκα: «Ο Αριέλ Σαρόν μαλακίζεται». Όταν ο Λούις τελείωσε το ανέκδοτο, η Ρέιτσελ γελούσε -το ίδιο και ο Γκέιτζ. Τέλεια. Ο ήρωας μας φρόντισε να απαλλαγεί απ' όλα τα πειστή-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

117

ρια, τουτέστιν: τα λασπωμένα σεντόνια και τα υστερικά γέλια στο μπάνιο. Τώρα θα διαβάσει την πρωινή του εφημερίδα -ή τουλάχιστον θα της ρίξει μια ματιά-, βάζοντας τη σφραγίδα: της ομαλότητας στο πρωινό. Έτσι σκεπτόμενος, ο Λούις άνοιξε την εφημερίδα. Αυτό ακριβώς κάνεις, σκέφτηκε με απίστευτη ανακούφιση. Το αποβάλλεις σαν πέτρα απ' τα νεφρά και η υπόθεση παίρνει τέλος... εκτός κι αν βρεθείς κανένα βράδυ στην εξοχή, γύρω από μια αναμμένη φωτιά με φίλους, και η κουβέντα γυρίσει στο ανεξήγητο. Γιατί κάτι τέτοιες νύχτες στην ύπαιθρο, μ' αναμμένη φωτιά και τον αέρα να λυσσομανά παντού γύρω, τα λόγια σύντομα αποδεικνύονται πολύ, πάρα πολύ φτηνά. Ο Λούις έφαγε τα αυγά του. Φίλησε τη Ρέιτσελ και τον Γκέιτζ. Δεν κοίταξε το τετράγωνο, λευκοβαμμένο ανοιχτό ντουλάπι των άπλυτων παρά όταν έφευγε. Τα πάντα ήταν εντάξει. Και η μέρα έξω ήταν ξανά καταπληκτική. Το αποκαλόκαιρο φανέρωνε κάθε πρόθεση να συνεχιστεί για πάντα, κι όλα ήταν μια χαρά. Από το αυτοκίνητο του, καθώς έβγαινε με την όπισθεν από το γκαράζ, ο Λούις έριξε μια ματιά στο μονοπάτι, αλλά και το μονοπάτι ήταν εντάξει. Δεν είχε ανοίξει μύτη. Η πέτρα είχε φύγει. Τα πάντα εξακολούθησαν να είναι εντάξει για δεκαπέντε περίπου χιλιόμετρα διαδρομής, οπότε και τον έπιασαν ξανά τα γέλια. Αυτή τη φορά η κρίση του ήταν τόσο δυνατή, που ο Λούις αναγκάστηκε να βγει από τον Αυτοκινητόδρομο 2 και να μπει στον εκείνη την ώρα έρημο χώρο στάθμευσης του Σινγκ'ς, του κινέζικου εστιατορίου κοντά στο Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν -εκεί όπου είχε μεταφερθεί η σορός του Πάσκοου. Στο Ιατρικό Κέντρο, δηλαδή, όχι στο Σινγκ'ς. Όπως είχαν τα πράγματα, ο Βικ Πάσκοου δε θα ξανάτρωγε ποτέ καντονέζικο κοτόπουλο, χα, χα, χα. Τα γέλια τράνταξαν το κορμί του Λούις, το διαπέρασαν, το διαφέντεψαν. Ο Λούις αισθάνθηκε αβοήθητος και τρομοκρατημένος -όχι από κάτι μεταφυσικό, όχι με τέτοιο λαμπρό ήλιο, απλώς έντρομος στην πιθανότητα ότι μπορεί να έχανε τα λογικά του. Αισθανόταν λες κι ένα μακρύ, αόρατο σύρμα στριφογύριζε μέσα στο σώμα του. «Όχι άλλο», είπε. «Παρακαλώ, όχι άλλο». Έψαξε λίγο στο ραδιόφωνο και εντέλει έπιασε την Τζόαν Μπαέζ να τραγουδάει για διαμάντια και σκουριά. Η γλυκιά, ψύχραιμη

1


118

STEPHEN KING

φωνή της τον παρηγόρησε, κι όταν το τραγούδι τελείωσε, ο Λούις αισθανόταν ξανά σε θέση να οδηγήσει. Όταν έφτασε στο Ιατρικό Κέντρο του πανεπιστημίου, χαιρέτησε από μακριά την Τσάρλτον κι έτρεξε να χωθεί στην τουαλέτα, βέβαιος ότι είχε τα χάλια του. Ο καθρέφτης, όμως, δεν επιβεβαίωνε κάτι τέτοιο. Εντάξει, τα μάτια του ήταν λιγάκι κομμένα, αλλά αυτό δεν το είχε προσέξει ούτε η Ρέιτσελ. Ο Λούις έριξε λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο του, σκουπίστηκε, χτένισε τα μαλλιά του και πήγε στο γραφείο του. Ο Στιβ Μάστερτον και ο Ινδός γιατρός, ο Σουρέντρα Χάρντου, ήταν μέσα, πίνοντας καφέ, εξακολουθώντας να εξετάζουν το φάκελο της Πρώτης Γραμμής. «Καλημέρα, Λου», είπε ο Στιβ. «Καλημέρα». «Ας ελπίσουμε ότι δε θα είναι όπως η χτεσινή», είπε ο Χάρντου. «Ναι, βέβαια, εσύ ήσουν βραδινός», είπε ο Λούις, «κι έχασες όλη τη διασκέδαση». «Α, ούτε ο Σουρέντρα πήγε πίσω από διασκέδαση χτες βράδυ», είπε χαμογελώντας ο Μάστερτον. «Πες του, Σουρέντρα». Χαμογελώντας, ο Χάρντου καθάρισε τα γυαλιά του. «Δύο νεαροί έφεραν τη φίλη τους γύρω στη μία το πρωί», είπε. «Η μικρή ήταν μες στην τρελή χαρά, τύφλα στο μεθύσι, γιορτάζοντας, όπως καταλαβαίνεις, την επιστροφή της στα θρανία. Είχε σκίσει αρκετά άσχημα τον έναν της μηρό, οπότε της λέω, τέσσερα ράμματα, δε θα μείνει σημάδι. Ράβε, μου λέει, κι αρχίζω να το κάνω, σκυμμένος έτσι...» Ο Χάρντου έδειξε, κάνοντας βαθιά υπόκλιση πάνω από έναν αόρατο μηρό. Ο Λούις άρχισε να χαμογελάει, μαντεύοντας τη συνέχεια. «Και καθώς εγώ ράβω, εκείνη ξερνάει στο κεφάλι μου». Ο Μάστερτον ξέσπασε σε γέλια. Το ίδιο και ο Λούις. Ο Χάρντου χαμογέλασε ήρεμα, λες και ήταν κάτι που του είχε συμβεί χιλιάδες φορές σε χιλιάδες ζωές. «Από τι ώρα είσαι εδώ, Σουρέντρα;» ρώτησε ο Λούις όταν κόπασαν τα γέλια.·


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

1

119

«Από τα μεσάνυχτα», είπε ο Χάρντου. «Ώρα να πηγαίνω. Ήθελα να σε περιμένω, όμως, για να σου πω ένα γεια». «Γεια σου, λοιπόν», είπε ο Λούις, σφίγγοντας το μικρό, καφετί χέρι του άντρα. «Αντε τώρα σπίτι σου να κοιμηθείς». «Σχεδόν τελειώσαμε με το φάκελο της Πρώτης Γραμμής. Πες αλληλούια, Σουρέντρα». «Αρνούμαι», είπε ο Χάρντου χαμογελώντας. «Δεν είμαι χριστιανός». «Ε, τότε τραγούδα το ρεφρέν του "Instant Karma", ή κάτι τέτοιο». «Είθε το φως σας να φέγγει πάντα», ανταποκρίθηκε στο αστείο ο Χάρντου και, εξακολουθώντας να χαμογελάει, βγήκε με ανάλαφρο βήμα έξω. Αμίλητοι, ο Λούις και ο Στιβ Μάστερτον έμειναν για μια στιγμή να τον παρακολουθούν ν' απομακρύνεται κι ύστερα κοιτάχτηκαν και ξέσπασαν σε γέλια. Για τον Λούις, ήταν ένα υπέροχο γέλιο... ένα γέλιο φυσιολογικό. «Πάλι καλά που τελειώσαμε με το φάκελο», είπε ο Στιβ. «Σήμερα είναι η μέρα που υποδεχόμαστε τους εμπόρους ναρκωτικών». Ο Λούις κατένευσε. Ο πρώτος ιατρικός επισκέπτης θα έφτανε στις δέκα. Όπως συνήθιζε να αστειεύεται ο Στιβ, σύμφωνα μ' εκείνο το παλιό διαφημιστικό της τηλεόρασης, μπορεί στην Αμερική η Τετάρτη να ήταν η Μέρα του Βασιλιά των Μακαρονιών, στο Πανεπιστήμιο του Μέιν, όμως, η Τρίτη ήταν Ντι-Ντέι. Με το Ντι να είναι, φυσικά, το πρώτο γράμμα του Ντάρβον*, του πλέον δημοφιλούς των φαρμάκων. «Μία συμβουλή, ω Μέγα Αφεντικό», είπε ο Στιβ. «Δεν ξέρω πώς ήταν αυτοί οι τύποι στο Σικάγο, εδώ όμως είναι πρόθυμοι να σε λαδώσουν σχεδόν με τα πάντα: από πληρωμένες κυνηγετικές εκδρομές στο Άλαγκας το Νοέμβριο, μέχρι οικογενειακά ελευθέρας για μπόουλινγκ στο Μπάνγκορ. Κάποτε ένας από δαύτους προσπάθησε να μου σπρώξει μια φουσκωτή κούκλα. Σ' εμένα! Και δεν είμαι παρά βοηθός! Αν δεν μπορέσουν να σου πουλήσουν τα ναρκωτικά τους, είναι βέβαιο ότι θα κάνουν τα πάντα για να σε ρίξουν σ' αυτά!» * Προποξυφαίνη, μια ελαφρώς ναρκωτική αναλγητική ουσία, συγγενής της μεθαδόνης αλλά λιγότερο εθιστική. (Σ.τ.Μ.)


STEPHEN KING

120

«Έπρεπε να την είχες πάρει». «Μπα, δεν ήταν ο τύπος μου. Κοκκινομάλλα». «Εδώ θα συμφωνήσω με τον Σουρέντρα», είπε ο Λούις. «Οτιδήποτε, αρκεί η σημερινή μέρα να μην είναι σαν τη χτεσινή».

18 Στις δέκα, βλέποντας ότι ο αντιπρόσωπος της Άπτζον δεν εμφανιζόταν, ο Λούις ενέδωσε και τηλεφώνησε στο Τμήμα Μητρώου Φοιτητών. Μίλησε με κάποια κυρία Στέιπλτον, η οποία είπε ότι θα του έστελνε αμέσως ένα αντίγραφο του φακέλου του Βίκτορ Πάσκοου. Ο Λούις έκλεινε το τηλέφωνο όταν εμφανίστηκε ο τύπος της Άπτζον. Δεν προσπάθησε να δώσει στον Λούις τίποτα, μόνο τον ρώτησε αν τον ενδιέφερε ένα διαρκείας για τους αγώνες των Νιου'Ινγκλαντ Πάτριοτς σε εκπτωτική τιμή. «Μπα», απάντησε ο Λούις. «Αυτό φαντάστηκα κι εγώ», είπε βλοσυρά ο τύπος της Άπτζον και σηκώθηκε να φύγει. Το μεσημέρι, ο Λούις πήγε στο Μπέαρ'ς Ντεν και πήρε ένα σάντουιτς με τόνο και μια Κόκα Κόλα. Τα έφερε μαζί του στο γραφείο και έφαγε το μεσημεριανό του κοιτάζοντας το φάκελο του Πάσκοου. Αναζητούσε κάποια σχέση με τον ίδιο ή με το Βόρειο Λάντλοου, την περιοχή όπου βρισκόταν το Νεκρωταφίο Ζώων... παρακινημένος ίσως, σκέφτηκε, από την ακαθόριστη πεποίθηση ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια λογική εξήγηση ακόμα και για ένα σπάνιο φαινόμενο όπως αυτό. Ίσως ο τύπος να είχε μεγαλώσει στο Λάντλοου -ίσως, μάλιστα, να είχε θάψει ένα σκύλο ή μια γάτα εκεί πάνω. Ο Λούις δε βρήκε το συσχετισμό που έψαχνε. Ο Πάσκοου καταγόταν από το Μπέργκενφιλντ του Νιου Τζέρσι και είχε έρθει στο Πανεπιστήμιο του Μέιν για να σπουδάσει Ηλεκτρολογία. Σ' αυτές τις λίγες τυπωμένες σελίδες, ο Λούις δεν μπόρεσε να βρει την παραμικρή πιθανότητα σχέσης ανάμεσα στον ίδιο και στο νεαρό που είχε πεθάνει στην αίθουσα αναμονής του αναρρωτηρίου -καμία, εκτός, βέβαια, από τη θανάσιμη.


1

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

121

Ρούφηξε την τελευταία γουλιά της Κόκα Κόλας ακούγοντας το καλαμάκι να τρίζει στον πάτο του ποτηριού κι ύστερα πέταξε όλα τα σκουπίδια του στον κάδο των απορριμμάτων. Το γεύμα του ήταν ελαφρύ, αλλά το είχε φάει με όρεξη. Δεν ήταν άσχημο αυτό, όπως δεν ήταν άσχημο και το πώς αισθανόταν τις τελευταίες λίγες ώρες. Δεν τον είχε ξαναπιάσει κρίση γέλιου, κι ακόμα και ο πρωινός τρόμος φαινόταν τώρα περισσότερο σαν μια δυσάρεστη, χωρίς νόημα έκπληξη, κάτι σαν χωρίς συνέπειες όνειρο. Ο Λούις έπαιξε τα δάχτυλά του ταμπούρλο πάνω στο γραφείο, ανασήκωσε τους ώμους και έπιασε το ακουστικό. Κάλεσε το Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν και ζήτησε να τον συνδέσουν με το νεκροτομείο. Ο υπάλληλος του Παθολογοανατομικού απάντησε, ο Λούις έδωσε τα στοιχεία του κι έπειτα είπε: «Έχετε ένα φοιτητή μας εκεί, κάποιον Βίκτορ Πάσκοου...» «'Οχι πια», είπε η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. «Έφυγε». Ο Λούις ένιωσε το λαρύγγι του να φράζει. «Τι;» κατάφερε τελικά ν' αρθρώσει. «Η σορός του μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην οικογένειά του χτες βράδυ. Ήρθε ένας τύπος από τον Οίκο Τελετών ΜπρούκινγκςΣμιθ και το ανέλαβε. Τον έβαλαν σε μια πτήση της Δέλτα... εεε, μισό λεπτό...» Χαρτιά θρόισαν. «Ναι, στην πτήση 109 της Δέλτα. Εσύ πού νόμιζες ότι πήγε; Για χορό στο Σόου Ρινγκ;» «Όχι», είπε ο Λούις. «Και βέβαια όχι. Απλώς...» Απλώς, τι; Τι στην ευχή τον είχε πιάσει και το σκάλιζε; Τι θα πετύχαινε, έτσι κι αλλιώς, μ' αυτά τα τηλεφωνήματα; Δεν υπήρχε λογικός τρόπος να χειριστεί αυτή την υπόθεση. Έπρεπε να την παρατήσει, να τη διαγράψει, να την ξεχάσει. Οτιδήποτε άλλο θα σήμαινε ότι πήγαινε γυρεύοντας για μεγάλους και άσκοπους μπελάδες. «Απλώς μου φάνηκε πολύ γρήγορο», ολοκλήρωσε, μάλλον χαζά, τη φράση του. «Ε, εντάξει, η νεκροψία έγινε χτες το μεσημέρι...» Το ανεπαίσθητο θρόισμα των χαρτιών ακούστηκε ξανά. «...γύρω στις τρεις και είκοσι. Ο δόκτωρ Ρίνζγουικ την έκανε. Τον πήραν αμέσως μετά, αφού ο πατέρας του τα είχε ήδη κανονίσει όλα. Η σορός πρέπει να έφτασε στο αεροδρόμιο του Νιούαρκ γύρω στις δύο τα ξημερώματα». «Α. Ε, τότε, αφού είναι έτσι...» «Εκτός κι αν τα θαλάσσωσε κάποιος από τους μεταφορείς κι έ-


122

STEPHEN KING

στειλαν τον τύπο αλλού», είπε κεφάτα ο υπάλληλος του Παθολογοανατομικού. «Α, μας έχει συμβεί κι αυτό, ξέρεις, αν και ποτέ με τη Δέλτα. Πρέπει να παραδεχτώ ότι η Δέλτα είναι από τις καλές. Είχαμε έναν τύπο που πέθανε σε μια εκδρομή για ψάρεμα, πάνω, στην Κομητεία Αρούστοκ, σε μια απ* αυτές τις μικρές κωμοπόλεις που για όνομα έχουν τις συντεταγμένες του χάρτη. Ο μαλάκας πνίγηκε πίνοντας μπίρα -άνοιξε το κουτάκι, του 'πεσε το κρικάκι μέσα, και ο βλάκας το κατάπιε! Δυο μέρες χρειάστηκαν οι κολλητοί του για να τον βγάλουν από κείνες τις ερημιές, κι εσύ το ξέρεις, γιατρέ, πως ό,τι και να κάνεις μετά από δυο μέρες, όσα ζουμιά κι αν βάλεις, το σώμα είναι για πέταμα. Έκαναν όμως ό,τι μπορούσαν, τον φόρτωσαν, κι ύστερα έκαναν το σταυρό τους. Τον έστειλαν σπίτι του, στο Γκραντ Φολς της Μινεσότα, φορτωτική σε κάποιο αεροπλάνο. Αλλά έγινε μπέρδεμα. Πρώτα τον έστειλαν στο Μαϊάμι, μετά στο Ντε Μόιν, μετά στο Φάργκο και μετά στη Βόρεια Ντακότα. Τελικά, κάποιου του 'κοψε και κατάλαβε το λάθος, αλλά είχαν περάσει πια άλλες τρεις μέρες. Όπως καταλαβαίνεις, δε γινόταν να φέρουν το πτώμα στα ίσα του με τίποτα. Είτε ενέσεις με λεμονάδα να τρυ έκαναν είτε με υγρό συντήρησης, ένα και το αυτό. Ο τυπάκος ήταν κατάμαυρος και βρομούσε σαν χαλασμένο ψητό χοιρινό. Ή, τέλος πάντων, έτσι έμαθα. Έξι αχθοφόροι ξερνούσαν έξι μέρες». Η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής γελούσε με την καρδιά της. Ο Λούις έκλεισε τα μάτια. «Εντάξει, ευχαριστώ...» «Αν θέλεις, γιατρέ, μπορώ να σου δώσω το τηλέφωνο του σπιτιού του δόκτορος Ρίνζγουικ, συνήθως όμως τα πρωινά πηγαίνει στο θρόνο και παίζει γκολφ». «Όχι», είπε ο Λούις. «Όχι, ευχαριστώ». Ο Λούις έβαλε το ακουστικό του τηλεφώνου στη θέση του. Τώρα μπορείς να κλείσεις το θέμα, σκέφτηκε. Όταν εσύ έβλεπες αυτό το παρανοϊκό όνειρο, ή ό,τι άλλο ήταν, το σώμα του Πάσκοου βρισκόταν, κατά πάσα πιθανότητα, σ' ένα γραφείο τελετών του Μπέργκενφιλντ. Κι αυτό κλείνει το θέμα· άφησέ το να κλείσει το θέμα. Στη διαδρομή για το σπίτι εκείνο το ίδιο απόγευμα, ο Λούις είχε μια φαεινή ιδέα· μια απλή εξήγηση για το λερωμένο κρεβάτι εμφανίστηκε στο μυαλό του πλημμυρίζοντάς τον ανακούφιση.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

123

Αυτό που του είχε συμβεί δεν ήταν παρά ένα μεμονωμένο περιστατικό υπνοβασίας, που προφανέστατα είχε προκληθεί από το εξαιρετικά τραυματικό επεισόδιο της προηγουμένης· δεν ήταν και λίγο, την πρώτη σου μέρα στην καινούρια δουλειά, να σου φέρνουν ένα θανάσιμα τραυματισμένο φοιτητή και να σου πεθαίνει στα χέρια. Η υπνοβασία εξηγούσε τα πάντα. Το όνειρο του είχε φανεί τόσο αληθινό επειδή μεγάλα τμήματά του ήταν αληθινά -η αίσθηση του χαλιού στα πέλματά του, οι δροσοσταλίδες στο χορτάρι, και, βέβαια, το ξερόκλαδο που του είχε γρατσουνίσει το μπράτσο. Και εξηγούσε επίσης γιατί ο Πάσκοου είχε μπορέσει να περάσει μέσα από την πόρτα ενώ ο ίδιος δεν είχε. Μια εικόνα αναδύθηκε στο μυαλό του, μια εικόνα της Ρέιτσελ να κατεβαίνει χτες βράδυ κάτω και να τον τσακώνει να πέφτει πάνω στην πόρτα του γκαράζ προσπαθώντας να περάσει υπνοβατώντας από μέσα της. Η σκέψη τον έκανε να χαμογελάσει. Αυτό θα την είχε στείλει αδιάβαστη -στα σίγουρα. Με αφετηρία την υπόθεση της υπνοβασίας, ο Λούις μπόρεσε να αναλύσει τα αίτια του ονείρου -και το έκανε όχι χωρίς προθυμία. Είχε περπατήσει ως το Νεκρωταφιο Ζώων γιατί αυτός ο τόπος είχε συσχετιστεί στο υποσυνείδητο του με ακόμα ένα στρεσογόνο γεγονός. Το γεγονός αυτό, μάλιστα, ήταν η αιτία της σοβαρής διαφωνίας με τη σύζυγό του... και επίσης, σκέφτηκε ο Λούις με αυξανόμενο ενθουσιασμό, ήταν συσχετισμένο στο μυαλό του με την πρώτη πραγματική γνωριμία της κόρης του με την ιδέα του θανάτου -κάτι με το οποίο και το δικό του υποσυνείδητο πρέπει να πάλευε χτες βράδυ, την ώρα που έπεσε για ύπνο. Μεγάλη κωλοφαρδία που γύρισα σπίτι ακέραιος -αυτό το κομμάτι δεν το θυμάμαι καν. Πρέπει να γύρισα με αυτόματο πιλότο. Πάλι καλά που είχε γυρίσει. Ούτε να διανοηθεί δεν ήθελε πώς θα ήταν να είχε ξυπνήσει σήμερα το πρωί πάνω στον τάφο του Σμάκι του Γάτου, αποπροσανατολισμένος, μέσα στην υγρασία του δάσους, και, κατά πάσα πιθανότητα, χεσμένος απ' το φόβο του -όπως θα ήταν, χωρίς αμφιβολία, και η Ρέιτσελ. Τώρα όμως είχε τελειώσει. Τώρα το θέμα είχε κλείσει, σκέφτηκε ο Λούις με αφάνταστη ανακούφιση. Ναι, αλλά κι αυτά που είπε ο Πάσκοου πεθαίνοντας;

\


124

STEPHEN KING

τόλμησε να ρωτήσει το μυαλό του, και ο Λούις έσπευσε να του βουλώσει το στόμα. Εκείνο το βράδυ, με τη Ρέιτσελ να σιδερώνει και τον Γκέιτζ με την Έλι να κάθονται στην ίδια πολυθρόνα απέναντι από την τηλεόραση, απορροφημένοι στο Μάπετ Σόου, ο Λούις πήρε το αδιάφορο ύφος του και είπε στη γυναίκα του ότι θα έβγαινε να κάνει μια βόλτα. Ήθελε, είπε, να πάρει αέρα. «Θα γυρίσεις να με βοηθήσεις να βάλουμε τον Γκέιτζ για ύπνο;» ρώτησε η Ρέιτσελ χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από το ρούχο που σιδέρωνε. «Το ξέρεις ότι είναι πάντα ευκολότερο όταν είσαι εσύ εδώ». «Ναι, βέβαια», απάντησε ο Λούις. «Πού πας, μπαμπά;» ρώτησε η Έλι, χωρίς να ξεκολλήσει τα μάτια της απ' την οθόνη. Η Μις Πίγκι ετοιμαζόταν να χώσει μπουνιά στον Κέρμιτ. «Εδώ πίσω, μωρό μου. Δε θ' αργήσω». «Α». Ο Λούις βγήκε έξω. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, βρισκόταν στο Νεκρωταφιο Ζώων, κοιτάζοντας παραξενεμένος γύρω του και προσπαθώντας να αντιπαλέψει την έντονη αίσθηση του ντεζά βυ που τον είχε κυριεύσει. Ότι είχε έρθει εδώ δεν υπήρχε αμφιβολία: η πλάκα που είχε στηθεί στον τάφο του Σμάκι του Γάτου για να τιμήσει το θάνατο του ήταν γερμένη στο πλάι. Ο Λούις την είχε χτυπήσει κατά λάθος την ώρα που ο Πάσκοου άρχισε να τον πλησιάζει, προς το τέλος των όσων μπορούσε να θυμηθεί από το όνειρο. Ο Λούις τη σήκωσε αφηρημένα κι ύστερα πήγε στο σωρό των δέντρων. Η επίσκεψη δεν του άρεσε. Η ανάμνηση αυτών των ξασπρισμένων από το χρόνο κλαδιών, αυτών των πεθαμένων δέντρων που είχαν μετατραπεί σ' ένα σωρό κόκαλα ήταν ακόμα αρκετά δυνατή για να του παγώνει το αίμα. Ο Λούις πίεσε τον εαυτό του ν' απλώσει το χέρι και ν' αγγίξει ένα από τα στοιβαγμένα κλαδιά. Ισορροπώντας ως εκείνη τη στιγμή επικίνδυνα πάνω στο σωρό, το κλαδί κύλησε κι έπεσε, κατρακυλώντας στη μια πλευρά της στοίβας. Ο Λούις οπισθοχώρησε μ' ένα σάλτο. Βάδισε κατά μήκος του σωρού, πρώτα προς τ' αριστερά κι έ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

125

πειτα προς τα δεξιά. Και στις δύο πλευρές, τα βάτα ήταν τόσο πυκνά που γίνονταν αδιαπέραστα. Κι ούτε ήταν το είδος των χαμόκλαδων που μπορούσες να παραμερίσεις για να περάσεις -όχι αν ήσουν έξυπνος, σκέφτηκε ο Λούις. Τούτα τα χαμόκλαδα ήταν πυκνές, ολοζώντανες αρμαθιές δηλητηριώδους κισσού που φύτρωνε κοντά στο έδαφος (από τότε που θυμόταν τον εαυτό του, ο Λούις άκουγε διάφορους να καυχιούνται ότι είχαν ανοσία στις αλλεργιογόνες ιδιότητες αυτού του φυτού, ήξερε όμως ότι σχεδόν κανείς δεν είχε), και λίγο παραπέρα ξεχώριζαν τα μεγαλύτερα και πιο μοχθηρά αγκάθια που είχε δει στη ζωή του. Ο Λούις υπολόγισε το μέσον του σωρού και βάδισε προς τα εκεί. Μετά, έμεινε να τον κοιτάζει, με τα χέρια χωμένα στις πίσω τσέπες του μπλουτζίν του. Δε φαντάζομαι να προσπαθήσεις να σκαρφαλώσεις; Α, όχι, αφεντικό, όχι εγώ. Γιατί να θέλω να κάνω μια τέτοια βλακεία; Τέλεια. Για μια στιγμή με ανησύχησες, Λου. Καλός τρόπος να καταλήξεις στο αναρρωτήριο σου με σπασμένο αστράγαλο, ε; Ο Καλύτερος! Κι εκτός αυτού, σκοτεινιάζει. Βέβαιος ότι σκεφτόταν λογικά και ότι βρισκόταν σε πλήρη συμφωνία με τον εαυτό του, ο Λούις άρχισε να σκαρφαλώνει στο σωρό. Βρισκόταν περίπου στη μέση όταν ένιωσε μια μετακίνηση κάτω από τα πόδια του, μια αλλαγή συνοδευόμενη από έναν παράξενο ήχο που θύμιζε σπάσιμο. Ρίξε τα κόκαλα, γιατρέ. Όταν ένιωσε το σωρό να μετακινείται ξανά, ο Λούις άρχισε να κατεβαίνει. Το πίσω μέρος του πουκαμίσου του είχε βγει απ' το παντελόνι. Έφτασε στο στέρεο έδαφος χωρίς απρόοπτα και τίναξε τα χέρια του, απομακρύνοντας τη σκόνη και μικρά κομμάτια από φλοιό δέντρου. Έπειτα προχώρησε προς το τέρμα του μονοπατιού που θα τον έβγαζε πίσω στο σπίτι του -στα παιδιά του, που θα ήθελαν να τους διαβάσει παραμύθι πριν κοιμηθούν, στον Τσορτς, που απολάμβανε την τελευταία μέρα του ως κομπλέ κεραμιδόγατος και μέγας μπερμπάντης, στο τσάι που θα έπινε στην κουζίνα με τη γυναίκα του αφού τα παιδιά ησύχαζαν στα κρεβάτια τους. Πριν φύγει, ο Λούις επιθεώρησε το ξέφωτο, εντυπωσιασμένος

ί


126

STEPHEN KING

από την πράσινη σιωπή του. Τούφες ομίχλης είχαν εμφανιστεί από το πουθενά και αιωρούνταν πάνω από το έδαφος, σκαρφαλώνοντας αργά στις επιτύμβιες στήλες. Αυτοί οι ομόκεντροι κύκλοι... ήταν λες και, μέσα στην άγνοιά τους, γενιές και γενιές παιδιών του Λάντλοου είχαν χτίσει με τα χεράκια τους μια μικρογραφία του Στόουνχεντζ. Μα, Λούις, πιστεύεις πραγματικά ότι αυτό είναι όλο; Αν και δεν είχε προλάβει να ρίξει παρά μόνο μια πολύ σύντομη ματιά πάνω από το σωρό πριν η μετακίνηση των κλαδιών τον αναγκάσει να κατέβει, ο Λούις θα 'παίρνε όρκο ότι υπήρχε ένα δεύτερο μονοπάτι πίσω από τη στοίβα των κορμών, ένα δρομάκι που οδηγούσε ακόμα βαθύτερα μέσα στο δάσος. Δε σε αφορά, Λούις -εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου. Πρέπει να το ξεχάσεις αυτό. Εντάξει, αφεντικό. Ο Λούις έκανε μεταβολή και ξεκίνησε για το σπίτι. Εκείνο το βράδυ, αφού η Ρέιτσελ είχε πάει για ύπνο, ο Λούις έμεινε ξύπνιος για καμιά ώρα ακόμα, ξεφυλλίζοντας ιατρικά περιοδικά τα οποία είχε ήδη διαβάσει, αρνούμενος να παραδεχτεί ότι η σκέψη να πάει στο κρεβάτι -να πάει να κοιμηθεί- τον έκανε να αισθάνεται άβολα. Ποτέ πριν στη ζωή του δεν είχε βιώσει επεισόδια υπνοβασίας, και δεν υπήρχε τρόπος να ξέρει αν το συγκεκριμένο ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό... δεν μπορούσε να το ξέρει μέχρι να ξανασυμβεί, ή να μη συμβεί ποτέ ξανά στο μέλλον. Άκουσε τη Ρέιτσελ να σηκώνεται απ' το κρεβάτι και να βγαίνει στο κεφαλόσκαλο. «Λου; Αγάπη; Θά 'ρθεις για ύπνο;» φώναξε όσο πιο σιγανά μπορούσε. «Έρχομαι», απάντησε ο Λούις σβήνοντας την επιτραπέζια λάμπα του γραφείου του καθώς σηκωνόταν. Εκείνο το βράδυ χρειάστηκαν πολύ περισσότερα από εφτά λεπτά για να κατεβάσει ρολά το μυαλό του Λούις. Η Ρέιτσελ δίπλα του κοιμόταν βαθιά και, μ' έναν παράξενο τρόπο, η ρυθμική, γαλήνια ανάσα της έδινε στην οπτασία του Πάσκοου μια λιγότερο ονειρική, περισσότερο πραγματική υπόσταση. Ο Λούις σκεφτόταν ότι


127

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

θα έκλεινε τα μάτια και θα 'βλεπε την πόρτα της κάμαράς του ν' ανοίγει απότομα, και ο πρωταγωνιστής Βίκτορ Πάσκοου θα εμφανιζόταν -σε έκτακτη συμμετοχή- με το αθλητικό σορτσάκι του, κάτωχρος κάτω από το καλοκαιρινό μαύρισμά του, με το κόκαλο της κλείδας του να προεξέχει κάτασπρο. Κάθε φορά που ο Αούις ένιωθε ότι βυθιζόταν στον ύπνο, σκεφτόταν πώς θα ήταν να ξυπνήσει απότομα στο Νεκρωταφίο Ζώων, να δει αυτούς τους ομόκεντρους κύκλους λουσμένους στο φως του φεγγαριού, ν' αναγκαστεί να γυρίσει σπίτι με τα πόδια, ξύπνιος, απ' το μονοπάτι στο δάσος. Τα σκεφτόταν όλ' αυτά και, μ' ένα απότομο τίναγμα, επέστρεφε ξανά σε κατάσταση πλήρους αφύπνισης. Ήταν κάποια στιγμή μετά τα μεσάνυχτα όταν ο ύπνος κατάφερε τελικά να τον ξεγελάσει και να τον κάνει να του παραδοθεί. Ο Λούις δεν είδε όνειρα. Ξύπνησε στην ώρα του, στις εφτάμισι, με τον ήχο της κρύας φθινοπωρινής βροχής που χτυπούσε στα τζάμια. Πέταξε από πάνω του τα σκεπάσματα με μια κάποια ανησυχία. Το κατωσέντονο ήταν άψογο. Κανείς δε θα μπορούσε να δώσει τον ίδιο χαρακτηρισμό στα πόδια του, με τις σκληρύνσεις και τους κάλους τους, τουλάχιστον όμως ήταν καθαρά. Ο Λούις έπιασε τον εαυτό του να σφυρίζει στο μπάνιο.

19 Η Μίσι Ντάντριτζ κράτησε τον Γκέιτζ για να πάει η Ρέιτσελ τον Ουίνστον Τσόρτσιλ στον κτηνίατρο. Εκείνο το βράδυ η Έλι έμεινε ξύπνια σχεδόν ως τις εντεκάμισι, γκρινιάζοντας ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί χωρίς τον Τσορτς και ζητώντας κάθε πέντε λεπτά νερό. Τελικά, ο Λούις της απαγόρευσε να πιει άλλο, λέγοντας ότι με τέτοιες ποσότητες ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα έβρεχε το κρεβάτι της. Αυτό προκάλεσε τέτοια κλάματα και τέτοια λυσσαλέα οργή, που ο Λούις και η Ρέιτσελ ανασήκωσαν ταυτόχρονα τα. φρύδια και κοιτάχτηκαν εμβρόντητοι από την αντίδραση. «Φοβάται για τον Τσορτς», είπε η Ρέιτσελ. «Άφησέ τη να το επεξεργαστεί μόνη της, Λου».


128

STEPHEN KING

«Είναι αδύνατο να συνεχίσει να κλαίει έτσι για πολύ», είπε ο Λούις. «Ελπίζω, δηλαδή». Ο Λούις είχε δίκιο. Οι βραχνές, οργισμένες κραυγές της Έλι μετατράπηκαν σταδιακά σε σποραδικούς λυγμούς, που με τη σειρά τους κόπασαν σε λόξιγκα και σκόρπιους αναστεναγμούς. Εντέλει, ήρθε η σιωπή. Όταν ο Λούις ανέβηκε στο δωμάτιο της να τη δει, τη βρήκε να κοιμάται στο πάτωμα, με τα χέρια σφιχτά τυλιγμένα γύρω από το μαξιλαράκι του Τσορτς, στο οποίο ο μεγαλειότατος σπάνια καταδεχόταν να κοιμηθεί. Ο Λούις το πήρε από την αγκαλιά της, την ξανάβαλε στο κρεβάτι της, έδιωξε μ' ένα χάδι τα μαλλιά από το ιδρωμένο μέτωπο της και τη φίλησε. Ύστερα, ακολουθώντας μια παρόρμηση της στιγμής, πήγε στο δωματιάκι που εκτελούσε χρέη γραφείου της Ρέιτσελ, έγραψε με κεφαλαία σ' ένα χαρτί ένα σύντομο μήνυμα -ΘΑ ΓΥΡΙΣΩ ΑΥΡΙΟ. ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΤΣΟΡΤΣ- και το καρφίτσωσε στο μαξιλάρι του γάτου. Μετά κι απ' αυτό, πήγε στο δικό του δωμάτιο, γυρεύοντας τη Ρέιτσελ. Η Ρέιτσελ ήταν εκεί. Έκαναν έρωτα κι αποκοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι. Ο Τσορτς επέστρεψε στο σπίτι την Παρασκευή, στο τέλος της πρώτης βδομάδας του Λούις στην καινούρια του δουλειά· η Έλι δεν τον άφηνε απ' τα μάτια της, του αγόρασε με δικά της λεφτά ένα μεγάλο κουτί με λιχουδιές για γάτες, και παραλίγο να χαστουκίσει τον Γκέιτζ όταν το μωρό προσπάθησε να τον αγγίξει. Αυτό έκανε τον Γκέιτζ να κλάψει με πικρό παράπονο, όπως δεν υπήρχε περίπτωση να κλάψει αν οι γονείς του επιχειρούσαν να τον συνετίσουν με τον ίδιο τρόπο. Οι γονείς ήταν γονείς -η επίπληξη από την Έλι, όμως, ισοδυναμούσε με επίπληξη από τον ίδιο το Θεό. Όσο για τον Λούις, αυτός ένιωθε θλίψη κάθε φορά που κοίταζε τον Τσορτς. Ήταν γελοίο, το ήξερε, αυτό όμως δεν άλλαζε τα συναισθήματά του. Ο κεραμιδόγατος είχε χάσει όλο τον παλιό τσαμπουκά του. Δεν περπατούσε πια σαν πιστολάς -το βάδισμά του ήταν το αργό, προσεκτικό περπάτημα κάποιου που βρίσκεται σε ανάρρωση. Άφηνε την Έλι να τον ταΐζει στο στόμα. Δε φαινόταν να θέλει πια να βγαίνει έξω, ούτε καν μέχρι το γκαράζ. Είχε αλλάξει. Ίσως μακροπρόθεσμα αυτή η αλλαγή να ήταν για καλό.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

129

Μια αλλαγή που, απ' ό,τι φαινόταν, ούτε η Ρέιτσελ ούτε η Έλι είχαν αντιληφθεί.

20 Το μικρό καλοκαιράκι ήρθε και πέρασε. Ορειχάλκινο χρώμα άνθισε στα δέντρα, οργίασε για λίγο κι ύστερα ξεθώριασε. Μετά από μια παγωμένη, δυνατή βροχή στα μέσα του Οκτώβρη, τα φύλλα άρχισαν να πέφτουν. Η Έλι άρχισε να καταφθάνει στο σπίτι φορτωμένη με διακοσμητικά που είχε φτιάξει στο σχολείο για το Χαλοουίν και να διασκεδάζει τον Γκέιτζ με την ιστορία του Ακέφαλου Καβαλάρη. Ο Γκέιτζ πέρασε ένα ολόκληρο απόγευμα φλυαρώντας για κάποιον Τσίκαμπο Τρέιν*. Η Ρέιτσελ άρχισε να γελάει και της ήταν αδύνατο να σταματήσει. Ήταν καλές εκείνες οι μέρες, στις αρχές του φθινοπώρου. Η δουλειά του Λούις στο πανεπιστήμιο είχε πάρει το δρόμο της, καταλαγιάζοντας σε μια απαιτητική αλλά ευχάριστη ρουτίνα. Ο γιατρός εξέταζε ασθενείς, παρακολουθούσε συνεδριάσεις του Συμβουλίου Κολεγίων, έγραφε τις απαραίτητες επιστολές στη φοιτητική εφημερίδα ενημερώνοντας τους φοιτητές της μεικτής εκπαίδευσης για την εχεμύθεια του Προγράμματος Θεραπείας Αφροδισίων του Φοιτητικού Ιατρικού Κέντρου και παροτρύνοντας το φοιτητικό πληθυσμό να κάνει το εμβόλιο της γρίπης, αφού ο Τύπος Α αναμενόταν να έχει και πάλι έξαρση αυτόν το χειμώνα. Συμμετείχε σε επιτροπές δημοσίου διαλόγου. Προέδρευε σε επιτροπές δημοσίου διαλόγου. Τη δεύτερη βδομάδα του Οκτωβρίου πήγε στην Πρόβιντενς, στο Συνέδριο της Νέας Αγγλίας για την Κολεγιακή και Πανεπιστημιακή Ιατρική, και παρουσίασε μια εργασία πάνω στη νομική πλευρά της περίθαλψης των φοιτητών. Ο Βίκτορ Πάσκοου αναφερόταν σ' αυτή την πραγματεία με το ψευδώνυμο Χένρι Μόντες. Η εργασία έτυχε ευνοϊκής υποδοχής. Ο Λούις άρχισε να καταρτίζει τον προϋπολογισμό του αναρρωτηρίου για την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά. * Ο ήρωας της ιστορίας, ο αστυνομικός Τκαμποντ Κρέιν. (Σ.τ.Μ.) 1

I


130

STEPHEN KING

Τα βράδια του απέκτησαν τη δική τους ρουτίνα: παιδιά μετά το δείπνο, μια δυο μπίρες με τον Τζαντ Κράνταλ αργότερα. Μερικές φορές ερχόταν κι η Ρέιτσελ μαζί του, αν η Μίσι μπορούσε να κρατήσει τα παιδιά για καμιά ώρα, και, πότε πότε, καθόταν και η Νόρμα στην παρέα τους. Τις περισσότερες μέρες, όμως, ήταν μόνο ο Λούις κι ο Τζαντ. Ο Λούις έβρισκε τη συντροφιά του ηλικιωμένου άντρα τόσο άνετη όσο κί ένα ζευγάρι παλιές παντόφλες, και ενδιαφέρουσα επίσης- ο Τζαντ ανέτρεχε συχνά στην ιστορία του Λάντλοου, μιλώντας για τα τριακόσια χρόνια της τόσο ζωντανά, σαν να τα είχε ζήσει. Ο Τζαντ μιλούσε, αλλά ποτέ δε φλυαρούσε άσκοπα. Δε δημιουργούσε ποτέ ανία στον Λούις, αν και ο γιατρός είχε πιάσει μερικές φορές τη γυναίκα του να προσπαθεί να κρύψει το χασμουρητό της. Τα περισσότερα βράδια, ο Λούις διέσχιζε το δρόμο για να επιστρέψει στο σπίτι του πριν από τις δέκα, κι έπειτα, τις περισσότερες φορές, έκαναν έρωτα με τη Ρέιτσελ. Τόσο συχνό έρωτα, και τόσο ικανοποιητικό επίσης, είχαν να κάνουν από τον πρώτο χρόνο του γάμου τους. Η Ρέιτσελ απέδιδε αυτή την αναθέρμανση στο πηγαδίσιο νερό, ο Λούις στον αέρα του Μέιν. Ο άσχημος θάνατος του Βίκτορ Πάσκοου την πρώτη μέρα της καινούριας χρονιάς άρχισε να ξεθωριάζει στη συλλογική μνήμη των φοιτητών, καθώς και σε αυτήν του Λούις, αλλά, βέβαια, όχι και σ' εκείνη της οικογένειάς του. Ο Λούις είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα του αδικοχαμένου νεαρού, η (ευτυχώς απρόσωπη) φωνή του οποίου αντηχούσε κλαμένη από την άλλη άκρη της γραμμής. Ο πατέρας ήθελε απλώς να βεβαιωθεί ότι ο Λούις είχε κάνει ό,τι περνούσε απ' το χέρι του για το γιο του, και ο Λούις είχε σπεύσει να τον διαβεβαιώσει ότι άπαντες οι εμπλεκόμενοι είχαν υπερβάλει εαυτόν για να τον βοηθήσουν. Δεν του μίλησε για τη σύγχυση που είχε επικρατήσει στην αίθουσα αναμονής του αναρρωτηρίου, για το λεκέ που δεν έλεγε να πάψει να απλώνεται στη μοκέτα, για το ότι ο γιος του ήταν νεκρός σχεδόν από τη στιγμή της διακομιδής του, αν και αυτά ήταν τα πράγματα που, προσωπικά, ο Λούις πίστευε ότι δε θα ξεχνούσε ποτέ. Ωστόσο, για όσους ο Πάσκοου ήταν απλώς μια ακόμα απώλεια, η ανάμνησή του είχε ήδη ξεθωριάσει. Ο Λούις θυμόταν ακόμα το περίεργο όνειρο του και το υπνοβατικό επεισόδιο που το είχε συνοδεύσει, τώρα όμως είχε σχεδόν


1

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

131

την αίσθηση ότι το όλο πράγμα είχε συμβεί σε κάποιον άλλο, ή σε κάποια εκπομπή που είχε παρακολουθήσει πριν από καιρό στην τηλεόραση -ακριβώς, δηλαδή, όπως φάνταζε τώρα πια στο μυαλό του αυτή η μία και μοναδική επίσκεψη που είχε κάνει πριν από έξι χρόνια σ' εκείνη την πόρνη στο Σικάγο. Για τον Λούις, και τα δύο περιστατικά ήταν εξίσου ασήμαντα, τίποτα παραπάνω από μικρές παρεκτροπές που τώρα έδιναν την αίσθηση του κίβδηλου, σαν ήχοι σε αίθουσα με αντίλαλο. Δε σκεφτόταν καθόλου τι του είχε πει ή τι δεν του είχε πει ο ετοιμοθάνατος Πάσκοου. Η νύχτα της γιορτής του Χαλοουίν έφτασε με παγετό. Ο Λούις και η Έλι ξεκίνησαν το «τρόμαγμα ή κέρασμα» από το σπίτι των Κράνταλ. Η Έλι έδωσε μια πολύ ικανοποιητική παράσταση στην κουζίνα της Νόρμα, προσποιούμενη ότι καβαλούσε το σκουπόξυλό της και χαχανίζοντας με μοχθηρία αληθινής μάγισσας. «Η πιο χαριτωμένη μαγισσούλα που είδα ποτέ!» δήλωσε η Νόρμα όταν η παράσταση έλαβε τέλος. «Δε συμφωνείς, Τζαντ;» Ο Τζαντ συμφώνησε, κι άναψε τσιγάρο. «Πού είναι ο Γκέιτζ, Λούις; Νόμιζα ότι θα τον ντύνατε κι αυτόν». Πράγματι, αυτό ήταν αρχικά το σχέδιο: να πάρουν και τον Γκέιτζ μαζί. Ειδικά η Ρέιτσελ ανυπομονούσε να τον βγάλει ντυμένο με τη στολή που του είχαν φτιάξει με τη Μίσι Ντάντριτζ, ένα ζουζούνι με κεραίες καμωμένες από συρμάτινες κρεμάστρες και χαρτί κρεπ. Ο Γκέιτζ όμως είχε αρπάξει ένα κρύωμα που τον ταλαιπωρούσε με βήχα και βρογχικά. Εξετάζοντάς τον, ο Λούις του βρήκε λίγα ακροαστικά, κι αφού έλεγξε το θερμόμετρο έξω από το παράθυρο και είδε ότι η θερμοκρασία δεν ξεπερνούσε τους τέσσερις βαθμούς Κελσίου στις έξι το απόγευμα, αποφάσισε ότι το μωρό έπρεπε να μείνει στο σπίτι. Αν και ολοφάνερα απογοητευμένη, η Ρέιτσελ συμφώνησε. Η Έλι είχε πει ότι λυπόταν πολύ, και υποσχέθηκε να δώσει στον Γκέιτζ μερικά από τα γλυκά που θα μάζευε, η υπερβολή στην έκφραση της θλίψης της, όμως, έκανε τον Λούις να αναρωτηθεί μήπως η κόρη του κατά βάθος χαιρόταν που δε θα είχε μαζί της τον Γκέιτζ να την καθυστερεί ή να... της κλέβει την παράσταση. «Τον κακομοίρη τον Γκέιτζ», είχε πει σε τόνο που συνήθως χρησιμοποιούσε για όσους βρίσκονταν στα τελευταία στάδια ανίατης ασθένειας.


132

STEPHEN KING

Ο Γκέιτζ, ο οποίος δεν ήξερε τι έχανε, καθόταν αμέριμνος στον καναπέ κι έβλεπε την παιδική εκπομπή Ζουμ, με τον Τσορτς να λαγοκοιμάται δίπλα του. «Έλι-μάγιθα», είπε χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και αφοσιώθηκε ξανά στην τηλεόραση. «Τον κακομοίρη τον Γκέιτζ», είχε πει ξανά η Έλι αφήνοντας άλλον ένα βαθύ αναστεναγμό. Ο Λούις σκέφτηκε τα κροκοδείλια δάκρυα και χαμογέλασε. Η Έλι τον έπιασε απ' το χέρι κι άρχισε να τον τραβάει. «Πάμε, μπαμπά. Πάμε, πάμε, πάμε!» «Ο Γκέιτζ το πάει για λαρυγγίτιδα», απαντούσε τώρα ο Λούις στον Τζαντ. «Α, κρίμα», είπε η Νόρμα. «Αλλά δεν πειράζει -έτσι κι αλλιώς, του χρόνου θα καταλαβαίνει περισσότερα. Άνοιξε το σακούλι σου, Έλι... ουπς!» Η Νόρμα είχε πάρει ένα μήλο και μια μικρή σοκολάτα από το μπολ με τα κεράσματα που ήταν ακουμπισμένο στο τραπέζι της κουζίνας, αλλά της είχαν πέσει και τα δυο κάτω. Ο Λούις κοίταξε τα χέρια της και η διαπίστωση του πόσο πολύ έμοιαζαν τώρα με αρπάγες ζώου ήταν γι' αυτόν ένα μικρό σοκ. Έσκυψε και σήκωσε το μήλο που κυλούσε στο πάτωμα. Ο Τζαντ μάζεψε τη σοκολάτα και την έριξε στο σακούλι της Έλι. «Α, μισό λεπτό, κούκλα μου, να σου δώσω άλλο μήλο», είπε η Νόρμα. «Αυτό είναι χτυπημένο και θα μαυρίσει». «Τίποτα δε θα πάθει», είπε ο Λούις. Προσπάθησε να ρίξει το μήλο στο σακούλι της Έλι, εκείνη όμως έκανε ένα βήμα πίσω κρατώντας το σακούλι της κλειστό. «Δε θέλω χτυπημένο μήλο, μπαμπά», είπε η μικρή, κοιτάζοντας τον πατέρα της σαν να είχε τρελαθεί «Μαύρα σημάδια... μπλιαχ/» «Έλι, τι πράγματα είναι αυτά; Μη γίνεσαι αγενής!» «Μην τη μαλώνεις επειδή λέει την αλήθεια, Λούις», είπε η Νόρμα. «Μόνο τα παιδιά, ξέρεις, λένε όλη την αλήθεια. Αυτό είναι που τα κάνει παιδιά. Τα μαύρα σημάδια είναι πράγματι αηδιαστικά». «Ευχαριστώ, κυρία Κράνταλ», είπε η Έλι, κοιτάζοντας δικαιωμένη τον πατέρα της. «Δεν κάνει τίποτα, κούκλα μου», είπε η Νόρμα. Ο Τζαντ τους συνόδευσε μέχρι έξω. Δύο φαντασματάκια διέ-


1

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

133

σχιζαν τώρα το ιδιωτικό δρομάκι των Κράνταλ, και η Έλι τα αναγνώρισε αμέσως· ήταν φίλοι της απ' το σχολείο. Τους οδήγησε στη σπιτονοικοκυρά που βρισκόταν στην κουζίνα και, για μια στιγμή, ο Τζαντ και ο Λούις έμειναν μόνοι στην μπροστινή βεράντα. «Η αρθρίτιδα της Νόρμα χειροτέρεψε», είπε ο Λούις. Ο Τζαντ κατένευσε κι έσβησε το τσιγάρο του σ' ένα τασάκι. «Άιγια. Τις κρύες εποχές του χρόνου παίρνει πάντα την κάτω βόλτα, φέτος όμως είναι χειρότερα από ποτέ». «Τι λέει ο γιατρός της;» «Τίποτα. Δεν μπορεί να πει τίποτα, γιατί η Νόρμα δεν έχει πάει να τον δει». «Τι; Γιατί δεν πήγε;» Ο Τζαντ κοίταξε τον Λούις και, στο φως των προβολέων του στέισον βάγκον που περίμενε να παραλάβει τα φαντάσματα, ο ηλικιωμένος άντρας τού φάνηκε παράδοξα ευάλωτος. «Δεν ήθελα να σου το ζητήσω μ' αυτό τον τρόπο, Λούις, φαντάζομαι όμως ότι δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος για να εκμεταλλευτεί κανείς μια φιλία. Θα την εξετάσεις;» Από την κουζίνα, ο Λούις άκουγε τα μπουουου των φαντασμάτων και τα μοχθηρά γέλια της μάγισσας, στα οποία η Έλι είχε φροντίσει να εξασκηθεί επί μία ολόκληρη εβδομάδα. Το όλο πράγμα ακουγόταν εκπληκτικό, εντελώς μέσα στο πνεύμα της γιορτής. «Τι άλλο πρόβλημα παρουσιάζει η Νόρμα;» ρώτησε ο Λούις. «Φοβάται μήπως υπάρχει και κάτι άλλο, Τζαντ;» «Έχει κάτι πόνους στο στήθος», είπε χαμηλόφωνα ο Τζαντ, «αλλά δε θέλει πια να πηγαίνει στο δόκτορα Γουέιμπριτζ. Ανησυχώ λιγάια». «Η Νόρμα ανησυχεί;» Ο Τζαντ δίστασε λιγάκι. «Νομίζω ότι φοβάται», είπε τελικά. «Νομίζω ότι γι' αυτό δε θέλει να πάει στο γιατρό. Μία από τις πιο παλιές της φίλες, η Μπέτι Κόσλο, πέθανε στο Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν τον περασμένο μήνα». «Ευχαρίστως να την εξετάσω, Τζαντ», είπε ο Λούις. «Κανένα πρόβλημα». «Ευχαριστώ, Λούις», είπε με γνήσια ευγνωμοσύνη ο Τζαντ. «Αν καταφέρουμε να την τσακώσουμε κανένα βράδυ, να την πιάσουμε εξ απίνης και να την αναγκάσουμε να το δεχτεί, νομίζω ότι...»


134

STEPHEN KING

Ο Τζαντ άφησε τη φράση του στη μέση κι έγειρε απορημένος το κεφάλι στο πλάι. Το βλέμμα του συνάντησε αυτό του Λούις. Αργότερα, ο Λούις δε θα μπορούσε να θυμηθεί πώς ακριβώς είχε νιώσει εκείνη τη στιγμή, ή πώς ακριβώς το ένα συναίσθημα είχε μεταλλαχθεί στο άλλο -τον έπιανε ζαλάδα και μόνο που επιχειρούσε να το αναλύσει. Ένα πράγμα μπορούσε να πει με σιγουριά, κι αυτό ήταν ότι η απορία για το τι μπορεί να συνέβαινε είχε δώσει πολύ γρήγορα τη θέση της στη βεβαιότητα πως κάπου, κάτι είχε πάει πάρα πολύ στραβά. Το βλέμμα του συνάντησε αυτό του Τζαντ, κι η ματιά που αντάλλαξαν τα είπε όλα. Στα επόμενα λίγα δευτερόλεπτα, το μυαλό του Λούις θ' αναζητούσε τρόπο δράσης. «Χοοοο-χοοοο!» φώναζαν τα φαντάσματα στην κουζίνα. «Χοοοο-χοοοο!» Κι έπειτα, εντελώς ξαφνικά, το «χ» εξαφανίστηκε από την κραυγή τους, που δυνάμωσε, παίρνοντας τη χροιά του γνήσιου φόβου: «οοοοΟΟΟΟ!» Την επόμενη στιγμή, το ένα από τα φαντάσματα άρχισε να ουρλιάζει. «Μπαμπά!» Η έντρομη φωνή της Έλι μετέδιδε πολύ αποτελεσματικά την αίσθηση του κατεπείγοντος. «Μπαμπά! Η κυρία Κράνταλ έπεσε!» «Ω Χριστέ μου». Τα λόγια του Τζαντ ακούστηκαν σχεδόν σαν βογκητό. Η Έλι βγήκε τρέχοντας στη βεράντα, με το μαύρο φόρεμά της ν' ανεμίζει και τη σκούπα της κρατημένη γερά στο ένα χέρι. Το βαμμένο πράσινο πρόσωπο της, σφιγμένο τώρα από την αγωνία, θύμιζε πρόσωπο μπεκρή πυγμαίου στα τελευταία στάδια της αλκοολικής δηλητηρίασης. Τα δύο φαντασματάκια την ακολουθούσαν κλαίγοντας. Ο Τζαντ όρμησε στην πόρτα, απίστευτα ευκίνητος για άνθρωπο που είχε περάσει τα ογδόντα. Ή μάλλον όχι, κάτι παραπάνω από ευκίνητος· ευέλικτος σαν αιλουροειδές. Ο Τζαντ έτρεχε φωνάζοντας το όνομα της γυναίκας του. Ο Λούις έσκυψε κι ακούμπησε τα χέρια του στους ώμους της Έλι. «Μείνε εδώ, στη βεράντα. Κατάλαβες, Έλι;» «Φοβάμαι, μπαμπά», ψέλλισε η μικρή. Το δύο φαντάσματα τους προσπέρασαν τρέχοντας σαν τρελά και, φωνάζοντας τη μητέρα τους, ξεχύθηκαν στον ιδιωτικό δρόμο των Κράνταλ με τα σακούλια τους να κροταλίζουν. Ο Λούις μπή-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

135

κε στο σπίτι κι έτρεξε στην κουζίνα, αγνοώντας την Έλι που του φώναζε να γυρίσει πίσω. Η Νόρμα κειτόταν δίπλα στο τραπέζι, στο γεμάτο εξογκώματα πλαστικό δάπεδο, ανάμεσα σε σκορπισμένα μήλα και σοκολάτες. Προφανώς, πέφτοντας κάτω, είχε παρασύρει το μπολ με τα κεράσματα, αναποδογυρίζοντάς το. Το μπολ ήταν πεσμένο λίγο πιο πέρα, σαν μικρός, πυρέξ ιπτάμενος δίσκος. Ο Τζαντ, που κρατούσε το ένα της χέρι στα δικά του και της έτριβε τον καρπό, σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε γεμάτος ένταση τον Λούις. «Βοήθησέ με, Λούις», είπε. «Βοήθησε τη Νόρμα. Νομίζω ότι πεθαίνει». «Κάνε στην άκρη», είπε ο Λούις. Καθώς γονάτιζε, το ένα γόνατο του προσγειώθηκε πάνω σε ένα από τα μήλα, συνθλίβοντάς το. Ο Λούις αισθάνθηκε το χυμό του μήλου να αιμορραγεί στο ύφασμα του παλιού κοτλέ παντελονιού του και, ξαφνικά, η υπόξινη μυρωδιά του μηλίτη πλημμύρισε την κουζίνα. Άντε πάλι, τα καλά του Πάσκοου, σκέφτηκε ο Λούις, κι ύστερα έδιωξε τη σκέψη απ' το μυαλό του, γρήγορα κι απότομα σαν να την είχε εκσφενδονίσει. Βρήκε το σφυγμό της Νόρμα και ψηλάφησε κάτι που ήταν αδύναμο, ξεφτισμένο, και υπερβολικά γρήγορο -κάτι που έμοιαζε περισσότερο με σπασμό παρά με πραγματικό χτύπο. Ακραία αρρυθμία, καθ' οδόν για βαρβάτη καρδιακή προσβολή. Εσύ κι ο ΈλβιςΠρίσλεϊ, Νόρμα, σκέφτηκε ο Λούις. Ανοιξε το φόρεμά της, αποκαλύπτοντας ένα μεταξωτό κομπινεζόν στο χρώμα της κρέμας λεμονιού. Κινούμενος με τους δικούς του ρυθμούς τώρα, ο Λούις γύρισε το κεφάλι της γυναίκας στο πλάι κι άρχισε την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση. «Άκουσέ με, Τζαντ», είπε. Εντάξει, Λούις, ξεκινάμε, είπε στον εαυτό του. Βάλε τη βάση της αριστερής παλάμης σου στο κέντρο του στέρνου -τέσσερα εκατοστά πάνω από την ξιφοειδή απόφυση. Τώρα πιάσε τον αριστερό καρπό με το δεξί χέρι, σφιχτά, ασκώντας πίεση. Σταθερά, αλλά όχι δυνατά -το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να σπάσουμε τα εύθραυστα, ταλαιπωρημένα από τα χρόνια κόκαλα· δεν υπάρχει λόγος για ποινικό, όχι ακόμα. Και, προς Θεού, Λούις, προσπάθησε να μην κάνεις λιώμα αυτά τα γέρικα πνευμόνια. «Σ' ακούω», απάντησε ο Τζαντ. «Πάρε την Έλι», του είπε, «και πηγαίνετε απέναντι. Προσεκτι-


136

STEPHEN KING

κά -μην πέσετε πάνω σε κανένα αυτοκίνητο. Πες στη Ρέιτσελ τι συνέβη και πες της ότι θέλω την τσάντα μου. Όχι αυτήν που είναι στο γραφείο -την άλλη, στο πάνω ράφι του κυρίως μπάνιου. Θα καταλάβει αυτή. Και πες της να τηλεφωνήσει στο Πρώτων Βοηθειών του Μπάνγκορ να στείλουν ένα ασθενοφόρο». «Το Μπάκσπορτ είναι πιο κοντά», είπε ο Τζαντ. «Το Πρώτων Βοηθειών του Μπάνγκορ είναι πιο γρήγορο. Πήγαινε. Μην τηλεφωνήσεις εσύ· άφησε τη Ρέιτσελ να αναλάβει, και μην περιμένεις να κάνει το τηλεφώνημα. Εσύ πάρε την τσάντα και φέρ' τη μου όσο πιο γρήγορα μπορείς». Γιατί μόλις η Ρέιτσελ καταλάβει τι παίζει εδώ, σκέφτηκε ο Λούις, είναι λίγο απίθανο να τρέξει να μου τη φέρει. Ο Τζαντ έφυγε. Ο Λούις άκουσε την πόρτα με τη σήτα να βροντάει. Είχε μείνει μόνος με τη Νόρμα Κράνταλ και τη μυρωδιά των μήλων. Από το καθιστικό ακουγόταν το σταθερό τικ τακ του επιτοίχιου ρολογιού. Ξαφνικά, η Νόρμα άφησε μια μακρόσυρτη, ηχηρή εκπνοή. Μια τρομερή, φρικτή βεβαιότητα κατέλαβε εξίσου ξαφνικά τον Λούις. Θ' ανοίξει τα μάτια της... ω Θεέ μου, θ' ανοίξει τα μάτια της και θ' αρχίσει να μιλάει για το Νεκρωταφίο Ζώων. Η Νόρμα όμως απλώς κοίταξε τον Λούις, αναγνωρίζοντάς τον μέσα στη σύγχυσή της, κι ύστερα τα μάτια της έκλεισαν ξανά. Ο Λούις ντράπηκε για τον εαυτό του και για το βλακώδη φόβο του, γι' αυτές τις απαράδεκτες σκέψεις που τόσο ξένες ήταν στον πραγματικό του εαυτό. Ταυτόχρονα, αισθάνθηκε ανακούφιση, και μια μικρή ελπίδα· το βλέμμα της Νόρμα φανέρωνε δυσφορία, αλλά όχι αβάσταχτο πόνο. Το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο για σοβαρό καρδιακό επεισόδιο. Τώρα ο Λούις βαριανάσαινε κάθιδρος. Μόνο οι νοσοκόμοι στην τηλεόραση μπορούσαν να κάνουν την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση να φαίνεται παιχνιδάκι. Η πραγματική διαδικασία απαιτούσε μυϊκή δύναμη και μεγάλη κατανάλωση ενέργειας. Ο Λούις ήταν σίγουρος ότι την επομένη το πρωί θα σηκωνόταν με το στέρνο και τα μπράτσα του πιασμένα. «Μπορώ να βοηθήσω;» Ο Λούις γύρισε προς την πηγή του ήχου. Μια γυναίκα ντυμένη με σπορ παντελόνι και καφέ πουλόβερ έστεκε διστακτική στο ά-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

137

νοιγμα της πόρτας, με το ένα χέρι σφιγμένο γροθιά κι ακουμπισμένο στο κέντρο του στέρνου της, ανάμεσα στα στήθη της. Η μητέρα των φαντασμάτων, σκέφτηκε ο Λούις. Σύμφωνα με την πρώτη, αυθόρμητη εκτίμήσή του, η γυναίκα ήταν τρομαγμένη αλλά όχι παραλυμένη από φόβο. «Όχι», απάντησε, κι αμέσως μετά: «Ναι. Βρέξτε μια πετσέτα, παρακαλώ, στύψτε την καλά και βάλτε τη στο μέτωπο της». Η γυναίκα κινητοποιήθηκε να το κάνει. Ο Λούις κοίταξε προς τα κάτω. Τα μάτια της Νόρμα ήταν και πάλι ανοιχτά. «Έπεσα, Λούις», ψιθύρισε. «Νομίζω ότι λιποθύμησα». «Υπέστης κάποιου είδους ισχαιμικό επεισόδιο, Νόρμα», είπε ο Λούις, «απ' ό,τι φαίνεται, όμως, δεν ήταν πολύ .σοβαρό. Ηρέμησε τώρα και μη μιλάς». Ο Λούις περίμενε για μια στιγμή, κι έπειτα ξαναπήρε το σφυγμό της. Ήταν υπερβολικά γρήγορος. Η καρδιά της Νόρμα έκανε σαν να έστελνε σήματα Μορς: χτυπούσε κανονικά, έπειτα έδινε για ένα μικρό διάστημα μια ακολουθία παλμών που ήταν σχεδόν, αλλά όχι ακριβώς, χαρακτηριστική της μαρμαρυγής, και μετά συνέχιζε να χτυπάει κανονικά. Χτύπος-χτύπος-χτύπος, ΓΔΟΥΠΟΣ-ΓΔΟΥΠΟΣ-ΓΔΟΥΠΟΣ, χτύπος-χτύπος-χτύπος-χτύπος-χτύπος. Δεν ήταν καλό, αλλά ήταν οριακά καλύτερο από την καρδιακή αρρυθμία. Η γυναίκα ήρθε με τη βρεγμένη πετσέτα και την ακούμπησε στο μέτωπο της Νόρμα. Έπειτα έκανε αβέβαια ένα βήμα πίσω. Ο Τζαντ μπήκε στο δωμάτιο κουβαλώντας την τσάντα του Λούις. «Λούις;» «Θα γίνει καλά», είπε ο Λσύις, κοιτάζοντας τον Τζαντ αλλά στην πραγματικότητα μιλώντας στη Νόρμα. «Έρχεται το ασθενοφόρο;» «Τους τηλεφώνησε η γυναίκα σου, αλλά δεν περίμενα να τελειώσει το τηλεφώνημα», είπε ο Τζαντ. «Όχι... νοσοκομείο», ψιθύρισε η Νόρμα. «Ναι, νοσοκομείο», είπε ο Λούις. «Πέντε μέρες παρακολούθηση, φαρμακευτική αγωγή κι ύστερα σπίτι για ξεκούραση, Νόρμα, κορίτσι μου. Κι αν ξαναμιλήσεις, θα σε βάλω να φας όλ' αυτά τα μήλα. Κομπλέ, με τους σπόρους». Η Νόρμα χαμογέλασε αδύναμα, και ξανάκλεισε τα μάτια. Ο Λούις άνοιξε την τσάντα του, έψαξε, βρήκε τα υπογλώσσια κι έβγαλε από τη συσκευασία ένα χάπι τόσο μικροσκοπικό που θα I

1


138

STEPHEN KING

χωρούσε άνετα πάνω στο μισοφέγγαρο ενός κομμένου νυχιού. Ξανάκλεισε το μπουκαλάκι κι έπιασε το χάπι ανάμεσα στον αντίχειρα και στο δείκτη του. «Μ' ακούς, Νόρμα;» «Ναι». «Θέλω ν' ανοίξεις το στόμα σου. Έκανες το τρόμαγμά σου, τώρα θα πάρεις το κέρασμά σου. Θα βάλω ένα χάπι κάτω από τη γλώσσα σου. Ένα μικρούλι. Θέλω απλχός να το κρατήσεις εκεί μέχρι να διαλυθεί. Έχει λίγο πικρή γεύση, αλλά δεν πειράζει. Εντάξει;» Η Νόρμα άνοιξε το στόμα. Η μπαγιατεμένη, γέρικη ανάσα της, αυτή της τεχνητής οδοντοστοιχίας, χτύπησε τα ρουθούνια του Λούις, κάνοντας την καρδιά του να σφιχτεί από θλίψη. Κοίταξε την ηλικιωμένη γυναίκα να κείτεται στο πάτωμα της κουζίνας περιτριγυρισμένη από τα πεσμένα μήλα και τα γλυκά του Χαλοουίν και σκέφτηκε ότι κάποτε αυτή η γυναίκα ήταν δεκαεφτά χρονών, με στήθη που τραβούσαν την προσοχή των νεαρών της γειτονιάς, με όλα της τα δόντια δικά της και την καρδιά της να καλπάζει κάτω απ' την καμιζόλα της σαν ατίθασο πόνι. .Η Νόρμα ακούμπησε τη γλώσσα της στο χάπι κι έκανε ένα μικρό μορφασμό. Ναι, το χάπι ήταν λιγάκι πικρό. Πάντα ήταν. Η Νόρμα όμως δεν ήταν Βίκτορ Πάσκοου· γι' αυτήν υπήρχε ακόμα ελπίδα. Ο Λούις πίστευε ότι η Νόρμα θα ζούσε, και θα το πάλευε λιγάκι ακόμα. Σήκωσε το χέρι της στον αέρα, κι ο Λούις το έπιασε τρυφερά στο δικό του. Μετά, ο Λούις σηκώθηκε, βρήκε το αναποδογυρισμένο μπολ κι άρχισε να μαζεύει τα κεράσματα. Η γειτόνισσα, που του είχε συστηθεί ως κυρία Μπάντιντζερ, τον βοήθησε, κι ύστερα είπε ότι ήταν ώρα να επιστρέψει στο αυτοκίνητο της. Τ' αγόρια της είχαν τρομάξει πολύ. «Ευχαριστώ για τη βοήθειά σας, κυρία Μπάντιντζερ», είπε ο Λούις. «Δεν έκανα τίποτα», είπε άχρωμα εκείνη. «Απόψε όμως θα προσευχηθώ και θα ευχαριστήσω γονατιστή το Θεό που ήσασταν εδώ, δόκτορ Κριντ». Οι έπαινοι του προκαλούσαν αμηχανία -ο Λούις κούνησε απαξιωτικά το χέρι. «Το ίδιο κι εγώ», είπε ο Τζαντ, κοιτάζοντας τον Λούις. Το βλέμμα του είχε ξαναβρεί τη συνηθισμένη ευθύτητα και αποφασιστικό-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

