Page 1

Aan tafel korte verhalen en illustraties van

Sybrand Lebeau


Inhoud Inhoud . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3

Ome Piet . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 20

Pausbezoek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 39

Druk - Druk. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4

Feestelijk eerbetoon . . . . . . . . . . . . . . . 21

Bruin. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 40

Aan tafel. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5

Begrafenis. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 22

Badjas. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 41

Ontbijtbordje. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6

As van opa. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 23

Expositie. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 42

Kapper . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7

Middagslaapje . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25

Drieling. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 8

Carnaval. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26

Vliegende paarden. . . . . . . . . . . . . . . . . . 9

Onze Peugeot. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 27

Stichting tot behoud en conservering van opgezette Sinterklaaspaarden. . . . 10

Restaurant . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 28

Kerstpaard . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11

Gezondheidszadel. . . . . . . . . . . . . . . . . 30

Lief hondje. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 12

Doktersbezoek. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 31

Hondecoeter . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13

Buurman. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 32

Muizen. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 15

FinanciĂŤle instellingen . . . . . . . . . . . . . 33

Papegaai. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 16

Goud in de mond. . . . . . . . . . . . . . . . . . 35

De goudfazant . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 16

Koolzuur-reductie . . . . . . . . . . . . . . . . 36

Betonrups. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 18

Overstroming. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 37

Safari. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 19

Kampioen. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 38

Bestelling. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 29

Sporttas . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 43 Zilverpoetsmannetje. . . . . . . . . . . . . . . 44 Poesje. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 45 Slapen. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 46 Onzichtbaar. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 47

3

Troonsafstand . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 49


Druk - Druk Ze waren achter mij gaan zitten vlak voor we van het

“Nee, dat kan niet want donderdags ga ik altijd

Centraal Station in Amsterdam vertrokken. We zaten

zwemmen en vrijdags help ik Gerrie, je weet wel die

in de 25.

blonde, die van nr. 69. Nouw, en dan zaterdags de

Ze gingen verder met het gesprek dat ze reeds hadden.

boel soppen en m’n boodschappen. Zondags heb ik

En ze zei: ”Nouw , ik was nogal gestrest van al dat gedoe. Je weet dat ik woensdags altijd de hele dag bezig ben met koperpoetsen. Dan haal ik alles bij elkaar en dan zet ik het op tafel en dat vind ik dan zo’n

altijd een vast programma en dan nog wat klaarmaken voor het eten, want, ja, dat moet op zondag toch wel wat lekkers zijn, vind je ook niet? Nouw, affijn, als je

heerlijk gezicht!

nouw weet, dat ik zo enorm naar m’n pensioen heb

Nouw, affijn, ik heb alles klaar staan, belt Jannie m’n

uitgekeken! En als je dan ziet hoe het nu gaat, en hoe

dochter. Of ik op de kleine kon passen, want ze moest

druk ik het heb, daar krijg je toch een sik van. Toen

plotseling naar de tandarts. Ze had ‘s nachts weer zo’n

ik ophield met werken, dacht ik een zee van tijd te

vreselijke kiespijn gehad, het was niet om te harden.

hebben, nouw vergeet het maar. Oh, gut, ik moet er

Nouw, je begrijpt, ik op een holletje naar haar toe en

hier uit”.

ik kon het koper poetsen wel vergeten.” “Ja, maar je had het toch ook donderdag kunnen doen”, zei haar vriendin, naast haar.

Ze drukte op de knop. Terwijl ze uitstapte draaide zij zich om en riep: “Tot dinsdag, hè, en doe rustig aan! Doei!”


Aan tafel We gingen een dagje fietsen, mijn vriend Ed en ik. Fietsend en pratend reden we door Akersloot. Ed merkte op dat hij hier nog familie had wonen. ”We kunnen daar best eens even langs gaan” zei hij. We werden door een groot katholiek gezin met open armen ontvangen. Druk werd er gepraat over verschillende familieleden, die ze nog gesproken hadden en hoe het daarmee ging. Ze waren juist van plan te gaan eten, of we mee wilden eten. Een neef met zijn kleine dochtertje was toevallig ook op visite. Een paar mensen meer of minder maakte helemaal niks uit. Een paar stoelen erbij en we zaten met z’n allen aan de grote ronde tafel. Voor de kleine werd een speciale stoel tevoorschijn getoverd. Vader bad het Onzevader, de hele groep herhaalde alles zachtjes. De handen gevouwen, de ogen gesloten. Het was stil en ingetogen in de kamer.

5

“Pappa, ik moet plassen !” riep toen het kleine nichtje luid.


Ontbijtbordje Ik word te dik. Daar moet ik wat aan doen. Om er voor te zorgen dat ik wat minder ga eten, eet ik nu van een kleiner bord: een ontbijtbordje. En dat lukt meestal heel aardig. Maar mijn vrouw is gewend om een lekkere lap vlees te braden. Die kan er dan niet meer bij! Dat kleine bordje is gevuld met aardappelen en groente. Vol is vol! Daarom eet ik nu van twee bordjes.


Kapper Gisteren was ik bij de kapper. Onvoorstelbaar is het, hoe meedogenloos die man je haar eraf haalt. Hij doet dat gewoon pratend over het weer, over de computer, enz., enz. Geen enkel begrip tonend voor al die moeite die jij gedaan hebt om voedsel om te vormen tot haar. Denk eens in: je eet een aardappel en daar maak je dan haren van. Ze zeiden van de week nog op de fitness: “Wat heeft U toch een mooi lang haar�. Daar heb ik voor moeten werken! Groente - spaghetti- appelmoes en al die Limburgse vlaaien moeten getransfigureerd worden in HAAR! En die oen knipt het zomaar af en denkt er niet eens bij na! Daarna gaan we naar de kassa, moeten voor al dat gedoe ook nog betalen! Spreken de volgende datum af. En dan komt het meest afschuwelijke: Hij veegt mijn haar in een gat in de vloer! Daar word ik helemaal doodziek van.


