Issuu on Google+

~1~


~2~


Spis treści Biografia ........................................................................................................... 4 Bibliografia ....................................................................................................... 5 „Imię Róży” ....................................................................................................... 6 Recenzje czytelników: ......................................................................................... 7 „Wahadło Foucaulta” ......................................................................................... 8 Recenzje czytelników: ......................................................................................... 9 „Wyspa dnia poprzedniego” ................................................................................ 10 Recenzje czytelników: ....................................................................................... 11 „Baudolino” ..................................................................................................... 12 „Tajemniczy płomień królowej Loany” .................................................................. 14 Recenzje czytelników: ....................................................................................... 15 „Cmentarz w Pradze” ........................................................................................ 16 Recenzje czytelników: ....................................................................................... 17 Wybrane cytaty: ............................................................................................... 18 „Grozi nam że cały dzisiejszy przemysł informatyczny, mnożąc informacje nie będzie dostarczał już żadnej” ....................................................................................... 20 „Nie myśl, że książki znikną” ............................................................................. 21

~3~


Biografia Umberto Eco, jeden z najsłynniejszych naukowców i pisarzy XX wieku, urodził się w Alessandrii w Piemoncie w 1932 roku. Po uzyskaniu tytułu doktora (jego praca poświęcona była św. Tomaszowi z Akwinu) wykładał na uniwersytetach w Turynie i Mediolanie. Obecnie jest profesorem uniwersytetu w Bolonii. W pracy badawczej zajmuje się m.in. semiotyką, teorią literatury, estetyką średniowieczną i środkami przekazu. Do jego najważniejszych publikacji przetłumaczonych na język polski należą: „Dzieło otwarte”, „Pejzaż semiotyczny”, „Superman w literaturze masowej”. Bogaty dorobek naukowy to zaledwie część obfitej i urozmaiconej twórczości Eco, obejmującej ponadto felietony, parodie literackie, komiksy, sztuki dla dzieci, przede wszystkim zaś kilka znakomitych powieści.Wierny swemu przeświadczeniu, że podział na kulturę niską i wysoką nie ma żadnego uzasadnienia, a erudycję można z powodzeniem połączyć z sensacyjną akcją, w roku 1980 wydał swoją pierwszą powieść, „Imię róży”, która przyniosła mu wielką sławę i stała się jednym z największych bestsellerów w historii literatury. Przetłumaczona na trzydzieści języków, doczekała się również adaptacji filmowej. Kolejne powieści utwierdziły pisarską sławę Eco. Niezwykła umiejętność łączenia powieści sensacyjnej, historycznej i traktatu filozoficznego, ogromna „Jak dla kobiety w wiedza oraz głęboka znajomość konwencji narracyjnych XVIII w. było nie do pozwalają mu tworzyć fabuły wielowarstwowe, atrakcyjne pomyślenia, żeby zarówno dla miłośników powieści detektywistycznych jak i pokazała kostkę, tak czytelników o wyrafinowanych gustach literackich. Autor dla mnie jest nie do dwukrotnie odwiedził Polskę: po raz pierwszy w 1968 roku, jako mało znany włoski uczony, i w roku 1996, jako słynny pomyślenia, żeby pisarz, oblegany przez tłumy miłośników jego twórczości, pisać o swoich kiedy to został uhonorowany przez warszawską Akademię uczuciach na Sztuk Pięknych tytułem doktora honoris causa.



Facebooku.”