139

τητα -ο Τζαντ είχε ανακτήσει τον έλεγχο. Η στιγμή της σύγχυσης και του φόβου είχε περάσει. «Αυτό σου το χρωστάω, Λούις». «Α, έλα τώρα, τίποτα δε μου χρωστάς», είπε ο Λούις, σηκώνοντας το χέρι να χαιρετήσει την κυρία Μπάντιντζερ που έφευγε. Εκείνη του χαμογέλασε, ανταποδίδοντας το χαιρετισμό. Ο Λούις πήρε από το μπολ ένα μήλο και το δάγκωσε. Τα μήλα της ποικιλίας Σπάι ήταν τόσο γλυκά, που, για μια στιγμή, ο Λούις ένιωσε τους γευστικούς κάλυκές του να μπουκώνουν... η αίσθηση όμως δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί δυσάρεστη. Κέρδισες ένα ρούμπο απόψε, Αου, σκέφτηκε, και συνέχισε να εξαφανίζει με λαίμαργες δαγκωνιές το μήλο. Ξαφνικά, πέθαινε της πείνας. «Σου χρωστάω», είπε ο Τζαντ. «Όταν χρειαστείς κάτι, Λούις, έλα πρώτα σ' εμένα». «Εντάξει», είπε ο Λούις. «Θα το κάνω». Το ασθενοφόρο από το Κέντρο Πρώτων Βοηθειών του Μπάνγκορ έφτασε είκοσι λεπτά αργότερα. Ο Λούις στεκόταν έξω, παρακολουθώντας τους τραυματιοφορείς να φορτώνουν τη Νόρμα στο πίσω μέρος του οχήματος, όταν είδε τη Ρέιτσελ να παρακολουθεί κι εκείνη από το παράθυρο του καθιστικού τους. Σήκωσε το χέρι και τη χαιρέτησε. Η γυναίκα του του ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. Μετά, έμειναν με τον Τζαντ να στέκουν σιωπηλοί εκεί, κοιτάζοντας το ασθενοφόρο να φεύγει, με τους φάρους αναμμένους, τη σειρήνα του σιωπηλή. «Λέω να πάω στο νοσοκομείο τώρα», είπε ο Τζαντ έπειτα από λίγο. «Δε θα σ' αφήσουν να τη δεις απόψε, Τζαντ. Θα της κάνουν εξετάσεις και μετά θα την κρατήσουν στην Εντατική. Οι επισκέψεις απαγορεύονται το πρώτο εικοσιτετράωρο». «Θα πάει καλά, Λούις; Πραγματικά καλά;» Ο Λούις ανασήκωσε τους ώμους. «Αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανείς. Ότι ήταν καρδιακή προσβολή, ήταν. Δεν ξέρω πόσο μετράει η γνώμη μου, προσωπικά πιστεύω πάντως ότι θα γίνει καλά. Ίσως καλύτερα από ποτέ, μόλις αρχίσει τη θεραπευτική αγωγή». «Άιγια», είπε ο Τζαντ, ανάβοντας ένα Τσέστερφιλντ. Ο Λούις χαμογέλασε, κι ύστερα έριξε μια ματιά στο ρολόι του,


140

STEPHEN KING

για να διαπιστώσει κατάπληκτος ότι η ώρα ήταν μόλις οχτώ και δέκα. Το επεισόδιο με τη Νόρμα του είχε φανεί αιώνας. «Αφού έχω ακόμα χρόνο», είπε στον Τζαντ, «λέω να πάρω την Έλι και να την πάω να τελειώσει τους γύρους της». «Ναι, ναι, και βέβαια να πας», είπε ο Τζαντ, με τη χαρακτηριστική προφορά του υπερτονισμένη. «Και πες της να πάρει όσο mo πολλά κεράσματα μπορεί, Λούις». «Θα της το πω», υποσχέθηκε εκείνος. Όταν ο Λούις γύρισε στο σπίτι, βρήκε την Έλι ντυμένη ακόμα με τη στολή της μάγισσας. Η Ρέιτσελ είχε προσπαθήσει να την πείσει να βάλει το νυχτικό της, η μικρή όμως είχε αντισταθεί σθεναρά, διατηρώντας μια μικρή ελπίδα ότι η διασκέδαση, που είχε διακοπεί λόγω της καρδιακής προσβολής, ίσως και να συνεχιζόταν. Όταν ο Λούις της είπε να ξαναφορέσει το παλτό της, η Έλι χτύπησε τα χέρια της και τσίριξε ενθουσιασμένη. «Σε λίγο είναι η ώρα της για ύπνο, Λούις», διαμαρτυρήθηκε η Ρέιτσελ. «Θα πάμε με το αυτοκίνητο», είπε ο Λούις. «Έλα τώρα, Ρέιτσελ, μην της το χαλάς. Έναν ολόκληρο μήνα το περίμενε». «Καλά λοιπόν...» Η Ρέιτσελ χαμογέλασε. Βλέποντας το χαμόγελο, η Έλι τσίριξε ξανά κι έτρεξε στην ντουλάπα της εισόδου να πάρει το παλτό της. «Είναι εντάξει η Νόρμα;» ρώτησε η Ρέιτσελ τον Λούις. «Έτσι νομίζω». Ο Λούις ένιωθε καλά. Κουρασμένος, αλλά καλά. «Το επεισόδιο δεν ήταν σοβαρό. Θα πρέπει βέβαια να προσέχει -στα εβδομήντα πέντε, όμως, φαντάζομαι ότι κάποια πράγματα τα παίρνεις απλώς απόφαση... όπως, ας πούμε, ότι οι μέρες σου στο άλμα επί κοντώ έχουν περάσει ανεπιστρεπτί». «Μεγάλη τύχη που ήσουν εκεί. Σχεδόν Θεία Πρόνοια». «Θα συμβιβαστώ με την τύχη». Χαμογέλασε βλέποντας την Έλι να επιστρέφει. «Έτοιμη, Μάτζικα ντε Σπελ;» «Έτοιμη», είπε η Έλι. «Πάμε, πάμε, πάμε, πάμε!» Μισή ώρα αργότερα, επιστρέφοντας στο σπίτι μ' ένα σακούλι μισογεμάτο κεράσματα (η Έλι διαμαρτυρήθηκε όταν ο Λούις της ανακοίνωσε ότι έπρεπε να γυρίσουν, όχι πολύ έντονα όμως, αφού ήταν κουρασμένη), η κόρη του τον ξάφνιασε ρωτώντας τον: «Εγώ


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

141

έκανα την κυρία Κράνταλ να πάθει καρδιακή προσβολή; Επειδή δεν πήρα το χτυπημένο μήλο;» Ο Λούις την κοίταξε εμβρόντητος, διερωτώμενος από πού έπαιρναν τα παιδιά αυτές τις παράξενες, σχεδόν προληπτικές ιδέες. Ίσως από ποιηματάκια σαν αυτά... Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις, και Κυριακή να μη λουστείς, αν θέλεις να προκόψεις. Σάββατο κόβουν σάβανο. Αυτό τον έκανε να σκεφτεί ξανά το Νεκρωταφιο Ζώων και τους αδρούς κύκλους του. Θέλησε να χαμογελάσει, ανακάλυψε όμως ότι το χαμόγελο δεν του έβγαινε. «Όχι, αγάπη», της απάντησε. «Όταν ήσασταν στην κουζίνα μ' εκείνα τα δύο φαντάσματα...» «Δεν ήταν φαντάσματα -τα δίδυμα Μπάντιντζερ ήταν». «Ναι, εντάξει. Όταν ήσουν στην κουζίνα μαζί τους, ο κύριος Κράνταλ μου έλεγε ότι η γυναίκα του παραπονιόταν εδώ και καιρό για κάτι πονάκια στο στήθος. Όπως καταλαβαίνεις, όχι μόνο δε φταις για την καρδιακή προσβολή της κυρίας Κράνταλ, αλλά μπορεί και να οφείλεται σ' εσένα το ότι σώθηκε η ζωή της -ή, τουλάχιστον, το ότι τα πράγματα δεν είχαν πολύ χειρότερη κατάληξη από αυτή». Ήταν η σειρά της Έλι να ξαφνιαστεί. Ο Λούις κατένευσε. «Η κυρία Κράνταλ χρειαζόταν γιατρό, αγάπη μου. Κι εγώ είμαι γιατρός. Αλλά εγώ βρισκόμουν εκεί μόνο και μόνο γιατί εσύ είχες βγει για "τρόμαγμα ή κέρασμα"». Η Έλι το σκέφτηκε για κάμποσο, κι έπειτα κατένευσε. «Ναι, αλλά μάλλον θα πεθάνει έτσι κι αλλιώς», είπε απλά. «Αυτοί που παθαίνουν καρδιακή προσβολή συνήθως πεθαίνουν. Ακόμα κι αν ζήσουν στην πρώτη, μετά παθαίνουν κι άλλη κι άλλη κι άλλη, ώσπου... μπουμ!» «Μου επιτρέπεις να ρωτήσω, δεσποινίς μου, πού έμαθες εσύ τέτοιες σοφίες;» Η Έλι περιορίστηκε ν' ανασηκώσει τους ώμους -μια κίνηση που θύμιζε πάρα πολύ τον ίδιο, παρατήρησε με κρυφή ικανοποίηση ο Λούις. Τον άφησε να μεταφέρει το σακούλι με τα κεράσματά της -η απόλυτη ψήφος εμπιστοσύνης-, και, κάνοντάς το, ο Λούις βάλθηκε να σκέφτεται τη στάση της. Η ιδέα του θανάτου του Τσορτς την είχε φέρει σχεδόν σε κατάσταση υστερίας. Η ιδέα όμως ότι η Νόρμα με τη γιαγιαδίστικη γλύκα θα πέθαινε... ε, αυτή την ιδέα η


142

STEPHEN KING

Έλι φαινόταν να την αντιμετωπίζει ψύχραιμα και λογικά, ως ένα αναπόδραστο δεδομένο. Πώς το είχε πει; ...μετά παθαίνουν κι άλλη κι άλλη κι άλλη, ώσπου... μπουμ! Η κουζίνα ήταν άδεια, ο Λούις όμως άκουγε τη Ρέιτσελ να κυκλοφορεί στο πάνω πάτωμα. «Δεν είναι απαραίτητο να γίνει έτσι, Έλι», είπε, ακουμπώντας το σακούλι με τα γλυκά στον πάγκο. «Η καρδιακή προσβολή της Νόρμα δεν ήταν σοβαρή, και μπόρεσα να της δώσω το φάρμακο που έπρεπε αμέσως. Πιστεύω ότι η καρδιά της δεν έπαθε ζημιά. Η Νόρμα...» «Ξέρω, ξέρω», συμφώνησε η Έλι, σχεδόν κεφάτα. «Αλλά είναι μεγάλη, και, έτσι κι αλλιώς, δε θ' αργήσει να πεθάνει. Κι ο κύριος Κράνταλ το ίδιο. Μπορώ να φάω ένα μήλο πριν πάω για ύπνο, μπαμπά;» «Όχι», της απάντησε, κοιτάζοντάς τη σκεφτικός. «Πήγαινε πάνω και πλύνε τα δόντια σου, μωρό μου». Ποιος σοβαρός άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να ισχυριστεί ότι κατανοεί πραγματικά τα παιδιά; αναρωτήθηκε ο Λούις. Όταν το σπίτι ησύχασε κι έπεσαν στο κρεβάτι, η Ρέιτσελ ρώτησε σιγανά: «Το πήρε πολύ άσχημα η Έλι, Λου; Αναστατώθηκε;» Όχι, σκέφτηκε ο Λούις. Η Έλι ξέρει ότι οι ηλικιωμένοι τα παίζουν κάθε τόσο, όπως ξέρει ν' αφήνει ελεύθερο το γρύλο όταν αρχίζει και φτύνει... όπως ξέρει ότι, όταν πηδάς σκοινάκι και σκοντάψεις στον αριθμό δεκατρία, η καλύτερή σου φίλη θα πεθάνει... όπως ξέρει ότι στο Νεκρωταφίο Ζώων τους τάφους τούς βάζεις σε ομόκεντρους κύκλους... «Καθόλου», απάντησε. «Το αντιμετώπισε πολύ καλά. Ας κοιμηθούμε τώρα, Ρέιτσελ. Εντάξει;» Εκείνο το βράδυ, όσο εκείνοι κοιμούνταν στο σπίτι τους και ο Τζαντ ξαγρυπνούσε στο δικό του, έπεσε κι άλλος παγετός. Ο αέρας σηκώθηκε νωρίς το πρωί, ξεπαστρεύοντας όσα φύλλα είχαν μείνει στα δέντρα, φύλλα που τώρα είχαν πάρει μια εντελώς αδιάφορη, καφετιά απόχρωση. Ο αέρας ξύπνησε τον Λούις, που ανασηκώθηκε στους αγκώνες του, συγχυσμένος και σχεδόν ολοκληρωτικά κοιμισμένος. Ακούγονταν βήματα στη σκάλα... αργά, συρτά βήματα. Ο Πάσκορυ είχε επιστρέψει. Μόνο που τώρα, σκέφτηκε ο Λούις, είχαν περάσει


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

143

δύο μήνες. Όταν η πόρτα άνοιγε, θα έβλεπε εμπρός του το φρικτό πρόσωπο της αποσύνθεσης, το αθλητικό σορτσάκι παστωμένο με μούχλα, κομμάτια σάρκας να έχουν πέσει αφήνοντας πίσω τους τεράστιες τρύπες, τον εγκέφαλο ένα σάπιο πολτό. Μόνο τα μάτια θα ήταν ζωντανά... διαβολικά φωτεινά και ζωντανά. Αυτή τη φορά ο Πάσκοου δε θα μιλούσε· οι φωνητικές χορδές του θα είχαν φτάσει σε υπερβολικά προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης για να μπορούν να παραγάγουν ήχους. Τα μάτια του όμως... τα μάτια του θα τον καλούσαν κοντά του. «Όχι», ψιθύρισε ο Λούις, και τα βήματα έσβησαν. Ο Λούις σηκώθηκε από το κρεβάτι, πήγε στην πόρτα και την άνοιξε. Τα χείλη του ήταν τραβηγμένα προς τα πίσω σ' ένα μορφασμό φόβου ανάμεικτου με αποφασιστικότητα, το κορμί του είχε ζαρώσει απ' τον τρόμο. Ο Πάσκοου θα ήταν εκεί, με τα χέρια σηκωμένα, σαν μαέστρος έτοιμος να εκμαιεύσει από την ορχήστρα του την πρώτη, κεραυνοβόλα φράση της Βαλπούργειας Νύχτας. Αλλά, όπως θα 'λεγε και ο Τζαντ, δεν έγινε τέτοιο πράμα. Το πλατύσκαλο ήταν έρημο... σιωπηλό. Δεν ακουγόταν παρά ο αέρας. Ο Λούις γύρισε στο κρεβάτι του και κοιμήθηκε.

21 Την επομένη, ο Λούις τηλεφώνησε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ιατρικού Κέντρου Ανατολικού Μέιν. Η κατάσταση της Νόρμα εξακολουθούσε να χαρακτηρίζεται κρίσιμη- αυτός ήταν ο καθιερωμένος χαρακτηρισμός για το εικοσιτετράωρο που ακολουθούσε κάθε καρδιακή προσβολή. Ωστόσο, ο γιατρός της Νόρμα, ο Γουέιμπριτζ, έδωσε στον Λούις μια πιο αισιόδοξη εκτίμηση. «Το έμφραγμα της Νόρμα δε θα το αποκαλούσα καν ήσσονος σημασίας», είπε. «Δεν άφησε ζημιά. Η ασθενής μου σου χρωστάει πολλά, δόκτορ Κριντ, πάρα πολλά». Αργότερα την ίδια βδομάδα, ακολουθώντας μια παρόρμηση της στιγμής, ο Λούις αγόρασε ένα μπουκέτο λουλούδια και πήγε στο νοσοκομείο, όπου διαπίστωσε ότι η Νόρμα είχε μεταφερθεί σ'

1


144

STEPHEN KING

έναν κανονικό θάλαμο στο ισόγειο, γεγονός που από μόνο του ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντικό. Ο Τζαντ ήταν μαζί της. Η Νόρμα ενθουσιάστηκε με τα λουλούδια και φώναξε μια νοσοκόμα να της φέρει ένα βάζο. Έπειτα έδωσε οδηγίες στον Τζαντ να βάλει τα λουλούδια στο νερό, να τα τακτοποιήσει σύμφωνα με τις προδιαγραφές της και να τα στολίσει στο ντουλάπι της γωνίας. «Η κυρά μας αισθάνεται πολύ καλύτερα», είπε στεγνά ο Τζαντ, αφού τακτοποίησε τα λουλούδια στο βάζο για τρίτη φορά. «Δεν αφήνεις τις εξυπνάδες, Τζάντσον;» είπε η Νόρμα. Ο Τζαντ τη χαιρέτησε στρατιωτικά. «Ό,τι πείτε, κυρία». Εντέλει, η Νόρμα κοίταξε τον Λούις. «Θέλω να σ' ευχαριστήσω για ό,τι έκανες», είπε, με μια σεμνότητα απολύτως ανεπιτήδευτη, και γι' αυτό διπλά συγκινητική. «Ο Τζαντ λέει ότι σου χρωστάω τη ζωή μου». «Ο Τζαντ υπερβάλλει», είπε αμήχανα ο Λούις. «Να τον πάρει και να τον σηκώσει αν υπερβάλλει», είπε ο Τζαντ. Κοίταξε τον Λούις μισοκλείνοντας τα μάτια, σχεδόν χαμογελώντας, αλλά όχι ακριβώς. «Δε σου έμαθε η μαμά σου ότι είναι αγένεια να παραγνωρίζεις τις ευχαριστίες των άλλων;» Ο Λούις δε θυμόταν τη μητέρα του να τον νουθετεί σχετικά, τη θυμόταν ωστόσο να λέει ότι, αν υπήρχε μια αμαρτία εξίσου μεγάλη με την αλαζονεία, αυτή ήταν η ψεύτικη μετριοφροσύνη. «Πίστεψέ με, Νόρμα», της είπε. «Ό,τι μπόρεσα να κάνω το έκανα με μεγάλη χαρά». «Είσαι πολύ καλός άνθρωπος, Λούις», είπε η Νόρμα. «Πάρε τώρα τον άντρα μου από δω μέσα και πήγαινέ τον κάπου έξω να σε κεράσει μια μπίρα. Θέλω να κοιμηθώ και δε μ' αφήνει». Ο Τζαντ σηκώθηκε με ανυπόκριτη προθυμία. «Ανάθεμά με! Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω περισσότερο, Λούις. Γρήγορα, πριν αλλάξει γνώμη!» Το πρώτο χιόνι ήρθε μία βδομάδα πριν από τη γιορτή των Ευχαριστιών. Στις 20 Νοεμβρίου έριξε άλλους δέκα πόντους, η παραμονή της γιορτής όμως ήταν ασυννέφιαστη και γαλανή και κρύα. Ο Λούις πήγε την οικογένειά του στο αεροδρόμιο του Μπάνγκορ, ξεπροβοδίζοντάς τους για το πρώτο σκέλος του ταξιδιού τους στο Σικάγο, όπου θα περνούσαν τη γιορτή με την οικογένεια της Ρέιτσελ.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

145

«Δεν είναι σωστό», είπε η Ρέιτσελ, για εικοστή ίσως φορά από τότε που είχαν πρωτοξεκινήσει να συζητούν σοβαρά το ζήτημα, πριν από έναν περίπου μήνα. «Δε μ' αρέσει να σε σκέφτομαι ολομόναχο στο σπίτι τη μέρα των Ευχαριστιών. Υποτίθεται ότι η γιορτή είναι οικογενειακή, Λου». Ο Λούις μετέφερε στο άλλο μπράτσο του τον Γκέιτζ, που κοίταζε κατάπληκτος γύρω του, τεράστιος μέσα στο πρώτο του «κανονικό» πουπουλένιο μπουφάν. Η Έλι ήταν κολλημένη σε μία από τις μεγάλες τζαμαρίες του αεροδρομίου και παρακολουθούσε την απογείωση ενός στρατιωτικού ελικοπτέρου. «Καλά, όχι ότι θα κάθομαι κι ολομόναχος, χύνοντας πικρά δάκρυα μέσα στο ποτήρι της μπίρας μου», είπε ο Λούις. «Ο Τζαντ και η Νόρμα με κάλεσαν για γαλοπούλα και τα συμπαρομαρτούντα. Διάολε, αν κάποιος έπρεπε να αισθάνεται ένοχος, αυτός είμαι εγώ. Έτσι κι αλλιώς, ποτέ δε μ' άρεσαν αυτές οι μεγάλες, οικογενειακές εορταστικές μαζώξεις. Ξεκινάω να πίνω βλέποντας μπάλα στις τρεις το μεσημέρι, με παίρνει ο ύπνος στις εφτά, και την επόμενη μέρα νιώθω λες και οι τσιρλίντερς των Ντάλας Κάουμποϊς χορεύουν φωνάζοντας μπούλε-μπούλε μέσα στο κεφάλι μου. Απλώς, δε μ' αρέσει που σ' αφήνω να πας μόνη σου με δύο παιδιά». «Θα τα καταφέρω», είπε η Ρέιτσελ. «Εξάλλου, πετάω πρώτη θέση -νιώθω σαν πριγκίπισσα. Και είναι σίγουρο ότι ο Γκέιτζ θα κοιμηθεί σε όλη την πτήση από το Λόγκαν ως το Ο'Χερ». «Ελπίζεις», είπε ο Λούις, και γέλασαν κι οι δυο. Η πτήση αναγγέλθηκε και η Έλι κατέφθασε τρέχοντας. «Για μας λέει, μαμά. Πάμε, πάμε, πάμε! Θα φύγουν χωρίς εμάς». «Δε φεύγουν», είπε η Ρέιτσελ, σφίγγοντας στο χέρι της τις τρεις ροζ κάρτες επιβίβασης. Φορούσε τη γούνα της, που, αν και συνθετική, είχε ένα υπέροχο βαθυκάστανο χρώμα -μάλλον για να μοιάζει με αυτό της γούνας του μουσκράτ, σκέφτηκε ο Λούις. Με ό,τι κι αν υποτίθεται πως έμοιαζε, πάντως, σκέφτηκε ο Λούις, μ' αυτό το παλτό η Ρέιτσελ ήταν πραγματική κούκλα. Μπορεί κάτι απ' όσα ένιωθε να φάνηκε στα μάτια του, γιατί η Ρέιτσελ τον αγκάλιασε αυθόρμητα, συνθλίβοντας τον Γκέιτζ ανάμεσά τους. Ο Γκέιτζ φάνηκε έκπληκτος, αλλά όχι ιδιαίτερα αναστατωμένος. «Σ' αγαπώ, Λούις Κριντ», του είπε. I


146

STEPHEN KING

«Μαμά!» φώναξε η Έλι, έχοντας φτάσει πια στα όρια της υπομονής της. «Πάμε, πάμε, πάμε, πά...» «Εντάξει, εντάξει, πάμε», είπε η Ρέιτσελ. «Να είσαι φρόνιμος, Λούις». «Να σου πω», της απάντησε εκείνος χαμογελώντας. «Θα είμαι προσεκτικός. Χαιρετίσματα στους δικούς σου, Ρέιτσελ». «Τι άτιμος είσαι», του είπε, και του έβγαλε τη γλώσσα. Η Ρέιτσελ δεν ήταν χαζή· ήξερε πολύ καλά γιατί ο άντρας της είχε αποφύγει το συγκεκριμένο ταξίδι. «Πολύ κρύο το αστείο σου!» Ο Λούις τους παρακολούθησε να ανεβαίνουν τη σκάλα του αεροπλάνου και να χάνονται απ' τα μάτια του. Συνειδητοποιώντας ότι δε θα τους ξανάβλεπε παρά μετά από μία ολόκληρη βδομάδα, ένιωσε να τους νοσταλγεί ήδη. Με το αίσθημα της μοναξιάς να τον βαραίνει, πήγε στην τζαμαρία όπου πριν από λίγο στεκόταν η Έλι, έβαλε τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν του κι έμεινε να κοιτάζει τους μεταφορείς να φορτώνουν τις αποσκευές στο αεροσκάφος. Η αλήθεια για τις σχέσεις του με τους γονείς της Ρέιτσελ ήταν απλή. Ο κύριος και η κυρία Έργουιν Γκόλντμαν από το Λέικ Φόρεστ είχαν αντιπαθήσει εξαρχής τον Λούις Κριντ λόγω της ταπεινής καταγωγής του. Το συγκεκριμένο μειονέκτημά του, όμως, ήταν το λιγότερο. Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι αυτός ο θρασύς νεαρός είχε την απαίτηση να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ιατρική -απ' όπου ήταν βέβαιο ότι δε θα έπαιρνε ποτέ πτυχίο- συντηρούμενος από την κόρη τους. Όλ' αυτά ο Λούις θα μπορούσε να τα καταπιεί, και η αλήθεια ήταν ότι για κάμποσο καιρό αυτό ακριβώς έκανε. Μετά, όμως, συνέβη κάτι... κάτι που η Ρέιτσελ δεν έμαθε ποτέ κι ούτε επρόκειτο ποτέ να μάθει... τουλάχιστον όχι από τον ίδιο. Μετά, ο Έργουιν Γκόλντμαν του πρότεινε να χρηματοδοτήσει εξ ολοκλήρου τις σπουδές του. Το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει ο Λούις γι' αυτή την «υποτροφία» (αυτήν ακριβώς τη λέξη είχε χρησιμοποιήσει ο Γκόλντμαν) ήταν να διαλύσει άμεσα τον αρραβώνα του με τη Ρέιτσελ. Ο Λούις δε βρισκόταν στην ιδανική φάση ζωής για να μπορέσει να διαχειριστεί κάτι τόσο τερατώδες, η αλήθεια όμως ήταν ότι τέτοιες μελοδραματικές προτάσεις (δωροδοκίες, για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη) σπάνια γίνονται όταν βρίσκεται κανείς στην ιδανική φάση ζωής -η οποία, έτσι κι αλλιώς, δύσκολα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

147

έρχεται πριν από τα ογδόντα πέντε. Κατ' αρχήν, ήταν κουρασμένος. Περνούσε δεκαοχτώ ώρες τη βδομάδα στα αμφιθέατρα, άλλες είκοσι μελετώντας κι άλλες δεκαπέντε σερβίροντας πελάτες σε μια πιτσαρία ένα τετράγωνο πιο κάτω από το ξενοδοχείο Γουάιτχολ. Κατά δεύτερον, ήταν νευρικός. Εκείνο το βράδυ, στο δείπνο, ο Γκόλντμαν τον αντιμετώπιζε με μια εγκαρδιότητα που ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την ως τότε ψυχρή συμπεριφορά του, κι όταν τον κάλεσε να καπνίσουν μαζί ένα πούρο στο γραφείο του, ο Λούις πρόσεξε ότι ο μέλλων πεθερός του αντάλλαξε ένα γεμάτο νόημα βλέμμα με τη γυναίκα του. Αργότερα -πολύ αργότερα, με την απόσταση του χρόνου να λειτουργεί πυροσβεστικά-, ανατρέχοντας στα συναισθήματά του εκείνης της βραδιάς, ο Λούις σκεφτόταν ότι μια τέτοια ακαθόριστη ανησυχία πρέπει να ένιωθαν και τα άλογα πρωτομυρίζοντας τον καπνό σ' ένα λιβάδι που καιγόταν. Στην αρχή είχε θεωρήσει ότι ο Γκόλντμαν τον είχε καλέσει να μιλήσουν ιδιαιτέρως για να του ανακοινώσει πως ήταν ενήμερος για τις προχωρημένες σεξουαλικές σχέσεις του με τη Ρέιτσελ. Όταν, αντί γι' αυτό, ο Γκόλντμαν του έκανε την εξωφρενική πρότασή του -φτάνοντας στο σημείο να βγάλει το καρνέ των επιταγών από την εσωτερική τσέπη του σμόκιν του και να του το κουνήσει στη μούρη σαν σε φαρσοκωμωδία του Νόελ Κάουαρντ-, ο Λούις είχε εκραγεί. Κατηγόρησε τον Γκόλντμαν ότι προσπαθούσε να κρατήσει την κόρη του σαν έκθεμα σε μουσείο, ότι δε λογάριαζε κανέναν εκτός από τον εαυτό του, και ότι ήταν ένα αυταρχικό, αναίσθητο κάθαρμα. Θα περνούσε πολύς καιρός πριν ο Λούις ομολογήσει στον εαυτό του ότι ένα μέρος αυτού του οργισμένου ξεσπάσματος τον είχε κάνει να νιώσει απίστευτη ανακούφιση. Αν και ορθές, οι παρατηρήσεις του Λούις σχετικά με το χαρακτήρα του Έργουιν Γκόλντμαν κάθε άλλο παρά βοήθησαν στην εξομάλυνση των ήδη τεταμένων σχέσεών τους. Η συζήτηση τους έχασε κάθε ομοιότητα με διάλογο κωμωδίας του Κάουαρντ· αν υπήρχε χιούμορ στα όσα ειπώθηκαν μετά από το ξέσπασμα του Λούις, το χιούμορ αυτό ήταν ο ορισμός του χοντροκομμένου. Ο Γκόλντμαν τον πέταξε έξω, λέγοντάς του ότι, αν τον ξανάβλεπε στην πόρτα του, θα τον πυροβολούσε σαν «ψωριάρικο σκυλί». Ο Λούις είπε στον Γκόλντμαν να πάρει το καρνέ του και να το χώσει στον κώλο του. Ο Γκόλντμαν είπε ότι είχε δει αλήτες στο δρόμο με περισσότερες προοπτικές από κείνον. Ο Λούις του θύμισε, μαζί


148

STEPHEN KING

με το καρνέ του, να μην ξεχάσει να χώσει στον κώλο του και τις χρυσές πιστωτικές του κάρτες. Τίποτα απ' αυτά δε θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα καλό πρώτο βήμα προς τη μελλοντική αρμονική συνύπαρξη γαμπρούπεθερού. Τελικά, η Ρέιτσελ κατάφερε να τους συμφιλιώσει (αφού πήραν και οι δύο πίσω αυτά που είχαν πει, παρ' ότι, κατά βάθος, κανένας τους δεν άλλαξε στο ελάχιστο την αρχική γνώμη του για τον άλλο). Δεν υπήρξαν μελοδραματισμοί κι ούτε γελοίες σκηνές του τύπου από-σήμερα-εγώ-δεν-έχω-πια-κόρη. Το σίγουρο ήταν ότι ο Γκόλντμαν δεν μπορούσε να ξεγράψει την κόρη του, ακόμα κι αν την έβλεπε παντρεμένη με το Τέρας της Μαύρης Λίμνης*. Παρ' όλ' αυτά, το πρόσωπο που ορθωνόταν πάνω από το κολάρο του επίσημου σακακιού του Έργουιν Γκόλντμαν την ημέρα που ο Λούις παντρεύτηκε τη Ρέιτσελ θύμιζε έντονα αυτά που ήταν σκαλισμένα στις αιγυπτιακές σαρκοφάγους. Ως δώρο γάμου, ο Λούις και η Ρέιτσελ έλαβαν από τους Γκόλντμαν ένα πορσελάνινο σερβίτσιο Σπόουντ για έξι άτομα και ένα φούρνο μικροκυμάτων. Από λεφτά, ούτε σεντ. Μέχρι να τελειώσει η ριψοκίνδυνη περιπέτεια του Λούις στα θρανία της Ιατρικής, η Ρέιτσελ συνέχισε να δουλεύει πωλήτρια σ' ένα κατάστημα με γυναικεία ρούχα. Εξακολουθώντας να αγνοεί μέχρι σήμερα τα όσα είχαν διαμειφθεί ανάμεσα στον πατέρα της και στον Λούις, η Ρέιτσελ θεωρούσε ότι οι σχέσεις του άντρα της με τους γονείς της -και ιδιαίτερα με τον πατέρα της- συνέχιζαν να είναι απλώς... τεταμένες. Ο Λούις θα μπορούσε να είχε συνοδεύσει την οικογένειά του στο Σικάγο, αν και, λόγω του πανεπιστημίου, θα έπρεπε να επιστρέψει στη βάση του τρεις μέρες νωρίτερα από τη Ρέιτσελ και τα παιδιά. Παρ' όλ' αυτά, δεν το έφερε βαρέως που θα έμενε στο Λάντλοου. Αυτό που δε θα μπορούσε ν' αντέξει με τίποτα ήταν τρεις μέρες με τον Ιμχοτέπ και τη γυναίκα του, τη Σφίγγα. Όπως συμβαίνει συνήθως, τα παιδιά είχαν μαλακώσει πολύ τα πεθερικά του, κι ο Λούις υποπτευόταν ότι ο ίδιος θα μπορούσε να ολοκληρώσει τη συμφιλίωση απλώς με το να προσποιηθεί ότι είχε ξεχάσει εκείνο το παλιό επεισόδιο στο γραφείο του Γκόλντμαν. Η συμφιλίωση θα ερχόταν, ακόμα κι αν ο Γκόλντμαν καταλάβαινε ό* Από την ομώνυμη αμερικανική ταινία τρόμου του 1954. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

149

τι κατά βάθος επρόκειτο για προσποίηση. Το γεγονός όμως ήταν (και τουλάχιστον εκείνος είχε τα κότσια να το παραδεχτεί μέσα του) ότι, ουσιαστικά, ο Λούις δεν ήθελε αυτή την επαναπροσέγγιση. Δέκα χρόνια ήταν πολύς καιρός, όχι όμως τόσο πολύς ώστε να ξεχάσει το εμετικό συναίσθημα που είχε νιώσει όταν, καθισμένος μ' ένα ποτήρι μπράντι στο γραφείο του πεθερού του, τον είχε δει ν' ανοίγει το σακάκι εκείνου του γελοίου σμόκιν του και να βγάζει από την εσωτερική του τσέπη το καρνέ των επιταγών του. Ναι, ο Λούις είχε νιώσει ανακουφισμένος για το ότι οι νύχτες -πέντε, όλες κι όλες- που είχε περάσει με τη Ρέιτσελ στο στενό φοιτητικό κρεβάτι του με το βουλιαγμένο στρώμα δεν είχαν ανακαλυφθεί, η αηδία όμως και η κατάπληξή του για την πρόταση του Γκόλντμαν είχαν παραμείνει αναλλοίωτες όλα αυτά τα δέκα χρόνια. Ο Λούις θα μπορούσε να πάει, προτίμησε όμως να στείλει στον πεθερό του τα εγγόνια του, την κόρη του -και το μήνυμά του. Το 727 της Δέλτα άρχισε να τροχοδρομεί, πήρε στροφή και... σε ένα από τα μπροστινά παράθυρα του αεροπλάνου, ο Λούις είδε την Έλι να χαιρετάει σαν τρελή. Της ανταπέδωσε το χαιρετισμό χαμογελώντας, κι έπειτα κάποιος -ή η Έλι ή η Ρέιτσελ- έφερε τον Γκέιτζ στο παράθυρο. Ο Λούις τον χαιρέτησε, και το μωρό ανταπέδωσε κουνώντας το χεράκι του, ίσως βλέποντάς τον, ίσως απλώς μιμούμενος την Έλι. «Πήγαινέ τους με ασφάλεια στον προορισμό τους», μουρμούρισε ο Λούις, κι ύστερα κούμπωσε το μπουφάν του και βγήκε στο χώρο στάθμευσης. Εδώ ο αέρας σφύριζε μανιασμένα, φυσώντας τόσο δυνατά, που να απειλεί να του πάρει απ' το κεφάλι το κυνηγετικό του καπέλο. Ο Λούις το συγκράτησε με το ένα χέρι, και με το άλλο -όχι χωρίς προσπάθεια-, άνοιξε την πόρτα του οδηγού του Σιβίκ. Πριν μπει μέσα, γύρισε για μια τελευταία φορά να δει, ακριβώς τη στιγμή που το τζετ σηκωνόταν από τον αεροδιάδρομο, με τη μύτη του στραμμένη στο σκληρό γαλάζιο τ' ουρανού και τους τούρμπο κινητήρες του να βρυχώνται εκκωφαντικά. Νιώθοντας πολύ μόνος τώρα -πολύ κοντά στο γελοίο σημείο να βάλει τα κλάματα-, ο Λούις χαιρέτησε ξανά. Εξακολουθούσε να νιώθει μελαγχολικός το βράδυ, την ώρα που διέσχιζε ξανά τον Αυτοκινητόδρομο 15 με κατεύθυνση το σπίτι του, μετά από μια δυο μπίρες με τον Τζαντ και τη Νόρμα (η Νόρμα είχε πιει ένα ποτήρι κρασί, ποσότητα που ο δόκτωρ Γουέιμπριτζ ό-


STEPHEN KING

150

χι μόνο της επέτρεπε, αλλά και την ενθάρρυνε να καταναλώνει). Αυτή τη φορά, πάντως, είχαν καθίσει στην κουζίνα λόγω καιρού. Ο Τζαντ είχε γεμίσει ξύλα τη μικρή σόμπα, κι οι τρεις τους είχαν καθίσει ολόγυρά της, με την μπίρα παγωμένη, τη φωτιά απολαυστική και τον Τζαντ να εξιστορεί το πώς οι Ινδιάνοι Μίκμακ είχαν αποκρούσει πριν από διακόσια χρόνια μια απόβαση των Βρετανών στην πόλη Ματσάιας. Εκείνο τον καιρό, είπε, οι Μίκμακ ήταν πραγματικός φόβος και τρόμος στην περιοχή, για να προσθέσει αμέσως μετά ότι μερικοί πολιτειακοί και ομοσπονδιακοί δικηγόροι με ειδίκευση στα θέματα εγγείου ιδιοκτησίας μάλλον εξακολουθούσαν να έχουν την ίδια ακριβώς γνώμη και σήμερα. Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν μια ωραία βραδιά, ο Λούις όμως ήξερε ότι τον περίμενε ένα άδειο σπίτι. Διασχίζοντας την πρασιά με κατεύθυνση την εξώπορτά του, νιώθοντας το στρώμα του πάγου να τρίζει κάτω από τα παπούτσια του, άκουσε το τηλέφωνο να χτυπάει στην κουζίνα. Μπήκε τρέχοντας μέσα, πέρασε βολίδα από το καθιστικό (αναποδογυρίζοντας μια θήκη για περιοδικά) και, με τις γεμάτες πάγο σόλες των παπουτσιών του να γλιστράνε στο πλαστικό δάπεδο της κουζίνας, τσούλησε ως το τηλέφωνο. Άρπαξε λαχανιασμένος το ακουστικό. «Ναι;» «Λούις;» Η φωνή της Ρέιτσελ ακουγόταν λίγο μακρινή, κατά τα άλλα, όμως, μια χαρά. «Φτάσαμε. Τα καταφέραμε. Χωρίς προβλήματα». «Τέλεια!» είπε ο Λούις, και κάθισε να της μιλήσει με τη σκέψη τού πόσο πολύ θα ήθελε να την έχει κοντά του.

22 Το γεύμα που ετοίμασαν ο Τζαντ με τη Νόρμα για τη γιορτή των Ευχαριστιών ήταν υπέροχο, κι ο Αούις γύρισε στο σπίτι νιώθοντας χορτασμένος και νυσταγμένος. Απολαμβάνοντας την ησυχία, ανέβηκε στο υπνοδωμάτιο, έβγαλε τα μοκασίνια του και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ήταν λίγο μετά τις τρεις το μεσημέρι, κι η μέρα έξω φωτιζόταν με αδύναμο, παγερό φως. Θα κλείσω λίγο τα μάτια μου, σκέφτηκε, κι αποκοιμήθηκε αμέσως.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

151

Ήταν το τηλέφωνο της κρεβατοκάμαρας αυτό που τον ξύπνησε. Ο Λούις άπλωσε το χέρι να πιάσει το ακουστικό, βάζοντας τα δυνατά του να ξυπνήσει, αποπροσανατολισμένος από το γεγονός ότι έξω είχε σχεδόν σκοτεινιάσει. Άκουγε τον αέρα να σφυρίζει κυκλώνοντας τις γωνιές του σπιτιού, και, κάτω απ' αυτόν, το αχνό, βραχνό μουρμουρητό του καυστήρα. «Εμπρός», είπε. Η Ρέιτσελ θα ήταν, που τηλεφωνούσε ξανά από το Σικάγο να του ευχηθεί χρόνια πολλά. Θα έβαζε την Έλι να του μιλήσει και η Έλι θα του μιλούσε, κι ύστερα θα έβαζε και τον Γκέιτζ, και ο Γκέιτζ θα έλεγε τα ακαταλαβίστικα δικά του... και πώς στην ευχή είχε καταφέρει να κοιμηθεί όλο το μεσημέρι ενώ σκόπευε να παρακολουθήσει το ματς στην τηλεόραση... Δεν ήταν όμως η Ρέιτσελ. Ήταν ο Τζαντ. «Λούις; Φοβάμαι ότι έχεις ένα προβληματάκι». Ο Λούις τινάχτηκε από το κρεβάτι, προσπαθώντας ακόμα να διώξει τον ύπνο απ' τα μάτια του. «Εσύ είσαι, Τζαντ; Τι προβληματάκι;» «Ε, να, είναι ένα ψόφιο γατί εδώ, στην πρασιά μας», είπε ο Τζαντ. «Σκέφτηκα μήπως είναι της κόρης σου». «Ο Τσορτς;» ρώτησε ο Λούις. Ένιωθε λες και μια τρύπα είχε ανοίξει ξαφνικά στο στομάχι του. «Είσαι σίγουρος, Τζαντ;» «Όχι, όχι εκατό τοις εκατό», απάντησε ο Τζαντ, «σίγουρα, όμως, του μοιάζει». «Ωχ! Ω, σκατά! Έρχομαι, έρχομαι αμέσως, Τζαντ». «Εντάξει, Λούις». Ο Λούις κατέβασε το ακουστικό και, για ένα ακόμα λεπτό, κάθισε εκεί ακριβώς που βρισκόταν. Έπειτα πήγε στην τουαλέτα, φόρεσε τα παπούτσια του και κατέβηκε κάτω. Μπορεί να μην είναι ο Τσορτς. Ο ίδιος ο Τζαντ παραδέχτηκε ότι δεν είναι εκατό τοις εκατό σίγουρος. Χριστέ μου, ο γάτος δεν ανεβαίνει ma ούτε καν στο πάνω πάτωμα μόνος του, αν δεν τον πάρει αγκαλιά κάποιος. Γιατί να περάσει το δρόμο; Βαθιά μέσα του, όμως, ο Λούις ήξερε ότι ήταν ο Τσορτς... κι αν η Ρέιτσελ του τηλεφωνούσε απόψε, όπως ήταν σχεδόν απόλυτα σίγουρο ότι θα έκανε, τι θα έλεγε στην κόρη του; Σε μια στιγμή παράνοιας, ο Λούις άκουσε τον εαυτό του να λέει στη Ρέιτσελ: ...ξέρω πως οτιδήποτε -αλλά πραγματικά οτιδήποτε- μπορεί να συμβεί στα έμβια όντα. Αυτό, ως γιατρός, το ξέρω


152

STEPHEN KING

καλά. Θέλεις να είσαι εσύ αυτή που θα της εξηγήσει τι θα συμβεί αν ο γάτος της πάθει μόρβα ή λευχαιμία... ή αν τον πατήσει κανένα φορτηγό σε τούτον εδώ το δρόμο; Στην πραγματικότητα, όμως, ο Λούις δεν περίμενε ότι ο Τσορτς θα πάθαινε κάτι. Ή μήπως όχι; Θυμήθηκε έναν από τους τύπους με τους οποίους έπαιζε κάποτε πόκερ, τον Γουίκς Σάλιβαν; να τον ρωτάει πώς γινόταν να καυλώνει με τη γυναίκα του κι όχι με τις γυμνές που έβλεπε κάθε μέρα. Ο Λούις είχε προσπαθήσει να του εξηγήσει ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως στις φαντασιώσεις των περισσότερων αντρών -ότι οι γυναίκες που πήγαιναν στο νοσοκομείο για να κάνουν ένα Τεστ Παπ ή για να μάθουν πώς να εξετάζουν μόνες τους τους μαστούς τους δεν πετούσαν ξαφνικά το σεντόνι από πάνω τους για να σταθούν μπροστά στους γιατρούς σαν την Αναδυομένη Αφροδίτη. Έβλεπες ένα μαστό, ένα αιδοίο, ένα μηρό. Τα υπόλοιπα ήταν καλυμμένα μ' ένα σεντόνι, και υπήρχε πάντα μία νοσηλεύτρια παρούσα, περισσότερο για να προστατεύει την καλή φήμη του γιατρού παρά για οτιδήποτε άλλο. Ο Γουίκι δεν εννοούσε να πειστεί. Ένα βυζί είναι πάντα ένα βυζί, αυτό ήταν αξίωμα για τον Γουίκς, κι ένα μουνί είναι πάντα ένα μουνί. Ή θα καύλωνες, λοιπόν, πάντα ή καθόλου. Το μόνο που μπορούσε να απαντήσει σ' αυτό ο Λούις ήταν ότι το βυζί της γυναίκας σου ήταν διαφορετικό. Όσο διαφορετική υποτίθεται πως είναι και η οικογένειά σου, σκέφτηκε τώρα. Υποτίθεται ότι ο Τσορτς δε θα πέθαινε, επειδή ο Τσορτς βρισκόταν μέσα στο μαγικό κύκλο της δικής τους οικογένειας. Αυτό που ο Λούις δεν είχε μπορέσει να δώσει στον Γουίκι να καταλάβει ήταν ότι οι γιατροί διαχώριζαν τα πράγματα τόσο πρόθυμα και τόσο εύκολα όσο και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Ένα βυζί δεν ήταν βυζί εκτός κι αν ήταν της γυναίκας σου. Στη δουλειά, ένα βυζί δεν ήταν βυζί, ήταν περιστατικό. Μπορούσες να πας σ' ένα ιατρικό συμβούλιο και ν' αρχίσεις να αναλύεις περιπτώσεις παιδικής λευχαιμίας μέχρι να μαλλιάσει η γλώσσα σου, χωρίς να σου περάσει ούτε για μια στιγμή από το μυαλό ότι η επάρατος θα μπορούσε ποτέ να πλήξει κάποιο από τα δικά σου παιδιά. Το δικό μου παιδί; Ούτε καν το γατί του παιδιού μου! Γιατρέ, μου φαίνεται ότι αστειεύεστε. Δεν πειράζει. Ηρέμησε. Με το μαλακό. Ήταν δύσκολο όμως να το πάρει με το μαλακό φέρνοντας κατά


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

153

νου την υστερία που είχε πιάσει την Έλι στην προοπτική του αναπόφευκτου θανάτου του Τσορτς. Ηλίθιε, γαμιόλη γάτε! Τι τον θέλαμε το γάτο; Ήταν ανάγκη να πάρουμε αυτόν το γαμιόλη το γάτο; Μόνο που δεν ήταν γαμιόλης ma. Θεωρητικά, αυτό ακριβώς ήταν που θα τον κρατούσε ζωντανό. «Τσορτς;» φώναξε ο Λούις, αλλά δεν ακούστηκε παρά ο καυστήρας, να μουρμουρίζει και να μουρμουρίζει, καίγοντας δολάρια. Ο καναπές στο καθιστικό, όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες της ημέρας ο Τσορτς, ήταν άδειος, το ίδιο και τα σώματα του καλοριφέρ. Ο Λούις χτύπησε το πιάτο του γάτου, παράγοντας τον έναν και μοναδικό ήχο που ήταν εγγυημένο ότι θα τον έκανε να έρθει τρέχοντας, αυτή τη φορά, όμως, ο Τσορτς δεν ήρθε... ούτε, πολύ φοβόταν ο Λούις, θα ξαναρχόταν ποτέ. Απρόθυμα, ο Λούις φόρεσε το μπουφάν και το καπέλο του και ξεκίνησε για την πόρτα. Γύρισε όμως πίσω. Υπακούοντας στις προσταγές της καρδιάς του, άνοιξε το ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη και κάθισε ανακούρκουδα μπροστά του. Υπήρχαν δύο ειδών πλαστικές σακούλες εκεί -μικρές άσπρες για τα καλαθάκια των αχρήστων και μεγάλες πράσινες για τους σκουπιδοτενεκέδες. Ο Λούις πήρε μία από τις δεύτερες. Από τη στείρωση και μετά, ο Τσορτς είχε παχύνει. Έχωσε τη σακούλα σε μία από τις εξωτερικές τσέπες του μπουφάν του, δυσφορώντας με την ελαφρώς γλοιώδη, παγερή αίσθηση που άφηνε το πλαστικό στα δάχτυλά του. Έπειτα βγήκε έξω και κίνησε για το σπίτι του Τζαντ. Ήταν περίπου πεντέμισι, η ώρα που το λυκόφως έδινε τη θέση του στο σκοτάδι. Το τοπίο είχε μια παράξενη, νεκρή όψη. Ό,τι είχε απομείνει απ' το ηλιοβασίλεμα δεν ήταν τώρα παρά μια αλλόκοτη πορτοκαλιά γραμμή στον ορίζοντα πέρα απ' το ποτάμι. Ουρλιάζοντας, ο άνεμος μαστίγωνε καταπρόσωπο τον Αυτοκινητόδρομο 15, μουδιάζοντας τα μάγουλα του Λούις, παίρνοντας μακριά την άσπρη τολύπη της ανάσας του. Ο Λούις ανατρίχιασε, αλλά όχι απ' το κρύο. Ήταν η αίσθηση της μοναξιάς που τον έκανε ν' αναριγήσει, μια αίσθηση ισχυρή και απόλυτα πειστική, την οποία ο Λούις αδυνατούσε να σχηματοποιήσει με παρομοιώσεις ή μεταφορές. Ήταν απρόσωπη. Απλώς, ένιωθε ολομόναχος, χωρίς να τον αγγίζει κανείς, χωρίς να αγγίζει κανέναν.

1


154

STEPHEN KING

Έβλεπε τον Τζαντ στην απέναντι μεριά του δρόμου, κουκουλωμένο μέσα στο χοντρό πανωφόρι του, με το πρόσωπό του να χάνεται στη σκιά που έριχνε η ρελιασμένη με γούνα κουκούλα του. Έτσι όπως έστεκε στην παγωμένη πρασιά του, έμοιαζε με άγαλμα, ένα ακόμα νεκρό πράγμα σ' αυτό το υποφωτισμένο τοπίο όπου δεν ακουγόταν τίποτα, ούτε καν το κελάηδημα κάποιου μοναχικού πουλιού. Ο Λούις ετοιμάστηκε να διασχίσει το δρόμο, και τότε ο Τζαντ σήκωσε τα χέρια, κάνοντάς του νόημα να γυρίσει πίσω. Φώναξε κάτι που ο Λούις δεν μπόρεσε ν' ακούσει μέσα στο διάχυτο θρήνο του αέρα. Ο Λούις έκανε αυτόματα ένα βήμα πίσω, συνειδητοποιώντας ξαφνικά ότι το σφύριγμα του ανέμου είχε βαθύνει και ενταθεί. Την αμέσως επόμενη στιγμή, μια κόρνα αέρος αντήχησε εκκωφαντικά κι ένα φορτηγό της Ορίνκο πέρασε βολίδα, αρκετά κοντά του ώστε να κάνει το μπουφάν και το παντελόνι του να ανεμίσουν. Να πάρει η οργή! Λίγο ακόμα, και θα είχε πέσει στις ρόδες του! Αυτή τη φορά, ο Λούις κοίταξε κι απ' τις δυο μεριές του δρόμου πριν περάσει απέναντι, αλλά δεν είδε παρά τα πίσω φώτα του βυτίου που αργόσβηναν μέσα στο μούχρωμα. «Παραλίγο να σε φάει αυτό το φορτηγό!» είπε ο Τζαντ. «Πρόσεχε, Λούις». Ακόμα κι από τόσο κοντά, ο Λούις δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το πρόσωπο του Τζαντ, πράγμα που ισχυροποίησε αυτή την παράξενη αίσθηση που τον είχε κυριέψει ότι αυτός που στεκόταν απέναντι του θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε... κυριολεκτικά ο οποιοσδήποτε. «Πού είναι η Νόρμα;» ρώτησε ο Λούις, εξακολουθώντας να μην κοιτάζει την τριχωτή μάζα που κειτόταν ακίνητη στα πόδια του Τζαντ. «Πήγε στην εκκλησία -στη λειτουργία των Ευχαριστιών», είπε. «Φαντάζομαι ότι θα μείνει και για το εορταστικό δείπνο, και δε νομίζω ότι δε θα φάει τίποτα, έχει γίνει αχόρταγη». Ένα ξαφνικό, δυνατό ρεύμα αέρα έσπρωξε προς τα πίσω την κουκούλα του άντρα απέναντι του, και ο Λούις είδε ότι επρόκειτο πράγματι για τον Τζαντ -ποιος άλλος θα μπορούσε να είναι; «Αν και, βασικά, το δείπνο δεν είναι παρά μια δικαιολογία για να μαζευτούν οι κυράδες να κάνουνε το κους κους τους», συνέχισε ο Τζαντ. «Μετά από τόση γαλοπούλα το μεσημέρι, τρώνε κανένα σάντουιτς, κι αυτό πολύ είναι. Θα γυρίσει κατά τις οχτώ».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

155

Ο Λούις γονάτισε να κοιτάξει το ακίνητο πλάσμα. Κάνε να μην είναι ο Τσορτς, προσευχήθηκε με όλη του τη δύναμη καθώς γύριζε απαλά το κεφάλι του ζώου με το γαντοφορεμένο χέρι του. Να είναι ο γάτος κάποιου άλλου, να κάνει λάθος ο Τζαντ. Αλλά, φυσικά, ήταν ο Τσορτς. Ο γάτος δεν ήταν σε καμιά περίπτωση διαμελισμένος ή παραμορφωμένος, όπως θα ήταν αν είχε περάσει από πάνω του κάποιο από τα μεγάλα φορτηγά ή τα βυτιοφόρα που κυκλοφορούσαν στον Αυτοκινητόδρομο 15 (τι δουλειά είχε το φορτηγό της Ορίνκο να κυκλοφορεί σε μέρα αργίας; αναρωτήθηκε ασυναίσθητα ο Λούις). Τα μάτια του Τσορτς ήταν μισάνοιχτα και γυάλιζαν σαν πράσινοι βόλοι. Αίμα είχε τρέξει απ' το στόμα του, που ήταν επίσης ανοιχτό. Το αίμα δεν ήταν πολύ -ίσα που είχε λεκιάσει την άσπρη τραχηλιά του. «Ο δικός σου είναι, Λούις;» «Ο δικός μου», απάντησε αναστενάζοντας. Για πρώτη φορά ο Λούις συνειδητοποιούσε ότι είχε αγαπήσει τον Τσορτς -ίσως όχι με το πάθος που τον αγαπούσε η Έλι, αλλά με τον δικό του, αποστασιοποιημένο τρόπο. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν τον ευνουχισμό του, ο Τσορτς είχε αλλάξει, είχε κερδίσει σε βάρος κι είχε χάσει σε σβελτάδα, έχοντας καθιερώσει μια ρουτίνα που τον πήγαινε από το κρεβάτι της Έλι στον καναπέ του σαλονιού και στο πιάτο του στην κουζίνα, σπάνια όμως έξω από το σπίτι. Τώρα, στο θάνατο, ο γάτος έδινε στον Λούις την εντύπωση του παλιού Τσορτς. Το στόμα, τόσο μικρό και ματωμένο, γεμάτο με τα κοφτερά σαν ξυράφι δόντια του αιλουροειδούς, ήταν ακινητοποιημένο στο μορφασμό του σκοπευτή πριν από τη βολή. Τα νεκρά μάτια φαίνονταν εξοργισμένα. Ήταν λες και, μετά από τη βραχύβια, μαλθακή ανοησία της ζωής του ως ευνούχος, ο Τσορτς είχε ανακτήσει πεθαίνοντας την αληθινή του φύση. «Ναι, ο Τσορτς είναι», είπε. «Ανάθεμά με κι αν ξέρω πώς θα το πω στην Έλι». Ξαφνικά, του ήρθε μια ιδέα. Θα έθαβε τον Τσορτς εκεί πάνω, στο Νεκρωταφιο Ζώων, χωρίς επιτύμβιες επιγραφές και τέτοιες βλακείες. Απόψε, από το τηλέφωνο, δε θα έλεγε τίποτα στην Έλι· αύριο θα ανέφερε αδιάφορα ότι δεν είχε δει πουθενά τον Τσορτς· μεθαύριο θα άφηνε να εννοηθεί ότι ίσως ο Τσορτς είχε εγκαταλείψει την εστία. Οι γάτες το έκαναν μερικές φορές αυτό. Η Έλι, βέβαια, θα αναστατωνόταν, δε θα υπήρχε όμως η αίσθηση του τελε-


156

STEPHEN KING

σίδικου... ούτε μια επανάληψη της εκρηκτικής άρνησης της Ρέιτσελ να αντιμετωπίσει το θάνατο... μονάχα μια κούφια θλίψη, μια αποκλιμάκωση... Δειλέ, είπε ένα κομμάτι του εαυτού του. Ναι... χωρίς αμφιβολία. Ποιος ο λόγος, όμως, να δημιουργεί κανείς μπελάδες; «Τον αγαπάει πολύ αυτόν το γάτο, ε;» ρώτησε ο Τζαντ. «Ναι», απάντησε αφηρημένα ο Λούις, μετακινώντας μαλακά το κεφάλι του Τσορτς. Ο γάτος είχε αρχίσει να κοκαλώνει, το κεφάλι του όμως εξακολουθούσε να κινείται με μεγαλύτερη ευκολία απ' όση θα 'πρεπε. Σπασμένος αυχένας. Ναι. Μ' αυτό το δεδομένο, ο Λούις θεώρησε ότι μπορούσε να υποθέσει με ασφάλεια τι είχε συμβεί. Ο Τσορτς διέσχιζε το δρόμο -για ποιο λόγο, μόνο ένας Θεός μπορούσε να ξέρει- όταν τον χτύπησε κάποιο αυτοκίνητο ή φορτηγό, σπάζοντας το λαιμό του και πετώντας τον στην πρασιά του Τζαντ Κράνταλ. Ή ίσως ο αυχένας του γάτου να είχε σπάσει όταν έπεσε με δύναμη στο σκληρό, παγωμένο έδαφος. Δεν είχε σημασία. Έτσι κι αλλιώς, το αποτέλεσμα ήταν εξίσου αποτελεσματικό. Ο Τσορτς ήταν νεκρός. Ο Λούις σήκωσε το κεφάλι, έτοιμος να μεταφέρει τα συμπεράσματά του στον Τζαντ, ο Τζαντ όμως κοίταζε μακριά, προς την πορτοκαλιά λωρίδα φωτός που έσβηνε στον ορίζοντα. Η κουκούλα του είχε μισοπέσει προς τα πίσω, και το πρόσωπό του φάνταζε συλλογισμένο και αυστηρό... σκληρό, θα μπορούσε κανείς να πει. Ο Λούις έβγαλε την πράσινη σακούλα σκουπιδιών από την τσέπη του και την ξεδίπλωσε, κρατώντας τη γερά για να μην του την πάρει ο αέρας. Ο ηχηρός τριγμός του πλαστικού φάνηκε να επαναφέρει τον Τζαντ στην πραγματικότητα. «Ναι, υποθέτω ότι τον αγαπάει πολύ», είπε ο Τζαντ. Η χρήση του ενεστώτα αντήχησε κάπως ανατριχιαστική στ' αυτιά του Λούις... το όλο σκηνικό, με το φως που αργοπέθαινε, το κρύο και τον αέρα, του φαινόταν απόκοσμο κι ανατριχιαστικό. Σχεδόν γοτθικό. Να ο Χίθκλιφ, έξω, στους έρημους ρεικότοπους*, σκέφτηκε ο Λούις μορφάζοντας απ' το κρύο, έτοιμος να σαβουριάσει το γάτο της οικογένειας σε μια σακούλα σκουπιδιών. Γουάου! Άρπαξε τον Τσορτς απ' την ουρά, άνοιξε τη σακούλα και τον * Αναφορά στα Ανεμοδαρμένα Ύψη τηςΈμιλι Μπροντέ. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

157

σήκωσε απ' το έδαφος. Έκανε μια γκριμάτσα αηδίας και δυσφορίας στο άκουσμα του ήχου που άφησε το σώμα του γάτου -ένα στριγκό σριιιιιιιιιπ- καθώς το σήκωνε από τον πάγο όπου για τόση ώρα είχε μείνει κοκαλωμένο. Ο Τσορτς του φάνηκε απίστευτα βαρύς, λες κι ο θάνατος είχε εδραιωθεί μέσα του σαν υπαρκτό βάρος. Χριστέ μου, βαρύς σαν κουβάς με άμμο είναι! Ο Τζαντ κράτησε την άλλη μεριά της σακούλας και ο Λούις έριξε τον Τσορτς μέσα, ευχαριστημένος που ξεφορτωνόταν αυτό το παράξενο, δυσάρεστο βάρος. «Τι θα τον κάνεις τώρα;» ρώτησε ο Τζαντ. «Θα τον πάω στο γκαράζ, υποθέτω», είπε ο Λούις. «Και θα τον θάψω το πρωί». «Στο Νεκρωταφιο Ζώων;» Ο Λούις ανασήκωσε τους ώμους. «Φαντάζομαι». «Θα το πεις στην Έλι;» «Θα... δεν ξέρω, αυτό θα πρέπει να το σκεφτώ λιγάκι». Ο Τζαντ έμεινε σιωπηλός για μια στιγμή ακόμα, κι έπειτα φάνηκε να καταλήγει σε μια απόφαση. «Περίμενε εδώ ένα λεπτό, Λούις». Ο Τζαντ έφυγε, κατά τα φαινόμενα αδιάφορος για το αν ο Λούις ήθελε να υποστεί έστω και για ένα ακόμα λεπτό αυτό το τσουχτερό κρύο. Έφυγε γεμάτος σιγουριά, κινούμενος μ' εκείνη την τόσο ανορθόδοξη για άνθρωπο της ηλικίας του σβελτάδα. Κι ο Λούις ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε να αντιδράσει, ότι δεν είχε τίποτα να πει. Δεν ένιωθε και πολύ ο εαυτός του. Κοίταξε τον Τζαντ να φεύγει, νιώθοντας ικανοποιημένος απλώς με το να στέκει άπραγος εκεί. Ακουσε την εξώπορτα του σπιτιού να κλείνει πίσω από τον Τζαντ και σήκωσε το πρόσωπο του στον αέρα. Η σακούλα με το σώμα του Τσορτς θρόιζε ανάμεσα στα πόδια του. Ικανοποιημένος. Ναι, ήταν. Για πρώτη φορά από τότε που είχαν μετακομίσει στο Μέιν, ο Λούις αισθανόταν ότι βρισκόταν στον τόπο του, στο σπίτι του. Μόνος εδώ, στο απόφως της μέρας, στο χείλος του χειμώνα, αισθανόταν θλίψη και ταυτόχρονα μια παράδοξη ιλαρότητα, μια αλλόκοτη πληρότητα -ναι, ο Λούις ένιωθε πλήρης μ' έναν τρόπο που δεν είχε υπάρξει, ή δε θυμόταν να έχει υπάρξει, από την παιδική του ηλικία και μετά.