Drieling “Wat ben je laat,” zeiden ze op de fitness vanmorgen. “Ja, dat zal ik je vertellen. Mijn vrouw heeft vannacht een drieling gekregen. En dan zal je zeggen : “Oh, wat enig!” Maar dat was helemaal niet zo enig. De geboorte van de eerste twee ging redelijk voorspoedig maar de laatste leek niet te willen komen. Werkte gewoon tegen! Het zijn twee meisjes en een jongetje. Twee blanke meisjes. En een negerjongetje. Ik moet zeggen dat dit een hele opwinding in de familie veroorzaakte. Want het is nu precies negen maanden na Sinterklaas. En Zwarte Piet!”


Vliegende paarden Vorig jaar waren we in Griekenland. Het land van oude goden en mythologie. Als je zo door het wonderschone landschap rijdt en je ziet daar in de verte de Olympus, dan gaat er toch wel wat door je heen. Je weet dat daar al die goden bij elkaar zaten en uit hun bokalen de goddelijke wijnen dronken. Als ze dan een boodschap wilden versturen riepen ze PEGASUS, het vliegende paard, dat het bericht op de juiste plaats bracht. Ik droomde, dat ik de vliegende paarden af en aan zag vliegen totdat er een overvliegende vogel met een harde klets op mijn hoofd poepte. Stel je voor dat er nu nog vliegende paarden waren. Dan was er toch wel iets anders op mijn hoofd gevallen.

9

Ik dankte God dat PEGASUS uitgestorven is.


Stichting tot behoud en conservering van opgezette Sinterklaaspaarden


Kerstpaard Zoals eerder beschreven eten wij bij het kerstdiner de laatste tijd gebraden paard. Het leuke is dat wij niet de enigen zijn. Stomtoevallig kwam ik in contact met de familie De Grazer, die dat ook zo doet. Zij vertelden mij dat er een Kerstpaardenvereniging bestaat. Daar ben ik lid van geworden, maar dat was nog niet zo eenvoudig. Het bleek namelijk dat die vereniging een aantal afdelingen heeft zoals de Zwarte-paarden-afdeling. Dit zijn mensen die met de kerst alleen maar zwart paard eten. Daarnaast heb je de Bruinepaarden-afdeling. Het is haast niet te geloven maar

tussen deze twee afdelingen bestaat een felle concurrentiestrijd. De Zwarte-paarden-leden vinden de bruine afdeling helemaal niks. De zwarte paarden smaken veel beter, zijn vuriger, zijn oosters en dat kan je duidelijk proeven zeggen de leden van deze afdeling. Daarnaast vinden de bruinepaarden-liefhebbers dat het bruine paard veel sappiger is omdat het altijd in de groene weiden heeft gestaan. Ik ben lid geworden van de Sinterklaas-paarden-afdeling. Ik moet zeggen, niet omdat mijn mening de beste is, maar een schimmel heeft de smaak van allure en raffinement. Dat vlees smaakt als een verrassing!

Elke keer is het een kadootje! Ik zal het niet van de daken schreeuwen, maar het is toch echt waar, dat, als je een Zwartepaarden-lid wat van de schimmel laat proeven, ze het moeten toegeven: Sinterklaas-paard is het einde! Maar je moet niet denken dat ze dat tegen hun clubgenoten zullen zeggen! Oh, nee!

11


Lief hondje Het was een prachtige zomerochtend. Het voorjaar was voorbij en ik liep in de duinen bij Bergen aan zee.

Had met Binti, onze gastbeagle, een heerlijke wandeling gemaakt. We liepen naar de parkeerplaats. Anderen waren net begonnen aan een wandeling: vader, moeder en twee kindertjes, een meisje van 5 aan moeders hand en een iets ouder jongetje aan de hand van vader. Een goed voorbeeld voor een reclamespotje: jonge ouders met twee kindertjes. Moeder zei: ”Kijk eens Marieke , daar komt een Beagle aan, wat een schatje!”. Marieke keek met een gezicht van: Jasses , wéér zo’n vies beest en riep: ”Hondenpoep!!” Moeder fronste de wenkbrauwen, vader glimlachte en dacht: ”Ach, wat ìs het toch een schatje.” Het jongetje keek met een somber gezicht; je zag hem denken: “Nu ben IK aan de beurt, nu moet IK scoren” en opeens klaarde zijn gezicht op, hij had het gevonden en riep: ”Hi-ha-hondenlul!” Toen passeerden ze mij en beide ouders hadden de blik op oneindig.


Hondecoeter Vorige maand was er een tentoonstelling in het Frans Hals Museum in Haarlem en daar werden schilderijen getoond uit de 17e eeuw. Ik had me er op verheugd, want het accent lag vooral op Hondecoeter, de schilder, die zoveel dieren heeft geschilderd, meestal pluimvee maar ook vaak honden en katten. Twee dames stonden druk te praten voor één van de schilderijen. Ze waren heftig in gesprek. Nieuwsgierig, naar wat ze allemaal te vertellen hadden, ging ik wat dichterbij staan. Ze stonden zo druk te praten! De ene dame zei: ”Precies zo’n zelfde hond als hier geschilderd is! Nou, toen die hond gepoept had draaide die vrouw zich om en liep weg! Ik zeg tegen dat mens: “Hé mevrouw, niet weglopen! Dit cadeautje moet u opruimen!” Ze deed het niet!

13


Muizen Onze buurvrouw houdt van dieren. Jans, haar dochter, is ook gek op dieren. Steeds kwam ze met een zielig beestje thuis: een lief zwerfpoesje of een vogeltje met een lam vleugeltje. Ze heeft er gewoon een gevoel voor. Niemand komt een ziek vogeltje tegen maar ZIJ wel. Het gaat nog steeds zo. Vorig jaar zat ze stil thuis in de kamer en opeens ritselde er een muisje langs de plint. Ach, wat was het schattig! De volgende dag was de muis er weer met haar spitse snuffelsnuitje en die zachte oortjes! Prachtig! Jans legde elke dag stukjes brood neer en na verloop van tijd kwam vader muis en later kwamen er nog een paar muizenkindertjes bij. Op het laatst werden het wel erg veel muisjes. Door de stukjes kaas en de dobbelsteentjes brood werd het gesnuffel en gedraaf steeds heviger. Soms klommen ze langs het tafelkleed omhoog en roetsten ze over tafel heen en weer. Het werd toch wel wat vervelend.

