Issuu on Google+

Τεύχος 3

1

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr stb­oallodaaposproteinei.blogspot.gr

2

2


Τεύχος 3

3

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr

4


Τεύχος 3

5

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

6

Περιεχόμενα

Πρόλογος......................7 Στο ανάκτορο.......................8

Μπέλιγκραντ...........................11

Λαχ ας Γκουλ και λοιπά παραμύθια.....2 0

Θεογονία..............................30 Σκέψεις αρχηγών.................38

Μορβ.................................4 Πες το ξανά?

3

Μάχη δίπλα στο ποτάμι..............59 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 53

Λεξικό Όρων........................66

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


7

Τεύχος 3

Πρόλογος

Ο Μασίντ μαζί με τον Τιτς κατάφεραν να ξεπεράσουν το εμπόδιο του Λευκού Ταύρου και κατάφεραν να πάρουν την θετική απάντηση των Σαμάνων. Αυτή τη στιγμή πηγαίνουν προς την ανεξάρτητη χώρα της Παντάρια, την χώρα που ζουν τα ειρηνικά πάντα. Θα καταφέρουν οι δυο φίλοι να πάνε μέχρι τον Βορρά και να τους πείσουν να ταχθούν υπερ της Συμμαχίας? Συγχρόνως ο Κένζιν, ο αρχηγός Μπραντάν και η βασίλισσα Λαμπίρνα κοινούν τα νήματα και ερευνούν ποιος κρύβεται πίσω απο την επίθεση στην Ελ Μπορν, αλλά και την περίεργη συμπεριφορά του Μέγα Ιρ Έλαροχ και του σοφού αρχηγού των μάγων Έλαζορ. Η Νάστια αγνοήται και ο Λαχ ας Γκουλ ετοιμάζεται για την μεγάλη του κίνηση...

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

8

Στο ανάκτορο

Ο ήχος που έκαναν οι δερμάτινες μπότες ακούγονταν σε όλο τον διάδρομο. Η παγωμένη πέτρα έσκουζε σε κάθε βήμα του. Δαυλοί έκαιγαν κάθε δέκα μέτρα, φωτίζοντας κάθε έναν από τους εκατοντάδες διάδρομους του παλατιού της Φαντόμιαν. Ο βαθύς μπλε μανδύας του ανέμιζε καθώς προχωρούσε γρήγορα προς την αίθουσα του θρόνου. Είχε λεκέδες από λάσπη και αίμα, αλλά δεν είχε προλάβει να τον καθαρίσει. Μόλις είχε φτάσει στην νεκρή πόλη. Από πίσω του τα δυο σκυλιά του, ακολουθούσαν το αφεντικό τους με την γλώσσα κρεμασμένη, ξεφυσώντας και αφήνοντας μικρές τουλίπες καπνού και μια υποψία φλόγας σε κάθε ανάσα τους. «Ακόμα κουτσαίνει ο Γκιλ. Από το βέλος του...». Η πληγή στο πλευρό του σκυλιού της κολάσεως, που το φώναζε Γκιλ, έπρεπε να είχε γιατρευτεί, αλλά το σκυλί ακόμα να συνέλθει πλήρως. «Τι δουλειά είχε εκεί?». Οι ερωτήσεις στριφογυρνούσαν στο κεφάλι του αλλά δεν είχε χρόνο να κάτσει να τις βάλει σε μια σειρά. Ο Λαχ ας Γκουλ περίμενε. Μπαίνοντας στον στρόγγυλο χώρο της αίθουσας του θρόνου, είδε για ακόμη μια φορά τον Νίθριλ να στέκετε δίπλα από τον θρόνο. Μόνο που στο θρόνο δεν καθόταν άλλο εκείνο το ατροφικό πλάσμα που δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Ο Λαχ ας Γκουλ έμοιαζε τώρα περισσότερο με ένα λιπαρό πεντάχρονο αγόρι. Πριν ήταν σαν ένας σκελετός με ροζιασμένο διάφανο δέρμα να καλύπτει μετά βίας τα κόκκαλα του. «Βλέπω δυναμώνεις Λαχ» τον χαιρέτισε μόλις είδε ότι τον αντιλήφθηκαν. «Οι ιερείς κάνουν καλά την δουλειά τους» απάντησε αυτός με φωνή που έμοιαζε σχεδόν ανθρώπινη. «Δεν πρόλαβα να φτάσω και με ζήτησες κατευθείαν. Θα μπορούσα του τουλάχιστον να κάνω ένα μπάνιο άρχοντα». «Τα

