Page 1

anakinisi.blogspot.com


ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Τα κατάφερες. Μετά από ένα εξαντλητικό χρόνο τόσο οικονομικά για την οικογένεια σου, όσο και ψυχολογικά για σένα, πέρασες από τον Γολγοθά των πανελλαδικών. Ένας μαραθώνιος παπαγαλίας, στείρας γνώσης και ανταγωνισμού. Ένας χρόνος που σου διδάσκει ότι ο διπλανός είναι ο αντίπαλος σου, και οφείλεις να τον ξεπεράσεις προκειμένου να ακολουθήσεις την επιστήμη που θέλεις. Tο παρόν φυλλάδιο δεν είναι απαραίτητο για τη συμπλήρωση των προσωπικών σου στοιχείων για την εγγραφή σου, δεν περιέχει χάρτη με τα cool στέκια της πόλης. Δεν είμαστε εδώ για να σε ξεναγήσουμε στο κτήριο της σχολής, ούτε για να ψηφοθηρικούς σκοπούς. Είσαι αρκετά ώριμος και κατασταλαγμένος για να μπορέσεις χωρίς τη βοήθεια των διάφορων καλοθελητών να πραγματοποιήσεις τα απαραίτητα για την προσαρμογή σου στο πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο δεν είναι 4η λυκείου γιατί οι διεκδικήσεις των φοιτητών και οι αγώνες τους έχουν καταφέρει να σπάσουν το ασφυκτικό πλαίσιο του σχολείου. Σε καλούμε στο δρόμο του αγώνα, της διαρκούς πάλης για τα δικαιώματα, τις ανάγκες μας και τις διεκδικήσεις για ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση, την καθημερινότητα σου στη σχολή, το πως θα ζεις και θα δουλεύεις αύριο , μία άλλη διαφορετική κοινωνία . Σε αυτό το δρόμο που δε μπορεί παρά να είναι συλλογικός μέσα από την δημοκρατία των γενικών συνελεύσεων, γιατί τα ωραιότερα πράγματα φτιάχνονται από τους ανθρώπους που συνειδητοποιούν το κοινό τους συμφέρον, μακριά από το βόλεμα και τον ατομισμό. Γιατί η πλειοψηφία των φοιτητών, εμείς δηλαδή, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα και προκλήσεις.

«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΡΑΦΤΕΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ ΜΟΥ;» Για πέμπτη συνεχή βδομάδα οι διοικητικοί υπάλληλοι του πανεπιστημίου επιλέγουν το δρόμο της απεργίας διαρκείας ως απάντηση στην επικείμενη διαθεσιμότητα μελών του κλάδου τους, την ουσιαστική απόλυση 1.349συναδέλφων τους. Η απόφασή τους αυτή έρχεται επί της ουσίας κόντρα στις επιταγές του υπουργείου παιδείας, που επιστρατεύει ακόμη και εισαγγελείς για να διασφαλίσει την «ομαλή» διεξαγωγή των διοικητικών λειτουργιών του πανεπιστημίου, αλλά και με τις αποφάσεις των ανά ίδρυμα Συμβουλίων Διοίκησης και των Συγκλήτων, που από τη μία φαίνεται να στηρίζουν την απεργία σε επίπεδο διατυπώσεων- από την άλλη εγκαλούν τους δυνάμει απολυμένους να συνεχίσουν τη δουλειά τους περιμένοντας το χαρτί της διαθεσιμότητας. Πόσο ομαλή όμως μπορεί να είναι η λειτουργία οποιουδήποτε οργανισμού, όταν το 1/3 του δυναμικού απολύεται, με την ήδη υπάρχουσα έλλειψη προσωπικού; Το μέτρο της διαθεσιμότητας, όχι μόνο στους διοικητικούς υπαλλήλους, αλλά σε πολλούς κλάδους του δημοσίου, είναι ο τρόπος της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τις επιταγές της ΕΕ και του κεφαλαίου, με πρόσχημα τον