Henk, de man van Jans, stelde voor om een poes te nemen. Door de geur van de poes zouden de muizen dan wel verdwijnen. Poes kwam, zag en overwon. Alle muizen verdwenen. Het was stil geworden. Een week daarna vroeg de buurman ”Zeg buur, heb jij tegenwoordig ook zo’n last van ongedierte? Plotseling barst het bij ons van de muizen!”


Papegaai

De goudfazant

In de etalage van de dierenwinkel stond een

In Alkmaar hebben we een leuk park met herten en zelfs een paar lama’s.

prachtige kooi met daarin een papegaai. De man stapte de dierenwinkel binnen en de winkelier vroeg: ”Waarmee kan ik U van dienst zijn, meneer?” “Die Papegaai daar in de etalage, wat kost die?” “Nou, met de kooi erbij kost dat 600 Euro.” “En zonder kooi?” “Als U zelf een kooi heeft, dan betaalt U voor alleen de vogel 560 Euro.”

Dat is voor de zondagochtend voor opa’s en oma’s altijd weer een doel om met de kleintjes naar toe te gaan. Een zakje met brood mee voor de hertjes, de lama’s en de eendjes. Op zondagmorgen met een zonnetje is het daar druk. Zo ook bij de volière. In deze rij kooien fladderen en schetteren allerlei exotische vogels. Groot en klein en in vele kleuren. In de laatste ruimte paraderen goudfazanten uit een ver land. Prachtig zijn ze. De lange gouden staart dragen ze op koninklijke wijze, de kop en hals zijn met rode en gouden veertjes bekleed.

Ik denk, dat ik dan toch maar een

Een jonge vrouw met een wandelwagentje kwam aanlopen en zij draaide het karretje zo, dat het kleine jongetje de goudfazant goed zou kunnen zien.

kippetje neem om te braden.”

En ze zei: “Kijk Bertje: KIP!”

“Dat is me veel te veel.


Betonrups Kwam ik dinsdag de badkamer in en ik schrok me te pletter. Lag daar een 2 meter lange rups te eten. Beton te eten! Hij knabbelde een groot rond gat. Gelukkig had iemand vergeten het licht uit te doen, dus was ik niet in dat gat gestapt anders was ik bij de benedenburen in de badkamer gestort. Ik heb nog geroepen: ”Is daar iemand?“, maar er was niemand. Toen ik nog aan het roepen was, knalde het, de rups had een electriciteitskabel doorgebeten en zich geëlectrocuteerd. Hij was dood, er kringelde wat rook uit zijn bek. Een onaangenaam ruikende plak grijs bleef er over. Het was jammer dat het beest dood was, want de Universiteit van Wageningen had deze rups heel graag in zijn volle glorie willen aanschouwen. Deskundige, die dezelfde dag nog kwam kijken, was Prof. dr.P.W.J. Pootjes, de bekende entomoloog, die alles van insecten weet en zeer benieuwd was de eerste betonrups te zien.

Hij twijfelde of onze rups een vergrote versie van de Thylacosmillus was, maar deze deed hem toch ook wel denken aan een nakomeling van de Velociraptor. Eigenlijk waren wij, ondanks de bende die we ervan hadden, toch we een beetje trots dat hij nu juist bij ons ontdekt was. Samen met de professor hebben we de rupsresten opgeruimd. Hij gaf aan wat er bewaard moest blijven en genoot er zichtbaar van om in die vieze resten rond te kroelen. Hij had er al over nagedacht om een wetenschappelijk artikel te schrijven en verheugde zich erop welk een sensatie dit beest in wetenschapskringen zou gaan geven. Gelukkig was al het beton naar beneden gevallen met als gevolg dat de buren alles mochten opruimen. Er moest bij hen een nieuw plafond gemaakt worden en wij hoefden alleen maar te betegelen. Dat viel dus reuze mee !


Safari We zijn op vakantie geweest in Afrika. Dat was een heel bijzondere ervaring: nog nooit zoiets meegemaakt. Het reisbureau had een voorlichtings- middag verzorgd en de manager van het Afrikaanse wildpark had ons uitgebreid verteld over alle wilde dieren die we zouden gaan zien. Onze groep werd verdeeld over vier Landrovers. Al hobbelend door de natuur genoten we van alle mooie verten en de wilde dieren. Liesbeth, mijn vrouw, ging tijdens een rustpauze op een heuveltje zitten. En toen gebeurde het! Twee leeuwen stormden op haar af, ze probeerde nog weg te rennen, maar die beesten besprongen haar en ze werd voor onze ogen verscheurd!

Grote consternatie! In paniek ging de parkbegeleider zijn geweer uit de auto halen en begon te schieten. Toen was er van Liesbetje niet veel meer over. Het was afschuwelijk!! Wat moet het voor haar vreselijk zijn geweest om z贸贸 te moeten sterven. Voor mij, als haar man, was het wel erg naar om zoiets mee te moeten maken, maar, en dat zeg je natuurlijk tegen niemand, zo naar vonden mijn nieuwe vriendin en ik het uiteindelijk ook weer niet.

19


Ome Piet In het postkantoor duurt het altijd lang. Een nummertje trekken uit de automaat, dan wachten op een van de banken die daar staan opgesteld. Ik zat ruim. Een ronde dame ging naast de bank staan en ik schoof een eindje op en zei: Mevrouw, ik, als jonge bink, heb er moeite mee dat ik zit en dat U staat. Ik heb plaats voor U gemaakt, dan kunt U naast mij zitten. Ik geef toe dat ik U niet veel ruimte kan bieden, maar het is goed bedoeld moet U maar denken. Ze keek me aan en zei: Dank U wel meneer, ik moet zeggen U lijkt precies op mijn ome Piet, hetzelfde type, dezelfde stem en dezelfde manier van praten. Heeft U een broer die Piet heet? Nee, ik heb geen broer, wel een zuster. Lijk ik dan zoveel op Uw oom? Ja, U bent het precies!

