Page 1

Tekst Arno de jong Foto’s Arno de Jong en Vincent van Binsbergen

Knallen als ze vallen

Vier dagen geleden was dit nog een kaal maanlandschap, nu ligt er een dikke laag poeder.

Half december is het nog veel te warm in de Mont Blanc regio. De meeste locals in de Alpen hebben hun mountainbike nog stand-by staan, terwijl de boards nog op een stoffige zolders liggen. Op de toppen ligt wat sneeuw, maar in alles lijkt de winter nog ver weg. En dan opeens uit het niets komt er via poedercommunity wePowder een powderalert binnen. Sterker nog, weerzegger MeteoMorris voorspelt een dikke noordwester dump voor de Franse Noord Alpen! Via de app komt het bericht ook bij ons binnen en even lijkt twijfel de overhand te krijgen. Want kan één dikke depressie genoeg sneeuw brengen om de eerste Knallen als ze vallen @legrandmassif poedertrip mogelijk te maken? 58 DEEP snowboardmagazine

trip 59


Op vrijdagavond komen de eerste poederknallers aan in Flaine. Het is één dag voordat het seizoen begint en de meeste winkels en restaurants zijn nog gesloten. Het valt dan ook niet mee om een restaurant de vinden waar we vanavond een goede bodem kunnen leggen. Zelfs het appartementencomplex waarin we verblijven is speciaal voor onze groep geopend en we zijn dan ook de enige gasten. De volgende morgen worden we wakker en als we de gordijnen openschuiven zien we dat Flaine in drie dagen tijd is omgeturnd in een winterwonderland. Freeride gids Serge Cornillat pikt ons om 9 uur bij de receptie op en ziet dat we allemaal al bepakt zijn met de benodigde lawine 3-eenheid: pieper, sonde en schep. Bijna de helft van de groep draagt ook nog eens een ABS rugtas, dus met de voorzorgsmaatregelen zit het wel goed.

poedervelden. Omdat dit de eerste dump van het seizoen is, heeft ook Serge geen idee wat we precies boven aan zullen treffen. Vanuit de gondel wijst onze gids ons op het bizarre land-

zachter en diep genoeg voor een paar heerlijke early-season bochten. Met een dikke smile komen we aan bij de gondel en stappen we zonder te wachten in de eerste de beste cabine. Er is bijna niemand in het gebied en diegenen die er al zijn halen het niet in hun hoofd de piste te verlaten.

De smile op haar gezicht is na deze afdaling net zo groot als de neus van haar poederspeeltje.

Het is de eerste dag van het seizoen en er zijn nog geen toeristen in Flaine. Dit is een soort warmdraaiweek voor het skigebied en er zijn maar twee liften open. Wij vinden het prima, want hoe minder liften er geopend zijn, hoe meer poeder er onaangetast blijft! Met de liften die open zijn kunnen we geen steil terrein bereiken en daarom is het lawinegevaar dit weekend niet onze grootste zorg. De focus van gids Serge ligt dit weekend meer op het veilig loodsen van onze groep door het grillige terrein naar open

60 DEEP snowboardmagazine

schap van Flaine. In een ver verleden was het een zeebodem die vervolgens naar 2500 meter hoogte werd opgetild en nu de basis vormt van ons freeride terrein; een indrukwekkend kalksteenlandschap met vele meters diepe spelonken en gaten, in het Frans lapiaz genaamd. Tot vier dagen terug was dit terrein boven de boomgrens nog een grijs maanlandschap. Nu is alles wit en hopelijk ligt er genoeg sneeuw om leuke afdalingen te kunnen maken.

Dikke smile

We beginnen met een piste om even op te warmen en het level van de groep te peilen. Het niveau blijkt behoorlijk hoog te liggen en al snel besluit Serge de pistes te laten voor wat ze zijn. We duiken de poeder in, die tot onze verrassing dieper aanvoelt dan we hadden durven hopen. Net onder de top is het wat verwaaid en compact, maar richting de boomgrens is het een stuk

Aangekomen op de top, hiken we onder de palen van het liftstation door, klikken de bindingen vast en volgen we Serge slalommend tussen de rotsen door. Hier en daar raken we een steen, maar een beetje freerider weet dat dit erbij hoort en zeker op de eerste dag van het seizoen. Na een paar minuten staan we bovenaan de Diamant Noir. Dit is normaal gesproken een zwarte (buckel) piste, maar na verse sneeuwval een must-do voor grensverleggende riders. De entree is behoorlijk steil en dus dalen we één voor één het eerste gedeelte af. Na deze korte en uitdagende passage opent zich een mooi poederveld met een lekkere hellingshoek waar vooral de powdersticks goed tot hun recht komen. Een van de deelnemers trok vanmorgen het nieuwste prototype van Bataleon uit het plastic en de smile op haar gezicht is na deze afdaling net zo groot als de neus van dit poederspeeltje. Op iedere afdaling die we maken leggen we een kleine 900 hoogtemeters af. De sporen die we raken zijn eerder door ons zelf gezet en de pistes die we rijden zijn pistes die nog in aanbouw zijn. Het is niet verwonderlijk dat ie-

61


Iedereen gaat volle bak en we trappen de poederboards goed op de staart, terwijl we hier en daar een kleine cliff meepakken.

63


dereen op de piste blijft en het is zo vroeg in het seizoen echt een must om over een goede gids te beschikken. Serge is hier geboren en getogen en weet precies waar we moeten zijn om het beste uit iedere afdaling te halen. Na de pauze doen we nog een paar lekkere runs en de bewolking begint steeds verder op te lossen. Hierdoor verbetert het zicht en worden de runs steeds lekkerder. Om het onderste uit de kan de halen, neemt Serge ons mee naar het mystery forest. De sneeuw blijkt hier dieper en losser dan elders en het kost dan ook veel moeite om de neus boven de sneeuw te houden. De pittige dag begint zijn tol te eisen en hier en daar klinkt een vloek door het bos. ‘Oui Serge, iet was nice (s)no’, maar wel een beetje zwaar als laatste afdaling op deze uitputtende maar verder fantastische dag!

Ok, gister was dus een opwarmertje?!

De volgende morgen staan we even over negenen bij de lift en kijken rond, onszelf afvragend waar we vandaag heen geleid zullen worden. Normaal gesproken is het hier op zondagochtend erg druk met klasjes en groepen die zich klaarmaken voor een dag op de pistes. Nu is er niemand en buiten enkele strak getrokken pistes ligt alles rechts van de telecabine er totaal onverspoord bij! Vijf minuten later zitten we

in de cabine omhoog als Serge ons verteld dat vandaag een uitdagend dagje wordt....Ok, gister was dus een opwarmertje?! Na de piepercheck kruipen we onder het touwtje door, klikken in en traverseren richting het onverspoorde terrein dat vanuit de gondel naar ons lonkte. Serge heeft ons met klem gewaarschuwd voor de mogelijk aanwezige gaten en drukt ons op het hart nooit ons board uit te klikken en te gaan lopen, tenzij hij het ons opdraagt. Na twee keer dezelfde passage te hebben genomen en op het moment dat we de stenen beginnen te raken, besluiten we buitenom te gaan. Het begin is gemakkelijk en ontspannen en we genieten van het uitzicht op de Mont Blanc en de vergezichten richting de Savoie. Nadat we de bocht omgaan wordt het dal smaller en dieper en op het diepste punt vallen we stil. Serge maant ons onze boards uit te klikken en ons klaar te maken voor wat komen gaat. Net boven een klein en schijnbaar te droppen rotsje houdt onze berggeit stil en haalt er een klimtouw uit zijn backpack. Een paar meter onder deze rots zien we vaag de overblijfselen van wat zomers een grote lapiaz (diepe spelonken en gaten) is geweest en die nu met de eerste sneeuw dicht begint te raken. Serge neemt het zekere voor het onzekere en laat ons één voor één afdalen via een geïmproviseerde

klimgordel. Als we weer vaste grond onder onze snowboardboots denken te voelen, blijkt het gevaar nog niet geweken. Als gletsjerwandelaars lopen we honderd meter, ons vasthoudend aan het touw, om uit te komen op een klein plateau waar een pistebully het (wijselijk) voor gezien heeft gehouden. We klikken de bindingen vast en via de nieuw aangelegde piste rijden we verder. Onderweg wijzen we elkaar op verschillende gaten in het sneeuwdek en constateren we dat we in een ware lapiaz zone rijden. Na een kleine hike komen we aan bij het eindstation van de eitjeslift en blijken onze inspanningen beloond te worden. Eerst een kleine traverse en daarna rijden we geweldige poeder die hier de afgelopen dagen door de wind is neergelegd. Een gevaarlijk verschijnsel op steile hellingen, maar een cadeautje op deze 25 tot 30 graden helling. Iedereen gaat volle bak en we trappen de poederboards goed op de staart, terwijl we hier en daar een kleine cliff meepakken. Serge heeft duidelijk het lekkerste voor het laatst bewaard en we nemen het hem niet kwalijk! Moe maar voldaan belanden we op het terras waar we met een grote glimlach terugkijken op twee heerlijke dagen Knallen als ze vallen @legrandmassif. We proosten op een goed weekend en hopen dat er nog vele noordwester dumps mogen volgen...

De Knallen als ze vallen @legrandmassif trips, worden gelanceerd via www.wepowder.nl  en via AlpAdventures en Knallen als ze vallen op Facebook.

64 DEEP snowboardmagazine

64

Knallen als ze vallen  

reportage van een early season freeride trip in le Grand Massif, by AlpAdventures