158

STEPHEN KING

Κάτι θα γίνει εδώ πέρα, αδέρφι. Κάτι πολύ περίεργο, υποψιάζομαι. Έριξε το κεφάλι προς τα πίσω και είδε ψυχρά χειμωνιάτικα άστρα στον ουρανό που μελάνιαζε. Για πόσο έμεινε να στέκει έτσι δεν ήξερε να πει, αν και, με όρους λεπτών και δευτερολέπτων, δεν πρέπει να ήταν πολύ. Μετά, ένα φως τρεμόπαιξε στην κλειστή βεράντα του Τζαντ, κλυδωνίστηκε, πλησίασε στην εξωτερική πόρτα και κατέβηκε τα σκαλιά. Ήταν ο Τζαντ, πίσω από ένα δυνατό φακό χειρός. Στο άλλο του χέρι κρατούσε κάτι που από μακριά είχε το σχήμα ενός μεγάλου Χ, ο Λούις όμως δεν άργησε να διαπιστώσει ότι επρόκειτο για έναν κασμά κι ένα φτυάρι. Ο Τζαντ έδωσε το φτυάρι στον Λούις, που το πήρε στο ελεύθερο χέρι του. «Τι διάολο είναι αυτά, Τζαντ; Δεν μπορούμε να τον θάψουμε απόψε». «Ναι, μπορούμε. Και θα το κάνουμε». Το πρόσωπο του Τζαντ είχε χαθεί πίσω από τον εκθαμβωτικό κύκλο του φακού. «Μα, έχει σκοτεινιάσει, Τζαντ. Είναι αργά. Και κάνει κρύο...» «Έλα», είπε ο Τζαντ. «Να τελειώνουμε». Ο Λούις κούνησε το κεφάλι και προσπάθησε να εκθέσει και πάλι τα επιχειρήματά του για το αντίθετο, η αρθρωμένη φωνή της λογικής, όμως, δυσκολευόταν να βγει απ' το στόμα του. Ήταν μια φωνή που φαινόταν να μην έχει κανένα απολύτως νόημα μέσα στο υπόκωφο στρίγκλισμα του ανέμου, κάτω από το λιβάδι των άστρων που άνθιζε στο σκοτάδι. «Δε γίνεται να περιμένει ως αύριο, που θα μπορούμε να δούμε καλύτερα...» «Τον αγαπάει η Έλι το γάτο;» «Ναι, αλλά...» Όταν ξανακούστηκε, η φωνή του Τζαντ αντήχησε σιγανή και, με κάποιο τρόπο, παράλογη: «Κι εσύ αγαπάς την Έλι;» «Και βέβαια την αγαπάω, είναι κό...» «Τότε πάμε». Ο Λούις πήγε. Δύο, ίσως τρεις φορές εκείνο το βράδυ, στη διαδρομή για το Νεκρωταφίο Ζώων, ο Λούις προσπάθησε να μιλήσει στον Τζαντ, ο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

159

Τζαντ όμως δεν του απάντησε. Ο Λούις παραιτήθηκε των προσπαθειών. Το συναίσθημα της ικανοποίησης, εντελώς παράδοξο υπό τις παρούσες συνθήκες κι όμως απολύτως υπαρκτό, επέμενε. Έμοιαζε να τον περιβάλλει από παντού. Ακόμα και ο επίμονος πόνος στα μπράτσα του, από το βάρος του Τσορτς στο ένα χέρι και αυτό του φτυαριού στο άλλο, ήταν κομμάτι του. Ο άνεμος, θανάσιμα κρύος, ένας τσουχτερός βοριάς που σου μούδιαζε το δέρμα, ήταν κομμάτι του· τυλιγόταν βοώντας στα γυμνά κλαδιά των δέντρων. Μόλις μπήκαν στο δάσος, το χιόνι χάθηκε από το οπτικό τους πεδίο. Η κλυδωνιζόμενη δέσμη του φακού του Τζαντ ήταν κι αυτή κομμάτι του, λάμποντας σαν πρωτόγονος δαυλός που τρυπούσε όλο και πιο βαθιά το δάσος. Ο Λούις ένιωσε τη διάχυτη, αδιαμφισβήτητη, μαγνητική παρουσία κάποιου μυστικού. Κάποιου σκοτεινού μυστικού. Οι σκιές εξαφανίστηκαν και αίφνης ο Λούις είχε την αίσθηση που δίνει ο ανοιχτός χώρος. Το χιόνι έλαμψε ωχρό. «Θα κάνουμε μια στάση εδώ», είπε ο Τζαντ, και ο Λούις άφησε κάτω τη σακούλα. Σκούπισε με το μπράτσο του τον ιδρώτα από το μέτωπο του. Μια στάση; Μα είχαν φτάσει στον προορισμό τους. Ο Λούις μπορούσε να διακρίνει τις επιτύμβιες στήλες στην κινούμενη δέσμη του φακού του Τζαντ, ο οποίος τώρα καθόταν πάνω στο λεπτό στρώμα του χιονιού με το κεφάλι σκυμμένο ανάμεσα στα μπράτσα του. «Τζαντ; Είσαι καλά;» «Μια χαρά. Μια ανάσα να πάρω μόνο». Ο Λούις κάθισε δίπλα του και πήρε κάμποσες βαθιές εισπνοές. «Ξέρεις, Τζαντ», είπε μετά, «νιώθω καλά. Για την ακρίβεια, έχω να νιώσω τόσο καλά γύρω στα έξι χρόνια. Το ξέρω ότι ακούγεται τρελό, ότι είναι τρελό να το λέει ένας πατέρας που θάβει το γάτο της κόρης του, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Νιώθω καλά». Ο Τζαντ πήρε κι αυτός μια δυο βαθιές εισπνοές. «Ναι, ξέρω», είπε. «Συμβαίνει πότε πότε. Δε διαλέγεις τις στιγμές που νιώθεις καλά, όπως δε διαλέγεις κι αυτές που δε νιώθεις καλά. Και τούτο το μέρος έχει να κάνει μ' αυτό -αν και το σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να βασίζεσαι πάνω του. Η ηρωίνη κάνει τους ναρκομανείς να νιώθουν καλά όταν τη χώνουν στα μπράτσα τους, την ίδια στιγμή όμως τους δηλητηριάζει. Δηλητηριάζει το σώμα τους και τον τρόπο που σκέφτονται. Τούτο το μέρος μπορεί να γίνει έτσι, Λού-


160

STEPHEN KING

ις. Κι αυτό να μην το ξεχάσεις ποτέ. Μα το Θεό, ελπίζω να κάνω το σωστό. Νομίζω πως ναι, αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Μερικές φορές το μυαλό μου μπερδεύεται. Γεροντική άνοια -έτσι δεν το λένε; Νομίζω ότι αυτό παθαίνω». «Δεν καταλαβαίνω τι λες». «Τούτο το μέρος έχει δύναμη, Λούις. Όχι τόσο εδώ, αλλά... θα δεις εκεί που πάμε». «Τζαντ...» «Έλα», είπε ο Τζαντ καθώς σηκωνόταν. Η δέσμη του φακού έπεσε πάνω στο σωρό των δέντρων. Ο Τζαντ προχωρούσε προς τα κει. Ξαφνικά, ο Λούις θυμήθηκε το υπνοβατικό του επεισόδιο. Τι είχε πει ο Πάσκοου στο όνειρο που το συνόδευε; Μην πας πέρα από κει, γιατρέ, όσο δυνατή κι αν γίνει η παρόρμηση να το κάνεις. Το φράγμα δεν πρέπει να παραβιαστεί. Τώρα όμως, απόψε, το όνειρο, ή η προειδοποίηση ή ό,τι κι αν ήταν αυτό, του φαινόταν πολύ μακρινό -λες κι είχαν περάσει χρόνια αντί για μήνες. Παρά το δέος που τον πλημμύριζε, απόψε ο Λούις ένιωθε δυνατός και ριψοκίνδυνος και ζωντανός, έτοιμος να αντιμετωπίσει τα πάντα. Σκέφτηκε ότι το όλο πράγμα έμοιαζε πολύ με όνειρο. Κι έπειτα ο Τζαντ στράφηκε προς το μέρος του, η κουκούλα του φάνηκε να περικλείει μόνο σκοτάδι, και για μια στιγμή ο Λούις φαντάστηκε ότι αυτός που έστεκε εμπρός του ήταν ο Πάσκοου, ότι η δέσμη του φακού θα στρεφόταν ξαφνικά προς τα πίσω για να φωτίσει το μοχθηρό, χλευαστικό χαμόγελο μιας νεκροκεφαλής πλαισιωμένης από γούνα. Ο φόβος επέστρεψε σαν αιφνιδιαστικό λουτρό παγωμένου νερού. «Τζαντ», είπε, «δεν μπορούμε να σκαρφαλώσουμε εκεί πάνω. Θα σπάσουμε τα πόδια μας, και το πιθανότερο είναι ότι θα πεθάνουμε απ' το κρύο προσπαθώντας να γυρίσουμε σπίτι μας». «Ακολούθησέ με, Λούις», είπε ο Τζαντ. «Ακολούθησέ με και μην κοιτάς κάτω. Μη διστάζεις και μην κοιτάς κάτω. Ξέρω τον τρόπο να περάσουμε, αλλά πρέπει να το κάνουμε γρήγορα και αποφασιστικά». Ο Λούις άρχισε να σκέφτεται ότι, τελικά, ίσως ήταν όνειρο, ότι απλώς δεν είχε ξυπνήσει από το μεσημεριανό του ύπνο. Αν ήμουν ξύπνιος, σκέφτηκε, δε θα το έκανα με τίποτα. Δε θα σκαρφάλωνα αυτόν το σωρό, κατά τον ίδιο τρόπο που δε θα πήγαινα να κάνω ε-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

161

λεύθερη πτώση μεθυσμένος. Θα το κάνω όμως. Πιστεύω ότι θα το κάνω. Οπότε... μάλλον ονειρεύομαι. Σωστά; Ο Τζαντ κατευθύνθηκε λοξά αριστερά, μακριά από το κέντρο του σωρού των δέντρων. Η δέσμη του φακού του φώτισε την τεράστια στοίβα από (κόκαλα) πεσμένα δέντρα και ξεραμένα, γέρικα κούτσουρα. Καθώς πλησίαζαν, ο κύκλος του φωτός γινόταν όλο και πιο μικρός, όλο και πιο έντονος. Χωρίς την παραμικρή παύση, χωρίς καν να ρίξει μια ματιά για να βεβαιωθεί ότι βρισκόταν στο σωστό σημείο, ο Τζαντ άρχισε να σκαρφαλώνει. Δε δυσκολευόταν, δεν ανέβαινε σκυφτός όπως κάποιος που σκαρφάλωνε σε μια βραχώδη ή αμμώδη πλαγιά. Απλώς προχωρούσε προς τα πάνω, όπως θ' ανέβαινε μια σκάλα. Προχωρούσε σαν κάποιον που γνωρίζει ακριβώς το επόμενο βήμα του. Ο Λούις τον ακολουθούσε με τον ίδιο τρόπο. Δεν κοίταζε κάτω, ούτε έψαχνε για πατήματα. Είχε την παράδοξη βεβαιότητα ότι ο σωρός δε θα τον έβλαπτε, εκτός κι αν ο ίδιος τού το επέτρεπε. Επρόκειτο, βέβαια, για τεραστίου μεγέθους, απίστευτη μαλακία· όπως η εντελώς γελοία βεβαιότητα κάποιου που, αν και τύφλα στο μεθύσι, θεωρεί ότι μπορεί να οδηγήσει με ασφάλεια, αρκεί να φοράει το φυλαχτό του Αγίου Χριστόφορου. Αλλά έπιανε. Δεν υπήρχε ούτε ο ξερός σαν πυροβολισμός κρότος που παράγουν τα αναπάντεχα σπασίματα γέρικων κλαριών, ούτε η τρομερή αίσθηση της αιφνιδιαστικής βύθισης μέσα σε μια τρύπα γεμάτη προεξέχουσες, ακονισμένες απ' τα χρόνια αιχμές σπασμένων ξύλων, έτοιμων να σε σκίσουν, να σε κόψουν, να σε ματώσουν, να σε διαμελίσουν. Οι σόλες των παπουτσιών του Λούις (μαλακά μοκασίνια, κάθε άλλο παρά κατάλληλα για αναρρίχηση σε επικίνδυνους σωρούς δέντρων) δε γλιστρούσαν στα στεγνά βρύα που είχαν φυτρώσει σε πολλούς από τους πεσμένους κορμούς. Ο Λούις προχωρούσε όρθιος, χωρίς να γέρνει μπρος ή πίσω. Παντού ολόγυρά τους, ο άνεμος τραγουδούσε το άγριο τραγούδι του στις φυλλωσιές των ελάτων. Είδε τον Τζαντ να στέκει για μια στιγμή στην κορυφή του σωρού, κι αμέσως μετά να εξαφανίζεται σταδιακά στην άλλη μεριά, πρώτα οι αστράγαλοι του, μετά οι μηροί, μετά οι γοφοί και η πλά-


162

STEPHEN KING

τη του. To φως του φακού αναπηδούσε με τυχαίους κλυδωνισμούς στα ανεμοδαρμένα κλαριά των δέντρων που βρίσκονταν στην άλλη μεριά του... φράγματος. Ναι, αφού αυτό ήταν, γιατί να προσπαθεί να το αρνηθεί; Στην άλλη μεριά του φράγματος. Φτάνοντας στην κορυφή, ο Λούις κοντοστάθηκε για λίγο, με το δεξί πόδι να πατάει σταθερά σ' ένα γέρικο κορμό δέντρου που εξείχε σχηματίζοντας γωνία τριάντα πέντε μοιρών με τους υπόλοιπους, και το αριστερό σε κάτι πιο ελαστικό -ένα πλέγμα, ίσως, από ξεραμένα κλαδιά ελάτου. Δεν κοίταξε κάτω για να δει, απλώς άλλαξε τη βαριά σακούλα σκουπιδιών με το σώμα του Τσορτς από το δεξί στο αριστερό του χέρι, παίρνοντας στη θέση της το ελαφρύτερο φτυάρι. Έστρεψε το πρόσωπο του στον άνεμο και τον ένιωσε να περνάει σαρωτικός από πάνω του, σ' ένα ατέρμονο ρεύμα, ανασηκώνοντας τα μαλλιά του. Αυτός ο άνεμος ήταν τόσο παγωμένος, τόσο καθαρός... τόσο αδιάλειτττος. Κινούμενος αβίαστα, σχεδόν νωχελικά, ο Λούις άρχισε να κατεβαίνει. Κάποια στιγμή, ένα κλαδί που πρέπει να ήταν τόσο χοντρό όσο και ο καρπός ενός ψωμωμένου άντρα έσπασε με δυνατό κρότο κάτω από το πόδι του, ο Λούις όμως δεν ανησύχησε στο ελάχιστο -και η κάθοδος του πέλματος του ανακόπηκε αποφασιστικά από ένα άλλο, χοντρότερο κλαδί, που βρισκόταν καμιά δεκαριά εκατοστά παρακάτω. Ο Λούις ίσα που παραπάτησε. Τώρα μπορούσε να καταλάβει πώς οι λοχαγοί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σεργιάνιζαν στα χαρακώματα, με τις σφαίρες να σκάνε παντού ολόγυρά τους, σφυρίζοντας ανέμελα το σκοπό του «Τιπερέρι». Ήταν τρελό, αλλά αυτή ακριβώς η τρέλα του εγχειρήματος το έκανε απίστευτα συναρπαστικό. Ο Λούις συνέχισε να κατεβαίνει, κοιτάζοντας ευθεία μπροστά, στο φωτεινό κύκλο του φακού του Τζαντ. Ο Τζαντ είχε φτάσει και τον περίμενε. Κι έπειτα ο Λούις πάτησε κάτω κι ένιωσε την έξαψη να φουντώνει μέσα του σαν φωτιά που της ρίχνεις λάδι. «Τα καταφέραμε!» φώναξε. Άφησε το φτυάρι του κάτω και χτύπησε τον Τζαντ στον ώμο. Θυμήθηκε εκείνο το παλιό παιδικό στοίχημα με τους φίλους του, ένα στοίχημα που τον είχε κάνει να διασχίσει τις σιδηροδρομικές γραμμές ενώ το τρένο πλησίαζε· θυμήθηκε πώς είχε νιώσει όταν κατάφερε να σκαρφαλώσει στην ψηλότερη διχάλα της μηλιάς, εκεί που τα κλαριά παράδερναν στο φύσημα του ανέμου σαν κατάρτι ιστιοφόρου. Τόσο νέος και τόσο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

163

ουσιαστικά ζωντανός είχε πάνω από είκοσι χρόνια να νιώσει. «Τα καταφέραμε, Τζαντ!» «Είχες καμία αμφιβολία;» ρώτησε ο Τζαντ. Ο Λούις άνοιξε το στόμα του να πει κάτι -Αν είχα αμφιβολία; Πάλι καλά να λες που δε σκοτωθήκαμε!- κι ύστερα το ξανάκλεισε. Η αλήθεια ήταν ότι όντως δεν είχε καμία αμφιβολία ότι θα τα κατάφερναν, όχι από τη στιγμή που ο Τζαντ πλησίασε στο σωρό. Κι ούτε ανησυχούσε για πώς θα τον σκαρφάλωναν ξανά για να γυρίσουν. «Μπορώ να πω πως όχι», είπε τελικά. «Έλα, πάμε. Έχουμε δρόμο ακόμα μπροστά μας. Κάνα πεντάρι χιλιόμετρα». Ξεκίνησαν. Το μονοπάτι όντως συνεχιζόταν. Σε ορισμένα σημεία φαινόταν πολύ πλατύ, αν και η κινούμενη δέσμη του φακού δεν αποκάλυπτε πολλά· ήταν κυρίως μια αίσθηση άπλας, η εντύπωση ότι τα δέντρα τραβιούνταν προς τα πίσω. Μία ή δύο φορές, ο Λούις κοίταξε προς τα πάνω και είδε αστέρια να γυρίζουν μέσα στο σκοτεινό φράγμα των δέντρων. Κάποια στιγμή κάτι πήδηξε στο μονοπάτι εμπρός τους, και το φως έπιασε την αντανάκλαση πρασινωπών ματιών -τη μια στιγμή εκεί και την επόμενη εξαφανισμένα. Άλλες φορές, το μονοπάτι στένευε τόσο πολύ, που τα βάτα έξυναν με τα κοκαλωμένα, ξύλινα δάχτυλά τους τους ώμους του μπουφάν του. Ο Λούις άλλαζε όλο και mo συχνά τη σακούλα και το φτυάρι από χέρι σε χέρι, τώρα όμως ο πόνος στις ωμοπλάτες του ήταν σχεδόν μόνιμος. Συνειδητοποίησε ότι το βάδισμά του είχε ρυθμό, κι ότι αυτός ο ρυθμός τον υπνώτιζε. Υπήρχε δύναμη εδώ, ναι, το ένιωθε. Θυμήθηκε εκείνη τη φορά, στην τελευταία τάξη του λυκείου, που είχαν πάει με το κορίτσι του κι ένα άλλο ζευγάρι έξω, στις ερημιές, για να καταλήξουν να χαμουρεύονται στο τέρμα ενός χωμάτινου αδιεξόδου, κοντά σ' έναν ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό. Δεν ήταν πολλή ώρα εκεί, όταν το κορίτσι του Λούις είπε ότι ήθελε να γυρίσει σπίτι, ή τουλάχιστον να πάνε κάπου αλλού, γιατί όλα της τα δόντια (ή, τουλάχιστον, αυτά με τα σφραγίσματα, που ήταν και τα περισσότερα) την πονούσαν. Κι ο Λούις χάρηκε που έφυγαν. Ο αέρας γύρω από τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό τον έκανε να νιώθει νευρικός, σε υπερβολική εγρήγορση. Κάπως έτσι ήταν κι αυτό, μόνο δυνατότερο. Δυνατότερο αλλά καθόλου δυσάρεστο. Ήταν...


164

STEPHEN KING

Ο Τζαντ είχε σταθεί στη βάση μιας μεγάλης κατηφόρας, και ο Λούις, που δεν πρόλαβε να σταματήσει, έπεσε πάνω του. Ο Τζαντ γύρισε να τον κοιτάξει. «Σχεδόν φτάσαμε», είπε ήρεμα. «Το επόμενο κομμάτι είναι σαν το σωρό των δέντρων -πρέπει να προχωρείς αργά και ήρεμα. Απλώς ακολούθησέ με, και μην κοιτάξεις κάτω. Κατάλαβες ότι κατηφορίσαμε;» «Ναι». «Βρισκόμαστε στην άκρια αυτού που οι Μίκμακ ονόμαζαν Βάλτο του Μικρού Θεού. Οι έμποροι γούνας που περνούσαν από δω τον αποκαλούσαν Βούρκο του Νεκρού, και οι περισσότεροι απ' όσους τον διέσχισαν μια φορά και κατάφεραν να βγουν ζωντανοί δεν ξαναπάτησαν ποτέ εκεί μέσα». «Έχει κινούμενη άμμο;» «Άιγια, από κινούμενη άμμο άλλο τίποτα! Ολόκληροι χείμαρροι που αναβλύζουν μέσα από ένα μεγάλο κοίτασμα χαλαζιακής άμμου, ενθύμιο από τον παγετώνα. Πυριτιόσκονη -έτσι τη λέγαμε πάντα, αν και μάλλον δεν είναι αυτό το επίσημο όνομά της». Ο Τζαντ τον κοίταξε και, για μια στιγμή, του Λούις του φάνηκε ότι στα μάτια του ηλικιωμένου άντρα υπήρχε κάτι φωτεινό και όχι απολύτως ευχάριστο. Αυτό το κάτι ήταν δυνατό και φορτισμένο, όπως κι ο αέρας εκείνο το βράδυ πριν από τόσα χρόνια, όπως η ατμόσφαιρα γύρω από τον ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό. Κάτι δυσάρεστο. Και τότε ο Τζαντ γύρισε το φακό του, και το κάτι εξαφανίστηκε. «Πολλά περίεργα πράγματα συμβαίνουν εδώ κάτω, Λούις. Ο αέρας είναι βαρύτερος... πιο ηλεκτρισμένος... ή κάπως έτσι, τέλος πάντων». Ο Λούις τινάχτηκε. «Τι τρέχει;» ρώτησε ο Τζαντ. «Τίποτα». «Μπορεί να δεις και Φώτα των Διόσκουρων, τα Τελώνια, όπως τα λένε οι ναυτικοί. Φτιάνουν περίεργα σχήματα, αλλά δεν είναι τίποτα. Αν τύχει και σε ενοχλήσουν, όμως, μη δώσεις σημασία. Απλώς γύρνα και μην τα κοιτάς. Μπορεί ν' ακούσεις και ήχους σαν φωνές, αλλά είναι από τις βουτηχτάρες που μαζεύονται νότια, προς το Πρόσπεκτ. Παράξενο, αλλίά ο ήχος μεταφέρεται». «Βουτηχτάρες;» είπε δύσπιστα ο Λούις. «Τέτοια εποχή;» «Άψα», είπε πάλι ο Τζαντ, κι αυτή τη φορά η φωνή του αντή-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

165

χησε επίπεδη -και εντελώς ανεξιχνίαστη. Για μια στιγμή ο Λούις ευχήθηκε απεγνωσμένα να μπορούσε να δει το πρόσωπο του ηλικιωμένου άντρα. Εκείνο το ύφος... «Πού πάμε, Τζαντ; Τι στο διάβολο κάνουμε εδώ έξω, σ' αυτές τις ερημιές;» «Θα σου πω όταν φτάσουμε». Ο Τζαντ έκανε μεταβολή. «Πρόσεχε τα πατήματα». Ξανάρχισαν να βαδίζουν, πατώντας από το ένα βουναλάκι σταθερού εδάφους στο άλλο. Ο Λούις δεν τα έψαχνε. Απ' ό,τι φαινόταν, τα πόδια του τα έβρισκαν από μόνα τους,, χωρίς καμία προσπάθεια από κείνον. Γλίστρησε μόνο μια φορά, όταν έσπασε με το αριστερό πόδι του ένα λεπτό στρώμα μισολιωμένου πάγου και το παπούτσι του βρέθηκε για μια στιγμή βυθισμένο μέσα στα κρύα, γλοιώδη βαλτόνερα. Τράβηξε γρήγορα έξω το πόδι του και συνέ% χισε, ακολουθώντας το κλυδωνιζόμενο φως του Τζαντ. Αυτό το φως, που αιωρούνταν μέσα.στο δάσος, ανακαλούσε αναμνήσεις των πειρατικών ιστοριών που του άρεσε να διαβάζει όταν ήταν μικρός. Σατανικοί άντρες που πήγαιναν να θάψουν χρυσά δουβλόνια στη σκιά του φεγγαριού... και βέβαια, ένας απ' αυτούς θα βρισκόταν στο τέλος πεταμένος μέσα στο λάκκο, μαζί με το σεντούκι του θησαυρού και με μια σφαίρα φυτεμένη στην καρδιά, επειδή οι πειρατές πίστευαν -ή έτσι τουλάχιστον διαβεβαίωναν πέραν πάσης αμφιβολίας οι συγγραφείς αυτών των ιστοριών φρίκης- ότι το φάντασμα του νεκρού συντρόφου τους θα παρέμενε εκεί, φύλακας των κλοπιμαίων. Με τη διαφορά ότι εμείς δεν ήρθαμε να θάψουμε θησαυρό. Απλώς, τον ευνουχισμένο γάτο της κόρης μου. Αισθάνθηκε ένα τρελό γέλιο να αναβλύζει από μέσα του, και βιάστηκε να το πνίξει. Δεν άκουσε «ήχους σαν φωνές», ούτε είδε Φώτα των Διόσκουρων, αφού όμως είχε πατήσει πάνω σε καμιά δεκαριά βουναλάκια, κοίταξε προς τα κάτω και είδε ότι τα πόδια, οι αστράγαλοι, τα γόνατα και το κάτω μέρος των μηρών του είχαν εξαφανιστεί μέσα σε μια απόλυτα ομοιογενή, απόλυτα λευκή και απόλυτα αδιαφανή ομίχλη εδάφους. Ήταν σαν να προχωρούσες μέσα στο απαλότερο χιόνι του κόσμου. Τώρα, ο αέρας έδινε την εντύπωση ότι είχε κάτι το ανάλαφρο, και ήταν mo ζεστός, ο Λούις θα 'παίρνε όρκο. Έβλεπε τον Τζαντ


166

STEPHEN KING

μπροστά του, να προχωρεί με σταθερό βήμα, με την άκρη του κασμά αγκιστρωμένη στον ώμο του. Ο κασμάς ενίσχυε την εικόνα ανθρώπου που πάει να θάψει θησαυρό. Μ' αυτή την παρανοϊκή αίσθηση της ιλαρότητας να παραμένει, ο Λούις αναρωτήθηκε αν η Ρέιτσελ προσπαθούσε να του τηλεφωνήσει· αν πίσω στο σπίτι το τηλέφωνο χτυπούσε και χτυπούσε, παράγοντας τον ορθολογικό, πεζό ήχο του. Αν... Παραλίγο να πέσει ξανά πάνω στην πλάτη του Τζαντ. Ο ηλικιωμένος άντρας είχε σταματήσει στη μέση του μονοπατιού. Το κεφάλι του ήταν γερμένο στο πλάι. Το στόμα του σουφρωμένο, γεμάτο ένταση. «Τζαντ; Τι;...» «Σσσστ!» Ο Λούις σώπασε, κοιτάζοντας ανήσυχος τριγύρω. Αν και η ομίχλη σ' αυτό το σημείο ήταν αραιότερη, εξακολουθούσε να μην μπορεί να δει τα παπούτσια του. Και τότε άκουσε χαμόκλαδα να τρίζουν και κλαριά να σπάνε. Κάτι κυκλοφορούσε εκεί έξω -κάτι μεγάλο. Άνοιξε το στόμα να ρωτήσει τον Τζαντ αν ήταν άλκη {αρκούδα ήταν η σκέψη που είχε περάσει στην πραγματικότητα από το μυαλό του), κι ύστερα το ξανάκλεισε. Οι ήχοι μεταφέρονται, είχε πει ο Τζαντ. Έγειρε το κεφάλι του στο πλάι, σε μια υποσυνείδητη μίμηση της κίνησης του Τζαντ, χωρίς να καταλαβαίνει ότι το έκανε, κι αφουγκράστηκε. Στην αρχή ο ήχος ακούστηκε μακρινός, μετά πολύ κοντινός· να φεύγει μακριά τους, κι ύστερα να πλησιάζει δυσοίωνα κοντά τους. Ο Λούις ένιωσε το μέτωπο του να ιδρώνει, και τον ιδρώτα να κυλάει στα δαρμένα από τον άνεμο μάγουλά του. Μετέφερε τη σακούλα των σκουπιδιών με το σώμα του Τσορτς από το ένα χέρι στο άλλο. Η παλάμη του είχε υγρανθεί και το πράσινο πλαστικό έδινε την αίσθηση του λιπαρού, ενός υλικού που απειλούσε να γλιστρήσει απ' το χέρι του. Τώρα το πράγμα εκεί έξω . φαινόταν να βρίσκεται τόσο κοντά, που ο Λούις περίμενε να δει από στιγμή σε στιγμή το περίγραμμά του, να το δει να σηκώνεται, ίσως, στα πίσω πόδια, να κρύβει τ' αστέρια με το αδιανόητα τεράστιο, εξωπραγματικό, μαλλιαρό σώμα του. Η έννοια αρκούδα δεν ήταν πια αυτό που σκεφτόταν. Τώρα δεν ήξερε τι σκεφτόταν.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

167

Μετά, το πράγμα απομακρύνθηκε, κι εξαφανίστηκε. Ο Λούις άνοιξε ξανά το στόμα του, με τη φράση Τι ήταν αυτό; να βρίσκεται ήδη στη γλώσσα του. Και τότε, ένα στριγκό, μανιακό γέλιο ξεπήδησε απ' το σκοτάδι, αυξομειούμενο με υστερική κυκλικότητα, δυνατό, διαπεραστικό, παγερό. Του Λούις του φαινόταν ότι κάθε κλείδωσή του είχε παγώσει και ακινητοποιηθεί κι ότι το σώμα του είχε με κάποιο τρόπο βαρύνει, ότι είχε βαρύνει τόσο πολύ, που, αν γύριζε και επιχειρούσε να τρέξει, θα βούλιαζε για να εξαφανιστεί στα σωθικά του ελώδους εδάφους. Το γέλιο υψώθηκε κι έσπασε σε στεγνά θραύσματα, σαν γεμάτος ρωγμές, εύθρυπτος και σαθρός βράχος που ανοίγει σε χίλιες μεριές· έφτασε στο κρεσέντο μιας κραυγής κι έπειτα καταβαραθρώθηκε σ' ένα λαρυγγικό, πνιχτό χαχανητό που θα μπορούσε να μεταλλαχθεί σε λυγμούς πριν σβήσει και πεθάνει. Κάπου ακουγόταν νερό που έσταζε, και από πάνω τους, ίδιος ορμητικός ποταμός σε μια ουράνια κοίτη, ο μονότονος θρήνος του ανέμου. Κατά τα άλλα, ο Βάλτος του Μικρού Θεού ήταν σιωπηλός. Το σώμα του Λούις άρχισαν να ταράζουν δυνατά ρίγη. Η σάρκα του, και ειδικά αυτή των λαγόνων του, άρχισε να έρπει. Ναι, να έρπει -αυτή ήταν η σωστή λέξη· μέσα στο σώμα του, ένιωθε τη σάρκα του να αναδεύεται και να κινείται. Το στόμα του ήταν εντελώς στεγνό. Δε φαινόταν να του έχει μείνει σταγόνα σάλιου. Κι όμως, η αίσθηση της ιλαρότητας επέμενε, μια ακλόνητη παράνοια. «Για όνομα του Θεού -τι συμβαίνει;» ψιθύρισε βραχνά στον Τζαντ. Ο Τζαντ γύρισε να τον κοιτάξει. Μέσα στο αχνό φως, φαινόταν σχεδόν εκατόν είκοσι χρονών. Τώρα δεν υπήρχε ίχνος από κείνη την παράξενη, ζωηρή λάμψη στα μάτια του. Το πρόσωπό του ήταν τραβηγμένο και το βλέμμα του πρόδιδε γνήσιο τρόμο. Όταν μίλησε, όμως, η φωνή του ακούστηκε σταθερή. «Μια βουτηχτάρα ήταν μόνο», είπε. «Έλα. Σχεδόν φτάσαμε». Συνέχισαν. Ο βάλτος με τα πατήματα ξανάγινε σταθερό έδαφος. Για μερικά δευτερόλεπτα ο Λούις είχε την αίσθηση του ανοιχτού χώρου, αν και εκείνο το θαμπό φέγγος που τους συντρόφευε ως τώρα είχε σβήσει, δυσκολεύοντάς τον να διακρίνει ακόμα και την πλάτη του Τζαντ, ο οποίος προχωρούσε μόλις ένα μέτρο μπροστά του. Το έδαφος κάτω απ' τα πόδια τους ήταν καλυμμένο με κοντό, κοκαλωμένο απ' τον παγετό χορτάρι, που έσπαγε σαν I


168

STEPHEN KING

γυαλί σε κάθε τους βήμα. Είχαν μπει ξανά στα δέντρα. Ο Λούις μύριζε το άρωμα του ελάτου, ένιωθε τις βελόνες. Πότε πότε, τον έγδερνε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο κλαδί. Ο Λούις είχε χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου και της κατεύθυνσης, αλλά δεν είχαν περπατήσει πολύ όταν ο Τζαντ σταμάτησε ξανά και γύρισε προς το μέρος του. «Σκαλιά», του είπε. «Λαξεμένα στην πέτρα. Σαράντα δύο ή σαράντα τέσσερα -δε θυμάμαι ποιο απ' τα δύο. Θ' ανέβουμε στην κορυφή, και φτάσαμε». Ο Τζαντ άρχισε ν' ανεβαίνει ξανά, και ο Λούις τον ακολούθησε. Τα πέτρινα σκαλιά ήταν αρκετά φαρδιά, αλλά η αίσθηση του κενού πίσω τους καθώς το ύψος αυξανόταν δεν ήταν καθόλου ευχάριστη. Πότε πότε, οι σόλες των παπουτσιών του Λούις πατούσαν τρίζοντας πάνω σε σκόρπια χαλίκια και κομμάτια πέτρας. ...δώδεκα... δεκατρία.... δεκατέσσερα... Ο αέρας ήταν πιο κρύος εδώ, πιο τσουχτερός, τόσο δριμύς που να του μουδιάζει το πρόσωπο. Βρισκόμαστε πάνω από το ύψος των δέντρων; αναρωτήθηκε. Κοίταξε πάνω και είδε ένα δισεκατομμύριο άστρα, ψυχρά φώτα στο σκοτάδι. Ποτέ πριν στη ζωή του τα άστρα δεν τον είχαν κάνει να νιώσει τόσο μικρός, τόσο απειροελάχιστος, τόσο ασήμαντος. Ο Λούις έθεσε στον εαυτό του το προαιώνιο ερώτημα -υπάρχει νοημοσύνη εκεί έξω;- και, αντί για δέος, η σκέψη τού δημιούργησε ένα φρικτό, παγερό συναίσθημα. Ήταν λες και είχε αναρωτηθεί πώς θα ήταν να φάει μια χούφτα ζωντανά σκουλήκια. ...είκοσι έξι... είκοσι εφτά., είκοσι οχτώ... Ποιος τα λάξεψε αυτά τα σκαλιά; Οι Ινδιάνοι; Οι Μίκμακ; Είχαν εργαλεία οι Μίκμακ; Τι είδους φυλή ήταν; Τροφοσυλλέκτες-κυνηγοί; Να θυμηθώ να ρωτήσω τον Τζαντ. Η έννοια «κυνηγοί» ανακάλεσε στο μυαλό του την έννοια «ζώα», και, πιο συγκεκριμένα, εκείνο το πράγμα που τους είχε πλησιάσει στο δάσος. Ό Λούις σκόνταψε και, για να ξαναβρεί την ισορροπία του, άπλωσε το γαντοφορεμένο του χέρι και κρατήθηκε από το βράχο στ' αριστερά του. Η πέτρα τού έδωσε την αίσθηση του παλιού, του φαγωμένου, του σκαμμένου, του ρυτιδιασμένου. Σαν ξεραμένο, σκασμένο, σχεδόν φαγωμένο πετσί, σκέφτηκε. «Είσαι εντάξει, Λούις;» μουρμούρισε ο Τζαντ. «Ναι», του απάντησε εκείνος, μόλο που η ανάσα του κόντευε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

169

να κοπεί και οι μύες του υπέφεραν από το φορτίο του Τσορτς στη σακούλα. ...σαράντα δύο... σαράντα τρία... σαράντα τέσσερα... «Σαράντα πέντε», είπε ο Τζαντ. «Το είχα ξεχάσει. Έχω δώδεκα χρόνια ν' ανέβω εδώ πάνω -και δε φαντάζομαι ότι θα έχω λόγο για να ξανάρθω ποτέ. Έλα... μια τελευταία προσπάθεια». Ο Τζαντ άρπαξε τον Λούις απ' το μπράτσο και τον βοήθησε ν' ανέβει το τελευταίο σκαλί. «Φτάσαμε», είπε ο Τζαντ. Ο Λούις κοίταξε γύρω του. Έβλεπε αρκετά καλά· το φως των άστρων ήταν αχνό αλλά επαρκές. Έστεκαν σε ένα σπαρμένο με πέτρες οροπέδιο, στο πάνω μέρος ενός βράχου που πεταγόταν ευθεία μπροστά, προεξέχοντας σαν σκοτεινή γλώσσα. Κοιτάζοντας πίσω του, ο Λούις είδε τις κορυφές των ελάτων μέσα από τα οποία είχαν περάσει για να φτάσουν στα σκαλιά. Προφανώς, είχαν ανέβει σε μια ιδιόμορφη mesa, σ' ένα βράχο με εντελώς επίπεδη κορυφή, μια γεωγραφική ανωμαλία που θα φαινόταν πολύ πιο φυσιολογική αν τη συναντούσες στην Αριζόνα ή στο Νέο Μεξικό. Επειδή η καλυμμένη με χλόη κορυφή της mesa -ή λόφου, ή κουτσουρεμένου βουνού, ή 6,τι, τέλος πάντων, κι αν ήταν αυτό- ήταν απογυμνωμένη από δέντρα, ο ήλιος είχε λιώσει το όποιο χιόνι είχε πέσει. Καθώς γύριζε να κοιτάξει τον Τζαντ, ο Λούις είδε ξερά χορτάρια να λυγίζουν στο φύσημα του αδιάλειπτου, παγερού ανέμου που εξακολουθούσε να μαστιγώνει το πρόσωπό του, και διαπίστωσε ότι τελικά βρίσκονταν σε λόφο και όχι σε κάποια απομονωμένη mesa. Μπροστά τους, το έδαφος υψωνόταν ξανά προς τα δέντρα. Τούτη η ισιάδα όμως ήταν τόσο κραυγαλέα, και τόσο ξένη για τη γη της Νέας Αγγλίας με τους χαμηλούς, και κάπως κουρασμένους λόφους της, που... Είχαν εργαλεία οι Μίκμακ, είπε ξαφνικά το μυαλό του. «Έλα», είπε ο Τζαντ, και τον οδήγησε είκοσι περίπου μέτρα προς το σημείο όπου ξανάρχιζαν τα δέντρα. Ο αέρας φυσούσε ανελέητα εδώ πάνω, αλλά ήταν πολύ καθαρός. Ο Λούις είδε ορισμένα σχήματα στις σκιές που έριχναν τα δέντρα, τα πιο ψηλά και πιο γέρικα έλατα που είχε δει στη ζωή του. Η συνολική αίσθηση που απέπνεε τούτος ο τόπος ήταν αυτή της κενότητας -μιας κενότητας, ωστόσο, που παλλόταν από ενέργεια. I


170

STEPHEN KING

Τα σχήματα που είχε δει ο Λούις ήταν τύμβοι, μικροί κώνοι καμωμένοι από στοιβαγμένες πέτρες. «Οι Μίκμακ ξύρισαν την κορφή τούτου του λόφου», είπε ο Τζαντ. «Κανείς δεν ξέρει πώς, όπως κανείς δεν ξέρει με ποιο τρόπο έχτισαν οι Μάγιας τις πυραμίδες τους. Και οι ίδιοι οι Μίκμακ το έχουν ξεχάσει, όπως το ξέχασαν και οι Μάγιας». «Γιατί; Γιατί το έκαναν;» «Αυτός ήταν ο τόπος ταφής τους, το κοιμητήριο τους», είπε ο Τζαντ. «Σ' έφερα για να μπορέσεις να θάψεις το γάτο της Έλι εδώ. Οι Μίκμακ, ξέρεις, δεν έκαναν διακρίσεις. Έθαβαν τα κατοικίδιά τους μαζί με τους ιδιοκτήτες τους»· Η πληροφορία έκανε τον Λούις να σκεφτεί τους Αιγύπτιους, που είχαν εξελίξει το έθιμο· αυτοί σφαγίαζαν τα κατοικίδια των βασιλέων, ώστε οι ψυχές των ζώων να ακολουθήσουν αυτές των κυρίων τους στην όποια ενδεχόμενη μετά θάνατον ζωή. Κάποτε ο Λούις είχε διαβάσει ότι περισσότερα από δέκα χιλιάδες κατοικίδια και οικόσιτα ζώα είχαν σφαγεί με το θάνατο της κόρης ενός Φαραώ -μεταξύ άλλων, εξακόσια γουρούνια και δύο χιλιάδες παγόνια. Οι σφαγιαστές είχαν μυρώσει τα γουρούνια με ροδέλαιο, το αγαπημένο άρωμα της νεκρής δέσποινας, πριν τους κόψουν το λαιμό. Κι έχτισαν και πυραμίδες. Κι ενώ κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι σκοπό εξυπηρετούσαν οι πυραμίδες των Μάγιας -τον προσανατολισμό και τη μέτρηση του χρόνου, λένε μερικοί, όπως εικάζουν και για το Στόουνχεντζ-, η ανθρωπότητα γνωρίζει πολύ καλά τι ήταν οι αιγυπτιακές πυραμίδες: σπουδαία μνημεία αφιερωμένα στο θάνατο, οι μεγαλύτερες ταφόπλακες του κόσμου. Ενθάδε κείται ο Ραμσής ΒΉταν Ιππάκουος, σκέφτηκε ο Λούις, κι ένα άγριο γέλιο ξέφυγε άθελά του απ' το στόμα του. Ο Τζαντ τον κοίταξε, χωρίς έκπληξη. «Πήγαινε και θάψε το ζωντανό σου», του είπε. «Εγώ θα καπνίσω ένα τσιγάρο. Θα σε βοηθούσα, αλλά πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Ο καθένας θάβει τα δικά του. Έτσι έκαναν τότε». «Τι είναι όλα αυτά, Τζαντ; Γιατί μ' έφερες εδώ;» «Γιατί έσωσες τη ζωή της Νόρμα», είπε ο Τζαντ και, παρ' ότι ακουγόταν ειλικρινής -παρ' ότι φαινόταν να πιστεύει κι ο ίδιος πως ήταν ειλικρινής-, ο Λούις ένιωσε να τον πλημμυρίζει ξαφνικά η ακατανίκητη αίσθηση ότι ο ηλικιωμένος άντρας τού έλεγε ψέματα... ή ότι κάποιοι άλλοι είχαν πει ψέματα σ' εκείνον και τώρα ο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

171

Τζαντ μετέδιδε το ψέμα σ' αυτόν. Θυμήθηκε εκείνη τη λάμψη που είχε δει, ή που νόμισε πως είχε δει, στο βλέμμα του Τζαντ. Εκεί πάνω, όμως, τίποτα απ' όλ' αυτά δε φαινόταν να έχει σημασία. Ο άνεμος ήταν πιο σημαντικός, ο άνεμος που κυλούσε ορμητικός σαν ρωμαλέο ποτάμι παντού τριγύρω, ανασηκώνοντας τα μαλλιά του Λούις, διώχνοντάς τα απ' το μέτωπο του, σπρώχνοντάς τα πίσω απ' τ' αυτιά του. Ο Τζαντ κάθισε κάτω, ακούμπησε την πλάτη του σε μια μεγάλη πέτρα, κι ύστερα, προστατεύοντας τη φλόγα του σπίρτου με τις παλάμες του, άναψε ένα Τσέστερφιλντ. «Θες να ξεκουραστείς λίγο πριν αρχίσεις;» «Όχι, εντάξει είμαι», είπε ο Λούις. Η ανάπαυλα θα ήταν μια ευκαιρία να κάνει στον Τζαντ μερικές ερωτήσεις, ανακάλυψε όμως ότι, στην πραγματικότητα, δεν τον ένοιαζε. Η συγκεκριμένη στάση του του έδινε την αίσθηση του λάθους και ταυτόχρονα του σωστού, κι έτσι ο Λούις κατέληξε ότι, προς το παρόν τουλάχιστον, θα άφηνε τα πράγματα ως είχαν. Μόνο ένα πράγμα έπρεπε οπωσδήποτε να μάθει. «Θα μπορέσω να σκάψω τον τάφο; Το χώμα μού φαίνεται ρηχό». Ο Λούις έδειξε με το κεφάλι το σημείο όπου ο βράχος προεξείχε από το έδαφος, στην άκρη των σκαλιών. Ο Τζαντ κατένευσε αργά. «Άιγια», είπε. «Τούτο το κομμάτι γης είναι πράγματι φτενό. Αλλά όπου το χώμα είναι αρκετά βαθύ για να φυτρώσει χορτάρι, Λούις, είναι αρκετά βαθύ και για να θάψεις μέσα του. Κι οι άνθρωποι θάβουν σε τούτο το χώμα εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Όχι βέβαια κι ότι θα σου φανεί παιχνιδάκι...» Δεν του φάνηκε. Το έδαφος ήταν πετρώδες και σκληρό, και πολύ γρήγορα ο Λούις κατάλαβε ότι θα χρειαζόταν τον κασμά για να σκάψει ένα λάκκο αρκετά βαθύ για να κρατήσει τον Τσορτς. Αρχισε λοιπόν να εναλλάσσει τα εργαλεία, χρησιμοποιώντας πρώτα τον κασμά για να χαλαρώσει το σκληρό, γεμάτο πέτρες χώμα κι ύστερα το φτυάρι για να φτυαρίσει ό,τι είχε καταφέρει να χαλαρώσει. Οι παλάμες του άρχισαν να πονάνε. Το σώμα του άρχισε να ζεσταίνεται, κι ένιωσε να μεγαλώνει μέσα του η δυνατή και αδιαμφισβήτητη παρόρμηση να κάνει όσο καλύτερη δουλειά γινόταν. Άρχισε να σιγομουρμουρίζει ένα σκοπό, κάτι που έκανε καμιά φορά και στο ιατρείο όταν έραβε επιφανειακά τραύματα. Πότε πότε, ο κασμάς χτυπούσε τόσο δυνατά στις πέτρες, που τις έκανε να πετάνε σπίθες, και ο τριγμός ταξίδευε στο ξύλινο κοντάρι του εργα-


172

STEPHEN KING

λείου κι έφτανε ως τα χέρια του, μεταδίδοντάς τους τη δόνηση. Ο Λούις ένιωθε φλύκταινες να σχηματίζονται στις παλάμες του, αλλά δεν τον ένοιαζε, παρ' ότι, όπως όλοι οι γιατροί, φυλούσε τα χέρια του ως κόρη οφθαλμού. Από πάνω κι ολόγυρά του ο άνεμος εξακολουθούσε το τραγούδι του, σε μια τριαδική συγχορδία. Το απαλό κροτάλισμα της πέτρας αντηχούσε στ' αυτιά του Λούις σαν αντίστιξη. Γυρίζοντας για μια στιγμή το κεφάλι του, είδε τον Τζαντ να μαζεύει τις πέτρες που ο ίδιος είχε ξεθάψει με το σκάψιμο και να τις συγκεντρώνει σε μια μεριά. «Για τον τύμβο σου», είπε στον Λούις ο ηλικιωμένος άντρας όταν είδε ότι τον κοίταζε. «Α», είπε ο Λούις, και στρώθηκε ξανά στή δουλειά. Έκανε τον τάφο γύρω στο ένα μέτρο μακρύ και εξήντα εκατοστά πλατύ -η Κάντιλακ των τάφων για ένα αναθεματισμένο γατί, σκέφτηκε-, κι όταν έφτασε σε βάθος περίπου ογδόντα εκατοστών και ο κασμάς έβγαζε σπίθες σχεδόν σε κάθε χτύπημα, τον πέταξε μαζί με το φτυάρι παράμερα και ρώτησε τον Τζαντ αν ήταν εντάξει. Ο Τζαντ σηκώθηκε κι έριξε μια γρήγορη ματιά. «Μια χαρά μου φαίνεται», είπε. «Έτσι κι αλλιώς, το τι σκέφτεσαι εσύ είναι αυτό που μετράει». «Θα μου πεις τώρα περί τίνος πρόκειται;» Ο Τζαντ χαμογέλασε αχνά. «Οι Μίκμακ πίστευαν ότι τούτος ο λόφος είναι μαγικός», είπε. «Πίστευαν ότι όλο τούτο το δάσος, βόρεια και ανατολικά του βάλτου, είναι μαγικό. Έφτιαξαν αυτό το μέρος, κι έθαβαν εδώ τους νεκρούς τους, μακριά απ' οτιδήποτε άλλο. Οι άλλες φυλές δεν πλησίαζαν -οι Πενόμπσκοτ έλεγαν ότι αυτό το δάσος ήταν γεμάτο φαντάσματα. Αργότερα, οι κυνηγοί γούνας άρχισαν να λένε πάνω κάτω το ίδιο πράγμα. Φαντάζομαι ότι κάποιοι απ' αυτούς είδαν Φώτα των Διόσκουρων στο Βάλτο του Μικρού Θεού και τα πέρασαν για φαντάσματα». Ο Τζαντ χαμογέλασε και ο Λούις σκέφτηκε: Αυτά που μου λες δεν τα πιστεύεις. Δεν τα πιστεύεις καθόλου. «Αργότερα, ακόμα και οι Μίκμακ εγκατέλειψαν το μέρος. Κάποιος δικός τους ισχυρίστηκε ότι είχε δει στο δάσος ένα Γουέντιγκο, κι ότι τα χώματα εδώ είχαν σαπίσει. Οι Ινδιάνοι έκαναν μια μεγάλη σύναξη για να το συζητήσουν... ή τουλάχιστον αυτά έλεγε η ιστορία που άκουσα εγώ, Λούις, όταν ήμουνα ακόμα πολύ νέος. Το θέμα είναι ότι την είχα ακούσει από κείνη την μπεκροκανάτα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

173

τον Στάνι Μπι -έτσι τον φωνάζαμε τον Στάνλεϊ Μπουσάρ-, κι ο Στάνι Μπι ό,τι δεν ήξερε το σκάρωνε». Ο Λούις, που δεν ήξερε τίποτα περισσότερο για το Γουέντιγκο εκτός από το ότι θεωρούνταν πνεύμα του Βορρά, είπε: «Εσύ πιστεύεις ότι "τα χώματα έχουν σαπίσει";» Ο Τζαντ χαμογέλασε ή, τουλάχιστον, τα χείλια του τραβήχτηκαν προς τα πίσω. «Πιστεύω ότι το μέρος είναι επικίνδυνο», είπε χαμηλόφωνα, «όχι όμως για τις γάτες και τα σκυλιά και τα κατοικίδια χάμστερ. Άντε να θάψεις το ζωντανό σου, Λούις». Ο Λούις κατέβασε τη σακούλα των σκουπιδιών στο λάκκο και, με αργές κινήσεις, ξαναφτυάρισε το χώμα μέσα. Κρύωνε τώρα, και ήταν κουρασμένος. Το απαλό κροτάλισμα του χώματος καθώς έπεφτε στην πλαστική σακούλα ήταν καταθλιπτικό, κι ενώ ο Λούις εξακολουθούσε να μη μετανιώνει για το ότι είχε έρθει ως εδώ, εκείνο το συναίσθημα της ιλαρότητας είχε αρχίσει να τον εγκαταλείπει και δεν έβλεπε την ώρα που αυτή η περιπέτεια θα έφτανε στο τέλος της. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς. Το κροτάλισμα των σβόλων του χώματος πάνω στο πλαστικό άρχισε να σβήνει ώσπου σταμάτησε εντελώς -τώρα ακουγόταν μονάχα ο γδούπος που κάνει το χώμα όταν πέφτει σε χώμα. Ο Λούις έριξε στο λάκκο την τελευταία φτυαριά {ποτέ δεν είναι αρκετό, σκέφτηκε, ανακαλώντας στη μνήμη του κάτι που του είχε πει ο νεκροθάφτης θείος του πριν από χίλια χρόνια -το χώμα για να ξαναγεμίσεις το λάκκο δεν είναι ποτέ αρκετό), κι ύστερα στράφηκε στον Τζαντ. «Τον τύμβο σου», είπε ο Τζαντ. «Κοίτα, Τζαντ, είμαι κουρασμένος και...» «Για το γάτο της Έλι πρόκειται, Λούις», είπε ο Τζαντ και, παρ' ότι η φωνή του αντήχησε απαλή, ο τόνος της υποδήλωνε ότι το ζήτημα δεν ετίθετο προς συζήτηση. «Θα ήθελε να το κάνεις όπως πρέπει». Ο Λούις αναστέναξε. «Ναι», είπε, «υποθέτω πως ναι». Χρειάστηκαν άλλα δέκα λεπτά για να στοιβάξει τις πέτρες που του έδινε χέρι χέρι ο Τζαντ. Όταν η δουλειά τελείωσε, ένας χαμηλός κώνος από πέτρες ορθωνόταν πάνω στον τάφο του Τσορτς, κι η αλήθεια ήταν ότι το τελικό αποτέλεσμα έδωσε μια μικρή ικανοποίηση στον Λούις. Με κάποιο τρόπο, το επιτύμβιο μνημείο φάνταζε αρμοστό, έτσι όπως υψωνόταν κάτω απ' την αστροφεγγιά

i •


174

STEPHEN KING

μαζί με τα υπόλοιπα. Η Έλι δε θα το έβλεπε ποτέ -και μόνο στη σκέψη ότι η κόρη της θα περνούσε αυτό το έλος με την κινούμενη άμμο, η Ρέιτσελ θ' άσπριζε μέσα σε μια νύχτα-, το είχε δει όμως εκείνος. Κι ήταν καλό. «Πάντως, τα περισσότερα μνημεία εδώ έχουν πέσει», είπε ο Λούις στον Τζαντ καθώς ορθωνόταν κι έσκυβε να τινάξει τα χώματα απ' το παντελόνι του. Έβλεπε πιο καθαρά τώρα και, σε αρκετά σημεία, ξεχώριζε σκόρπιες πέτρες. Ωστόσο, αν και υπήρχαν μπόλικες, ο Τζαντ δεν τις είχε μαζέψει για το μνημείο του Τσορτς, παρά είχε φροντίσει να το φτιάξει ο Λούις αποκλειστικά και μόνο από εκείνες που είχε βρει σκάβοντας τον τάφο του. «Άιγια», είπε ο Τζαντ. «Σου είπα ότι αυτός ο τόπος είναι παλιός». «Τελειώσαμε τώρα;» «Άιγια». Ο Τζαντ χτύπησε τον Λούις στην πλάτη. «Μπράβο, Λούις, μια χαρά τα κατάφερες. Το ήξερα ότι έτσι θα γινόταν. Έλα να πάμε σπίτι». «Τζαντ...» δοκίμασε ξανά ο Λούις, αλλά ο Τζαντ δεν έμεινε να τον ακούσει, άρπαξε τον κασμά και ξεκίνησε για τα σκαλιά. Ο Λούις πήρε το φτυάρι, αναγκάστηκε να τρέξει για να προλάβει το φίλο του, κι ύστερα χαλάρωσε το βήμα του και πήρε βαθιές ανάσες, αποταμιεύοντας δυνάμεις και οξυγόνο για την πεζοπορία της επιστροφής. Κοίταξε πίσω μονάχα μια φορά, αλλά ο τύμβος στο μνήμα του Ουίνστον Τσόρτσιλ, του γάτου της κόρης του, είχε ανακατευτεί με τις σκιές και δεν μπόρεσε να τον ξεχωρίσει. Απλώς είδαμε το ίδιο έργο ανάποδα, σκέφτηκε κατάκοπος ο Λούις αργότερα, καθώς έβγαιναν από το δάσος στο λιβάδι πίσω από το σπίτι του. Δεν ήξερε να πει με βεβαιότητα πόση ώρα είχε περάσει· το μεσημέρι, πριν ξαπλώσει να ξεκουραστεί, είχε βγάλει το ρολόι του και το είχε ακουμπήσει στο περβάζι του παραθύρου δίπλα στο κρεβάτι. Ήξερε μόνο ότι ήταν ψόφιος στην κούραση, κυριολεκτικά εξουθενωμένος. Τόσο διαλυμένος είχε να νιώσει από τότε που, μαθητής ακόμα, δεκαεφτά ή δεκαοχτώ χρόνια πίσω, είχε πάει να δουλέψει ένα καλοκαίρι στο Συνεργείο Καθαριότητας του Δήμου του Σικάγου. Επέστρεψαν από τον ίδιο δρόμο, ο Λούις όμως θυμόταν ελάχιστα από τη συγκεκριμένη διαδρομή. Ότι είχε παραπατήσει στο σωρό των δέντρων -αυτό το θυμόταν· είχε τρεκλίσει προς τα μπρος, σκεπτόμενος, εντελώς παράδοξα, τον Πίτερ Παν (ω Χριστέ


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

175

μου, έχασα τις χαρούμενες σκέψεις μου και τώρα θα γκρεμιστώ)-, κι ότι, αμέσως μετά, το σταθερό και δυνατό χέρι του Τζαντ εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός για να τον συγκρατήσει. Λίγα λεπτά μετά απ' αυτό, περνούσαν από τις τελευταίες κατοικίες του Σμάκι και της Τρίξι και της Μάρτα, για να συνεχίσουν την πορεία τους στο μονοπάτι που πριν από λίγο καιρό ο Λούις είχε διαβεί όχι μόνο με τον Τζαντ, αλλά και με ολόκληρη την οικογένειά του. Ο Λούις σκεφτόταν ότι το κουρασμένο του μυαλό είχε κάνει μια υποσυνείδητη προσπάθεια να συνταιριάξει το όνειρο με τον Βίκτορ Πάσκοου -το όνειρο που είχε οδηγήσει στο υπνοβατικό επεισόδιο του- με τούτη εδώ τη νυχτερινή εκδρομή, η προσπάθεια όμως μάλλον δεν είχε καρποφορήσει. Τώρα συνειδητοποιούσε επίσης πόσο επικίνδυνη ήταν αυτή η περιπέτεια -επικίνδυνη όχι με τη μελοδραματική, αλά Γουίλκι Κόλινς έννοια, αλλά με την απολύτως αντικειμενική. Το ότι είχε πληγιάσει κατ' αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο τα χέρια του σκάβοντας σχεδόν σαν υπνωτισμένος ήταν το λιγότερο. Στο σωρό των δέντρων θα μπορούσε να είχε σκοτωθεί. Και οι δυο θα μπορούσαν. Είχε αφήσει τον εαυτό του να παρασυρθεί από τον Τζαντ και να ενεργήσει παράλογα, η απίστευτη εξουθένωσή του όμως δεν του επέτρεπε να σκαλίσει ιδιαίτερα το ζήτημα· ο Λούις το έκλεισε, αποδίδοντας τη συμπεριφορά του στη σύγχυση και στη συναισθηματική αναστάτωση που του είχε προκαλέσει η απώλεια ενός αγαπημένου απ' όλη την οικογένεια κατοικίδιου. Μετά από λίγη ώρα, ο Λούις είδε τα φώτα του σπιτιού του να ξεπροβάλλουν εμπρός του. Προχώρησαν με τον Τζαντ προς τα εκεί χωρίς να μιλάνε και κοντοστάθηκαν μόνο όταν έφτασαν στον ιδιωτικό δρόμο του Λούις. Ο άνεμος γύρω τους εξακολουθούσε το θρήνο του. Χωρίς να πει λέξη, ο Λούις έδωσε στον Τζαντ το φτυάρι του. «Καλύτερα να πάω απέναντι», είπε εντέλει ο Τζαντ. «Η Λουέλα Μπίσον ή η Ρούθι Παρκς θα φέρουν τη Νόρμα στο σπίτι, και δε θέλω ν' αρχίσει ν' αναρωτιέται πού στο διάβολο πήγα». «Έχεις ώρα;» ρώτησε ο Λούις. Του έκανε μεγάλη εντύπωση ότι η Νόρμα δεν είχε γυρίσει ακόμα στο σπίτι- αν οι μύες του μπορούσαν να μιλήσουν, θα έλεγαν ότι ήταν περασμένα μεσάνυχτα. «Άιγια», είπε ο Τζαντ. «Την ώρα την κρατάω όσο είμαι ντυμένος, και μετά την αφήνω να φύγει».

I


176

STEPHEN KING

Ο Τζαντ ψάρεψε ένα ρολόι από την τσέπη του παντελονιού του κι άνοιξε το εγχάρακτο καπάκι του. «Περασμένες οχτώμισι», είπε κι έκλεισε ξανά το καπάκι. «Οχτώμισι;» επανέλαβε βλακωδώς ο Λούις. «Μόνο;» «Πόσο νόμιζες ότι ήταν;» «Αργότερα από τόσο», είπε ο Λούις. «Τα λέμε αύριο, Λούις», είπε ο Τζαντ, και ξεκίνησε να φύγει. «Τζαντ;» Ο ηλικιωμένος άντρας γύρισε προς τον Λούις και τον κοίταξε ερωτηματικά. «Τι κάναμε απόψε, Τζαντ;» «Τι άλλο; Θάψαμε το γάτο της κόρης σου». «Μόνο αυτό;» «Αυτό και μόνο αυτό», είπε ο Τζαντ. «Είσαι καλό παιδί, Λούις, αλλά κάνεις πολλές ερωτήσεις. Μερικές φορές οι άνθρωποι κάνουν πράγματα απλώς και μόνο επειδή τους φαίνονται σωστά. Βαθιά μέσα τους, εννοώ. Στην καρδιά τους. Κι αν τα κάνουν αυτά τα πράγματα κι ύστερα δε νιώθουν καλά κι αρχίζουν ν' αναρωτιούνται και να έχουν ένα βάρος, κάτι σαν δυσπεψία, αλλά όχι στο στομάχι παρά στο μυαλό, τότε νομίζουν ότι έκαναν λάθος. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω;» «Ναι», είπε ο Λούις. Ήταν λες και ο Τζαντ είχε διαβάσει τις σκέψεις του όταν οι δυο τους κατηφόριζαν το λόφο με κατεύθυνση το λιβάδι και τα φώτα του σπιτιού του. «Αυτό που δε σκέφτονται είναι ότι, πριν βιαστούν ν' αμφισβητήσουν τη φωνή της καρδιάς τους, θα πρέπει ίσως ν' αναρωτηθούν γι' αυτές τους τις αμφιβολίες, γι' αυτή τη δυσπεψία τους», είπε ο Τζαντ, κοιτάζοντάς τον διερευνητικά. «Τι λες κι εσύ, Λούις;» «Λέω», απάντησε αργά ο Λούις, «ότι ίσως να έχεις δίκιο». «Κι αυτά που έχει ο καθένας στην καρδιά του... δεν ωφελεί σε τίποτα να μιλάει γι' αυτά. Έτσι δεν είναι;» «Ναι, αλλά...» «Δεν ωφελεί», είπε ο Τζαντ, λες κι ο Λούις είχε συμφωνήσει μαζί του. «Σε τίποτα». Κι έπειτα, μ' αυτή την ήρεμη φωνή του, τόσο σίγουρη και τόσο αδιάλλακτη, μ' αυτή τη φωνή που τώρα για κάποιο λόγο έκανε τον Λούις ν' ανατριχιάσει, είπε: «Αυτά είναι μυστικά πράματα. Υποτίθεται ότι οι γυναίκες είναι οι καλές στο να κρατάνε μυστικά, και φαντάζομαι ότι κρατάνε μερικά, αλλά ρώτα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

177

όποια γυναίκα θες που να σκαμπάζει δυο πράγματα και θα σου πει ότι δεν μπόρεσε ποτέ να δει τι κρύβει στην καρδιά του ο άντρας. Το χώμα της καρδιάς του άντρα, Λούις, έχει περισσότερη πέτρα -σαν το χώμα εκεί πάνω, στο παλιό νεκροταφείο των Μίκμακ. Ο άντρας φυτεύει εκεί ό,τι μπορεί... κι ύστερα το φροντίζει». «Τζαντ...» «Μη ρωτάς, Λούις. Δέξου ό,τι έγινε, και άκου την καρδιά σου». «Μα...» «Μα, τίποτα. Δέξου ό,τι έγινε, Λούις, και άκου την καρδιά σου. Αυτή τη φορά κάναμε το σωστό... τουλάχιστον, παρακαλάω το Θεό να κάναμε το σωστό. Άλλη φορά, θα μπορούσαμε να κάνουμε λάθος... ένα διαβολεμένο λάθος». «Τουλάχιστον θα μου απαντήσεις σε μία ερώτηση;» «Ας την ακούσουμε πρώτα, και βλέπουμε». «Πώς ήξερες για κείνο το μέρος;» Η σκέψη είχε εμφανιστεί στο μυαλό του Λούις στη διαδρομή της επιστροφής, μαζί με την υποψία ότι ίσως ο Τζαντ να ήταν κατά ένα μέρος Μίκμακ, παρ' ότι δεν έμοιαζε με Ινδιάνο· η εμφάνισή του δήλωνε ότι το σύνολο των προγόνων του, μέχρι και τον τελευταίο, είχε στις φλέβες του αγγλικό αίμα. «Μα, από τον Στάνι Μπι», απάντησε ο Τζαντ με ύφος που φανέρωνε έκπληξη. «Και πώς έγινε; Ήρθε μια μέρα και απλώς σου το είπε;» «Όχι», είπε ο Τζαντ. «Δεν είναι απ' τα μέρη για τα οποία απλώς μιλάς σε κάποιον. Όταν ήμουνα δέκα χρονών, έθαψα εκεί πάνω το σκύλο μου τον Σποτ. Ο Σποτ κυνηγούσε ένα κουνέλι κι έπεσε πάνω σε κάτι σκουριασμένα συρματοπλέγματα. Τα τραύματα μολύνθηκαν κι η μόλυνση τον σκότωσε». Υπήρχε κάποιο λάθος εδώ, κάτι που δεν κόλλαγε με κάποια από τις πληροφορίες που του είχε ήδη δώσει ο Τζαντ, ο Λούις όμως παραήταν κουρασμένος για να καθίσει να ψάξει την ανακολουθία. Ο Τζαντ δεν είπε τίποτ' άλλο· έμεινε μονάχα να τον κοιτάζει με τα ανεξιχνίαστα γέρικα μάτια του. «Καληνύχτα, Τζαντ», είπε εντέλει ο Λούις. «Καληνύχτα». Ο ηλικιωμένος άντρας διέσχισε το δρόμο, κουβαλώντας τον κασμά και το φτυάρι του. «Ευχαριστώ!» φώναξε αυθόρμητα ο Λούις. 1

1


178

STEPHEN KING

Ο Τζαντ δε γύρισε να τον κοιτάξει· σήκωσε απλώς το ένα χέρι του για να δείξει ότι είχε ακούσει. Μέσα στο σπίτι, το τηλέφωνο άρχισε να χτυπάει. Ο Λούις έτρεξε, μορφάζοντας από τους πόνους στους μηρούς και στη μέση του, μέχρι όμως να φτάσει στη ζεστή κουζίνα το τηλέφωνο είχε ήδη χτυπήσει έξι ή εφτά φορές. Έπαψε να χτυπάει τη στιγμή που ακούμπησε το χέρι του στο ακουστικό. Το σήκωσε όπως και να 'χε, το μόνο που άκουσε όμως ήταν το σήμα της ελεύθερης γραμμής. Η Ρέιτσελ ήταν, σκέφτηκε. Θα την πάρω εγώ. Ξαφνικά, όμως, του φάνηκε δυσβάσταχτο να σχηματίσει τον αριθμό, να υποστεί τις τυπικότητες με τη μητέρα της -ή, ακόμα χειρότερα, με τον πατέρα της και το καρνέ των επιταγών του- για να μιλήσει εντέλει με τη Ρέιτσελ... κι ύστερα με την Έλι. Γιατί, βέβαια, η Έλι δε θα είχε πάει ακόμα για ύπνο· το Σικάγο ήταν μια ώρα πίσω. Και η Έλι θα τον ρωτούσε πώς ήταν ο Τσορτς. Μια χαρά είναι, τέλεια. Τον χτύπησε ένα φορτηγό της Ορίνκο. Για κάποιο λόγο, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ήταν φορτηγό της Ορίνκο. Οτιδήποτε άλλο θα στερούσε την τραγωδία του Τσορτς από την αριστοτελική της ενότητα, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Όχι; Καλά, δεν πειράζει. Το φορτηγό τον σκότωσε, αλλά δεν του άφησε ούτ' ένα σημάδι. Τον φυτέψαμε με τον Τζαντ εκεί ψηλά, στο παλιό νεκροταφείο των Μίκμακ -που είναι κάτι σαν παράρτημα του Νεκρωταφίου Ζώων. Καταπληκτική διαδρομή. Θα πάμε και μαζί μια μέρα, ν' αφήσουμε λουλούδια στο μνήμα του -ε, συγνώμη, στον τύμβο του. Θα πάμε όταν η κινούμενη άμμος παγώσει και οι αρκούδες πέσουν σε χειμερία νάρκη. Ο Λούις έβαλε το ακουστικό στη θέση του, κι ύστερα πήγε στο νεροχύτη, τον γέμισε με ζεστό νερό, έβγαλε το πουκάμισο του και πλύθηκε. Παρά το κρύο, είχε ιδρώσει σαν γουρούνι, και σαν γουρούνι μύριζε επίσης. Στο ψυγείο είχε μείνει λίγο ρολό με κιμά. Ο Λούις το έκοψε σε χοντρές φέτες, έβαλε τις φέτες πάνω στο μισό ενός στρογγυλού ψωμιού για σάντουιτς, κι ύστερα πρόσθεσε μερικές εξίσου χοντρές φέτες κρεμμυδιού. Για μια στιγμή κοίταξε σκεφτικός το δημιούργημά του κι ύστερα, έχοντας πάρει την τελική του απόφαση,


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

179

το περιέλουσε με κέτσαπ πριν το καπακώσει με το άλλο μισό του ψωμιού. Αν τον έβλεπαν η Ρέιτσελ και η Έλι, θα είχαν εκφράσει τον αποτροπιασμό τους με πανομοιότυπο τρόπο, σουφρώνοντας τη μύτη τους και αναφωνώντας εν χορώ: Μπλιαχ! Εσείς χάνετε, κυρίες μου, σκέφτηκε ο Λούις με αδιαμφισβήτητη ικανοποίηση, αρχίζοντας να καταβροχθίζει το σάντουιτς του. Ήταν πεντανόστιμο. Ο Κομφούκιος λέει ότι όσοι μυρίζουν σαν γουρούνια τρώνε σαν λύκοι, σκέφτηκε, και χαμογέλασε. Κατέβασε το σάντουιτς με κάμποσες χορταστικές γουλιές γάλα που ήπιε κατευθείαν από το κουτί -άλλη μια συνήθειά του για την οποία η Ρέιτσελ στράβωνε απαρεγκλίτως τα μούτρα- κι ύστερα πήγε πάνω, γδύθηκε, κι έπεσε στο κρεβάτι χωρίς καν να πλύνει τα δόντια του. Το πιάσιμο και οι πόνοι του είχαν καταλαγιάσει σε έναν αδύναμο, σχεδόν παρηγορητικό παλμό. Το ρολόι του ήταν εκεί, στο σημείο όπου το είχε αφήσει, κι ο Λούις του έριξε μια ματιά. Εννιά και δέκα. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Το όλο πράγμα τού φαινόταν ήδη σαν όνειρο -σαν ένα ακόμα υπνοβατικό επεισόδιο. Ο Λούις έσβησε το φως, γύρισε στο πλάι και κοιμήθηκε. Ξύπνησε κάποια στιγμή μετά τις τρεις το πρωί και πήγε σκουντουφλώντας στην τουαλέτα. Στεκόταν μπροστά στη λεκάνη και κατουρούσε, ανοιγοκλείνοντας σαν κουκουβάγια τα μάτια στο δυνατό φως φθορισμού, όταν η ανακολουθία εμφανίστηκε ξαφνικά στο μυαλό του, κάνοντας τα μάτια του ν' ανοίξουν διάπλατα· ήταν λες και δύο κομμάτια που θα έπρεπε να ταιριάζουν απόλυτα το ένα με το άλλο χτυπούσαν μεταξύ τους κι αναπηδούσαν μακριά. Απόψε ο Τζαντ του είχε πει ότι ο σκύλος του είχε πεθάνει όταν εκείνος ήταν δέκα χρονών -ότι είχε πεθάνει από πληγές που μολύνθηκαν όταν γδάρθηκε σ' ένα σκουριασμένο συρματόπλεγμα. Εκείνη τη μέρα όμως του αποκαλόκαιρου, τότε που είχαν ανέβει όλοι μαζί στο Νεκρωταφιο Ζώων, ο Τζαντ είχε πει ότι το σκυλί του είχε πεθάνει από γηρατειά κι ότι ήταν θαμμένο εκεί -μάλιστα, τους είχε δείξει τον τάφο του με τη σβησμένη από τα χρόνια επιγραφή. Ο Λούις τράβηξε το καζανάκι, έσβησε το φως και ξαναγύρισε στο κρεβάτι. Υπήρχε και κάτι άλλο που δεν κόλλαγε -και δεν πέρασε παρά ένα ακόμα λεπτό ώσπου να το εντοπίσει. Ο Τζαντ είχε γεννηθεί μαζί με τον αιώνα, κι εκείνη τη μέρα, στο Νεκρωταφιο I


180

STEPHEN KING

Ζώων, είχε πει στον Λούις ότι ο σκύλος του είχε πεθάνει τον πρώτο χρόνο του Μεγάλου Πολέμου. Ο Τζαντ πρέπει να ήταν δεκατεσσάρων τότε, αν εννοούσε τη χρονιά που ο πόλεμος ξεκίνησε στην Ευρώπη. Ή δεκαεφτά, αν εννοούσε τη χρονιά που η Αμερική μπήκε στον πόλεμο. Απόψε όμως του είχε πει ότι ο Σποτ είχε πεθάνει όταν ο ίδιος ήταν δέκα χρονών. Ε, καλά, μεγάλος άνθρωπος είναι, και οι μεγάλοι άνθρωποι μπερδεύουν τα παλιά, σκέφτηκε με κάποια δυσφορία. Ο ίδιος ο Τζαντ είχε ομολογήσει ότι ξεχνούσε όλο και περισσότερο -ότι δυσκολευόταν να θυμηθεί ονόματα και διευθύνσεις που παλιότερα θυμόταν αμέσως, ότι μερικές φορές ξυπνούσε το πρωί και δε θυμόταν τις δουλειές που είχε προγραμματίσει μόλις το προηγούμενο βράδυ. Για την ηλικία του, πάντως, την είχε γλιτώσει πολύ φτηνά... η λέξη άνοια ήταν μάλλον υπερβολική για την περίπτωσή του· η αφηρημάδα ήταν μια καλύτερη, πιο ακριβής έννοια. Δεν ήταν παράξενο να ξεχνάει κανείς την ηλικία ενός σκύλου που είχε πεθάνει πριν από εβδομήντα τόσα χρόνια. Ή, εδώ που τα λέμε, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πέθανε. Ξέχασε το, είπε ο Λούις στον εαυτό του. Δεν μπόρεσε, όμως, να ξανακοιμηθεί αμέσως· έμεινε να κείτεται εκεί για κάμποσο, με τα μάτια ορθάνοιχτα, έχοντας υπερβολικά αυξημένη επίγνωση του άδειου σπιτιού και του ανέμου που θρηνούσε έξω, στις μαρκίζες του. Κάποια στιγμή τον πήρε ο ύπνος, χωρίς καν να καταλάβει ότι είχε περάσει στην άλλη μεριά· αλλά έτσι πρέπει να ήταν, γιατί, καθώς βυθιζόταν στη λήθη, του φάνηκε ότι άκουσε πατήματα από γυμνά πόδια που ανέβαιναν αργά τη σκάλα κι ότι σκέφτηκε, Άσε με ήσυχο, Πάσκοου, άσε με ήσυχο, ό,τι έγινε έγινε, κι ό,τι πέθανε πέθανε -και τα βήματα απομακρύνθηκαν σβήνοντας. Και παρ' ότι έμελλε να συμβούν πολλά άλλα ανεξήγητα καθώς εκείνη η χρονιά θα πλησίαζε προς το τέλος της, το φάντασμα του Βίκτορ Πάσκοου δεν ενόχλησε ξανά τον Λούις, ούτε στον ύπνο ούτε στον ξύπνο του.