~4~




Bibliografia Powieści:  „Imię Róży” (1980, wyd. polskie 1987)  „Wahadło Foucaulta” (1988, wyd. polskie 1993)  „Wyspa dnia poprzedniego” (wyd. polskie 1995)  „Baudolino” (2000, wyd. polskie 2001)  „Tajemniczy płomień królowej Loany” (2004)  „Cmentarz w Pradze” (2010, wyd. polskie 2011) Wybrane dzieła:  Apokaliptycy i dostosowani  Kant a dziobak  W co wierzy ten, kto nie wierzy?  Podziemni bogowie  Po drugiej stronie lustra  Nie myśl, że książki znikną  Rozmowy o końcu czasów  Wymyślanie wrogów i inne teksty okolicznościowe  Czytanie świata  Diariusz najmniejszy  Drugie zapiski na pudełku od zapałek (1991-1993)  Dzieło otwarte. Forma i nieokreśloność w poetykach współczesnych  Filozofia frywolna  Historia brzydoty  Historia piękna  Interpretacja i nadinterpretacja  Mój 1968. Po drugiej stronie muru  Nieobecna struktura  O bibliotece  O literaturze  Pięć pism moralnych  Poetyki Joyce'a  Rakiem. Gorąca wojna i populizm mediów  Superman w literaturze masowej  Szaleństwo katalogowania

~5~


„Imię Róży” Listopad 1327 roku. Do znamienitego opactwa benedyktynów w północnych Włoszech przybywa uczony franciszkanin, Wilhelm z Baskerville, któremu towarzyszy uczeń i sekretarz, nowicjusz Adso z Melku. W klasztorze panuje ponury nastrój. Opat zwraca się do Wilhelma z prośbą o pomoc w rozwikłaniu zagadki tajemniczej śmierci jednego z mnichów. Sprawa jest nagląca, gdyż za kilka dni w opactwie ma się odbyć ważna debata teologiczna, w której wezmą udział dostojnicy kościelni, z wielkim inkwizytorem Bernardem Gui na czele. Tymczasem dochodzi do kolejnych morderstw. Przenikliwy Anglik orientuje się, że wyjaśnienia mrocznego sekretu należy szukać w klasztornej bibliotece. Bogaty księgozbiór, w którym nie brak dzieł uważanych za niebezpieczne, mieści się w salach tworzących labirynt. Intruz może tam łatwo zabłądzić, a nawet - jak krążą słuchy - postradać zmysły. Powieść ukazała się po raz pierwszy w 1980 roku. Jej sukces czytelniczy był wielkim zaskoczeniem dla teoretyków i krytyków literatury. Dziś Imię róży zalicza się powszechnie do arcydzieł XX wieku.

 „Biblioteka ma zniechęcać do jednoczesnego czytania kilku książek, bo od tego można przecież dostać zeza.” ~6~




Recenzje czytelników: i.

„Najpierw czytałam książkę a potem oglądałam film. Mimo tego, że w powieści jest więcej szczegółów historycznych i wyjaśnień, film podobał mi się też. Wewnętrzne układy międzyludzkie i hierarchie w opactwie, kwestie dotyczące władzy, wszystko to obserwuje nowicjusz zafascynowany i przerażony dziełem diabła i zadziwiony przenikliwością swego mistrza. Piękny język i styl to dodatkowy plus powieści.”

ii.

„To jeden z nielicznych przypadków kiedy uważam film za dużo lepszy od oryginału - książka jak dla mnie nie do strawienia wręcz nudna, trudno się w niej połapać - i pomyśleć, że gdyby nie film, ominęłaby mnie taka fascynująca i intrygująca historia. I nie chodzi mi tylko o wątek detektywistycznokryminalny (rewelacyjny!),ale też głębszy, metafizyczny. Oba wspaniale się uzupełniają tworząc niezrównaną opowieść pełną pasji i mądrości.”

iii.

„Przeczytałam po obejrzeniu filmu, dawno, dawno temu i uprzedzam tych, którzy będą czytać w podobnych okolicznościach: to nie jest tylko średniowieczny kryminał, przesłanie książki jest o wiele głębsze, zachwycające swoją prostotą i siłą, i ponadczasowe, a w filmie, z tego co pamiętam, zupełnie pominięte...(?)”

iv.

„Rewelacyjna pozycja dla wszystkich lubiących powieści detektywistyczne, lecz osadzone w realiach średniowiecza.”