εξορθολογισμό του δημοσίου τομέα αφενός αλλά και την εξοικονόμηση χρημάτων αφετέρου, να ξεπεράσει την κρίση που ταλανίζει παγκόσμια το σύστημα. Έτσι, η άρχουσα τάξη εισάγει τον εργασιακό μεσαίωνα στο σήμερα, την ανεργία και την εργασιακή περιπλάνηση, τη φτώχεια και εξαθλίωση για τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία. Από την πλευρά μας, ως πληττώμενη πλειοψηφία της σπουδάζουσας νεολαίας, είναι χρέος μας να σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυοι στον αγώνα των διοικητικών, όχι από μια ακαθόριστη και συγκεχυμένη αίσθηση δικαίου και σωστού, αλλά από τη σκοπιά της προάσπισης του Πανεπιστημίου των αναγκών μας και της προσπάθειας σύνδεσης με τον δικό τους αγώνα, ενάντια στην πολιτική και το σύστημα που την επιλέγει για τη διάσωσή του, για τη ζωή και, κατ’ επέκταση, το πανεπιστήμιο που θέλουμε. Είναι πλέον η στιγμή που θα σταθμίσουμε τι είναι σημαντικότερο τελικά, μια κοντόφθαλμη θεώρηση που θέλει ο καθένας να κοιτάζει το μάθημά του, το πως ο ίδιος τελικά θα τα βγάλει πέρα ατομικά, ή μια σφαιρική αντίληψη που βλέπει πως το ατομικό συμφέρον του καθενός από εμάς δεν μπορεί παρά να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το κοινωνικό. Το κοινό μας συμφέρον καλούμαστε να παλέψουμε συλλογικά, γι’ αυτό και ως φοιτητικό κίνημα, θα πρέπει να βρεθούμε μαχητικά στο πλάι όλων των αγώνων που ξεσπούν στο σήμερα, γιατί το τίμημα κάποιων ωρών μαθήματος σ ένα πανεπιστήμιο που αιμοραγεί δεν μπορεί να μας βαραίνει περισσότερο απο τη μίζερη ζωή που μας ετοιμάζουν.

ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ… Τα τελευταία τρία χρόνια μετά την είσοδο της τρόικας ( Ε.Ε και Δ.Ν.Τ ) στην Ελλάδα υπάρχει μια επίθεση προς το λαό η όποια μέρα με τη μέρα εντείνεται .Υπάρχουν όμως και πολλοί αγώνες που προσπαθούν να αμφισβητήσουν τον μονόδρομο που η πολιτική του κεφαλαίου επιχειρεί να επιβάλει. Αυτό θα το βίωσες και εσύ ο ίδιος εξάλλου τον Μάιο με την απεργία των εκπαιδευτικών ,η οποία πριν καλά καλά αρχίσει, η κυβέρνηση την κατάστειλε με τον πιο βίαιο και αυταρχικό τρόπο, αυτόν της επιστράτευσης των καθηγητών που σήμερα απειλούνται με 12.000 απολύσεις και φαίνεται να βαδίζουν ξανά στο δρόμο του αγώνα. Ένας αγώνας που δεν μένει στα στενά όρια των διεκδικήσεων των καθηγητών. Είναι ένας αγώνας ενάντια στο νέο σχολείο που εξαγγέλλει η κυβέρνηση. Αγώνας που πέρα από τα αυτονόητα, ανοίγει δρόμους αντίστασης και αξιοπρέπειας, για μία άλλη παιδεία σε μία άλλη κοινωνία, αίτημα που οφείλει να διαπερνάει το σύνολο των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος. Έναν δρόμο στον οποίο δεν θα είναι μόνοι τους. Ας μην ξεχνάμε πως τη περσινή χρονιά γεννήθηκαν αγώνες, από τη Χαλκιδική και τις Σκουριές όπου οι κάτοικοι σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι στα σχέδια των πολυεθνικών για την μετατροπή ενός δάσους σε εργοτάξιο, μέχρι την Αγία Παρασκευή και το ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, την οποία κυβέρνησηΕ.Ε-Δ.Ν.Τ θέλησαν να αντικαταστήσουν με μια νέα ΥΕΝΝΕΔ η οποία εκπέμπει μέσα από ιδιωτικά studio. Ας μην μας προκαλεί όμως αυτό εντύπωση, γιατί η πολιτική που επιχειρεί να επαναφέρει την τηλεόραση της χούντας, είναι αυτή η οποία φρόντισε να φέρει στο προσκήνιο και τα ιστορικά απολιθώματα, νοσταλγούς αυτής της εποχής, των ναζί και του Χίτλερ. Που πατώντας στην απογοήτευση και εξαθλίωση κόσμου σπέρνουν το μίσος μεταξύ εργαζομένων (έλληνες εναντίων ξένων εργατών), αφήνοντας στο απυρόβλητο τα μεγάλα αφεντικά να συνεχίσουν το (κυριολεκτικά) δολοφονικό έργο τους. Ταυτόχρονα βοηθούν με την ρητορεία τους την κυβέρνηση, να μετατοπίζει την επίθεση και την συζήτηση που διεξάγεται όλο και πιο δεξιά. Επίσης, εκτός από