181

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

23 Ξύπνησε στις εννιά το επόμενο πρωί. Το δυνατό φως του ήλιου χυνόταν στην κρεβατοκάμαρα από τα ανατολικά παράθυρά της. Το τηλέφωνο χτυπούσε. Ο Λούις ανασηκώθηκε και βούτηξε το ακουστικό. «Ναι;» «Γεια!» είπε η Ρέιτσελ. «Ελπίζω να σε ξύπνησα!» «Με ξύπνησες, άτιμη σκύλα», είπε χαμογελώντας ο Λούις. «Ωωωω, τι τρόποι, άξεστο κτήνος!» αντιγύρισε με το ίδιο χαμόγελο στη φωνή η Ρέιτσελ. «Προσπάθησα να σε βρω χτες βράδυ, αλλά δεν απαντούσες. Στου Τζαντ ήσουν;» Ο Λούις δίστασε για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου. «Ναι», είπε. «Ήπιαμε τις μπίρες μας. Η Νόρμα έλειπε -είχε πάει σε κάποιο εορταστικό δείπνο. Σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω, αλλά... ξέρεις τώρα». Κουβέντιασαν λίγο. Η Ρέιτσελ του είπε τα νέα της οικογένειας, τα οποία ο Λούις κάθε άλλο παρά καιγόταν να μάθει, παρ' ότι πήρε μια μικρή, χαιρέκακη ικανοποίηση ακούγοντας ότι η φαλάκρα του πατέρα της φαινόταν να επεκτείνεται με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς. «Θέλεις να μιλήσεις στον Γκέιτζ;» ρώτησε η Ρέιτσελ. Ο Λούις χαμογέλασε. «Ναι, θέλω», είπε. «Μην τον αφήσεις όμως να κλείσει το τηλέφωνο όπως την άλλη φορά». Ακολούθησαν διάφοροι θόρυβοι στην άλλη άκρη της γραμμής, κι ύστερα ο Λούις άκουσε αχνά τη Ρέιτσελ να προσπαθεί να πείσει το μωρό να πει γεια σου, μπαμπά. Επιτέλους, ο Γκέιτζ τα κατάφερε: «Γεια χιου, μπαα». «Γεια σου, Γκέιτζ», είπε κεφάτα ο Λούις. «Πώς τα πας; Πώς πάει η ζωή; Ξαναγκρέμισες τις πίπες του παππού σου απ' την πολυτελή προθήκη τους; Εύχομαι και ελπίζω πως ναι. Αυτή τη φορά, ίσως μπορέσεις να του διαλύσεις και τη συλλογή με τα γραμματόσημα». Ο Γκέιτζ τιτίβισε χαρούμενα για περίπου τριάντα δευτερόλεπτα ακόμα, διανθίζοντας τους άναρθρους ήχους του με λίγες ανα-


182

STEPHEN KING

γνωρίσιμες λέξεις από το διευρυνόμενο λεξιλόγιο του -μαμάαα, Έλλιιι, ππού, ζαζά, αμάτσι (αυτό το τελευταίο, αρθρωμένο με γνήσια γιάνκικη προφορά, με τραβηγμένα ως εκεί που δεν έπαιρνε τα φωνήεντα), ποτηγό και θκατά. Εντέλει, η Ρέιτσελ πήρε ξανά το ακουστικό, προς μεγάλη δυσαρέσκεια του Γκέιτζ (μια δυσαρέσκεια που εκφράστηκε με εξοργισμένες στριγκλιές) και συγκρατημένη ανακούφιση του Λούις. Το γιο του τον λάτρευε και του έλειπε τρομερά, αλλά το να προσπαθείς να κουβεντιάσεις μ' ένα μωρό που δεν είχε πατήσει καλά καλά τα δύο ήταν σαν να προσπαθείς να παίξεις Κρίμπατζ μ' έναν ψυχοπαθή -οι κάρτες να πέφτουν στα κουτουρού, και πού και πού να πιάνεις τον εαυτό σου να σημειώνει τους πόντους ανάποδα. «Πώς είναι εκεί τα πράγματα;» ρώτησε η Ρέιτσελ. «Καλά», απάντησε ο Λούις, χωρίς δισταγμό αυτή τη φορά. Ωστόσο, ήξερε πάρα πολύ καλά ότι είχε ήδη περάσει την κόκκινη γραμμή όταν η Ρέιτσελ τον ρώτησε αν είχε πάει στου Τζαντ χτες βράδυ κι εκείνος της είχε απαντήσει καταφατικά. Αίφνης, ήταν σαν να άκουγε τον Τζαντ Κράνταλ να του λέει: Το χώμα της καρδιάς του άντρα, Λούις, έχει περισσότερη πέτρα.... Ο άντρας φυτεύει εκεί ό,τι μπορεί... κι ύστερα το φροντίζει. «Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, λιγάκι βαρετά. Μου λείπεις». «Θέλεις δηλαδή να μου πεις ότι δεν απολαμβάνεις τις εργένικες διακοπές σου; Μήπως θα προτιμούσες το χαμό που γίνεται εδώ;» «Α, την ησυχία την απολαμβάνω», παραδέχτηκε ο Λούις. «Αυτό είναι σίγουρο. Αλλά γίνεται λίγο περίεργη μετά το πρώτο εικοσιτετράωρο...» «Μπορώ να μιλήσω στον μπαμπά;» Ήταν η Έλι, που είχε πλησιάσει στο τηλέφωνο. «Λούις; Η Έλι θέλει να σου μιλήσει». «Δώσ' τη μου». Ο Λούις μίλησε με την Έλι πέντε περίπου λεπτά. Η μικρή φλυάρησε για την κούκλα που της είχε χαρίσει η γιαγιά της, για την επίσκεψη που έκανε με τον παππού της κάτω, στους στάβλους («Χριστούλη μου, πώς βρομάει εκεί πέρα, μπαμπά», είπε η Έλι, και ο Λούις σκέφτηκε πως κι ο παππούς της δεν ήταν κανένα λουλούδι), για το ψωμί που είχε βοηθήσει να φτιάξουν, για το πώς ο Γκέιτζ είχε ξεφύγει από τη Ρέιτσελ την ώρα που του άλλαζε πάνα κι είχε πάει και τα είχε κάνει ακριβώς μπροστά στην πόρτα του


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

183

γραφείου του παππού {μπράβο, αγόρι μου! σκέφτηκε ο Λούις, μ' ένα πλατύ χαμόγελο ν' απλώνεται στο πρόσωπο του). Θεωρώντας ότι την είχε γλιτώσει -τουλάχιστον προς το παρόν-, ο Λούις ετοιμαζόταν να πει στην Έλι να του δώσει ξανά τη μητέρα της για να τη χαιρετήσει, όταν η μικρή τον ρώτησε: «Τι κάνει ο Τσορτς, μπαμπά; Του λείπω καθόλου;» Το χαμόγελο έσβησε από τα χείλη του Λούις, παρ' όλ' αυτά απάντησε αμέσως, σε εξαιρετικά πετυχημένο τόνο απροσποίητης άνεσης: «Μια χαρά, φαντάζομαι. Χτες βράδυ του έδωσα εκείνο το μαγειρευτό μοσχάρι που είχε περισσέψει κι ύστερα τον έβγαλα έξω. Σήμερα δεν τον έχω δει -αλλά μόλις ξύπνησα». Θα είχες τρομερή επιτυχία ως δολοφόνος, δικέ μου -τέτοια άνεση! Πότε είδατε για τελευταία φορά τον εκλιπόντα, δόκτορ Κριντ; Ήρθε για δείπνο. Για την ακρίβεια, έφαγε μία μερίδα μαγειρευτό μοσχάρι. Λεν τον ξαναείδα έκτοτε. «Καλά, δώσ' του ένα φιλί από μένα». «Μπλιαχ! Το γάτο σου να τον φιλήσεις εσύ», είπε ο Λούις, κάνοντας την Έλι να σκάσει στα γέλια. «Θέλεις να μιλήσεις πάλι στη μαμά;» «Ναι, δώσ' τη μου». Κι εκεί έληξε το θέμα. Ο Λούις με τη Ρέιτσελ μίλησαν λίγο ακόμα, χωρίς να αναφερθούν στον Τσορτς. Είπαν ο ένας στον άλλο τα σ' αγαπώ τους κι ύστερα ο Λούις έκλεισε το τηλέφωνο. «Πάει κι αυτό», είπε ο Λούις, μιλώντας στο άδειο, ηλιόλουστο δωμάτιο. Το χειρότερο απ' όλα ίσως να ήταν ότι δεν αισθανόταν άσχημα, ότι δεν ένιωθε καθόλου, μα καθόλου ένοχος.

24 Ο Στιβ Μάστερτον τηλεφώνησε στον Λούις λίγο αργότερα, κατά τις εννιάμισι, και τον ρώτησε αν ήθελε ν' ανέβει στο πανεπιστήμιο να παίξουν ράκετμπολ -δεν κυκλοφορούσε ψυχή στα γήπεδα, είπε όλο χαιρεκακία, κι αν ήθελαν, μπορούσαν να μείνουν εκεί και να παίξουν ολόκληρη την αναθεματισμένη μέρα. Ο Λούις κατανοούσε αυτή τη χαιρεκακία -τις περιόδους που


184

STEPHEN KING

το πανεπιστήμιο λειτουργούσε κανονικά, μπορεί να έμενες και δύο ολόκληρες μέρες στη λίστα αναμονής περιμένοντας ν' αδειάσει γήπεδο-, αρνήθηκε ωστόσο την πρόταση, λέγοντας στον Στιβ ότι ήθελε να δουλέψει ένα άρθρο που ετοίμαζε για το Περιοδικό της Κολεγιακής Ιατρικής. «Είσαι σίγουρος;» ρώτησε ο Στιβ. «Η πολλή δουλειά, ξέρεις, τρώει τον αφέντη». «Πάρε με αργότερα», είπε ο Λούις. «Ίσως τα καταφέρω». Ο Στιβ είπε ότι θα το έκανε, κι έκλεισε το τηλέφωνο. Αυτή τη φορά, το ψέμα του Λούις ήταν μισό· όντως σκόπευε να δουλέψει το άρθρο του, το οποίο είχε ως θέμα τη θεραπεία μεταδοτικών ασθενειών όπως η ανεμοβλογιά και η μονοπυρήνωση στο περιβάλλον του πανεπιστημιακού αναρρωτηρίου, ο κύριος λόγος όμως για τον οποίο είχε απορρίψει την πρόταση του Στιβ ήταν οι πόνοι και το πιάσιμο που ένιωθε σ' όλο του το κορμί. Ο Λούις είχε συνειδητοποιήσει σε πόσο κακή σωματική κατάσταση βρισκόταν αμέσως μόλις έκλεισε το τηλέφωνο με τη Ρέιτσελ και πήγε στο μπάνιο να πλύνει τα δόντια του. Η μέση του τον πέθαινε απ' τον πόνο, οι ώμοι του ήταν πιασμένοι από το κουβάλημα του γάτου μέσα σ' εκείνη την καταραμένη τη σακούλα και οι τένοντες στις γάμπες του ήταν σαν χορδές κιθάρας που έχει κουρδιστεί τρεις οκτάβες ψηλότερα από το κανονικό. Χριστέ μου, σκέφτηκε, μ' αρέσει που νόμιζα πως είμαι και γυμνασμένος! Ωραίο θέαμα θα παρουσίαζε αν επιχειρούσε να παίξει ράκετμπολ με τον Στιβ σ' αυτό το χάλι, σέρνοντας τα ποδάρια του πάνω κάτω σαν κανένας αρθριτικός γέρος. Και μια που μιλάμε για γέρους, σκέφτηκε ο Λούις, δεν ανέβηκα μόνος μου σ' εκείνες τις ερημιές χτες βράδυ. Πράγματι, είχε πάει με κάποιον που κόντευε τα ογδόντα πέντε. Αναρωτήθηκε αν ο Τζαντ πονούσε σήμερα τόσο πολύ όσο πονούσε εκείνος. Ο Λούις ξόδεψε μιάμιση ώρα συντροφιά με το άρθρο του, η δουλειά όμως δεν προχωρούσε καλά. Το άδειο σπίτι και η σιωπή άρχισαν κάποια στιγμή να τον εκνευρίζουν και, τελικά, ο Λούις μάζεψε τα μπλοκ του και τις εκτυπώσεις που είχε παραγγείλει από το Τζονς Χόπκινς, τα έβαλε στο ράφι πάνω από τη γραφομηχανή του, φόρεσε το μπουφάν του και πέρασε στην απέναντι μεριά του δρόμου. Ο Τζαντ και η Νόρμα έλειπαν, αλλά ένας φάκελος ήταν στερεωμένος στην πόρτα της βεράντας, με το όνομά του γραμμένο στο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

185

μπροστινό μέρος. Ο Λούις τον πήρε και τον άνοιξε ανασηκώνοντας το πτερύγιο με τον αντίχειρά του. Λούις, Πήγαμε με την κυρά στο Μπάκσπορτ για κάτι ψώνια και για να περάσουμε κι απ' το Εμπόριουμ Γκαλόριουμ, όπου η Νόρμα έχει βάλει στο μάτι μια βιτρίνα για πιατικά, ένας Θεός ξέρει από πότε. Μάλλον θα φάμε για μεσημέρι στο Μακλάουντ'ς, μια και θα 'μαστέ εκεί, και θα γυρίσουμε νωρίς το απόγευμα. Αν θες, πέρνα το βραδάκι να πιούμε καμιά μπίρα. Η οικογένειά σου είναι οικογένειά σου, και δε θέλω να φυτρώνω εκεί που δε με σπέρνουν, αλλά, αν η Έλι ήταν κόρη μου, δε θα βιαζόμουνα να της πω ότι ο γάτος της σκοτώθηκε στον αυτοκινητόδρομο -γιατί να μη χαρεί τις διακοπές της; Μια που το 'φερε ο λόγος, Λούις, ούτε για τα χτεσινοβραδινά θα μίλαγα σε κανέναν, όχι σε κανέναν από το Βόρειο Λάντλοου, δηλαδή. Υπάρχουν κι άλλοι εδώ που ξέρουν για το παλιό νεκροταφείο των Μίκμακ, υπάρχουν κι άλλοι που έχουν θάψει τα ζώα τους εκεί... θα μπορούσες να πεις ότι πρόκειται για ένα ακόμα κομμάτι του Νεκρωταφίου Ζώων. Θες το πιστεύεις, θες όχι, μέχρι και ταύρος είναι θαμμένος εκεί πάνω! Ο γεροΖακ Μακ Γκόβερν, που έμενε παλιά στη Στάκποουλ Ρόουντ, είχε θάψει στο νεκροταφείο των Μίκμακ έναν ταύρο ράτσας, τον Χάνρατι, το 1967 ή '68. Χα, χα! Όταν ο Ζακ μου είπε πως αυτός και τα δυο του αγόρια είχαν κουβαλήσει ως εκεί πάνω τον ταύρο, μου φάνηκε τόσο αστείο, που κόντεψα να σκάσω στα γέλια. Να ξέρεις όμως ότι στους ντόπιους δεν αρέσει να το κουβεντιάζουν, κι ούτε θέλουν να το μαθαίνουν όσοι οι ίδιοι λογαριάζουν για «ξένους», όχι τόσο επειδή παλιές προλήψεις σαν αυτές κρατάνε πάνω από τρακόσια χρόνια (αν και κρατάνε), αλλά επειδή οι ίδιοι τις ψιλοπιστεύουν, και νομίζουν ότι αν οι «ξένοι» μάθουν γι' αυτές, θα τις κοροϊδεύουν. Σου φαίνεται λογικό αυτό; Μάλλον όχι, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Κάνε μου λοιπόν τη χάρη και κράτα το για τον εαυτό σου. Εντάξει; Θα πούμε κι άλλα γι' αυτό απόψε -αφού ως τότε θα καταλαβαίνεις περισσότερα-, στο μεταξύ, όμως, θα ήθελα να σου πω ότι πρέπει να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου. Τα κατάφερες πολύ καλά. Το ήξερα ότι έτσι θα γινόταν. Τζαντ

\


186

STEPHEN KING

Υ.Γ.: Η Νόρμα δεν ξέρει π λέει αυτό το σημείωμα -της είπα κάτι άλλο-, και Θα προτιμούσα να μη μάθει, αν δεν έχεις πρόβλημα. Στα πενήντα οχτώ χρόνια που είμαστε παντρεμένοι, της έχω πει κάνα δυο τρία τέσσερα ψέματα, και υποθέτω ότι δεν υπάρχει άντρας που να μην έχει παραμυθιάσει τη γυναίκα του. Οι περισσότεροι απ' αυτούς, όμως, μπορούν να σταθούν μπροστά στο Θεό και να τα εξομολογηθούν κοιτάζοντάς Τον στα μάτια. Τέλος πάντων. Πέρνα απόψε να τα πιούμε. Τζ. Ο Λούις έμεινε να στέκει στο κεφαλόσκαλο της βεράντας των Κράνταλ -που τώρα ήταν άδεια, με τα άνετα, ψάθινα έπιπλά της να περιμένουν αποθηκευμένα την επόμενη άνοιξη- κοιτάζοντας συνοφρυωμένος το σημείωμα του Τζαντ. Ήταν θαμμένα κι άλλα ζώα εκεί; Προλήψεις που κρατούσαν περισσότερα από τριακόσια χρόνια; ...αφού ως τότε θα καταλαβαίνεις περισσότερα. Έσυρε ανάλαφρα το δάχτυλο του στην αράδα και, για πρώτη φορά, επέτρεψε ενσυνείδητα στο μυαλό του να ανατρέξει στα όσα είχαν κάνει χτες βράδυ με τον Τζαντ. Τα γεγονότα ήταν θολά στο μυαλό του -το όλο πράγμα ήταν σαν όνειρο· είχε εκείνη την άπιαστη, αιθέρια, ζαχαρένια υφή του μαλλιού της γριάς, την αίσθηση μιας πράξης καμωμένης μέσα στην ανάλαφρη ομίχλη των ναρκωτικών. Θυμόταν ότι είχε σκαρφαλώσει στο σωρό των δέντρων, θυμόταν και την παράξενη, πιο λαμπερή, ποιότητα του φωτός στο βάλτο -αυτό, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία εκεί φαινόταν να είναι πέντε ή έξι βαθμούς υψηλότερη-, τα θυμόταν όλ' αυτά αλλά με τον τρόπο που θυμάται κανείς τη συζήτησή του με τον αναισθησιολόγο στο τραπέζι του χειρουργείου λίγα δευτερόλεπτα πριν βυθιστεί στη λήθη. ...και υποθέτω ότι δεν υπάρχει άντρας που να μην έχει παραμυθιάσει τη γυναίκα του... Τη γυναίκα του και την κόρη του, επίσης, σκέφτηκε ο Λούις, βρίσκοντας παράξενο, ανατριχιαστικό σχεδόν, το πώς ο Τζαντ φαινόταν να ξέρει τι είχε διαμειφθεί σήμερα το πρωί, όχι μόνο στο τηλέφωνο, αλλά και μέσα στο ίδιο του το κεφάλι. Αργά, ο Λούις ξαναδίπλωσε το σημείωμα, το οποίο ήταν γραμμένο σ' ένα φύλλο χαρτί ίδιο μ' αυτά των σχολικών τετραδίων,


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

187

και το ξανάβαλε στο φάκελο. Έπειτα έβαλε το φάκελο στην τσέπη του και πέρασε πάλι απέναντι.

25 Γύρω στη μία εκείνο το ίδιο μεσημέρι, ο Τσορτς επέστρεψε, σαν τη γάτα που πήγε στο χορό στο παιδικό τραγουδάκι. Ο Λούις ήταν στο γκαράζ, όπου είχε ξεκινήσει εδώ και έξι εβδομάδες μία πολύ φιλόδοξη κατασκευή με ράφια, πάνω στα οποία υπολόγιζε να τοποθετήσει όλα τα επικίνδυνα αντικείμενα που βρίσκονται συνήθως σ' έναν τέτοιο χώρο -μπουκάλια με υγρό για τους υαλοκαθαριστήρες και αντιψυκτικό, αιχμηρά εργαλεία, βίδες και καρφιά-, για να μην μπορεί να τα φτάνει ο Γκέιτζ. Κάρφωνε ένα καρφί όταν ο Τσορτς μπήκε καμαρωτός καμαρωτός μέσα με σηκωμένη την ουρά. Του Λούις δεν του έπεσε το σφυρί, κι ούτε κοπάνησε μ' αυτό το δάχτυλο του -η καρδιά του άρχισε να χτυπάει πιο δυνατά στο στήθος του, αλλά δεν πήγε να σπάσει· κάτι σαν ηλεκτρική εκκένωση διαπέρασε για μια στιγμή το στομάχι του, αλλά έσβησε αμέσως μετά, σαν το νήμα πυράκτωσης μιας λάμπας που υπερθερμαίνεται φωτίζοντας υπερβολικά για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, για να καεί αμέσως μετά. Ήταν λες και -είπε αργότερα ο Λούις στον εαυτό του- είχε περάσει ολόκληρο το πρωινό της επομένης των Ευχαριστιών περιμένοντας την επιστροφή του Τσορτς· σαν να γνώριζε εξαρχής, σε κάποιο βαθύτερο, πρωτόγονο κομμάτι του μυαλού του τι σήμαινε η νυχτερινή εξόρμησή τους στο νεκροταφείο των Μίκμακ. Άφησε προσεκτικά το σφυρί κατά μέρος, έφτυσε στην παλάμη του τα καρφιά που κρατούσε με τα δόντια του και τα έβαλε στην τσέπη της ποδιάς εργασίας που φορούσε. Έπειτα πήγε στον Τσορτς και τον σήκωσε στην αγκαλιά του. Ζωντανό βάρος, σκέφτηκε, νιώθοντας κάτι που μόνο αρρωστημένος ενθουσιασμός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ζυγίζει όσο ζύγιζε πριν το ατύχημα. Τούτο εδώ είναι ζωντανό βάρος. Στη σακούλα ήταν βαρύτερος. Ήταν βαρύτερος όταν ήταν πεθαμένος. Αυτή τη φορά, η καρδιά του Λούις έχασε ένα χτύπο -σχεδόν

i


188

STEPHEN KING

δύο-, και για μια στιγμή του φάνηκε ότι το γκαράζ γύρω του στροβιλιζόταν. Ο Τσορτς είχε αφεθεί στην αγκαλιά του, με τ' αυτιά του στρωμένα προς τα πίσω, κι ο Λούις τον έβγαλε έξω, στον ήλιο, και κάθισε μαζί του στα σκαλιά της πίσω πόρτας. Ο γάτος επιχείρησε να κατέβει, ο Λούις όμως τον χάιδεψε και τον κράτησε πάνω του, νιώθοντας τους χτύπους της καρδιάς του να ξαναβρίσκουν τον κανονικό τους ρυθμό. Έχωσε μαλακά τα δάχτυλά του στην παχιά γούνα του σβέρκου του Τσορτς, φέρνοντας κατά νου τον αρρωστημένο, αφύσικο τρόπο με τον οποίο περιστρεφόταν χτες βράδυ στο σπασμένο αυχένα το κεφάλι του. Ο Λούις ψηλάφησε κάμποση ώρα, αλλά δεν μπόρεσε να βρει άλλο από γερούς μυς και τένοντες. Ύστερα σήκωσε το γάτο, τον κράτησε κοντά στο πρόσωπο του και κοίταξε προσεκτικά τη μουσούδα του. Αυτό που είδε εκεί τον έκανε να ρίξει γρήγορα τον Τσορτς στο γρασίδι και να καλύψει το πρόσωπο με το ένα του χέρι, κλείνοντας τα μάτια. Ολόκληρο το σύμπαν κλυδωνιζόταν τώρα, έτοιμο να καταποντιστεί· ήταν το είδος του ιλίγγου που του θύμιζε εκείνη τη φρικτή, ανυπόφορη ζαλάδα στο τέλος βαρβάτων μεθυσιών, λίγο πριν ξεκινήσουν οι εμετοί. Υπήρχε ξεραμένο αίμα στη μουσούδα του Τσορτς, και, πιασμένα στα μακριά μουστάκια του, ο Λούις είχε δει δύο μικροσκοπικά κομμάτια πράσινου πλαστικού. Δυο κουρελάκια από πλαστική σακούλα σκουπιδιών. Από πράσινη σακούλα σκουπιδιών. Θα πούμε κι άλλα γι' αυτό απόψε -αφού ως τότε θα καταλαβαίνεις περισσότερα... Α, ναι, αυτό ήταν αλήθεια. Τώρα καταλάβαινε πολύ περισσότερα απ' όσα θα ήθελε ποτέ του να καταλάβει. Όσα καταλάβαινε τώρα έφταναν για να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο. Ο Λούις έβαλε τον Τσορτς στο σπίτι, πήρε το γαλάζιο πιατάκι του κι έβγαλε από το ντουλάπι μια γατοτροφή με τόνο και συκώτι. Καθώς εκείνος άδειαζε το φαιοκάστανο πατέ από την κονσέρβα, ο Τσορτς γουργούριζε ανυπόμονα και τριβόταν στα πόδια του. Η επαφή με το γάτο έκανε τον Λούις ν' ανατριχιάσει, και χρειάστηκε να σφίξει γερά τα δόντια για να μην ενδώσει στην παρόρμηση να


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

189

τον κλοτσήσει. Με κάποιο τρόπο, το τρίχωμά του του φαινόταν υπερβολικά λείο, υπερβολικά πυκνό -με μια λέξη, αποκρουστικό. Ο Λούις ανακάλυψε ότι δε θα τον πείραζε καθόλου να μην ξαναγγίξει ποτέ του τον Τσορτς. Όταν έσκυψε ν' ακουμπήσει το πιατάκι στο πάτωμα, ο Τσορτς πέρασε από δίπλα του για να πάει στο φαγητό, και ο Λούις θα 'παίρνε όρκο ότι μύριζε μουχλιασμένο χώμα -χώμα που είχε ποτίσει κυριολεκτικά τη γούνα του. Ο Λούις σηκώθηκε, έκανε λίγο πίσω, κι έμεινε να παρακολουθεί το γάτο να τρώει. Τον άκουγε να πλαταγίζει τη γλώσσα του -έτσι πλατάγιζε τη γλώσσα του και πριν ο Τσορτς; Ίσως ναι -ίσως ο Λούις να μην το είχε προσέξει ποτέ μέχρι τώρα. Όπως και να 'χε, επρόκειτο για έναν αηδιαστικό ήχο. Μπλιαχ, θα είχε πει η Έλι. Απότομα, ο Λούις έκανε μεταβολή κι ανέβηκε στο πάνω πάτωμα. Είχε ξεκινήσει σε ρυθμό βάδην, φτάνοντας όμως στο κεφαλόσκαλο συνειδητοποίησε ότι έτρεχε. Γδύθηκε και πέταξε όλα του τα ρούχα στο καλάθι των απλύτων, παρ' ότι το πρωί τα είχε φορέσει καθαρά. Έπειτα γέμισε την μπανιέρα με ζεστό νερό, όσο πιο καυτό μπορούσε ν' αντέξει, και μπήκε μέσα. Ο ατμός αναδύθηκε παντού γύρω του, το καυτό νερό κύκλωσε τους πονεμένους μυς του, χαλαρώνοντάς τους. Το ζεστό μπάνιο είχε τα ίδια χαλαρωτικά αποτελέσματα και για το μυαλό του. Όταν το νερό άρχισε να κρυώνει, ο Λούις είχε νυστάξει κι αισθανόταν και πάλι αρκετά καλά. Ο γάτος ξαναγύρισε λες κι είχε πάει στο χορό, όπως στο παιδικό τραγουδάκι. Ε, και λοιπόν; Σιγά τα λάχανα. Ήταν όλα ένα λάθος. Ο ίδιος δε σκεφτόταν χτες ότι ο Τσορτς φαινόταν απίστευτα αρτιμελής και αλώβητος για ζώο που το είχε χτυπήσει αυτοκίνητο; Σκέψου όλες τις μαρμότες και τα γατιά και τα σκυλιά που έχεις δει ψόφια στον αυτοκινητόδρομο, είπε από μέσα του, με τα κορμιά τους σκασμένα, τα σωθικά τους χυμένα στην άσφαλτο. Τε-χνι-κολόρ, όπως λέει και ο Λάουντον Γουέινραϊτ σ' εκείνο το τραγούδι για το ψόφιο κουνάβι. Τώρα ήταν προφανές. Ο Τσορτς είχε φάει γερό τράκο και είχε πέσει ξερός. Ο γάτος που είχε κουβαλήσει εκεί πάνω, στο παλιό νεκροταφείο των Μίκμακ, ήταν αναίσθητος, όχι ψόφιος. Δεν έλεγαν ότι οι γάτες είχαν εννιά ζωές; Πάλι καλά που δεν είχε πει τίπο-

ι


190

STEPHEN K I N G

τα στην Έλι! Ποτέ της δε θα μάθαινε πόσο κοντά στο θάνατο είχε φτάσει ο Τσορτς. Το αίμα στο στόμα και στην τραχηλιά TOO... ο τρόπος που γύριζε ο λαιμός του... Ναι, αλλά ήταν παθολόγος, όχι κτηνίατρος. Είχε κάνει μια λάθος διάγνωση, κι αυτό ήταν όλο. Έτσι κι αλλιώς, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες είχε πραγματοποιήσει την εξέταση κάθε άλλο παρά ιδανικές μπορούσαν να χαρακτηριστούν, καθισμένος ανακούρκουδα καθώς ήταν στην παγωμένη πρασιά του Τζαντ, με θερμοκρασία έξι υπό το μηδέν και το φως να έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τον ουρανό. Και φορούσε και γάντια. Όλ' αυτά μπορεί να... Μια διογκωμένη, παραμορφωμένη σκιά αναδύθηκε στον ντυμένο με πλακάκι τοίχο του μπάνιου, σαν κεφάλι μικρού δράκου ή τερατώδους φιδιού· κάτι άγγιξε ανάλαφρα τον ώμο του κι ύστερα έφυγε ξεγλιστρώντας. Ο Λούις πετάχτηκε απότομα, τινάζοντας τα νερά έξω απ' την μπανιέρα και βρέχοντας το πατάκι. Γύρισε, ζαρώνοντας καθώς το έκανε, και βρέθηκε να κοιτάζει ίσια μέσα στα κιτρινοπράσινα σαν τη λάσπη μάτια του γάτου της κόρης του, που τώρα ήταν κουρνιασμένος στο κατεβασμένο καπάκι της λεκάνης. Ο Τσορτς κουνιόταν αργά πέρα δώθε σαν μεθυσμένος. Ο Λούις τον παρακολουθούσε, με το σώμα του να μυρμηγκιάζει από αηδία, με μια κραυγή σχεδόν ασυγκράτητη να στριμώχνεται πίσω από τα σφιγμένα δόντια του. Ο Τσορτς δεν ήταν ποτέ έτσι· ποτέ δεν λικνιζόταν σαν φίδι που προσπαθεί να υπνωτίσει το θύμα του -ούτε πριν τη στείρωση, ούτε μετά. Για πρώτη και τελευταία φορά, ο Λούις έπαιξε με την ιδέα ότι επρόκειτο για άλλο γάτο, κάποιον που απλώς έμοιαζε μ' αυτόν της Έλι, ένα γατί που είχε μπει στο γκαράζ του την ώρα που αυτός τοποθετούσε τα ράφια, κι ότι ο πραγματικός Τσορτς εξακολουθούσε να είναι θαμμένος κάτω από κείνο τον τύμβο, σ' εκείνον το βράχο στο δάσος. Τα σημάδια του όμως ήταν ίδια... το σχεδόν άτριχο αριστερό του αυτί... η πατούσα που ήταν αλλιώτικη από τις άλλες τρεις. Η Έλι είχε μαγκώσει κατά λάθος αυτή την πατούσα στην πόρτα του μικρού σπιτιού τους στα προάστια του Σικάγου όταν ο Τσορτς ήταν ακόμα σχεδόν μωρό. Ναι, ήταν ο Τσορτς, σίγουρα. «Φύγε από δω», του ψιθύρισε βραχνά ο Λούις. Ο Τσορτς έμεινε να τον καρφώνει με το βλέμμα για μια στιγμή ακόμα -Θεέ, τα μάτια του ήταν διαφορετικά, με κάποιο τρόπο ή-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

191

ταν διαφορετικά- κι ύστερα πήδηξε στο πάτωμα. Δεν προσγειώθηκε με τη μυστηριώδη χάρη που επιδεικνύουν συνήθως οι γάτες. Οι γοφοί του χτύπησαν πάνω στην μπανιέρα καθώς προσγειωνόταν, κι ύστερα, τρεκλίζοντας άγαρμπα, ο γάτος σηκώθηκε στα πόδια του και βγήκε απ' το δωμάτιο. Αυτό, σκέφτηκε ο Λούις. Όχι αυτός, αλλά αυτό. Μην ξεχνάς ότι έχει στειρωθεί. Ο Λούις βγήκε από την μπανιέρα και σκουπίστηκε γρήγορα, νευρικά. Ήταν ξυρισμένος και σχεδόν ντυμένος όταν χτύπησε το τηλέφωνο, στριγκό μέσα στο άδειο σπίτι. Στο άκουσμα του πρώτου κουδουνίσματος ο Λούις πετάχτηκε απότομα, με τα μάτια του ν' ανοίγουν διάπλατα, τα χέρια του να σηκώνονται προς τα πάνω. Τα κατέβασε αργά. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή. Οι μύες του έσκαγαν από αδρεναλίνη. Ήταν ο Στιβ Μάστερτον, που τηλεφωνούσε να ρωτήσει αν τελικά θα έπαιζαν εκείνο το παιχνίδι, και ο Λούις συμφώνησε να τον συναντήσει στο Γυμναστήριο Μεμόριαλ σε μία ώρα. Η αλήθεια ήταν ότι δεν του περίσσευε χρόνος, κι ότι το τελευταίο πράγμα που ήθελε αυτή τη στιγμή ήταν να παίξει ράκετμπολ. Έπρεπε όμως να βγει έξω. Ήθελε να ξεφύγει απ' το γάτο, απ' αυτό τον παράξενο γάτο που δεν είχε καμία απολύτως δουλειά εδώ. Τώρα βιαζόταν. Έχωσε γρήγορα το πουκάμισο στο παντελόνι του, πέταξε ένα σορτς, ένα μπλουζάκι και μια πετσέτα στον αθλητικό σάκο του κι άρχισε να κατεβαίνει τροχάδην τα σκαλιά. Ο Τσορτς ήταν ξαπλωμένος στο τέταρτο σκαλί από το ισόγειο, κι ο Λούις σκόνταψε πάνω του και παραλίγο να περδικλωθεί. Την τελευταία στιγμή κατάφερε να πιαστεί απ' την κουπαστή και να σώσει τον εαυτό του από ένα πολύ άσχημο πέσιμο. Στάθηκε για λίγο στη βάση της σκάλας, ανασαίνοντας κοφτά, με την καρδιά του να βροντοχτυπάει, την αδρεναλίνη να εκσφενδονίζεται παντού μέσα του δημιουργώντας του μια πολύ δυσάρεστη αίσθηση. Ο Τσορτς σηκώθηκε, τεντώθηκε... και φάνηκε να του χαμογελάει μοχθηρά. Ο Λούις έφυγε. Θα έπρεπε να βγάλει και το γάτο έξω -το ήξερε, αλλά δεν το έκανε. Δεν το έκανε, γιατί, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, του ήταν αδύνατο να πείσει τον εαυτό του να τον αγγίξει.


192

STEPHEN KING

26 Ο Τζαντ άναψε το τσιγάρο του μ' ένα από τα ξύλινα σπίρτα για τη στόφα, το τίναξε να σβήσει και το πέταξε σ' ένα αλουμινένιο τασάκι με μια ξεθωριασμένη διαφήμιση του Τζιμ Μπιμ ζωγραφισμένη στον πάτο του. «Άιγια, ο Στάνλεϊ Μπουσάρ ήταν αυτός που μου είπε για το μέρος». Έκανε μια παύση συλλογισμένος. Σχεδόν ανέγγιχτα ποτήρια με μπίρα ήταν ακουμπισμένα μπροστά τους, πάνω στο καρό νάιλον τραπεζομάντιλο που κάλυπτε το τραπέζι της κουζίνας. Πίσω τους, το δοχείο της κηροζίνης που ήταν στερεωμένο στον τοίχο γουργούρισε τρεις φορές, με έμφαση, κι ύστερα σώπασε ξανά. Ο Λούις είχε φάει για βράδυ με τον Στιβ: σάντουιτς σαμπ, «υποβρύχιο», στο σχεδόν έρημο Μπέαρ'ς Ντεν. Λίγο μετά την άφιξη του στο Μέιν, ο Λούις είχε ανακαλύψει ότι κανείς εδώ δεν καταλάβαινε για τι πράγμα μιλούσες αν ζητούσες ένα χόγκι ή ένα γκράιντερ ή ένα γύρο. Ήταν βέβαιο, όμως ότι θα χόρταινες την πείνα σου αν ζητούσες ένα σαμπ ή ένα γουόπ μπέργκερ. Με το στομάχι του γεμάτο, ο Λούις είχε αρχίσει να αισθάνεται καλύτερα σχετικά με την επιστροφή του Τσορτς και ένιωθε ότι είχε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα της κατάστασης, εξακολουθούσε όμως να μην ανυπομονεί να γυρίσει στο σκοτεινό, άδειο σπίτι του· η πικρή αλήθεια ήταν ότι ο γάτος θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε σημείο του. Η Νόρμα κάθισε κάμποσο μαζί τους, βλέποντας τηλεόραση και δουλεύοντας το εργόχειρο της, ένα κέντημα που έδειχνε τον ήλιο να δύει πίσω από ένα μικρό, επαρχιακό «οίκο συνάθροισης». Ο σταυρός στη στέγη διαγραφόταν κατάμαυρος κόντρα στο δύοντα ήλιο. Θα το δώριζε, είπε, για να πουληθεί στο χριστουγεννιάτικο παζάρι της εκκλησίας, που αποτελούσε ανέκαθεν μεγάλο γεγονός για την πόλη τους. Τα δάχτυλά της κινούνταν καλά, σπρώχνοντας τη βελόνα στο ύφασμα, τραβώντας τη μέσα από το μεταλλικό τελάρο. Απόψε η αρθρίτιδά της περνούσε σχεδόν απαρατήρητη. Ο Λούις υπέθεσε ότι αυτή η βελτίωση οφειλόταν στον καιρό, που ήταν μεν κρύος αλλά πολύ ξηρός. Η Νόρμα είχε αναρ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

193

ρώσει καλά από την πρώτη καρδιακή προσβολή της, κι εκείνο το βράδυ, δέκα περίπου βδομάδες πριν τη σκοτώσει η δεύτερη, ο Λούις σκέφτηκε ότι φαινόταν λιγότερο ταλαιπωρημένη και, για την ακρίβεια, νεότερη. Εκείνο το βράδυ, η κοπέλα που είχε υπάρξει κάποτε η Νόρμα ήταν ορατή. Στις δέκα παρά τέταρτο, τους είχε καληνυχτίσει, και τώρα ο Λούις καθόταν με τον αμίλητο Τζαντ. Φαινομενικά, ο ηλικιωμένος άντρας δεν έκανε άλλο από το να παρακολουθεί με προσήλωση την ανοδική πορεία του καπνού του τσιγάρου του, σαν παιδί που κοιτάζει τις περιστρεφόμενες ρίγες πάνω σ' ένα γλειφιτζούρι για να δει πού πάνε. «Ο Στάνι Μπυ>, τον παρότρυνε μαλακά ο Λούις. Ο Τζαντ ανοιγόκλεισε τα μάτια, επιστρέφοντας στον εαυτό του. «Άιγια», είπε. «Όλοι εδώ στο Λάντλοου -φαντάζομαι και στο Μπάκσπορτ και στο Πρόσπεκτ και στο Όρινγκτον επίσης- τον φώναζαν απλώς Στάνι Μπι. Τη χρονιά που πέθανε ο σκύλος μου ο Σποτ -το 1910, εννοώ, την πρώτη φορά που πέθανε- ο Στάνι ήταν ήδη ένας μισότρελος γέρος. Υπήρχαν κι άλλοι εδώ γύρω που ήξεραν για το νεκροταφείο των Μίκμακ, εγώ όμως το έμαθα από τον Στάνι Μπι, που το είχε μάθει από τον πατέρα του, που το είχε μάθει κι εκείνος απ' τον δικό του. Α, γνήσιοι Γαλλοκαναδοί ήτανε οι Μπουσάρ, όλοι τους, μέχρι τον τελευταίο. Ξενομερίτες με τη βούλα». Ο Τζαντ γέλασε και ήπιε μια γουλιά μπίρα. «Σαν να τον ακούω να μιλάει με τα σπασμένα αγγλικά του... Με βρήκε να κάθομαι πίσω από το παντοπωλείο που υπήρχε τότε στον Αυτοκινητόδρομο 15 -εκείνο τον καιρό, βέβαια, ήταν απλώς η Λεωφόρος Μπάνγκορ-Μπάκσπορτ-, εκεί που είναι τώρα το εργοστάσιο της Ορίνκο. Ο Σποτ δεν είχε πεθάνει ακόμα, αλλά ήταν στα τελευταία του, κι ο πατέρας μου με είχε διώξει να πάω να βρω τροφή για τις κότες -ο γερο-Γιόρκι, που είχε το μαγαζί, πουλούσε τα πάντα. Βέβαια, όσο εμείς χρειαζόμασταν τροφή για τις κότες άλλο τόσο μια αγελάδα έχει ανάγκη από μαυροπίνακα, αλλά ήξερα πολύ καλά για ποιο λόγο ο πατέρας μου με είχε στείλει εκεί κάτω». «Θα σκότωνε το σκυλί;» «Ήξερε πόσο τρυφερά ένιωθα για τον Σποτ, και μ' έδιωξε για να το κάνει. Πήγα λοιπόν και ζήτησα την τροφή, κι όσο ο Γιόρκι Ι


194

STEPHEN KING

μου την ετοίμαζε, πήγα να κάτσω πίσω, σε μια παλιά μυλόπετρα που είχε εκεί, να σιχτιρίσω λίγο για να ξεσπάσω». Ο Τζαντ κούνησε το κεφάλι του αργά, χαμογελώντας αχνά. «Κι εκεί που σιχτίριζα, να σου ο Στάνι Μπι», είπε. «Οι μισοί στην πόλη τον είχαν για χαζό, οι άλλοι μισοί για επικίνδυνο. Στις αρχές του 1800, ο παππούς του ήταν μέγας και τρανός κυνηγός και έμπορος γούνας. Είχα ακούσει ότι ο παππούς του Στάνι ταξίδευε παντού για ν' αγοράσει τομάρια -από τις Παράκτιες Επαρχίες του Καναδά μέχρι το Μπάνγκορ και το Ντέρι, ακόμα και κάτω στο Νότο, ως το Σκάουχιγκαν. Οδηγούσε μια μεγάλη άμαξα, με την καρότσα της καλυμμένη με λωρίδες από τομάρια ζώων· σαν πραματευτής που πούλαγε θαυματουργά μαντζούνια ήταν. Και η καρότσα είχε παντού πάνω της σταυρούς, αφού ο παππούς ήταν πολύ πιστός χριστιανός και τις φορές που δε γινόταν λιώμα στο μεθύσι κήρυττε για την Ανάσταση εκ Νεκρών (αυτά τα έλεγε ο Στάνι, που τρελαινόταν να μιλάει για τον παππού του), αλλά είχε και παγανιστικά σύμβολα των Ινδιάνων επίσης, γιατί ο παππούς πίστευε ότι όλοι οι Ινδιάνοι, ανεξαρτήτως φυλής, ανήκαν σε μία μεγάλη φυλή, σ' εκείνη τη χαμένη του Ισραήλ που λέει η Βίβλος. Έλεγε ακόμα ότι όλους τους Ινδιάνους τους περίμενε η Κόλαση, αλλά ότι η μαγεία τους έπιανε γιατί παρ' όλ' αυτά ήταν χριστιανοί, με κάποιον παράξενο, αναθεματισμένο τρόπρ. »0 παππούς του Στάνι αγόραζε από τους Μίκμακ κι έκανε καλές δουλειές μαζί τους για πολύ καιρό αφότου οι υπόλοιποι κυνηγοί και έμποροι τα είχαν παρατήσει ή είχαν τραβήξει για τη Δύση, γιατί εμπορευόταν μαζί τους σε καλές τιμές και γιατί, έλεγε ο Στάνι, ήξερε ολόκληρη τη Βίβλο απέξω κι ανακατωτά, και στους Μίκμακ άρεσε να τον ακούνε να τους λέει τα λόγια που τους είχαν πει πριν απ' αυτόν τα Μαύρα Ράσα, όταν ακόμα δεν είχαν πατήσει τη γη τους οι λευκοί κυνηγοί ελαφιών και οι υλοτόμοι». Ο Τζαντ σώπασε. Ο Λούις περίμενε. «Οι Μίκμακ είπαν στον παππού του Στάνι Μπι για το νεκροταφείο τους, που δεν το χρησιμοποιούσαν πια γιατί το Γουέντιγκο είχε σαπίσει τα χώματα, και για το Βάλτο του Μικρού Θεού, και για τα σκαλιά, και για όλα τα υπόλοιπα. Όσο για την ιστορία του Γουέντιγκο, ε, εκείνο τον καιρό την άκουγες παντού στο Βορρά. Ήταν μια ιστορία απ' αυτές που φαντάζομαι ότι έπρεπε να έχουν οι Ινδιάνοι, όπως, ας πούμε, έχουμε εμείς τις χριστιανικές ιστορίες


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

195

μας -η Νόρμα θα έβγαινε απ' τα ρούχα της αν μ' άκουγε τώρα, βλάσφημο θα με ανέβαζε, ιερόσυλο θα με κατέβαζε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, Λούις. Μερικές φορές, όταν ο χειμώνας ήταν πολύ μακρύς και βαρύς και η τροφή λιγοστή, οι Ινδιάνοι του Βορρά βρίσκονταν εξ ανάγκης στην πολύ άσχημη θέση να πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στο να πεθάνουν απ' την πείνα ή να... ή να κάνουν κάτι άλλο». «Κανιβαλισμό;» ρώτησε ο Λούις. Ο Τζαντ ανασήκωσε τους ώμους. «Ίσως. Μπορεί να διάλεγαν κάποιον γέρο κι άχρηστο, και να είχαν ψητό της κατσαρόλας για λίγες μέρες. Κι η ιστορία που σκάρωναν γι' αυτό ίσως να ήταν ότι το Γουέντιγκο είχε μπει στο χωριό ή στον καταυλισμό τους την ώρα που εκείνοι κοιμούνταν και τους είχε αγγίξει. Κι όσους άγγιζε, λέει, το Γουέντιγκο τους έκανε να θέλουν να δοκιμάσουν σάρκα όμοια με τη δική τους». Ο Λούις κατένευσε. «Με λίγα λόγια, έλεγαν ότι ο διάβολος τους έβαζε να το κάνουν». «Ναι. Υποθέτω, δηλαδή. Αυτό που φαντάζομαι εγώ είναι ότι οι Μίκμακ της περιοχής είχαν αναγκαστεί κάποια στιγμή να το κάνουν, κι ότι μετά έθαβαν τα κόκαλα αυτών που έτρωγαν -μπορεί να ήταν ένας, δύο, δέκα ή μια ντουζίνα- εκεί πάνω, στο νεκροταφείο τους». «Και μετά αποφάσισαν ότι τα χώματα εκεί είχαν... σαπίσει», μουρμούρισε ο Λούις. «Να σου λοιπόν ο Στάνι Μπι -που μάλλον είχε έρθει ως εκεί για να κοπανήσει καμιά μπίρα- να βγαίνει απ' την πίσω πόρτα του μαγαζιού», είπε ο Τζαντ. «Είχε αρχίσει ήδη να το χάνει τότε, αν και δεν ήταν εντελώς τρελός. Όταν ο παππούς του πέθανε, άφησε πίσω του ίσαμε ένα εκατομμύριο δολάρια -ή έτσι τουλάχιστον έλεγε ο κόσμος-, ο Στάνι όμως δεν ήταν παρά ο κουρελής του χωριού. Με ρώτησε τι είχα, και του είπα. Είδε ότι είχα ταραχτεί πολύ και μου είπε ότι υπήρχε ένας τρόπος να διορθωθεί το θέμα, αν φερόμουνα γενναία κι αν ήθελα στ' αλήθεια να διορθωθεί. «Είπα ότι θα έδινα τα πάντα για να ξαναγίνει καλά ο Σποτ, και τον ρώτησα αν ήξερε κανέναν κτηνίατρο που να μπορούσε να τον * κάνει. "Δεν ξέρω κανέναν κτηνίατρο εγώ, αγόρι μου", είπε ο Στάνι, "ξέρω όμως πώς να γιάνω το σκυλί σου. Θα πας τώρα σπίτι σου και θα πεις του πατέρα σου να βάλει το σκυλί μέσα σ' ένα

Ι •


196

STEPHEN KING

τσουβάλι, εσύ όμως δε θα το θάψεις -όχι! Εσύ θα το σύρεις στο Νεκρωταφιο Ζώων και θα το βάλεις στη σκιά δίπλα σ' εκείνο το μεγάλο σωρό με τα πεθαμένα δέντρα. Μετά θα γυρίσεις σπίτι σου και θα πεις ότι η δουλειά τελείωσε". »Τον ρώτησα σε τι θα ωφελούσε αυτό, και ο Στάνι μου είπε να μείνω ξύπνιος εκείνο το βράδυ και να βγω όταν θα μου πετούσε ένα πετραδάκι στο παράθυρο: "Και θα 'ναι μεσάνυχτα, μικρέ, οπότε έτσι και σε πάρει ο ύπνος και ξεχάσεις τον Στάνι Μπι, τότε θα σε ξεχάσει κι εκείνος, κι ύστερα χαιρέτα το το σκυλί -θα το 'χεις στείλει ίσια κατά διαόλου!"» Ο Τζαντ κοίταξε τον Λούις κι άναψε πάλι τσιγάρο. «Έγινε όπως ακριβώς το έστησε ο Στάνι Μπι. Όταν γύρισα σπίτι, ο μπαμπάς μου μου είπε ότι είχε φυτέψει μια σφαίρα στο κεφάλι του Σποτ για να τον γλιτώσει απ' τα βάσανά του. Δε χρειάστηκε καν να πω για το Νεκρωταφιο Ζώων· ο ίδιος ο πατέρας μου με ρώτησε αν πίστευα ότι ο Σποτ θα ήθελε να τον θάψω εκεί, κι εγώ απάντησα ότι μάλλον. Κι έτσι ξεκίνησα, σέρνοντας το σκύλο μου μέσα στο τσουβάλι. Ο μπαμπάς μου με ρώτησε αν ήθελα βοήθεια, κι εγώ είπα όχι, γιατί θυμόμουνα τι είχε πει ο Στάνι Μπι. »Έμεινα ξύπνιος εκείνο το βράδυ και περίμενα -μία ολόκληρη αιωνιότητα, όπως μου φάνηκε. Ξέρεις πώς είναι για τα παιδιά ο χρόνος. Εκεί που μου φαινόταν ότι κόντευε να ξημερώσει, εκεί άκουγα το ρολόι να χτυπάει δέκα ή έντεκα. Κάνα δυο φορές γλάρωσα για τα καλά, αλλά τινάχτηκα αμέσως ανοίγοντας ξανά τα μάτια. Ήταν λες και κάποιος με ταρακουνούσε λέγοντας: "Ξύπνα, Τζαντ, ξύπνα!" Λες και κάτι ήθελε να βεβαιωθεί ότι θα έμενα ξύπνιος». Ακούγοντας αυτό το τελευταίο, ο Λούις ανασήκωσε τα φρύδια του, και ο Τζαντ αποκρίθηκε μ' ένα ανασήκωμα· των ώμων. «Όταν το ρολόι στον κάτω όροφο χτύπησε δώδεκα, τινάχτηκα και κάθισα στο κρεβάτι μου, και περίμενα εκεί ντυμένος, με το φεγγάρι να λάμπει έξω απ' το παράθυρο. Το ρολόι χτύπησε και μισή, και μετά το ρολόι χτύπησε μία, κι ο Στάνι Μπι ήταν ακόμα άφαντος. Με ξέχασε ο χαζο-Γάλλος, σκέφτηκα, και πάνω που είχα αρχίσει να γδύνομαι ξανά, δυο πέτρες χτύπησαν στο παράθυρο, τόσο δυνατά, που παραλίγο να σπάσουν το τζάμι. Να φανταστείς ότι η μία ράγισε ένα από τα τετραγωνάκια, αλλά δεν το πρόσεξα παρά το επόμενο πρωί, κι η μάνα μου δεν το πρόσεξε παρά τον ε-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

197

πόμενο χειμώνα, οπότε κι έβγαλε το συμπέρασμα ότι το είχε κάνει η παγωνιά. Ευτυχώς για μένα. »Όρμησα στο παράθυρο και το άνοιξα σηκώνοντάς το. Έτριξε με δύναμη πάνω στο κούφωμά του και ταρακουνήθηκε, όπως φαίνεται ότι κάνουν αυτά τα αναθεματισμένα τα παράθυρα μόνο όταν είσαι πιτσιρικάς και θες να το σκάσεις απ' το σπίτι κι είναι περασμένα μεσάνυχτα...» Ο Λούις γέλασε, αν και δε θυμόταν να είχε ποτέ την επιθυμία να το σκάσει απ' το σπίτι του νυχτιάτικα όταν ήταν δέκα χρονών. Παρ' όλ' αυτά, αν το είχε θελήσει, ήταν βέβαιο ότι παράθυρα που δεν είχαν τρίξει ποτέ στη διάρκεια της ζωής του θα έβρισκαν τότε την ώρα να τρίξουν. «Σκέφτηκα ότι οι γέροι μου θα είχαν σίγουρα ξυπνήσει νομίζοντας πως μπήκαν κλέφτες στο σπίτι, αλλά η καρδιά μου ξαναπήγε στη θέση της όταν άκουσα τον πατέρα μου να συνεχίζει το πριόνισμα στην κρεβατοκάμαρα του πρώτου ορόφου. Κοίταξα λοιπόν έξω απ' το παράθυρο και είδα τον Στάνι Μπι να στέκει στην αυλή μας και να κουνιέται πέρα δώθε λες και βρισκόταν καταμεσής μιας θύελλας, τη στιγμή που δεν κουνιόταν φύλλο. Δε νομίζω ότι θα είχε έρθει, Λούις, αν δεν είχε φτάσει σ' αυτό το στάδιο του μεθυσιού που είσαι τόσο ξύπνιος όσο και μια κουκουβάγια με διάρροια και δε δίνεις δεκάρα τσακιστή -για τίποτα. Και με βλέπει, που λες, κι αρχίζει να φωνάζει (αν και ο ίδιος νόμιζε ότι ψιθύριζε): "Θα κατέβεις, μικρέ, ή ν' ανέβω να σε κατεβάσω εγώ;" »"Σσσ!" λέω εγώ, που κόντευα να τα κάνω πάνω μου απ' το φόβο, σίγουρος ότι, έτσι και ξυπνούσε ο πατέρας μου, θα μ' έκανε τόπι στο ξύλο. "Τι είπες;" ρωτάει ο Στάνι, ακόμα πιο δυνατά από πριν. Αν το δωμάτιο των γονιών μου βρισκόταν απ' τη μεριά του δρόμου, Λούις, στην πλευρά που είμαστε τώρα, θα ήμουνα τελειωμένος. Ευτυχώς, όμως, κοιμούνταν εκεί που κοιμάμαι με τη Νόρμα τώρα, στο δωμάτιο που βλέπει στο ποτάμι». «Να υποθέσω ότι κατέβηκες τα σκαλιά σαν να σου είχαν βάλει νέφτι στον κώλο;» είπε ο Λούις. «Έχεις άλλη μπίρα, Τζαντ;» Είχε ήδη ξεπεράσει κατά δύο το συνηθισμένο όριό του, απόψε όμως φαινόταν ότι τα όρια δεν είχαν σημασία. Απόψε, η υπέρβασή τους φάνταζε σχεδόν επιβεβλημένη. «Έχω, και ξέρεις πού θα τη βρεις», είπε ο Τζαντ, ανάβοντας κι άλλο τσιγάρο. Περίμενε μέχρι ο Λούις να επιστρέψει στη θέση Ι


198

STEPHEN KING

του. «Όχι, δε θα τολμούσα να δοκιμάσω να κατέβω απ' τα σκαλιά -περνούσαν έξω ακριβώς από την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Απ' το καφασωτό του κισσού κατέβηκα, όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Σίγουρα φοβόμουνα, αυτό μπορώ να σου το πω, νομίζω όμως ότι φοβόμουνα περισσότερο τον πατέρα μου παρά το ότι θ' ανέβαινα στο Νεκρωταφιο Ζώων με τον Στάνι Μπι». Έσβησε το τσιγάρο του. «Πήγαμε λοιπόν εκεί πάνω, οι δυο μας, με τον Στάνι Μπι να σκοντάφτει κάθε τόσο και να κουτρουβαλιάζεται στη διαδρομή. Ήταν πραγματικά αλλού γι' αλλού· μύριζε λες κι είχε πέσει μέσα σε βαρέλι με ουίσκι. Κάποια στιγμή παραλίγο να του καρφωθεί ένα κλαρί στο λαιμό! Αλλά τον κασμά και το φτυάρι τα είχε φέρει. Όταν φτάσαμε στο Νεκρωταφιο Ζώων, περίμενα ότι θα μου τα πάσαρε για να σκάψω το λάκκο κι αυτός θα ξεραινόταν. »Αντί γι' αυτό, φάνηκε να συνέρχεται λιγάκι. Μου είπε ότι θα προχωρούσαμε κι άλλο, ότι θα περνούσαμε το σωρό με τα νεκρά δέντρα και θα μπαίναμε ακόμα βαθύτερα στο δάσος, εκεί όπου υπήρχε ένα άλλο νεκροταφείο. Κοίταξα τον Στάνι, τόσο τύφλα στο μεθύσι που μετά βίας στεκόταν στα πόδια του, κι έπειτα κοίταξα και το σωρό των δέντρων και είπα: "Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις εκεί πάνω, Στάνι, θα σπάσεις το κεφάλι σου". »Κι εκείνος μου είπε: "Κανείς δε θα σπάσει το κεφάλι του, ούτ' εσύ ούτ' εγώ. Εγώ μπορώ να περπατήσω, κι εσύ μπορείς να κουβαλήσεις το σκυλί σου". Αποδείχτηκε πως είχε δίκιο. Σκαρφάλωσε το σωρό λες και έκανε περίπατο, χωρίς να κοιτάξει ούτε μια φορά κάτω, κι εγώ κουβάλησα μια χαρά τον Σποτ, αν και ο σκύλος πρέπει να ζύγιζε γύρω στα δεκάξι κιλά κι εγώ μονάχα σαράντα. Πρέπει να παραδεχτώ, όμως, Λούις, ότι την άλλη μέρα ήμουνα λες και με είχαν πλακώσει στο ξύλο -πιασμένος παντού. Εσύ; Πώς είσαι σήμερα;» Ο Λούις δεν απάντησε· περιορίστηκε να κουνήσει το κεφάλι. Η μπίρα είχε αρχίσει να κάνει τη δουλειά της, κι ο Λούις χαιρόταν γι' αυτό. «Περπατούσαμε και περπατούσαμε», είπε ο Τζαντ, «για τόση ώρα, που νόμιζα ότι δε θα σταματούσαμε ποτέ. Εκείνα τα χρόνια, το δάσος ήταν ακόμα πιο τρομακτικό. Πιο πολλά πουλιά έκρωζαν στα δέντρα, και κανένα απ' αυτά δεν ακουγόταν γνώριμο. Και κυκλοφορούσαν μπόλικα ζώα επίσης. Μάλλον ελάφια, αλλά εκείνο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

199

τον καιρό είχε και άλκες και αρκούδες και αγριόγατες. Εγώ έσερνα τον Σποτ στο τσουβάλι. Μετά από λίγο, άρχισε να μου μπαίνει η περίεργη ιδέα ότι ο γερο-Στάνι Μπι είχε φύγει κι ότι τώρα ακολουθούσα έναν Ινδιάνο, κι ότι λίγο παρακάτω θα γύριζε να με κοιτάξει, με το μεγάλο χαμόγελο του και τα κατάμαυρα μάτια του και το πρόσωπό του βαμμένο μ' εκείνη τη βρομερή μπογιά από λίπος αρκούδας, κι ότι θα κρατούσε ένα τόμαχοκ καμωμένο από σχιστόλιθο, με λαβή από φλαμουριά, δεμένα μεταξύ τους με πέτσινο κορδόνι, κι ότι θα με άρπαζε απ' το σβέρκο και θα μου ξύριζε τα μαλλιά -παίρνοντας μαζί και το σκαλπ μου. Ο Στάνι δεν τρέκλιζε κι ούτε έπεφτε τώρα, απλώς προχωρούσε άνετος κι ωραίος, με το κεφάλι ψηλά, πράγμα που μάλλον είχε βοηθήσει να μου μπει αυτή η περίεργη ιδέα. Όταν όμως φτάσαμε στην αρχή του Βάλτου του Μικρού Θεού γύρισε να μου μιλήσει, και τότε είδα ότι, ναι, ήταν ο Στάνι, κι ο λόγος που δεν τρέκλιζε πια ούτε σκουντουφλούσε ήταν ότι φοβόταν. Είχε ξεμεθύσει απ' το φόβο του. »Μου είπε αυτά που σου είπα κι εγώ χτες βράδυ, για τις βουτηχτάρες και για τα Φώτα των Διόσκουρων, και για το πώς δεν έπρεπε να δώσω σημασία σε ό,τι άκουγα κι έβλεπα. Πάνω απ' όλα, μου είπε, αν τυχόν και σου μιλήσει κάτι, εσύ να μη μιλήσεις. Έπειτα αρχίσαμε να διασχίζουμε το βάλτο. Και είδα πράγματι κάτι. Δε θα σου πω τι, μόνο ότι έχω πάει εκεί πάνω άλλες τέσσερις πέντε φορές από κείνο το βράδυ, από τότε που ήμουνα δέκα χρονών, και ποτέ δεν ξανάδα κάτι σαν αυτό. Ούτε θα ξαναδώ, Λούις, γιατί η χτεσινοβραδινή επίσκεψή μου στο νεκροταφείο των Μίκμακ ήταν και η τελευταία». Δεν τα πιστεύω αυτά που ακούω -έτσι δεν είναι; ρώτησε ο Λούις τον εαυτό του, σχεδόν σε συζητητικό τόνο (οι τρεις μπίρες συνέβαλλαν κατά πολύ στο συζητητικό του πράγματος, τουλάχιστον στο μυαλό του). Δεν κάθομαι και πιστεύω αυτή την ιστορία με τους γερο-μεθύστακες Γαλλοκαναδούς και τα ινδιάνικα νεκροταφεία και μ' αυτό το Γουέντιγκο και τα κατοικίδια που ξαναζωντανεύουν, έτσι δεν είναι; Για όνομα του Θεού, ο γάτος είχε απλώς μείνει αναίσθητος, αυτό είναι όλο -το αυτοκίνητο τον χτύπησε και τον ξέρανε. Τελεία και παύλα. Όσο γι' αυτά που ακούω, δεν είναι παρά οι μωρολογίες ενός γέρου. Μόνο που δεν ήταν, και ο Λούις ήξερε ότι δεν ήταν, και τρεις


200

STEPHEN KING

μπίρες δεν έφταναν για να ανατρέψουν το ακλόνητο αυτής της επίγνωσης -ούτε τρεις, ούτε τριάντα τρεις. Ο Τσορτς είχε πεθάνει -αυτό ήταν ένα πράγμα. Ο Τσορτς είχε ξαναζωντανέψει -κι αυτό ήταν ένα δεύτερο. Τώρα, ο Τσορτς είχε κάτι θεμελιωδώς διαφορετικό, κάτι θεμελιωδώς προβληματικό -και υπήρχε κι ένα τρίτο. Κάτι είχε συμβεί. Ο Τζαντ είχε ξεπληρώσει αυτό που θεωρούσε χρέος... η ιατρική, όμως, που εφαρμοζόταν στο-νεκροταφείο των Μίκμακ ίσως να μην ήταν τόσο καλή ιατρική, και τώρα ο Λούις έβλεπε κάτι στα μάτια του ηλικιωμένου άντρα, κάτι που του έλεγε ότι ο Τζαντ το ήξερε. Ο Λούις θυμήθηκε αυτό που είχε δει -ή νόμιζε πως είχε δει- στα μάτια του Τζαντ χτες βράδυ. Αυτή την παιχνιδιάρικη, χαιρέκακη λάμψη. Θυμήθηκε τον εαυτό του να σκέφτεται ότι η απόφαση του Τζαντ να πάρει το γάτο της Έλι (και δικό του γάτο) σ' αυτή τη συγκεκριμένη νυχτερινή εκδρομή δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο δική του. Αν δεν ήταν απόφαση του Τζαντ, τότε τίνος ήταν; ρώτησε το μυαλό του. Κι επειδή δεν είχε απάντηση, ο Λούις έδιωξε την ενοχλητική ερώτηση μακριά. «Έθαψα τον Σποτ κι έφτιαξα τον τύμβο», συνέχισε ανέκφραστα ο Τζαντ, «κι όταν τελείωσα, βρήκα τον Στάνι Μπι να κοιμάται του καλού καιρού. Αναγκάστηκα να τον ταρακουνήσω με όση δύναμη είχα για να τον κάνω να πάρει μπρος, αλλά μέχρι να κατέβουμε αυτά τα σαράντα τέσσερα σκαλιά...» «Σαράντα πέντε», μουρμούρισε ο Λούις. Ο Τζαντ κατένευσε. «Ναι, σωστά -σαράντα πέντε, ε; Σαράντα πέντε. Μέχρι, λοιπόν, να κατέβουμε αυτά τα σαράντα πέντε σκαλιά, ο Στάνι προχωρούσε τόσο σταθερά σαν να είχε ξεμεθύσει άλλη μια φορά. Περάσαμε ξανά το βάλτο και το σωρό με τα νεκρά δέντρα και εντέλει διασχίσαμε το δρόμο και βρεθήκαμε ξανά στο σπίτι μου. Μου είχε φανεί σαν να 'χαν περάσει καμιά δεκαριά ώρες, αλλά ήταν ακόμα μαύρα σκοτάδια. »"Τι θα γίνει τώρα;" ρώτησα τον Στάνι Μπι. "Τώρα θα περιμένεις και θα δεις τι μπορεί να γίνει", μου λέει ο Στάνι και σηκώνεται να φύγει, τρεκλίζοντας και σκουντουφλώντας ξανά. Υποθέτω ότι εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε στο πίσω μέρος του μαγαζιού του Γιόρκι και, όπως ήρθαν τα πράγματα, ο σκύλος μου ο Σποτ έζησε τελικά δύο χρόνια παραπάνω από τον Στάνι Μπι. Το συκώτι του τα 'παίξε -του Στάνι, εννοώ- και τον δηλητηρίασε. Τον βρήκαν


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

201

δύο μικρά παιδιά στο αγαπημένο του μέρος, έξω απ' το μαγαζί του Γιόρκι, την 4η Ιουλίου του 1912, κακαρωμένο. »Εκείνο το βράδυ, όμως, εγώ απλώς ανέβηκα ξανά απ' το καφασωτό κι έπεσα στο κρεβάτι μου και κοιμήθηκα σχεδόν αμέσως μόλις το κεφάλι μου ακούμπησε το μαξιλάρι. »Κόντευε εννιά όταν ξύπνησα το άλλο πρωί. Με φώναζε η μάνα μου. Ο πατέρας μου δούλευε στους σιδηροδρόμους κι έφευγε πολύ πρωί, πριν τις έξι». Ο Τζαντ έκανε μια παύση για να σκεφτεί. «Η μάνα μου δε με φώναζε απλώς, Λούις, μου ούρλιαζε». Ο Τζαντ πήγε στο ψυγείο, πήρε μια Μίλερ, και την άνοιξε στο πόμολο του συρταριού που βρισκόταν κάτω από την ψωμιέρα και την τοστιέρα. Κάτω από το φως της οροφής, το πρόσωπό του είχε την κίτρινη απόχρωση της νικοτίνης. Ο Τζαντ κατέβασε μονορούφι τη μισή μπίρα, άφησε ένα ρέψιμο ηχηρό σαν κανονιοβολισμό κι ύστερα έριξε μια ματιά στο διάδρομο, προς το δωμάτιο όπου κοιμόταν η Νόρμα. Έπειτα ξανακοίταξε τον Λούις. «Δε μου είναι εύκολο να μιλάω γι' αυτό», είπε. «Χρόνια και χρόνια το στριφογυρίζω στο μυαλό μου, ποτέ όμως δεν είπα τίποτα σε κανέναν. Υπήρχαν κάποιοι που ήξεραν τι είχε συμβεί, αλλά ποτέ δε μου το ανέφεραν. Με τον ίδιο τρόπο, φαντάζομαι, που δεν αναφέρεις σε κάποιον αυτά που τυχαίνει να μάθεις για τη σεξουαλική του ζωή. Το λέω σ' εσένα, Λούις, επειδή τώρα έχεις ένα αλλιώτικο κατοικίδιο. Όχι απαραίτητα επικίνδυνο, αλλά... διαφορετικό. Συμφωνείς;» Ο Λούις θυμήθηκε το άγαρμπο άλμα του Τσορτς από τη λεκάνη της τουαλέτας, θυμήθηκε τους γοφούς του να χτυπάνε στο πλαϊνό της μπανιέρας, θυμήθηκε αυτά τα λασπερά μάτια, που ήταν σχεδόν αλλά όχι ακριβώς ανόητα, να καρφώνονται στα δικά του. Εντέλει κατένευσε. «Όταν κατέβηκα κάτω, βρήκα τη μάνα μου ζαρωμένη στη γωνία δίπλα στο κελάρι, ανάμεσα στο ψυγείο του πάγου και σε έναν από τους πάγκους της κουζίνας. Στο πάτωμα ήταν πεταμένος ένα σωρός άσπρο ύφασμα -οι πλυμένες κουρτίνες που ετοιμαζόταν να πάει να κρεμάσει. Μπροστά στην πόρτα του κελαριού στεκόταν ο σκύλος μου, ο Σποτ. Είχε παντού χώματα, και τα πόδια του ήταν βουτηγμένα ως απάνω στις λάσπες. Το τρίχωμα της κοιλιάς του ήταν μες στη βρόμα, μπερδεμένο και κολλημένο σαν τζίβα. Στεκόταν απλώς εκεί, χωρίς να κάνει τίποτα -ούτε γρύλιζε ούτε γάβγι-


202

STEPHEN KING

ζε-, ήταν φανερό όμως ότι είχε στριμώξει τη μάνα μου στη γωνία, είτε επίτηδες είτε άθελά του. Η μάνα μου, Λούις, έτρεμε κυριολεκτικά απ' το φόβο της. Δεν ξέρω πώς ένιωθες εσύ για τους γονείς σου, ξέρω όμως πώς ένιωθα εγώ για τους δικούς μου -τους αγαπούσα και τους δυο πάρα πολύ. Το να ξέρω ότι είχα κάνει κάτι που έφερε τη μητέρα μου σ' αυτή την κατάσταση λιγόστευε μ' έναν τρόπο όποια χαρά μπορεί να είχα νιώσει βλέποντας τον Σποτ να στέκει εκεί. Η αλήθεια πάντως ήταν ότι δεν ένιωσα την παραμικρή έκπληξη βλέποντάς τον». «Ναι, αυτό μπορώ να το καταλάβω», είπε ο Λούις. «Όταν είδα τον Τσορτς σήμερα το πρωί, μου φάνηκε... απλώς, μου φάνηκε σαν κάτι...» Σταμάτησε για μια στιγμή. Απόλυτα φυσιολογικό; Αυτές ήταν οι λέξεις που ήρθαν αυθόρμητα στο μυαλό του, αλλά δεν ήταν οι σωστές, «...που ήταν μοιραίο να συμβεί». «Ναι», είπε ο Τζαντ, κι άναψε τσιγάρο. Τα χέρια του έτρεμαν -ανεπαίσθητα, αλλά έτρεμαν. «Και τότε, με βλέπει η μάνα μου να στέκομαι εκεί, ακόμα με τα εσώρουχα, κι αρχίζει να μου ουρλιάζει: "Τάισε το σκυλί σου, Τζαντ, το σκυλί σου πεινάει! Και πάρ' το από δω μέσα πριν μου καταστρέψει τις κουρτίνες!" »Του βρήκα λοιπόν κάτι περισσεύματα και τον φώναξα, και στην αρχή δεν ήρθε, στην αρχή ήταν σαν να μην ήξερε τ' όνομά του, και παραλίγο να σκεφτώ: Ε, εντάξει, δεν είναι αυτός ο Σποτ -ένα αδέσποτο είναι, που μοιάζει με τον Σποτ...» «Ναι!» αναφώνησε ο Λούις. Ο Τζαντ κατένευσε. «Τη δεύτερη ή την τρίτη φορά που τον φώναξα, όμως, ήρθε. Ή, μάλλον, δεν ήρθε ακριβώς, παρά τινάχτηκε αδέξια προς το μέρος μου, κι όταν τον έβγαλα έξω, στη βεράντα, πήγε και κουτούλησε στην πλαϊνή πόρτα και παραλίγο να πέσει κάτω. Τα περισσεύματα όμως τα έφαγε -τα καταβρόχθισε σε μισό λεπτό. Μέχρι να γίνουν όλ' αυτά, η πρώτη τρομάρα μού είχε πια περάσει κι είχα αρχίσει να παίρνω μια ιδέα για το τι είχε συμβεί. Γονάτισα και τον αγκάλιασα -χαιρόμουνα τόσο πολύ που τον έβλεπα. Και τότε μου έγλειψε το πρόσωπο και...» Ο Λούις ανατρίχιασε και τέλειωσε την μπίρα του. «Λούις, η γλώσσα του ήταν κρύα. Ήταν σαν να έτριβα το πρόσωπο μου μ' έναν ψόφιο κυπρίνο». Κανείς δε μίλησε για λίγο, κι έπειτα ο Λούις προέτρεψε τον Τζαντ να συνεχίσει.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