Houdt Uw Ome Piet van jenever? Nee, hij drinkt alleen maar wijn. Wat voor wijn drinkt Uw oom? Witte of rode? Hij drinkt zover ik weet alleen maar witte. Het leuke is dat ik ook alleen maar witte wijn drink. Als ik dat zo hoor, zou U toch een broer moeten hebben. Misschien heeft mijn vader dan wel eens een ondeugend avontuur gehad. Kwam Uw vader wel eens in Amsterdam? Niet dat ik weet. Maar hij heeft mij wel eens verteld, dat hij zo nu en dan ‘s nachts ging wandelen. Dan kon hij zo genieten van de stille natuur, zei hij. Ik moet vanavond Ome Piet nog bellen en ik zal tegen hem zeggen dat ik zijn halfbroer heb ontmoet. Ja, dat vind ik leuk. En doe hem dan vooral de groeten van mij. Ja, maar van wie dan? Van Sybrand. En toen ging het belletje dat ik aan de beurt was.


Feestelijk eerbetoon Naar aanleiding van het overlijden van de bekende entertainer en zanger HARRY DRIVER komt er een grote herdenkingsuitzending op de tv. Jarenlang trok Harry volle zalen en door de vele toppers die hij ten tonele heeft gebracht, is hij een landelijke bekendheid geworden. Tijdens de uitzending kan een ieder genieten van de vele bekende nummers die hij heeft gezongen. Wekenlang stond hij nummer 1 in de hitlijst met zijn nummer “Baby I love you” en laten we niet vergeten “You are my Queen”. Het zal niet alleen een feest zijn voor het oor, maar U zult ook kunnen genieten van de belangrijkste delen van de grote shows, waarin vele succesnummers ten gehore worden gebracht. Het wordt een buitengewone uitzending. Een feest om naar te kijken! Deze speciale herdenkingsuitzending zal vannacht om 02.30 uur beginnen en om 03.32 uur geëindigd zijn.


Begrafenis “Wat ben je laat !” zeiden ze op de fitness. Ik vertelde dat ik vanmorgen nog een begrafenis had, want ik ben in mijn vrije tijd drager bij een onderneming. We hadden nog een heel bijzondere belevenis, want toen we met de kist op onze schouders naar het graf liepen begon de overledene in de kist hard te bonken en te schreeuwen. Gelukkig hadden we de schroevendraaier, waarmee we de kist dicht gemaakt hadden, nog bij ons. Daarmee konden we de deksel weer openen, de overledene helpen met het uitblazen van de laatste adem en hem weer netjes in de kist leggen, de deksel erop schroeven en toen weer verder. Je begrijpt dat kostte wat tijd en daarom ben ik wat later. Nb. Bovenstaand verhaal heeft geen enkele relatie met de werkelijkheid. Het gebeurde niet vandaag, maar gisteren. En dat hele verhaal over het afschroeven van de deksel is allemaal fantasie. Dat we de man geholpen hebben met z’n laatste adem was natuurlijk helemaal niet waar. We hebben de man gewoon begraven. Hoe meer grond er op de kist kwam hoe minder het geschreeuw te horen was. Deze begrafenis viel dus best mee!


As van opa Als opa gestorven is en gecremeerd mag je de urn mee naar huis nemen. En dan komt de vraag: wat doe je met die pot as? In de kast? Nee, dat kan niet ,want opa was toch altijd een sociaal bewogen mens dus die zet je niet op een achterafje. Op de schoorsteenmantel dan? Naast het rode vaasje? Of naast het portretje van de hond? Nee, dat staat helemaal niet en daar komt nog bij, dat het niet leuk is om altijd naar opa’s urn te moeten kijken. Alles in het bestaan heeft een begin en een einde. En zo zou het met opa’s as ook moeten zijn. Er is eerst een hele pot as en die zou dan langzaam minder moeten worden. Maar hoe verminder je die hoeveelheid? Dat is een probleem.

Je kunt natuurlijk elke zaterdagavond met een soeplepel wat van opa naar buiten strooien, maar het is toch wel moeilijk als dat beneden bij de buren terecht komt. Je kunt ook een beetje door het cakebeslag doen of door de appelmoes. Eigenlijk kan je het overal door doen en dan krijg je ook wat mee van opa. Je hebt dan toch het gevoel dat je iets “eigens” tot je neemt. En het ruimt ook op.


Middagslaapje In de komende maanden gaan zich opmerkelijke ontwikkelingen voordoen. Als we prof. Wortelbos mogen geloven is het vrijwel zeker dat er een nieuw arbeidsethos zal ontstaan.

heeft opgepakt. Een aantal werkgevers heeft besloten als proef een korte rustpauze in te voeren. Of de werkgevers hiervoor bedden zullen aanschaffen is nog niet zeker.

Als proef zal er bij diverse bedrijven na de lunch een korte rustpauze worden ingelast. Een kort middagslaapje.

Vakbonden hebben een en ander in studie.

Hoe komt prof. Wortelbos nu aan een dergelijke gedachte? Hij heeft in het laboratorium met ratten proeven genomen. Als hij ze ’s middags liet slapen constateerde hij dat er bij hen een opmerkelijke verbetering van beweeglijkheid was ontstaan. Zoals bekend, is rattengedrag in vele opzichten vergelijkbaar met het menselijk gedrag. Prof. Wortelbos voorziet dat een kleine rustpauze de dagproductie in de bedrijven zal verhogen. Hij heeft overleg gepleegd met de werkgeversorganisaties en is blij dat men deze informatie positief

Een afgevaardigde van een Christelijke partij in de Tweede Kamer vreesde dat er problemen zouden kunnen ontstaan, wanneer vrouwelijke en mannelijke werknemers in één ruimte zouden gaan slapen. Hij wilde het woord groepsseks niet in de mond nemen, maar hij had toch wel opgemerkt, dat er leden waren, die zich hierover een beetje lacherig uitlieten. Een journalist van een plaatselijke krant had een aantal Amsterdamse werknemers naar hun mening gevraagd en concludeerde, dat men er “vol verwachting” naar uitkeek. “Dan gaan we onze productie vergroten”, zei men stralend!