τα παραπάνω, η Χρυσή Αυγή χέρι χέρι με την κυβέρνηση έχουν ανοίξει πόλεμο ενάντια στο κίνημα και την Αριστερά, τόσο φραστικά όσο και σε επίπεδο κρατικής καταστολής και παρακρατικών επιθέσεων. Χαρακτηριστική ήταν η δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από μέλος της ΧΑ στο Κερατσίνι που ξεσήκωσε μεγάλο κύμα αντίδρασης από το λαϊκό κίνημα. Επειδή εν τέλει είναι η ίδια πολιτική ,η οποία με κέντρο την αγορά και το κεφάλαιο, έχει φέρει την ανεργία στο 50% , ενώ δεν θα διστάσει να δολοφονήσει τον νέο άνεργο που δεν είχε να πληρώσει για το εισιτήριο του, όπως συνέβη πρόσφατα με τον θάνατο του 19χρονου στο Περιστέρι. Όπως δεν θα διστάσει να δολοφονήσει και χιλιάδες αμάχους με την επικειμένη εισβολή και αιματοκύλισμα την Συρία. Που στο βωμό του κέρδους των πολυεθνικών και των τραπεζών συνεχίζει να δολοφονεί και να δολοφονεί.

ΑΛΛΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ, ΑΛΛΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ Αυτή η σύγκρουση γίνεται μεταξύ 2 στρατοπέδων. Απ’τη μια είναι ο κόσμος του κεφαλαίου και τα κόμματα του, οι εκάστοτε κυβερνήσεις όπου με την αγαστή συνεργασία των ΜΜΕ προσπαθούν με νύχια και με δόντια να διασώσουν ένα σύστημα που αργοπεθαίνει, και απ’την άλλη είναι το στρατόπεδο της νεολαίας και των εργαζομένων που καλείται να πληρώσει την διάσωση αυτή. Υπό το πρόσχημα του υψηλού δημόσιου χρέους, και «των ανεξέλεγκτων ελλειμμάτων», αλλά και με το ιδεολόγημα της, η κυρίαρχη πολιτική ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της Ε.Ε. έρχεται να βάλει σε ένα πραγματικό «γύψο» τα εργατικά και νεολαιίστικα δικαιώματα, επιβάλλοντας επί της ουσίας ένα μνημόνιο διαρκείας. Τα λεφτά για παιδεία, υγεία και ασφάλιση περικόπτονται ενώ η αστυνομία και ο στρατός ενισχύονται με σκοπό να καταστείλουν τον αγωνιζόμενο λαό. Η επίθεση λοιπόν έχει αρχίσει, συνεχίζεται και κλιμακώνεται. Μια επίθεση που έρχεται να πλήξει τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας. Μια επίθεση που βάζει στην αιχμή του δόρατος τους εργαζόμενους αλλά και τη νεολαία. Στην εργασία με την πρωτοφανή συμπίεση των μισθών και των συντάξεων, την ανεργία τις απολύσεις και τους ολοένα και περισσότερους φόρους και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου. Στον χώρο της εκπαίδευσης η πρόσφατη ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά μετατρέπει το κατ’ επίφαση δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο του σήμερα σε ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θα λειτουργεί ανταποδοτικά για τις ανάγκες τον επιχειρήσεων και θα …παράγει ανέργους.


ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΡΟΥΝ ΘΑ ΜΑΣ ΞΑΝΑΒΓΑΛΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ… Το ρήγμα που δημιουργήθηκε από τον λαό παραμένει ανοιχτό, και το ξέσπασμα αγώνων θα κρίνει το τελικό αποτέλεσμα αυτής της μάχης, που σίγουρα δεν θα είναι σε ποσοστά, αλλά σε καταλήψεις, απεργίες, συγκρούσεις, διαδηλώσεις, και στην ικανότητα του κινήματος να ορθώσει το ανάστημα του και να διεκδικήσει μια ζωή αξιο-βίωτη και όχι α-βίωτη. Με οδηγό τους αγώνες του χθες, παίρνουμε καύσιμα για να συνεχίσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ στη συλλογική διεκδίκηση, στους δρόμους, στα αμφιθέατρα και στις γενικές συνελεύσεις, στις καταλήψεις και στα συντονιστικά των γενικών συνελεύσεων εκεί όπου καταλαβαίνουμε τη δύναμη της άποψής μας, εκεί που αμφισβητούμε, εκεί που υπερασπιζόμαστε και διεκδικούμε το δίκιο μας, εκεί δίνουμε στην πολιτική την πραγματική της έννοια, άμεση και δημοκρατική. Αυτό θα είναι ίσως και το πιο επιμορφωτικό στοιχείο που θα πάρεις από το Πανεπιστήμιο…

Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Τα τελευταία χρόνια οι αγώνες των φοιτητών ενάντια στην κυβέρνηση και την πολιτική της ήταν έντονοι. Αγώνες που ξεκίνησαν από την προσπάθεια για το μπλοκάρισμα και την συνολική ανατροπή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης για τα Α.Ε.Ι.- Τ.Ε.Ι. , αλλά και συνολικά απέναντι σε οποιαδήποτε αναδιάρθρωση σε παιδεία εργασία και δημοκρατικά δικαιώματα. Αγώνες που βασίστηκαν στην δύναμη και την δημοκρατία των μαζικών Γενικών Συνελεύσεων καθώς και στον δημοκρατικό συντονισμό τους . Είχαν ως όπλα και μέσα πάλης τους τις καταλήψεις και τις πορείες, αλλά και άλλες πολύμορφες δράσεις. Ταυτόχρονα αντιλαμβανόμενοι την αναγκαιότητα το φοιτητικό κίνημα να βγει από τα στενά όρια του πανεπιστημίου, προτάξαμε την λογική κοινού αγώνα με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, στη βάση αυτής της λογικής συγκροτήθηκε πανεκπαιδευτικό μέτωπο με τα υπόλοιπα κομμάτια της εκπαίδευσης (δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές) και αποτέλεσε ένα πρώτο κόμβο για τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου νεολαίας εργαζομένων. Το φοιτητικό κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με το νόμο πλαίσιο για τα πανεπιστήμια και τα Τ.Ε.Ι.(νόμος Διαμαντοπούλου -Αρβανιτόπουλου). Μια μάχη που άρχισε πριν 2 χρόνια και συνεχίστηκε πέρυσι με αιχμή τον αγώνα ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» στα Τ.Ε.Ι., όπου το φοιτητικό κίνημα έδειξε τη δύναμη του μέσα από εκατοντάδες καταλήψεις πανελλαδικά, και πρέπει να δοθεί μέχρι τέλους. Είναι απαραίτητο να βάλει στο επίκεντρο αρχικά το ζήτημα της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, ως ένα απαραίτητο κοινωνικό αγαθό, που είναι κατάκτηση του νεολαιίστικου και λαϊκού κινήματος εδώ και δεκαετίες και τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να το μετατρέψει σε άντρο της αγοράς. Επίσης πρέπει να παλέψουμε για το πανεπιστήμιο που θέλουμε, το πανεπιστήμιο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και του ελέγχου του από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τους φοιτητές , αλλά και να θέσουμε ταυτόχρονα το ζήτημα του πως θέλουμε να εργαζόμαστε και να ζούμε μετά από αυτό.

«…και η τριτοβάθμια εκπαίδευση στο στόχαστρο: νόμος πλαίσιο-σχέδιο Αθηνά» Οι αλλαγές που προτείνονται έρχονται να ενισχύσουν και να εδραιώσουν τη λογική του «επιχειρείν» μέσα στο σύγχρονο πανεπιστήμιο και να το προσδέσουν στο άρμα του μνημονίου δίνοντας στη νεολαία κατάρτιση, μισή δουλειά και μισές ελευθερίες για μισή ζωή δημιουργώντας έτσι ένα νέο μοντέλο εργαζόμενου. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί των