203

«Έφαγε, που λες, κι όταν τελείωσε, πήρα μια παλιά σκάφη που είχαμε στην πίσω αυλή για να τον πλένουμε και τον έκανα μπάνιο. Από κουτάβι ακόμα, ο Σποτ σιχαινόταν το μπάνιο, και συνήθως χρειαζόταν να βοηθήσει κι ο πατέρας μου για να τον κάνουμε ζάφτι. Στο τέλος, καταλήγαμε κι οι δυο μούσκεμα στα νερά, με τον πατέρα μου να αναθεματίζει και τον Σποτ να χώνει ντροπιασμένος την ουρά στα σκέλια, όπως κάνουν συνήθως τα σκυλιά. Και μετά, τις πιο πολλές φορές, κυλιόταν στα χώματα αμέσως μόλις τον ξεβγάζαμε απ' τα σαπούνια και πήγαινε να τιναχτεί δίπλα ακριβώς στα απλωμένα σεντόνια της μάνας μου, γεμίζοντάς τα λάσπες, κι εκείνη γινόταν έξω φρενών κι άρχιζε να φωνάζει ότι θα τον πυροβολούσε και θα ησύχαζε μια και καλή από δαύτον. »Εκείνη τη μέρα, όμως, ο Σποτ κάθισε ήσυχα ήσυχα στη σκάφη και μ' άφησε να τον πλύνω. Δεν κουνήθηκε καθόλου. Δε μ' άρεσε που το έκανα, Λούις. Ήταν σαν να έπλενα... ένα κομμάτι κρέας. Τελείωσα, και πήρα μια παλιά πετσέτα να τον στεγνώσω. Έβλεπα όλα τα σημάδια απ' το αγκαθωτό σύρμα - σ ' εκείνα τα σημεία δεν είχε καθόλου τρίχωμα, και το δέρμα του ήταν σκαμμένο, όπως γίνεται ένα τραύμα αφού επουλωθεί, μετά από πέντε ή και παραπάνω χρόνια». Ο Λούις κατένευσε. Στη δουλειά του έβλεπε συχνά πυκνά τέτοια σημάδια. Φαινόταν ότι οι πληγές ποτέ δεν ξαναγέμιζαν εντελώς, κι αυτό τον έκανε να σκεφτεί τη θητεία του ως μαθητευόμενου νεκροθάφτη, και το πώς ποτέ δεν υπήρχε αρκετό χώμα για να ξαναγεμίσει ένας τάφος. «Και μετά είδα το κεφάλι του. Υπήρχε άλλη μια τέτοια ουλή εκεί, αλλά το τρίχωμα είχε ξαναμεγαλώσει στο δέρμα, σχηματίζοντας ένα λευκό κυκλάκι. Ήταν κοντά στο αυτί του». «Εκεί που τον είχε πυροβολήσει ο πατέρας σου», είπε ο Λούις. Ο Τζαντ κατένευσε. «Άιγια», είπε. «Δεν είναι και τόσο σίγουρο, Τζαντ, ότι πυροβολώντας κάποιον -άνθρωπο ή ζώο- στο κεφάλι τον στέλνεις αυτόματα στον άλλο κόσμο. Ξέρεις πόσοι παρ' ολίγον αυτόχειρες υπάρχουν διασωληνωμένοι στα νοσοκομεία ή όρθιοι στα πόδια τους, να κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Είναι κάμποσοι, και είναι αυτοί που δεν ήξεραν ότι μια σφαίρα μπορεί να χτυπήσει στο κρανιακό οστό και μετά να διαγράψει ένα ημικύκλιο και να βγει από την άλλη μεριά χωρίς να πειράξει τον εγκέφαλο. Έτυχε να δω με τα ίδια μου τα μάτια την


204

STEPHEN KING

περίπτωση ενός τύπου που είχε πυροβοληθεί πάνω από το δεξί αυτί καν πέθανε επειδή η σφαίρα έκανε το γύρο του κεφαλιού του και βρήκε τη σφαγίτιδα φλέβα στην άλλη μεριά. Η διαδρομή που έκανε αυτή η συγκεκριμένη σφαίρα θύμιζε χάρτη ορεινής περιοχής». Ο Τζαντ χαμογέλασε και κατένευσε. «Ναι, είχα διαβάσει κι εγώ κάτι τέτοιο σε κάποια από τις φυλλάδες που αγοράζει η Νόρμα, το Σταρ ή το Ενκουάιρερ -δε θυμάμαι ποιο από τα δύο. Αφού όμως ο πατέρας μου είπε ότι ο Σποτ μας είχε αφήσει χρόνους, τότε μας είχε». «Εντάξει», είπε ο Λούις. «Είχε πεθάνει ο γάτος της κόρης σου;» «Έτσι νόμιζα», απάντησε ο Λούις. «Το "έτσι νόμιζα" δε φτάνει, Λούις. Γιατρός είσαι». «Το κάνεις ν' ακούγεται λες κι είμαι Θεός. Γιατρός είμαι, όχι Θεός. Ήταν σκοτεινά...» «Ναι, βέβαια, ήταν σκοτεινά, και το κεφάλι του στριφογύριζε σαν να είχε ρουλεμάν, κι όταν πήγες να τον σηκώσεις, τον ξεκόλλησες απ' τον πάγο, Λούις -σαν χαρτοταινία που ξεκολλάει από κιβώτιο έκανε. Τα ζωντανά πράματα δεν το κάνουν αυτό. Η μόνη περίπτωση να είσαι ξαπλωμένος πάνω σε κρυσταλλιασμένο χορτάρι και να μη λιώνει ο πάγος κάτω απ' το σώμα σου είναι όταν είσαι πεθαμένος». Στο άλλο δωμάτιο, το ρολόι χτύπησε δέκα και μισή. «Τι είπε ο πατέρας σου όταν γύρισε σπίτι και είδε το σκύλο;» ρώτησε όλο περιέργεια ο Λούις. «Ήμουνα έξω, στο δρομάκι μας -χώμα ήταν τότε-, και τον περίμενα να γυρίσει παίζοντας γκαζές. Ένιωθα όπως ένιωθα κάθε φορά που είχα κάνει μια σκανταλιά και ήξερα ότι θα τις έτρωγα. Τον είδα να μπαίνει από την πύλη γύρω στις οχτώ, με τη φόρμα της δουλειάς και το αγαπημένο του καπέλο, μια τραγιάσκα ψαροκόκαλο... κατάλαβες ποιες λέω, Λούις;» Ο Λούις κατένευσε κι έπνιξε ένα χασμουρητό με την ανάστροφη της παλάμης του. «Ναι, είναι αργά», είπε ο Τζαντ. «Πρέπει ν' αφήσω τις πολυλογίες και να τελειώνω». «Δεν είναι και τόσο αργά», είπε ο Λούις. «Απλώς, είμαι λίγες μπίρες μπροστά από το συνηθισμένο. Συνέχισε, Τζαντ, με την ησυχία σου. Θέλω να τ' ακούσω όλα».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

205

«Ο πατέρας μου είχε μια παλιά καραβάνα για να βάζει μέσα το μεσημεριανό του», είπε ο Τζαντ, «και τον είδα να μπαίνει απ' την πύλη κουνώντας την, άδεια καθώς ήταν, ξέρεις, κρατώντας την απ' το χερούλι, να την κουνάει πέρα δώθε σφυρίζοντας ένα σκοπό. Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, εκείνος όμως με είχε δει στο μισοσκόταδο. "Τι χαμπάρια, Τζάντκινς;" μου είπε, όπως μου έλεγε πάντα όταν με χαιρετούσε. "Πού είναι η;..." »Δεν πρόφτασε να πει άλλα, γιατί εκείνη τη στιγμή άρχισε να 'ρχεται ο Σποτ, όχι τρέχοντας όμως όπως έκανε πάντα, τρελός απ' τη χαρά του που τον έβλεπε κι έτοιμος να τον γκρεμίσει κάτω, αλλά απλώς περπατώντας και κουνώντας την ουρά του. Ο πατέρας μου άφησε την καραβάνα να του πέσει απ' το χέρι κι άρχισε να πισωπατάει. Φαινόταν έτοιμος να γυρίσει και να το βάλει στα πόδια, ο φράχτης πίσω του όμως τον σταμάτησε. Έτσι, έμεινε να στέκει εκεί και να κοιτάζει το σκυλί. Κι όταν τελικά ο Σποτ πήδηξε πάνω του, του έπιασε τα δυο μπροστινά πόδια και τα κράτησε, όπως κρατάς τα χέρια μιας γυναίκας για να χορέψετε. Κοίταξε το σκυλί για ώρα πολλή, κι ύστερα κοίταξε κι εμένα και είπε: "Θέλει μπάνιο, Τζαντ. Βρομάει απ' το χώμα, από κει που πήγες και τον έθαψες". Αυτό είπε, κι ύστερα πήγε στο σπίτι». «Εσύ τι έκανες;» ρώτησε ο Λούις. «Τον έκανα κι άλλο μπάνιο -ο Σποτ απλώς ξανάκατσε στη σκάφη και μ' άφησε να τον πλύνω. Κι όταν μπήκα στο σπίτι, η μητέρα μου είχε πάει για ύπνο, αν και η ώρα δεν ήταν ούτε εννιά ακόμα. "Πρέπει να μιλήσουμε, Τζάντκινς", μου είπε ο πατέρας μου. Και κάθισα απέναντι του, κι εκείνος μου μίλησε για πρώτη φορά σαν άντρας προς άντρα, με τη μυρωδιά του αγιοκλήματος να έρχεται απ' την απέναντι μεριά του δρόμου, εκεί που είναι τώρα το σπίτι σου, και τη μυρωδιά των άγριων τριαντάφυλλων από τη δώθε, από το δικό μας σπίτι». Ο Τζαντ Κράνταλ αναστέναξε. «Ως τότε πίστευα πως θα 'ταν ωραία να μου μιλάει ο πατέρας μου έτσι, αντρίκεια, αλλά δεν ήταν. Δεν ήταν καθόλου μα καθόλου ωραία. Και τ' αποψινά, Λούις... είναι σαν να κοιτάς σ' έναν καθρέφτη που έχει στηθεί απέναντι από έναν άλλο. Βλέπεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά, σε έναν ολόκληρο διάδρομο από καθρέφτες μέσα σε καθρέφτες. Κάπως έτσι είναι και με τούτη την ιστορία. Πόσες φορές άραγε να έχει περάσει από τον ένα στον άλλο; Η ίδια ακρι1


206

STEPHEN KING

βώς ιστορία, απλώς με διαφορετικά ονόματα; Κάπως έτσι δε γίνεται και με το σεξ;» «Θέλεις να πεις ότι ο πατέρας σου ήξερε;» «Άψα. "Ποιος σε πήγε εκεί πάνω, Τζαντ;" με ρώτησε. Του είπα, κι εκείνος απλώς έγνεψε, σαν να το περίμενε. Φαντάζομαι ότι το περίμενε, αν και αργότερα έμαθα ότι εκείνο τον καιρό υπήρχαν στο Λάντλοου άλλα έξι ή οχτώ άτομα που θα μπορούσαν να με είχαν πάει εκεί πάνω. Προφανώς, όμως, ο μόνος αρκετά τρελός για να το κάνει ήταν ο Στάνι Μπι -ή, τουλάχιστον, αυτό φαινόταν να πιστεύει ο πατέρας μου». «Τον ρώτησες γιατί δε σε πήγε εκείνος, Τζαντ;» «Τον ρώτησα», είπε ο Τζαντ. «Κάποια στιγμή στη μεγάλη κουβέντα μας το ρώτησα κι αυτό. Και μου είπε ότι ήταν ένα κακό μέρος, σε γενικές γραμμές, κι ότι τις πιο πολλές φορές δεν έκανε τίποτα καλό για τους ανθρώπους που είχαν χάσει τα ζώα τους ή για τα ίδια τα ζώα. Με ρώτησε αν μου άρεσε ο Σποτ όπως ήταν τώρα, και ξέρεις πόσο πολύ δυσκολεύτηκα να του απαντήσω; Είναι σημαντικό να ξέρεις τι σκέφτομαι πάνω σ' αυτό, Λούις, είναι σημαντικό γιατί, αργά ή γρήγορα, θα με ρωτήσεις γιατί σε πήγα εκεί πάνω -εσένα και το γάτο της κόρης σου- αφού ήξερα πως το μέρος είναι κακό. Τα λέω καλά;» Ο Λούις κατένευσε. Πώς θα αντιμετώπιζε τον Τσορτς η Έλι όταν επέστρεφε από το Σικάγο; Αυτό σκεφτόταν ο Λούις εκείνο το απόγευμα όσο έπαιζε ράκετμπολ με τον Στιβ Μάστερτον. «Ισως να το έκανα επειδή τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι μερικές φορές ο θάνατος είναι προτιμότερος», είπε με κάποια δυσκολία ο Τζαντ. «Κι αυτό είναι κάτι που η Έλι σου δεν το ξέρει, και ψυχανεμίζομαι ότι δεν το ξέρει επειδή ούτε η γυναίκα σου το ξέρει. Αν βέβαια νομίζεις ότι κάνω λάθος, δεν έχεις παρά να μου το πεις και τελειώνουμε την κουβέντα εδώ». Ο Λούις άνοιξε το στόμα, κι ύστερα το ξανάκλεισε. Ο Τζαντ συνέχισε, μιλώντας πολύ αργά τώρα, πηγαίνοντας απ' τη μια λέξη στην άλλη όπως περνούσαν οι δυο τους από το ένα πάτημα στο άλλο χτες βράδυ, όταν διέσχιζαν το Βάλτο του Μικρού Θεού. «Όλ' αυτά τα χρόνια, το έχω δει να γίνεται κάμποσες φορές», είπε. «Σου είπα, νομίζω, ότι ο Λέστερ Μόργκαν έθαψε εκεί πάνω τον ταύρο του, έναν Μπλακ Άνγκους που τον φώναζε Χάνρατι. Ά-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΊΟ ΖΩΩΝ

207

κου Χάνρατι! Δεν είναι γελοίο όνομα για ταύρο; Ο Χάνρατι πέθανε από κάτι εσωτερικό -όγκο, νομίζω-, κι ο Λέστερ τον πήγε μέχρι εκεί πάνω σέρνοντάς τον μ' ένα έλκηθρο. Πώς τα κατάφερε, πώς τον ανέβασε απ' το σωρό με τους κορμούς, δεν ξέρω. Όπως λένε, όμως, άμα θέλεις κάτι, το μπορείς. Και, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει μ' εκείνο το νεκροταφείο, πιστεύω πως είναι στ' αλήθεια έτσι. »Τέλος πάντων, ο Χάνρατι γύρισε πίσω, αλλά ο Λέστερ του τίναξε τα μυαλά στον αέρα δυο βδομάδες αργότερα. Αυτός ο ταύρος έγινε κακός, πραγματικά κακός. Αλλά είναι το μόνο ζώο που άκουσα ότι έγινε έτσι. Τα περισσότερα απλώς φαίνονται... λιγάκι χαζά... λιγάκι αργά... λιγάκι...» «Λιγάκι νεκρά;» «Ναι», είπε ο Τζαντ. «Λιγάκι νεκρά. Κομμάτι παράξενα. Σαν να είχαν πάει κάπου... και γύρισαν πίσω... αλλά όχι εντελώς. Τώρα βέβαια, η κόρη σου, Λούις, δε θα το μάθει αυτό. Δε θα μάθει ότι ο γάτος της χτυπήθηκε από αυτοκίνητο, ότι σκοτώθηκε, και ότι γύρισε πίσω. Άρα, λοιπόν, μπορεί να πει κανείς ότι δε γίνεται να μάθεις σ' ένα παιδί το μάθημά του παρά μόνο αφού καταλάβει ότι υπάρχει μάθημα που πρέπει να μάθει. Μόνο που...» «Μόνο που μερικές φορές μπορείς να το κάνεις», είπε ο Λούις, μιλώντας περισσότερο στο εαυτό του παρά στον Τζαντ. «Ναι», συμφώνησε ο Τζαντ. «Μερικές φορές μπορείς. Ίσως η Έλι μάθει κάτι για το τι είναι πραγματικά ο θάνατος -το σημείο, δηλαδή, που σταματάει ο πόνος κι αρχίζουν οι ωραίες αναμνήσεις. Όχι το τέλος της ζωής, αλλά το τέλος του πόνου. Αυτά μην της τα πεις· θα τα καταλάβει μόνη της. »Κι αν μου μοιάζει έστω και λίγο, θα συνεχίσει ν' αγαπάει το ζωάκι της. Ο γάτος δε θα αγριέψει, ούτε θ' αρχίσει να δαγκώνει -όχι, τίποτα τέτοιο. Εκείνη θα συνεχίσει να το αγαπάει... αλλά θα βγάλει τα δικά της συμπεράσματα... και θ' ανασάνει ανακουφισμένη όταν εντέλει πεθάνει». «Γι' αυτό με πήγες εκεί πάνω», είπε ο Λούις. Ένιωθε καλύτερα τώρα. Είχε μια εξήγηση. Ήταν λιγάκι συγκεχυμένη και βασιζόταν περισσότερο στην αισθητηριακή νόηση παρά στη λογική με τη στενή έννοια του όρου, κάτω όμως από τις συγκεκριμένες συνθήκες, ο Λούις συνειδητοποίησε ότι ήταν πρόθυμος να τη δεχτεί. Κι αυτό σήμαινε επίσης ότι μπορούσε να ξεχάσει την έκφραση που I '


208

STEPHEN KING

του φάνηκε ότι είχε ανιχνεύσει χτες βράδυ στο πρόσωπο του Τζαντ, αυτή τη μοχθηρή κατεργαριά που άγγιζε τα όρια της χαιρεκακίας. «Εντάξει, αυτό...» Ξαφνικά, σχεδόν αιφνιδιαστικά, ο Τζαντ κάλυψε το πρόσωπο του και με τα δύο χέρια. Για μια στιγμή ο Λούις νόμισε ότι τον είχε πιάσει κάποιος ξαφνικός πόνος, και μισοσηκώθηκε ανήσυχος απ' τη θέση του, ώσπου είδε το στήθος του ηλικιωμένου άντρα ν' ανεβοκατεβαίνει γοργά και κατάλαβε ότι ο Τζαντ αγωνιζόταν να μην κλάψει. «Γι' αυτό το έκανα, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος», είπε πνιχτά, με φωνή που αντήχησε σαν στραγγαλισμένη. «Το έκανα για τον ίδιο λόγο που το έκανε κι ο Στάνι Μπι, και για τον ίδιο λόγο που το έκανε κι ο Λέστερ Μόργκαν. Ο Λέστερ πήγε εκεί πάνω τη Λίντα Λαβέσκ όταν το σκυλί της χτυπήθηκε σ' αυτό τον αναθεματισμένο το δρόμο. Την πήγε εκεί πάνω παρ' όλο που είχε αναγκαστεί να πυροβολήσει τον ταύρο του επειδή κυνηγούσε σαν τρελός τα μικρά παιδιά στα βοσκοτόπια. Το έκανε έτσι κι αλλιώς, το έκανε έτσι κι αλλιώς, Λούις», είπε ο Τζαντ, βογκώντας σχεδόν, «και πες μου τώρα εσύ, αν έχεις τό Θεό σου, τι συμπέρασμα βγάζεις απ' αυτό!» «Τι είναι αυτά που λες, Τζαντ;» ρώτησε πανικόβλητος ο Λούις. «Ο Λέστερ το έκανε και ο Στάνι το έκανε για τον ίδιο λόγο που το έκανα κι εγώ. Το κάνεις επειδή μπαίνει στις φλέβες σου. Το κάνεις επειδή αυτός ο τόπος ταφής είναι ένας μυστικός τόπος, κι εσύ θες να μοιραστείς το μυστικό, κι όταν βρίσκεις ένα λόγο που σου φαίνεται αρκετά καλός, ε, τότε...» Ο Τζαντ τράβηξε τα χέρια από το πρόσωπο του και κοίταξε τον Λούις με μάπα που αίφνης φάνταζαν πανάρχαια κι απίστευτα κουρασμένα. «Ε, τότε, απλώς το κάνεις. Βρίσκεις λόγους, τους κατασκευάζεις... λόγους που σου φαίνονται καλοί... κυρίως, όμως, το κάνεις επειδή θέλεις να το κάνεις. Ή επειδή πρέπει. Επειδή, αν ανέβεις μια φορά εκεί, αυτό το μέρος γίνεται το μέρος σου. Εσύ ανήκεις σ' αυτό κι αυτό ανήκει σ' εσένα. Και τότε πας και βρίσκεις τους πιο δελεαστικούς λόγους στον κόσμο. Ο πατέρας μου δε με πήγε εκεί πάνω, γιατί είχε ακούσει για το μέρος, αλλά δεν είχε βρεθεί ποτέ του εκεί. Ο Στάνι Μπι είχε πάει... και πήγε κι εμένα... και πέρασαν εβδομήντα χρόνια... και μετά... εντελώς ξαφνικά...»


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

1

209

Ο Τζαντ κούνησε το κεφάλι κι ύστερα κάλυψε το στόμα με την παλάμη του και ξερόβηξε. «Άκου, Λούις», είπε. «Εκτός από τον ταύρο του Λέστερ, κι απ' όσο τουλάχιστον ξέρω εγώ, κανένα άλλο ζώο δεν έγινε πραγματικά κακό. Μπορεί το τσόου τσάου της κυρίας Λαβέσκ να δάγκωσε μια φορά τον ταχυδρόμο -αφού κατέβηκε από κει, εννοώ-, και μπορεί μερικά άλλα ζώα να παραξένεψαν λιγάκι... ο Σποτ όμως ήταν ανέκαθεν καλό σκυλί. Συνέχισε να μυρίζει χωματίλα, όσο κι αν τον έπλενες, αυτός μύριζε χωματίλα, αλλά ήταν καλό σκυλί. Από την επιστροφή του και μετά, η μητέρα μου δεν τον ξανάγγιξε ποτέ, αλλά έτσι κι αλλιώς ήταν καλό σκυλί. Αν όμως εσύ, Λούις, αποφασίσεις να βγάλεις το γάτο σου απόψε έξω και να τον σκοτώσεις, εγώ δεν πρόκειται να πω κουβέντα. »Αυτό το μέρος... σ' αιχμαλωτίζει έτσι ξαφνικά... και τότε πας και βρίσκεις τους καλύτερους λόγους στον κόσμο... μπορεί όμως να έκανα λάθος, Λούις. Αυτό λέω μόνο. Ο Λέστερ μπορεί να έκανε λάθος. Ο Στάνι Μπι μπορεί να έκανε λάθος. Να πάρει ο διάολος, ούτ' εγώ είμαι Θεός. Το να ζωντανεύεις όμως τους νεκρούς... ε, αυτό είναι όσο πιο Θεός μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος. Σωστά;» Ο Λούις ξανάνοιξε το στόμα του, και για άλλη μια φορά το έκλεισε χωρίς να μιλήσει. Αυτό που θα έβγαινε αν δεν το είχε κλείσει θα ήταν ψέμα, ένα άδικο και σκληρό ψέμα: Δεν υπέμεινα όλ' αυτά τα μαρτύρια, Τζαντ, για να ξανασκοτώσω τον καταραμένο το γάτο. Ο Τζαντ στράγγιξε την μπίρα του κι έβαλε προσεκτικά το μπουκάλι στην άκρη, μαζί με τα άλλα άδεια. «Νομίζω ότι τελείωσα», είπε. «Στέγνωσε το σάλιο μου τόσο που μίλησα». «Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;» ρώτησε ο Λούις. «Μπορείς», είπε ο Τζαντ. «Ξέρεις αν έθαψε ποτέ κανείς άνθρωπο εκεί πάνω;» Το μπράτσο του Τζαντ τινάχτηκε σπασμωδικά· δύο από τα μπουκάλια της μπίρας έπεσαν απ' το τραπέζι, το ένα έσπασε. «Θεός φυλάξοι!» είπε στον Λούις. «Όχι! Και ποιος θα το έκανε ποτέ; Τέτοια πράγματα, Λούις, ούτε να τα συζητάς!» «Από περιέργεια ρώτησα», είπε αμήχανα ο Λούις. «Μερικές φορές η περιέργεια δε βγαίνει σε καλό», είπε ο Τζαντ Κράνταλ και, για πρώτη φορά, έδωσε στον Λούις Κριντ την εντύ-


210

STEPHEN KING

πωση ενός πραγματικά γέρου κι αδύναμου ανθρώπου, κάποιου που είναι με το ένα πόδι στο φρεσκοσκαμμένο τάφο του. Κι αργότερα, στο σπίτι, ο Λούις συνειδητοποίησε κάτι ακόμα για την εντύπωση που του είχε δώσει ο Τζαντ εκείνη τη στιγμή. Του είχε δώσει την εντύπωση ότι έλεγε ψέματα.

Ο Λούις δεν είχε καταλάβει ότι ήταν μεθυσμένος μέχρι που βρέθηκε στο γκαράζ του. Έξω είχε αστροφεγγιά και μια παγερή φλούδα για φεγγάρι. Όχι αρκετό φως για να φτιάχνει σκιές, αρκετό όμως για να βλέπεις. Μόλις όμως ο Λούις μπήκε στο γκαράζ, τα πάντα γύρω του μαύρισαν. Κάπου υπήρχε ένας διακόπτης του ηλεκτρικού, αλλά ανάθεμα κι αν θυμόταν πού ήταν. Προχώρησε ψηλαφιστά στο σκοτάδι, σέρνοντας αργά τα πόδια του, με το κεφάλι του να γυρίζει, περιμένοντας να ουρλιάξει από πόνο όταν θα κοπανούσε κάπου το γόνατο του ή να τρομάξει σκοντάφτοντας σε κάποιο παιχνίδι ή πέφτοντας με τα μούτρα πάνω του. Πάνω στο ποδήλατο της Έλι με τις κόκκινες βοηθητικές ρόδες ή στο μίνι τρακτέρ του Γκέιτζ. Πού ήταν ο γάτος; Τον είχε αφήσει μέσα; Ο Λούις είχε πάρει λάθος πορεία, πράγμα που διαπίστωσε όταν έπεσε πάνω σε τοίχο. Μια σκλήθρα χώθηκε στην παλάμη του. «Σκατά!» φώναξε, και μέσα στο πηχτό σκοτάδι συνειδητοποίησε ότι η φωνή του αντήχησε περισσότερο τρομαγμένη παρά θυμωμένη. Του φαινόταν ότι ολόκληρο το γκαράζ είχε πάρει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Τώρα δεν ήταν μονάχα ο διακόπτης του ηλεκτρικού· τώρα δεν ήξερε πού στο διάολο βρισκόταν το οτιδήποτε, συμπεριλαμβανομένης της πόρτας που οδηγούσε στην κουζίνα. Άρχισε να προχωρεί ξανά, όσο πιο αργά και προσεκτικά μπορούσε, με την παλάμη του να τον τσούζει. Έτσι νιώθουν λοιπόν οι τυφλοί, συλλογίστηκε, κι αυτό τον έκανε να σκεφτεί εκείνη τη συναυλία του Στίβι Γουόντερ που είχαν παρακολουθήσει με τη Ρέιτσελ... έξι, εφτά χρόνια πριν; Όσο απίθανο κι αν φαινόταν, τόσα πρέπει να ήταν. Ναι, αφού η Ρέιτσελ ήταν τότε έγκυος στην Έλι.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

211

Δύο τύποι είχαν οδηγήσει τον Γουόντερ στο συνθεσάιζερ του, βοηθώντας τον να αποφύγει τα καλώδια που συστρέφονταν σαν φίδια παντού πάνω στη σκηνή, κι αργότερα, όταν σηκώθηκε να χορέψει με μία από τις κοπέλες των φωνητικών, εκείνη τον είχε πάρει και τον είχε πάει σ' ένα άδειο σημείο της σκηνής. Ο Γουόντερ είχε χορέψει καλά, είχε σκεφτεί τότε ο Λούις. Είχε χορέψει καλά, αλλά είχε χρειαστεί βοήθεια για να πάει στο μέρος όπου θα μπορούσε να το κάνει. Να 'χα κι εγώ ένα χέρι να με οδηγήσει στην κουζίνα μου, σκέφτηκε... κι ανατρίχιασε απότομα. Αν ξεπρόβαλλε τώρα ένα χέρι απ' το σκοτάδι για να τον οδηγήσει, ήταν βέβαιο ότι θα ούρλιαζε -θα ούρλιαζε και θα ούρλιαζε και θα ούρλιαζε. Έμεινε ακίνητος, με την καρδιά του να βροντοχτυπάει στο στήθος του. Έλα τώρα, Λούις, είπε στον εαυτό του. Κόφ' τις μαλακίες, έλα, έλα, έλα... Μα πού στην ευχή ήταν αυτό το γαμημένο το γατί; Και τότε έπεσε πράγματι πάνω σε κάτι, στον πίσω προφυλακτήρα του Σιβίκ του, κι ο πόνος απ' το καλάμι του μεταδόθηκε σ' ολόκληρο το σώμα του, με δυνατές σουβλιές που έκαναν τα μάτία του να δακρύσουν. Ο Λούις άρπαξε τη γάμπα του κι άρχισε να την τρίβει, όρθιος στο ένα πόδι σαν ερωδιός, τουλάχιστον όμως τώρα ήξερε πού βρισκόταν· η γεωγραφία του γκαράζ είχε αποκατασταθεί στο μυαλό του, κι επιπλέον η νυχτερινή όρασή του επιτέλους εμφανιζόταν, χάρη στην παλιά, καλή, πάντα αξιόπιστη ροδοψίνη. Είχε αφήσει το γάτο μέσα, τώρα το θυμόταν καθαρά, αφού δεν ήθελε να τον πιάσει, να τον σηκώσει για να τον βγάλει έξω κι ύστερα να... Τότε ήταν που το καυτό, τριχωτό σώμα του Τσορτς γλίστρησε πάνω στον αστράγαλο του σαν δίνη ζεστού νερού κι η σιχαμερή ουρά του τυλίχτηκε στη γάμπα του κολλώντας πάνω της σαν βδέλλα. Τότε ήταν που ο Λούις ούρλιαξε πραγματικά -άνοιξε διάπλατα το στόμα και ούρλιαξε.

I I


212

STEPHEN KING

28 «Μπαμπά!» τσίριξε η Έλι. Η Έλι άρχισε να τρέχει στο διάδρομο αποβίβασης προσπερνώντας τους υπόλοιπους ταξιδιώτες με οχτάρια, σαν μέσος που κατεβάζει την μπάλα στη μικρή περιοχή. Οι περισσότεροι παραμέριζαν χαμογελώντας για να την αφήσουν να περάσει. Η ζέση της κόρης του έκανε τον Λούις να νιώσει λίγο αμήχανα -παρ' όλη την αμηχανία του, όμως, ένα μεγάλο, βλακώδες χαμόγελο άρχισε ν' απλώνεται με ταχύτητα στο πρόσωπο του. Η Ρέιτσελ κρατούσε τον Γκέιτζ αγκαλιά, και το μωρό είδε τόν Λούις όταν τον φώναξε η Έλι. «Μπαααα!» αναφώνησε ενθουσιασμένος ο Γκέιτζ, κι άρχισε να στριφογυρίζει, θέλοντας να ελευθερωθεί από την αγκαλιά της μητέρας του. Η Ρέιτσελ χαμογέλασε (λιγάκι κουρασμένα, σκέφτηκε ο Λούις) και τον άφησε κάτω. Ο Γκέιτζ άρχισε να τρέχει πίσω από την Έλι, με τα δυνατά ποδαράκια του να βροντάνε ρυθμικά στο πάτωμα. «Μπααα! Μπααα!» Ο Λούις είχε το χρόνο να προσέξει ότι ο Γκέιτζ φορούσε μια σαλοπέτα που δεν είχε ξαναδεί -και που μάλλον ήταν δουλειά του παππού του. Και μετά η Έλι έπεσε πάνω του κι αναρριχήθηκε στην αγκαλιά του σαν μαϊμουδάκι που σκαρφαλώνει σε δέντρο. «Γεια σου, μπαμπά μου!» βροντοφώναξε, και του έδωσε ένα τόσο δυνατό φιλί στο μάγουλο, που το αυτί του Λούις συνέχισε να βουίζει για τα επόμενα δεκαπέντε λεπτά. «Γεια σου, αγάπη», είπε ο Λούις κι έσκυψε να πιάσει τον Γκέιτζ. Τον σήκωσε στο άλλο του μπράτσο και τους αγκάλιασε σφιχτά και τους δυο. «Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι που σας βλέπω!» Η Ρέιτσελ πλησίασε, με την αποσκευή χειρός και την τσάντα της κρεμασμένη στον έναν ώμο, και την τσάντα-αλλαξιέρα του Γκέιτζ κρεμασμένη στον άλλο (ΘΑ ΒΓΑΛΩ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΣ· αυτή η φράση ήταν τυπωμένη στην έξω μεριά της, μια διαβεβαίωση που μάλλον στόχευε στην ανύψωση του ηθικού των γονιών παρά εξέφραζε τα συναισθήματα του ίδιου του μωρού). Η γυναίκα του θύμιζε επαγγελματία φωτογράφο που επιστρέφει από πολυήμερη, δύσκολη αποστολή.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

213

Ο Λούις έγειρε ανάμεσα στα δύο παιδιά και φίλησε τη Ρέιτσελ στο στόμα. «Γεια». «Γεια σου, γιατρέ», του είπε εκείνη χαμογελώντας. «Ψόφια φαίνεσαι». «Είμαι. Φτάσαμε μια χαρά μέχρι τη Βοστόνη. Αλλάξαμε αεροπλάνο μια χαρά. Απογειωθήκαμε μια χαρά. Όταν όμως πήραμε στροφή κι αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για την προσγείωση στο Μπάνγκορ, ο Γκέιτζ κοίταξε κάτω, αναφώνησε ενθουσιασμένος, "Ωαίο, ωαίο!" και ξέρασε ό,τι είχε φάει τις προηγούμενες οχτώ ώρες». «Χριστέ μου!» βόγκηξε ο Λούις. «Τον άλλαξα στην τουαλέτα», είπε η Ρέιτσελ. «Δε νομίζω ότι πρόκειται για ίωση -μάλλον ναυτία ήταν». «Πάμε σπίτι», είπε ο Λούις. «Έχω μαγειρέψει τσίλι». «Τσίλι! Τσίλι!» ούρλιαξε η Έλι στο αυτί του Λούις, ξεκουφαίνοντάς τον για άλλη μια φορά με τον άμετρο ενθουσιασμό της. «Τσΐι! Τσίι!» ούρλιαξε και ο Γκέιτζ στο άλλο του αυτί, πράγμα που τουλάχιστον εξισορρόπησε το βουητό. «Ελάτε», είπε ο Λούις. «Πάμε να πάρουμε τις βαλίτσες σας και να την κάνουμε από δω». «Πώς είναι ο Τσορτς, μπαμπά;» ρώτησε η Έλι καθώς ελευθερωνόταν από την αγκαλιά του πατέρα της και πατούσε τα πόδια της κάτω. Αυτή την ερώτηση ο Λούις την περίμενε, όχι όμως και το γεμάτο ανησυχία συνοφρύωμα που εμφανίστηκε ανάμεσα στα βαθυγάλανα μάτια της κόρης του. Ο Λούις την κοίταξε σμίγοντας τα φρύδια, κι έπειτα έριξε μια ερωτηματική ματιά στη Ρέιτσελ. «Είδε έναν εφιάλτη το Σάββατο, και ξύπνησε ουρλιάζοντας», εξήγησε χαμηλόφωνα η Ρέιτσελ. «Ονειρεύτηκα ότι ο Τσορτς βγήκε στο δρόμο και τον πάτησε αυτοκίνητο», είπε η Έλι. «Το παράκανε μ' εκείνα τα σάντουιτς με γαλοπούλα την επομένη της μεγάλης γιορτής», είπε η Ρέιτσελ. «Εξ ου οι εφιάλτες. Είχε και λίγη διάρροια. Καθησύχασέ τη, Λούις, και πάμε να φύγουμε από δω μέσα. Τόσα αεροδρόμια που είδα την τελευταία βδομάδα, μου φτάνουν για τα επόμενα πέντε χρόνια». «Καλά είναι ο Τσορτς, αγάπη μου», είπε αργά ο Λούις. Ναι, καλά. Σέρνεται όλη μέρα στο σπίτι και σε κοιτάει μ' αυτά τα παράξενα, λασπωμένα μάτια του -αυτά τα μάτια που είναι λες


214

STEPHEN KING

και είδαν κάτι που τον τρέλανε εντελώς, κάτι που εξαφάνισε την όποια νοημοσύνη μπορεί να διαθέτει μια γάτα. Ναι, ο Τσορτς είναι μια χαρά. Χτες βράδυ τον έβγαλα έξω σπρώχνοντάς τον με μια σκούπα, επειδή μου είναι αδύνατον να τον αγγίξω. Έτσι, απλώς τον... σκουπίζω, κι αυτός βγαίνει. Και τις προάλλες, Έλι, όταν άνοιξα την πόρτα το πρωί, τον είδα να περιμένει μ' ένα ξεσκισμένο ποντίκι στο στόμα -ή με ό,τι είχε απομείνει, τέλος πάντων, απ' το ζωντανό. Αυτό ήταν το πρωινό του. Και μια που μιλάμε για πρωινό, σήμερα είπα να μη φάω το δικό μου. Κατά τα άλλα... «Είναι μια χαρά». «Α», είπε η Έλι, και το συνοφρύωμά της εξαφανίστηκε. «Α, ωραία. Όταν είδα αυτό το όνειρο, ήμουνα σίγουρη ότι είχε πεθάνει». «Αλήθεια;» ρώτησε χαμογελώντας ο Λούις. «Παράξενα που είναι τα όνειρα, ε;» «Όνεια!» βροντοφώναξε ενθουσιασμένος ο Γκέιτζ, που είχε μπει για τα καλά πια στο στάδιο του παπαγαλισμού, μια περίοδο ανάπτυξης του λόγου που ο Λούις θυμόταν από την Έλι. «Όνειαααα!» Μέσα στον ενθουσιασμό του, έριξε κι ένα γερό τράβηγμα στα μαλλιά του Λούις. «Ελάτε, πάμε», είπε ο Λούις, και ξεκίνησαν για την αίθουσα παραλαβής αποσκευών. Είχαν φτάσει στο χώρο στάθμευσης, όταν ο Γκέιτζ άρχισε να λέει «Ωαίο, ωαίο» με φωνή κομμένη από το λόξιγκα. Αυτή τη φορά, ξέρασε πάνω στον Λούις, ο οποίος είχε φορέσει για την περίσταση το καινούριο του πενιέ παντελόνι. Προφανώς, ο Γκέιτζ είχε εκλάβει τη λέξη ωραίο ως σύνθημα για το με συγχωρείτε, αλλά τώρα πρέπει να ξεράσω, και καλό θα είναι να απομακρυνθείτε. Τελικά, ήταν ίωση. Μέχρι να διανύσουν τα λιγότερα από τριάντα χιλιόμετρα που χώριζαν το αεροδρόμιο του Μπάνγκορ από το σπίτι τους στο Λάντλοου, ο Γκέιτζ είχε αρχίσει ν' ανεβάζει πυρετό και είχε πέσει σ' έναν ανήσυχο λήθαργο. Ο Λούις μπήκε με την όπισθεν στο γκαράζ και, με την άκρη του ματιού του, έπιασε τον Τσορτς να τρίβεται στον έναν τοίχο, με την ουρά του σηκωμένη και τα παράξενα μάτια του καρφωμένα στο αυτοκίνητο. Ο γάτος εξαφανίστηκε στο ετοιμοθάνατο φως της μέρας και, μια στιγμή μετά, ο Λούις είδε έ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

215

να ακόμα διαμελισμένο ποντίκι να κείτεται δίπλα στη στοίβα με τα τέσσερα καλοκαιρινά λάστιχα του αυτοκινήτου (ο Λούις είχε βάλει τα χειμερινά όσο η οικογένεια έλειπε στο Σικάγο). Τα σωθικά του ποντικού έλαμπαν ολόφρεσκα και ροδαλά στο υποφωτισμένο γκαράζ. Ο Λούις βγήκε γρήγορα από το αυτοκίνητο και, κάνοντας ότι παραπάτησε, σκόνταψε πάνω στα λάστιχα που ήταν στοιβαγμένα σαν μαύρα πούλια. Δύο απ' αυτά έπεσαν στο πλάι, καλύπτοντας το ξεκοιλιασμένο ποντίκι. «Ουπς!» «Πολύ νευρόσπαστο είσαι, μωρέ μπαμπά», είπε η Έλι, όχι με σκληρότητα. «Είμαι, είμαι», παραδέχτηκε ο Λούις, προσπαθώντας να γελάσει. Του ερχόταν να πει ωαίο, ωαίο, και να ξεράσει επιτόπου ό,τι υπήρχε στο στομάχι του. «Ο μπαμπάς είναι νευρόσπαστο!» Πριν από την παράδοξη ανάστασή του, ο Τσορτς δεν είχε σκοτώσει ποτέ του ούτ' ένα ποντίκι -ο Λούις ήταν σίγουρος γι' αυτό. Μερικές φορές τα στρίμωχνε κι έπαιζε το γνωστό παιχνίδι που πάντα κατέληγε στην καταστροφή, αλλά τόσο ο ίδιος και η Ρέιτσελ όσο και η Έλι φρόντιζαν να επεμβαίνουν πριν το τελικό στάδιο. Και ο Λούις ήξερε επίσης ότι, μετά τη στείρωση, οι περισσότερες γάτες έχαναν το ενδιαφέρον τους για τα ποντίκια -τουλάχιστον αυτές που ήταν καλοταϊσμένες. «Θα μείνεις εκεί να ονειροπολείς ή θα με βοηθήσεις με το μωρό;» ρώτησε η Ρέιτσελ. «Γύρνα από τον πλανήτη Μόνγκο, δόκτορ Κριντ. Οι κάτοικοι της Γης σε χρειάζονται!» Ακουγόταν κουρασμένη και εκνευρισμένη. «Συγνώμη, αγάπη μου», είπε ο Λούις κι έκανε το γύρο του αυτοκινήτου για να πάρει τον Γκέιτζ, που τώρα έκαιγε σαν αναμμένο κάρβουνο. Έτσι, εκείνο το βράδυ, μόνο οι τρεις τους έφαγαν το περίφημο Αυθεντικό Τσίλι του Νότου που είχε μαγειρέψει ο Λούις· ο Γκέιτζ έμεινε στον καναπέ του σαλονιού, να ψήνεται στον πυρετό και να πιπιλάει ληθαργικός ένα μπουκάλι με χλιαρό κοτόζουμο, παρακολουθώντας κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση. Μετά το φαγητό, η Έλι πήγε στην πόρτα του γκαράζ και φώναξε τον Τσορτς. Ο Λούις, που έπλενε τα πιάτα όσο η Ρέιτσελ άδειαζε επάνω τις βαλίτσες, ευχήθηκε να μην ερχόταν, αυτός όμως -όχι αυτός, αυτό- ήρθε βαδίζοντας με το καινούριο, αργό και μπατάλιI Ι

i


216

STEPHEN KING

ko βάδισμά του. Και ήρθε αμέσως, παρατήρησε ο Λούις, λες και όλη αυτή την ώρα παραμόνευε. Παραμόνευε. Η λέξη τού ήρθε αυτόματα στο μυαλό. «Τσορτς!» φώναξε ενθουσιασμένη η Έλι. «Γεια σου, Τσορτς!» είπε σηκώνοντας το γάτο και σφίγγοντάς τον στην αγκαλιά της. Ο Λούις παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού του. Τα χέρια του, που ψαχούλευαν τον πάτο του γεμάτου σαπουνόνερο νεροχύτη για τυχόν εναπομείναντα μαχαιροπίρουνα, είχαν ακινητοποιηθεί. Είδε το χαρούμενο πρόσωπο της Έλι ν' αλλάζει σταδιακά, εκφράζοντας απορία. Ο γάτος καθόταν ήσυχος στην αγκαλιά της, με τα αυτιά του στρωμένα πίσω, τα μάτια του καρφωμένα στα δικά της. Μετά από μια στιγμή που στον Λούις φάνηκε αιωνιότητα, η Έλι άφησε τον Τσορτς στο πάτωμα, κι αυτός έφυγε με προορισμό την τραπεζαρία χωρίς να κοιτάξει ούτε μια φορά πίσω. Δολοφόνε αθώων ποντικών, σκέφτηκε ο Λούις. Χριστέ μου, τι κάναμε εκείνο το βράδυ; Προσπάθησε πραγματικά να θυμηθεί, αλλά εκείνη η νύχτα τού φαινόταν ήδη πολύ μακρινή, θολή και μακρινή όσο και ο ρυπαρός θάνατος του Βίκτορ Λάσκοου στο πάτωμα της αίθουσας αναμονής του αναρρωτηρίου. Θυμόταν μονάχα μεγάλα ρεύματα αέρα να περνάνε σαν άρματα στον ουρανό, και τη λευκή μαρμαρυγή του χιονιού στο λιβάδι πίσω απ' το σπίτι του, στην αρχή του δρόμου για το δάσος. Κι αυτό ήταν όλο. «Μπαμπά;» Η φωνή της Έλι αντήχησε σιγανή, διστακτική. «Τι είναι, Έλι;» «Ο Τσορτς μυρίζει περίεργα». «Αλήθεια;» ρώτησε ο Λούις, φροντίζοντας να κρατήσει τον τόνο της φωνής του ουδέτερο. «Ναι!» είπε ταραγμένη. «Ναι, αλήθεια! Και δε μύριζε ποτέ του έτσι! Μυρίζει σαν... σαν... κακά!» «Ε, μπορεί να κυλίστηκε σε τίποτα βρομιές, αγάπη», είπε ο Λούις. «Ό,π και να 'ναι η μυρωδιά πάντως, θα φύγει». «Το ελπίζω\» είπε η Έλι με ύφος στρυφνής γεροντοκόρης, και αποχώρησε. Ο Λούις ψάρεψε από το νερό το τελευταίο πιρούνι, το ξέβγαλε κι ύστερα τράβηξε το πώμα. Έμεινε με τα χέρια ακουμπισμένα στο νεροχύτη, να κοιτάζει τη νύχτα έξω από το παράθυρο, ακού-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΊΟ ΖΩΩΝ

217

γοντας τα σαπουνόνερα ν' αδειάζουν στο σιφόνι μ' έναν ήχο που θύμιζε λαρυγγικό, κοροϊδευτικό γέλιο. Όταν ο ήχος από το σωλήνα της αποχέτευσης σταμάτησε και ο Λούις μπόρεσε ν' ακούσει ξανά τον άνεμο έξω, ένα στριγκό και τσουχτερό βοριά που ερχόταν φέρνοντας το χειμώνα, συνειδητοποίησε ότι φοβόταν. Μέσα του θέριευε ένας ενστικτώδης, ανόητος φόβος, σαν αυτόν που σε πιάνει όταν ένα σύννεφο κρύβει ξαφνικά τον ήλιο κι από κάπου ακούγεται ένα παράξενο τικ τακ, την πηγή του οποίου σου είναι αδύνατο να εντοπίσεις. «Τριάντα εννιά και τέσσερα!» επανέλαβε η Ρέιτσελ. «Χριστέ μου, Λου! Είσαι σίγουρος;» «Ίωση είναι», είπε ο Λούις. Προσπάθησε να μην αφήσει τη φωνή της Ρέιτσελ, που είχε ακουστεί σχεδόν επικριτική, να τον επηρεάσει. Η γυναίκα του ήταν κουρασμένη. Είχε περάσει μια δύσκολη μέρα διασχίζοντας τη μισή χώρα με δύο μικρά παιδιά, και να που, στις έντεκα το βράδυ, αυτή η δύσκολη μέρα δεν εννοούσε να πάρει τέλος. Η Έλι κοιμόταν στο δωμάτιο της. Ο Γκέιτζ ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι τους σε μια κατάσταση που μόνο ληθαργική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Πριν από μισή ώρα, ο Λούις του είχε δώσει αντιπυρετικό. «Ο πυρετός θα έχει κατέβει ως το πρωί, αγάπη». «Δε θα του δώσεις αμπικιλλίνη;» Ο Λούις επιστράτευσε την υπομονή του. «Αν είχε κάποια λοίμωξη, θα του έδινα. Αλλά δεν έχει. Ο Γκέιτζ άρπαξε κάποια ίωση, και η αμπικιλλίνη δεν κάνει απολύτως τίποτα στους ιούς. Απλώς θα του δημιουργήσει διάρροια, πράγμα που θα τον αφυδατώσει ακόμα περισσότερο». «Είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για ίωση;» «Ε, αν θες να πάρεις μια δεύτερη γνώμη», της πέταξε απότομα ο Λούις, «κάλεσε γιατρό». «Δε χρειάζεται να μου φωνάζεις!» φώναξε η Ρέιτσελ. «Δε σου φώναξα!» αντιγύρισε φωνάζοντας ο Λούις. «Μου φώναξες και μου παραφώναξες», άρχισε η Ρέιτσελ. «Μου φ-φ-φώναξες...» Τα χείλη της άρχισαν να τρέμουν και, καθώς σήκωνε το χέρι να καλύψει το πρόσωπο της, ο Λούις πρόσεξε Ι

1


218

STEPHEN KING

τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια της και ντράπηκε για τον εαυτό του. «Συγνώμη», της είπε καθώς καθόταν δίπλα της στο κρεβάτι. «Χριστέ μου, δεν ξέρω τι μ' έπιασε... Με συγχωρείς, Ρέιτσελ». «Ποτέ να μην παραπονιέσαι, ποτέ να μη δικαιολογείσαι», είπε η Ρέιτσελ χαμογελώντας θλιμμένα. «Αυτό δε μου είχες πει κάποτε; Το ταξίδι ήταν δύσκολο. Κι ανησυχούσα ότι θα γινόσουν έξω φρενών μόλις άνοιγες τα συρτάρια του Γκέιτζ. Ίσως είναι καλύτερα να σου το πω τώρα, όσο ακόμα με λυπάσαι». «Γιατί να γίνω έξω φρενών;» Άλλο ένα θλιμμένο χαμόγελο. «Ο πατέρας και η μητέρα μου του αγόρασαν δέκα καινούρια σετάκια ρούχων. Το ένα το φορούσε σήμερα». «Το πρόσεξα», είπε κοφτά ο Λούις. «Το πρόσεξα ότι το πρόσεξες», είπε η Ρέιτσελ, συνοδεύοντας τα λόγια της με μια αστεία γκριμάτσα. Ο Λούις γέλασε, αν και δεν είχε ιδιαίτερη όρεξη για γέλια. «Και έξι καινούρια φορέματα για την Έλι». «Έξι φορέματα!» είπε, πνίγοντας την ακαταμάχητη παρόρμηση να ουρλιάξει. Ξαφνικά είχε γίνει έξαλλος -ένιωθε αρρωστημένα οργισμένος και απίστευτα πληγωμένος, μ' έναν τρόπο που του ήταν αδύνατο να εξηγήσει. «Γ,ατί, Ρέιτσελ; Γιατί τους άφησες να το κάνουν; Δεν έχουμε ανάγκη από... μπορούμε ν' αγοράσουμε ρούχα για τα π-παι...» Ο Λούις έπαψε. Η οργή του τον έκανε να τραυλίζει, και, για μια στιγμή, είδε στην οθόνη του μυαλού του τον εαυτό του να κουβαλάει το νεκρό γάτο της Έλι στο δάσος, αλλάζοντας απ' το ένα χέρι στο άλλο την πλαστική σακούλα... ενώ την ίδια ώρα οΈργουιν Γκόλντμαν, αυτός ο γαμημένος βρομόγερος από το Λέικ Φόρεστ, εξαγόραζε την αγάπη της κόρης του επιστρατεύοντας το περίφημο καρνέ των επιταγών του και την εξίσου περίφημη πένα του! Για μια στιγμή ο Λούις αισθάνθηκε επικίνδυνα κοντά στο να φωνάξει: Αυτός της αγόρασε έξι φορέματα κι εγώ ανάστησα για χάρη της τον αναθεματισμένο το γάτο της! Πες μου τώρα εσύ ποιος την αγαπάει περισσότερο! Κατάπιε τα λόγια του. Αυτό δεν μπορούσε να το πει. Αυτό δε θα μπορούσε να το πει ποτέ. Η Ρέιτσελ τον άγγιξε τρυφερά στο λαιμό. «Σε παρακαλώ, Λού-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

219

ις», είπε. «Πήγαν και τους ψώνισαν κι οι δυο μαζί, χωρίς να μΟυ πουν τίποτα. Προσπάθησε, σε παρακαλώ, να καταλάβεις. Σε παρακαλώ. Τα λατρεύουν τα παιδιά, και δεν τα βλέπουν συχνά. Και γερνάνε. Αν έβλεπες τον πατέρα μου, Λούις, δε θα τον αναγνώριζες. Αλήθεια σου λέω». «Α, μην ανησυχείς και θα τον αναγνώριζα αμέσως», μουρμούρισε χολωμένος ο Λούις. «Σε παρακαλώ, αγάπη μου, προσπάθησε να καταλάβεις. Προσπάθησε να δείξεις κατανόηση -η κατανόηση ποτέ δε βλάπτει». Ο Λούις την κοίταξε αμίλητος για κάμποση ώρα. «Εμένα με βλάπτει, όμως», είπε τελικά. «Με πληγώνει. Ίσως δε θα 'πρεπε, αλλά με πληγώνει». Η Ρέιτσελ άνοιξε το στόμα της να απαντήσει, εκείνη τη στιγμή όμως η Έλι άρχισε να φωνάζει από το δωμάτιο της: «Μαμά! Μπαμπά! Ας έρθει κάποιος!» Η Ρέιτσελ πήγε να σηκωθεί, ο Λούις όμως την τράβηξε μαλακά στο κρεβάτι. «Εσύ μείνε με τον Γκέιτζ. Θα πάω εγώ». Ο Λούις μυριζόταν το πρόβλημα. Που να τον πάρει η οργή, όμως, τον αναθεματισμένο, τον είχε βγάλει έξω! Η Έλι είχε πάει για ύπνο όταν ο Λούις έπιασε το γάτο στην κουζίνα να μυρίζει το πιάτο του, και είχε βρει την ευκαιρία να τον βγάλει έξω. Ο Λούις δεν ήθελε τον Τσορτς στο δωμάτιο της Έλι. Η ιδέα ότι η κόρη του θα τον είχε στο κρεβάτι της του έφερνε στο μυαλό ανατριχιαστικές αρρώστιες, μαζί με ακόμα πιο ανατριχιαστικές αναμνήσεις από το γραφείο τελετών του θείου Καρλ. Η Έλι θα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά κι ότι ο Τσορτς ήταν καλύτερος πριν. Ο Λούις είχε βγάλει το γάτο έξω, όταν όμως μπήκε στο δωμάτιο της Έλι, είδε την κόρη του ανακαθισμένη στο κρεβάτι της, περισσότερο κοιμισμένη παρά ξύπνια, και τον Τσορτς ξαπλωμένο φαρδύ πλατύ στα πόδια της, πάνω στο κάλυμμα. Το σκοτεινό σχήμα του θύμιζε νυχτερίδα, και τα ανοιχτά μάτια του έλαμπαν άνοα στο φως που ερχόταν απ' τον διάδρομο. «Βγάλ' τον έξω, μπαμπά», είπε η Έλι, βογκώντας σχεδόν. «Βρομάει πολύ\» «Σσσ, Έλι, κοιμήσου», είπε ο Λούις, κατάπληκτος με το πόσο ήρεμη είχε ακουστεί η φωνή του. Η φαινομενική ηρεμία του του θύμισε εκείνο το πρωινό μετά το υπνοβατικό επεισόδιο του, την ε-


220

STEPHEN KING

πομένη του θανάτου του Βίκτορ Πάσκοου. Θυμήθηκε ότι είχε τρυπώσει στο μπάνιο του αναρρωτηρίου και είχε κοιταχτεί στον καθρέφτη, τρέμοντας για το τι θα αντίκριζε. Αλλά ήταν μια χαρά. Κάτι τέτοιες συγκυρίες ήταν από μόνες τους αρκετές για να σε κάνουν ν' αναρωτηθείς πόσοι άνθρωποι μπορεί να κυκλοφορούσαν δίπλα σου κρύβοντας τρομερά μυστικά πίσω από τις φαινομενικά συνηθισμένες ζωές τους. Δεν ήταν μυστικό, να πάρει η οργή! Ήταν απλώς ο γάτος! Η Έλι όμως είχε δίκιο. Ο Τσορτς βρομούσε ανυπόφορα. Ο Λούις έβγαλε το ζώο απ' το δωμάτιο και το πήρε αγκαλιά για να το κατεβάσει κάτω, προσπαθώντας να αναπνέει μόνο απ' το στόμα. Βέβαια, υπήρχαν και χειρότερες μυρωδιές· αν ήθελε κανείς να είναι απόλυτα ειλικρινής, η μυρωδιά του σκατού ήταν πολύ πιο αηδιαστική. Πριν από ένα μήνα είχε χρειαστεί ν' αδειάσουν το βόθρο και, όπως είχε πει και ο Τζαντ όταν ήρθε για να παρακολουθήσει επί το έργον τους υπαλλήλους της Πάφερ & Υιοί, η μυρωδιά δε θύμιζε σε τίποτα το Σανέλ No 5. Η οσμή που ανέδιδαν οι γαγγραινώδεις πληγές -αυτές που ο καθηγητής τους στην Ιατρική, ο γερο-Μπρέισερμουν, αποκαλούσε «καυτή σάρκα»- ήταν επίσης χειρότερη. Ακόμα κι αυτή του καταλύτη του Σιβίκ, όταν το άφηνες για λίγο με τη μηχανή αναμμένη στο γκαράζ, ήταν χειρότερη. Η συγκεκριμένη μυρωδιά, όμως, ήταν το δίχως άλλΌ αναθεματισμένα άσχημη. Και, για να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, πώς είχε μπει ο γάτος στο σπίτι; Αφού ο ίδιος τον είχε βγάλει έξω, με τη σκούπα, όταν η υπόλοιπη οικογένεια είχε αποσυρθεί στο πάνω πάτωμα. Ο Λούις δεν είχε ξαναπάρει το γάτο αγκαλιά από την ημέρα της επιστροφής του και μετά, σχεδόν πριν από μια βδομάδα. Και να που τώρα το ζώο καθόταν καυτό καυτό εκεί, σαν αδρανής ασθένεια, κι ο Λούις αναρωτιόταν: Τι κρυφό πέρασμα βρήκες, παλιομπάσταρδε; Θυμήθηκε το όνειρο του εκείνο το πρώτο βράδυ -τον Πάσκοου να περνάει με τη μεγαλύτερη άνεση του κόσμου μέσα από την κλειστή πόρτα που ένωνε την κουζίνα με το γκαράζ. Ίσως να μην υπήρχε κρυφό πέρασμα. Ίσως ο γάτος απλώς να είχε περάσει μέσα από την πόρτα, σαν φάντασμα. «Ένα γαμημένο φάντασμα», ψιθύρισε ο Λούις, κι η φωνή του αντήχησε τραχιά. Ξαφνικά, ο Λούις είχε την αίσθηση ότι ο γάτος θ' άρχιζε να


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

221

συστρέφεται στην αγκαλιά του, ότι θα του ορμούσε νυχιάζοντάς τον. Ο Τσορτς, όμως, καθόταν απόλυτα ακίνητος, αναδίδοντας εκείνη την ηλίθια θέρμη του και τη σιχαμερή μπόχα του, κοιτάζοντάς τον στα μάτια, σαν να μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις που κρύβονταν πίσω απ' αυτά. Άνοιξε την πόρτα και πέταξε το γάτο στο γκαράζ, ίσως λίγο πιο απότομα απ' όσο έπρεπε. «Άντε», του είπε. «Τράβα να σκοτώσεις κάνα ποντίκι ή ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή σου». Ο Τσορτς προσγειώθηκε αδέξια, με το πίσω μέρος του κορμιού του να κοπανάει με δύναμη κάτω, κοίταξε τον Λούις μ' ένα βλέμμα που έδινε την αίσθηση της απόλυτης, γνήσιας μοχθηρίας, κι ύστερα στάθηκε στα πόδια του κι εξαφανίστηκε τρεκλίζοντας. Χριστέ μου, Τζαντ, σκέφτηκε ο Λούις, μακάρι να είχες κρατήσει το στόμα σου κλειστό. Πήγε στο νεροχύτη κι έπλυνε όσο καλύτερα μπορούσε τους βραχίονες και τα χέρια του, τρίβοντας γερά το δέρμα του με σαπούνι, λες κι ετοιμαζόταν να μπει στο χειρουργείο για επέμβαση. Το κάνεις επειδή μπαίνει στις φλέβες σου... Βρίσκεις λόγους, τους κατασκευάζεις... λόγους που σου φαίνονται καλοί... κυρίως, όμως, το κάνεις επειδή θέλεις να το κάνεις. Ή επειδή πρέπει Επειδή, αν ανέβεις μια φορά εκεί, αυτό το μέρος, γίνεται το μέρος σου. Εσύ ανήκεις σ' αυτό κι αυτό ανήκει σ' εσένα... Και τότε πας και βρίσκεις τους mo δελεαστικούς λόγους στον κόσμο... Όχι, δεν μπορούσε να κατηγορήσει τον Τζαντ. Είχε πάει με τη θέλησή του εκεί, και δεν μπορούσε να κατηγορήσει τον Τζαντ. Ο Λούις έκλεισε τη βρύση, κι είχε αρχίσει να στεγνώνει τα χέρια του με την πετσέτα όταν, εντελώς ξαφνικά, κοκάλωσε στη θέση του. Σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε ευθεία μπροστά, στο μικρό τετράγωνο της νύχτας στην κορνίζα του παραθύρου πάνω από το νεροχύτη. Αυτό σημαίνει ότι το μέρος είναι δικό μου; Ότι τώρα είναι και δικό μου; Όχι. Όχι, αν δε θέλω εγώ να είναι. Ο Λούις πέρασε την πετσέτα στην κρεμάστρα κι ανέβηκε πάνω. Η Ρέιτσελ ήταν στο κρεβάτι, κουκουλωμένη ως το πιγούνι, με τον Γκέιτζ καλά σκεπασμένο δίπλα της. Κοίταξε απολογητικά τον


222

STEPHEN KING

Λούις. «Σε πειράζει, αγάπη μου; Μόνο γι' απόψε; Θα νιώθω καλύτερα αν τον έχω δίπλα μου. Καίει ολόκληρος». «Όχι, δε με πειράζει», είπε ο Λούις. «Θ' ανοίξω τον καναπέ, κάτω, και θα κοιμηθώ εκεί». «Πραγματικά δε σε πειράζει;» «Πραγματικά. Δε θα κάνει κακό στον Γκέιτζ, κι εσύ θα αισθάνεσαι καλύτερα». Ο Λούις έκανε μια παύση κι έπειτα χαμογέλασε. «Να ξέρεις, πάντως, ότι θα κολλήσεις την ίωσή του. Αυτό είναι σχεδόν εγγυημένο. Να υποθέσω ότι η προοπτική δε σου αλλάζει γνώμη, ε;» Η Ρέιτσελ ανταπέδωσε το χαμόγελο και κούνησε αρνητικά το κεφάλι. «Γιατί γκρίνιαζε η Έλι;» «Για τον Τσορτς. Ήθελε να τον βγάλω απ' το δωμάτιο». «Η Έλι ήθελε να βγάλεις τον Τσορτς απ' το δωμάτιο; Άλλο πάλι και τούτο». «Όπως το λες», συμφώνησε ο Λούις. «Είπε ότι μύριζε άσχημα, κι εδώ που τα λέμε, κι εμένα μου φάνηκε λίγο αρωματισμένος. Μπορεί να κυλίστηκε σε τίποτα σάπια φύλλα ή κάτι τέτοιο». «Κρίμα», είπε η Ρέιτσελ, γυρίζοντας στο πλάι. «Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι ο Τσορτς έλειψε στην Έλι όσο της έλειψες κι εσύ». «Α-χα», είπε ο Λούις, σκύβοντας να τη φιλήσει στο στόμα. «Κοιμήσου, Ρέιτσελ». «Σ' αγαπώ, Λου. Χαίρομαι πολύ που γύρισα σπίτι. Και συγνώμη για τον καναπέ». «Δεν πειράζει», είπε ο Λούις, κι έσβησε το φως. Κατέβηκε κάτω, στοίβαξε τα μαξιλάρια του καναπέ στο πάτωμα, τράβηξε έξω το κρεβάτι και προσπάθησε να προετοιμαστεί ψυχολογικά για τη νύχτα του φακίρη- το στρώμα του πτυσσόμενου κρεβατιού ήταν λεπτό και το μεσαίο οριζόντιο σίδερο του σκελετού χωνόταν με μανία στη μέση του άτυχου που αναγκαζόταν να φιλοξενηθεί εκεί. Τουλάχιστον, είχε σεντόνια -δε θα χρειαζόταν να το στρώσει απ' την αρχή. Ο Λούις πήρε δύο κουβέρτες από το πάνω ράφι της ντουλάπας του χολ, τις άπλωσε στον καναπέ κι άρχισε να γδύνεται. Σταμάτησε σχεδόν αμέσως. Λες να ξαναμπήκε; Δεν κάνεις μια βόλτα να δεις; Όπως είπες και στη Ρέιτσελ για τον Γκέιτζ, δε θα σου κάνει κακό. Ίσως μάλιστα


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

223

και να σε βοηθήσει. Λεν πρόκειται καν να κολλήσεις ίωση με το να βεβαιωθείς ότι όλες οι πόρτες του σπιτιού είναι καλά κλειδωμένες. Ο Λούις έκανε μια προσεκτική βόλτα σε όλο το κάτω πάτωμα, ελέγχοντας τις κλειδαριές σε πόρτες και παράθυρα. Προφανώς, όμως, τα είχε κάνει όλα σωστά την πρώτη φορά· τα πάντα ήταν κλειδωμένα, κι ο Τσορτς άφαντος. «Ορίστε», είπε ο Λούις. «Για να δούμε πώς θα μπεις απόψε μέσα, ηλίθιο γατί». Συνόδευσε την εκφρασμένη χαιρεκακία του με μια νοερή ευχή να του παγώσουν τ' αρχίδια απ' το κρύο. Αλλά, βέβαια, ο Τσορτς δεν είχε πια τέτοια. Έσβησε τα φώτα και ξάπλωσε. Το μεσαίο σίδερο άρχισε να μπήγεται σχεδόν αμέσως στη μέση του, κι ο Λούις σκεφτόταν ότι θα τον κρατούσε ξάγρυπνο όλη τη νύχτα όταν τον πήρε ο ύπνος. Αποκοιμήθηκε γυρισμένος άβολα στο πλάι στον καναπέ-κρεβάτι, όταν ξύπνησε όμως ήταν... ...ξανά στο νεκροταφείο των Μίκμακ, πέρα από το Νεκρωταφιο Ζώων. Αυτή τη φορά ήταν μόνος. Αυτή τη φορά είχε σκοτώσει ο ίδιος τον Τσορτς, κι έπειτα, για κάποιο λόγο, είχε αποφασίσει να τον αναστήσει ξανά. Ο Θεός ήξερε το γιατί· ο Λούις όχι. Αυτή τη φορά, ωστόσο, τον είχε θάψει βαθύτερα, τόσο βαθιά, που ο γάτος σίγουρα δε θα άντεχε να σκάψει τόσο πολύ για να βγει έξω. Ο Αούις τον άκουγε να νιαουρίζει θρηνητικά κάπου κάτω απ' το χώμα, βγάζοντας έναν ήχο ολόιδιο με παιδικό κλάμα. Ο ήχος αναδιδόταν απ' τους πόρους της γης, μέσα από την πετρώδη σάρκα της· ο ήχος κι η οσμή, αυτή η φρικτή, αρρωστημένη οσμή της σαπίλας και της αποσύνθεσης. Και μόνο που την ανάσαινε, ο Αούις ένιωθε το στήθος του να βαραίνει, λες και πενήντα κιλά μολύβι ήταν ακουμπισμένα πάνω του. Το κλάμα., το κλάμα... ...το κλάμα συνεχιζόταν ακόμα... ...και το βάρος ήταν ακόμα στο στήθος του. «Αούις!» Ήταν η Ρέιτσελ και ακουγόταν ανήσυχη. «Μπορείς να έρθεις, Αούις;» Η γυναίκα του ακουγόταν παραπάνω από ανήσυχη, ακουγόταν τρομαγμένη, και το κλάμα είχε κάτι πνιχτό, κάτι απεγνωσμένο. Ήταν ο Γκέιτζ. Ο Λούις άνοιξε τα βλέφαρα και κοίταξε ίσια μέσα στα κιτρινοπράσινα μάτια του Τσορτς, που δεν απείχαν ούτε δέκα εκατοστά


224

STEPHEN KING

από τα δικά του. Ο γάτος καθόταν κουλουριασμένος στο στήθος του, σε απόσταση βολής από το στόμα του, σαν τα δαιμόνια των παλιών παραμυθιών που σου κλέβουν την ανάσα. Η μπόχα του αναδιδόταν σε αργά, εμετικά κύματα. Ο Τσορτς γουργούριζε. Αφήνοντας μια κραυγή αηδίας και έκπληξης, ο Λούις τίναξε και τα δυο του χέρια προς τα εμπρός, σε μια ενστικτώδη χειρονομία προφύλαξης. Ο Τσορτς έπεσε απ' το κρεβάτι, προσγειώθηκε μ' ένα δυνατό γδούπο στο πλευρό του, κι ύστερα έφυγε τρεκλίζοντας σαν σπαστικός. Χριστέ μου! Χριστέ μου! Ήταν πάνω μου! Θεέ μου!.Καθόταν πάνω μου! Λιγότερο αηδιασμένος θα ήταν αν είχε ξυπνήσει με μια αράχνη στο στόμα του. Για μια στιγμή του φάνηκε πως θα ξερνούσε. «Λούις!» Πέταξε στην άκρη τις κουβέρτες και πήγε παραπατώντας στα σκαλιά. Αχνό φως ξεχυνόταν από την κρεβατοκάμαρά τους. Η Ρέιτσελ στεκόταν στο κεφαλόσκαλο φορώντας μόνο τη νυχτικιά της. «Κάνει πάλι εμετό, Λούις... και πνίγεται... Φοβάμαι». «Εδώ είμαυ>, της είπε, κι άρχισε ν' ανεβαίνει γρήγορα τα σκαλιά με μία και μόνη σκέψη στο μυαλό του. Ο γάτος μπήκε μέσα, σκεφτόταν. Με κάποιο τρόπο, μπήκε μέσα. Μάλλον από το κελάρι στο υπόγειο. Μπορεί κάποιο απ' τα παράθυρα εκεί κάτω να είναι σπασμένο. Θα το κοιτάξω αύριο μόλις γυρίσω απ' τη δουλειά. Διάολε, πριν πάω στη δουλειά. Θα... Ο Γκέιτζ έπαψε να κλαίει κι άρχισε να βγάζει έναν απαίσιο, διακεκομμένο ήχο, τον ήχο του πνιγμού. «Λούις!» ούρλιαξε η Ρέιτσελ. Ο Λούις κινήθηκε γρήγορα. Ο Γκέιτζ ήταν ξαπλωμένος στο πλάι, με τον εμετό να τρέχει σε μια παλιά πετσέτα που είχε στρώσει στο κρεβάτι η Ρέιτσελ. Έκανε εμετό, ναι, αλλά όχι αρκετό. Ο περισσότερος ήταν ακόμα μέσα, κι ο Γκέιτζ είχε αρχίσει να κοκκινίζει, αφού βρισκόταν ήδη στα πρώτα στάδια της ασφυξίας. Ο Λούις άρπαξε το μωρό από τις μασχάλες, νιώθοντάς τες να καίνε κάτω από το ολόσωμο φορμάκι, και το κράτησε στον ώμο του, σαν να το έβαζε να ρευτεί. Έπειτα έγειρε απότομα το σώμα του προς τα πίσω, τραβώντας μαζί του και τον Γκέιτζ. Ο λαιμός του Γκέιτζ τινάχτηκε, κι απ' το στόμα του βγήκε ένα ρέψιμο που θύμιζε περισσότερο δυνατό γάβγισμα. Κι ύστερα μια τεράστια


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

225

ρουκέτα σχεδόν στέρεου εμετού πετάχτηκε απ' το στόμα του κι έπεσε στο πάτωμα, πιτσιλώντας τα πάντα σε ακτίνα πέντε μέτρων. Ο Γκέιτζ ξανάρχισε να κλαίει· ήταν ένα γοερό, βαρβάτο κλάμα, ένα κλάμα που έφτασε σαν μουσική στ' αυτιά του Λούις. Για να κλάψει κανείς έτσι, έπρεπε να είναι σε θέση να πάρει απεριόριστη ποσότητα οξυγόνου. Τα γόνατα της Ρέιτσελ λύγισαν κι αφέθηκε να σωριαστεί στο κρεβάτι. Στήριξε το κεφάλι στα χέρια της, κι έμεινε εκεί, με το κορμί της να συνταράζεται από ρίγη. «Παραλίγο να πεθάνει, έτσι, Λούις; Παραλίγο να πνι... να πνι.... Ω Θεέ μου, Θεέ μου...» Ο Λούις άρχισε να βηματίζει στο δωμάτιο, με το γιο του στην αγκαλιά του. Το κλάμα του είχε καταλαγιάσει· ήταν έτοιμος να ξανακοιμηθεί. «Το πιθανότερο ήταν ότι θα τα είχε καταφέρει μόνος του, Ρέιτσελ -οι πιθανότητες να πνιγεί κάποιος μ' αυτό τον τρόπο είναι μία στις πενήντα. Εγώ απλώς τον βοήθησα λιγάκι». «Ναι, αλλά έφτασε τόσο κοντά...» είπε σαν να μονολογούσε. Σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε· πάνω στο κάτασπρο δέρμα της, τα διεσταλμένα μάτια της έλαμπαν κατάπληκτα και γεμάτα δυσπιστία. «Έφτασε πολύ κοντά, Λούις...» Και τότε, εντελώς ξαφνικά, ο Λούις τη θυμήθηκε να ωρύεται στην ηλιόλουστη κουζίνα: ...δεν πρόκειται να πεθάνει, κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει εδώ μέσα! «Αγάπη μου», είπε ο Λούις. «Όλοι μας είμαστε πολύ κοντά. Πάντα». Ήταν το γάλα αυτό που κατά πάσα πιθανότητα είχε προκαλέσει τους νέους εμετούς. Ο Γκέιτζ είχε ξυπνήσει γύρω στα μεσάνυχτα, είπε η Ρέιτσελ, καμιά ώρα αφότου ο Λούις είχε πάει για ύπνο, κλαίγοντας με το «κλάμα της πείνας». Η Ρέιτσελ του είχε δώσει ένα μπουκάλι γάλα, κι ο ύπνος την είχε ξαναπάρει όσο ο Γκέιτζ το έπινε. Μία ώρα αργότερα, το μωρό άρχισε να πνίγεται. «Όχι άλλο γάλα», είπε ο Λούις, και η Ρέιτσελ συμφώνησε, σχεδόν ταπεινά. Όχι άλλο γάλα. Ο Λούις ξανακατέβηκε στο ισόγειο γύρω στις δύο παρά τέταρτο, και πέρασε τα επόμενα δεκαπέντε λεπτά κυνηγώντας τον Τσορτς. Στη διάρκεια της έρευνάς του, βρήκε την πόρτα που οδη-


226

STEPHEN KING

γούσε από την κουζίνα στο υπόγειο μισάνοιχτη, όπως ακριβώς είχε υποψιαστεί ότι θα ήταν. Θυμήθηκε τη μητέρα του που του είχε πει κάποτε για μια γάτα που ήταν άσος στο άνοιγμα των παλιομοδίτικων μάνταλων, σαν αυτό που είχε και η δική τους πόρτα του υπογείου. Η γάτα σκαρφάλωνε πάνω στην πόρτα, του είχε πει, κι έσπρωχνε με την πατούσα της το ζεμπερέκι που σήκωνε το μάνταλο μέχρι ν' ανοίξει. Χαριτωμένο κόλπο, σκέφτηκε ο Λούις, μόνο που δεν είχε καμία πρόθεση ν' αφήσει τον Τσορτς να το κάνει για πολύ. Στο κάτω κάτω, η πόρτα του υπογείου διέθετε και κλειδαριά. Τελικά, ο Λούις βρήκε τον Τσορτς να κοιμάται στην κουζίνα, τρυπωμένος στο κενό κάτω από το φούρνο, και τον πέταξε έξω με συνοπτικές διαδικασίες. Επιστρέφοντας στον καναπέ-κρεβάτι του, έκλεισε την πόρτα του υπογείου. Κι αυτή τη φορά την κλείδωσε.