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

9

νέα που φέρνεις είναι πιο σημαντικά. Αποφασίσαμε να μας ενημερώσεις άμεσα» είπε ο Νίθριλ ανέκφραστος. «Αποφασίσατε? Νομίζεις ότι μπορείς να αποφασίσεις για μένα Νίθριλ? Είμαι στην υπηρεσία του Λαχ ας Γκουλ γιατί έτσι μου αρέσει. Όχι για να με διατάζει ο "Πάλλαντιν του Πάγου"» είπε απότομα και ειρωνικά καθώς κάθονταν σε ένα από τα καθίσματα γύρω από το στρόγγυλο τραπέζι. Τα δυο σκυλιά κουλουριάστηκαν μπροστά στα πόδια του κοιτάζοντας μία τον Πάλλαντιν, μία τον βασιλιά. «Πρόσεξε τον τόνο σου» τον προειδοποίησε ο Πάλλαντιν πιάνοντας την λαβή του σπαθιού του. «Δεν έχουμε χρόνο για τις αψιμαχίες σας. Πες μου τι έγινε με την ανιχνεύτρια» τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Το ξωτικό με την τίγρη» σκέφτηκε. «Την κυνηγήσαμε μέχρι το δάσος Μπορν. Εκεί βρήκε ένα απόσπασμα με δέκα Ρειντζερ που την βοήθησαν να ξεφύγει» είπε ψέματα. Έσφιξε τα δόντια. «Ήταν απλά ένα κοντό πλάσμα, γνωμος ή χάφλινγκ. Και ένα μισοξωτικό... » σκέφτηκε αλλά δεν άφησε κανένα από τα μπερδεμένα συναισθήματα του να φανούν. «Την είχα εντοπίσει σχεδόν εξήντα χιλιόμετρα νότια του Ναού. Ακολουθούσε μια ορδή ορκ που κατευθυνόταν στα στρατόπεδα του Κράαλ. Δεν νομίζω να κατάλαβε κάτι» τους είπε τελικά. «Ακόμα και έτσι όμως ίσως πείσει τους ανώτερους τις να ερευνήσουν περισσότερο» είπε ο Νίθριλ. «Δεν έπρεπε να σου ξεφύγει». «Κι όμως μου ξέφυγε. Ο ένας από τους λύκους μου πέθανε σε κάποιου είδους έκρηξη και το ένα σκυλί τραυματίστηκε σχεδόν θανάσιμα. Χρειάζομαι μια ακόμα επίσκεψη στην έβδομη κόλαση Άρχοντα. Το σκυλί ίσως πεθάνει, χρειάζομαι αντικαταστάτη». «Κάθε πράγμα στον καιρό του. Τώρα πες μου τι έγινε με τους Ταύρους? Συμφώνησε ο Γκρζβαχ?» ρώτησε ο Λαχ ας Γκουλ ανυπόμονα. «Ο Γκρζβαχ συμφώνησε άρχοντα. Όμως είχαμε απρόσμενες εξελίξεις. Ένας προσκεκλημένος, τον

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

1 0

προκάλεσε σε μια μάχη κεράτων και τον νίκησε. Ο Λευκός Ταύρος έχει χάσει τη θέση του και ότι είχαμε συμφωνήσει μαζί του ακυρώθηκε». «Δεν μπορούμε να τον επαναφέρουμε στη θέση του?» ρώτησε ο Νίθριλ απογοητευμένα. «Όχι. Το κέρατο του έσπασε. Είναι περίγελος απο τον λαό του. Νομίζω ότι έφυγε από το μεγάλο κοπάδι». «Ζώα» είπε περιφρονητικά ο Πάλλαντιν. «Νίθριλ!» τον συνέτισε ο βασιλιάς. «Θα ήταν χρήσιμοι σύμμαχοι. Πρόσεχε τα λόγια σου. Όλοι είμαστε ισότιμα παιδιά της Νοκία». «Άρχοντα μην μαλώνεις τον Νίθριλ. Είναι απλά... παθιασμένος». Χαμογέλασε στον Πάλλαντιν χαϊδεύοντας το σκυλί στα πόδια του. «Να περιμένουμε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στη διαδοχή και να έρθω σε επαφή με τον νέο αρχηγό?» Για μερικά δευτερόλεπτα ο Λαχ ας Γκουλ έμεινε ακίνητος. «Σαν νεκρός» σκέφτηκε. «Όπως θα έπρεπε να είναι. Όχι ζωντανός και να κυκλοφορεί ανάμεσα μας». Ήταν ο πρώτος που είχε δει τον Λαχ ας Γκουλ ζωντανό. Ήταν εκεί την ώρα που το πνεύμα του, αν έφυγε πότε, γύρισε στο παγωμένο σώμα του. Είχε περιπλανηθεί μίλια βόρεια. Χωρίς να ψάχνει κάτι. Το εγκαταλειμμένο παλάτι ήταν ιδανικό για να τον προστατέψει από την θύελλα έξω. Για αυτό και αυτός έψηνε εκεί, με φωτιά από ξύλα κάποιου επίπλου, το κουνέλι που είχε πιάσει εκείνο το πρωί. Η βοή που άκουγε νόμιζε ότι ήταν από τον άνεμο που λυσσομανούσε έξω. Όταν γύρισε ενστικτωδώς πίσω του είδε το σκελετό που καθόταν στον θρόνο και που είχε προσέξει όταν είχε μπει. Η εικόνα του σκελετού με το στέμμα που καθόταν ακόμα στον θρόνο του χιλιάδες χρόνια μετά την κατάρρευση της βόρειας αυτοκρατορίας της Νόρδεν του φάνηκε αστεία. Στο χρυσό θρόνο όμως δεν κάθονταν τα άσπρα κόκκαλα που είχε δει όταν μπήκε. Ο σκελετός είχε καλυφτεί από μια διαφανής μεμβράνη σαν δέρμα και οι κόγχες των ματιών του έλαμπαν με