κατώτερων βαθμίδων και οι εργαζόμενοι των ιδρυμάτων, ενώ η έρευνα και η περιουσία των ιδρυμάτων αντιμετωπίζεται ως «φιλέτο» για αξιοποίηση. Με το νόμο πλαίσιο οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θα αποτελούνται από τα Συμβούλια Διοίκησης-όπως δηλαδή λειτουργούν και οι επιχειρήσεις-η σύνθεση των οποίων θα περιλαμβάνει τόσο πανεπιστημιακούς αλλά και στελέχη επιχειρήσεων, γεγονός που έρχεται να προωθήσει την σταδιακή απομάκρυνση του κράτους από την κεντρική χρηματοδότηση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και να ωθήσει τα ίδια τα ιδρύματα στην ανεύρεση πόρων από μόνα τους μέσω της αξιοποίησης της περιουσίας τους με επιχειρηματικά κριτήρια. Παράλληλα μέσω του σχεδίου Αθηνά, κεντρικό ρόλο στην υλοποίηση του οποίου έρχεται να παίξει η αξιολόγηση, τα «ιδρύματα-αγκάθια» στην λογική του «εξορθολογισμού» της ανώτατης εκπαίδευσης, βάσει των κατευθύνσεων των επιχειρήσεων και άλλων φορέων της αγοράς, πετιούνται έξω από τον υπό διαμόρφωση «νέο χάρτη» της ανώτατης εκπαίδευσης. Εδραιώνεται έτσι μια αγοραία αντίληψη σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβάλλει μια νέα «ανταποδοτική» έρευνα σε πλήρη υποταγή στις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνίας και τις σπουδές να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους, σε μια περίοδο που, το κλείσιμο σχολών, η επιβολή διδάκτρων, η ανακοπή του δικαιώματος σε δωρεάν σίτιση και στέγαση και η αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης(βλέπε «νέο λύκειο») στενεύουν την πόρτα για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς. «….Το Σχέδιο Αθηνά θα ανατραπεί» ..ένα σύνθημα που αντήχησε εκκωφαντικά μέσα στα αμφιθέατρα των φοιτητικών συλλόγων και κατέκλισε τους δρόμους όλων των πόλεων, όταν χιλιάδες φοιτητές πανελλαδικά έδιναν τη μάχη ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Το «Σχέδιο Αθηνά» ή σχέδιο «Ταφόπλακα της δημόσιας Τριτοβάθμιας» που ως μέτρο για την παιδεία φέρνει τη σφραγίδα της Ε.Ε, αφού σχεδιάστηκε από κοινού με την συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου ως θεμελιώδης έκφραση της επίθεσης σε παιδεία εργασία δημοκρατία, αποτελεί τη συνέχεια του νόμου Πλαισίου. Ενός νόμου που εγκαινίασε το πανεπιστήμιο της αγοράς σε μια προσπάθεια από πλευράς κεφαλαίου, τρόικας και μνημονίου να προσδέσουν την παραγόμενη γνώση μέσα στην τριτοβάθμια με τις ανάγκες των επιχειρήσεων. Δεκάδες τμήματα ουσιαστικά καταργούνται – συγχωνεύονται και κλείνουν. Οι φοιτητές και σπουδαστές τους ξεριζώνονται από τον τόπο σπουδών τους, οι απόφοιτοί τους βρίσκονται με απαξιωμένα πτυχία καταργημένων τμημάτων, προσωπικό απολύεται ή δεν προσλαμβάνεται καθόλου ενώ η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση και το δικαίωμα στη μόρφωση ακρωτηριάζονται πλήρως (βλέπε «Νέο Λύκειο»). Τα γνωστικά αντικείμενα τεμαχίζονται ή χυλοποιούνται με μοναδικό κριτήριο της ανάγκες της αγοράς και των δεξιοτήτων που αυτή απαιτεί και σε καμία περίπτωση την ορθολογική και συνεκτική αντιμετώπιση της επιστήμης, της ζωής κλπ (χωρίς να έχουμε κάποια αυταπάτη ότι η προηγούμενη κατάσταση εξυπηρετούσε τους σκοπούς αυτούς). Αυτό σε συνδυασμό με το αντίστοιχο σχέδιο Καλλικράτης στα σχολεία που αφήνει χιλιάδες παιδιά χωρίς δυνατότητα να σπουδάζουν ποιοτικά δημιουργεί ένα μορφωτικό μεσαίωνα για την νέα γενιά. Παράλληλα στην ανάγκη τους να εφαρμόσουν αυτή την αντιδραστική πολιτική απαιτείται ένα αυταρχικό μοντέλο διοίκησης και «δημοκρατίας». Όπως είναι προφανές ένα τέτοιο σχέδιο δεν χωρά τις απόψεις φοιτητών και εργαζομένων και την δημοκρατία του αγώνα τους. Αυτή την αντίληψη θα την προωθεί σαν καλός μάνατζερ του πανεπιστημίου-επιχείρηση ΑΕ, το Συμβούλιο Διοίκησης.