29 Το πρωί, η θερμοκρασία του Γκέιτζ είχε πέσει στα επίπεδα του φυσιολογικού. Τα μάγουλά του ήταν λίγο σκασμένα από την αφυδάτωση, τα μάτια του όμως έλαμπαν και ήταν όλο σκανταλιά. Ο Λούις ανακάλυψε ότι στη βδομάδα που ο γιος του είχε λείψει από το σπίτι, τα ασυνάρτητα μωρουδίσματά του είχαν μετατραπεί ως διά μαγείας σε πραγματική χιονοστιβάδα λέξεων· τώρα ο Γκέιτζ μπορούσε να μιμηθεί σχεδόν οτιδήποτε έλεγες. Αυτό που προσπαθούσε τώρα η Έλι να τον κάνει να πει ήταν η λέξη σκατά. «Πες σκατά, Γκέιτζ», είπε πάνω από το μπολ με το κουάκερ της. «Θκατά-Γκέιδ», ανταποκρίθηκε άμεσα ο Γκέιτζ πάνω από το δικό του μπολ με τα δημητριακά. Ο Λούις είχε επιτρέψει τα δημητριακά μόνο με. την προϋπόθεση να σερβιριστούν σχεδόν στεγνά, με μια κουταλιά ζάχαρη. Έτσι κι αλλιώς, ως συνήθως, ο Γκέιτζ μάλλον λουζόταν μ' αυτά παρά τα έτρωγε. Η Έλι έβαλε τα γέλια. «Πες πορδή, Γκέιτζ». «Ποδή-Γκέιδ», είπε ο Γκέιτζ, με τις νιφάδες των δημητριακών κολλημένες παντού πάνω στο πρόσωπο του. «Ποδή-θκατά».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

227

Μη μπορώντας να κρατηθούν, η Έλι και ο Λούις ξεράθηκαν στα γέλια. Η Ρέιτσελ δεν το διασκέδαζε και τόσο. «Αρκετά με τις παλιοκουβέντες πρωί πρωί», είπε δίνοντας στον Λούις τα αυγά του. «Ποδή-θκατά-ποδή-θκατά-ποδή-θκατά», τραγούδησε κεφάτα ο Γκέιτζ, και η Έλι κάλυψε με την παλάμη το στόμα της προσπαθώντας να κρύψει τα γέλια της. Οι γωνίες των χειλιών της Ρέιτσελ συσπάστηκαν λιγάκι, και ο Λούις σκέφτηκε ότι η γυναίκα του φαινόταν εκατό τοις εκατό καλύτερα σήμερα, παρά το ξενύχτι της. Υπέθεσε πως ένα μεγάλο μέρος της βελτίωσής της οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Γκέιτζ ήταν καλύτερα, αλλά και στο ότι η ίδια βρισκόταν και πάλι στη βάση της. «Μη λες τέτοιες κουβέντες, Γκέιτζ», είπε η Ρέιτσελ. «Ωαίο», είπε ο Γκέιτζ αλλάζοντας τροπάριο, και ξέρασε ό,τι δημητριακά είχε φάει πάνω στο μπολ του. «Μπλιαχ, μπλιαχ, μπλιαχ!» φώναξε η Έλι και λάκισε απ' το τραπέζι. Ο Λούις λύθηκε στα γέλια. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Γέλασε μέχρι που έκλαψε, κι έκλαψε μέχρι ν' αρχίσει ξανά να γελάει. Η Ρέιτσελ και ο Γκέιτζ τον κοίταζαν σαν να είχε τρελαθεί. Όχι, θα μπορούσε να τους πει ο Λούις. Είχα τρελαθεί. Νομίζω όμως ότι τώρα θα συνέλθω. Το πιστεύω πραγματικά. Δεν ήξερε αν αυτή η ιστορία είχε τελειώσει ή όχι, αλλά του έδινε την αίσθηση ότι είχε τελειώσει· ίσως αυτό να ήταν αρκετό. Και, τουλάχιστον για λίγο, ήταν.

30 Η ίωση του Γκέιτζ επέμεινε για μια βδομάδα, κι ύστερα πέρασε. Μια βδομάδα μετά απ' αυτό αρρώστησε με βρογχίτιδα. Η Έλι κόλλησε επίσης, κι ύστερα η Ρέιτσελ· τις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, οι τρεις τους κυκλοφορούσαν στο σπίτι βήχοντας σαν γερασμένα, ασθματικά κυνηγόσκυλα. Ο Λούις δεν κόλλησε, κι αυτό η Ρέιτσελ φαινόταν να του το φυλάει. Η τελευταία εβδομάδα των μαθημάτων στο πανεπιστήμιο ήταν


228

STEPHEN KING

περίοδος μεγάλου εργασιακού φόρτου για τον Λούις, τον Στιβ, τον Σουρέντρα και την Τσάρλτον. Δεν υπήρχαν κρούσματα γρίπης -τουλάχιστον όχι ακόμα-, αλλά η βρογχίτιδα έδινε κι έπαιρνε. Καταγράφηκαν επίσης αρκετά περιστατικά μονοπυρήνωσης και άτυπης πνευμονίας. Δύο μέρες πριν τη διακοπή των μαθημάτων για τις γιορτές των Χριστουγέννων, έξι αγόρια -όλα μέλη της ίδιας αδελφότητας-, τύφλα στο μεθύσι και βογκώντας, μεταφέρθηκαν από φίλους τους στο αναρρωτήριο. Οι στιγμές της σύγχυσης που συνόδευσαν την άφιξη τους θύμισαν στον Λούις κάτι που πολύ ευχαρίστως θα ξεχνούσε, την υπόθεση Βίκτορ Πάσκοου. Οι ομοιότητες όμως σταματούσαν εκεί. Αυτοί οι αναθεματισμένοι οι βλάκες είχαν στριμωχτεί όλοι μαζί σ' ένα μεσαίου μεγέθους έλκηθρο (για την ακρίβεια, απ' όσα μπόρεσε να καταλάβει ο Λούις, ο έκτος καθόταν στους ώμους του τελευταίου) και είχαν βάλει πλώρη να κατέβουν μ' αυτό την πλαγιά του λόφου πάνω από το παλιό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο. Ξεκαρδιστικό. Μόνο που, όταν το έλκηθρο ανέπτυξε μεγάλη ταχύτητα, παρεκτράπηκε της πορείας του και πήγε κι έπεσε πάνω σε ένα από τα μνημειακά κανόνια του Εμφυλίου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα δύο σπασμένα χέρια, ένα σπασμένο καρπό, συνολικά εφτά ραγισμένα πλευρά, μία διάσειση, συν τις διάφορες εκδορές, που ήταν πάρα πολλές για να καθίσει κανείς να τις μετρήσει. Μόνο ο νεαρός που καθόταν στους ώμους του φίλου του τη γλίτωσε σχεδόν χωρίς γρατσουνιά. Όταν το έλκηθρο προσέκρουσε, αυτή η τυχερή ψυχή εκτοξεύτηκε πάνω από το κανόνι κι έπεσε με τα μούτρα σ' έναν πάγκο από φρέσκο, αφράτο χιόνι. Η αποκατάσταση των ανθρώπινων συντριμμιών δεν ήταν εύκολη υπόθεση, και ο Λούις κατσάδιασε γερά όλους τους νεαρούς όσο έραβε τραύματα και τοποθετούσε επιδέσμους και έλεγχε κόρες ματιών, αργότερα, όμως, μεταφέροντας τα καθέκαστα στη Ρέιτσελ, είχε γελάσει σχεδόν μέχρι δακρύων. Η Ρέιτσελ τον κοίταζε παραξενεμένη, χωρίς να μπορεί να καταλάβει πού ήταν το αστείο, και ο Λούις δεν μπορούσε να της το εξηγήσει· απλώς, ήταν ένα γελοίο ατύχημα, και κάποιοι είχαν χτυπήσει, όλοι τους όμως θα την έβγαζαν καθαρή. Εν μέρει, τα γέλια του οφείλονταν στην ανακούφισή του -έκανες ρούμπο σήμερα, Λούις. Η βρογχίτιδα που ταλαιπωρούσε τη Ρέιτσελ, τον Γκέιτζ και την Έλι άρχισε να υποχωρεί λίγο πριν κλείσει το νηπιαγωγείο για τις γιορτές, και στις 16 Δεκεμβρίου η οικογένεια Κριντ ξεκίνησε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

229

τις ετοιμασίες για τα πρώτα της παραδοσιακά Χριστούγεννα στην επαρχία. Η μονοκατοικία στο Βόρειο Λάντλοου, που τόσο παράξενη τους είχε φανεί εκείνη την αυγουστιάτικη μέρα της άφιξης τους (παράξενη και ίσως και εχθρική, έτσι όπως και τα δύο παιδιά είχαν σχεδόν ταυτόχρονα κι από ένα ατύχημα -η Έλι με το πέσιμο κι ο Γκέιτζ με τη μέλισσα), τώρα περισσότερο από ποτέ τους έδινε την αίσθηση της πραγματικής εστίας. Την παραμονή των Χριστουγέννων, κι αφού τα παιδιά είχαν επιτέλους κοιμηθεί, ο Λούις και η Ρέιτσελ κατέβηκαν σαν τους κλέφτες από τη σοφίτα με τα χέρια γεμάτα κουτιά με πολύχρωμα περιτυλίγματα -μια συλλογή αγωνιστικά της Μάτσμποξ για τον Γκέιτζ, που πρόσφατα είχε ανακαλύψει την απόλαυση του παιχνιδιού με αυτοκινητάκια, μία Μπάρμπι με τον Κεν της για την Έλι, ένα μύλο, ένα πατίνι, ένα υπερμέγεθες τρίτροχο ποδήλατο, ρούχα για κούκλες, έναν πλαστικό φούρνο με φως που άναβε στο εσωτερικό, κι άλλα πολλά. Οι δυο τους κάθισαν πλάι πλάι, με τα φώτα του χριστουγεννιάτικου δέντρου να ρίχνουν ολόγυρα την απαλή τους λάμψη, και τακτοποίησαν τα δώρα, εκείνη με τις μεταξωτές της πιτζάμες, εκείνος με τη ρόμπα του. Τόσο ευχάριστη βραδιά ο Λούις δυσκολευόταν να θυμηθεί. Η φωτιά έκαιγε στο τζάκι και, κάθε τόσο, κάποιος από τους δυο σηκωνόταν και την τροφοδοτούσε με ένα ακόμα κούτσουρο από κορμό σημύδας. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ πέρασε κάποια στιγμή ξυστά από τη γάμπα του Λούις, κι εκείνος τον έσπρωξε αφηρημένος μακριά, με τη σχεδόν κεκτημένη δυσαρέσκεια που του προκαλούσε η μυρωδιά του γάτου. Αργότερα, είδε τη Ρέιτσελ να τον διώχνει με μια εξίσου ανυπόμονη σπρωξιά, όταν ο Τσορτς προσπάθησε να εγκατασταθεί δίπλα στο πόδι της. «Δίνε του!» του είπε, κι αμέσως μετά ο Λούις την είδε να τρίβει αφηρημένα το μηρό της στο σημείο όπου την είχε ακουμπήσει ο γάτος, όπως κάνει κανείς όταν θέλει να καθαριστεί από κάτι βρόμικο ή μιασματικό. Η αντίδραση της Ρέιτσελ ήταν αυτόματη και ασυναίσθητη -ο Λούις δεν είχε σχεδόν καμία αμφιβολία γι' αυτό. Με το χαρακτηριστικό αργό βάδισμα του, ο Τσορτς πήγε ως το τούβλινο τζάκι και σωριάστηκε άχαρα μπροστά στη φωτιά. Φαινόταν ότι τώρα πια δεν είχε ίχνος χάρης -είχε χάσει και το τελευταίο ψήγμα της εκείνη τη νύχτα την οποία ο Λούις σπάνια επέτρεπε 1


230

STEPHEN KING

στον εαυτό του να σκέφτεται. Και είχε χάσει και κάτι άλλο. Σε υποσυνείδητο επίπεδο, ο Λούις το γνώριζε, του είχε πάρει όμως έναν ολόκληρο μήνα για να το προσδιορίσει επακριβώς. Τώρα ο γάτος δε γουργούριζε καθόλου, κι ο Τσορτς που όλοι τους ήξεραν κάποτε είχε ένα από τα πιο δυνατά γουργουρητά, ειδικά όταν κοιμόταν. Τόσο δυνατό ήταν, που μερικές φορές ο Λούις αναγκαζόταν να σηκωθεί απ' το κρεβάτι και να κλείσει την πόρτα της Έλι για να μην τον ακούει. Τώρα ο γάτος έπεφτε και κοιμόταν ξερός. Εντελώς ψόφιος. Όχι, θύμισε ο Λούις στον εαυτό του, υπήρχε μια εξαίρεση. Εκείνο το βράδυ που είχε ξυπνήσει στον καναπέ-κρεβάτι με τον Τσορτς κουλουριασμένο στο στήθος του σαν βρομερή κουβέρτα... εκείνο το βράδυ ο Τσορτς γουργούριζε. Ή, τέλος πάντων, έβγαζε κάποιον ήχο. Όπως όμως γνώριζε και ο Τζαντ Κράνταλ -γνώριζε ή μάντευε-, η επιστροφή του Τσορτς δεν είχε μόνο αρνητικές συνέπειες. Είχε και θετικές. Ο Λούις είχε όντως βρει ένα σπασμένο τζάμι στο υπόγειο, στο παράθυρο πίσω από τον καυστήρα, κι από τη στιγμή που το αντικατέστησε, η οικονομία τους σε πετρέλαιο ήταν σημαντική. Και μόνο για το ότι του επέστησε την προσοχή στο ενδεχόμενο ύπαρξης σπασμένου τζαμιού -μέχρι την ανακάλυψη του οποίου μπορεί να περνούσαν βδομάδες, ακόμα και μήνες-, ο Λούις υπέθετε ότι όφειλε στον Τσορτς ένα ευχαριστώ. Η Έλι δεν ήθελε πια να κοιμάται με το γάτο, αυτό ήταν αλήθεια, αν και μερικές φορές, όταν έβλεπε τηλεόραση, τον άφηνε να ανεβαίνει στην αγκαλιά της και να κοιμάται εκεί (εξίσου συχνά, ωστόσο, σκεφτόταν τώρα ο Λούις καθώς έψαχνε στη σακούλα με τις βίδες και τις μεταλλικές ενώσεις που υποτίθεται ότι χρησίμευαν στη συναρμολόγηση του καινούριου ποδηλάτου-Μπατγούμαν της Έλι, τον έσπρωχνε να κατέβει λίγο μετά, λέγοντάς του ότι βρομούσε), και τον τάιζε πάντα με αγάπη. Ακόμα κι ο Γκέιτζ αναγνώριζε την παρουσία του γερο-Τσορτς, πιάνοντάς τον πότε πότε από την ουρά... περισσότερο φιλικά παρά για να τον πειράξει -ο Λούις ήταν σίγουρος γι' αυτό. Κάτι τέτοιες στιγμές, ο γιος του του θύμιζε μικροσκοπικό μοναχό που τραβάει ένα γούνινο σκοινί καμπάνας. Για να αποφύγει την κωδωνοκρουσία, ο Τσορτς αποχωρούσε με τη συνηθισμένη του νωθρότητα και τρύπωνε κάτω από


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

231

κάποιο σώμα του καλοριφέρ, όπου ήξερε ότι ο Γκέιτζ δεν μπορούσε να τον φτάσει. Ίσως σ' ένα σκύλο να είχαμε προσέξει περισσότερες διαφορές, σκέφτηκε ο Λούις, αλλά οι καταραμένες οι γάτες είναι τόσο ανεξάρτητα ζώα. Ανεξάρτητα και παράξενα. Απόκοσμα, θα μπορούσε κανείς να πει. Δεν του έκανε εντύπωση που οι βασίλισσες και οι φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου ήθελαν τις γάτες τους μαζί τους όταν πέθαιναν, μουμιοποιημένες και θρονιασμένες στους τριγωνικούς τάφους τους, οδηγούς των πνευμάτων τους στην άλλη ζωή. Ναι, οι γάτες ήταν παράξενες. «Πώς τα πας με το ποδήλατο, αρχηγέ;» Ο Λούις έδειξε το ολοκληρωμένο έργο του. «Τα-τα!» Με τη σειρά της, η Ρέιτσελ έδειξε τη σακούλα με τις βίδες και τις ενώσεις στην οποία εξακολουθούσαν να υπάρχουν τρία τέσσερα πλαστικά μαραφέτια. «Κι αυτά τι είναι;» «Ανταλλακτικά», είπε ο Λούις, χαμογελώντας ένοχα. «Να εύχεσαι να είναι ανταλλακτικά. Αλλιώς η μικρή θα σπάσει τα μούτρα της». «Αυτό θα συμβεί αργότερα», είπε όλο κακία ο Λούις. «Όταν θα γίνει δώδεκα και θα κάνει επίδειξη με την καινούρια της σανίδα του σκέιτ». Η Ρέιτσελ βόγκηξε. «Έλεος, γιατρέ!» Ο Λούις σηκώθηκε από το πάτωμα, έπιασε τον αυχένα του κι έστρεψε δεξιά κι αριστερά τον κορμό του. Η σπονδυλική του στήλη έτριξε. «Τελειώσαμε με τα παιχνίδια». «Και είναι όλα έτοιμα για χρήση. Θυμάσαι τι πάθαμε πέρσι;» Η Ρέιτσελ έβαλε τα γέλια κι ο Λούις χαμογέλασε. Δεν υπήρχε ούτε ένα από τα περσινά παιχνίδια των παιδιών που να μη χρειαζόταν συναρμολόγηση, κι οι δυο τους είχαν αναγκαστεί να ξενυχτήσουν ως τις τέσσερις το πρωί για να τα φτιάξουν. Κι έπειτα, τη μέρα των Χριστουγέννων, η Έλι είχε ρίξει στα καινούρια παιχνίδια της μια ματιά, για να αποφασίσει μετά πως θα ήταν πολύ πιο διασκεδαστικό να παίξει με τις κούτες. «Μπλιαχ!» είπε ο Λούις, σε μια πολύ πετυχημένη μίμηση της Έλι. «Έλα, πάμε για ύπνο», είπε η Ρέιτσελ, «και σου υπόσχομαι να σου δώσω από τώρα το δώρο σου».


232

STEPHEN KING

«Γυναίκα», είπε ο Λούις ορθώνοντας το ανάστημά του, «αυτό που εσύ ονομάζεις δώρο μού ανήκει δικαιωματικά». «Θα 'θελες!» είπε .η Ρέιτσελ και γέλασε κρύβοντας το στόμα με τις παλάμες της. Εκείνη τη στιγμή η γυναίκα του έμοιαζε απίστευτα με την Έλι... και με τον Γκέιτζ. «Μισό λεπτό», είπε ο Λούις. «Έχω να κάνω κάτι ακόμα». Πήγε γρήγορα στην ντουλάπα του χολ και γύρισε κρατώντας μία από τις μπότες του. Ύστερα πήγε στο τζάκι και αφαίρεσε το γυάλινο προστατευτικό. Η φωτιά αργόσβηνε. «Τι κάνεις εκεί, Λούις;» «Θα δεις». Στην αριστερή μεριά της εστίας, η φωτιά είχε σβήσει εντελώς και τώρα στη θέση της υπήρχε μια παχιά στρώση αφράτης στάχτης. Ο Λούις πάτησε μέσα στις στάχτες την μπότα, αφήνοντας ένα βαθύ αποτύπωμα, κι έπειτα την ξαναπάτησε στα τούβλα της ποδιάς του τζακιού, χρησιμοποιώντας τη σαν σφραγίδα. «Ορίστε», είπε στη Ρέιτσελ αφού ξανάβαλε την μπότα στη θέση της. «Σ' αρέσει;» Η Ρέιτσελ γελούσε ενθουσιασμένη. «Η Έλι θα ξετρελαθεί, Λούις!» Στη διάρκεια των δύο τελευταίων εβδομάδων, η Έλι είχε αναστατωθεί από μια ανησυχητική φήμη που κυκλοφορούσε στο νηπιαγωγείο, σύμφωνα με την οποία ο Αϊ-Βασίλης δεν ήταν άλλος από τους γονείς. Η ιδέα αυτή είχε ενισχυθεί στο μυαλό της από έναν κοκαλιάρη Αϊ-Βασίλη που είχε δει πριν από λίγες μέρες στο παγωτατζίδικο Ντίρινγκ, στο εμπορικό κέντρο του Μπάνγκορ. Ο συγκεκριμένος άγιος καθόταν σ' ένα σκαμπό της μπάρας και, με τη γενειάδα του τραβηγμένη στο πλάι, καταβρόχθιζε ένα τσίζμπεργκερ. Η εικόνα είχε προβληματίσει ιδιαίτερα την Έλι (για κάποιον περίεργο λόγο, το τσίζμπεργκερ την είχε ενοχλήσει περισσότερο από την ψεύτικη γενειάδα)· και παρέμεινε προβληματισμένη παρά τις διαβεβαιώσεις της Ρέιτσελ ότι οι Αϊ-Βασίληδες των εμπορικών κέντρων και του Στρατού Σωτηρίας δεν ήταν παρά οι βοηθοί του πραγματικού Αϊ-Βασίλη, απεσταλμένοι από τον ίδιο, ο οποίος ήταν πολύ απασχολημένος με τη συγκέντρωση των δώρων όλων των παιδιών του κόσμου και την ανάγνωση επιστολών της τελευταίας στιγμής για να περιοδεύει στον πλανήτη κάνοντας δημόσιες σχέσεις σε εμπορικά κέντρα και πολυκαταστήματα.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

233

Προσεκτικά, ο Λούις ξανάβαλε το προστατευτικό του τζακιού στη θέση του. Τώρα υπήρχαν δύο ευδιάκριτα ίχνη από μπότες, το ένα μέσα στην εστία και το άλλο στην ποδιά του τζακιού. Ήταν στραμμένα και τα δυο προς το χριστουγεννιάτικο δέντρο, λες και ο Αϊ-Βασίλης είχε προσγειωθεί από την καμινάδα στο ένα του πόδι κι είχε βγει αμέσως έξω για ν' αφήσει κάτω απ' το δέντρο τα καλούδια που αναλογούσαν στην οικογένεια Κριντ. Η ψευδαίσθηση ήταν άψογη, εκτός κι αν τύχαινε να προσέξεις ότι και τα δύο ίχνη ήταν από αριστερό πόδι... ο Λούις όμως αμφέβαλλε ότι η Έλι μπορούσε να γίνει τόσο αναλυτική. «Λούις Κριντ, σ' αγαπώ», είπε η Ρέιτσελ και τον φίλησε. «Παντρεύτηκες ένα νικητή, μωρό μου», είπε ο Λούις χαμογελώντας ανυπόκριτα. «Μείνε μαζί μου, και θα σε κάνω σταρ». «Δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία γι' αυτό». Ξεκίνησαν για τη σκάλα και, πηγαίνοντας προς τα κει, ο Λούις έδειξε το τραπεζάκι των χαρτιών που είχε βάλει η Έλι μπροστά στην τηλεόραση. Πάνω του υπήρχε ένα πιάτο με μερικά μπισκότα βρόμης και δύο γεμιστά κεϊκάκια με κρέμα, κι ένα κλειστό κουτάκι μπίρα. ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΗΒΑΣΗΛΗ, έγραφε η Έλι στο σημείωμα με τα αδέξια, μεγάλα γράμματά της. «Τι προτιμάς; Μπισκότο ή κεϊκάκι;» ρώτησε τη Ρέιτσελ. «Κεϊκάκι», είπε η Ρέιτσελ, και έφαγε μισό. Ο Λούις άνοιξε την μπίρα και ήπιε κι αυτός τη μισή. «Τέτοια ώρα, η μπίρα θα με πειράξει στο στομάχι», είπε ο Λούις. «Μπούρδες», αντιγύρισε καλοπροαίρετα η Ρέιτσελ απλώνοντάς του το χέρι. «Έλα, γιατρέ». Ο Λούις άφησε στο τραπέζι το κουτάκι με την μπίρα κι έπειτα έπιασε την τσέπη της ρόμπας του, εντελώς ξαφνικά, σαν να είχε ξεχάσει κάτι. Στην πραγματικότητα, βέβαια, θυμόταν πάρα πολύ καλά την ύπαρξη του μικρού πακέτου που βρισκόταν από το απόγευμα εκεί. «Ορίστε», είπε στη Ρέιτσελ, βγάζοντάς το για να της το δώσει καθώς προχωρούσαν προς τη σκάλα. «Για σένα. Τώρα μπορείς να το ανοίξεις -πέρασαν τα μεσάνυχτα. Χρόνια πολλά, μωρό μου». Η Ρέιτσελ γύρισε στα χέρια της το τυλιγμένο με ασημί χαρτί και δεμένο με φαρδιά γαλάζια σατέν κορδέλα κουτάκι. «Τι είναι αυτό, Λούις;»


234

STEPHEN KING

Ο Αούις ανασήκωσε τους ώμους. «Σαπούνι; Δείγμα σαμπουάν; Δε θυμάμαι τι ακριβώς». Ανεβασμένη στο πρώτο σκαλί, η Ρέιτσελ ξετύλιξε το πακετάκι, για να ουρλιάξει αμέσως μόλις είδε το κουτί από το Τίφανι. Ύστερα το άνοιξε, έβγαλε την προστατευτική βάτα από βαμβάκι κι έμεινε να κοιτάζει με το στόμα μισάνοιχτο. «Λοιπόν;» ρώτησε ο Λούις αγωνιώντας. Ήταν η πρώτη φορά που της αγόραζε πραγματικό κόσμημα, και είχε άγχος. «Σ' αρέσει;» Η Ρέιτσελ έβγαλε το κόσμημα από το κουτί του, πέρασε τη λεπτή χρυσή αλυσίδα στα απλωμένα δάχτυλά της, και κράτησε το μικροσκοπικό ζαφείρι ψηλά, στο φως της σκάλας. Το πολύτιμο πετράδι στριφογύρισε τεμπέλικα, σκορπίζοντας ψυχρές γαλάζιες αχτίδες. «Ω Λούις, ανάθεμά το! Είναι τόσο όμορφο...» Βλέποντας τα μάτια της βουρκωμένα, ο Λούις ένιωσε συγκινημένος και συνάμα ταραγμένος. «Έλα τώρα, μωρό μου, μην το κάνεις αυτό», της είπε. «Φόρεσέ το». «Λούις, δεν έχουμε λεφτά για... δεν έχεις λεφτά για...» «Σσσ», της είπε. «Από τα περασμένα Χριστούγεννα κάνω οικονομίες... έτσι κι αλλιώς, δεν είναι τόσο ακριβό όσο ίσως νομίζεις». «Πόσα έδωσες;» «Αυτό, Ρέιτσελ, δεν πρόκειται να σου το πω ποτέ», αποκρίθηκε ο Λούις με σοβαρό ύφος. «Κι ένα στρατό Κινέζων βασανιστών να φέρεις, δε θα ομολογήσω ποτέ. Δύο χιλιάδες δολάρια». «Δύο χιλιάδες!...» Τον αγκάλιασε τόσο αιφνιδιαστικά και με τέτοια δύναμη, που παραλίγο να τον ρίξει απ' τη σκάλα. «Είσαι τρελός, Λούις! Είσαι τελείως τρελός!» «Φόρεσέ το», είπε ξανά ο Λούις. Το φόρεσε. Εκείνος τη βοήθησε να το κουμπώσει κι ύστερα η Ρέιτσελ γύρισε ξανά προς το μέρος του. «Θέλω να πάω πάνω να το δω στον καθρέφτη», του είπε. «Θέλω να καμαρώσω». «Καμάρωσε όσο τραβάει η ψυχή σου», της είπε. «Εγώ θα βγάλω το γάτο και θα κλείσω τα φώτα». «Όταν κάνουμε έρωτα», είπε η Ρέιτσελ, κοιτάζοντάς τον κατάματα, «θέλω να φοράω μόνο το καινούριο μου ζαφείρι». «Ε, τότε, αφού έχεις τέτοια σχέδια, φρόντισε να καμαρώσεις στα γρήγορα», είπε ο Λούις, κάνοντάς τη να γελάσει. Ο Λούις άρπαξε τον Τσορτς και τον κράτησε στο ένα μπράτσο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

1

235

του. Υπέθετε ότι μάλλον είχε αρχίσει να τον συνηθίζει ξανά (ή σχεδόν), αφού, τώρα τελευταία, δεν έμπαινε στον κόπο να τον κυνηγάει με τη σκούπα. Πήγε πρώτα να σβήσει τα φώτα του χολ κι ύστερα μπήκε στην κουζίνα. Όταν άνοιξε την πόρτα που οδηγούσε στο γκαράζ, ένα ρεύμα ψυχρού αέρα τυλίχτηκε στους αστραγάλους του. «Καλά Χριστούγεννα, Τσ...» Ο Λούις σταμάτησε. Πάνω στο πατάκι της εισόδου κειτόταν μια ψόφια κουρούνα. Το κεφάλι της ήταν κατακρεουργημένο. Αποκομμένο βίαια από το σώμα της, το ένα της φτερό κειτόταν δίπλα του σαν καψαλισμένο κομμάτι χαρτί. Ο Τσορτς πήδηξε αμέσως από την αγκαλιά του Λούις κι άρχισε να μυρίζει αδηφάγα το παγωμένο πτώμα. Ο Λούις είδε το γάτο να τινάζει το κεφάλι του προς τα μπρος και να κατεβάζει τ' αυτιά του- πριν προλάβει να αποστρέψει το βλέμμα, ο Τσορτς είχε βγάλει το ένα από τα γαλακτόχροα, λαμπερά σαν γυαλί μάτια της κουρούνας, ξεσκίζοντάς το απ' την κόγχη του. Ο Τσορτς ξαναχτυπά, σκέφτηκε κάπως αρρωστημένα ο Λούις, και γύρισε αλλού το κεφάλι του -όχι όμως πριν προλάβει να δει τη ματωμένη κόγχη του ματιού του πουλιού να χάσκει μαυροκόκκινη. Δε θα 'πρεπε να με ενοχλεί, δε θα έπρεπε -έχω δει χειρότερα. Ω, ναι. Ο Πάσκοου, για παράδειγμα, ο Πάσκοου ήταν χειρότερα, πολύ χειρότερα... Αλλά τον ενοχλούσε. Το στομάχι του είχε ανακατευτεί. Το ζεστό συναίσθημα της σεξουαλικής διέγερσης είχε αίφνης ξεφουσκώσει. Χριστέ μου, αυτό το πουλί είναι σχεδόν τόσο μεγάλο όσο κι ο γάτος. Πρέπει να το έπιασε στον ύπνο. Σε βαθύ ύπνο. Αυτό το χάλι ο Λούις έπρεπε να το καθαρίσει. Κανείς δεν ήθελε τέτοιο δώρο, και μάλιστα το πρωί των Χριστουγέννων. Και ήταν δική του ευθύνη να το τακτοποιήσει -σωστά; Και βέβαια ήταν. Δική του και μόνο δική του. Έστω και υποσυνείδητα, αυτό το είχε αναγνωρίσει από το βράδυ κιόλας της επιστροφής της οικογένειάς του από το Σικάγο, τότε που είχε ρίξει σκόπιμα τα λάστιχα του αυτοκινήτου για να κρύψει το κατακρεουργημένο σώμα του ποντικιού που είχε σκοτώσει ο Τσορτς. Το χώμα της καρδιάς του άντρα, Λούις, έχει περισσότερη πέτρα. Η σκέψη ήταν τόσο ξεκάθαρη, τόσο απτή, τόσο τρισδιάστατη θα έλεγε κανείς, που ο Λούις τινάχτηκε ξαφνιασμένος. Ήταν λες


236

STEPHEN KING

και ο Τζαντ είχε υλοποιηθεί αίφνης πίσω απ' την πλάτη του κι είχε αρθρώσει τα λόγια. Ο άντρας φυτεύει εκεί ό,τι μπορεί... και το φροντίζει. Ο Τσορτς εξακολουθούσε να είναι σκυμμένος πάνω από το ψοφίμι, παραδομένος στην απληστία του. Τώρα κανόνιζε το άλλο φτερό. Ένας ζοφερός ήχος, ένα δαιμονικό θρόισμα ακουγόταν καθώς ο Τσορτς τραβούσε το πουλί πέρα δώθε, καθώς πριόνιζε με τα δόντια του το φτερό. Δεν υπάρχει περίπτωση να απογειωθεί, Όρβιλ. Ακριβώς, Γουίλμπερ*, το γαμημένο το πουλί είναι ψόφιο, πιο ψόφιο δε γίνεται -γι' αυτό, λοιπόν, καλύτερα ν' αφήσεις το γάτο να το φάει... Ξαφνικά, ο Λούις κλότσησε τον Τσορτς, τον κλότσησε με δύναμη. Το πίσω μέρος του κορμιού του ανασηκώθηκε, κι ύστερα ο γάτος προσγειώθηκε άγαρμπα, με τα πόδια ανοιχτά. Μετά, όπως γινόταν πάντα, ο Τσορτς σηκώθηκε κι έφυγε, ρίχνοντάς του άλλη μία από κείνες τις απαίσιες, κιτρινοπράσινες ματιές του. «Φάε εμένα αν τολμάς», είπε μέσ' απ' τα δόντια του ο Λούις, με φωνή που θύμιζε απειλητικό γατίσιο συριγμό. «Λούις;» Η φωνή της Ρέιτσελ ακούστηκε αχνή από την κρεβατοκάμαρά τους. «Θά 'ρθεις να ξαπλώσεις;» «Έρχομαι», της απάντησε. Μόνο να καθαρίσω ένα λεπτό αυτό εδώ το χάλι, Ρέιτσελ -εντάξει; Γιατί ο υπεύθυνος γι' αυτό το χάλι είμαι εγώ. Ο Λούις βρήκε ψηλαφητά το διακόπτη του ηλεκτρικού στο γκαράζ, κι ύστερα γύρισε όσο πιο γρήγορα μπορούσε στην κουζίνα, άνοιξε το ντουλάπι κάτω από το νεροχύτη και πήρε μια πράσινη πλαστική σακούλα σκουπιδιών. Ξαναπήγε με τη σακούλα στο γκαράζ, ξεκρέμασε το φτυάρι απ' το καρφί του στον τοίχο κι έπειτα πήγε στο κατώφλι, φτυάρισε την κουρούνα και την έριξε στη σακούλα. Φτυάρισε και το φτερό και το έριξε κι αυτό μέσα. Ύστερα έδεσε καλά τη σακούλα και την πέταξε στον κάδο απορριμμάτων που βρισκόταν στην πέρα μεριά του Σιβίκ. Ώσπου να γίνουν όλ' αυτά, οι αστράγαλοι του είχαν μουδιάσει απ' το κρύο. Ο Τσορτς έστεκε δίπλα στην πόρτα του γκαράζ. Ο Λούις τίναξε απειλητικά προς το μέρος του το φτυάρι, κι ο γάτος εξαφανίστηκε σαν ρεύμα νερού. * Αναφορά στους αδελφούς Ράιτ. (Σ.τ.Μ.)


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

237 # • *

Επάνω, η Ρέιτσελ ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι τους, φορώντας μονάχα το μενταγιόν με το ζαφείρι... ακριβώς όπως είχε υποσχεθεί. Του χαμογέλασε νωχελικά. «Γιατί άργησες τόσο, αρχηγέ;» «Το φως πάνω από το νεροχύτη είχε καεί», είπε ο Λούις. «Άλλαξα λάμπα». «Έλα δω», του είπε και τον τράβηξε μαλακά προς το μέρος της. Όχι απ' το χέρι. «Ξέρει αν κοιμάσαι», του μουρμούρισε το χριστουγεννιάτικο τραγούδι, «ξέρει αν είσαι ξύπνιος... ω Λούις, αγαπητέ μου, τι είναι όλο αυτό;» «Φαίνεται πως κάτι μόλις ξύπνησε», είπε ο Λούις, βγάζοντας τη ρόμπα του. «Ίσως πρέπει να κάνουμε κάτι για να βεβαιωθούμε ότι θα ξανακοιμηθεί πριν έρθει ο Αϊ-Βασίλης... Τι λες κι εσύ;» Η Ρέιτσελ ανακάθισε και στηρίχτηκε στον έναν αγκώνα· ο Λούις ένιωσε την ανάσα της πάνω του γεμάτη θέρμη και γλύκα. «Ξέρει αν ήσουν καλός ή κακός... γι' αυτό να είσαι καλός... ήσουν καλό παιδί, Λούις;» «Έτσι νομίζω», απάντησε ο Λούις. Η φωνή του δεν ήταν και τόσο σταθερή. «Για να δούμε αν εκτός από καλός είσαι και νόστιμος», είπε η Ρέιτσελ. «Μμμμμ...» Απ' ό,τι φαινόταν, ήταν. Το σεξ ήταν καλό, αλλά ο Λούις δε βυθίστηκε στον ύπνο του δικαίου αμέσως μετά, όπως γινόταν συνήθως όταν το σεξ ήταν καλό -δεν κοιμήθηκε τον ύπνο ανθρώπου δίκαιου με τον εαυτό του, με τη γυναίκα του, με τη ζωή του. Ο Λούις έμεινε να κείτεται ξάγρυπνος, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας των Χριστουγέννων, ν' ακούει την αργή, βαθιά ανάσα της Ρέιτσελ, να σκέφτεται το ψόφιο πουλί στο κατώφλι του. Το χριστουγεννιάτικο δώρο που του είχε κάνει ο Τσορτς. Έχε με υπόψη σου, δόκτορ Κριντ. Ήμουν ζωντανός κι ύστερα ήμουν πεθαμένος και τώρα είμαι και πάλι ζωντανός. Έτρεξα το σιρκουί, και τώρα είμαι εδώ για να σου πω ότι από την άλλη πλευρά βγαίνεις με το μηχάνημα του γουργουρητού σου χαλασμένο και με μια τρελή όρεξη για κυνήγι. Είμαι εδώ για να σου πω ότι ο άντρας


238

STEPHEN KING

φυτεύει στην καρδιά του ό,τι μπορεί κι ύστερα το φροντίζει. Μην το ξεχνάς αυτό, δόκτορ Κριντ. Τώρα είμαι κομμάτι αυτών που θα φυτρώσουν στην καρδιά σου... υπάρχει η γυναίκα σου και η κόρη και ο γιος σου... και υπάρχω κι εγώ. Να το θυμάσαι αυτό το μυστικό και να φροντίζεις καλά τον κήπο σου. Κάποια στιγμή, ο Λούις αποκοιμήθηκε.

31 Κι έτσι πέρασε ο χειμώνας τους. Η πίστη της Έλι στον Αϊ-Βασίλη αποκαταστάθηκε -προσωρινά, τουλάχιστον-χάρη στις πατημασιές στο τζάκι. Ο Γκέιτζ άνοιξε με φαντασμαγορικό τρόπο τα δώρα του, σταματώντας κάθε τόσο για να μασουλήσει κάποιο ελκυστικό στην όψη κομμάτι από χαρτί περιτυλίγματος. Κι αυτή τη χρονιά, η Έλι δεν ήταν η μόνη που πριν καλά καλά φτάσει το απόγευμα είχε παρατήσει τα καινούρια παιχνίδια για να παίξει με τα κουτιά -το ίδιο ακριβώς έκανε και ο Γκέιτζ. Οι Κράνταλ τους επισκέφθηκαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να ευχηθούν και να δοκιμάσουν το εγκ νογκ της Ρέιτσελ, και σύντομα ο Λούις έπιασε τον εαυτό του να εξετάζει νοερά τη Νόρμα. Το πρόσωπο της ήταν χλομό κι έδινε την αίσθηση του διάφανου, σχηματίζοντας μια συνολική εικόνα που ο Λούις είχε ξαναδεί. Η γιαγιά του θα έλεγε ότι η Νόρμα Κράνταλ είχε αρχίσει να «καταπέφτει», κι ίσως αυτή η λέξη να μην ήταν και τόσο άστοχη. Ξαφνικά, τα χέρια της, τόσο πρησμένα και παραμορφωμένα από την αρθρίτιδα, είχαν γεμίσει καφετιές κηλίδες. Τα μαλλιά της είχαν αραιώσει. Οι Κράνταλ γύρισαν στο σπίτι τους κατά τις δέκα, και οι Κριντ προϋπάντησαν όλοι μαζί το νέο έτος μπροστά στην τηλεόραση. Ήταν η τελευταία φορά που η Νόρμα βρέθηκε στο σπίτι τους. Το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών του Λούις ήταν βροχερό και λασπωμένο. Από άποψη κόστους θέρμανσης, βέβαια, οι σταθερά υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες ήταν ευλογία, παρ' όλ' αυτά, ο καιρός ήταν καταθλιπτικός και μίζερος. Ο Λούις έκανε διάφορες δουλειές στο σπίτι, φτιάχνοντας ράφια και ντουλάπια για


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

239

τη γυναίκα του. Στις 23 Ιανουαρίου, όταν ξανάρχισαν τα μαθήματα, ο Λούις επέστρεψε στο πανεπιστήμιο με κέφι. Η γρίπη έκανε εντέλει την εμφάνισή της -ένα αρκετά σοβαρό κύμα χτύπησε την πανεπιστημιούπολη πριν κλείσει βδομάδα από την επανέναρξη των μαθημάτων, κι ο Λούις έτρεχε και δεν έφτανε. Βρέθηκε να δουλεύει δέκα, καμιά φορά και δώδεκα ώρες τη μέρα, και να γυρίζει στο σπίτι εξουθενωμένος... αλλά όχι δυσαρεστημένος. Το διάλειμμα του ζεστού καιρού έληξε με δραματικό τρόπο στις 29 Ιανουαρίου. Τη χιονοθύελλα που ξέσπασε εκείνη τη μέρα ακολούθησε μία βδομάδα με τσουχτερές, υπό το μηδέν θερμοκρασίες. Ο Λούις εξέταζε το σπασμένο χέρι ενός νεαρού που βρισκόταν στην ανάρρωση και που ήλπιζε -μάταια, κατά τη γνώμη του Λούις- ότι θα κατάφερνε να ξαναπαίξει μπέιζμπολ την άνοιξη, όταν μία από τις βοηθούς έβαλε το κεφάλι της στο άνοιγμα της πόρτας του εξεταστηρίου και του είπε ότι η γυναίκα του τον ζητούσε στο τηλέφωνο. Ο Λούις πήγε στο γραφείο του να απαντήσει. Η Ρέιτσελ έκλαιγε, πράγμα που του δημιούργησε αστραπιαίο πανικό. Η Έλι, σκέφτηκε. Έπεσε απ' το έλκηθρο κι έσπασε το χέρι της. Ή χτύπησε άσχημα το κεφάλι της. Σκέφτηκε πανικόβλητος εκείνους τους τρελαμένους φοιτητές με το έλκηθρο. «Πες μου ότι δεν έπαθαν κάτι τα παιδιά...» είπε. «Πες μου, Ρέιτσελ!» «Όχι, όχι», απάντησε εκείνη, κλαίγοντας ακόμα πιο γοερά. «Όχι, δεν είναι τα παιδιά. Η Νόρμα είναι, Λου. Η Νόρμα Κράνταλ. Πέθανε το πρωί. Γύρω στις οχτώ, αμέσως μετά το πρόγευμα, είπε ο Τζαντ. Ήρθε να δει αν ήσουν εδώ και του είπα ότι είχες φύγει πριν από μισή ώρα. Φαινόταν... ω Λου, φαινόταν τόσο χαμένος και παραζαλισμένος... τόσο γέρος... Δόξα τω Θεώ που η Έλι έλειπε στο σχολείο και που ο Γκέιτζ είναι πολύ μικρός για να καταλαβαίνει». Ο Λούις συνοφρυώθηκε και, παρά τα τρομερά νέα, συνειδητοποίησε ότι η πρώτη του παρόρμηση ήταν να προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει τη στάση της Ρέιτσελ. Γιατί, με το θάνατο της Νόρμα, το μελανό σημείο είχε κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Δεν ήταν κάτι που μπορούσε κανείς να προσδιορίσει με ακρίβεια -επρόκειτο περισσότερο για μια γενικότερη συμπεριφορική αγκύλωση. Ήταν η άποψη πως ο θάνατος είναι ένα τρομερό μυστικό


240

STEPHEN KING

που έπρεπε με κάθε θυσία να κρατηθεί κρυφό από τα παιδιά -πάνω απ' όλα να μη διαρρεύσει στα παιδιά. Η Ρέιτσελ το πίστευε αυτό ακριβώς όπως οι αξιότιμοι κύριοι και κυρίες της βικτωριανής εποχής πίστευαν ότι οι σιχαμένες, βρόμικες αλήθειες των σεξουαλικών σχέσεων δεν έπρεπε για τίποτα στον κόσμο να φτάσουν ως τα παιδικά αυτιά. «Χριστέ μου», είπε ο Λούις. «Η καρδιά της ήταν;» «Δεν ξέρω», απάντησε η Ρέιτσελ. Δεν έκλαιγε πια, αλλά η φωνή της ακουγόταν βραχνή και πνιγμένη. «Μπορείς να έρθεις, Λούις; Είσαι φίλος του, και νομίζω ότι σε χρειάζεται». Είσαι φίλος του. Ε, ναι, είμαι, σκέφτηκε ο Λούις, με μια δόση έκπληξης. Ποτέ μου δεν περίμενα ότι Θα είχα έναν ογδοντάχρονο για κολλητό, αλλά να που έχω. Κι ύστερα συνειδητοποίησε ότι, δεδομένων των όσων είχαν μοιραστεί με τον Τζαντ, καλά θα έκαναν να παραμείνουν φίλοι. Άρα, σκέφτηκε ο Λούις, ο Τζαντ ήξερε ότι ήμασταν φίλοι πολύ πριν το καταλάβω εγώ. Ο Τζαντ του είχε σταθεί τότε με τον Τσορτς και, παρά τα όσα είχαν συμβεί εν τω μεταξύ, παρά τα ποντίκια, παρά τα πουλιά, ο Λούις είχε την αίσθηση ότι η απόφαση του Τζαντ ήταν η σωστή... ή, αν όχι η σωστή, τουλάχιστον η πιο φιλεύσπλαχνη. Τώρα ήταν η σειρά του να κάνει ό,τι μπορούσε για τον Τζαντ, κι αν αυτό σήμαινε να του σταθεί σαν αδερφός στο θάνατο της γυναίκας του, σαν αδερφός θα του στεκόταν. «Έρχομαυ>, είπε κι έκλεισε.

32 Δεν ήταν καρδιακή προσβολή. Ήταν εγκεφαλικό επεισόδιο -αιφνίδιο και, κατά πάσα πιθανότητα, ανώδυνο. Όταν ο Λούις τηλεφώνησε εκείνο το απόγευμα στον Στιβ Μάστερτον και του μετέφερε τα καθέκαστα, ο Στιβ είπε ότι κάπως έτσι θα ήθελε κι εκείνος να φύγει από τη ζωή. «Μερικές φορές ο Θεός χασομεράει, κι άλλες απλώς σε δείχνει με το δάχτυλο και σου λέει ότι ήρθε η ώρα να κρεμάσεις το καπέλο σου».


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

1

241

Η Ρέιτσελ δεν ήθελε να το συζητήσει καθόλου, κι ούτε άφηνε τον Λούις να της ανοίγει κουβέντα γι' αυτό. Η Έλι στενοχωρήθηκε, αλλά το σοκ και η περιέργειά της σαφέστατα υπερτερούσαν της στενοχώριας της -ο Λούις σκεφτόταν ότι αυτή η αντίδραση ήταν ό,τι πιο φυσιολογικό για ένα παιδί της ηλικίας της. Η κόρη του ήθελε να μάθει αν η κυρία Κράνταλ είχε πεθάνει με τα μάτια ανοιχτά ή κλειστά. Ο Λούις είπε ότι δεν ήξερε. Ο Τζαντ κρατούσε καλά, όσο καλά μπορούσε να κρατήσει κάποιος που χάνει την επί σχεδόν εξήντα χρόνια σύντροφό του σε τράπεζα και κλίνη. Ο Λούις βρήκε τον ηλικιωμένο άντρα -και, ειδικά αυτή τη μέρα, ο Τζαντ φανέρωνε το καθένα από τα ογδόντα τέσσερα χρόνια της ζωής του- να κάθεται μόνος στο τραπέζι της κουζίνας, καπνίζοντας ένα Τσέστερφιλντ, πίνοντας ένα μπουκάλι μπίρα, κοιτάζοντας αφηρημένα στο καθιστικό. Όταν ο Λούις μπήκε μέσα, σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε. «Έφυγε, Λούις», είπε. Είχε μιλήσει τόσο καθαρά και προσγειωμένα, που για μια στιγμή ο Λούις σκέφτηκε ότι η πραγματικότητα δεν είχε ακόμα εμπεδωθεί στις συνάψεις του εγκεφάλου του, ότι το μήνυμα δεν είχε φτάσει ακόμα εκεί που έπρεπε να φτάσει. Μετά, όμως, τα χείλη του Τζαντ άρχισαν να τρέμουν, κι ο ηλικιωμένος άντρας σήκωσε το χέρι και κάλυψε με το βραχίονά του τα μάτια του. Ο Λούις πήγε κοντά του και πέρασε το μπράτσο του γύρω απ' τους ώμους του, κι ο Τζαντ έσπασε κι έκλαψε. Το μήνυμα είχε φτάσει στις συνάψεις, η πραγματικότητα είχε εμπεδωθεί. Ο Τζαντ αντιλαμβανόταν πλήρως το γεγονός ότι η γυναίκα του είχε πεθάνει. «Έτσι μπράβο, Τζαντ», είπε ο Λούις, «έτσι μπράβο. Νομίζω ότι η Νόρμα θα ήθελε να κλάψεις λιγάκι. Μάλλον θα της την έσπαγε αν δεν το έκανες». Τώρα έκλαιγε κι αυτός -λιγάκι. Ο Τζαντ τον αγκάλιασε σφιχτά, και ο Λούις ανταπέδωσε το αγκάλιασμα. Ο Τζαντ έκλαψε για κανένα δεκάλεπτο, κι έπειτα η καταιγίδα πέρασε. Ο Λούις άκουσε με μεγάλη προσοχή αυτά που είχε να του πει ο ηλικιωμένος άντρας -τα άκουσε σαν φίλος, αλλά και σαν γιατρός. Αφουγκράστηκε προσεκτικά, προσπαθώντας να εντοπίσει τυχόν κυκλικότητες στο λόγο του Τζαντ· προσπαθώντας να δει αν η αίσθησή του ως προς το χρόνο ήταν ορθή (δεν είχε νόημα να ελέγξει την ορθότητα της αντΐληψής του ως προς το χώρο· για τον Τζαντ Κράνταλ χώρος ήταν ανέκαθεν το Λάντλοου του Μέιν)·


242

STEPHEN KING

προσπαθώντας, πάνω απ' όλα, να βεβαιωθεί ότι δε μιλούσε για τη Νόρμα σε ενεστώτα χρόνο. Δε βρήκε σχεδόν τίποτα που να υποδεικνύει ότι ο Τζαντ έχανε την επαφή του με την πραγματικότητα. Ο Λούις γνώριζε ότι δεν ήταν ασυνήθιστο για ένα ηλικιωμένο, παντρεμένο ζευγάρι να φεύγει σχεδόν χέρι χέρι, με διαφορά ενός μηνός, μίας εβδομάδας, ακόμα και μίας μέρας. Υπέθετε ότι γι' αυτό ευθυνόταν το σοκ ή, ίσως, κάποια βαθιά, εσώτερη παρόρμηση να προλάβεις αυτόν που έφυγε (αυτή ήταν μια σκέψη που δε θα είχε κάνει πριν από τον Τσορτς· ο Λούις είχε ανακαλύψει ότι πολλές από τις σκέψεις του σχετικά με την πνευματική και την υπερφυσική διάσταση των πραγμάτων είχαν υποστεί μια αθόρυβη, αλλά παρ' όλ' αυτά ριζική αλλαγή). Το συμπέρασμά του ήταν ότι ο Τζαντ πενθούσε βαριά αλλά ότι -προς το παρόν, τουλάχιστον- πατούσε γερά τα πόδια του στην πραγματικότητα. Και δε διακρινόταν πάνω του ίχνος από εκείνη τη διάφανη τρωτότητα που ο Λούις είχε διαισθανθεί να κυκλώνει τη Νόρμα το βράδυ της παραμονής της καινούριας χρονιάς, τότε που οι τέσσερις τους είχαν καθίσει στο σαλόνι του σπιτιού του πίνοντας εγκ νογκ. Ο Τζαντ του έφερε μια μπίρα απ' το ψυγείο, με το πρόσωπο ακόμα κατακόκκινο και πρησμένο απ' το κλάμα. «Λίγο νωρίς ακόμα για μπίρες», είπε ο ηλικιωμένος άντρας. «Κάπου στον κόσμο όμως ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω απ' τα βουνά, κι εξάλλου, η περίπτωση το καλεί...» «Μη λες άλλα», του είπε ο Λούις, άνοιξε την μπίρα κι ύστερα τον κοίταξε. «Να πιούμε σ' αυτήν;» «Δεν πρέπει;» είπε ο Τζαντ. «Να την έβλεπες τότε που ήταν δεκάξι χρονών, Λούις, να γυρίζει απ' την εκκλησία με τη ζακέτα της ξεκούμπωτη... θα σου είχαν πεταχτεί τα μάτια έξω. Η Νόρμα μπορούσε να κάνει και τον ίδιο το διάβολο να κόψει το πιοτό. Ευχαριστώ το Θεό που δεν το ζήτησε ποτέ από μένα». Ο Λούις κατένευσε και σήκωσε λίγο το μπουκάλι της μπίρας του. «Στη Νόρμα», είπε. Ο Τζαντ τσούγκρισε το μπουκάλι του μ' αυτό του Λούις. Έκλαιγε ξανά, αλλά χαμογελούσε και λίγο. Κούνησε το κεφάλι. «Είθε να βρει ανάπαυση εκεί που πήγε, όπου κι αν είναι αυτό, κι ούτε ίχνος αναθεματισμένης αρθρίτιδας». «Αμήν», είπε ο Λούις, και ήπιαν.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

243 * * *

Ήταν η μοναδική φορά που ο Λούις είδε τον Τζαντ να ξεπερνάει το όριο της ελαφράς μέθης, ακόμα κι έτσι όμως, ο φίλος του δεν έχασε την αίσθηση της πραγματικότητας και είχε τον έλεγχο του εαυτού του. Ο Τζαντ αναπόλησε· ένα νοσταλγικό ποτάμι γεμάτο τρυφερές στιγμές, ολοζώντανες και ολοκάθαρες και μερικές φορές συγκινητικές, ξεχύθηκε απ' το στόμα του. Κι όμως, ανάμεσα στις ιστορίες από το παρελθόν, ο Τζαντ αντιμετώπιζε το παρόν μ' έναν τρόπο που ο Λούις μόνο να θαυμάσει μπορούσε· αν ήταν η Ρέιτσελ στη θέση της Νόρμα, αν ήταν η δική του γυναίκα που είχε πεθάνει μετά από ένα πρόγευμα με δημητριακά και γκρέιπφρουτ, ο Λούις πολύ αμφέβαλλε ότι θα μπορούσε να αντεπεξέλθει όπως ο Τζαντ. Αν θα τον έφτανε έστω και στο μικρό του δαχτυλάκι. Ο Τζαντ τηλεφώνησε στον Οίκο Τελετών Μπρούκινγκς-Σμιθ στο Μπάνγκορ και κανόνισε ό,τι μπορούσε να κανονιστεί από το τηλέφωνο· επίσης, έκλεισε ένα ραντεβού για την επομένη, ώστε να κανονίσει τα περαιτέρω. Ναι, την ήθελε ταριχευμένη· ναι, την ήθελε ντυμένη μ' ένα φόρεμα που θα τους πήγαινε ο ίδιος· ναι, εκείνος θα διάλεγε τα εσώρουχά της· όχι, δεν ήθελε τα ειδικά παπούτσια με τα κορδόνια που έδεναν στον αστράγαλο. Θα έβαζαν κάποιον να τη λούσει; Είχε να λουστεί από τη Δευτέρα το βράδυ, και τα μαλλιά της ήταν βρόμικα όταν πέθανε. Ο Τζαντ έμεινε ν' ακούει, κι ο Λούις, ο θείος του οποίου ασχολούνταν μ' αυτό που οι άνθρωποι του σιναφιού αποκαλούσαν «αθόρυβο εμπόριο», ήξερε ότι ο νεκροθάφτης στην άλλη άκρη της γραμμής έλεγε στον Τζαντ πως το πλύσιμο και ο καλλωπισμός συμπεριλαμβάνονταν στις υπηρεσίες. Ο Τζαντ κατένευσε, ευχαρίστησε τον άνθρωπο με τον οποίο μιλούσε, κι ύστερα έμεινε ν' ακούει ξανά. Ναι, είπε, την ήθελε μακιγιαρισμένη, αλλά πολύ ελαφρά. «Είναι νεκρή, κι ο κόσμος το ξέρει», είπε ανάβοντας ένα Τσέστερφιλντ. «Δεν υπάρχει λόγος να τη φτιασιδώσουμε». Το φέρετρο θα έμενε κλειστό στη διάρκεια της κηδείας, είπε στον εργολάβο με ήρεμη αποφασιστικότητα, και ανοιχτό κατά τις ώρες του επισκεπτηρίου στον οίκο τελετών την προηγούμενη μέρα. Η ταφή θα γινόταν στο Κοιμητήριο του Όρους Ελπίδα, όπου είχαν αγοράσει τους τάφους τους, ήδη από το 1951. Ο Τζαντ είχε πρόχειρα τα σχετικά χαρτιά κι έδωσε στο νεκροθάφτη τον κωδικό του τάφου, ώστε να μπορέσουν ν' αρχίσουν

Ι


244

STEPHEN KING

οι προετοιμασίες: Η-101. Αργότερα είπε στον Λούις ότι εκείνος είχε το Η-102. Ο Τζαντ έκλεισε το τηλέφωνο, κοίταξε τον Λούις και είπε: «Κατά τη γνώμη μου είναι το ωραιότερο νεκροταφείο του κόσμου, και είναι δίπλα μας, στο Μπάνγκορ. Πάρε κι άλλη μπίρα αν θες, Λούις. Έχουμε δρόμο μπροστά μας ακόμα». Ο Λούις ήταν έτοιμος να αρνηθεί -είχε ζαλιστεί λιγάκι-, όταν μια φρικιαστική εικόνα εμφανίστηκε απρόσκλητη μπροστά στα μάτια του: ο Τζαντ μέσα στο δάσος, να τραβάει το πτώμα της Νόρμα πάνω σ' ένα αυτοσχέδιο, παγανιστικό φορείο. Να το πηγαίνει στο νεκροταφείο των Μίκμακ, πέρα από το Νεκρωταφιο Ζώων. Η εικόνα επέδρασε σαν χαστούκι. Χωρίς να πει λέξη, σηκώθηκε και πήρε άλλη μια μπίρα απ' το ψυγείο. Ο Τζαντ τον κοίταξε κουνώντας επιδοκιμαστικά το κεφάλι και σχημάτισε άλλον έναν αριθμό στο καντράν του τηλεφώνου. Μέχρι η ώρα να πάει τρεις, όταν ο Λούις πήγε στο σπίτι να φάει ένα σάντουιτς κι ένα μπολ σούπα, ο Τζαντ είχε κάνει μεγάλες προόδους ως προς την οργάνωση της απότισης των ύστατων τιμών στη γυναίκα του. Είχε προχωρήσει μεθοδικά από τον ένα διακανονισμό στον επόμενο σαν να οργάνωνε μια σημαντική οικογενειακή γιορτή. Τηλεφώνησε στην Εκκλησία των Μεθοδιστών του Βόρειου Λάντλοου, όπου θα ψαλλόταν η εξόδιος ακολουθία, κι έπειτα στις διοικητικές υπηρεσίες του Κοιμητηρίου του Όρους Ελπίδα· επρόκειτο για τηλεφωνήματα που ούτως ή άλλως θα έκανε ο υπεύθυνος του γραφείου τελετών, αλλά ο Τζαντ τηλεφώνησε πρώτος, σε μια ένδειξη αβρότητας. Ήταν κάτι που ελάχιστοι συγγενείς θα σκέφτονταν... ή, κι αν το σκέφτονταν, μάλλον δε θα άντεχαν να το κάνουν. Ήταν μια ενέργεια που έκανε τον Λούις να θαυμάσει το φίλο του ακόμα περισσότερο απ' όσο τον θαύμαζε ήδη. Αργότερα, ο Τζαντ άνοιξε μια παλιά, κακοπαθημένη ατζέντα με μαύρο δερμάτινο εξώφυλλο και τηλεφώνησε στους λίγους εναπομείναντες συγγενείς της Νόρμα, καθώς και στους δικούς του. Κι ανάμεσα στα τηλεφωνήματα έπινε μπίρα και θυμόταν τα παλιά. Ο Λούις αισθάνθηκε μεγάλο θαυμασμό γι' αυτόν και... αγάπη; Ναι, επιβεβαίωσε η καρδιά του: και αγάπη.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

245

Εκείνο το βράδυ, όταν η Έλι κατέβηκε με τις πιτζάμες της για να καληνυχτίσει τον Λούις μ' ένα φιλί, τον ρώτησε αν η κυρία Κράνταλ θα πήγαινε στον παράδεισο. Έκανε την ερώτηση στον Λούις σχεδόν ψιθυριστά, σαν να καταλάβαινε ότι ήταν προτιμότερο η συζήτηση αυτή να μείνει μεταξύ τους. Η Ρέιτσελ ήταν στην κουζίνα κι έφτιαχνε κοτόπιτα για να την πάει την επομένη στον Τζαντ. Στην απέναντι μεριά του δρόμου, το σπίτι των Κράνταλ ήταν φωταγωγημένο. Το ιδιωτικό δρομάκι του Τζαντ ήταν γεμάτο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, το ίδιο και η άκρη αυτής της μεριάς του αυτοκινητόδρομου. Τα σταθμευμένα οχήματα δεξιά κι αριστερά της εισόδου ήταν τόσα πολλά, που σχημάτιζαν ουρά τριάντα περίπου μέτρων από την κάθε πλευρά. Όποιος ήθελε να δει για τελευταία φορά τη Νόρμα, μπορούσε να επισκεφθεί αύριο το γραφείο τελετών, στη διάρκεια των ωρών του επίσημου επισκεπτηρίου, απόψε όμως ο κόσμος είχε έρθει για να παρηγορήσει όσο καλύτερα μπορούσε τον Τζαντ, να τον βοηθήσει να θυμηθεί, και να τιμήσει το θάνατο της Νόρμα -σε μια κοινωνική εκδήλωση την οποία, κάποια στιγμή εκείνο το μεσημέρι, ο Τζαντ είχε αποκαλέσει «ξόδι». Ανάμεσα σ' εκείνο το σπίτι και σ' αυτό, φυσούσε ένας παγερός φλεβαριάτικος αέρας. Ο δρόμος ήταν γεμάτος μπαλώματα μαύρου πάγου. Το πιο κρύο κομμάτι του χειμώνα του Μέιν είχε φτάσει. «Για να σου πω την αλήθεια, αγάπη μου, δεν ξέρω», είπε ο Λούις παίρνοντας την Έλι στην αγκαλιά του. Στην τηλεόραση, κάτι τύποι κυνηγιούνταν πυροβολώντας ο ένας τον άλλο. Ένας άντρας στριφογύρισε κι έπεσε νεκρός, χωρίς να καταφέρει να τραβήξει την προσοχή κανενός από τους δυο τους. Ο Λούις ήξερε -χωρίς να χαίρεται ιδιαίτερα γι' αυτό- ότι η Έλι γνώριζε πολύ περισσότερα για τον Ρόναλντ Μακντόναλντ και τον Σπάιντερμαν και τον Μπέργκερ Κινγκ απ' όσα για το Μωυσή, τον Ιησού και τον απόστολο Παύλο. Ήταν κόρη μιας μη θρησκευόμενης Εβραίας κι ενός αποστασιοποιημένου Μεθοδιστή, και ο Λούις υπέθετε ότι οι αντιλήψεις της για το spiritus mundi, το πνεύμα του κόσμου, ήταν θολές και συγκεχυμένες· όχι μύθοι, ούτε όνειρα, αλλά όνειρα των ονείρων. Είναι αργά γι' αυτό, σκέφτηκε αφηρημένα. Είναι μονάχα πέντε χρονών, αλλά είναι ήδη αργά. Χριστέ μου, πόσο γρήγορα έρχεται το αργά. Η Έλι όμως τον κοίταζε, κι εκείνος έπρεπε να της πει κάτι. «Οι άνθρωποι πιστεύουν διάφορα πράγματα για το τι μας συμί 1