~7~


„Wahadło Foucaulta” Trzej mediolańscy intelektualiści, zainteresowani historią i naukami hermetycznymi, zaczynają snuć hipotezy ma temat tajnych zamierzeń templariuszy i legendarnych różokrzyżowców, którym przypisywano dążenia do zawładnięcia światem. Bohaterowie powieści wymyślają własny Plan. Tymczasem na ich drodze stają zagadkowe postacie, a nagromadzenie niesamowitych wypadków sprawia, że zacierają się granice rzeczywistości. Odkrywanie rzekomej prawdy przeradza się w obsesję. Rezultaty dociekań prowadzą do sytuacji znacznie bardziej dramatycznych, niż ktokolwiek mógł to przewidzieć. Dochodzi nawet do zbrodni.

 „Jeśli intelektualista ma jakiś obowiązek, to polega on na dawaniu codziennego świadectwa poprzez krytykę – zwłaszcza własnych stronników.”



~8~


Recenzje czytelników: i.

„Ogromna erudycja autora. Momentami ogrom informacji na temat tych wszystkich różokrzyżowców, okultystów etc. był tak wielki, że przecierałam oczy, próbując to wszystko ogarnąć. Na pewno na długą zapamiętam anegdotę dotyczącą Murata. Po prostu bardzo dobra książka, wielowarstwowa i zostająca w pamięci.”

ii.

„Książka zdecydowanie trudna i ambitna. Chyba nie dla każdego, trzeba mnóstwa samozaparcia, cierpliwości i skupienia, by ją polubić, przebić się przez masę różnorodnych informacji i wciągnąć się w fabułę. Zawiera sporo męczących, niepotrzebnych fragmentów - erudycja erudycją, ale we wszystkim powinien być umiar. Jest w niej też zdecydowanie za dużo wstawek w języku francuskim - na pewno wiele osób go nie zna, a zerkanie co chwilę do słownika (bądź, jak w moim przypadku, do internetowego tłumacza), jest uciążliwe. Dlatego w którymś momencie zaczęłam to po prostu omijać. Długa i fascynująca lektura dla wytrwałych.”

iii.

„Eco jest jedyny w swoim rodzaju, a w Wahadle... pokazał to, co naprawdę potrafi. Książkę można odczytywać na kilku poziomach i za każdym razem odkrywać coś nowego.”

iv.

„Dla miłośników zabaw z językiem, zagadek i teorii spiskowych. Książkę kupiłem, jak tylko została wydana przez PIW, tj. w roku 1993. I wielokrotnie się do niej zabierałem. Przeczytałem dopiero po kilku latach. Podobnie jak 'Imię róży' - wymaga cierpliwości, i nie da się jej czytać w przelocie.”

~9~


„Wyspa dnia poprzedniego” Szlachcic z Piemontu, Robert de la Grive, uratowany z katastrofy morskiej, dostaje się na opuszczony statek Daphne , zakotwiczony w pobliżu nieznanej Wyspy. Na pokładzie i w licznych pomieszczeniach znajduje wiele tajemniczych przyrządów oraz ptaków i roślin. Z czasem się dowiadujemy, że Robert trafił na morze jako tajny wysłannik Mazarina i Colberta, usiłujących odkryć sekret obliczania długości geograficznej. Dziwnym zrządzeniem losu naszemu bohaterowi również na pokładzie Daphne przyjdzie się zajmować tą kwestią. Prawdopodobnie statek stoi w pobliżu sto osiemdziesiątego południka, zatem na leżącej po jego drugiej stronie Wyspie wedle obliczeń XVII-wiecznych geografów powinien być jeszcze dzień poprzedni. Nękany wspomnieniami utraconej miłości i wizją nikczemnego brata-sobowtóra, Robert coraz zapamiętalej pragnie dostać się na Wyspę, gdzie można ponoć ujrzeć Gołębicę Koloru Pomarańczy. .



„Życie gaśnie samo z siebie jak świeca, która spaliła swą materię”. ~ 10 ~


Recenzje czytelników: i.