Εν συντομία η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που παίρνει σάρκα και οστά με τον νέο νόμο πλαίσιο και το σχέδιο Αθηνά φέρνει:

 Λειτουργία των πανεπιστημίων με όρους επιχείρησης –πλήρης κατάργηση δημόσιας και δωρεάν παιδείας Με βάση τα παραπάνω νομοσχέδια οι πόροι που θα αναζητά κυρίως το πανεπιστήμιο θα προέρχονται από την αξιοποίηση της περιουσίας του (βλ. δίδακτρα-πώληση έρευνας) και από μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους ενώ το κράτος θα περιορίζει στο ελάχιστο τη δική του συμμετοχή.

 Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής. Διάσπαση επί της ουσίας την ενιαίοτητα των σπουδών και των πτυχίων με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (bachelor, master, διδακτορικό) μαζί με το κλείσιμο σχολών και την απαξίωση των πτυχίων ,αφήνει φοιτητές με πενιχρή επαγγελματική κατοχύρωση βορρά στα χέρια των εργοδοτών . Ακόμα το πτυχίο αντικαθίσταται από έναν ατομικό φάκελο προσόντων, που ο φοιτητής ανάλογα με το πόσες πιστωτικές μονάδες έχει μαζέψει, θα έχει ανάλογη εργασιακή και επαγγελματική ισχύ . Πολλά διαφορετικά πτυχία => εργαζόμενοι πολλών ταχυτήτων που ανταγωνίζονται ό ένας τον άλλο με έπαθλο την ανεργία ή την αμοιβή.

 Εντατικοποίηση- πειθάρχηση των φοιτητών-κατάργηση του ασύλου Η οριστική κατάργηση του Ασύλου πρόκειται για μια σαφής προσπάθεια χτυπήματος κάθε φωνής αμφισβήτησης που γεννιέται εντός των πανεπιστημίων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας, καθώς επιδιώκει να καταστείλει κάθε πολιτική δράση, ενώ μαζί με το νέο μοντέλο διοίκησης έρχεται να δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς «δημοκρατίας» εντός των σχολών στο οποίο φοιτητές και εργαζόμενοι δεν έχουν θέση . Ο φοιτητής θα μαθαίνει, μέσα από τη φοιτητική του ζωή, να υπακούει στον από πάνω του και να σπουδάζει με όρους ατέρμονης εργασίας - projects–παρακολουθήσεων , συρρικνώνοντας στο ελάχιστο τον ελεύθερο χρόνο – δηλαδή τον χρόνο δημιουργίας αλλά και την δυνατότητα ενασχόλησης με τα κοινά. Προετοιμάζοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο την μαγιά του πειθήνιου ανθρώπου σήμερα- υποταγμένου εργαζόμενου αύριο.


ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΣΗΜΕΡΑ Πλέον στην Ελλάδα του 2013 βλέπουμε μία πλήρη αποδόμηση της παλιότερης κοινωνικής ανέλιξης που ευελπιστούσε ο μηχανικός. Από την ραγδαία πτώση των βάσεων εισαγωγής σε αρκετές πολυτεχνικές σχολές μέχρι τα ποσοστά μετανάστευσης των νέων μηχανικών για το εξωτερικό. Η καριερίστικη λογική που προωθείτε κατά κόρων από τις κυβερνητικές παρατάξεις (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ) πλέον έχει χάσει κάθε επιχείρημα, που στράτευε την νεολαία στην καριερίστικη λογική και τον ατομικό δρόμο. Ταυτόχρονα το καπιταλιστικό σύστημα μέσω των μηχανισμών του (κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ) εντείνει την επίθεση με αποτέλεσμα την διαρκή καταβαράθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, την διάλυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, την μείωση των μισθών και την εκτίναξη της ανεργίας (πλέον στους νέους γύρω στο 67%).

ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΝΑΛΑΚΤΙΚΩΝ: Ως πτυχιούχος μηχανικός έχεις τις εξής επιλογές: -Εργαζόμενος με Δελτία παροχής υπηρεσιών (μπλοκάκι). Προσλαμβάνεσαι από τον εργοδότη ως ¨εξωτερικός συνεργάτης¨ , χωρίς να σου προσφέρεται απαραίτητος πλήρης απασχόληση και χωρίς να σου καλύπτονται τα έξοδα ασφάλισης. Έτσι εκτός από την πλήρη φόρτιση των πλέον υπέρογκων εξόδων ασφάλισης που σου φορτώνονται, ακυρώνονται όλες οι συμβάσεις εργασίας. - Ελεύθερος επαγγελματίας, αυτοαπασχολούμενος. Πλέον με την όλο και μεγαλύτερη συσσώρευση κεφαλαίου και με την μικρή ζήτηση σε μικρής εμβέλειας έργα είναι εξωφρενικά δύσκολο να ανταγωνιστείς τις μεγάλες επιχειρήσεις. Με αποτέλεσμα στην πληθώρα των περιπτώσεων να οδηγηθείς στην ανεργία και την ανασφάλεια. -Εργαζόμενοι σε Δ.Ε.Κ.Ο. (Δ.Ε.Η, Ε.Υ.Δ.Α.Π κλπ). Μέσα στην περίοδο τον συνεχών ιδιωτικοποιήσεων των Δ.Ε.Κ.Ο. και του ξεπουλήματος γενικότερα του δημοσίου, ζεις σε μια διαρκή ανασφάλεια. Επίσης ο μισθός και τα εργασιακά δικαιώματα σου καθορίζονται πλήρως από τους τίτλους σπουδών του κάθε εργαζομένου, γεγονός που εντείνει τον ανταγωνισμό και μειώνει την αξία των πτυχίων.


ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΕΛΙΚΟΣ: ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ, ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΣΥΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΑΔΗΚΑΣΙΩΝ, ΣΤΗΝ ΕΞΑΝΤΙΛΙΣΗ ΛΟΓΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΦΟΡΤΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

Ο εργασιακός μεσαίωνας που περιγράφουμε έρχεται ακόμα ποιο ολοκληρωμένος στους νέους, με την μείωση της ΣΣΕ σε ποσοστό 32%. Ακόμα βλέπουμε και τα σχέδια που περνάνε μέσω του Εθνικού Σχεδίου για την Απασχόληση των Νέων που καθιστά πτυχιούχους ΑΕΙ κα ΤΕΙ εκμεταλλεύσιμους χωρίς εργασιακά δικαιώματα με εισφορές γύρω στα 5 ευρώ ανά ώρα, δίνοντας την δυνατότητα φθηνού και ειδικευμένου προσωπικού στις μεγάλες επιχειρήσεις.

ΑΣΦΑΛΙΣΗ Μέσα σε αυτήν την διαρκώς εντεινόμενη κατάσταση, έρχονται να δυσχεράνουν την θέση των εργαζομένων και τα έξοδα για την ασφάλιση τους. Η ετήσια συνδρομή στο ΤΣΜΕΔΕ για τους εγγεγραμμένους προ του 1993 είναι άνω των 5000 ευρώ και για τους εγγεγραμμένους μετά το 1993 αγγίζουν τα 6000 ευρώ, με αποτέλεσμα το 40% των μελών τα έχουν χρέη προς το ταμείο. Ενώ η κυβέρνηση παράλληλα απειλεί τους χρωστώντας στα ασφαλιστικά ταμεία ή στην εφορία μέχρι και με κατασχέσεις πρώτης κατοικίας. Όσο βαθαίνει η κρίση τα περιθώρια στενεύουν. Οι διεκδικήσεις των φοιτητών θα πρέπει να στοχεύουν σε μια παιδεία βάσει των κοινωνικών αναγκών και στην διεκδίκηση ενός πτυχίου που θα παρέχει τα αναγκαία εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα. Στην επίθεση τους πρέπει να απαντήσουμε με συλλογικούς αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, μόνο έτσι θα καταφέρουμε να κερδίσουμε και να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς όρους εργασίας συλλογικές συμβάσεις κλπ.