246

STEPHEN KING

βαίνει όταν πεθαίνουμε», είπε. «Μερικοί πιστεύουν ότι πάμε στον παράδεισο ή στην κόλαση. Άλλοι ότι γεννιόμαστε ξανά σαν μωρά...» «Ναι, ξέρω. Ότι παθαίνουμε ψύχωση. Όπως η Όντρεϊ Ρόουζ σ' εκείνη την ταινία στην τηλεόραση». «Εσύ δεν την έχεις δει αυτή την ταινία!» Και μόνο να υποψιαζόταν η Ρέιτσελ ότι η Έλι είχε δει το Μετεμψύχωση, σκέφτηκε ο Λούις, θα πάθαινε κι εκείνη εγκεφαλικό. «Μου το είπε η Μαρί στο σχολείο», είπε η Έλι. Η Μαρί ήταν η αυτοανακηρυχθείσα καλύτερη φίλη της Έλι, ένα υποσιτιζόμενο, βρόμικο κοριτσάκι που έδινε μονίμως την εντύπωση ότι ήταν έτοιμο να προσβληθεί από μολυσματικό κηρίο, τριχοφυτία, ίσως ακόμα και σκορβούτο. Τόσο ο Λούις όσο και η Ρέιτσελ ενθάρρυναν όσο μπορούσαν αυτή τη φιλία, η Ρέιτσελ όμως είχε εξομολογηθεί κάποτε στον Λούις ότι κάθε φορά που η Μαρί έφευγε από το σπίτι τους, εκείνη ένιωθε την παρόρμηση να ελέγξει την Έλι για ψείρες και κόνιδες. Ο Λούις είχε συμφωνήσει γελώντας. «Η μαμά της Μαρί την αφήνει να βλέπει όλες τις εκπομπές». Η δήλωση εμπεριείχε μια έμμεση επίκριση, την οποία ο Λούις επέλεξε να αγνοήσει. «Κατ' αρχάς, η σωστή λέξη είναι μετεμψύχωση, φαντάζομαι όμως ότι το βασικό νόημα το έχεις πιάσει. Οι καθολικοί πιστεύουν στον παράδεισο και στην κόλαση, αλλά πιστεύουν επίσης ότι υπάρχει ένα μέρος στο οποίο πηγαίνουν οι ψυχές των αβάπτιστων μωρών, το οποίο ονομάζουν λίμπο, καθώς κι ένα άλλο που το ονομάζουν καθαρτήριο. Οι ινδουιστές και οι βουδιστές πιστεύουν σε κάτι που το ονομάζουν νιρβάνα...» Υπήρχε μια σκιά στον τοίχο της τραπεζαρίας. Η Ρέιτσελ. Άκουγε. Ο Λούις συνέχισε, πιο αργά τώρα. «Τέτοια μέρη υπάρχουν πολλά, Έλι, ένα όμως είναι σίγουρο: κανείς δεν ξέρει πού πάμε όταν πεθαίνουμε. Οι άνθρωποι λένε ότι ξέρουν, αυτό που εννοούν όμως είναι ότι πιστεύουν. Η τόση σιγουριά τους οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην πίστη τους. Ξέρεις τι είναι η πίστη;» «Εεε...» «Εμείς οι δυο καθόμαστε τώρα στην πολυθρόνα μου», είπε ο Λούις. «Πιστεύεις ότι η πολυθρόνα μου θα βρίσκεται αύριο εδώ;» «Ναι, σίγουρα». «Τότε, έχεις την πίστη ότι θα βρίσκεται εδώ. Και την ίδια πί-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

247

στη τυχαίνει να έχω κι εγώ. Πίστη είναι να πιστεύεις ότι κάτι είναι υπαρκτό ή ότι κάτι που έχεις στο μυαλό σου θα επαληθευτεί. Κατάλαβες;» «Ναι». Η Έλι κατένευσε εμφατικά. «Δεν ξέρουμε όμως αν η πολυθρόνα θα είναι αύριο εδώ. Στο κάτω κάτω, μπορεί να μπει στο σπίτι κάποιος μανιακός κλέφτης πολυθρόνων και να μας την πάρει -σωστά;» Η Έλι έβαλε τα γέλια. Ο Λούις χαμογέλασε. «Απλώς, έχουμε την πίστη ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Είναι σπουδαίο πράγμα η πίστη, Έλι, και οι αληθινά θρήσκοι άνθρωποι θα ήθελαν να θεωρούμε όλοι ότι πίστη και γνώση είναι το ίδιο πράγμα, προσωπικά όμως δεν υποστηρίζω αυτή την άποψη. Και δεν την υποστηρίζω επειδή υπάρχουν τόσο πολλές διαφορετικές αντιλήψεις για το θέμα. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι όταν πεθαίνουμε δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή να επιζούν με κάποιον τρόπο οι ψυχές και οι σκέψεις μας, να επιβιώνουν δηλαδή μετά το θάνατο του σώματος μας, ή να μην επιζούν. Στην πρώτη περίπτωση, ανοίγονται ένα σωρό πιθανότητες. Στη δεύτερη, το πράγμα τελειώνει εκεί. Τελεία και παύλα». «Είναι όπως όταν μας παίρνει ο ύπνος;» Ο Λούις το σκέφτηκε λίγο πριν απαντήσει: «Περισσότερο σαν να μας δίνουν αιθέρα, θα έλεγα». «Εσύ σε ποιο απ' τα δυο πιστεύεις, μπαμπά;» Η σκιά στον τοίχο μετακινήθηκε λίγο, κι ύστερα ακινητοποιήθηκε ξανά. Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του -από τότε που είχε μπει στο πανεπιστήμιο και μετά-, ο Λούις πίστευε ότι ο θάνατος ήταν το τέλος. Είχε δει πολλούς ανθρώπους να πεθαίνουν, και ποτέ δεν είχε νιώσει το φτερούγισμα της ψυχής που αφήνει το σώμα για... για τον όποιο προορισμό· αυτή ακριβώς τη σκέψη δεν είχε κάνει και την ώρα του θανάτου του Βίκτορ Πάσκοου; Ο Λούις συμμεριζόταν την άποψη εκείνου του καθηγητή του στο πανεπιστήμιο, Ψυχολογία I ήταν το μάθημά του, ο οποίος είχε αναλύσει το ζήτημα των μεταθανάτιων εμπειριών. Κατά τη γνώμη του, οι εμπειρίες ανθρώπων που είχαν περάσει στην «άλλη όχθη» και είχαν επιστρέψει ξανά στη ζωή (μαρτυρίες που εμφανίζονταν αρχικά στα επιστημονικά περιοδικά, για να γίνουν έπειτα βορά στα αδηφάγα σαγόνια των κίτρινων φυλλάδων) δεν υποδείκνυαν τίποτα


248

STEPHEN KING

παραπάνω από την ύστατη αντίσταση του ανθρώπινου πνεύματος στο θάνατο· δεν αποτελούσαν παρά αποκυήματα της αστείρευτης επινοητικότητας του ανθρώπινου νου, που πάσχιζε ως την τελευταία του πνοή να απωθήσει την παράνοια, κατασκευάζοντας την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Ο Λούις είχε συμφωνήσει επίσης με την άποψη ενός συμφοιτητή του, ο οποίος, κατά τη διάρκεια μιας ολονύκτιας κουβέντας στους κοιτώνες της Εστίας, στο δεύτερο έτος των σπουδών του, είχε υποστηρίξει ότι η Βίβλος ήταν ύποπτα γεμάτη από θαύματα που, κατά έναν περίεργο τρόπο, είχαν κοπεί μαχαίρι στη σύγχρονη εποχή του ορθολογισμού («έχουν πάψει εντελώς», είχε πει στην αρχή, για να αναγκαστεί αργότερα να βάλει νερό στο κρασί του, αφού δεν ήταν λίγοι οι διαφωνούντες που υποστήριξαν, όχι χωρίς έρεισμα, ότι «κουφά πράματα» εξακολουθούσαν να συμβαίνουν και στη σύγχρονη εποχή: κρυφές τσεπούλες μυστηρίου σ' έναν κόσμο που είχε, σχεδόν στο σύνολο του, «ξεσκονιστεί», και που κάθε κρυφή του γωνιά είχε καταυγαστεί από το εκτυφλωτικό φως της λογικής· υπήρχε, για παράδειγμα, η Ιερά Σινδόνη του Τορίνο, που εξακολουθούσε να αντιστέκεται σθεναρά ακόμα και στις σοβαρότερες προσπάθειες απομυθοποίησής της). «Κι έτσι ο Χριστός ανέστησε το Λάζαρο», είχε πει αυτός ο συμφοιτητής, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, αργότερα έγινε ένας από τους πλέον διαπρεπείς γυναικολόγους του Ντίαρμπορν, στο Μίσιγκαν. «Εντάξει, προσωπικά δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Αν πρέπει να το χάψω, θα το χάψω. Θέλω να πω, εδώ αναγκάζομαι να δεχτώ ότι μερικές φορές το ένα έμβρυο μπορεί να καταπιεί το δίδυμο του μέσα στη μήτρα, σαν αναθεματισμένος αγέννητος κανίβαλος, κι ύστερα να εμφανιστεί τριάντα, σαράντα χρόνια αργότερα με δόντια στ' αρχίδια ή τρίχες στα πνευμόνια, ως απόδειξη του ότι όντως το έκανε. Ε, αν δέχομαι να χάψω αυτό, τότε υποθέτω ότι μπορώ να χάψω οτιδήποτε. Θέλω όμως να δω το γαμημένο το πιστοποιητικό θανάτου -καταλαβαίνετε τι εννοώ. Προσωπικά, γουστάρω τον άπιστο Θωμά που είπε ότι θα πίστευε πως ο Χριστός αναστήθηκε μόνο αν έβλεπε τις τρύπες στα χέρια του και τις έπιανε κιόλας, για να βεβαιωθεί ότι όντως υπήρχαν. Κατά τη γνώμη μου, από τους δώδεκα αυτός ήταν ο γιατρός, κι όχι ο Λουκάς». Όχι, στην πραγματικότητα ο Λούις δεν είχε πιστέψει ποτέ του στην επιβίωση της ψυχής. Τουλάχιστον όχι μέχρι τον Τσορτς. «Πιστεύω ότι συνεχίζουμε», είπε στην κόρη του, αρθρώνοντας


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

249

τις λέξεις αργά. «Όσο όμως για το πώς είναι, δεν έχω γνώμη. Ίσως για κάθε άνθρωπο να είναι διαφορετικά. Ίσως, πάλι, απλώς να γίνεται αυτό που πίστευες όλη σου τη ζωή ότι θα γίνει. Πιστεύω όμως ότι συνεχίζουμε, και πιστεύω ότι η κυρία Κράνταλ βρίσκεται κάπου όπου μπορεί να είναι ευτυχισμένη». «Έχεις πίστη σ' αυτό», είπε η Έλι, και δεν επρόκειτο για ερώτηση. Ακουγόταν έκθαμβη. Ο Λούις χαμογέλασε, με μια κάποια ικανοποίηση, και μια κάποια αμηχανία επίσης. «Υποθέτω πως ναι. Και έχω πίστη στο γεγονός ότι είναι ώρα να πας για ύπνο. Μη σου πω ότι έπρεπε να είχες πάει εδώ και δέκα λεπτά». Τη φίλησε δύο φορές, μία στο στόμα και μία στη μύτη. «Πιστεύεις ότι τα ζώα συνεχίζουν;» «Ναι», απάντησε ο Λούις χωρίς να σκεφτεί, και παραλίγο να προσθέσει, Ειδικά οι γάτες. Για την ακρίβεια, τα λόγια είχαν ταλαντευτεί για μια στιγμή στα χείλη του, κι ο Λούις είχε νιώσει το δέρμα του ν' ασπρίζει και να παγώνει. «Εντάξει», είπε η Έλι, γλιστρώντας απ' την αγκαλιά του. «Πρέπει να πάω να φιλήσω τη μαμά». «Άντε». Την κοίταξε να φεύγει. Φτάνοντας στην πόρτα της τραπεζαρίας, γύρισε ξανά προς το μέρος του. «Ήμουν πολύ χαζή που έκλαιγα έτσι για τον Τσορτς εκείνη τη μέρα», είπε. «Ε, μπαμπά;» «Όχι, αγάπη μου», της απάντησε. «Δε νομίζω ότι ήσουν χαζή». «Αν πέθαινε τώρα, θα το άντεχα», είπε, κι ύστερα σώπασε, σαν να αναλογιζόταν με κάποια έκπληξη τη σκέψη που μόλις είχε διατυπώσει. «Και βέβαια θα το άντεχα», είπε μετά, σαν να συμφωνούσε με τον εαυτό της. Έκανε μεταβολή κι έφυγε να πάει να βρει τη Ρέιτσελ. «Άκουσα τι συζητούσατε», του είπε η Ρέιτσελ αργότερα, όταν ξάπλωσαν για ύπνο. «Και δεν εγκρίνεις;» ρώτησε ο Λούις, έτοιμος να δώσει συνέχεια στην κουβέντα. Είχε καταλήξει ότι ήταν προτιμότερο να το συζητήσουν ανοιχτά και να τελειώνουν, αν αυτό ήθελε η Ρέιτσελ. «Όχι», είπε η Ρέιτσελ, με μια ασυνήθιστη για κείνη διστακτι-


250

STEPHEN KING

κότητα. «'Οχι, Λούις, δεν είναι όπως νομίζεις. Απλώς... απλώς, φοβάμαι. Και με ξέρεις τώρα. Όταν φοβάμαι, περνάω στην επίθεση». Ο Λούις δεν είχε δει ποτέ τη Ρέιτσελ να καταβάλλει τόσο μεγάλη προσπάθεια για να μιλήσει, και το γεγονός λειτούργησε σαν σήμα κινδύνου στην αντίληψή του. Έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικός μαζί της απ' όσο ήταν πρωτύτερα με την Έλι. Αίφνης, ο Λούις ένιωθε σαν να βρισκόταν σε ναρκοπέδιο. «Τι φοβάσαι; Το θάνατο;» «Όχι τον δικό μου», είπε. «Αυτόν σχεδόν δεν τον σκέφτομαι... τώρα πια. Όταν ήμουν μικρή, όμως, τον σκεφτόμουν πολύ. Η σκέψη του μου είχε κοστίσει πολλά ξενύχτια. Κι όταν εντέλει κοιμόμουν, έβλεπα εφιάλτες με τέρατα που έρχονταν να με κατασπαράξουν στο κρεβάτι μου -όλα τα τέρατα είχαν τη μορφή της αδερφής μου, της Ζέλντα». Μάλιστα, σκέφτηκε ο Λούις. Εδώ είμαστε· επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια γάμου, φτάσαμε εντέλει στον κόμπο. «Δε μιλάς πολύ γι' αυτήν», είπε. Η Ρέιτσελ χαμογέλασε και τον άγγιξε τρυφερά στο πρόσωπο. «Είσαι πολύ γλυκός, Λούις. Δε μιλάω ποτέ γι' αυτήν. Και προσπαθώ να τη σκέφτομαι όσο λιγότερο γίνεται». «Ανέκαθεν υπέθετα ότι θα είχες τους λόγους σου». «Είχα. Έχω». Η Ρέιτσελ σώπασε, πέφτοντας σε περισυλλογή. «Ξέρω ότι πέθανε από... μηνιγγίτιδα...» «Από μηνιγγίτιδα», επανέλαβε η Ρέιτσελ, και ο Λούις είδε ότι ήταν έτοιμη να κλάψει. «Δεν υπάρχουν πια φωτογραφίες της στο σπίτι». «Υπάρχει μια φωτογραφία ενός κοριτσιού στο γραφείο τού...» «Στο γραφείο του πατέρα μου, ναι. Την είχα ξεχάσει αυτή. Και νομίζω ότι η μητέρα μου εξακολουθεί να έχει μία στο πορτοφόλι της. Η Ζέλντα ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερή μου. Κόλλησε την αρρώστια και... τη βάλαμε στο πίσω δωμάτιο... στο πίσω δωμάτιο, Λούις, σαν βρόμικο μυστικό. Πέθαινε εκεί, η αδερφή μου πέθαινε στο πίσω δωμάτιο, και ήταν αυτό ακριβώς, ένα βρόμικο μυστικό -η Ζέλντα ήταν ανέκαθεν το βρόμικο μυστικό μας!» Η Ρέιτσελ έσπασε εντελώς ξαφνικά και, στο γοερό, απεγνωσμένο κλάμα της, ο Λούις διέγνωσε με ανησυχία σημάδια υστερίας. Άπλωσε το χέρι και το ακούμπησε στον ώμο της, εκείνη ό-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

251

μως τραβήχτηκε αμέσως μακριά του. Τόσο απότομη ήταν η κίνηση, που ο Λούις ένιωσε το μεταξωτό ύφασμα του νυχτικού της να θροΐζει κάτω απ' τα δάχτυλά του. «Ρέιτσελ... μωρό μου... μη...» Με κάποιον τρόπο, κατάφερε να ελέγξει τους λυγμούς της. «Μη μου λες μη, Λούις», είπε. «Μη με σταματάς. Πρώτη φορά βρίσκω το κουράγιο να μιλήσω γι' αυτό, μόνο για μια φορά, και δε θέλω να ξαναμιλήσω ποτέ πια για τη Ζέλντα. Δεν ξέρω όμως αν απόψε θα μπορέσω να κοιμηθώ». «Τόσο φρικτό ήταν;» ρώτησε ο Λούις, γνωρίζοντας ήδη την απάντηση. Η ιστορία με τη Ζέλντα εξηγούσε τόσα πολλά· ακόμα και πράγματα που ποτέ πριν δεν είχε συνδέσει μεταξύ τους ή που είχε απλώς υποψιαστεί τώρα ξεκαθάριζαν. Ο Λούις συνειδητοποίησε ότι η Ρέιτσελ δεν τον είχε συνοδεύσει ποτέ σε κηδεία, ούτε καν σ' αυτήν του Αλ Λοκ, ενός συμφ'οιτητή του από την Ιατρική που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο όταν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε συγκρούστηκε με ένα βυτιοφόρο λυμάτων. Ο Αλ επισκεπτόταν συχνά το διαμέρισμά τους, και η Ρέιτσελ τον είχε συμπαθήσει από την πρώτη στιγμή. Παρ' όλ' αυτά, δεν είχε έρθει στην κηδεία του. Ήταν άρρωστη εκείνη τη μέρα, θυμήθηκε ξαφνικά ο Λούις. Με γρίπη, ή κάτι τέτοιο. Φαινόταν σοβαρό. Την επομένη, όμως, είχε συνέλθει. Μετά την κηδεία είχε συνέλθει, διόρθωσε ο Λούις τον εαυτό του. Ακόμα και τότε είχε υποψιαστεί ότι η αρρώστια της μπορεί να ήταν ψυχοσωματική. «Α, ναι, ήταν φρικτό. Φρικτότερο απ' όσο μπορείς να φανταστείς. Τη βλέπαμε να λιώνει μέρα με τη μέρα, Λούις, και κανείς μας δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Πονούσε διαρκώς. Ήταν λες και το σώμα της ζάρωνε... λες και συρρικνωνόταν... οι ώμοι της είχαν κυρτώσει και το πρόσωπο της είχε κρεμάσει -είχε κρεμάσει τόσο πολύ, ώστε στο τέλος να μοιάζει με μάσκα. Τα χέρια της ήταν σαν πόδια πουλιού. Πότε πότε, αναγκαζόμουν να την ταΐζω. Το μισούσα, αλλά το έκανα, και ποτέ δεν παραπονέθηκα γι' αυτό. Όταν οι πόνοι χειροτέρεψαν, άρχισαν να της δίνουν φάρμακα, ήπια στην αρχή, βαρύτερα αργότερα, τόσο βαριά που, αν ζούσε, θα ζούσε σαν ναρκομανής. Αλλά, βέβαια, όλοι ξέραμε ότι δεν επρόκειτο νά ζήσει. Φαντάζομαι ότι γι' αυτό η Ζέλντα εξακολουθεί να είναι τέτοιο... μυστικό για όλους μας. Γιατί θέλαμε να πεθάνει,


252

STEPHEN KING

Λούις, ευχόμασταν να πεθάνει, κι όχι τόσο για να πάψει εκείνη να υποφέρει, αλλά για να μην υποφέρουμε εμείς. Είχε αρχίσει να μοιάζει με τέρας, και είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε τέρας... ω Θεέ μου, Λούις, ξέρω πόσο φρικτό πρέπει ν' ακούγεται...» Έκρυψε το πρόσωπο στα χέρια της. Ο Λούις την άγγιξε τρυφερά. «Δεν ακούγεται καθόλου φρικτό, Ρέιτσελ». «Ακούγεται!» φώναξε η Ρέιτσελ. «Είναι φρικτό!» «Είναι απλώς αληθινό», είπε ο Λούις. «Τα θύματα χρόνιων, ανίατων ασθενειών συχνά μετατρέπονται σε ανυπόφορα, απαιτητικά τέρατα. Η εικόνα του οσιομάρτυρα ασθενούς, αυτού που υπομένει με εγκαρτέρηση αγίου τα δεινά του, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Μόλις ο ασθενής αρχίσει να εμφανίζει στον πισινό του τα πρώτα έλκη από την κατάκλιση, αρχίζει να σκορπίζει απλόχερα τη σήψη και τη δυστυχία γύρω του. Το κάνει χωρίς να το θέλει, το γεγονός αυτό όμως δεν κάνει τα πράγματα ευκολότερα για τους γύρω του». Η Ρέιτσελ τον κοίταξε κατάπληκτη... σχεδόν με ελπίδα. Κι ύστερα η δυσπιστία τρύπωσε ξανά στο βλέμμα της. «Δεν είναι έτσι -απ' το κεφάλι σου τα βγάζεις». Ο Λούις χαμογέλασε θλιμμένα. «Θέλεις να σου δείξω τα συγγράμματα; Ή τις στατιστικές των αυτοκτονιών; Μήπως θέλεις να δεις αυτές; Σε οικογένειες που ανέλαβαν να περιθάλψουν στο σπίτι ανθρώπους με χρόνιες, ανίατες ασθένειες, οι στατιστικές των αυτοκτονιών εκτοξεύονται στα ύψη για το διάστημα του εξαμήνου που ακολουθεί το θάνατο του ασθενούς». «Αυτοκτονιών!» «Καταπίνουν χάπια, ή σνιφάρουν διάφορα, ή τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα. Το μίσος τους.... η κούραση τους... η αηδία τους... η θλίψη τους...» Ο Λούις ανασήκωσε τους ώμους και πίεσε απαλά μεταξύ τους τις σφιγμένες γροθιές του. «Αυτοί που μένουν πίσω αρχίζουν να αισθάνονται σαν να διέπραξαν φόνο. Και αποχωρούν». Το πρησμένο πρόσωπο της Ρέιτσελ φωτίστηκε από ένα αλλιώτικο, γεμάτο οδύνη είδος ανακούφισης. «Είχε γίνει απαιτητική... μισητή. Μερικές φορές κατουρούσε επίτηδες στο κρεβάτι της. Η μητέρα μου τη ρωτούσε αν ήθελε βοήθεια για να πάει στην τουαλέτα... κι αργότερα, όταν δεν μπορούσε πια να σηκωθεί, αν ήθελε


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

253

να της φέρει την πάπια... και η Ζέλντα έλεγε όχι... και μετά κατουρούσε το κρεβάτι για να αναγκάσει τη μητέρα μου, ή και τις δυο μας, ν' αλλάξουμε τα σεντόνια... και έλεγε ότι δεν μπόρεσε να κρατηθεί, ότι ήταν ατύχημα... αλλά έβλεπες τα μάτια της να χαμογελάνε, Λούις. Τα έβλεπες. Το δωμάτιο της είχε ποτίσει από τη μυρωδιά του κάτουρου και των φαρμάκων της... είχε μπουκάλια μ' ένα ηρεμιστικό που μύριζε όπως μυρίζουν αυτές οι παστίλιες κεράσι για το βήχα, κι η μυρωδιά ήταν πάντα εκεί... μερικές φορές, ακόμα και. τώρα, ξυπνάω τα βράδια και νομίζω ότι μυρίζω αυτές τις παστίλιες... και σκέφτομαι... αν δεν έχω ξυπνήσει τελείως, σκέφτομαι: Πέθανε η Ζέλντα; Αεν πέθανε ακόμα; Σκέφτομαι...» Η Ρέιτσελ κράτησε την ανάσα της, ο Λούις έπιασε το χέρι της και το έσφιξε με άγρια, σπινθηροβόλα ορμή. «Κάθε φορά που την αλλάζαμε βλέπαμε την πλάτη της, όλο κόμπους και ελικώσεις. Προς το τέλος, Λούις, λίγο πριν το τέλος, ήταν λες και... λες και ο πισινός της είχε ανέβει σχεδόν ως τις ωμοπλάτες της». Τα υγρά μάτια της Ρέιτσελ τώρα φάνταζαν γυάλινα, όπως τα έντρομα μάτια ενός παιδιού που θυμάται έναν επαναλαμβανόμενο, συγκλονιστικό εφιάλτη. «Και μερικές φορές, με άγγιζε με τα... με αυτά τα... σαν πόδια πουλιού χέρια της... και μερικές φορές μου ερχόταν να ουρλιάξω και να της πω να πάψει να το κάνει, και μια φορά που την τάιζα, πιτσίλισα με τη σούπα της το μπράτσο μου όταν με άγγιξε στο πρόσωπο, και κάηκα απ' τη σούπα, κι εκείνη τη φορά ούρλιαξα... κι ύστερα άρχισα να κλαίω, και είδα, ακόμα και τότε... είδα το χαμόγελο στα μάτια της. »Προς το τέλος, τα φάρμακα έπαψαν να επιδρούν. Ήταν αυτή που ούρλιαζε τότε, και κανείς μας δέν μπορούσε πια να θυμηθεί πώς ήταν η Ζέλντα πριν, ούτε καν η μητέρα μου. Δεν ήταν πια η Ζέλντα, απλώς αυτό το βρομερό, τρισάθλιο, μισητό πράγμα που ούρλιαζε ασταμάτητα στο πίσω δωμάτιο... ήταν το ωρυόμενο, βρόμικο μυστικό μας». Η Ρέιτσελ ξεροκατάπιε, κι ένας ξερός ήχος βγήκε απ' το λαρύγγι της. «Οι γονείς μου έλειπαν από το σπίτι όταν τελικά... όταν εκείνη... ξέρεις... όταν...»


254

STEPHEN KING

Καταβάλλοντος τρομερή, σχεδόν υπεράνθρωπη προσπάθεια, η Ρέιτσελ κατάφερε εντέλει να το πει. «Όταν πέθανε, οι γονείς μου έλειπαν απ' το σπίτι. Ήταν το εβραϊκό Πάσχα, και είχαν βγει να δουν κάτι φίλους. Μονάχα για λίγο. Εγώ διάβαζα ένα περιοδικό στην κουζίνα, ή, τέλος πάντων, το ξεφύλλιζα. Περίμενα να περάσει λίγη ώρα για να της δώσω άλλη μια δόση φάρμακο, γιατί την άκουγα ήδη να ουρλιάζει. Είχε αρχίσει να ουρλιάζει σχεδόν από την ώρα που έφυγαν οι γονείς μας. Δε μ' άφηνε να διαβάσω με τις φωνές της. Και μετά... αυτό που έγινε μετά, Λούις, ήταν ότι... ότι... η Ζέλντα έπαψε να ουρλιάζει. Ήμουν οχτώ χρονών μόνο, Λούις... και κάθε βράδυ έβλεπα εφιάλτες... είχα αρχίσει να πιστεύω ότι με μισούσε επειδή η δική μου πλάτη ήταν ίσια, επειδή εγώ δε ζούσα με τον πόνο, επειδή εγώ μπορούσα να περπατήσω, επειδή εγώ θα ζούσα... άρχισα να φαντάζομαι ότι ήθελε να με σκοτώσει. Μόνο που, ακόμα και τώρα, Λούις, ακόμα και μέχρι αυτή τη στιγμή, δεν πιστεύω ότι ήταν όλα στη φαντασία μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι με μισούσε. Δε νομίζω ότι θα με σκότωνε, αν μπορούσε όμως να βρει έναν τρόπο να κάνει κατάληψη στο σώμα μου... να με βγάλει από μέσα του όπως γίνεται στα παραμύθια... νομίζω ότι θα το είχε κάνει. Όταν όμως έπαψε να ουρλιάζει, πήγα να δω αν ήταν όλα εντάξει... να δω μήπως είχε πέσει στο πάτωμα ή μήπως είχε γλιστρήσει απ' τα μαξιλάρια της. Μπήκα μέσα και την κοίταξα και σκέφτηκα ότι πρέπει να είχε γυρίσει η γλώσσα της, γιατί πνιγόταν, πάθαινε ασφυξία. Δεν ήξερα, Λούις...» Η φωνή της υψώθηκε ξανά, τσακισμένη απ' τους λυγμούς, ανατριχιαστικά παιδιάστικη, λες και η Ρέιτσελ είχε γυρίσει πίσω στην παιδική της ηλικία, ξαναζώντας ατόφια την ένταση της εμπειρίας. «Δεν ήξερα τι να κάνω, Λούις! Ήμουν οχτώ χρονώνΐ» «Και βέβαια δεν ήξερες τι να κάνεις», είπε ο Λούις. Γύρισε να την αγκαλιάσει, κι η Ρέιτσελ αρπάχτηκε από πάνω του με την πανικόβλητη δύναμη του ανθρώπου που δεν ξέρει καλό κολύμπι και που η βάρκα του αναποδογύρισε ξαφνικά στη μέση μιας μεγάλης λίμνης. «Σε κατηγόρησε κανείς για το αντίθετο, μωρό μου;» «Όχι», είπε η Ρέιτσελ. «Κανείς δε με κατηγόρησε. Αλλά και κανείς δεν μπορούσε να με παρηγορήσει. Κανείς δεν μπορούσε να αλλάξει αυτό που είχε συμβεί. Κανείς δεν μπορούσε να το αναστρέψει, Λούις. Η Ζέλντα δεν είχε καταπιεί τη γλώσσα της. Άρχι-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

255

σε να βγάζει έναν ήχο, κάτι σαν... δεν ξέρω πώς να το περιγράψω... κάτι σαν γκααααα... ή κάπως έτσι...» Ξαναζώντας την οδύνη εκείνης της τρομερής μέρας, ανακαλώντας τα φρικτά γεγονότα σε όλη τους τη λεπτομέρεια, η Ρέιτσελ έκανε μια παραπάνω από πειστική μίμηση της άναρθρης κραυγής που πρέπει να είχε βγάλει η αδερφή της, και η εικόνα του Βίκτορ Πάσκοου εμφανίστηκε αυτόματα στο μυαλό του Αούις. Έσφιξε ακόμα περισσότερο τη γυναίκα του στην αγκαλιά του. «... κι ήταν κι αυτά τα σάλια, τα σάλια που έτρεχαν στο πιγούνι της...» «Αρκετά, Ρέιτσελ», είπε ο Λούις, όχι πολύ σταθερά. «Τα συμπτώματα τα γνωρίζω». «Σου εξηγώ», είπε με ξαφνικό πείσμα. «Σου εξηγώ κατ' αρχάς γιατί δεν μπορώ να πάω στην κηδεία της κακομοίρας της Νόρμα και, κατά δεύτερον, γιατί κάναμε εκείνον το γελοίο καβγά...» «Αυτά είναι περασμένα ξεχασμένα». «Όχι από μένα, δεν είναι», είπε. «Τα θυμάμαι πολύ καλά, Λούις. Τα θυμάμαι όσο καλά θυμάμαι την αδερφή μου να πεθαίνει στο κρεβάτι της από ασφυξία στις 14 Απριλίου του 1965». Για μια στιγμή που φάνηκε αιωνιότητα, σιωπή επικράτησε στο δωμάτιο. «Τη γύρισα μπρούμυτα, κι άρχισα να τη χτυπάω στην πλάτη», συνέχισε επιτέλους η Ρέιτσελ. «Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Τα πέλματά της χτυπιούνταν πάνω κάτω... το ίδιο και τα παραμορφωμένα πόδια της... και θυμάμαι ότι ακουγόταν κάτι που θύμιζε κλανιές... νόμιζα ότι εκείνη έκλανε ή ότι έκλανα εγώ, αλλά δεν ήταν κλανιές, ήταν οι ραφές στις μασχάλες της μπλούζας μου που άνοιξαν όταν τη γύρισα μπρούμυτα. Αρχισε να... σφαδάζει... και είδα ότι το κεφάλι της ήταν γυρισμένο στο πλάι, χωμένο μέσα στα μαξιλάρια, και σκέφτηκα, ω Θεέ μου, πνίγεται. Η Ζέλντα πνίγεται και θα γυρίσουν σπίτι και θα πουν ότι τη δολοφόνησα πνίγοντάς τη, θα πουν Τη μισούσες, Ρέιτσελ, κι αυτό ήταν αλήθεια. Γιατί, βλέπεις, Λούις, η πρώτη σκέψη που πέρασε απ' το μυαλό μου ήταν Αχ, ωραία, η Ζέλντα πνίγεται και επιτέλους θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Την ξαναγύρισα λοιπόν ανάσκελα, και είδα ότι το πρόσωπο της είχε μαυρίσει, Λούις, και ότι τα μάτια της είχαν γουρλώσει και ότι ο λαιμός της είχε πρηστεί. Και μετά πέθανε. Βγήκα πισωπατώντας απ' το δωμάτιο. Ή, μάλλον, ήθελα να βγω


256

STEPHEN KING

πισωπατώντας, αντί όμως να φτάσω στην πόρτα, χτύπησα πάνω στον τοίχο κι έριξα μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία κάτω, μια εικόνα από κάποιο βιβλίο με τις ιστορίες του Οζ που άρεσαν στη Ζέλντα πριν πάθει μηνιγγίτιδα, τότε που ήταν ακόμα καλά. Ήταν μια εικόνα του Οζ του Φοβερού και Τρομερού, μόνο που η Ζέλντα τον έλεγε Οζ ο Φοβεγός και Τγομεγός, γιατί δεν μπορούσε να πει το ρο, κι έτσι ακουγόταν σαν τονΈλμερ Φαντ... και η εικόνα έπεσε κάτω, και το τζάμι έσπασε κι εγώ άρχισα να ουρλιάζω γιατί ήξερα ότι ήταν νεκρή και νόμιζα... μάλλον νόμιζα ότι ήταν το φάντασμά της, που ερχόταν να με πιάσει, και ήξερα ότι το φάντασμά της θα με μισούσε όπως κι αυτή, το φάντασμά της, όμως, δε θα ήταν καθηλωμένο στο κρεβάτι, κι έτσι ούρλιαξα... ούρλιαξα και βγήκα τρέχοντας απ' το σπίτι φωνάζοντας: «Η Ζέλντα πέθανε! Η Ζέλντα πέθανε! Η Ζέλντα πέθανε!» Και οι γείτονες... οι γείτονες βγήκαν έξω να δουν τι γινόταν... και με είδαν να τρέχω στο δρόμο με την μπλούζα μου σκισμένη στις μασχάλες κι ως κάτω στα μανίκια... «Η Ζέλντα πέθανε!» φώναζα, Λούις, και ο κόσμος μάλλον νόμιζε ότι έκλαιγα... αλλά εγώ νομίζω ότι γελούσα, Λούις. Νομίζω ότι μάλλον αυτό έκανα». «Αν το έκανες, σου βγάζω το καπέλο», είπε ο Λούις. «Το λες αλλά δεν το εννοείς», είπε η Ρέιτσελ με την απόλυτη βεβαιότητα κάποιου που έχει εντρυφήσει στο θέμα και το έχει εξαντλήσει. Ο Λούις το άφησε να περάσει. Σκέφτηκε ότι η γυναίκα του μπορεί κάποτε να απαλλασσόταν απ' αυτή τη φρικτή, δηλητηριώδη ανάμνηση που τη στοιχειώνε τόσα χρόνια -από το μεγαλύτερο μέρος της έστω-, ήξερε όμως ότι αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι της δε θα το άφηνε ποτέ πίσω. Ο Λούις Κριντ δεν ήταν ψυχίατρος, γνώριζε όμως ότι υπήρχαν σκουριασμένα πράγματα μισοθαμμένα στο χώμα κάθε ζωής, και ότι τα ανθρώπινα όντα ένιωθαν την ακαταμάχητη ανάγκη να γυρίζουν ξανά και ξανά σ' αυτά και να τα τραβάνε προσπαθώντας να τα ξεθάψουν, παρ' όλο που έκοβαν σαν ξυράφι. Απόψε, η Ρέιτσελ είχε τραβήξει έξω το μεγαλύτερο μέρος από το δικό της θαμμένο πράγμα, σαν ένα αηδιαστικό και βρομερό σάπιο δόντι, με την κορόνα του κατάμαυρη, τα νεύρα του μολυσμένα, τη ρίζα του δυσώδη από την αποσύνθεση. Είχε βγει. Ας έμενε αυτό το τελευταίο βλαβερό κύτταρο· αν ο Θεός ήταν καλός μαζί της, θα παρέμενε αδρανές και θα ξυπνούσε μονάχα στα πιο βαθιά όνειρά της. Ότι η Ρέιτσελ είχε καταφέρει να το ξε-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

257

ριζώσει σχεδόν όλο ήταν πραγματικός άθλος, μια πράξη εκπληκτικής γενναιότητας, που δε μιλούσε απλώς για το κουράγιο της, το διασάλπιζε. Ο Λούις ένιωσε απέραντο θαυμασμό για τη γυναίκα του. Ήταν σχεδόν έτοιμος να ζητωκραυγάσει. Ανακάθισε κι άναψε το φως. «Ναι», είπε, «σου βγάζω το καπέλο. Κι αν χρειαζόμουν έναν ακόμα λόγο για να... για να αντιπαθήσω πραγματικά τον πατέρα και τη μητέρα σου, τώρα τον έχω. Δεν έπρεπε να σε αφήσουν μόνη μαζί της, Ρέιτσελ. Ούτε για ένα λεπτό». Η Ρέιτσελ τον επέπληξε όπως θα επέπληττε κι ένα παιδί -το οχτάχρονο παιδί που ήταν η ίδια όταν παίχτηκε αυτό το απίστευτο, βρόμικο παιχνίδι: «Ήταν Πάσχα, Λου...» «Ας ήταν κι η Ημέρα της Κρίσεως», είπε ο Λούις βραχνά, με τόση άξαφνη αγριότητα, που η Ρέιτσελ τραβήχτηκε ασυναίσθητα. Ο Λούις θυμήθηκε τις δόκιμες νοσηλεύτριες, εκείνες τις εθελόντριες βοηθούς που η κακή τους τύχη τα 'χε φέρει να έχουν υπηρεσία το πρωί που ο Βίκτορ Πάσκοου είχε μεταφερθεί αιμόφυρτος στο αναρρωτήριο. Η μία απ' αυτές, ένα σκληρό καρύδι ονόματι Κάρλα Σέιβερς, είχε παρουσιαστεί κανονικά την επομένη, και είχε δουλέψει τόσο αποτελεσματικά, που κατάφερε να εντυπωσιάσει ακόμα και την Τσάρλτον. Την άλλη δεν την ξαναείδαν ποτέ. Ο Λούις δεν εξεπλάγη, ούτε την κατηγόρησε. Πού ήταν η νοσοκόμα; Θα έπρεπε να υπάρχει μια νοσοκόμα... αυτοί έφυγαν, βγήκαν να πάρουν τον σέρα τους, κι άφησαν ένα οχτάχρονο παιδί να προσέχει την ετοιμοθάνατη αδερφή του, η οποία, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν πλέον κλινικά ψυχοπαθής. Γιατί το έκαναν; Επειδή ήταν Πάσχα. Και επειδή η υπέρκομψη Ντόρι Γκόλντμαν, ειδικά εκείνο το συγκεκριμένο πρωί, δεν άντεχε άλλο την μπόχα κι έπρεπε να ξεφύγει, έστω και για λίγο. Κι έτσι, επωμίστηκε η Ρέιτσελ το καθήκον. Καταλάβατε, φίλοι και γείτονες; Επωμίστηκε η Ρέιτσελ το καθήκον. Οχτώ χρονών, με κοτσιδάκια και ναυτικό μπλουζάκι. Αυτή η Ρέιτσελ ανέλαβε το απευκταίο καθήκον. Η Ρέιτσελ, βλέπετε, μπορούσε να μείνει και να ανεχτεί την μπόχα. Γιατί νομίζετε ότι την έστελναν έξι βδομάδες το χρόνο κατασκήνωση στο Βερμόντ, αν όχι για να μπορεί να ανέχεται την μπόχα της ετοιμοθάνατης, ψυχοπαθούς αδερφής της τις υπόλοιπες σαράντα έξι; Δέκα καινούρια σετάκια, μπλουζάκια και σαλοπέτες, για τον Γκέιτζ και έξι φορέματα για την Έλι, και θα σου πληρώσω τα δίδακτρα της ία-


258

STEPHEN KING

τρικής αν μείνεις μακριά απ' την κόρη μου... πού ήταν όμως το παραφουσκωμένο καρνέ σου όταν η μία σου κόρη πέθαινε από μηνιγγίτιδα και η άλλη την πρόσεχε ολομόναχη, πού ήσουνα, ξεφτιλισμένο κάθαρμα; Και πού ήταν η γαμημένη η νοσοκόμα; Ο Λούις σηκώθηκε απ' το κρεβάτι. «Πού πας;» ρώτησε ανήσυχη η Ρέιτσελ. «Να σου φέρω ένα Βάλιουμ». «Το ξέρεις ότι δεν παίρνω τε...» «Απόψε θα πάρεις». Η Ρέιτσελ πήρε το χάπι κι ύστερα του είπε τα υπόλοιπα. Η φωνή της παρέμεινε ήρεμη σε όλη τη διάρκεια της διήγησης. Το ηρεμιστικό έκανε τη δουλειά του. Η γειτόνισσα του διπλανού σπιτιού βρήκε τη Ρέιτσελ καθισμένη ανακούρκουδα πίσω από ένα δέντρο να ουρλιάζει «Η Ζέλντα πέθανε!» ξανά και ξανά. Η μύτη της είχε ανοίξει και αιμορραγούσε. Τα ρούχα της ήταν γεμάτα αίματα. Η ίδια γειτόνισσα κάλεσε ασθενοφόρο κι έπειτα ειδοποίησε τους γονείς (αφού σταμάτησε τη ρινορραγία της Ρέιτσελ και την ηρέμησε μ' ένα φλιτζάνι τσάι και δύο ασπιρίνες, κατάφερε να την κάνει να της πει πού βρίσκονταν οι γονείς της -είχαν πάει επίσκεψη στον κύριο και την κυρία Κάμπρον, που έμεναν στην άλλη άκρη της πόλης· ο Πίτερ Κάμπρον ήταν λογιστής στην επιχείρηση του πατέρα της). Μέχρι να πέσει το βράδυ, μεγάλες αλλαγές είχαν συμβεί στο σπιτικό των Γκόλντμαν. Η Ζέλντα είχε φύγει. Η κρεβατοκάμαρά της είχε καθαριστεί και απολυμανθεί. Όλα τα έπιπλα είχαν εξαφανιστεί. Το δωμάτιο ήταν ένα άδειο κουτί. Αργότερα, πολύ αργότερα, έγινε το δωμάτιο ραπτικής της Ντόρι Γκόλντμαν. Η Ρέιτσελ είδε τον πρώτο εφιάλτη εκείνο το ίδιο βράδυ, κι όταν ξύπνησε στις δύο το πρωί φωνάζοντας τη μητέρα της, τρομοκρατήθηκε ανακαλύπτοντας ότι της ήταν σχεδόν αδύνατο να σηκωθεί απ' το κρεβάτι. Η πλάτη της πονούσε φρικτά, πράγμα καθόλου περίεργο, αφού την είχε καταπονήσει μετακινώντας τη Ζέλντα. Με την αφύσικη ρώμη που της είχε χαρίσει η αιφνίδια έκρηξη της αδρεναλίνης, η Ρέιτσελ είχε σηκώσει την αδερφή της με τόση δύναμη ώστε ν' ανοίξουν οι ραφές της μπλούζας της. Το ότι είχε καταπονήσει το σώμα της στην προσπάθειά της να


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

259

αποτρέψει τον πνιγμό της Ζέλντα ήταν προφανές, ξεκάθαρο, ολοφάνερο. Σε όλους, δηλαδή, πλην της ίδιας της Ρέιτσελ. Η Ρέιτσελ ήταν βέβαιη ότι επρόκειτο για την εκδίκηση που έπαιρνε η Ζέλντα, αυτή τη φορά από τον τάφο. Η Ζέλντα ήξερε ότι η Ρέιτσελ χαιρόταν με το θάνατο της· η Ζέλντα ήξερε ότι, όταν η Ρέιτσελ βγήκε από το σπίτι τρέχοντας και φωνάζοντας Η Ζέλντα πέθανε, η Ζέλντα πέθανε, δεν έκλαιγε αλλά γελούσε· η Ζέλντα ήξερε ότι είχε δολοφονηθεί, και είχε φροντίσει να την κολλήσει μηνιγγίτιδα, πράγμα που σήμαινε ότι σύντομα η πλάτη της θ' άρχιζε να στραβώνει και ν' αλλάζει και ότι η αρρώστια θα την καθήλωνε στο κρεβάτι, και ότι, αργά αλλά σταθερά, θα μετατρεπόταν σε τέρας, και ότι τα χέρια της θα γίνονταν ίδια αρπάγες πουλιού. Σύντομα, θ' άρχιζε να ουρλιάζει από τους πόνους, όπως ούρλιαζε και η Ζέλντα, μετά θ' άρχιζε να βρέχει το κρεβάτι της, και τέλος θα πέθαινε από πνιγμό, καταπίνοντας την ίδια της τη γλώσσα. Αυτή θα ήταν η εκδίκηση της Ζέλντα. Κανείς δεν μπορούσε να πείσει τη Ρέιτσελ για το αντίθετο· ούτε η μητέρα της, ούτε ο πατέρας της, ούτε ο δόκτωρ Μάρεϊ, ο οποίος διέγνωσε ένα μικρό διάστρεμμα των συνδέσμων της σπονδυλικής της στήλης κι έπειτα της είπε με αυστηρότητα (με σκληρότητα, θα έλεγαν κάποιοι -ο Λούις, για παράδειγμα) να πάψει να συμπεριφέρεται τόσο ανάγωγα. Δεν έπρεπε να ξεχνάει, είπε ο δόκτωρ Μάρεϊ, ότι μόλις είχε πεθάνει η αδερφή της· οι γονείς της ήταν συντετριμμένοι, και δεν ήταν ώρα τώρα να προσπαθεί να τους τραβήξει την προσοχή με παιδιάστικα καμώματα. Μόνο όταν ο πόνος άρχισε σταδιακά να υποχωρεί μπόρεσε η Ρέιτσελ να πειστεί ότι δεν ήταν ούτε το θύμα της υπερφυσικής εκδίκησης της Ζέλντα, ούτε η αποδέκτης της δίκαιης τιμωρίας του Θεού. Επί μήνες μετά (αυτό τουλάχιστον είπε στον Λούις· στην πραγματικότητα, επρόκειτο για χρόνια- οχτώ συνολικά), ξυπνούσε από εφιάλτες στους οποίους η αδερφή της πέθαινε ξανά και ξανά. Μέσα στο σκοτάδι, η Ρέιτσελ ψηλαφούσε φρενιασμένα την πλάτη της για να βεβαιωθεί ότι ήταν εντάξει. Όταν ξυπνούσε, στην πικρή επίγευση αυτών των εφιαλτικών ονείρων, φοβόταν ότι η πόρτα της ντουλάπας θα άνοιγε απότομα και η Ζέλντα θα πεταγόταν από μέσα, μελανιασμένη και στρεβλή, με τα μάτια της γυρισμένα τόσο που να μη φαίνεται άλλο από το γυαλιστερό ασπράδι τους, τη μαύρη γλώσσα της να πετάγεται πρησμένη απ' το στόμα της, τα δάχτυλά της κυρ-


260

STEPHEN KING

τωμένα σε αρπάγες έτοιμες να δολοφονήσουν τη δολοφόνο, που ζάρωνε στο κρεβάτι της, με τα χέρια να ψηλαφούν φρενιασμένα τη μέση και την πλάτη της... Η Ρέιτσελ δεν είχε πάει στην κηδεία της Ζέλντα, ούτε και σε καμία άλλη έκτοτε. «Θα μου είχες λύσει πολλές απορίες», είπε ο Λούις, «αν μου είχες μιλήσει γι' αυτά από την αρχή». «Δεν μπορούσα, Λου», είπε απλά η Ρέιτσελ. Ακουγόταν πολύ νυσταγμένη τώρα. «Από τότε και μετά, ανέπτυξα... υποθέτω ότι ανέπτυξα μια μικρή φοβία για το θέμα». Μια μικρή φοβία, σκέφτηκε ο Λούις. Ναι, καλά. «Δεν μπορώ... δεν μπορώ να το παλέψω. Η λογική μου μου λέει ότι έχεις δίκιο, ότι ο θάνατος είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό, ακόμα και καλό σε ορισμένες περιπτώσεις -άλλο όμως τι ξέρει το μυαλό μου, κι άλλο τι συμβαίνει... μέσα μου...» «Ναι», είπε ο Λούις. «Εκείνη τη μέρα που ξέσπασα πάνω σου», είπε η Ρέιτσελ, «ήξερα ότι η Έλι απλώς έκλαιγε με την ιδέα... ότι ήταν ένας τρόπος ν' αρχίσει να συνηθίζει σ' αυτήν... μου ήταν αδύνατο όμως να συγκρατηθώ. Συγνώμη, Λούις». «Δε χρειάζεται να μου ζητάς συγνώμη», της είπε χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά. «Τι διάολο όμως, αν είναι να νιώσεις καλύτερα, να τη δεχτώ όπως και να 'χει». Του χαμογέλασε. «Νιώθω καλύτερα. Νιώθω σαν να έβγαλα από μέσα μου κάτι που με δηλητηρίαζε επί χρόνια». «Ίσως αυτό να έγινε». Τα βλέφαρα της Ρέιτσελ βάρυναν κι έκλεισαν, κι ύστερα μισάνοιξαν ξανά. «Και μην τα ρίχνεις όλα στον πατέρα μου, Λούις, σε παρακαλώ. Εκείνη η εποχή ήταν τρομερή και για τους δυο τους. Οι λογαριασμοί... τα έξοδα της Ζέλντα... ήταν αστρονομικά. Ο πατέρας μου είχε χάσει την ευκαιρία να επεκτείνει την επιχείρησή του στα προάστια, και οι πωλήσεις στο μαγαζί του κέντρου είχαν πέσει κατακόρυφα. Κι επιπλέον, η μητέρα μου κόντευε κι αυτή να τρελαθεί. »Ωστόσο, τελικά τα κατάφεραν. Ήταν λες και ο θάνατος της Ζέλντα σηματοδότησε την επιστροφή των καλών εποχών. Η οικονομία είχε περάσει ύφεση, όταν όμως το χρήμα άρχισε και πάλι να κυκλοφορεί, ο μπαμπάς μπόρεσε να πάρει το δάνειο που χρειαζό-


261

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

ταν, κι από τότε δεν ξανακοίταξε ποτέ πια πίσω. Νομίζω όμως ότι γι' αυτό είναι τόσο κτητικοί μ' εμένα. Όχι μόνο επειδή είμαι η μονάκριβή τους...» «Από τύψεις είναι», είπε ο Λούις. «Ναι, υποθέτω πως ναι. Και δε θα μου θυμώσεις αν αρρωστήσω την ημέρα της κηδείας της Νόρμα;» «Όχι, αγάπη μου, δε θα σου θυμώσω». Ο Λούις έκανε μια παύση κι ύστερα της έπιασε το χέρι. «Μπορώ να πάρω την Έλι μαζί μου;» Ο Λούις ένιωσε την παλάμη της να σφίγγεται στη δική του. «Ω Λούις, δεν ξέρω», είπε, με το φόβο να έχει επιστρέψει στη φωνή της. «Είναι τόσο μικρή...» «Εδώ και παραπάνω από ένα χρόνο ξέρει από πού έρχονται τα μωρά», της θύμισε για άλλη μια φορά. Η Ρέιτσελ έμεινε αμίλητη για κάμποσο, με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι, δαγκώνοντας τα χείλη της. «Αν νομίζεις ότι θα είναι για καλό», είπε τελικά. «Αν πιστεύεις ότι δε... ότι δε θα τη βλάψει». «Έλα δω, Ρέιτσελ», της είπε, κι εκείνο το βράδυ κοιμήθηκαν σφιχταγκαλιασμένοι, κι όταν εκείνη ξύπνησε στη μέση της νύχτας, με την επίδραση του Βάλιουμ να έχει περάσει, εκείνος την παρηγόρησε με τα χέρια του και της ψιθύρισε στο αυτί ότι όλα ήταν εντάξει, κι εκείνη κοιμήθηκε ξανά.

33 «Διότι ο άνδρας -και η γυναίκα- είναι σαν τη χλόη του αγρού, σήμερα εδώ και αύριο στον κλίβανο: η ανθρώπινη πορεία στην επίγεια ζωή είναι σαν εποχή που έρχεται και παρέρχεται. Ας προσευχηθούμε». Η Έλι -απαστράπτουσα μέσα στο σκούρο μπλε φόρεμά της, αγορασμένο ειδικά για την περίσταση- έγειρε τόσο απότομα το κεφάλι της, που ο Λούις, ο οποίος καθόταν δίπλα της στο στασίδι, άκουσε τον αυχένα της να τρίζει. Η μικρή είχε επισκεφθεί ελάχιστες εκ-


262

STEPHEN KING

κλησίες και, φυσικά, αυτή ήταν η πρώτη της κηδεία· ο συνδυασμός τής είχε δημιουργήσει τέτοιο δέος, που την είχε αφήσει άφωνη. Για τον Λούις, που συνόδευε για πρώτη φορά επίσημα την κόρη του, η εμπειρία ήταν εξίσου ιδιαίτερη. Τυφλωμένος τον περισσότερο καιρό από την αγάπη του γι' αυτήν, και για τον Γκέιτζ, σπάνια την παρατηρούσε αποστασιοποιημένα· σήμερα, όμως, σκεφτόταν ότι αυτό που είχε μπροστά στα μάτια του ήταν μία σχεδόν αρχετυπική περίπτωση ενός παιδιού που πλησίαζε στο τέλος του πρώτου σημαντικού σταδίου της ανάπτυξής του, ενός οργανισμού καμωμένου σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από πρωτογενή περιέργεια, ενός έμβιου όντος που αποθήκευε μανιωδώς πληροφορίες, σε μια σχεδόν αδιάλειπτη διεργασία πρόσληψης και επεξεργασίας. Η Έλι ήταν ασυνήθιστα λιγομίλητη, και παρέμεινε έτσι ακόμα κι όταν ο Τζαντ, παράξενος αλλά κομψός με το μαύρο κοστούμι και τα δετά σκαρπίνια του (μέχρι εκείνη τη μέρα ο Λούις δεν πρέπει να τον είχε δει με τίποτ' άλλο εκτός από μαλακά σπορ μοκασίνια ή τις πράσινες γαλότσες του), είχε σκύψει να τη φιλήσει λέγοντας: «Χαίρομαι που ήρθες, γλυκιά μου. Και πάω στοίχημα ότι κι η Νόρμα χαίρεται επίσης». Η Έλι είχε μείνει να τον κοιτάζει με μάτια ανοιγμένα διάπλατα. Ο μεθοδιστής ιερέας, ο αιδεσιμότατος Λάφλιν, ολοκλήρωσε την ακολουθία ευλογώντας τους συγκεντρωμένους και ζητώντας από το Θεό να στρέψει το βλέμμα Του πάνω τους και να τους χαρίσει γαλήνη. «Ας πλησιάσουν οι νεκροπομποί», είπε μετά. Ο Λούις έκανε να σηκωθεί από τη θέση του, κι η Έλι τον σταμάτησε, τραβώντας τον μανιασμένα απ' το μανίκι. Φαινόταν έντρομη. «Μπαμπά!» ψιθύρισε πανικόβλητη. «Πού πας;» «Είμαι ένας από τους νεκροπομπούς, αγάπη μου», είπε ο Λούις και ξανακάθισε για μια στιγμή δίπλα της, περνώντας το μπράτσο του γύρω απ' τους ώμους της. «Αυτό σημαίνει ότι θα βοηθήσω να μεταφέρουμε τη Νόρμα έξω. Θα είμαστε τέσσερις: εγώ, δύο ανιψιοί του Τζαντ και ο κουνιάδος του». «Και πού θα σε βρω;» Ο Λούις κοίταξε στο μπροστινό μέρος της εκκλησίας. Οι άλλοι τρεις νεκροπομποί είχαν ήδη συγκεντρωθεί εκεί, μαζί με τον Τζαντ. Οι υπόλοιποι παριστάμενοι έβγαιναν από την εκκλησία, κάποιοι κλαίγοντας.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

263

«Βγες έξω, στα σκαλιά, και θα σε συναντήσω εκεί», είπε ο Λούις. «Εντάξει, Έλι;» «Ναι», απάντησε εκείνη. «Μόνο μη με ξεχάσεις»· «Όχι, δε θα σε ξεχάσω». Ο Λούις ξανασηκώθηκε, κι η Έλι τον τράβηξε ξανά απ' το χέρι. «Μπαμπά;» «Τι είναι, αγάπη μου;» «Μη σας πέσει», ψιθύρισε. Ο Λούις πήγε στους υπόλοιπους, και ο Τζαντ τον σύστησε στους ανιψιούς, οι οποίοι στην πραγματικότητα ήταν δεύτερα ή τρίτα ξαδέρφια... απόγονοι του αδερφού του πατέρα του Τζαντ. Ήταν δύο μεγαλόσωμοι εικοσάρηδες, κι έμοιαζαν σαν δυο σταγόνες νερό. Κατά τους υπολογισμούς του Λούις, ο αδερφός της Νόρμα πρέπει να πλησίαζε τα εξήντα, κι ενώ στο πρόσωπο του ήταν αποτυπωμένη η θλίψη της απώλειας, φαινόταν να κρατάει καλά. «Χαίρομαι που σας γνωρίζω όλους», είπε ο Λούις. Ένιωθε λίγο άβολα -ένας ξένος στον οικογενειακό κύκλο. Ανταπέδωσαν το χαιρετισμό κατανεύοντας. «Εντάξει η Έλι;» ρώτησε ο Τζαντ και την έδειξε με το κεφάλι. Στεκόταν στον προθάλαμο, παρακολουθώντας. Θέλει να βεβαιωθεί -θέλει απλώς να βεβαιωθεί ότι δε θα εξαφανιστώ μέσα σ' ένα σύννεφο καπνού, σκέφτηκε ο Λούις, και παραλίγο να χαμογελάσει. Αυτός ο συνειρμός όμως έφερε έναν ακόμα: Οζο Φοβεγός και Τγομεγός. Και το χαμόγελο πέθανε. «Ναι, έτσι νομίζω», είπε ο Λούις, και τη χαιρέτησε σηκώνοντας το χέρι. Η Έλι ανταπέδωσε το χαιρετισμό, κι έπειτα βγήκε γρήγορα έξω, μέσα σε μια δίνη σκούρου μπλε υφάσματος. Για μια στιγμή ο Λούις έμεινε να την κοιτάζει με έκπληξη που δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ευχάριστη· του ήταν αδύνατο να πιστέψει πόσο μεγάλη φαινόταν. Επρόκειτο για το είδος της ψευδαίσθησης, όσο φευγαλέα κι αν ήταν αυτή, που μπορούσε ν' αφήσει έναν ενήλικα άντρα άναυδο. «Έτοιμοι;» ρώτησε ο ένας από τους ανιψιούς. Ο Λούις κατένευσε, το ίδιο και ο μικρότερος αδερφός της Νόρμα. «Να την προσέχετε», είπε ο Τζαντ. Η φωνή του είχε βραχνιά-


264

STEPHEN KING

σει. Έπειτα έκανε μεταβολή και κατευθύνθηκε προς την έξοδο της εκκλησίας με το κεφάλι κατεβασμένο. Ο Λούις πήγε στην πίσω αριστίερή γωνία του γκρίζου στο χρώμα του ατσαλιού φερέτρου -ο Τζαντ είχε διαλέξει για τη γυναίκα του το μοντέλο Αιώνια Αμερική. Έπιασε το χερούλι που του αντιστοιχούσε, και οι τέσσερις τους μετέφεραν αργά το φέρετρο της Νόρμα έξω, στο φωτεινό, ακίνητο, φλεβαριάτικο κρύο. Κάποιος -ο επίτροπος της εκκλησίας, υπέθεσε ο Λούις- είχε φροντίσει να καλύψει μ' ένα καλό στρώμα πριονίδι το γλιστερό από τον πατημένο πάγο μονοπάτι που οδηγούσε στην έξοδο. Στο τέρμα του μονοπατιού, μια μεγάλη νεκροφόρα Κάντιλακ ξεφυσούσε τεμπέλικα άσπρα καυσαέρια στο χειμωνιάτικο αέρα. Ο εργολάβος κηδειών και ο εύρωστος γιος του έστεκαν δίπλα στο αυτοκίνητο παρακολουθώντας τους, έτοιμοι να δώσουν ένα χεράκι αν κάποιος (ο αδερφός της Νόρμα, ίσως) παραπατούσε ή σταματούσε. Ο Τζαντ, που στεκόταν δίπλα τους, παρακολούθησε το φέρετρο να γλιστράει στο εσωτερικό του οχήματος. «Αντίο, Νόρμα», είπε, κι άναψε τσιγάρο. «Θα τα πούμε σε λίγο, γριούλα μου». Ο Λούις πέρασε το μπράτσο του στους ώμους του Τζαντ και ο αδερφός της Νόρμα πήγε και στάθηκε επίσης κοντά του, στο άλλο του πλευρό, στριμώχνοντας τον εργολάβο και το γιο του στο παρασκήνιο. Οι μεγαλόσωμοι ανιψιοί (ή δευτεροξάδερφοι, ή ό,τι, τέλος πάντων, ήταν) αποχωρούσαν με ελαφρά πηδηματάκια, έχοντας επιτελέσει το απλό μεταφορικό καθήκον τους. Με τον καιρό, είχαν απομακρυνθεί απ' αυτή τη μεριά της οικογένειας· ίσως να γνώριζαν το πρόσωπο της γυναίκας από φωτογραφίες και κάποιες υποχρεωτικές επισκέψεις -μακρόσυρτα απογεύματα που είχαν περάσει στο σαλόνι των Κράνταλ τρώγοντας τα κουλουράκια της Νόρμα και πίνοντας τις μπίρες του Τζαντ, ίσως χωρίς να πολυνοιάζονται για τις παλιές ιστορίες, τις διηγήσεις για εποχές στις οποίες δεν είχαν ζήσει και για ανθρώπους που δεν είχαν γνωρίσει, έχοντας ωστόσο επίγνωση αυτών με τα οποία θα μπορούσαν να είχαν ασχοληθεί όλη αυτή την ώρα (να πλύνουν και να στιλβώσουν το αυτοκίνητο, να εξασκηθούν στο πρωταγωνιστικό μπόουλινγκ, ίσως απλώς να χαζέψουν με φίλους έναν αγώνα πυγμαχίας στην τηλεόραση), και ευτυχείς όταν, έχοντας εκπληρώσει το καθήκον τους, ήταν ελεύθεροι πλέον να φύγουν.


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

265

Σε ό,τι τους αφορούσε, η προσκείμενη στον Τζαντ πλευρά της οικογένειας ήταν πλέον παρελθόν· κάτι σαν σβησμένος πλανητοειδής που απομακρύνεται από την κυρίως μάζα φθίνοντας, προσομοιάζοντας όλο και περισσότερο σε κόκκο σκόνης. Το παρελθόν. Φωτογραφίες σε άλμπουμ. Παλιές ιστορίες, ειπωμένες σε δωμάτια που ίσως ήταν υπερβολικά ζεστά γι' αυτούς -αυτοί δεν ήταν γέροι, οι δικές τους κλειδώσεις δε βασανίζονταν από την αρθρίτιδα, το δικό τους αίμα δεν είχε αραιώσει. Το παρελθόν ήταν χερούλια για να τα πιάσεις και να τα σηκώσεις και μετά να τα αφήσεις. Στο κάτω κάτω, αν το ανθρώπινο σώμα ήταν το δοχείο της ψυχής -οι επιστολές του Θεού στο σύμπαν-, όπως δίδασκαν τα περισσότερα δόγματα, τότε το Αιώνια Αμερική ήταν ένα δοχείο για το ανθρώπινο σώμα, και γι' αυτούς τους γεροδεμένους νεαρούς ξαδέρφους ή ανιψιούς ή ό,τι, τέλος πάντων, ήταν, το παρελθόν ήταν απλώς μια επιστολή χωρίς παραλήπτη, έτοιμη να καταχωριστεί στα αρχεία. Ο Θεός να φυλάει το παρελθόν, σκέφτηκε ο Λούις, και ανατρίχιασε χωρίς καλό λόγο -εκτός από το ότι κάποτε θα ερχόταν η μέρα που θα ήταν εξίσου ξένος στο δικό του αίμα, στους γόνους των παιδιών του αδερφού του, στα ίδια του τα εγγόνια, αν η Έλι ή ο Γκέιτζ αποκτούσαν απογόνους κι αυτός ζούσε για να τους δει. Το κέντρο βάρους μετατοπιζόταν. Οι γενεαλογικές γραμμές εκφυλίζονταν. Νέα πρόσωπα, που κοίταζαν μέσα από γερασμένες φωτογραφίες. Ο Θεός να φυλάει το παρελθόν, σκέφτηκε ξανά, κι έσφιξε ακόμα περισσότερο τους ώμους του ηλικιωμένου άντρα. Οι βοηθοί έβαλαν τα λουλούδια στο πίσω μέρος της νεκροφόρας. Το ηλεκτρικό πίσω παράθυρο της Κάντιλακ ανέβηκε και κλείδωσε μ' έναν αχνό γδούπο στην υποδοχή του. Ο Λούις γύρισε στο σημείο που τον περίμενε η κόρη του και πήγαν μαζί ως το Σιβίκ, με τον Λούις να κρατάει την Έλι από το μπράτσο για να μη γλιστρήσει στον πάγο με τα καλά της παπούτσια με τις δερμάτινες σόλες. Οι μηχανές των αυτοκινήτων άρχισαν να παίρνουν μπρος. «Γιατί ανάβουν τα φώτα τους, μπαμπά;» ρώτησε κάπως απορημένη η Έλι. «Γιατί ανάβουν τα φώτα τους μέρα μεσημέρι;» «Το κάνουν», άρχισε ο Λούις, ακούγοντας τη βραχνάδα στην ίδια του τη φωνή, «για να τιμήσουν τη νεκρή». Τράβηξε το κουμπί που άναβε τους προβολείς του Σιβίκ. «Πάμε».


