Page 1

Voorwoord

Ze was tien, elf jaar oud en speelde nog met barbies, terwijl ze ook al cocaïne snoof, xtc slikte en joints rookte. Niet omdat ze uit een gebroken of asociaal gezin kwam: integendeel, ze heeft liefdevolle en warme ouders. Maar zij hadden er geen idee van dat hun knappe blonde dochter achter hun rug om een straatopvoeding kreeg van oudere jongens, die haar introduceerden in het drugsleven en haar allerlei trucjes leerden om stiekem aan geld te komen. En toen het bewijs van haar drugsgebruik – pas jaren later – onomstotelijk op tafel lag, toen was het te laat. Toen was Cindy zo gewend aan de vrijheid en aan de drugs, dat ze zich, in de heftigste periode van de puberteit, ging verzetten tegen de nieuwe, strengere regels van haar ouders en het regime van de middelbare school. Dat was het moment dat jeugdzorg ingreep. En het moment dat het werkelijk misging met Cindy. Want jeugdzorg besloot dat Cindy als veertienjarige probleemjongere opgesloten moest worden in een ouderwetse jeugdgevangenis. In 2003 verdween ze achter de tralies en belandde ze tussen veroordeelde jongeren. En daar, ’s nachts, in de verlaten, afgesloten gangen van de jeugdgevangenis waar alleen bewakers toegang toe hadden, werden gedetineerde meisjes in hun bed verrast door een man in uniform die zich aan hen vergreep. Ook Cindy werd midden in de nacht verkracht door een bewaker. Maar wie zou een drugsverslaafde tiener geloven? Dus ze hield haar mond, net als de andere meisjes van haar afdeling. Natuurlijk waren de trauma’s van

7


Cindy enorm en het vertrouwen in haar ouders, die hadden gerekend op de ervaring en goede bedoelingen van jeugdzorg, was compleet verdwenen. En toen ze een paar maanden later, net vijftien geworden, in de handen viel van een loverboy, boden de harddrugs die hij haar gaf de perfecte uitweg voor al haar verdriet en pijn. De drugs die ze kreeg zijn een variant van crack: gekookte cocaĂŻne die je rookt met een speciaal pijpje. Basen wordt het genoemd. Een zeer verslavende drug die je voortdurend laat hunkeren naar meer. Vanaf dat moment werd haar leven een stroomversnelling van drugs, angst, spanning, verdoving, geweld, geld en seks. Ik kende Cindy als het meisje met de mooie, blonde haren van over het bruggetje, een paar jaar ouder dan mijn oudste dochter. Van meisje werd ze een vrouw en soms zag ik haar vele maanden niet. Van haar verleden had ik geen idee. Dat kwam pas jaren later, toen ze 25 was en ik met mijn jonge hond vaak naar buiten moest. Daar kwam ik Cindy regelmatig tegen, op het bankje bij het bruggetje, omdat ze weer bij haar ouders was ingetrokken. Steeds vaker maakten we een praatje en op een keer vertelde ze me dat ze graag boeken las over vrouwen die net als zij verslaafd waren geraakt, in een zoektocht naar herkenning. Door de verslagenheid die ze uitstraalde, stelde ik voor om haar te helpen met het schrijven van haar eigen verhaal. Cindy zei dat ze dat graag zou willen. Tijdens het eerste interview voor dit boek, bij mij aan de keukentafel, had ik afwisselend kippenvel en tranen in mijn ogen. Een verhaal als dat van Cindy is zo heftig, dat het een wonder is dat ze nog leeft. Bijna net zo ongelofelijk is dat ze nog steeds bij haar ouders woont. Warme mensen, betrokken ouders die hun dochter voor geen prijs laten vallen. Zelfs niet als ze kapot van dagenlang drugsgebruik binnenkomt en haar moeder toesnauwt dat ze zich nergens mee moet bemoeien. Een paar dagen voor het eerste interview stopte Cindy met het roken van

8


cocaïne. Niet omdat ze per se wilde stoppen met de drugs, maar omdat ze voor het eerst haar hele verhaal wilde vertellen en mij niet wilde laten zitten wanneer ze weer in een drugsroes terecht zou komen. En toen ze door die eerste moeilijke dagen heen was, besloot ze vol te houden. Thuis, in haar eigen omgeving, kickte ze af, zonder enige hulp of behandeling, nadat ze negen jaar vrijwel onafgebroken verslaafd was geweest aan harddrugs. Die eerste maanden waren zwaar, maar er waren lichtpuntjes. En die kwamen er steeds meer. Kerst vieren met de hele familie. Voor het eerst naar een pretpark, een bezoek aan een concert. Weer op vakantie, twee keer zelfs! Er waren ook de dealers die Cindy tegenkwam toen ze weer in haar eentje op haar scooter op pad durfde. Dealers die ze al jaren kende en waarvan ze door de jaren heen kilo’s cocaïne had gekocht. Ook zij vonden het geweldig dat ze was gestopt. Eentje beloofde haar een klap te verkopen als hij haar weer zag gebruiken. En haar ex-partner en medeverslaafde zei: ‘Het ga je goed, dit leven gun ik niemand.’ Langzamerhand zag ik een andere vrouw naar boven komen. Met veel humor, met waarden en normen, stralend. Als een roos die uit de knop is gekomen. Ze is erachter gekomen dat ze haar pijn aan kan, ook zonder drugs. De vragen die ze zichzelf huilend stelde in die eerste paar weken, daar kent ze nu de antwoorden op. Ze heeft ze zelf gegeven, door te praten over alles wat haar is overkomen. Cindy heeft een geheugen als een olifant en een scherp inzicht in de drugswereld, waarin ze zich als kwetsbaar meisje staande trachtte te houden. Met behulp van haar ouders en broer, van allerlei documenten zoals politie- en schoolrapporten, en van betrokkenen, waaronder haar advocaat, leerkrachten en de wijkagent, hebben we de gebeurtenissen in de juiste volgorde kunnen zetten. Hier en daar heb ik ook mijn eigen overpeinzingen over de situatie van Cindy ingevoegd. Dit is het rauwe, onvoorstelbare verhaal van Cindy.

9

Profile for Annemarie de Leng

Vluchten naar de hel  

Hoe een meisje van tien in de greep komt van harddrugs, loverboys en falende hulpverleners.

Vluchten naar de hel  

Hoe een meisje van tien in de greep komt van harddrugs, loverboys en falende hulpverleners.

Advertisement