Carnaval In een restaurant in Eindhoven zat aan de bar een man een biertje te drinken. Iets verderop in de zaal was een groepje mensen gezellig aan het praten over het carnaval van vorig jaar en ze hadden veel plezier met een drankje erbij. Uit de groep kwam een vrouw naast de man aan de bar zitten. Ze zei: ”Zeg, Sjaak hoe ga jij zaterdag naar het carnaval? Wat trek jij dit jaar aan?” “Zoiets moet je nou niet vragen, dat zie je zaterdag wel. Dat vind ik niet leuk,dat vertel ik niet, dat houd ik geheim. De lol is nou juist dat je elk jaar weer anders gaat.”

“Maar dat kan je mij toch wel vertellen” zei zij toen. “Nee , joh, dan is de aardigheid er helemaal van af. Nee, dat zeg ik niet.” “Maar moet je nou eens horen, Sjaak, ik ben toch jouw vriendin? Dan kan je het mij in vertrouwen toch wel zeggen? Weet je wat? Fluister het maar in mijn oor. Dan hoort niemand het.” Hij draaide zich naar haar toe en zei iets heel zachtjes in haar oor. Zij draaide zich direct daarna naar het groepje in de zaal en schreeuwde: “Jongens. Hij gaat als zeerover!”


Onze Peugeot Hij zei: “Als jij nou daar brood gaat halen, dan haal ik nog even bij de drogist de shampoo en dan zie ik je wel op de Kennemerstraatweg”. Ze hadden daar bij die parkeerplaatsen al vaker afgesproken. Zij stapte uit en hij reed weg in hun splinternieuwe auto. Ze hadden hem van de week gehaald bij de dealer: een prachtige donkerblauwe Peugeot 407. Gelukkig was ze gauw klaar bij de bakker en ze liep naar de afgesproken plek. Toen zag ze de Peugeot voor het rode stoplicht staan! Ze dacht: “Als ik hard ren, kan ik er nog net in springen!” Ze rende de straat over - trok het portier open - sprong naar binnen - knalde het portier dicht - het licht sprong op groen - de wagen reed weg - ze gooide het brood op de achterbank en keek naar haar man met een gezicht van: Dat hebben we toch even héél mooi gedaan! Maar het was haar man helemaal niet!


Restaurant Zo’n sombere zomerdag met al die wind en regen maakt je niet blij en opgewekt. Daarom dacht ik iets fijns te gaan doen: Eten in een goed restaurant, De Vestibule. Het is een gelegenheid waar we al eerder hebben gegeten, waar het eten heel lekker is en de wijnen voortreffelijk! We hadden een goede plaats. Na het bestuderen van de kaart hebben we een keuze gemaakt en weldra zaten we te smullen. Een beste fles wijn erbij. Tussen twee gangen door ben ik even wezen plassen (dat heb je van al die wijn). Plassen is een

geheel automatische handeling, dat gaat vanzelf. Door de wijn een beetje slaperig geworden, sta ik daar tegelijkertijd verschrikkelijk te gapen! Valt mijn bovengebit in de bak! Dat was toch wel schrikken! Stel je voor dat het op de stenen vloer was gevallen! Dan was m’n gebit zeker stuk geweest en dan had ik niet meer terug gekund naar de tafel . Nee, ik had mazzel dat het er nog lag EN NOG HEEL WAS! Ik kon dus weer naar binnen en gewoon verder eten. Niemand heeft wat gemerkt! Wat een mazzel, hè?


Bestelling Goedemiddag meneer, kan ik U helpen? Jazeker, één mèt en één zonder. En wat mag het dan wezen? Eén mèt en één zonder. Ja, maar wàt wilt U met één mèt en één zonder? Oh, ja, natuurlijk, goed dat U het zegt, één mèt uitjes en één zonder. Ja, dat is prima meneer, maar wàt mèt en wàt zonder uitjes? Twee broodjes, natuurlijk. En een harinkie erbij? Nee zeg, ik lust helemaal geen haring! Maar wat wilt U DAN? Nou, gewoon, twee broodjes gezond!! Eén mèt en één zonder uitjes.


Gezondheidszadel Mijn zuster fietst. Ze fietst heel veel. Dat is gezond, zegt ze. Stroomt het bloed beter door. Dat doet ze op een gezondheidszadel. Zo’n zadel is hard en recht. Niet zoals tegenwoordig: zacht en rond. Nee, hard en recht met een gleuf. Dat ventileert beter. Stimuleert een betere doorbloeding. En ze fietst nu al 7 weken op dat zadel. En vorige week was ze snip en snip verkouden!! Zielig hè?


Doktersbezoek “Goedemorgen dokter”.

“Nou, meestal wel een koekje voor de gezelligheid.”

“Dag mevrouw Van Heugten, zo, vertel het eens, hoe gaat het met U, we hebben elkaar een tijd niet gezien.”

De dokter liep zo samen met haar de gehele dag door. Tegen het einde van het gesprek zei hij:

“Wel, dokter, ik voel me de laatste tijd niet zo goed en als je aan me vraagt hoe dat komt: geen idee. Mijn man zegt, mens, dat komt omdat je veel te dik wordt.”

”Als we alles nog eens recapituleren, mevrouw Van Heugten, dan eet U ‘s morgens een boterham met beleg. Om 11 uur koffie met slagroom en een koekje, soms wel twee kopjes. Tussen de middag samen met Uw man twee boterhammen met worst met een kopje koffie erbij. In de loop van de middag thee met wat lekkers. En met het avondeten aardappelen, vlees met groenten en met een lekkere schep jus, daarna een toetje. En ‘s avonds wat lekkers bij de koffie en in de loop van de avond nog een paar glaasjes port.”