Τι είναι η Ε.Α.Α.Κ.; Είναι μια πολιτική δύναμη που γεννήθηκε το 1990 μέσα στο πανεπιστήμιο, και πρωτοστάτησε στους μεγάλους αγώνες που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια (ΠΣΕ, ΑΣΕΠ, ΑΕΙ-ΤΕΙ, Αντιπολεμικό Κίνημα, Αξιολόγηση, Αναθεώρηση Συντάγματος- Ν. Πλαίσιο, Δεκέμβριος 2008-Σχέδιο «Αθηνά») σαν ένωση και συντονισμός ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων. Έχει Πανελλαδικές συναντήσεις (τα διήμερα στην αρχή και στη μέση του χρόνου), αλλά και συναντήσεις ανά πόλεις, οι οποίες έχουν σκοπό την όλο και βαθύτερη συζήτηση και σύνθεση απόψεων μεταξύ των σχημάτων και των αγωνιστών και τη χάραξη κοινής πολιτικής για τα μέτωπα που ανοίγονται σε όλο το πανεπιστήμιο και την κοινωνία (π.χ. φοιτητική μέριμνα, νομοσχέδια, αντιπολεμικό κίνημα). - Η Ε.Α.Α.Κ. είναι ένα πετυχημένο πείραμα της ανεξάρτητης αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Πρεσβεύει την ανάγκη όχι για άλλη μια αριστερά, αλλά για μια Άλλη Αριστερά ανεξάρτητη, ενωτική, αμεσοδημοκρατική, αντικαπιταλιστική. Έχει καταφέρει να συσπειρώσει δυνάμεις και αγωνιστές της ανεξάρτητης ριζοσπαστικής Αριστεράς που καμία φοιτητική παράταξη δεν κατάφερε ποτέ. Είναι πεδίο διαλόγου και ενωτικής δράσης για πολλές διαφορετικές απόψεις και συλλογικότητες. Είναι η αριστερά με τους ανυποχώρητους και νικηφόρους αγώνες που τολμά να κάνει αυτοκριτική και μαθαίνει από τα λάθη της. Αμφισβητεί τους μονόδρομους της ΕΕ, τη βαρβαρότητα του πολέμου και του ΝΑΤΟ, του εθνικισμού και του ρατσισμού, υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες, τη λεηλασία του περιβάλλοντος. - Το γεγονός ότι κάθε σχήμα έχει τις δικές του απόψεις και ξεχωριστές διαδικασίες, διασφαλίζει τη διαφορετικότητα, την ανεξαρτησία και τη σημαντικότητα κάθε σχήματος. Η λογική αυτή έρχεται σε αντιπαράθεση με τη μαζοποίηση και τη λογική της τυφλής υπακοής στην κοινή γραμμή που ορίζει το κόμμα (παράταξη – ιμάντας μεταβίβασης κομματικής γραμμής), η οποία εμφανίζεται στις


παραδοσιακές παρατάξεις που παρεμβαίνουν στα πανεπιστήμια, είτε τις κυβερνητικές (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ/ΝΔ, ΠΑΣΠ/ΠΑΣΟΚ) είτε ακόμα και αυτές της παραδοσιακής αριστεράς (ΜΑΣ/ΚΚΕ, Αριστερή Ενότητα/ ΣΥΡΙΖΑ). ΕΙΜΑΣΤΕ: Ανεξάρτητοι οικονομικά και πολιτικά από το κράτος και κομματικούς μηχανισμούς. Ανεξάρτητοι από την κυρίαρχη πολιτική,τις επιχειρήσεις και τους καθηγητές,γιατί θέλουμε οι πράξεις και οι απόψεις μας να εκφράζουν τα συμφέροντα και τις ανάγκες μας(του εργαζόμενου κόσμου και των νέων). Αλλά κυρίως επειδή πιστεύουμε ότι η διαμόρφωση της πολιτικής άποψης πρέπει να γίνεται καταρχάς από τον κόσμο που τον επηρεάζει. Ριζοσπαστικοί γιατί θεωρούμε ότι υπάρχει η αναγκαιότητα μιας άλλης πολιτικής πρακτικής (ρήξεων με κατεστημένες ιδεολογίες, με βολέματα και με αδιαφορία). Γιατί μπροστά στην αντίληψη "αλλιώς δε γίνεται" προτάσσουμε την ομορφιά και το ρίσκο του αγώνα. Αριστεροί γιατί βλέπουμε την αναγκαιότητα μιας άλλης κοινωνίας συνολικά, που ξεπερνά τα όρια του καπιταλισμού που παρακμάζει στις μέρες μας και στηρίζεται στην ισότητα και στην ελευθερία και όχι στη βαρβαρότητα και στο κέρδος μέσα από την καθημερινότητά μας! Γιατί παλεύουμε για την ανατροπή και βλέπουμε την απελευθέρωση ως τη μόνη ρεαλιστική λύση. Γιατί αρνούμαστε τον ατομικό δρόμο και παλεύουμε να δώσουμε συλλογικές απαντήσεις στα προβλήματά μας.


ΑΝ.Α.ΚΙΝΗΣΗ ΕΑΑΚ  

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΠΡΩΤΟΕΤΩΝ