Page 44

44

Mirosława Sobczyńska-Szczepańska

Capellam majorem” – przeniesiono Najświętszy Sakrament17. W maju r. 1722 pieczę nad budową ponownie objął o. Wielhorski, po raz czwarty wybrany na ministra. Rola, jaką odegrał przy „fabryce” trynitarskiej jest nie do przecenienia. O. Sikorski przypisuje mu zasługę wzniesienia kościoła oraz znajdującego się za nim trójkondygnacyjnego budynku klasztornego z biblioteką, zakrystią, górnymi krużgankami dziedzińca i chórem zakonnym. Według kronikarza, o. Antoni od św. Jana Chrzciciela miał przywiązywać szczególną uwagę do piękności domu Bożego i dlatego wydał na kosztowne ozdobienie kościoła sumę, która wystarczyłaby na wybudowanie całego klasztoru18. W l. 1725–1728, za rządów ministra o. Andrzeja od św. Agnieszki Tulczyńskiego, powstały wieże fasady, sklepienia nad kaplicami bocznymi oraz dach świątyni19. Jej budowa została ukończona przez o. Antoniego od Najświętszego Sakramentu Turczyna w r. 1729. Uroczyste otwarcie kościoła odbyło się 12 VI 1729, w święto Przenajświętszej Trójcy. Jego konsekracji dokonał 16 IX 1731 arcybiskup Jan Skarbek 20. Nadal trwała budowa klasztoru i prace nad upiększaniem wnętrza świątyni. O. Józef od Jezusa Wielhorski (bratanek o. Andrzeja od św. Jana Chrzciciela), minister w l. 1738–1740, „Ecclesiam plurimo, eoque pretioso ornatu, atque multo vario ornamento decoravit”21. Jego następca, o. Konstanty od Nawiedzenia NMP Wolski Kuzka wzniósł nowy ołtarz główny, z fundacji Joanny Wielhorskiej, na który 6 VIII 1740 przeniesiono cudowną figurę Jezusa. Tego samego dnia miała miejsce uroczystość wprowadzenia do świątyni trynitarskiej bractwa p.w. Jezusa Nazareńskiego22. Dwa lata później, 7 VIII 1742, odbyła się introdukcja ciała św. Faustyna męczennika, ofiarowanego lwowskim trynitarzom przez Klemensa XII. Relikwie zostały umieszczone w przeszklonej trumnie „in altari ad id decenter praeparato”23. Ponadto, w czasie swych pięcioletnich rządów o. Konstanty wystawił trzy nowe ołtarze boczne p.w. św. Jana de Matha, Matki Boskiej Bolesnej i św. Wilgeforty oraz odnowił ołtarze p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej, św. Franciszka de Valois i św. Reginy. Zakupił również dwie kamienice na potrzeby kolegium oraz wzniósł „magnam partem” trzykondygnacyjnego budynku klasztornego po lewej stronie świątyni, przy ulicy biegnącej wzdłuż obwarowań Niskiego Zamku (obecnie ul. Teatralna)24. W r. 1746 ministrem klasztoru został o. Marcin od Przenajświętszej Trójcy Pohl. Nakrył on kościół i część klasztoru nowym dachem z gontu i rozpoczął Ibidem, s. 309. „Absit jactantia verbi, solam profiteor veritatem, quod huic, & non alteri, tota debetur structura Ecclesiae Nostrae, et praeter acquisitas lapideas, pars Collegii retro Ecclesiam sita una cum structura Bibliothecae, Sacristiae, Aulae Superioris, et Chori Communitatis. Quia vero hic piissimus Pater praeprimis dilexit decorem Domus Domini ideoque tantum pro Ecclesiae apparamentis pretiosis expendit, quantum sufficeret pro erectione totus Caenobii, quod hucusque cintinuatur.” Por. ibidem, s. 412: „[…] Ecclesia Leopoliensem sat magnificam, et partem Collegia a tergo ejusdem Ecclesiae jacentis, ad tres contignationes prominentem opera, et industria sua erexit.” 19 Ibidem, s. 442–443. 20 Ibidem, s. 309–311, 444. 21 Ibidem, s. 447. 22 Ibidem, s. 325; Danilewicz, op. cit., 152–153. 23 Sikorski, op. cit., s. 334–335. Po kasacie klasztoru Trynitarzy „intra moenia” w r. 1783, relikwie św. Faustyna zostały przeniesione do katedry łacińskiej. Relikwiarz i ołtarz, w których zostały umieszczone opisuje R. Mączyński mylnie podając, iż pierwotnym miejscem ich przechowywania był lwowski kościół Trynitarzy p.w. św. Mikołaja. Zob. R. Mączyński, Nowożytne konfesje polskie. Artystyczne formy gloryfikacji grobów świętych i błogosławionych w dawnej Rzeczypospolitej, Toruń 2003, s. 488–489. 24 Sikorski, op. cit., s. 449–450. 17 18

Profile for Andrzej Betlej

Sztuka kresów wschodnich  

tom VI (najrzadszy) z serii

Sztuka kresów wschodnich  

tom VI (najrzadszy) z serii

Advertisement