“Eet U dan zoveel?” “Dokter, ik eet haast niks! ‘s Morgens één boterhammetje!” “Mevrouw Van Heugten, weet U wat we doen? We gaan samen eens op een rijtje zetten wat U zo de gehele dag naar binnen werkt. We beginnen bij de vroege ochtend. U staat op. En daarna? Wat gaat U dan ontbijten?” “Ik maak altijd het ontbijt klaar en dan neem ik een kopje thee met een boterham en ik moet wel toegeven dat ik geen zuinige smeerder ben, een lekkere klont roomboter hoort er wel bij.” “En wat neemt U er dan op?” “Nou, dan neem ik jam of pindakaas. En voordat mijn man naar z’n werk gaat drinken we meestal nog een kopje thee.” “En neemt U daar dan nog iets bij?”

“Mevrouw Van Heugten, ik geef U een verwijsbriefje voor de diëtiste.”

31

Toen ze weer thuis was vertelde ze haar man:

“Zeg ik tegen die dokter: Ik? Dokter, ik eet haast niks!”


Buurman Mijn buurman ligt op sterven; hij is vorige week bediend, want hij is een gelovig mens. Altijd geweest. Hij straalde het ook altijd uit. Volgens de buren in ons appartementengebouw, ligt hij in bed volkomen helder te babbelen. Hij vertelt aan ieder dat hij ligt te wachten op de Heer, die hem zal komen halen. Gisteren fietste ik in de straat en kwam zijn vrouw tegen. Omdat ik nog geen bericht op het mededelingenbord had gezien wist ik dat hij nog niet overleden was. Ik vroeg haar hoe het ging. “Ach,” zei zij, “het is heel moeilijk en de dokter zegt dat het nog wel een aantal weken kan duren. Maar ja, wat wil je, het is ook moeilijk om afscheid te nemen als je al zo’n lang leven achter je hebt. Hij is 83 jaar geworden en dat is toch een hele leeftijd , is het niet zo?” “Hoe oud bent U eigenlijk?”vroeg ze. “81”, zei ik. “Nou, dan heeft U nog 2 jaar voor de boeg!”, zei zij.


FinanciĂŤle instellingen Er zijn instellingen, die heel slim zijn. Elke transactie, die ze doen verhogen ze met enkele centen. Omdat er zoveel betalingen worden verricht, loopt dat toch heel aardig op en niemand heeft er erg in! Na een wat langere periode geeft het een forse winst. Je moet toch geldman zijn om zoiets te bedenken.

33

Nou, dat doe ik ook! Ik verhoog elke betaling met een paar dubbeltjes en dan moet je eens zien, hoe dat na een paar jaar aantikt!


Goud in de mond De ochtendstond heeft goud in de mond. Sta ik vanmorgen luid gapend op, mond open, wat zie ik: een bek vol goud! Er gaat dan op zo’n moment wel wat door je heen! Vroeger gingen de mensen naar de goudvelden in Amerika en daar verdienden ze dan wat onder de meest erbarmelijke omstandigheden. En ik? Ik word plotseling wakker met een bek vol goud! Ben toen naar de tandarts gegaan. Hij bekeek de schat en zei: ”Ik denk dat de waarde, met de huidige goudprijzen, U wel zal bevallen. Ik schat de waarde van Uw goud op zo’n 3200 Euro.” Ik heb toen besloten om dit kostbare metaal uit mijn mond te laten halen. Een week daarna heeft hij alles getrokken. Hij heeft het toen gewogen. Het aantal grammen maal de huidige goudprijs kwam toch heel aardig in de buurt van dat wat hij had geschat. Voor het trekken van de gouden tanden en het maken van twee prothesen , één voor boven en één voor het ondergebit, rekende hij 3198.60 Euro. Dat was inclusief BTW: dat viel dus reuze mee!

35


Koolzuur-reductie Volgens de Europese Commissie moeten we in Europa zorgen dat er minder CO2 geproduceerd wordt. Wat wil dat zeggen? Koolzuur ademen we uit, dus: we moeten langzamer ademen! Hebben de heren diplomaten zich wel eens gerealiseerd wat een dergelijke afkondiging voor gevolgen kan hebben? Denk eens aan een dansfeest zonder hip-hop, zonder rap! Maar nu met langzame muziek en een traagbewegende menigte.

Of de Tango zonder passie! En de kok in het restaurant, die zich niet mag haasten, dus: uren wachten op je maaltijd! Ook de voorlopige hechtenis van een verdachte duurt jaren! De Europese Commissie doet haar best, dat is zo. Eén van de afgevaardigden heeft daarvoor - al confererende - lang in het buitenland vertoefd. Na weken vergaderen eindelijk naar huis! Vliegend naar Schiphol! Zijn vrouw, de schat, komt hem halen. Terwijl ze naar huis rijden kan hij zijn ogen niet van haar af houden. Hij kijkt steeds weer naar die knieën, die onder dat zwart fluwelen rokje vandaan komen. Hij weet hoe mooi en hoe lief ze zijn. Zijn hand gaat naar haar dij en wrijft daar zachtjes. Hij wordt er warm van en zijn fantasie neemt hem helemaal mee. Zijn ademhaling gaat steeds sneller en zij kijkt hem aan, geeft een tikje en zegt: “Schatje, je vergeet je CO2‑reductie!”


Overstroming De kranten staan er vol van:

En wat dan?

Het klimaat verandert. Het wordt warmer. De zee komt hoger te staan.

Omdat wij twee-hoog wonen weten wij dat de onderburen bij ons komen wonen. Wij vinden, dat we daar rekening mee moeten houden en daarom hebben we op drie maanden logeren gerekend. Vier personen erbij. Dat wil zeggen ongeveer 400 maaltijden. We hebben daarom gisteren 200 blikken bruine bonen en nog 200 blikken witte bonen in tomatensaus gekocht.

Als één van onze dijken doorbreekt, staat heel NoordHolland onder water. We weten het allemaal , maar we denken dat het niet zal gebeuren. We denken dat zo iets naars alleen maar in het buitenland plaats vindt. Toch kunnen we regelmatig in de krant een kaartje vinden,waarop vermeld staat dat Alkmaar onder water komt te staan.

Ik trots, want ik denk, dat er maar héél weinig bovenburen zijn, die nu al noodmaatregelen hebben getroffen voor de onderburen! Ik ben naar ze toegegaan om het te vertellen. Ze vielen ons snikkend om de hals, omdat ze het fantastisch vonden.