„Książka jest bardzo zabawna i ciekawa. Eco nie stroni w niej od naukowych opisów adekwatnych do czasów, w których toczy się akcja, ale to przydaje uroku fabule. Czytałam z przyjemnością.” ii. „Eco stworzył powieść manierystyczną - biorąc pod uwagę dzisiejsze gusta i oczekiwania, jest to zabieg bardzo ryzykowny. Tym większy podziw dla pisarza. Jeszcze raz urzekł mnie jako wytrawny opowiadacz i znawca universum ludzi przed-nowożytnych. Polecam!” iii. „Przeglądając opinie na temat tej książki zauważyłam, że ktoś określił ją jako mozolną. Muszę się z tym zgodzić, gdyż książka nie należy do tych, które porywają od pierwszego słowa i ciągną czytelnika za sobą wartką akcją.(…) Książka na pewno nie spełni oczekiwań osób stawiający przede wszystkim na akcję, jednak tym, którzy lubią czasami pomyśleć nad książką i kontemplować rozważania czy opisy przypadnie do gustu.”

iv.

„dla mnie słowem kluczem do tej powieści jest słowo odkrycie. podążamy śladem narratora, który dzięki odnalezieniu listów bohatera pisanych do swej ukochanej opowiada nam jego historię. poznajemy losy człowieka, uwikłanego w odkrycie Południka Antypodycznego, który dzięki związanym z tym przygodom poznaje samego siebie. dzięki erudycji pisarza odkrywamy bogaty metafizyczny, poetycki świat wyobraźni człowieka wieku 16, epoki odkryć właśnie.”

v.

„Wielka erudycja Umberta Eco, jednak to bardziej traktat filozoficzny niż powieść z krwi i kości.”

~ 11 ~


„Baudolino” Baudolino, czternastoletni chłopski syn, obdarzony bystrym umysłem i fantazją, przyprowadza pod rodzicielski dach zabłąkanego wśród mgieł i moczarów rycerza. Nieznajomym gościem okaże się Fryderyk Barbarossa. Chłopak zdobywa sympatię cesarza, ten zaś zabierze go ze sobą w świat i pokocha jak syna. Baudolino lubi opowiadać i zmyślać, ale jakimś cudem wszystko, co wymyślił, staje się rzeczywistością. I tak, między innymi, układa legendarny list od księdza Jana; obiecuje w nim zachodniemu światu bajeczne królestwo na Wschodzie, rządzone przez chrześcijańskiego króla. Jak wiadomo, mit ten poruszył wyobraźnię wielu późniejszych podróżników, wśród nich Marca Polo. Po wielu latach zafascynowany opowieściami Baudolina Fryderyk, pod pretekstem wyprawy krzyżowej, wyrusza na poszukiwanie księdza Jana, aby mu ofiarować najcenniejszą dla chrześcijan relikwię. Podczas podróży cesarz umiera w tajemniczych okolicznościach. Jego przybrany syn kontynuuje wędrówkę ku odległemu królestwu; spotyka po drodze najdziwniejsze istoty, jakimi zaludnione były średniowieczne bestiariusze; przeżywa niezwykłe przygody, między innymi przepiękną przygodę miłosną z najosobliwszą spośród wszystkich córek Ewy. Baudolino opowiada swoje dzieje Niketasowi Choniatesowi, bizantyjskiemu historykowi, w czasie gdy w Konstantynopolu szaleje pożar, a krzyżowcy plądrują miasto; ale jego opowieść nie jest jeszcze zakończona, gdyż Baudolino, rozmawiając z Niketasem, zaczyna pojmować rzeczy, „Teraźniejszość znam których dotąd nie rozumiał. Stąd wynika wyłącznie z ekranu nieoczekiwane zakończenie całej historii. Powieść iskrzy się bogactwem inwencji; telewizyjnego, natomiast o ważnej roli, jaką w dziejach średniowiecze – bezpośrednio.” przypomina człowieka odegrały mit i utopia.





~ 12 ~


Recenzje czytelników: i.