266

STEPHEN KING

Γύριζαν επιτέλους στο σπίτι μετά τη λήξη και της τελετής της ταφής (η οποία, για την ακρίβεια, έγινε στο παρεκκλήσι του Όρους Ελπίδα, αφού δε θα σκαβόταν τάφος για τη Νόρμα πριν από τον ερχομό της άνοιξης), όταν η Έλι έβαλε ξαφνικά τα κλάματα. Ο Λούις της έριξε μια ματιά, έκπληκτος, αλλά όχι ιδιαίτερα ανήσυχος. «Τι είναι, Έλι;» «Πάνε τα κουλουράκια», είπε ανάμεσα στους λυγμούς της η Έλι. «Η κυρία Κράνταλ έφτιαχνε τα ωραιότερα κουλουράκια βρόμης που έχω φάει στη ζωή μου. Αλλά δε θα τα ξαναφτιάξει ποτέ, γιατί πέθανε. Γιατί πρέπει να πεθαίνουν οι άνθρωποι, μπαμπά;» «Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω», είπε ο Λούις. «Ίσως για να κάνουν χώρο για τους καινούριους, υποθέτω. Για τους μικρούς ανθρώπους όπως εσύ και ο αδερφός σου ο Γκέιτζ». «Δε θα παντρευτώ ποτέ, και δε θα κάνω ποτέ σεξ, ούτε παιδιά!» δήλωσε η Έλι κι άρχισε να κλαίει γοερότερα από ποτέ. «Έτσι μπορεί και να μην το πάθω! Είναι απαίσιο! Είναι κ-κ-κακό!» «Ναι, αλλά λυτρώνει αυτούς που υποφέρουν», είπε χαμηλόφωνα ο Λούις. «Στη δουλειά μου, Έλι, βλέπω πολλούς ανθρώπους να υποφέρουν. Ένας από τους λόγους που ήθελα τη θέση στο πανεπιστήμιο ήταν αυτός -δεν άντεχα να βλέπω κάθε μέρα τόσο κόσμο να υποφέρει. Με τους νέους ανθρώπους είναι διαφορετικά -κι αυτοί μπορεί να πονάνε, και να πονάνε πολύ μερικές φορές... άλλο να πονάς, όμως, κι άλλο να υποφέρεις». Ο Λούις έκανε μια παύση. «Αν θέλεις το πιστεύεις, αγάπη μου, στους μεγάλους ανθρώπους, όμως, σ' αυτούς που έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ, ο θάνατος αρχίζει να μη φαίνεται τόσο φοβερός, ή τόσο τρομακτικός, όσο φαίνεται σ' εσένα τώρα. Κι εσύ έχεις πολλά, πάρα πολλά χρόνια μπροστά σου». Η Έλι έκλαψε με λυγμούς, και μετά κλαψούρισε ρουφώντας τη μύτη της, και μετά σταμάτησε. Λίγο πριν φτάσουν στο σπίτι, ρώτησε αν μπορούσαν ν' ανοίξουν το ραδιόφωνο. Ο Λούις είπε ναι, και η Έλι έπιασε τον WACZ, και τον Σέικιν' Στίβενς να τραγουδάει «This Ole House». Σύντομα, η Έλι τραγουδούσε μαζί του. Όταν έφτασαν στο σπίτι, έτρεξε στη μητέρα της κι άρχισε να φλυαρεί ασταμάτητα για την κηδεία· προς τιμήν της, η Ρέιτσελ την άκουσε με προσοχή, κατανόηση και ενθαρρύνοντάς την... παρ' ότι


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

267

ο Λούις βρήκε τη γυναίκα του ασυνήθιστα ωχρή και βυθισμένη στις σκέψεις της. Έπειτα η Έλι τη ρώτησε αν ήξερε να φτιάχνει κουλουράκια βρόμης, και η Ρέιτσελ άφησε κατά μέρος το πλεκτό της και σηκώθηκε αμέσως πάνω. Ήταν λες και περίμενε πώς και πώς γι' αυτό, ή για κάτι σαν αυτό. «Ναι», απάντησε. «Θέλεις να φτιάξουμε ένα ταψί;» «Ναιαιαι!» φώναξε η Έλι. «Αλήθεια μπορούμε, μαμά;» «Μπορούμε, αν προσέξει ο μπαμπάς τον Γκέιτζ για καμιά ώρα». «Θα τον προσέξω», είπε ο Λούις. «Μετά χαράς». Ο Λούις πέρασε το βράδυ διαβάζοντας ένα μακροσκελές άρθρο στην Ιατρική Επιθεώρηση του Πανεπιστημίου Ντουκέιν· η παλιά, καλή αντιπαράθεση πάνω στα απορροφήσιμα ράμματα είχε φουντώσει ξανά. Στο μικρόκοσμο των συγκριτικά ελάχιστων ανθρώπινων όντων τα οποία ενδιαφέρονταν για τη συρραφή επιφανειακών τραυμάτων, η αντιπαράθεση αυτή κρατούσε χρόνια, και φαινόταν έτοιμη να εξελιχθεί σε κάτι τόσο μόνιμο όσο και η αντιμαχία των ψυχολόγων για το αν η ανατροφή καταδαμάζει τη φύση. Ο Λούις σκόπευε να εκφράσει τη διαφωνία του με μία επιστολή την οποία θα έγραφε απόψε κιόλας, και στην οποία θα αποδείκνυε ότι τα επιχειρήματα του συγγραφέα του άρθρου ήταν παραπειστικά, ότι τα παραδείγματα περιπτωσιολογικών μελετών που παρέθετε είχαν επιλεγεί με ιδιοτελή σκοπιμότητα, ότι η έρευνά του ήταν σχεδόν εγκληματικά πρόχειρη. Εν ολίγοις, ο Λούις σκόπευε -για την ακρίβεια, ανυπομονούσε με απολαυστική χαιρεκακία- να εξαφανίσει αυτό τον ηλίθιο μαλάκα από το χάρτη της ιατρικής επιστήμης. Έψαχνε στη βιβλιοθήκη του γραφείου του για το Η Θεραπεία των Τραυμάτων του Τράουτμαν, όταν η Ρέιτσελ κατέβηκε μέχρι τη μέση της σκάλας. «Θ' ανέβεις, Λου;» «Θ' αργήσω λιγάκι». Ο Λούις σήκωσε το κεφάλι και της έριξε μια ματιά. «Όλα εντάξει; Τα παιδιά;» «Κοιμούνται, και τα δυο». Ο Λούις την κοίταξε πιο προσεκτικά. «Τα παιδιά ναι. Εσύ όχι». «Μια χαρά είμαι. Διάβαζα». «Σίγουρα είσαι καλά; Απολύτως;»


268

STEPHEN KING

«Ναι», του είπε και χαμογέλασε. «Σ' αγαπώ, Λούις». «Κι εγώ σ' αγαπώ, μωρό μου». Ασυναίσθητα, ο Λούις έστρεψε ξανά το βλέμμα του στη βιβλιοθήκη, είδε τον τόμο του Τράουτμαν θρονιασμένο στη γνωστή θέση του κι άπλωσε το χέρι προς το μέρος του. «Όσο λείπατε με την Έλι, ο Τσορτς έφερε έναν αρουραίο στο σπίτι», είπε η Ρέιτσελ, και προσπάθησε να χαμογελάσει. «Μπλιαχ, σκέτο χάλυ>. «Χριστέ μου, Ρέιτσελ, λυπάμαι», είπε, ελπίζοντας ότι δεν είχε ακουστεί όσο ένοχος αισθανόταν εκείνη τη στιγμή. «Ήταν πολύ άσχημο;» Η Ρέιτσελ κάθισε στα σκαλιά. Με τη ροζ φανελένια νυχτικιά της, το πρόσωπο της καθαρισμένο από το μακιγιάζ και το μέτωπο της να γυαλίζει, έτσι όπως είχε τα μαλλιά της μαζεμένα σε κοντή αλογοουρά, η γυναίκα του θύμιζε παιδί. «Το τακτοποίησα», είπε, «ξέρεις όμως ότι αναγκάστηκα να διώξω αυτό τον ηλίθιο το γάτο απ' την εξώπορτα κοπανώντας τον με το εξάρτημα της ηλεκτρικής σκούπας για να τον αναγκάσω να πάψει να φρουρεί το... πτώμα; Και μου γρύλισε κιόλας. Ποτέ δε μου είχε γρυλίσει ο Τσορτς, ούτε μια φορά στη ζωή του. Μου φαίνεται διαφορετικός τώρα τελευταία, Λούις. Λες να έχει λύσσα, ή τίποτα τέτοιο;» «Όχι, δε νομίζω», είπε αργά ο Λούις, «αλλά να τον πάω στο γιατρό αν θέλεις». «Αφού λες εσύ ότι είναι εντάξει, μάλλον δε χρειάζεται», είπε η Ρέιτσελ, κι έπειτα τον κοίταξε, εγκαταλείποντας κάθε απόπειρα προσποίησης. «Μπορείς όμως να έρθεις επάνω; Είμαι λίγο... το ξέρω ότι δουλεύεις, αλλά...» «Και βέβαια μπορώ», της απάντησε και πήγε προς τη σκάλα, σαν να μην υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα. Και, πραγματικά, δεν υπήρχε -μόνο που ο Λούις ήξερε ότι τώρα αυτή η επιστολή δε θα γραφόταν ποτέ, γιατί η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να κυλάει και το αύριο θα έφερνε κάτι καινούριο. Αυτός δεν ήταν όμως που είχε «αγοράσει» τον αρουραίο; Τον αρουραίο που είχε φέρει ο Τσορτς στο σπίτι, σίγουρα ξεσκισμένο σε χίλια κομμάτια, με τα έντερά του να σέρνονται χυμένα, κι ίσως με το κεφάλι του κομμένο; Ναι. Αυτός τον είχε αγοράσει. Ήταν ο δικός του αρουραίος. «Πάμε να ξαπλώσουμε», είπε ο Λούις σβήνοντας τα φώτα. Ανέβηκαν μαζί στο πάνω πάτωμα και μπήκαν στην κρεβατοκάμαρά


269

ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

τους. Ο Λούις πέρασε το μπράτσο του γύρω από τη μέση της γυναίκας του και την αγάπησε όσο καλύτερα μπορούσε... ακόμα όμως και τη στιγμή που έμπαινε μέσα της, σκληρός και ερεθισμένος, άκουγε το θρήνο του χειμώνα να συνεχίζεται έξω από τα παχνισμένα παράθυρα κι αναρωτιόταν πού να ήταν ο Τσορτς, ο γάτος που κάποτε ανήκε στην κόρη του και τώρα ανήκε σ' εκείνον -πού να ήταν, τι παραμόνευε, τι σκότωνε. Το χώμα της καρδιάς του άντρα έχει περισσότερη πέτρα, σκέφτηκε, και ο άνεμος τραγούδησε το πικρό, μαύρο τραγούδι του, κι όχι πολλά χιλιόμετρα μακρύτερα, η Νόρμα Κράνταλ, που κάποτε είχε πλέξει ασορτί σκουφάκια για την κόρη και το γιο του, κειτόταν πάνω σε μια πέτρινη πλάκα, μέσα στο γκρίζο σαν το ατσάλι φέρετρό της, την Αιώνια Αμερική, στην κρύπτη του Κοιμητηρίου του Όρους Ελπίδα· και, τώρα πια, το λευκό βαμβάκι που είχε χρησιμοποιήσει ο εργολάβος κηδειών για να γεμίσει τα μάγουλά της θα είχε αρχίσει να γίνεται μαύρο.

34 Η Έλι έκλεισε τα έξι. Τη μέρα των γενεθλίων της ήρθε από το νηπιαγωγείο μ' ένα χάρτινο καπέλο φορεμένο στραβά στο κεφάλι της, κάμποσα πορτραίτα της που τα είχαν ζωγραφίσει ειδικά για την περίσταση οι συμμαθητές της (στο καλύτερο απ' αυτά, η Έλι έμοιαζε με φιλικό σκιάχτρο), και μπόλικες ιστορίες για το ξύλο που έπεφτε στα διαλείμματα στην αυλή του σχολείου. Η επιδημία της γρίπης πέρασε. Στο αναρρωτήριο, αναγκάστηκαν να στείλουν δύο φοιτητές στο Ιατρικό Κέντρο Ανατολικού Μέιν στο Μπάνγκορ, και ο Σουρέντρα Χάρντου κατά πάσα πιθανότητα έσωσε τη ζωή ενός βαριά άρρωστου πρωτοετούς ο οποίος παρουσίασε σπασμούς σχεδόν αμέσως μετά την εισαγωγή του στο αναρρωτήριο. Η Ρέιτσελ ανέπτυξε μια ελαφράς μορφής καψούρα για έναν ξανθό νεαρό υπάλληλο του σούπερ μάρκετ Α&Ρ στο Μπρούερ, κι έπλεκε σχεδόν κάθε βράδυ στον Λούις το εγκώμιο του παραφουσκωμένου καβάλου του. «Μάλλον πρόκειται απλώς για χαρτί τουαλέτας», πρόσθετε. «Ε, πιάσ' το και ζούλα το για να βεβαιωθείς», πρότεινε κάποια στιγμή ο Λούις. «Αν ουρλιάξει, δεν είναι». Η Ρέι1


270

STEPHEN KING

τσελ είχε γελάσει μέχρι δακρύων. Η μελαγχολική, ακίνητη, υπό το μηδέν μίνι-εποχή του Φεβρουαρίου πέρασε κι αυτή, φέρνοντας τις εναλλασσόμενες με παγετούς βροχές του Μαρτίου, τις λακκούβες που άνοιγαν καθημερινά στην άσφαλτο, κι αυτά τα πορτοκαλιά σήματα στην άκρη του δρόμου που απέτιαν φόρο τιμής στο μέγα θεό των τρακαρισμάτων. Η βαριά, αυστηρά ιδιωτική και οδυνηρότερη όλων θλίψη του Τζαντ Κράνταλ πέρασε -αυτή η θλίψη που οι ψυχολόγοι λένε ότι ξεκινάει τρεις περίπου μέρες μετά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου και, στις περισσότερες περιπτώσεις, κρατάει γερά για τέσσερις με έξι βδομάδες (ακριβώς όπως αυτή η χρονική περίοδος που οι κάτοικοι της Νέας Αγγλίας αποκαλούν μερικές φορές «βαθύ χειμώνα»). Ο χρόνος περνάει, όμως, και ο χρόνος είναι ο συγκολλητής των συναισθημάτων, αυτός που ενώνει τη μία συναισθηματική κατάσταση με την άλλη ώσπου να γίνουν κάτι σαν ουράνιο τόξο. Η δυνατή θλίψη μετατρέπεται σε μια πιο ήπια πίκρα· η πίκρα μετατρέπεται σε πένθος· το πένθος εντέλει σε ανάμνηση -μια διαδικασία που μπορεί να πάρει από έξι μήνες έως τρία χρόνια, και να εξακολουθεί να θεωρείται φυσιολογική. Η ημέρα που πρώτου κουρέματος του Γκέιτζ ήρθε και παρήλθε, κι όταν ο Λούις είδε τα μαλλιά του γιου του να σκουραίνουν, αστειεύτηκε μ' αυτό και βυθίστηκε στο δικό του πένθος -ένα πένθος που φρόντισε να κρατήσει κρυμμένο στην καρδιά του. Η άνοιξη ήρθε, κι έμεινε λιγάκι.

35 Ο Λούις Κριντ κατέληξε να πιστεύει ότι η τελευταία πραγματικά ευτυχισμένη μέρα της ζωής του ήταν η 24η Μαρτίου του 1984. Τα όσα θα έρχονταν, αυτά που κρέμονταν πάνω απ' τα κεφάλια τους σαν δαμόκλειος σπάθη, απείχαν ακόμα πάνω από εφτά ολόκληρες εβδομάδες, ανατρέχοντας όμως σ' αυτές τις εφτά έβδομάδες, ο Λούις δεν μπόρεσε να βρει τίποτ' άλλο που να ξεχωρίζει με το ίδιο ολοζώντανο χρώμα, την ίδια εκπληκτική φωτεινότητα. Και υπέθετε ότι, ακόμα κι αν τίποτα απ' όλα αυτά τα φοβερά πράγματα δεν είχε. συμβεί, αυτός και πάλι θα θυμόταν για πάντα εκείνη


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

271

τη μέρα. Έτσι κι αλλιώς, οι πραγματικά καλές μέρες -καλές απ' την αρχή ως το τέλος τους- είναι μάλλον σπάνιες, σκεφτόταν. Υπό τις καλύτερες συνθήκες, μπορεί να μην ξεπερνούν καν το σύνολο ενός μηνός στη ζωή ενός ανθρώπου. Ο Λούις κατέληξε να υποθέτει ότι ο Θεός, μέσα στην πανσοφία Του, φαινόταν να είναι πολύ πιο γενναιόδωρος όταν σκόρπιζε απλόχερα την ελεημοσύνη της οδύνης. Ήταν Σάββατο, κι ο Λούις πρόσεχε τον Γκέιτζ στο σπίτι· η Ρέιτσελ με την Έλι έλειπαν στο σούπερ μάρκετ. Είχαν πάει με τον Τζαντ, με το παλιό, σαραβαλιασμένο ημιφορτηγό του, ένα μοντέλο του '59 -όχι πως το δικό τους στέισον βάγκον είχε χαλάσει, αλλά ο ηλικιωμένος άντρας απολάμβανε πραγματικά την παρέα τους. Η Ρέιτσελ είχε ρωτήσει τον Λούις αν θα τα κατάφερνε με τον Γκέιτζ, και ο Λούις είχε απαντήσει ότι φυσικά και θα τα κατάφερνε. Χαιρόταν που την έβλεπε να βγαίνει έξω· έπειτα από την κλεισούρα ενός ολόκληρου χειμώνα στο Βόρειο Λάντλοου, η Ρέιτσελ χρειαζόταν όλο το έξω που μπορούσε να έχει. Η γυναίκα του είχε αντιμετωπίσει τον αναγκαστικό κατ' οίκον περιορισμό με μεγάλο σθένος και γενναιότητα, ο Λούις όμως έβλεπε ότι η ρουτίνα είχε αρχίσει να της κοστίζει. Ο Γκέιτζ ξύπνησε από τον υπνάκο του κατά τις δύο το απόγευμα, γκρινιάρης και κακοδιάθετος. Ο μικρός είχε ανακαλύψει πόσο δύσκολη μπορούσε να κάνει τη ζωή των άλλων ένα μωρό δύο ετών, και εκμεταλλευόταν το γεγονός στο έπακρο. Ο Λούις δοκίμασε διάφορα κόλπα για να τον διασκεδάσει, ο Γκέιτζ όμως δε συνερχόταν με τίποτα. Για να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα, το παλιόπαιδο είχε μια τεράστια κένωση, την οποία, όπως έμελλε ν' ανακαλύψει με απελπισία ο Λούις όταν του άλλαξε πάνα, είχε φροντίσει να διακοσμήσει μ' ένα γαλάζιο γυάλινο βόλο ακριβώς στο κέντρο της. Ο Λούις σκέφτηκε πως ήταν θαύμα που ο Γκέιτζ δεν είχε πνιγεί, και αποφάσισε επιτόπου ότι στο εξής οι βόλοι θα έπαιρναν δρόμο, αφού το μωρό βρισκόταν στη φάση που έβαζε τα πάντα στο στόμα του. Ωστόσο, αν και αδιαμφισβήτητα αξιέπαινη, η απόφασή του δεν αποτελούσε λύση στο φλέγον θέμα της απασχόλησης του Γκέιτζ μέχρι να επιστρέψει η μητέρα του. Ακούγοντας τις σπιλιάδες του ανοιξιάτικου ανέμου να κυκλώνουν το σπίτι και κοιτάζοντας τις φωτοσκιάσεις που δημιουργούσαν στο λιβάδι της κυρίας Βίντον δίπλα, ο Λούις θυμήθηκε ξαφνι-


272

STEPHEN KING

κά το Όρνιο που είχε αγοράσει σε μια παρόρμηση της στιγμής πριν από πέντ' έξι εβδομάδες, ενώ επέστρεφε σπίτι από το πανεπιστήμιο. Είχε αγοράσει και καλούμπα μαζί; Φυσικά και είχε! «Γκέιτζ!» είπε με αναπτερωμένο το ηθικό ο Λούις. Ο Γκέιτζ είχε βρει κάτω από τον καναπέ ένα πράσινο κραγιόνι και μουντζούρωνε μετά μανίας ένα από τα αγαπημένα βιβλία της Έλι -λίγο ακόμα λάδι στη φωτιά του αδερφικού ανταγωνισμού, σκέφτηκε ο Λούις και χαμογέλασε. Αν η Έλι εξέφραζε υπερβολικά έντονα τη δυσαρέσκειά της για τις μουντζούρες που είχε προλάβει να κάνει ο Γκέιτζ στη Χώρα των Μαγικών Πλασμάτων πριν ο Λούις καταφέρει να του πάρει το βιβλίο απ' τα χέρια, τότε κι εκείνος απλώς θα της ανέφερε το μοναδικό θησαυρό που είχε ανακαλύψει στην πάνα του Γκέιτζ. «Τι!» αποκρίθηκε ζωηρά ο Γκέιτζ. Τώρα πια μιλούσε αρκετά καλά, κι ο Λούις είχε αρχίσει να σκέφτεται ότι ίσως τελικά ο γιος του να ήταν μια μικρή ιδιοφυΐα. «Θέλεις να βγούμε έξω;» «Σέλει γούμε έτσω!» συμφώνησε ενθουσιασμένος ο Γκέιτζ. «Σέλει γούμε έτσω. Πού είναι παπά μου, μπαμπά;» Αν αναπαραγόταν φωνητικά, αυτή η πρόταση θα ήταν κάπως έτσι: Πού 'νι παπάαα μου, μπαμπάαα; Δηλαδή, Πού είναι τα παπούτσια μου, μπαμπά; Ο λόγος του Γκέιτζ δεν έπαυε να εντυπωσιάζει τον Λούις, όχι επειδή ήταν χαριτωμένος, αλλά χάρη σ' αυτή την ικανότητα που είχαν όλα τα μικρά παιδιά να μαθαίνουν τη γλώσσα φύρδην μίγδην, σαν τους μετανάστες, καταλήγοντας πάντα σε ένα ιδιαίτερα χαριτωμένο αποτέλεσμα. Ήξερε ότι τα μωρά παράγουν όλους τους ήχους για τους οποίους είναι ικανές οι ανθρώπινες φωνητικές χορδές... από τους υγρούς λαρυγγισμούς -που τόσο δύσκολοι αποδεικνύονται γι' αυτούς που διδάσκονται γαλλικά- και τους λαρυγγικούς γρυλισμούς και πλαταγισμούς των αβορίγινων της Αυστραλίας, μέχρι τα βαριά, κοφτά σύμφωνα των Γερμανών. Τα μωρά έχαναν αυτή την ικανότητα όταν ξεκινούσαν να μαθαίνουν τη μητρική τους γλώσσα, και ο Λούις αναρωτιόταν τώρα (όχι για πρώτη φορά) μήπως η παιδική ηλικία ήταν περισσότερο μια περίοδος λησμοσύνης παρά απομνημόνευσης. Με τα πολλά, ο Λούις κατάφερε να βρει τα παπούτσια του Γκέιτζ· όπως και πολλά άλλα πράγματα, ήταν κι αυτά κάτω από τον καναπέ. Από τη γέννηση της Έλι και μετά, ο Λούις είχε ανα-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

273

πτύξει το ακλόνητο πιστεύω ότι, σε οικογένειες με μικρά παιδιά, η περιοχή κάτω από τον καναπέ ανέπτυσσε ένα πανίσχυρο και μυστηριώδες ηλεκτρομαγνητικό πεδίο το οποίο τραβούσε κάθε είδους αντικείμενα -από μπιμπερό και παραμάνες για πάνες, μέχρι πράσινα κραγιόνια και παλιά τεύχη του περιοδικού Σέσαμι Στρητ με υπολείμματα τροφών να μουχλιάζουν ανάμεσα στις σελίδες. Το μπουφάν του Γκέιτζ, ωστόσο, δεν ήταν κάτω από τον καναπέ· βρισκόταν πεταμένο στη μέση της σκάλας. Το τζόκεϊ καπέλο του με το σήμα των Ρεντ Σοξ, χωρίς το οποίο ο Γκέιτζ αρνούνταν να βγει απ' το σπίτι, παρουσίαζε τη μεγαλύτερη δυσκολία ανεύρεσης, επειδή ήταν στη θέση του -δηλαδή στην ντουλάπα. Αυτό, φυσικά, ήταν και το τελευταίο μέρος που κοίταξαν. «Πού πάμε, μπαμπά;» ρώτησε ο Γκέιτζ σαν να μιλούσε σε φίλο, δίνοντας το χέρι στον πατέρα του. «Δίπλα, στο λιβάδι της κυρίας Βίντον», απάντησε ο Λούις. «Εσύ κι εγώ, μεγάλε, θα πετάξουμε αετό». «Ετόοοο;» Ο Γκέιτζ φαινόταν να έχει τους ενδοιασμούς του. «Θα σ' αρέσει», είπε ο Λούις. «Μισό λεπτό, μικρέ -περίμενε και θα δεις». Ήταν στο γκαράζ τώρα. Ο Λούις βρήκε το μπρελόκ του, ξεκλείδωσε τη μικρή ντουλάπα που χρησιμοποιούσαν ως αποθήκη και άναψε το φως. Έψαξε λίγο και βρήκε το Όρνιο, ακόμα μέσα στη σακούλα του μαγαζιού, με την απόδειξη αγοράς καρφιτσωμένη πάνω της. Είχε αγοράσει τον αετό στα μέσα του ζοφερού Φλεβάρη, υπακούοντας στο πρόσταγμα της καρδιάς του που αναζητούσε απεγνωσμένα λίγη ελπίδα. «Ατό;» ρώτησε ο Γκέιτζ, εκφράζοντας στα «γκεϊτζέζικα» την ερώτηση: Τι στην ευχή μπορεί να έχεις εκεί μέσα, πατέρα; «Ο αετός είναι», είπε ο Λούις, βγάζοντάς τον απ' τη σακούλα. Ο Γκέιτζ παρακολούθησε με ενδιαφέρον τον μπαμπά του ν' ανοίγει το Όρνιο, απλώνοντας τα πλαστικά φτερά του σε πλάτος σχεδόν ενάμισι μέτρου. Το Όρνιο τους κοίταξε με τα γουρλωτά, κοκκινισμένα μάτια του, τεράστια πάνω στο μικρό κεφάλι του που ξεπρόβαλλε πάνω από τον λιπόσαρκο, ροζ, ξεπουπουλιασμένο λαιμό του. «Πουί!» φώναξε ο Γκέιτζ! «Πουί, μπαμπά! Έχεις πουί!» «Ναι, πουλί είναι», συμφώνησε ο Λούις, βάζοντας τα πηχάκια στις υποδοχές τους στο πίσω μέρος του αετού, πριν ξανακοιτάξει


274

STEPHEN KING

στην ντουλάπα για να βρει τα εκατόν πενήντα μέτρα καλούμπα που είχε αγοράσει την ίδια μέρα. Έριξε μια ματιά στον Γκέιτζ. «Θα δεις πόσο θα σ' αρέσει», επανέλαβε. Του Γκέιτζ του άρεσε. Πήγαν τον αετό στο λιβάδι της κυρίας Βίντον και ο Λούις τον ανέβασε μες στον άνεμο του μαρτιάτικου ουρανού -τον ανέβασε με την πρώτη κιόλας προσπάθεια, παρ' ότι είχε να πετάξει αετό από τότε που ήταν... πόσο; Δώδεκα χρονών; Έκανε τον υπολογισμό, συνειδητοποιώντας έντρομος ότι είχαν περάσει είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια. Η κυρία Βίντον ήταν περίπου στην ηλικία του Τζαντ, αλλά απίστευτα πιο καταπονημένη. Ζούσε σ' ένα τούβλινο σπίτι στο πίσω μέρος του οικοπέδου της (το οποίο, όπως του είχε πει κάποτε ο Τζαντ, ήταν από τα πολύ παλιά χρόνια γνωστό ως Λιβάδι Βίντον). Πίσω από το σπίτι, στο τέρμα του λιβαδιού, άρχιζε το δάσος που οδηγούσε πρώτα στο Νεκρωταφίο Ζώων και, πέρα από κει, στο νεκροταφείο των Μίκμακ. «Ετό τετάει!» ούρλιαξε ο Γκέιτζ. «Ναι, κοίτα πόσο ψηλά πετάει!» απάντησε ο Λούις, φωνάζοντας κι αυτός από τον ενθουσιασμό του. Είχε αμολήσει τόσο γρήγορα την καλούμπα, που το σκοινί ζεστάθηκε, αφήνοντας μια λεπτή κόκκινη γραμμή κατά μήκος της παλάμης του. «Κοίτα το Όρνιο, Γκέιτζ! Γαμάει και δέρνει!» «Μαμάει τε γένει!» αναφώνησε όλο χαρά ο Γκέιτζ, κι ύστερα ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Ο ήλιος πρόβαλε πίσω από ένα παχύ, γκρίζο ανοιξιάτικο σύννεφο και, εντελώς ξαφνικά, η θερμοκρασία ανέβηκε κάμποσους βαθμούς. Οι δυο τους έστεκαν στη φωτεινή, αναξιόπιστη ζεστασιά του Μάρτη που αγωνιζόταν να γίνει Απρίλης, μέσα στο ψηλωμένο, νεκρό χορτάρι του λιβαδιού της κυρίας Βίντον· από πάνω τους, το Όρνιο εκτοξευόταν με ταχύτητα προς το απέραντο γαλάζιο, ψηλά κι όλο ψηλότερα, με τα πλαστικά φτερά του τεντωμένα κόντρα στο σταθερό ρεύμα του αέρα, και, όπως του είχε συμβεί όταν ήταν παιδί, ο Λούις ένιωσε ν' ανεβαίνει κι αυτός ψηλά, να μπαίνει μέσα στον αετό και να κοιτάζει τον κόσμο από κάτω του να παίρνει το πραγματικό του σχήμα, αυτό που οι χαρτογράφοι πρέπει να ονειρεύονταν τα βράδια: το λιβάδι της κυ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

275

ρίας Βίντον, λευκό και σιωπηλό όσο και οι ιστοί της αράχνης που αναφαίνονται μόλις υποχωρεί το χιόνι, όχι απλώς ένα οικόπεδο τώρα, αλλά ένα μεγάλο παραλληλόγραμμο φραγμένο από πέτρινη μάντρα στις δυο πλευρές του, κι έπειτα ο δρόμος στην κάτω μεριά, μια ίσια μαύρη ραφή, και η κοιλάδα του ποταμού -το Όρνιο τα έβλεπε όλα με τα σχεδόν αόρατα πια, κοκκινισμένα μάτια του. Έβλεπε το ποτάμι, ίδιο ψυχρή, γκρίζα ατσάλινη κορδέλα, με μεγάλα κομμάτια πάγου να επιπλέουν ακόμα πάνω του· στην άλλη μεριά, έβλεπε το Χάμπντεν, το Νιούμπεργκ και το Γουίντερπορτ, μ' ένα πλοίο δεμένο στο λιμάνι του· έβλεπε ίσως τη χαρτοβιομηχανία του Σεντ Ρίτζις στο Μπάκσπορτ, κάτω από την αχνιστή τολύπη του καπνού της, ή ακόμα κι αυτό το τέλος της στεριάς, εκεί που ο Ατλαντικός σφυροκοπούσε τα γυμνά βράχια. «Κοίτα πώς πετάει, Γκέιτζ!» φώναξε γελώντας ο Λούις. Ο Γκέιτζ έγερνε τόσο πολύ προς τα πίσω, που κόντευε να πέσει κάτω. Ένα τεράστιο χαμόγελο είχε κάνει κατάληψη στο πρόσωπο του. Χαιρετούσε τον αετό. Ο Λούις τράβηξε λίγο σκοινί και είπε στον Γκέιτζ ν' απλώσει το χέρι του. Ο Γκέιτζ το έκανε, χωρίς καν να γυρίσει να κοιτάξει. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από τον αετό που κλυδωνιζόταν και χόρευε στον αέρα και κυνηγούσε τη σκιά του στο λιβάδι, μπρος και πίσω, πίσω και μπρος. Ο Λούις τύλιξε το σκοινί δύο βόλτες στο χέρι του Γκέιτζ, ο οποίος αυτή τη φορά χαμήλωσε το βλέμμα και κοίταξε, κωμικά έκπληκτος από το δυνατό τράβηγμα και το βάρος. «Τι!» είπε. «Εσύ τον πετάς», του είπε ο Λούις. «Έχεις την καλούμπα, μεγάλε. Δικός σου ο αετός». «Γκέιδ τετάει;» είπε ο Γκέιτζ, σαν να ρωτούσε τον εαυτό του και όχι τον πατέρα του για επιβεβαίωση. Τράβηξε πειραματικά το σκοινί, και ο αετός ανταποκρίθηκε γνέφοντάς του από τον ανεμοδαρμένο ουρανό. Ο Γκέιτζ τράβηξε πιο δυνατά το σκοινί. Ο αετός χίμηξε προς τα κάτω. Ο Λούις και ο γιος του γέλασαν μαζί. Ο Γκέιτζ άπλωσε το ελεύθερο χέρι του στα τυφλά, και ο Λούις το πήρε στο δικό του. Στάθηκαν έτσι μαζί, στη μέση του λιβαδιού της κυρίας Βίντον, να κοιτάζουν το Όρνιο ψηλά στον ουρανό. Αυτή τη στιγμή με το γιο του ο Λούις δεν την ξέχασε ποτέ. Όπως τότε που ήταν παιδί είχε ανέβει ψηλά στον ουρανό κι είχε

I


276

STEPHEN KING

μπει μέσα στον αετό, τώρα συνειδητοποιούσε πως έμπαινε μέσα στο γιο του. Ο Λούις αισθάνθηκε να συρρικνώνεται ώσπου βρέθηκε στο μικροσκοπικό σπιτάκι του Γκέιτζ, να κοιτάζει έξω από τα παράθυρα των ματιών του -να κοιτάζει έναν κόσμο απίστευτα αχανή και φωτεινό, έναν κόσμο όπου το λιβάδι της κυρίας Βίντον ήταν σχεδόν τόσο μεγάλο όσο και η αχανής αλμυρή έκταση του Μπόνεβιλ Σολτ Φλατς, με τον αετό να πετάει χιλιάδες και χιλιάδες μέτρα ψηλά πάνω από το κεφάλι του, το σκοινί να τεντώνει και να βαραίνει στο χέρι του σαν ζωντανό πλάσμα, με τον αέρα να φυσάει παντού ολόγυρά του, ανακατεύοντάς του τα μαλλιά. «Ετό τετάει!» φώναξε στον πατέρα του ο Γκέιτζ, και ο Λούις αγκάλιασε το γιο του απ' τους ώμους και τον φίλησε στο μάγουλο, που ο αέρας το είχε κάνει ν' ανθίσει σαν άγριο τριαντάφυλλο. «Σ' αγαπάω, Γκέιτζ», είπε (η εξομολόγηση θα έμενε μεταξύ τους, και άρα δεν υπήρχε πρόβλημα). Κι ο Γκέιτζ, που είχε μπροστά του λιγότερους από δύο μήνες ζωής, γέλασε διαπεραστικά και χαρούμενα. «Ετό τετάει! Ετό τετάει, μπαμπά!» Όταν η Ρέιτσελ και η Έλι επέστρεψαν στο σπίτι, αυτοί πετούσαν ακόμα τον αετό. Τον είχαν ανεβάσει τόσο ψηλά, που είχαν σχεδόν ξεμείνει από σκοινί και το πρόσωπο του πουλιού είχε χαθεί. Τώρα το Όρνιο δεν ήταν παρά μια μικροσκοπική μαύρη φιγούρα στον ουρανό. Ο Λούις χάρηκε που είδε τη γυναίκα και την κόρη του, και γέλασε με την καρδιά του όταν η Έλι έριξε κατά λάθος την καλούμπα κάτω κι άρχισε να την κυνηγάει στο χορτάρι, ευτυχώς για να την πιάσει πριν ξετυλιχτούν και τα τελευταία μέτρα του σκοινιού. Ωστόσο, η παρουσία των θηλυκών μελών της οικογένειας άλλαξε λίγο τα πράγματα, κι έτσι ο Λούις δε στενοχωρήθηκε και πολύ όταν, είκοσι λεπτά αργότερα, η Ρέιτσελ είπε ότι ήταν ώρα να γυρίσουν στο σπίτι γιατί ο Γκέιτζ είχε εκτεθεί παραπάνω απ' όσο έπρεπε στον ακόμα παγερό αέρα. Δεν ήταν καιρός για κρυώματα. Κι έτσι ο αετός ξανακατέβηκε στη γη, δίνοντας κι από μια μάχη για τον ουρανό σε κάθε στροφή του σκοινιού, για να παραδώσει εντέλει τα όπλα. Ο Λούις τον έχωσε κάτω από τη μασχάλη του -τα μαύρα φτερά, τα γουρλωτά μάπα, όλα- κι ύστερα τον φυλά-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

277

κισε για άλλη μια φορά στην ντουλάπα του γκαράζ. Για βραδινό, ο Γκέιτζ έφαγε μια απίστευτη ποσότητα λουκάνικα με φασόλια, κι όσο η Ρέιτσελ τον άλλαζε και τον ετοίμαζε για ύπνο, ο Λούις πήρε παράμερα την Έλι και της μίλησε για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η συνήθειά της να μη μαζεύει τους βόλους της. Υπό άλλες συνθήκες, ίσως να είχε καταλήξει να της φωνάζει, γιατί η Έλι μπορούσε να γίνει πολύ κακότροπη και υπεροπτική -ακόμα και προσβλητική- όταν της επισήμαινες κάποιο λάθος της. Ήταν απλώς ο τρόπος της να αντιμετωπίζει την κριτική, αυτό όμως δεν εμπόδιζε τον Λούις να γίνεται έξω φρενών όταν η μικρή το παραξήλωνε με το ύφος της ή όταν ήταν πολύ κουρασμένη. Εκείνο το βράδυ, όμως, δεν της φώναξε· το πέταγμα του αετού τού είχε φτιάξει τη διάθεση, και η Έλι φαινόταν πρόθυμη να αντιμετωπίσει λογικά το θέμα. Συμφώνησε να είναι πιο προσεκτική, κι ύστερα κατέβηκε στο καθιστικό να δει τηλεόραση μέχρι τις οχτώμισι, μια σαββατιάτικη πολυτέλεια που περίμενε πώς και πώς ολόκληρη τη βδομάδα. Εντάξει, τελειώσαμε μ' αυτό, κι ίσως να κάνει και καλό, σκέφτηκε ο Λούις, που δεν ήξερε ότι οι βόλοι δεν ήταν το πραγματικό πρόβλημα, ότι ένα μεγάλο φορτηγό της Ορίνκο θα ήταν το πρόβλημα... όπως τους είχε προειδοποιήσει ο Τζαντ Κράνταλ ότι θα μπορούσε να είναι, εκείνη την πρώτη μέρα του Αυγούστου, την πρώτη μέρα της άφιξής τους. Εκείνο το βράδυ, ο Λούις ανέβηκε στο πάνω πάτωμα δεκαπέντε περίπου λεπτά αφότου η Ρέιτσελ είχε βάλει τον Γκέιτζ για ύπνο. Βρήκε το γιο του ήσυχο στην κούνια του, αλλά ακόμα ξύπνιο, να πίνει το τελευταίο μπουκάλι γάλα της ημέρας κοιτάζοντας στοχαστικά το ταβάνι. Ο Λούις έπιασε το ένα ποδαράκι του Γκέιτζ και το σήκωσε ψηλά. Το φίλησε κι ύστερα το κατέβασε ξανά. «Καληνύχτα, Γκέιτζ», είπε. «Ετό τετάει, μπαμπά», είπε ο Γκέιτζ. «Πέταξε και παραπέταξε, ε;» είπε ο Λούις και, χωρίς να υπάρχει λόγος, ένιωσε δάκρυα να ανεβαίνουν στα μάτια του. «Μέχρι τον ουρανό, μεγάλε». «Ετό τετάει», είπε ο Γκέιτζ. «Το ουνανό».


278

STEPHEN KING

Έπειτα ο Γκέιτζ γύρισε στο πλάι, έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε. Έτσι απλά. Ο Λούις έβγαινε στο διάδρομο όταν, ρίχνοντας μια ματιά πίσω, είδε δυο κιτρινοπράσινα, ασώματα μάτια να τον καρφώνουν μέσα από την ντουλάπα του Γκέιτζ. Η πόρτα ήταν ανοιχτή... μια •χαραμάδα μόνο. Ο Λούις ένιωσε την καρδιά του να τραντάζεται στο στήθος του και το στόμα του συσπάστηκε σ' έναν οδυνηρό μορφασμό. Καθώς άνοιγε την πόρτα της ντουλάπας σκεφτόταν... (η πόρτα της ντουλάπας θα άνοιγε απότομα και η Ζέλντα θα πεταγόταν από μέσα... με τη μαύρη γλώσσα της να πετάγεται πρησμένη απ' το στόμα της) ...δεν ήξερε τι ακριβώς σκεφτόταν, αλλά, βέβαια, δεν ήταν παρά ο Τσορτς. Ο γάτος ήταν μέσα στην ντουλάπα, κι όταν είδε τον Λούις κύρτωσε τη ράχη του όπως οι γάτες στις ευχετήριες κάρτες για το Χαλοουίν. Ο Τσορτς έβγαλε εκείνον το συριστικό, απειλητικό ήχο, κρατώντας το στόμα μισάνοιχτο, αποκαλύπτοντας τα σουβλερά σαν βελόνες δόντια του. «Δίνε του», μουρμούρισε ο Λούις. Ο Τσορτς τον απείλησε ξανά, παραμένοντας στη θέση του. «Φύγε, είπα». Σήκωσε το πρώτο πράγμα που βρήκε στο κουτί με τα παιχνίδια του Γκέιτζ, ένα ζωηρόχρωμο πλαστικό τρενάκι, το οποίο, μέσα στο μισόφωτο του δωματίου, είχε πάρει την καφεκόκκινη απόχρωση του ξεραμένου αίματος. Το κούνησε προς το μέρος του Τσορτς, ο οποίος όχι μόνο αψήφησε την απειλή, αλλά και εξαπέλυσε εναντίον του άλλον έναν απειλητικό συριγμό. Και τότε, εντελώς ξαφνικά, χωρίς καν να το σκεφτεί, ο Λούις πέταξε το παιχνίδι στο γάτο, όχι όμως με παιχνιδιάρικη διάθεση, ούτε για να σπάσει πλάκα· ο Λούις εκσφενδόνισε καταπάνω του το παιχνίδι γεμάτος οργή αλλά και φόβο -φόβο για το γεγονός ότι αυτό το πλάσμα κρυβόταν στη σκοτεινιασμένη ντουλάπα του δωματίου του γιου του και αρνούνταν να φύγει, σαν να είχε κάθε δικαίωμα να βρίσκεται εκεί. Το τρενάκι πέτυχε το γάτο στο δόξα πατρί. Ο Τσορτς έσκουξε και απέδρασε επιδεικνύοντας τη συνηθισμένη του χάρη: σκουντουφλώντας πάνω στη μισάνοιχτη πόρτα και βγαίνοντας από την ντουλάπα σχεδόν κουτρουβάλα. Ο Γκέιτζ αναδεύτηκε στην κούνια του, μουρμούρισε κάτι, άλ-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

279

λαξε θέση, και ησύχασε ξανά. Ο Αούις αισθανόταν ναυτία. Χοντρές σταγόνες ιδρώτα είχαν σχηματιστεί στο μέτωπο του. «Λούις;» Ήταν η Ρέιτσελ, από το κάτω πάτωμα, και ακουγόταν ανήσυχη. «Έπεσε ο Γκέιτζ απ' την κούνια του;» «Μια χαρά είναι ο Γκέιτζ. Ο Τσορτς έριξε κάτι παιχνίδια». «Α, καλά». Ο Λούις ένιωθε -παράλογα ή όχι- όπως ίσως θα ένιωθε αν είχε κοιτάξει το γιο του και είχε δει ένα φίδι να σέρνεται πάνω του ή αν είχε δει έναν τεράστιο αρουραίο κουρνιασμένο στα ράφια του τοίχου πάνω από την κούνια του. Και βέβαια ήταν παράλογο. Αυτός ο ήχος, όμως, που είχε βγάλει ο Τσορτς, αυτός ο συριγμός, ο τρόπος που τον κοίταζε απ' την ντουλάπα... (Η Ζέλντα νόμιζες ότι ήταν η Ζέλντα νόμιζες ότι ήταν ο Οζ ο Φοβεγόςκαι Τγομεγός;) Έκλεισε την πόρτα της ντουλάπας του Γκέιτζ, ξαναχώνοντας μέσα με το πόδι του μερικά παιχνίδια. Άκουσε το σχεδόν ανεπαίσθητο κλικ που έκανε ο μηχανισμός καθώς η πόρτα έκλεινε. Έπειτα από μια στιγμή δισταγμού, ο Λούις την ασφάλισε κατεβάζοντας και το μάνταλο. Γύρισε στην κούνια του Γκέιτζ. Στριφογυρίζοντας στον ύπνο . του, ο μικρός είχε μπερδευτεί στις κουβέρτες, που τώρα ήταν κατεβασμένες στα γόνατά του. Ο Λούις τον ξεμπέρδεψε, τον ξανασκέπασε, κι ύστερα έμεινε απλώς εκεί, να κοιτάζει το γιο του, για πολλή ώρα.


ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ο Τόπος Ταφής των Μίκμακ Όταν ο Ιησούς έφτασε στη Βηθανία, πληροφορήθηκε ότι ο Λάζαρος ήταν ήδη στον τάφο τέσσερις ημέρες. Μαθαίνοντας για τον ερχομό του Ιησού, η Μάρθα έσπευσε να τον συναντήσει. «Κύριε», είπε, «αν ήσουν εδώ, ο αδελφός μου δε θα είχε πεθάνει. Τώρα όμως είσαι εδώ, και ξέρω πως ό,τι ζητήσεις από το Θεό ο Θεός θα σου το δώσει». Ο Ιησούς της απάντησε: «Ο αδελφός σου θα αναστηθεί». — ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ( π α ρ ά φ ρ α σ η )

«Hey-ho, let's go». — THE RAMONES


36 Η αντίληψη ότι υπάρχουν όρια στη φρίκη που μπορεί να βιώσει ο ανθρώπινος νους είναι μάλλον εσφαλμένη. Αντίθετα, φαίνεται ότι, καθώς το σκοτάδι αρχίζει να πέφτει ολοένα και πιο πυκνό, κάποιο φαινόμενο εκθετικής αύξησης τίθεται σε λειτουργία -όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, η ανθρώπινη εμπειρία συντείνει με πάρα πολλούς τρόπους στο ότι, όταν ο εφιάλτης γίνει αρκετά μαύρος, τότε η φρίκη αρχίζει να γεννάει φρίκη, και η μία σατανική σύμπτωση φέρνει και άλλες -ίσως όχι και τόσο τυχαίες- συμπτώσεις, ώσπου τελικά το έρεβος να καλύψει τα πάντα. Και ίσως το πιο τρομακτικό απ' όλα τα ερωτήματα να είναι το πόση φρίκη μπορεί ν' αντέξει ο ανθρώπινος νους, διατηρώντας παράλληλα μία άγρυπνη, παντεπόπτρια, ανηλεή εχεφροσύνη. Ότι τέτοια γεγονότα έχουν τη δική τους, γελοιογραφική, τύπου Ρουμπ Γκόλντμπεργκ* παραδοξότητα δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία. Κάποια στιγμή, το όλο πράγμα αρχίζει να γίνεται μάλλον αστείο. Αυτή μπορεί να είναι η στιγμή κατά την οποία η εχεφροσύνη είτε σώζει τον εαυτό της είτε λυγίζει και καταρρέει· το σημείο όπου έρχεται να παρέμβει δυναμικά η προσωπική αίσθηση του χιούμορ. Ίσως ο Λούις Κριντ να έκανε παρόμοιες σκέψεις αν μπορούσε να σκεφτεί λογικά μετά την κηδεία του γιου του, του Γκέιτζ Γουίλιαμ Κριντ, που έγινε στις 17 Μαΐου. Η αλήθεια όμως ήταν ότι, για τον Λούις, κάθε λογική σκέψη -ή κάθε απόπειρα για τέτοιου * Βραβευμένος γελοιογράφος, γλύπτης, συγγραφέας, μηχανικός και εφευρέτης, ο οποίος έμεινε στην ιστορία για τις γελοιογραφίες του που απεικονίζουν πολυσύνθετες μηχανές να εκτελούν με εξαιρετικά πολύπλοκους τρόπους απλούστατες εργασίες. (Σ.τ.Μ.)


284

STEPHEN KING

είδους σκέψη- τερματίστηκε στο γραφείο τελετών όταν μία χειροδικία (αρκετά άσχημη) με τον πεθερό του είχε ως αποτέλεσμα ένα ακόμα τρομερότερο γεγονός, μια τελευταία δόση γοτθικού μελοδράματος, τόσο εξωφρενικού ώστε να διαλύσει και τα τελευταία ψήγματα του ήδη εξαιρετικά εύθραυστου αυτοελέγχου της Ρέιτσελ. Το φτηνό μελόδραμα εκείνης της μέρας έριξε αυλαία μόνο όταν μία ωρυόμενη Ρέιτσελ απομακρύνθηκε διά της βίας από την Ανατολική Αίθουσα του Οίκου Τελετών Μπρούκινγκς-Σμιθ, όπου η σορός του Γκέιτζ είχε εκτεθεί σε προσκύνημα μέσα στο κλειστό φέρετρο της. Μετά, στον προθάλαμο, ο Σουρέντρα Χάρντου είχε χορηγήσει στη Ρέιτσελ μία γερή δόση ηρεμιστικού. Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι η Ρέιτσελ δε θα είχε βιώσει καν αυτό το τελευταίο επεισόδιο, αυτή την εξτραβαγκάντσα τρόμου θα μπορούσε να πει κανείς, αν η χειροδικία ανάμεσα στον Λούις Κριντ και στον κύριο Έργουιν Γκόλντμαν από το Λέικ Φόρεστ είχε συμβεί στη διάρκεια του πρωινού επισκεπτηρίου (10:00-11:30) και όχι στη διάρκεια του απογευματινού (14:00-15:30). Η Ρέιτσελ δεν είχε παραστεί στο πρωινό επισκεπτήριο γιατί, πολύ απλά, δεν ήταν σε θέση να το κάνει. Είχε μείνει στο σπίτι, με τον Τζαντ Κράνταλ και τον Στιβ Μάστερτον, δύο ανθρώπους χωρίς τους οποίους ο Λούις ήταν σχεδόν βέβαιος ότι δε θα τα είχε βγάλει πέρα εκείνο το εφιαλτικό σαρανταοχτάωρο. Ήταν ευτύχημα για τον Λούις -ευτύχημα και για τα τρία εναπομείναντα μέλη της οικογένειας- το ότι ο Στιβ είχε δώσει το παρών άμεσα, δεδομένου ότι ο Λούις αδυνατούσε, τουλάχιστον προσωρινά, να πάρει οποιουδήποτε είδους απόφαση. Δεν είχε μπορέσει καν να αποφασίσει το αυτονόητο: να κάνει στη γυναίκα του μία ηρεμιστική ένεση για να αδρανοποιήσει έστω και για λίγες ώρες τη βαθιά θλίψη της. Ο Λούις δεν είχε καν παρατηρήσει ότι η Ρέιτσελ σκόπευε να πάει στο πρωινό επισκεπτήριο φορώντας τη ρόμπα της, την οποία μάλιστα είχε στραβοκουμπώσει. Τα μαλλιά της ήταν αχτένιστα, άλουστα, μπερδεμένα. Τα μάτια της, κενοί καφετιοί δίσκοι, γούρλωναν μέσα από κόγχες τόσο βαθιές, που θύμιζαν μάτια ζωντανής νεκροκεφαλής. Το δέρμα της κρεμόταν σαν ζυμάρι απ' το πρόσωπο της. Εκείνο το πρωί η Ρέιτσελ καθόταν στο τραπέζι του προγεύματος μασουλώντας ένα κομμάτι αβουτύρωτη φρυγανιά, εκφέροντας φράσεις ασυνάρτητες, χωρίς καμία απολύτως λογική συνοχή. «Για κείνο το αυτοκινούμενο


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

285

τροχόσπιτο που ήθελες να αγοράσεις, Λου...», είπε κάποια στιγμή εντελώς ξαφνικά. Η τελευταία φορά που ο Λούις είχε μιλήσει για αυτοκινούμενο τροχόσπιτο ήταν το 1981. Ο Λούις περιορίστηκε να κατανεύσει και συνέχισε το πρόγευμά του. Έτρωγε ένα μπολ με Σοκολατένια Αρκουδάκια. Τα Σοκολατένια Αρκουδάκια ήταν τα αγαπημένα δημητριακά του Γκέιτζ, και σήμερα ο Λούις τα ήθελε. Η γεύση τους ήταν αποκρουστική, εκείνος όμως εξακολουθούσε να τα θέλει. Ήταν πολύ κομψός. Είχε φορέσει το καλύτερο του κοστούμι -όχι μαύρο, ο Λούις δεν είχε μαύρο κοστούμι, τουλάχιστον όμως ήταν σκούρο ανθρακί-, είχε πλυθεί, είχε ξυριστεί και είχε χτενίσει προσεκτικά τα μαλλιά του. Φαινόταν καλά, παρ' ότι ήταν χαμένος μέσα στο σοκ. Η Έλι ήταν ντυμένη με μπλουτζίν και κίτρινη μπλούζα. Είχε φέρει μαζί της στο τραπέζι μία φωτογραφία την οποία αρνούνταν να αποχωριστεί. Ήταν η μεγέθυνση ενός ενσταντανέ τραβηγμένου από τη Ρέιτσελ με τη μηχανή Πολαρόιντ που της είχαν χαρίσει ο Λούις και τα παιδιά στα τελευταία γενέθλιά της. Η φωτογραφία έδειχνε την Έλι να τραβάει το έλκηθρο της, μέσα στο οποίο ο Γκέιτζ χαμογελούσε από τα βάθη του τεράστιου φουσκωτού μπουφάν του. Η Ρέιτσελ είχε αιχμαλωτίσει με το φακό της την Έλι, στραμμένη πίσω, να χαμογελάει στον Γκέιτζ, που της ανταπέδιδε το χαμόγελο: Η Έλι κουβαλούσε μαζί της τη φωτογραφία, αλλά δε μιλούσε πολύ. Ο Λούις δεν ήταν ικανός να δει σε τι κατάσταση βρίσκονταν η γυναίκα και η κόρη του· έτρωγε το πρόγευμά του, παίζοντας και ξαναπαίζοντας στο μυαλό του το ατύχημα, μόνο που στη δική του, νοερή ταινία το τέλος ήταν διαφορετικό. Στη νοερή ταινία του ο ίδιος είχε δράσει με μεγαλύτερη ταχύτητα, και το μόνο που είχε συμβεί τελικά ήταν ότι ο Γκέιτζ είχε φάει μερικές ξυλιές στα μαλακά επειδή δεν είχε σταματήσει όταν οι μεγάλοι τού φώναξαν να το κάνει. Ο Στιβ ήταν αυτός που εντόπισε τι συνέβαινε με τη Ρέιτσελ, και με την Έλι επίσης. Απαγόρευσε στη Ρέιτσελ να πάει στο πρωινό επισκεπτήριο (αν και δεν υπήρχε τίποτα να επισκεφθεί κανείς εκτός από ένα κλειστό φέρετρο· αν ήταν ανοιχτό, σκεφτόταν ο Λούις, θα έφευγαν όλοι τρέχοντας από την αίθουσα, εμού συμπεριλαμβανομένου), και στην Έλι να πλησιάσει έστω και απέξω τον οί-


286

STEPHEN KING

KO τελετών. Η Ρέιτσελ διαμαρτυρήθηκε. Η Έλι συνέχισε να κάθεται στη θέση της, σιωπηλή και βαρύθυμη, κρατώντας στο ένα της χέρι τη φωτογραφία της με τον Γκέιτζ. Ο Στιβ ήταν αυτός που έκανε στη Ρέιτσελ την ηρεμιστική ένεση και που έδωσε στην Έλι να πιει ένα κουταλάκι του γλυκού από κάποιο άχρωμο υγρό. Συνήθως η Έλι γκρίνιαζε και διαμαρτυρόταν όποτε χρειαζόταν να πάρει κάποιο φάρμακο, αυτό όμως το κατάπιε σιωπηλά, χωρίς τον παραμικρό μορφασμό. Μέχρι η ώρα να πάει δέκα, εκείνο το ίδιο πρωί, η Έλι κοιμόταν στο κρεβάτι της (εξακολουθώντας να κρατάει τη φωτογραφία της με τον Γκέιτζ στο ένα χέρι) και η Ρέιτσελ καθόταν μπροστά στην τηλεόραση παρακολουθώντας τον Τροχό της Τύχης. Οι απαντήσεις της στις ερωτήσεις του Στιβ ήταν αργές, προσεκτικές και ήρεμες. Η Ρέιτσελ ήταν μαστουρωμένη -ευτυχώς, όμως, το πρόσωπο της είχε χάσει αυτή τη γεμάτη περίσκεψη έκφραση της παραφροσύνης που τόσο είχε ανησυχήσει (και τρομάξει) τον Στιβ όταν είχε φτάσει στο σπίτι στις οχτώ και τέταρτο εκείνο το πρωί. Ο Τζαντ, βέβαια, τα είχε κανονίσει όλα. Είχε διεκπεραιώσει τα πάντα με την ίδια ήρεμη αποτελεσματικότητα με την οποία πριν από τρεις μήνες είχε φροντίσει την κηδεία της γυναίκας του. Αλλά ήταν ο Στιβ Μάστερτον αυτός που πήρε τον Λούις παράμερα πριν φύγει για τον οίκο τελετών. «Θα φροντίσω να έρθει η Ρέιτσελ το απόγευμα, αν κρίνω ότι είναι ικανή να το αντέξει», είπε στον Λούις. «Εντάξευ>. «Ως τότε η επίδραση της ένεσης θα έχει περάσει. Ο φίλος σου ο κύριος Κράνταλ είπε ότι θα μείνει να προσέχει την Έλι μέχρι να τελειώσει το απογευματινό επισκεπτήριο, κι ότι...» «Εντάξει». «...θα παίξει μαζί της Μονόπολη, ή κάτι τέτοιο...» «Α-χα». «Αλλά...» «Εντάξει». Ο Στιβ έκανε μια παύση. Στέκονταν στο γκαράζ, το πεδίο δράσης του Τσορτς, εκεί όπου ο γάτος κυκλοφορούσε με τον άγαρμπο, όλο αστάθεια τρόπο του, εκεί όπου έφερνε τα ψόφια πουλιά και τα ψόφια ποντίκια του. Αυτά που ανήκαν στον Λούις. Έξω έλαμπε ένας μαγιάτικος ήλιος, κι ένας κοκκινολαίμης διέσχιζε τον


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

287

αυτοκινητόδρομο βιαστικός, θαρρείς και είχε αργήσει σε κάποιο σημαντικό ραντεβού. Ίσως και να είχε. «Λούις», είπε ο Στιβ. «Πρέπει να συνέλθεις». Ο Λούις έριξε στον Στιβ ένα ευγενικά ερωτηματικό βλέμμα. Ελάχιστα από όσα είχε πει ο Στιβ είχαν καταγραφεί στον εγκέφαλο του -ο Λούις ήταν απασχολημένος με τη σκέψη ότι, αν ήταν λίγο πιο γρήγορος, ίσως είχε καταφέρει να σώσει τη ζωή του γιου του-, αλλά κάτι απ' αυτό το τελευταίο είχε βρει στόχο. «Δε νομίζω ότι το πρόσεξες», είπε ο Στιβ, «αλλά η Έλι δε μιλάει καθόλου. Και το σοκ της Ρέιτσελ ήταν τόσο μεγάλο, που φαίνεται πως έχει αλλοιώσει ακόμα και την αντίληψή της περί χρόνου». «Εντάξει!» είπε ο Λούις, θεωρώντας, χωρίς να ξέρει το γιατί, ότι το ζητούμενο σ' αυτή τη συγκεκριμένη απόκριση ήταν η μεγαλύτερη έμφαση. Ο Στιβ ακούμπησε το χέρι του στον ώμο του Λούις. «Άκουσέ με, Λου», είπε. «Τώρα σε χρειάζονται όσο ποτέ στη ζωή τους. Σε παρακαλώ, φίλε μου... στη γυναίκα σου μπορώ να δίνω ηρεμιστικά... εσύ, όμως, Λούις, εσύ πρέπει να... ω Λούις, τι γαμημένο πράμα είναι αυτό, τι απίστευτα γαμημένο πράμα!» Με κάποια ανησυχία, ο Λούις πρόσεξε ότι ο Στιβ είχε αρχίσει να κλαίει. «Ναι, βέβαια», είπε, και στην οθόνη του μυαλού του είδε τον Γκέιτζ να διασχίζει την πρασιά με κατεύθυνση το δρόμο, κι όλους να του φωνάζουν να γυρίσει, αλλά εκείνος να μη γυρίζει -τον τελευταίο καιρό είχαν αρχίσει να παίζουν το παιχνίδι «τρέχω να ξεφύγω απ' τη μαμά και τον μπαμπά»-, και μετά να τον κυνηγούν κι οι δυο, με τον Λούις να προσπερνάει γρήγορα τη Ρέιτσελ, αλλά να μην μπορεί να πλησιάσει τον Γκέιτζ, που είχε φύγει πολύ μπροστά, και ο Γκέιτζ να γελάει, ο Γκέιτζ να τρέχει να ξεφύγει απ' τον μπαμπά -αυτό ήταν το παιχνίδι-, και ο Λούις να μικραίνει την απόσταση, αλλά υπερβολικά αργά, και ο Γκέιτζ να κατηφορίζει τώρα στην ελαφρά κλίση που έπαιρνε η πρασιά πριν καταλήξει στον Αυτοκινητόδρομο 15, και ο Λούις να προσεύχεται στο Θεό να πέσει ο Γκέιτζ κάτω -όταν τα μικρά παιδιά τρέχουν, πέφτουν σχεδόν πάντα κάτω, επειδή οι άνθρωποι δεν αποκτούν πλήρη έλεγχο των ποδιών τους πριν φτάσουν στην ηλικία των έξι ή εφτά ετών. Ο Λούις προσευχόταν στο Θεό να πέσει ο Γκέιτζ κάτω, ναι, να πέσει κάτω, να ματώσει τη μύτη του ν' ανοίξει το κεφάλι του να πάει για ράμματα οτιδήποτε, γιατί τώρα άκουγε το μονότονο


288

STEPHEN KING

βρυχηθμό του φορτηγού που ερχόταν προς το μέρος τους, ενός απ' αυτά τα τεράστια φορτηγά με τις δέκα ρόδες που δε σταματούσαν να πηγαινοέρχονται από το Μπάνγκορ στο εργοστάσιο της Ορίνκο στο Μπάκσπορτ, και τότε είχε ουρλιάξει το όνομα του Γκέιτζ, και είχε πιστέψει ότι ο Γκέιτζ τον είχε ακούσει και είχε προσπαθήσει να σταματήσει. Ο Γκέιτζ φαινόταν να έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι είχε πάρει τέλος -οι γονείς σου δεν ουρλιάζουν όταν πρόκειται για παιχνίδι- και προσπάθησε να φρενάρει, και μέχρι να γίνουν όλα αυτά ο θόρυβος του φορτηγού είχε δυναμώσει αφάνταστα, ο θόρυβός του γέμιζε τον κόσμο. Ο θόρυβος ήταν εκκωφαντικός. Ο Λούις είχε ρίξει το σώμα του προς τα μπρος πραγματοποιώντας μια τελική βουτιά -με τη σκιά του ν' αφήνει το ίχνος της στο έδαφος από κάτω, όπως το Όρνιο είχε αφήσει τα ίχνη του . εκείνη τη μέρα στα τέλη του χειμώνα πάνω στο άσπρο, ξερό μαρτιάτικο χορτάρι του λιβαδιού της κυρίας Βίντον-, πιστεύοντας ότι τα ακροδάχτυλά του είχαν αγγίξει την πλάτη του βαμβακερού μπουφάν του Γκέιτζ, κι ύστερα η φόρα του Γκέιτζ τον πέταξε στο δρόμο, και το φορτηγό ήταν κεραυνός, το φορτηγό ήταν το φως του ήλιου πάνω σε εκτυφλωτικό χρώμιο, το φορτηγό ήταν το βαθύ, βραχνό, στριγκό ουρλιαχτό μιας κόρνας αέρος, και αυτό ήταν το Σάββατο, αυτό ήταν πριν από τρεις μέρες. «Εντάξει είμαι», είπε στον Στιβ. «Πρέπει να πηγαίνω τώρα». «Αν καταφέρεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να τους βοηθήσεις», είπε ο Στιβ, σκουπίζοντας τα μάτια του στο μανίκι του σακακιού του, «θα βοηθήσεις μαζί και τον εαυτό σου. Οι τρεις σας πρέπει να το περάσετε μαζί, Λούις. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Κανείς δεν ξέρει άλλο τρόπο να σου πει». «Ακριβώς», συμφώνησε ο Λούις, και στο μυαλό του όλα άρχισαν να συμβαίνουν ξανά, μόνο που αυτή τη φορά στο τέλος πηδούσε μισό μέτρο μακρύτερα κι άρπαζε την πλάτη του μπουφάν του Γκέιτζ και τον τραβούσε πίσω, και τίποτα απ' όσα γίνονταν τώρα δε συνέβαινε. Η Έλι έχασε τη σκηνή που εκτυλίχθηκε στην Ανατολική Αίθουσα του Οίκου Τελετών Μπρούκινγκς-Σμιθ, η Ρέιτσελ όμως όχι. Όταν συνέβη το περιστατικό, η Έλι έσπρωχνε άσκοπα -και σιωπηλά- το πιόνι της πάνω στο ταμπλό της Μονόπολης, καθισμένη απέναντι


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

289

από τον Τζαντ Κράνταλ. Με το ένα χέρι της έριχνε τα ζάρια, σφίγγοντας στο άλλο τη φωτογραφία της με τον Γκέιτζ στο έλκηθρο. Έχοντας καταλήξει στην εκτίμηση ότι η Ρέιτσελ ήταν αρκετά καλά για να παραστεί στο απογευματινό επισκεπτήριο, ο Στιβ Μάστερτον της έδωσε το πράσινο φως -ήταν μια απόφαση, για την οποία, με τα όσα έμελλε να διαδραματιστούν αργότερα, ο Στιβ θα μετάνιωνε πικρά. Εκείνο το πρωί, οι Γκόλντμαν είχαν φτάσει αεροπορικώς από το Σικάγο στο Μπάνγκορ και είχαν καταλύσει στο Χόλιντεΐ Iw. Μέχρι η ώρα να πάει δώδεκα, ο πατέρας της Ρέιτσελ είχε τηλεφωνήσει τέσσερις φορές στο σπίτι, αναγκάζοντας τον Στιβ να γίνεται όλο και πιο αυστηρός -σχεδόν απειλητικός στο τέταρτο τηλεφώνημα- με τον ηλικιωμένο άντρα. Ο Έργουιν Γκόλντμαν ήθελε να συμπαρασταθεί στην κόρη του, είπε, κι όλοι οι κέρβεροι της κολάσεως μαζί δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν μακριά της μια τέτοια στιγμή. Ο Στιβ απάντησε λέγοντας ότι η Ρέιτσελ χρειαζόταν αυτόν το χρόνο πριν φύγει για το γραφείο τελετών, ώστε νά ξεπεράσει κατά το δυνατόν το αρχικό σοκ. Για τους κέρβερους της κολάσεως, είπε, δεν μπορούσε να μιλήσει, μπορούσε όμως να του δείξει έναν Αμερικανοσουηδό βοηθό παθολόγου ο οποίος δεν είχε καμία απολύτως πρόθεση να επιτρέψει στον οποιονδήποτε να μπει στο σπίτι των Κριντ προτού η Ρέιτσελ κάνει με δική της πρωτοβουλία τη δημόσια εμφάνισή της. Μετά από το απογευματινό επισκεπτήριο, είπε ο Στιβ, θα ήταν παραπάνω από ευτυχής ν' αφήσει το συγγενικό σύστημα υποστήριξης να αναλάβει δράση. Ως τότε, ήθελε απλώς να την αφήσουν ήσυχη. Ο ηλικιωμένος άντρας τον έβρισε στα γίντις και βρόντηξε με όλη του τη δύναμη το ακουστικό στη συσκευή, διακόπτοντας την κλήση. Ο Στιβ περίμενε για να δει αν ο Έργουιν Γκόλντμαν θα εμφανιζόταν, προφανώς, όμως, ο πατέρας της Ρέιτσελ είχε αποφασίσει να περιμένει. Το μεσημέρι, η Ρέιτσελ είχε αρχίσει να δείχνει λίγο καλύτερα. Τουλάχιστον είχε επίγνωση του χρονικού πλαισίου μέσα στο οποίο βρισκόταν, και είχε πάει και στην κουζίνα να δει αν υπήρχαν υλικά για σάντουιτς ή κάτι φαγώσιμο για μετά. Μάλλον ο κόσμος θα ήθελε να έρθει μετά στο σπίτι, έτσι δεν ήταν; είχε ρωτήσει τον Στιβ. Ο Στιβ είχε κατανεύσει. Στο ψυγείο δεν υπήρχε μορταδέλα ούτε κρύο ψητό μοσχάρι, η ι 1


290

STEPHEN KING

Ρέιτσελ όμως βρήκε στην κατάψυξη μια μεγάλη συσκευασία φέτες γαλοπούλας και την έβγαλε να ξεπαγώσει. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Στιβ κοίταξε στην κουζίνα και είδε τη Ρέιτσελ να στέκεται μπροστά στο νεροχύτη και να κλαίει με το βλέμμα καρφωμένο στις φέτες της γαλοπούλας. «Ρέιτσελ;» Κοίταξε προς τον Στιβ. «Του Γκέιτζ του άρεσε πολύ αυτό. Του άρεσε πολύ το λευκό κρέας. Σκεφτόμουνα ότι δεν πρόκειται να ξαναφάει ποτέ γαλοπούλα». Ο Στιβ την έστειλε πάνω να ντυθεί -μια τελευταία δοκιμή για το πόσο καλά μπορούσε να αντεπεξέλθει- κι όταν την είδε να κατεβαίνει ντυμένη μ' ένα απλό μαύρο φόρεμα με ζώνη στη μέση και κρατώντας μια μικρή μαύρη τσάντα (ουσιαστικά, ένα βραδινό τσαντάκι), γνωμάτευσε ότι η Ρέιτσελ ήταν εντάξει. Ο Τζαντ συμφώνησε. Ο Στιβ την πήγε με το αυτοκίνητο στην πόλη. Στάθηκε με τον Σουρέντρα Χάρντου στον προθάλαμο της Ανατολικής Αίθουσας και παρακολούθησε τη Ρέιτσελ να διασχίζει σαν στοιχειωμένη το διάδρομο με κατεύθυνση το πνιγμένο στα λουλούδια φέρετρο. «Τι γίνεται, Στιβ;» ρώτησε χαμηλόφωνα ο Σουρέντρα. «Γαμιέται το σύμπαν», απάντησε ο Στιβ με σιγανή, γεμάτη σκληρότητα φωνή. «Εσύ τι περίμενες ότι θα γινόταν;» «Ότι θα γαμιόταν το σύμπαν», είπε ο Σουρέντρα και αναστέναξε. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είχε ξεκινήσει από το πρωινό επισκεπτήριο, όταν ο Έργουιν Γκόλντμαν είχε αρνηθεί να σφίξει το χέρι του γαμπρού του. Η αλήθεια ήταν ότι η παρουσία τόσων πολλών συγγενών και φίλων είχε αναγκάσει τον Λούις να απαγκιστρωθεί για λίγο από τα δίχτυα του σοκ· τον είχε αναγκάσει να δώσει προσοχή στα τεκταινόμενα και να βγει από το καβούκι όπου ήταν κρυμμένος. Είχε φτάσει σ' αυτό το στάδιο της ελάσιμης θλίψης την οποία οι εργολάβοι κηδειών ήταν τόσο συνηθισμένοι να αντιμετωπίζουν και να εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο τρόπο. Ο Λούις έκανε ό,τι του έλεγαν, σαν πειθήνιο πιόνι. Έξω από την Ανατολική Αίθουσα υπήρχε ένα μικρό φουαγιέ ό-


ΝΕΚΡΩΤΑΦΙΟ ΖΩΩΝ

291

που ο κόσμος μπορούσε να καπνίσει και να ξεκουραστεί σε μαλακές, αναπαυτικές πολυθρόνες, που φαίνονταν σαν να είχαν αγοραστεί σε δημοπρασία χρεοκοπημένης βρετανικής λέσχης κυρίων. Δίπλα στην πόρτα που οδηγούσε στην αίθουσα με το φέρετρο υπήρχε ένα μικρό καβαλέτο από μαύρο μέταλλο με χρυσή εγχάραξη, και πάνω στο καβαλέτο μια μικρή πινακίδα με την απέριττη επιγραφή ΓΚΕΪΤΖ ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΚΡΙΝΤ. Αν διέσχιζες κάθετα αυτό το μεγάλο λευκό κτίριο, που τόσο παραπλανητικά θύμιζε παλιό, άνετο σπίτι, θα βρισκόσουν σε ένα πανομοιότυπο φουαγιέ, έξω από τη Δυτική Αίθουσα αυτό, με ένα πανομοιότυπο καβαλέτο δίπλα στην πόρτα και μια πινακίδα που έγραφε ΑΛΜΠΕΡΤΑ ΜΠΕΡΝΑΜ ΝΕΝΤΟ. Στο πίσω μέρος του σπιτιού βρισκόταν η Αίθουσα του Ποταμού. Το καβαλέτο στ' αριστερά της πόρτας που υπήρχε ανάμεσα στο φουαγιέ και σ' αυτή την αίθουσα ήταν κενό· τούτη την Τρίτη η συγκεκριμένη αίθουσα παρέμενε αχρησιμοποίητη. Στο κάτω πάτωμα βρισκόταν το εκθετήριο των φερέτρων, με κάθε μοντέλο να φωτίζεται από ένα μικρό σποτάκι εντοιχισμένο στο ταβάνι. Αν κοίταζες προς τα πάνω -ο Λούις είχε κοιτάξει, και ο εργολάβος κηδειών είχε εκφράσει την αποδοκιμασία του ρίχνοντάς του ένα σκαιό βλέμμα-, έμενες με την εντύπωση ότι ένα σωρό παράξενα ζώα φώλιαζαν στο ταβάνι. Ο Τζαντ είχε έρθει μαζί του στον Οίκο Μπρούκινγκς-Σμιθ την Κυριακή, την επομένη του θανάτου του Γκέιτζ, για να διαλέξουν φέρετρο. Είχαν κατέβει στο κάτω πάτωμα και, αντί να στρίψει κατευθείαν δεξιά, στο εκθετήριο των φερέτρων, ο Λούις, παραζαλισμένος καθώς ήταν, συνέχισε να προχωρεί στο διάδρομο με κατεύθυνση μια απλή άσπρη πόρτα με επαναφορά, του είδους που χωρίζει συνήθως στα εστιατόρια την αίθουσα εστίασης από την κουζίνα. «Όχι από κει», είχαν πει σχεδόν ταυτόχρονα ο Τζαντ και ο εργολάβος, και ο Λούις είχε κάνει υπάκουα μεταβολή και τους είχε ακολουθήσει, απομακρυνόμενος από την άσπρη πόρτα. (Παρ' όλ' αυτά, ήξερε τι υπήρχε πίσω της. Ο θείος του ήταν νεκροθάφτης.) Η Ανατολική Αίθουσα ήταν επιπλωμένη με στοιχημένες σειρές από σπαστές καρέκλες -από τις ακριβές, όμως, αυτές με τα αφράτα καθίσματα και τις αναπαυτικές πλάτες. Στο μπροστινό μέρος, ένα κράμα εκκλησίας και σέρας, βρισκόταν το φέρετρο του Γκέιτζ. Από τα μοντέλα της Αμερικανικής Φερετροποιίας, ο Λούις είχε ι 1


292

STEPHEN KING

διαλέξει το Αιώνια Ανάπαυση, ένα φέρετρο από ξύλο τριανταφυλλιάς με πολυτελή ροζ μεταξωτή επένδυση. Ο εργολάβος είχε συμφωνήσει ότι επρόκειτο για ένα πανέμορφο φέρετρο, και είχε εκφράσει τις απολογίες του για το γεγονός ότι δε διέθετε κάποιο με γαλάζια επένδυση. Ο Λούις είχε απαντήσει ότι η Ρέιτσελ κι εκείνος δεν είχαν κάνει ποτέ τέτοιου είδους διακρίσεις. Ο