37

Later -toen de emoties wat tot bedaren waren gekomen- vertelden dat ze nooit bonen eten. Ze vinden het geen vreten!


Kampioen Wat vertel je me nou? Ben jij Olympisch kampioen geworden? Ja. Dat meen je niet! Ja, dat meen ik wél! Ik heb een gouden plak gewonnen. En wat heb je gedaan? Heb je dat dan niet gelezen? Nee, ik heb er niks over gelezen en ook niet op de televisie gezien. Ik ben een grote atletiekfan, ik heb alles op TV gezien. Jouw naam zou me zeker zijn opgevallen. Waarmee heb je die medaille dan gewonnen? Nou dat zal ik je vertellen. Ik ben Olympisch kampioen geworden in één van de moeilijkste sporten: langzaam wandelen. Want weet je, bij snelwandelen moet je altijd één voet op de grond hebben, maar bij langzaam wandelen moet je er altijd twee op de grond hebben en dat is heel moeilijk!


Pausbezoek Achter de dranghekken stonden honderden mensen te wachten op de Paus, die langs zou komen. De reporter zag een kleine meisje aan de kant staan en zei: ”Zo, meisje, hoe heet jij?” “Marieke” zei de kleine meid. “En hoe oud ben jij, Marieke?” “Ik ben haast 4.” “Hoe vind je het dat straks de Paus langs komt?” “Heel leuk, want in mijn hele leven heb ik nog nooit een Paus gezien.”

39


Neem nou eens een roestig hekje. Of koffie of iets anders dat geschroeid of verbrand is. Kijk eens naar een rotte appel of een peer: BRUIN! Heb je ooit een blauwe hondedrol gezien? Nee hoor, alles is: BRUIN! Appeltaart of gebakken vlees: BRUIN! Pinda’s of nootjes? Zeegroen? Helemaal niet! BRUIN!!

Bruin Alles eindigt in de kleur bruin: de blaadjes van de bomen en een bedorven banaan: alles wordt bruin.

We hebben niet eens in de gaten dat bruin op aarde heeft toegeslagen. Zelfs in de advertenties voor vakanties. De heren van de reclame praten over “mooi bruin”! Zwarte Piet: bruin!

We praten over de aarde als “de blauwe planeet”. Vergeet het maar!!

De president van Amerika? Oók bruin.

Alles op aarde is bruin. En als het niet bruin is, dan wordt het wel bruin.

Wij blijven maar praten over de blauwe planeet!

En wij zien het niet!


Badjas Ze zei: “Die vriend van jou, dat is me er een! Gisteravond moest ie zonodig blijven slapen, omdat ie teveel gedronken had!Moest meneer óók nog ontbijt! Sta ik in de badkamer, ik heb me net helemaal uitgekleed, sta ik daar, poedelnaakt, stapt hij de badkamer in. Hij was zijn slippers vergeten, zei hij. Gelukkig kon ik nog net mijn badjas aanschieten!”

41

“Maar jij hébt toch helemaal geen badjas?”


Expositie In de wachtkamer van de tandarts mocht ik mijn schilderijen ophangen. Dit had een tweeledig doel: 1e De wachtkamer kreeg weer een nieuw aanzicht. 2e Mij werd een mogelijkheid geboden om te verkopen. De schilderijen mochten een jaar blijven hangen. Er lagen natuurlijk overal foldertjes met naam en adres van de jonge veelbelovende kunstenaar. Echter geen mens belde erover, noch over de voorwaarden, noch over de vorm, niemand wilde de prijs weten, geen mens had interesse. Na een half jaar vroeg de tandarts: “Heeft U al iets verkocht?” Zes maanden later vroeg hij het opnieuw en ook of er al eens iemand had gebeld. Op beide vragen moest ik een negatief antwoord geven. Maar ik heb hem wèl een vertrouwelijke mededeling gedaan: Ik heb nog nóóit een schilderij verkocht. En Van Gogh heeft tijdens zijn leven ook nooit wat verkocht. Als U nou slim bent en verstandig, meneer de tandarts, dan koop je ze nu allemaal van mij en als ik dan overleden ben, worden ze goud waard! Dan is het kassa-kassa! Hij was niet slim. Hij kocht ze niet.


Sporttas De kleedkamer van de fitness wordt intensief gebruikt. De een hangt zijn kleding netjes aan de haken en de ander dondert de boel op een bank. Gister was de kleedkamer vol. Er was nog een klein plekje vrij bij iemand die erg veel ruimte nodig bleek te hebben. Zijn sporttas stond helemaal open en het was een grote ongeordende bende. Toen ik alles een beetje bij elkaar had geschoven, kwam de man binnen. Ik zei dat ik zijn tas een beetje had verzet. Hij vond het best. Uit de tas hing een mooie wit-rode sjaal met de letters AZ er op. Die kom je in Alkmaar wel meer tegen. Ik zei tegen hem: “Mooie sjaal, U houdt zeker van voetballen, ik denk dat U een fan van AJAX bent.” Hij keek me aan en zei: “Ik geef les, en als U dat wilt, kan ik U wel eens leren lezen.”

43


Zilverpoetsmannetje Vroeger, in die goeie ouwe tijd, hoefde je zelf niet het zilver te poetsen. Daar had je het zilverpoetsmannetje voor. We wisten waar de man woonde en je belde aan, met zo’n trekbel, hij deed open en dan ging het gesprek als volgt: “Goedemorgen, meneer.” “Dag Bertus.“ “Waarmee kan ik U van dienst zijn, meneer?” “Wel, Bertus , er moet weer eens gepoetst worden!” “Wanneer mag ik komen, meneer?” “Nou, laat eens kijken, woensdag, gewone tijd.” Je huurde hem voor een ochtendje in en hij poetste dan het koper- en zilverwerk dat het een lieve lust was. Dat heb je nu niet meer. Er zijn geen oude mannetjes meer, die nog een stuivertje willen bijverdienen. Nee, al die sociale voorzieningen zorgen ervoor dat deze arme werkers er niet meer zijn! Vroeger was dat alles veel gemakkelijker. Nu moet ik zelf al die rot dingen poetsen!


Poesje Gisteren was ik druk bezig op de fitness en Gerda kwam op het apparaat naast mij zitten. Ze zei: “Goeie morgen. En, hoe gaat het?” In zo’n geval zeg je dan: ”Goed hoor, z’n gangetje.” “En hoe gaat het met het poesje?” Ik had haar de vorige keer verteld dat we pas een nieuwe poes hadden. ”Ook heel goed”. ”En eet ze alles?“ “Nou, Sproet is wel erg kieskeurig , want ze ruikt vaak op subtiele wijze aan haar vers geserveerde eten en dan wendt zij zich af met een houding van: dat vreet je zelf maar op, want je denkt toch niet dat ik zoiets opeet. Soms wordt een voortreffelijk hapje zalm afgewezen.” Gerda keek mij aan met een gezicht van: wat heb je toch een rare mensen, die een kat zalm te eten geven. “Dan geef je haar toch zeker geen ander eten, hè?” “Nee, dat doen we niet, in plaats daarvan leiden wij haar af en hollen met een touwtje achter ons aan door

het huis. We hopen dan dat ze na verloop van tijd vergeten is, dat ze niet wilde eten.” Het was duidelijk zichtbaar dat Gerda het hier moeilijk mee had. “Soms“, zei ik, “soms gooien we met muizen om haar af te leiden. We hebben twintig kunststof-muizen gekocht en die gooien we dan door het huis, over het parket, mijn vrouw aan de ene en ik aan de andere kant van de kamer.” Gerda keek verbijsterd met een blik van: Ja, ja, ik dacht het al, ik was er al bang voor! In haar ogen zag ik grote ongerustheid . En ook wel een beetje medelijden. Ik kon het niet nalaten haar fluisterend - vertrouwelijk - mee te delen dat wij voor Sinterklaas een poezenpoppenhuis voor ons poesje hadden laten maken. Gerda keek een tijd stil voor zich uit en zei toen: “Kom, ik ga nu maar even op de loopband.”

45


Slapen Oma? Ja, lieverd. Oma, mag ik vannacht bij je slapen ? Nee, lieverd, dat kan niet, want opa slaapt altijd bij oma. Mamma, mag opa vannacht bij jou slapen?


Onzichtbaar Toen wij eens in Egypte waren, zagen wij in Thebe een jongetje, dat plotseling op zijn hurken laag bij de grond ging zitten. Toen hij weer opstand liet hij een grote hoop achter zich. Aan de manier waarop hij zich van dit kadootje verwijderde, zag je dat hij het doodgewoon vond. Op zo’n moment ben je echt op vakantie: dat hadden wij nog nooit eerder meegemaakt. Wij zijn na een ontlasting gewend onze handen te wassen. Maar hoe gaat dat dan in zo’n ver land? Je denkt dan, dat die moeder zegt: “Achmed, heb je al een grote gedaan?” “Ja, mam , ik was op het plein en daar heb ik het gedaan”.

“Heb je al je handen gewassen?” “Ach mens , zeur niet zo.” “Achmed, vooruit, je handen wassen!” “Maar waarom?” “Omdat het vies is. Er zitten heel veel kleine beestjes in poep, dat zijn bacteriën en die zijn vies!” Wat gebeurde er daarna? Achmed legde weer eens een hoopje op straat en ging daar gehurkt naast zitten, bekeek het eens zorgvuldig en begon er met zijn vingers langzaam in rond te draaien. Omstanders keken naar dit ongewone gedrag en zeiden: “Jongetje, dit moet jij niet doen. Dat is heel vies!” “Waarom is dat vies?” vroeg

Achmed. “Omdat er in poep heel veel bacteriën zitten,” zeiden de omstanders. ”Wat zijn nou weer bacteriën?” vroeg de kleine onderzoeker. “Nou dat zijn hele kleine beestjes!”, zeiden de omstanders. “Ik zie helemaal geen kleine beestjes!!”, riep Achmed. “Dat klopt, want die beestjes zijn zo klein, dat je ze niet kunt zien.” “Jullie grote mensen zijn allemaal hetzelfde, praten ook allemaal over dezelfde dingen. Dingen, die er wél zijn maar die je niet kunt zien. Neem nou bijvoorbeeld Allah, die is er ook, zeggen de mensen, alleen IK heb hem nog nooit gezien.”

47


Troonsafstand Koning Sybo de Eerste heeft vorige week aan de pers medegedeeld dat hij van de troon afstapt; hij is moe van al dat knippen in linten. Het werpen van champagneflessen, tegen nieuwe schepen, kan hem ook niet meer bekoren. Koning Sybo is een groot liefhebber van champagne en het is vele malen voorgekomen dat hij, tegen zijn zin, een kostbare fles van een heel goed jaar moest stuk gooien. De radioreporter Fred de Putter mocht de koning enkele vragen stellen. Hij zei: ”Sire, ik spreek hier namens vele honderdduizenden. Heeft U nog plannen voor de toekomst?” “Meneer de Putter, ik wil daar wel iets over zeggen, niet zoveel overigens, omdat het nog niet helemaal z’n definitieve vorm heeft gekregen.” “Majesteit, U maakt ons wel nieuwsgierig: heeft U een andere functie op het oog? De Verenigde Naties?

Ik mag wel zeggen dat een wat uitgebreidere informatie nu wel op prijs gesteld zal worden.” “Nou, meneer De Putter, laat ik dan,voor mijn volk en dus ook voor U, een klein tipje van de sluier oplichten. Ik liep met de hond bij het paleis, twee maanden geleden en ik ontmoette daar een beeldschone jonge vrouw, die mij vertelde dat zij een puistje op haar dij had. Of ik daar even naar wilde kijken. En hier wil ik het bij laten, meneer De Putter. Goedemiddag!”

49


teksten en illustraties: Sybrand Lebeau, grafische verzorging: Mathijs Altena en Thea Keijzer Š januari 2010 - Alkmaar

boekje Sybrand  

verhaaltjes