„Moje pierwsze spotkanie z prozą Eco, ale jakie udane. Książkę poleciła mi bratowa wręczając opasły egzemplarz. Tam jest dosłownie wszystko: historia, przygoda, humor, baśń. Do dzisiaj z sympatii określam pismo arabskie jako "musza sraczka". Widać, że wiedza Eco jest wielka i niepodważalna. Nie czułam zagubienia, Eco potrafi kapitalnie przedstawić miejsce akcji. Obrazowanie rzeczy nieznanych i obcych pisarzowi przychodzi nadzwyczaj łatwo. Czułam, że jestem w danym miejscu, nie musiałam wysilać wyobraźni- słowa niosły ją jak na skrzydłach.” ii. „Cudowna, średniowieczna. Eco w wydaniu fantastycznym . Zaczytywałam się tą historią. Filozofia, sposób spoglądania na świat. Zdecydowanie mój faworyt.” iii. „Piękna książka. Uwielbiam styl, jakim pisze Eco, jego pomysły na fabułę... Postać Baudolina niesamowicie mi się spodobała, te jego podstępy, pomysły, historie, które stają się prawdą. Epizod z Hypatią to chyba jeden z moich ulubionych w całej książce. I te wszystkie przedziwne stwory, które Baudolino spotyka. Wciągające.”

~ 13 ~


„Tajemniczy płomień królowej Loany” W 1991 roku Gambattista Boddoni, 59letni antykwariusz, zwany Jambo, wychodzi ze śmierci klinicznej, lecz nie może sobie przypomnieć swojego imienia i nazwiska. Początkowo twierdzi za Edgarem Allanem Poe, że nazywa się Arthur Gordon Pym, następnie przerzuca się na postaci z powieści Melville'a, Kafki, d'Annunzia. Jambo zachowuje pamięć encyklopedyczną, zdobyte wykształcenie, pamięta wszystkie wydarzenia historyczne od Juliusza Cezara do Napoleona, operuje prawidłowo językiem wraz z jego idiomami, powiedzonkami, oryginalnymi aforyzmami, recytuje bezbłędnie wiersze, które kiedyś przeczytał i zmagazynował w swym umyśle, ale nie poznaje żony Paoli ani córek. Paola tłumaczy mu, jak się nazywa, że jest antykwariuszem i ma dwie córki, lecz to biografia pożyczona, narzucona przez żonę. Kim naprawdę jest Jambo? Paola wysyła męża na wieś, do domu, w którym jako dziecko spędzał wakacje i dokąd podczas wojny został ewakuowany wraz z rodziną z Alessandrii. Jambo stara się odnaleźć zagubioną biografię przez powtórzenie lektur swego życia, które pomagają mu przywrócić zakodowane w podświadomości emocje, szuka śladów wspomnień w każdym kącie pokoju, w obrazach, w przedmiotach, zabawkach, listach i między kartkami szkolnych zeszytów. Wielki dom na pięknej piemonckiej wsi, położony wśród „Pisarz nie powinien objaśniać winnic i lasów, udzieli odpowiedzi na swojego dzieła, po cóż bowiem większość pytań, które Jambo zada swojej pisałby powieść, która jest wszak przeszłości.



maszyną do wytwarzania interpretacji.”

~ 14 ~




Recenzje czytelników: i. „Pomysł na fabułę ciekawy, ale sama książka mnie nie porwała - im bliżej było końca, tym bardziej czułam się zagubiona w mieszaninie czasów (dzieciństwo bohatera - czasy współczesne, II wojna św. i obecne Włochy) oraz historii... O wiele bardziej wolę "Imię róży" czy "Wyspę dnia poprzedniego".” ii. „Pokręcona książka ... Ze smutkiem muszę przyznać, że jej raczej nie docenię ... dlaczego ? Otóż główny bohater ulega wypadkowi, w wyniku którego pamięta tylko rzeczy, które nie dotyczą go bezpośrednio, czyli nie pamięta twarzy, nazwisk, imion. Potrafi za to cytować z pamięci książki... i na tym polega mój dramat ... gł. bohater wspomina wiele rzeczy z lat swego dzieciństwa - czyli lata wojenne w okupowanych Włoszech. Bohaterów ówczesnych komiksów, piosenki, wycinki z gazet ... rzeczy, które do mnie mimo wszystko nie przemawiają...” iii.