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

11

ένα πράσινο φως που έκαναν μια τρομερή αντίθεση με το γαλάζιο φόντο της παγωμένης πετράς του τοίχου. Δεν είχε προλάβει να σκεφτεί καν τι γίνεται, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα αλαφιασμένος ο Πάλλαντιν του Πάγου, ο Νίθριλ. Εκείνη τη μέρα ήταν τόσο παγωμένος που το προσωνύμιο του ταίριαζε απόλυτα. Ισχυρίστηκε ότι ο θεός Μάνγκολ τον έστειλε εκεί να υπηρετήσει και να προστατέψει τον αναγεννημένο βασιλιά Λαχ ας Γκουλ. Αυτός δεν είχε καμιά όρεξη να υπηρετήσει έναν βασιλιά που δεν είχε βασίλειο. Βασικά δεν είχε όρεξη να υπηρετήσει κανένα. Αλλά τους επόμενους μήνες και με την καθοδήγηση του είχε μάθει πράγματα και είχε απόκτηση δύναμη που είχε ξεχάσει ότι την είχε μέσα του. Το ίδιο και ο Νίθριλ. Μερικές φόρες αναρωτιόταν αν η ιστορία του για τον θεό, ήταν αληθινή. Το καλύτερο ήταν η επίσκεψη του στην έβδομη κόλαση. Στην αρχή φοβόταν αλλά μόλις άνοιξε τα μάτια και είδε το γλυκό ζεστό φως της Ζάλαχαρ ένιωσε ξαναγεννημένος. Η γνωριμία με την αρχόντισσα της κόλασης του άλλαξε τη ζωή αλλά και τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο. Τα δυο σκυλιά που κάθονταν στα πόδια του ήταν δώρο της. «Πόσο θέλω να ξαναπάω» σκέφτηκε «Με περιμένει». Η Ζάλαχαρ τον είχε κάνει να την ξεχάσει. Είχε επιτέλους ξεχάσει τον χαμό της. Έπειτα από τόσο καιρό είχε βρει νόημα στη ζωή του. Και αυτό το χρωστούσε στον Λαχ ας Γκουλ. Αφού λοιπόν οι επισκέψεις του στην έβδομη κόλαση και στο ζεστό κρεβάτι της Ζάλαχαρ ήταν στο χέρι του αρχαίου σκελετού, είχε αποφασίσει να του δανείσει τις δυνάμεις του και να τον βοηθήσει στο στόχο του. «Μέχρι να βρω τρόπο να μείνω για πάντα μαζί της. Τότε θα φύγω από αυτόν τον άδειο κόσμο». Για κάποιο λόγο η διάσταση της κόλασης τον απέρριπτε. Ίσως γιατί δεν άνηκε σε εκείνο τον κόσμο. Ίσως ήταν κάτι που έκανε ο Λάχ ας Γκουλ. «Πρέπει να βρω λύση» σκέφτηκε.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

1 2

«Όχι μην περιμένεις» τον έβγαλε από τις σκέψεις του ο Λαχ ας Γκουλ. «Το σχέδιο δεν αλλάζει. Το κάλεσμα θα γίνει την ημέρα που τα δυο φεγγάρια θα γίνουν ένα και που η Αζ θα φτάσει επιτέλους την Ιζ. Η θεά θα βρει της αναμνήσεις της για ένα βραδύ μέχρι να τις χάσει το πρωί και το αιώνιο κυνήγι των φεγγαριών θα ξαναρχίσει. Τότε θα κηρύξουμε επίσημα τον πόλεμο στους προδότες συμμάχους». Ο Λαχ ας Γκουλ είχε λαχανιάσει αλλά το πάθος για το σχέδιο του, τον είχε συνεπάρει. Γύρισε προς τον Νίθριλ: «Πρέπει όμως να ζητήσουμε την βοήθεια του Κυνηγού. Πιστεύεις θα τα καταφέρεις?». «Μάλιστα άρχοντα» είπε και έπεσε στο ένα γόνατο ανεμίζοντας το μωβ μανδύα του. «Φεύγω με το πρώτο φως για το δάσος Πρόμισκ».

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


13

Τεύχος 3

Μπέλιγκραντ «Αααα!» φώναξε ο Μασίντ καθώς ο Τιτς ��ουλούσε άτσαλα το πράσινο σημείο στα πλευρά του. «Μα τη φωτιά του Ζέρα, πως γίνεται να είσαι τόσο αδέξιος?». Τα σπασμένα πλευρά του Μασίντ είχαν αποδειχθεί ισχυρότερο τραύμα από ότι περίμενε. Μπορεί ο πόνος να καθυστέρησε να έρθει μερικές ώρες, όμως η γροθιά του λευκού ταύρου ήταν αρκετά δυνατή για να του προξενήσει σοβαρά κατάγματα. Αυτή τη στιγμή όμως ο Τιτς πασπάτευε με εκπληκτική αδεξιότητα τη πράσινη κηλίδα στο σώμα του, προξενώντας του, κύματα πόνου. «Δεν μπορώ να καταλάβω πως είσαι τόσο...Αααα καταραμένε!» ξεφύσησε. «Μα τόσο αδέξιος. Στα μηχανήματα σου φέρεσαι σαν να είναι μωρά και σε μένα λες και είμαι ένα κομμάτι κρέας, που να πας κατευθείαν στην ένατη κόλαση!». «Ωφφφ. Στάματα επιτέλους. Κανείς σαν μικρή χάφλινγκ στις μέρες του αίματος. Στάματα να μυξοκλαίς και ετοιμάσου να ανεβούμε στα άλογα». Είχαν σταματήσει τρεις ώρες δρόμο βόρεια από τη λίμνη Ζαφτ. Η σκέψη του να σηκωθεί και να ανέβει στο άλογο με αυτό το τραύμα, έκανε τον Μασίντ να θέλει να κλάψει. Πράγμα που ο πρώτος και μόνος φίλος του είχε καταλάβει αμέσως από την έκφραση απελπισίας που είχε πάρει το πρόσωπο του. «Τι φάτσα είναι αυτή γενναίε Ρειντζερ? Σε λίγο θα αρχίσεις να κλαις στην μικροσκοπική αγκαλιά μου. Σοβαρέψου και σήκω. Έχουμε δρόμο μέχρι την Παντάρια». «Πρώτα πρέπει να κάνουμε μια στάση στη Πόλη των Πολεμιστών. Πρέπει να αναφέρω όσα έγιναν. Δεν μου το ζήτησε ο Κενζιν αλλά όσα μάθαμε από το μάιντρολ πρέπει να τα μάθει. Το ίδιο και ο παππούς και η Λαμπίρνα» είπε ο Μασίντ πιάνοντας το σημαδεμένο του πήχη. Το Τα­μάκα. Το ξόρκι

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

1 4

τατουάζ που του έκανε η Βασίλισσα των ξωτικών ένα μήνα πριν δεν του είχε φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο. «Τον εμπιστεύεσαι τον Κενζιν? Είναι ορκ πάνω από όλα». «Όχι. πάνω από όλα δεν είναι ορκ. Μεγάλωσε με ανθρώπους. Είναι μέλος της συμμαχίας, δεν θα μας προδώσει. Και... τον καταλαβαίνω. Έχει απέναντι του μόνο αντίπαλους. Όλοι και πάνω από όλους οι νάνοι του κάνουν τη ζωή δύσκολη για το τίποτα. Πως να μην τον συμπαθήσω?» του είπε ο Μασίντ. «Θα συμφωνήσω μαζί σου. Δεν έχει καμιά σχέση με τα χαζά ορκ των βάρβαρων ορδών. Άκουσα ότι είναι ικανός ακόμα και στα ξόρκια. Νομίζω ότι είναι το μόνο ορκ που έχει μαγικές δυνάμεις». «Όχι υπάρχει ακόμα ένα» απάντησε ο Μασίντ αναπνέοντας με δυσκολία, πιάνοντας το πλευρό του. «Είναι και ο Μάγκμα Γκίμπα. Ή αλλιώς ΜάΓκι. Είναι ο μάγος των Θλιμμένων Γελωτοποιών». «Τυχοδιώκτης...» είπε ο Τιτς σκεφτικός. «Όπως όλοι μας» του απάντησε ο Μασίντ. «Χα!» αναφώνησε ο Τιτς εύθυμα. «Τυχοδιώκτης όπως όλοι μας. Κυνηγάς και εσύ την τύχη σου Μασίντ? Τα έβαλες με έναν από τους ισχυρότερους ταύρους στο Τρέβαλος και τον νίκησες καθαρά από τύχη. Αν προσθέσεις και αυτές τις μελανιές, όχι και τόσο, μεγάλη όμως». Ο Μασίντ προσπάθησε να ανακαθίσει. Βρισκόταν μέσα στη μέση του πουθενά. Το λιβάδι ήταν άδειο και ο αέρας σιγανός, αλλά παγωμένος. «Πάμε στο χωριό» του πρότεινε. «Ίσως ο ιερέας μπορεί να με βοηθήσει» ζαλίστηκε και πιάστηκε από μια πέτρα. «Στο χωριό?» αναρωτήθηκε ο γνωμος. «Το Μπέλιγκραντ εννοείς? Είναι μόνο μερικά χιλιόμετρα βορειοδυτικά. Νομίζω ο ιερέας/θεραπευτής τους είναι πολύ καλός, αλλά γέρος». «Δεν με νοιάζει ΠΑΝΕ ΜΕ» φώναξε ο Μασίντ. «Καλά καλά». Ο Τιτς τον ανέβασε στο άλογο και ξεκίνησαν προς το χωριό. Ήταν το μεγαλύτερο της περιοχής και πολύ κοντά στην μεγάλη πόλη της Συμμαχίας, την Μπιστρ. Αν το Κέντρο

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

15

ήταν η πρωτεύουσα και το κέντρο των αποφάσεων, τότε η Μπίστρ ήταν σίγουρα το κέντρο όλων των υπολοίπων. Εμπόριο,τέχνες, άνθρωποι και μέλη όλων των φυλών μαζεύονταν εκεί. Καλπάζοντας σιγά για δυο με τρεις ώρες και με το Μάτι της Παντάρια στο δεξί τους χέρι, οι δυο φίλοι είδαν τον καπνό από τα σπίτια του Μπέλιγκραντ. Ο Μασίντ είχε κουραστεί και κάθονταν στη σέλα με μεγάλη δυσκολία. Σε κάθε βήμα του αλόγου και μια σουβλιά διαπεραστικού πόνου του θύμιζε τον λευκό ταύρο. Ο Τιτς αύξησε την ταχύτητα του αλόγου του ανεπαίσθητα και έφτασε πρώτος τις πύλες του χωριού. Ήταν παντελώς αφύλακτο. «Σε κανένα καπηλειό μπεκροπίνουν» σχολίασε ο Τιτς για τους φύλακες που έπρεπε να είναι εκεί αλλά έλειπαν από τη θέση τους. «Έρχεται πόλεμος ηλίθιοι»φώναξε όμως τα λόγια του έπεσαν στον κενό σαν πέτρες. Ο Τιτς γύρισε και είδε το Μασίντ να έχει χάσει τις αισθήσεις του πάνω στο άλογο. Λίγο ακόμα και θα έπεφτε στα πλάγια. Έτρεξε και τον ίσιωσε βάζοντας τον να ξαπλώσει πάνω στο λαιμό του καφέ αλόγου πριν πέσει. Τον σκούντηξε αλλά καμία αντίδραση. «Μασίντ!» του φώναξε αλλά δεν πείρε απάντηση. Κίνησε κατευθείαν για τον ναό. Από ότι θυμόταν ήταν σε ένα ύψωμα στα δυτικά. Είχε ξαναέρθει εκεί πριν τρία ή τέσσερα χρόνια. Είχε πουλήσει μερικές κατασκευές του για λίγα ασημένια. Κανένα πλάσμα δεν κυκλοφορούσε στο δρόμο. Το κρύο είχε κάνει όσα είχαν σπίτια να αποσυρθούν στο τζάκι τους, και όλα τα υπόλοιπα να αναζητήσουν ένα ζεστό τοίχο ή μια καμινάδα και να κουρνιάσουν. Φτάνοντας στο τέλος του πλακόστρωτου δρόμου, ο μικρός ναός του Πάλορ δέσποζε σχεδόν επιβλητικά δίπλα στα μικρά και σπίτια των χωρικών και των εμπόρων. Ο ναός ήταν φτιαγμένος από πέτρα με δυσανάγνωστα σκαλίσματα, στρόγγυλα πολύχρωμα παράθυρα και αγάλματα με τους υπηρέτες του Πάλορ, τα φάρμιτ τα φτερωτά λιοντάρια και τους Πάλλαντιν είχαν θέση σε κάθε γωνία το ένα δίπλα στο άλλο.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

1 6

Του έπιασε το μέτωπο. «Πυρετός». Πήδηξε από το άλογο του και έτρεξε στην είσοδο του ναού και χτύπησε την ξύλινη πόρτα με μανία. Τίποτα. «ΚΑΤΑΡΑ!». Πήγε να δει από ένα παράθυρο, αλλά όλα ήταν ψηλά για τον κοντό γνώμο. «ΜΑ ΤΟΝ ΖΕΡΑ...». Πήγε ξανά στην πόρτα και την χτύπησε φωνάζοντας για βοήθεια. Ο Μασίντ είχε αρχίσει να καίει και ο Τιτς δεν είχε καμιά ιδέα από θεραπευτικές μεθόδους. Χτυπούσε την πόρτα για περίπου δέκα λεπτά. Στο τέλος, φως ενός κεριού φάνηκε κάτω από την πόρτα και ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά ο ιερέας άνοιξε. Φορώντας μια μακριά φαρδιά μπλούζα από βαμβάκι και ένα λινό μπεζ παντελόνι έμοιαζε με άσχετο χωρικό. Το μεγάλο κρεμαστό όμως που φορούσε στο λαιμό και έλαμπε στο φως του κεριού του, έδειχνε ότι ήταν ο ιερέας του ναού και δεν ήταν γέρος ούτε έμοιαζε ικανός. «Έχει σπασμένα πλευρά και πυρετό» είπε δείχνοντας τον Μασίντ που ξάπλωνε στο άλογο αναίσθητος. «Πλευρά έσπασε, γιατί έχει πυρετό? Βοηθά τον σε παρακαλώ. Είναι... ότι έχω. ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ». Ο ιερέας έμοιαζε να έχει μόλις ξυπνήσει. «Φέρε τον μέσα» τον πρόσταξε και γύρισε στον ναό. Αμέσως ξαναβγήκε. «Έλα να τον πάμε μαζί» του είπε καταλαβαίνοντας ποσό δύσκολο θα ήταν να μεταφέρει ο κοντός γνωμος τον ογκώδη Ρειντζερ μέσα στο ναό μόνος. Ο ιερέας ήταν ένας μάλλον γυμνασμένος μεσήλικας. Έριξε το περισσότερο βάρος του Μασίντ πάνω του και με τη βοήθεια του Τιτς ανεβήκαν τα πλατιά σκαλοπάτια του ναού. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε ο Τιτς σε ναό. Τα απέφευγε όπως τα ορκ το νερό. Έτσι όταν μπήκε η έκπληξη του ήταν μεγαλύτερη από ότι θα περίμενε ακόμα και ο ίδιος. Ξύλο και ασήμι, με χρυσό, οψιδιανό και ρουμπίνι εναλλάσσονταν αρμόνικα δίνοντας στον χώρο επιβλητικότητα και ομορφιά. Ιδίως με τις σκιές που δημιουργούσε η αντανάκλαση του φωτός του κεριού. Στη μέση υπήρχε ένας μεγάλος πλατύς βωμός που