„Książka odbiega od tego do czego przyzwyczaił nas Eco, oczywiście pojawia się kontekst historyczny, aczkolwiek sama treść mniej angażuje czytelnika. Niemniej jednak przy głębszej refleksji dostrzegamy charakterystyczny dla Eco przekaz :). Być może nie jestem do końca obiektywny, z racji przeczytania uprzednio "Imienia Róży". Niemniej jednak polecam zapoznać się z każdą pozycją pióra Umberto Eco ;)”

iv.

„Świetna książka z historią w tle. Tym razem faszystowskie Włochy sprzed i w trakcie drugiej wojny światowej. Pełna humoru, ale też refleksji. Czytałem po "Cmentarzu w Pradze", więc miałem wysokie oczekiwania i nie zawiodłem się.”

~ 15 ~


„Cmentarz w Pradze” "Cmentarz w Pradze" to powieść intrygująca, wielowątkowa, niepokojąca. Simonini – główny bohater powieści, to osobnik stojący w cieniu mechanizmów historii, a zarazem te mechanizmy poruszający. To wcielenie spiskowych teorii rządzących światem. Umbero Eco lubi znaki o podwójne znaczeniu i fikcję którą miesza z rzeczywistością. Akcja powieści rozgrywa się w XIX wieku a jej bohaterem jest Simone Simonini, cyniczny fałszerz który świadczy usługi wywiadom wielu krajów. Obsesyjny antysemita który nienawidzi również jezuitów, masonów i.. kobiet. Eco opisuje jego historię odwołując się do najlepszych wzorów XIX wiecznej powieści przygodowej – mamy więc wartką akcję (fałszerstwa, spiski i zamachy), ciekawą intrygę o zaskakującym rozwiązaniu, a wszystko opowiedziane barwnym, potoczystym językiem. Cmentarz w Pradze to książka dla każdego!

 „Autor powinien umrzeć po napisaniu powieści, by nie stawać na drodze, którą ma przed sobą tekst.”



~ 16 ~


Recenzje czytelników: i. „Umberto Eco - na sam dźwięk tego nazwiska czuję duży szacunek. Świetne i inteligentne felietony oraz 'Imię róży' to jego znak rozpoznawczy. Czy do tego grona można zaliczyć 'Cmentarz w Pradze'? Dla mnie ta powieść jest strasznie nierówna - niektóre fragmenty czytałam zachwycona, inne nudziły mnie okropnie. Decyzję o przerwaniu czytania podjęłam z trudem. 'Cmentarz...' nie tylko jest nierówny, ale i ciężki do lektury - nie polecam go tym, którzy liczą na odprężenie. Może nie dojrzałam do takich powieści, ale 'Cmentarz...' nie podobał mi się w ogóle. Nawet nie mam w planach powrotu do tego bestsellera. Tylko dla wiernych fanów Umberto Eco.” ii. „Rewelacja. Eco w najlepszej formie przeczytałem w dwa dni, oderwać się nie można. Książka mimo, że dzieje się w XIX wieku mówi o współczesności - o mediach konkretnie. O tym jak manipulować opinią publiczną. Dla mnie BOMBA - POLECAM WSZYSTKIM.” iii.

„"Cmentarz w Pradze" Umberto Eco to dla mnie wielkie rozczarowanie. Niby literatura z górnej półki, niby nazwisko, które daje gwarancję dobrej lektury, niby piękny styl, niby duże nagromadzenie szczegółów, niby ciekawy temat, a jednak klapa na całej linii.”

iv.

„Książka trudna w czytaniu i odbiorze, tylko miejscami Eco, którego uwielbiam. Wybitnie erudycyjna, przesiąknięta ideą, której do końca nie rozumiem. Polecam ale...tylko na własną odpowiedzialność czytelnika.”

~ 17 ~


Wybrane cytaty:

       

 Czymże jest życie, jeśli nie umykającym cieniem snu?  Jeśli nasz umysł zdoła stworzyć rzecz, nad którą nie masz większej, ta rzecz z pewnością będzie istniała.  Każda rzecz cierpi, gdyż jest marną imitacją Boga, ale niczego bardziej nie pragnie, jak połączyć się z nim na nowo.  Uważasz, że piękne jest dzieło stworzenia, choć zaczaiła się w nim śmierć?  W wielkiej Historii można zmienić maleńkie prawdy, by tym lepiej ukazać prawdę większą. Wszyscy na tym świecie cierpią, chcieliby bowiem wrócić tam, skąd przybyli, a zapomnieli już, jak to osiągnąć. Autor powinien umrzeć po napisaniu powieści, by nie stawać na drodze, którą ma przed sobą tekst. Kiedy autor powiada, że pracował w porywie natchnienia, kłamie. Odkryłem, że w okresie początkowym nic powieści po słowach. Pisanie powieści to przedsięwzięcie kosmologiczne, jak to podjęte w Księdze Rodzaju. Pisarz nie powinien objaśniać swojego dzieła, po cóż bowiem pisałby powieść, która jest wszak maszyną do wytwarzania interpretacji. Sztuka jest ucieczką od wzruszeń. Teraźniejszość znam wyłącznie z ekranu telewizyjnego, natomiast średniowiecze – bezpośrednio. Trzeba narzucić sobie ograniczenia, żeby puścić wodze fantazji.

~ 18 ~


 W gruncie rzeczy podstawowe pytanie filozofii brzmi tak samo jak w powieści kryminalnej: kto zawinił?  Badaj twarze, nie słuchaj tego, co mówią usta.  By istniało zwierciadło świata, świat musi mieć jakiś kształt.  Czasem prostaczkowie lepiej pojmują sprawy niźli uczeni.  Jeśli intelektualista ma jakiś obowiązek, to polega on na dawaniu codziennego świadectwa poprzez krytykę – zwłaszcza własnych stronników.  Każdy skomplikowany problem ma proste rozwiązanie i jest ono błędne.  Każdy wielki myśliciel jest głupcem dla innego wielkiego myśliciela.  Kształtujemy się na odpadkach mądrości.  Czy Bóg, nauczyciel geometrii, mógłby, choćby i z potrzeby sprawiedliwości, stworzyć nieład piekła i śmiać się z tego przewrócenia wszelkiego przewrotu?  Życie gaśnie sama z siebie jak świeca, która spaliła swą materię.  Biblioteka ma zniechęcać do jednoczesnego czytania kilku książek, bo od tego można przecież dostać zeza.  Stosunek heteroseksualny to najkrótsza droga do śmierci; przecież nawet dziecko wie, że ma on na celu prokreację, a im więcej ludzi się rodzi, tym więcej umiera.  Autoerotyzm to „nerwica wyboru” współczesnego człowieka.  Jak dla kobiety w XVIII w. było nie do pomyślenia, żeby pokazała kostkę, tak dla mnie jest nie do pomyślenia, żeby pisać o swoich uczuciach na Facebooku.  Kto czyta książki, żyje podwójnie.  Masowy zalew erotyzmu związanego z podglądactwem telewizyjnym jest oznaką zubożenia wyobraźni erotycznej.

~ 19 ~


„Grozi nam że cały dzisiejszy przemysł informatyczny, mnożąc informacje nie będzie dostarczał już żadnej” Właściwie trudno powiedzieć jest, czy jest to trafne wypowiedzenie czy też nie. Wiele argumentem przemawia, że zdanie to ma sens, lecz kto wie, czy mnożące się informacje nie ułatwią nam życia w przyszłości? Mając tak wiele informacji na temat dosłownie każdego tematu jesteśmy zdolni do znajdowania potrzebnych nam kwestii dużo szybciej, niż gdyby tak owych w Internecie nie było. Wiadomości na temat jakiejkolwiek idei są tak obszerne i rozbudowane, że czegokolwiek byśmy nie wpisali, czytając kilka artykułów o tym, można by było nazwać nas w pewien sposób specjalistami w danej dziedzinie. Lecz czy te informacje są prawdziwe? Oto jest kluczowe pytanie. Nie wiemy, która z podanych informacji jest prawdziwa, która lekko wyidealizowana, a która jest totalną brednią. Tak wiadomo, są podane źródła, a przynajmniej powinny być, ale co z tego, póki dalej niewiadomo, czy jest to godne zaufania? Jesteśmy tego nieświadomi, czytając nawet kilku artykułów na szukane przez nas zagadnienie. Duże rozmnożenie informacji może spowodować zatracenie się człowieka w danym temacie. Nic nie poradzimy na ciągłe powiększanie się danych w Internecie, lecz pewne jest to, że będziemy w przyszłości zdolni do sprawdzenia, czy ta czynność jest pozytywna, czy też negatywna.

~ 20 ~


„Nie myśl, że książki znikną” Czytanie książek jest bardzo ważne, szczególnie wśród młodzieży. Czytając, wzrasta nasza wiedza, dowiadujemy się z nim wielu nowych, ciekawych rzeczy. Także podnosi się poziom naszego słownictwa. Poprawiają naszą pisownie i sposób wysławiania się, co jest ogromnym plusem w szkole, czy także w pracy. Książki rozwijają naszą wyobraźnię. Czytając, musimy wytężyć nasz umysł i wyobrazić sobie to, co autor miał na myśli. Dzięki czytaniu wzrasta nasza kreatywność, która jest niesamowicie punktowana w życiu codziennym, a także w życiu społecznym. Nic nie zastąpi zapachu książki oraz najzwyklejszego przewracania kartek, które w jakiś sposób nas uspakajają i relaksują. Tyle teraz nowoczesnego sprzętu: e-booki, komputery, czy tablety. Są to urządzenia, na których możemy przeczytać nasze ulubione opowiadania. Niestety mają wiele wad, takich jak psujący się wzrok. Książka w wersji papierowej jest modna od lat i nic jej nie zastąpi. Jest to sposób na odpoczynek, na zrelaksowanie się, na uspokojenie, na nudę.

~ 21 ~


" Gdy czytamy - ludzie postrzegają nas inaczej. " Może nie jest to kluczowy argument, lecz niestety taka jest rzeczywistość i tak selekcjonowane jest społeczeństwo. Ludzie, czytający książki, są uważani za mądrzejszych, czasami niestety jest to wyśmiewane i poniżane. Z drugiej strony jednak jest to prawda, ponieważ ludzie, którzy czytają więcej, mają większy zasób słownictwa oraz bardziej rozwinięty sposób wysławiania się. Czytając wiele różnych rodzajów książek, inaczej patrzymy na świat. Książki potrafią wywołać u nas radość, smutek, płacz, roztrzęsienie, zdenerwowanie, zaciekawienie. Krótko mówiąc wywołują w nas wiele emocji. Pokazują nam w jaki sposób ludzie reagują na daną sytuację, co robią, gdy mają jakiś problem. W ten sposób uczymy się reagować w danym zdarzeniu, incydencie. Także zdecydowanie popieramy cytat " nie myśl, że książki znikną ". To wręcz niemożliwe. Książki są najlepszym sposobem na nudę, na odpoczynek, na smutek, czy na radość. W każdej sytuacji pomoże, w każdej wesprze. Nie ma nic lepszego od książki!

~ 22 ~


KSIĄZKI - SUPER FAJNE, KSIĄŻKI – ODLOTOWE, KSIĄŻKI ZAWSZE DO PRACY GOTOWE. RELAKS, NUDA, ODPOCZYNEK, DLA KSIĄŻKI JEST TO ZNAKOMITY POJEDYNEK. CZYTANIE POMAGA, CZYTANIE KSZTATUJE, CZYTANIE TEGO WSZYSTKIEGO DOKONUJE. WYOBRAŹNIE W NAS POBUDZA, KREATYWNOŚĆ NASZĄ ROZWIJA, SPRYTNA JEST Z TEJ KSIĄŻKI ŻMIJA. CZYTAJ KSIĄŻKI, CZYTAJ WIELE, KSIĄŻKA JEST TWOIM PRZYJACIELEM!

~ 23 ~


Wykonanie: Michalina Mikołowicz Anna Kubina Martyna Muszyńska

~ 24 ~


Eco