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

17

έμοιαζε με τραπέζι. Εκεί κατευθύνθηκε και ο ιερέας. Άφησε πάνω του τον Μασίντ και τον ξάπλωσε με προσοχή. Η αναπνοή του Μασίντ ήταν βαριά και με μεγάλα διαστήματα ανάμεσα σε κάθε ανάσα. «Γρήγορα δέσε τον» του είπε ο ιερέας και του έδειξε τους σιδερένιους κρίκους στα πλάγια του βωμού. «Τι κοιτάς? Δέσε τον» του φώναξε καθώς έμπαινε σε ένα δωμάτιο στο πίσω μέρος του ναού. Ο Τιτς αποφάσισε να υπακούσει τις εντολές του ιερέα και έδεσε τα πόδια και τα χέρια του Μασίντ. Έτσι δεμένος ήταν έτοιμος για θυσία. Ο Τιτς έδιωξε τη σκέψη και έδεσε και το τελευταίο μέλος του φίλου του ενώ ταυτόχρονα ο ιερέας ντυμένος με χρυσά άμφια, κεντημένα με ρουμπίνια και άλλες πέτρες, επέστρεψε κρατώντας ένα βαρύ και παλιό βιβλίο. «Το όνομα του?» ρώτησε τον Τιτς. «Τι σχέση έχει...?» αναρωτήθηκε αυτός αλλά πριν του πει, ο ιερέας τον πρόλαβε. «Τι περιμένεις μα τη φωτιά του Ζέρα? Το όνομα του φίλου σου και το όνομα του πατέρα του». Ο Τιτς έπνιξε τις ερωτήσεις του: «Μασίντ Ραμπάς του Χαμούτ» του είπε. «Σε παρακαλώ κάνε τον καλά». Ο ιερέας όμως δεν τον άκουγε, είχε ήδη αρχίσει να απαγγέλνει τους αρχαίους ψαλμούς του τάγματος του ενώ συγχρόνως σήκωσε την μπλούζα του Μασίντ και εξέταζε το τραύμα. Η πράσινη μελανιά απλωνόταν από τη μασχάλη μέχρι τη λεκάνη. «Μεγάλη ζημιά» μουρμούρισε. «Πως το έπαθε» ρώτησε και πίεσε διαφορά σημεία της μελανιάς κάνοντας τον Μασίντ να σφίξει τα δόντια του σε κάθε ακούμπημα αν και αναίσθητος. «Από ένα Ταύρο. Στη Ζαφτ» απάντησε ο Τιτς σφίγγοντας τα δόντια του. «Και ήρθατε ιππεύοντας μέχρι εδω?». «Είχε πιεί ονειρόφυτο». «Έτσι εξηγείτε» είπε ο ιερέας και σήκωσε το κεφάλι του. Γύρισε μερικές σελίδες στο βιβλίο του. Μερικές σελίδες μετά είχε βρει αυτό που ήθελε. Όταν το

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

1 8

βρήκε άφησε το βιβλίο πάνω στη κοιλιά του Μασίντ και έτρεξε να φέρει από ένα διπλανό ντουλάπι ένα δισκοπότηρο. Το άφησε πάνω στο βιβλίο και άρχισε να ψέλνει. Ο Τιτς έκατσε σε έναν από τους ξύλινους πάγκους μασώντας τα νυχιά του από το άγχος. «Αν πεθάνει... Όχι, όχι αυτός». Ο ιερέας δεν του ενέπνεε πολύ εμπιστοσύνη αλλά τώρα δεν είχε άλλη επιλογή. Έκοψε ένα κομμάτι από τα νύχια του και το έφτυσε από το άγχος. Ο Ιερέας χαμένος στην ένταση του απάγγελνε με πάθος ένα κομμάτι που έλεγε μάλλον για την ευσπλαχνία της θεάς των φεγγαριών, της Αζιζ. Έπειτα το μόνο που κατάλαβε ήταν σκόρπιες λέξεις, τα ονόματα του Πάλορ και της Νοκία, το όνομα του Μασίντ και του Χαμουτ και τον παρακολούθησε καθώς έριχνε μέσα στο δισκοπότηρο κρασί και μια τούφα από τα μαλλιά του που έκοψε με να ασημένιο ψαλίδι. Έκοψε και μια άκρη από τα σκουλικομαλλιά του Μασίντ, το ανακάτεψε και ήπιε. Ξαφνικά τα κοντά μαύρα μαλλιά του Ιερέα άρχισαν να ασπρίζουν με ταχύτητα. Φάνηκε για μια στιγμή να χάνει την ισορροπία του και να παραπατά. Το μόνο που έκανε όμως ήταν να ακουμπήσει με την άκρη των δάχτυλων του την άκρη του βωμού και σταθεροποιήθηκε. Την ίδια στιγμή ο Μασίντ άρχισε να τρέμει. Ελαφρά στην αρχή και σε μερικά λεπτά χτυπιόταν με δύναμη πάνω στη λευκή πέτρα. Ο ιερέας σταμάτησε τον ψαλμό και πείρε μια βαθιά, θορυβώδεις ανάσα. Πήγε και έπιασε το μέτωπο του περιέργου μαύρου ασθενή του. Κοίταξε το πλευρό. «Έλα». Ο Τιτς πλησίασε παρατηρώντας τα λεύκα, πλέον μαλλιά του ιερέα και τις έντονες ρυτίδες που εμφανιστήκαν στο μέτωπο του. «Ακόμα και το χρώμα τον ματιών...». Τα μάτια του ήταν ωχρά. Είχαν χάσει τι ενέργεια που είχαν τα ζωντανά πλάσματα. Κοίταξε τα πλευρά του Μασίντ. Το πρήξιμο και το αιμάτωμα είχε φύγει και το πράσινο χρώμα τις αρρώστιας ήταν αχνό, ίσα που φαινόταν. Η αναπνοή του ήταν ήρεμη και κρύος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

19

ιδρώτας τον είχε λούσει κατεβάζοντας την θερμοκρασία του σε φυσιολογικά επίπεδα. Χαμογέλασε. Ο Μασίντ ήταν ασφαλής. «Ευτυχώς!» μουρμούρισε. «Σε ευχαριστώ» γύρισε να πει στον ιερέα, αλλά αυτός ήδη έπεφτε στο πέτρινο δάπεδο λιποθυμώντας από την εξάντληση. «Ααα» είπε θυμωμένα ο Τιτς. «Τώρα πρέπει να κουβαλήσω και αυτόν?». Σταμάτησε όμως να παραπονιέται και με μεγάλη δυσκολία τον έσυρε πίσω στο δωμάτιο στο όποιο είχε πάει για να αλλάξει τα άμφια του. Τον ξάπλωσε στο στενό κρεβάτι που είχε εκεί, τον σκέπασε με μια μάλλινη κουβέρτα και βγήκε να προσέξει τον Μασίντ, τον όποιο σκέπασε και αυτόν με μια κουβέρτα που βρήκε στο δωμάτιο του ιερέα. «Όχι. Δεν μπορώ να τον αφήσω να πεθάνει. Μασίντ είσαι η μόνη μου οικογένεια. Αν πεθάνεις εσύ πως θα σώσουμε τον κόσμο από τον Λαχ ας Γκουλ?». Άνοιξε την τσάντα του και έβγαλε το δοχείο με το μελάνι. Πήγε πάνω από τον Μασίντ και ζωγράφισε ένα ορκ να πηδάει μια κατσίκα στο μέτωπο του φίλου του.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

20

Λαχ ας Γκουλ και λοιπά παραμύθια... Είχαν ήδη φτάσει έξω από την Πόλη των Πολεμιστών. Το τραύμα του Μασιντ τους είχε καθυστερήσει και η ανάρρωση στο ναό του Πάλορ είχε πάρει πέντε μέρες. Η διορία των δυο μηνών για την εκπλήρωση της αποστολής, τελείωνε σε δέκα μέρες. Ο Τιτς είχε πληρώσει τον ιερέα δέκα χρυσά. Ήταν υπερβολικά πολλά, αλλά δεν μίλησε. Του χρωστούσε που έσωσε τον μοναδικό φίλο του από βέβαιο θάνατο. Ο ιερέας του είπε ότι ένα κομμάτι από το πλευρό του Μασιντ είχε τρυπήσει το στομάχι του. Θα πέθαινε σε μερικές ώρες αν δεν τον είχε φέρει έγκαιρα. Ο ιερέας την επομένη μέρα ξύπνησε κουρασμένος και αμέσως άρχησε να τρώει ένα γεύμα που θα έτρωγαν τρεις νάνοι στρατιώτες μετά από δυο μέρες χωρίς ούτε ψίχουλο. Σιγά σιγά άρχισε να ξανανιώνει και το χρώμα των μαλλιών και των ματιών του γύρισαν στο φυσιολογικό τους χρώμα. Τα περίεργα μαγικά του είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον του Τιτς. Παρατηρούσε τον κληρικό ώρες αλλά πότε δεν ρώτησε την πηγή της δύναμης του. Ντρεπόταν. Θα ρωτούσε τον Μασιντ όταν ξυπνούσε. Αυτό που ήθελε να μάθει πιο πολύ ήταν αν όλοι οι κληρικοί είχαν παρόμοιες δυνάμεις. Ήταν όλοι τόσο δυνατοί όσο αυτός? Όταν επιτέλους σηκώθηκε είχε επιδέσμους τυλιγμένους γύρω από τη μέση του και περπατούσε κουτσαίνοντας και κρατώντας το πονεμένο αριστερό πλευρό του με το χέρι του σε κάθε ευκαιρία. Μετά από δυο μέρες έφυγαν. Με ακόμα δυο τελετές ο Μασίντ είχε αναρρώσει πλήρως. Ήταν όμως πολύ πίσω στο πρόγραμμα τους. Μέσα σε δέκα μέρες δεν προλάβαιναν να

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

21

πάνε καν στη Παντάρια. Ο Μασιντ αποφάσισε να πάνε να πουν στο Κενζιν ότι έχουν μάθει και αφού πάρουν επιπλέον χρόνο, να εξοπλιστούν εκ νέου και να συνεχίσουν την αποστολή τους. «Γιει» φώναξε στο άλογο του ο Μασιντ πενήντα μέτρα μακριά από την νότια πύλη της πεντάγωνης πόλης. Δίπλα του σταμάτησε και ο Τιτς και με σιγανό βάδισμα ξεκίνησαν να συναντήσουν τους φρουρούς. Ήταν νάνοι με μαύρες γενιάδες που έφταναν ως τα γόνατα τους. Έμοιαζαν σκληροί μέσα στη κόκκινη πανοπλία τους αλλά όχι και στην καλύτερη φυσική τους κατάσταση. Ένα λιπόσαρκο προγούλι φαινόταν ανάμεσα στο θώρακα και το πιγούνι του καθένα. Βλέποντας τους ο Μασιντ θυμήθηκε τα λόγια του Γκρζβαχ και άρχισε να παρατηρεί γύρω του πράγματα που στην πρώτη επίσκεψη του δεν είχε προσέξει. Στα τείχη δεν υπήρχαν πολλοί σκοποί. Τα ιδία τα τείχη είχαν ρωγμές και το μέρος ήταν απεριποίητο. Τα φεγγάρια πήγαιναν σιγά προς τη δύση τους και όμως από κάπου βαθιά ακουγόταν μουσική και γέλια. «Έχουμε κάποια γιορτή?» ρώτησε τον στρατιώτη καθώς τους οδηγούσε στην καλύβα του Κενζιν, ο όποιος είχε ζητήσει να τους οδηγήσουν κατευθείαν στο δωμάτιο του ανεξαρτήτως ώρας. «Όχι μισοξωτικό. Εκεί είναι το μέρος των νάνων. Διασκεδάζουμε και πίνουμε μέχρι το πρωί. Παίζουμε και ζαριά μερικές φόρες, έλα καμιά φόρα αν έχεις κανένα κομμάτι χρυσό». Ο Μασιντ έγνεψε καταφατικά. Δεν θα πήγαινε φυσικά, όλοι ήξεραν ότι κανείς δεν παίζει με τους νάνους παιχνίδια με χρυσό. Ήταν τρελοί όταν έχαναν... «Και οι πολύτιμοι λίθοι καλοί είναι. Αν έχεις να έρθεις. Αλλά μην φέρεις αυτό το πονηρό χάφλινγκ μαζί σου», έδειξε τον Τιτς, «ποιος ξέρει πόσα θα μας κλέψει?». «Είμαι γνωμος ψηλέ» του είπε ο Τιτς θυμωμένος, «και δεν έχω καμιά όρεξη να κλέψω νάνους. Ακόμα και αν το έκανα θα με καταλαβαίνατε αμέσως, είστε ένας τόσο έξυπνος λαός». Ήταν μια ειρωνία που

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

22

ο νάνος φάνηκε να μην καταλαβαίνει. «Ευτυχώς» σκέφτηκε ο Μασιντ και κοίταξε αυστηρά τον φίλο του. Πιο πολύ όμως από έναν καυγά με τον φρουρό, τον απασχολούσε αυτή η διασκέδαση στον "χώρο" των νάνων. Δεν ήξερε τους κανονισμούς της Πόλης των Πολεμιστών, αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι ο Κενζιν είχε μεγάλο πρόβλημα στο να διατηρήσει την τάξη. Με τέτοιες σκέψεις έφτασαν μπροστά στην πόρτα του ορκ. Από το μικρό παράθυρο αχνοφαινόταν μια λάμψη από κάποιο κερί. Ο νάνος έφυγε, αλλά αντί να πάει στο πόστο του πήγε προς το μέρος από το οποίο εκείνη τη στιγμή ακουγόταν το τραγούδι "Η αρκούδα με τα τρία πόδια". Ο Τιτς χτύπησε την πόρτα. Η φωνή του ορκ τους προσκάλεσε μέσα. Ο Κενζιν καθόταν όρθιος πάνω από το μεγάλο τραπέζι με τον ανάγλυφο χάρτη του Τρέβαλος. Όταν σήκωσε τα μάτια του, τα γούρλωσε με έκπληξη και χαμογέλασε. «Τιτς, Μασιντ?» σηκώθηκε και έδωσε το χέρι πρώτα στον Τιτς και έπειτα στον Μασιντ. «Καλώς ήρθατε. Ελπίζω να μου έχεις καλά νέα και εγώ θα σου πω ότι είσαι δέκα μέρες πριν το πέρας των δυο μηνών που σου έδωσα διορία. Ταξίδεψες γρήγορα. Καθίστε και πέστε μου τι έγινε με τους Ταύρους και τα Πάντα». «Κενζιν έχω και καλά και κακά νέα» άρχισε ο Μασιντ, «ξέρω ότι μου είπες να έρθω με αποτελέσματα και από τις δυο φυλές, αλλά μόλις έστρεψα από την Ζαφτ, τέλειωσα με τους Ταύρους και έχω την απάντηση τους, αλλά ακόμα δεν πήγα στην Παντάρια». «Και τι σε έκανε να παρακούσεις τις εντολές μου Ρειντζερ? Όχι, αρχικά πες μου τι είπαν οι ταύροι». Ο Τιτς αφηγήθηκε όλη την ιστορία, το πως βρήκαν το μικρό καραβάνι, την μάχη με τους ανθρώπους νομάδες νάχαβο, την μονομαχία με τον Λευκό Ταύρο και άφησε να πει ο Μασιντ για την συνάντηση με τους δώδεκα σαμάνους και την κατάληξη της. Ο Κενζιν άκουγε με προσοχή. «Ώστε δεχτήκαν. Μάλιστα. Καλό αυτό. Επικίνδυνο να μπλεχτείς σε μάχη με τον

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

23

Γκρζβαχ, αλλά τα κατάφερες μπράβο σου. Και σε σένα Τιτς, αυτό που έκανες με τους νάχαβο ήταν πολύ γενναίο». Ο Τιτς έγνεψε αλλά ο Μασιντ ήξερε ότι από μέσα του ο γνωμος φούσκωνε απο περηφάνια. «Αργότερα θα συζητήσουμε για την συμφωνία που έκανες για την συνέτιση των νάχαβο. Ακόμα δεν μου είπες όμως. Γιατί είσαι εδω και όχι στον δρόμο για την Παντάρια? Ακούω». Ο Κενζιν έδειχνε πολύ αυστηρός. Οι ρυτίδες που είχαν καλύψει μεγάλο μέρος του πρασίνου μετώπου του, έδειχναν ότι είχε κουραστεί και πιεστεί πάρα πολύ τελευταία. Η Καρίν του είχε πει ότι ο Κενζιν είναι κάτω από σαράντα χρόνων αλλά τώρα φαινόταν πολύ μεγαλύτερος. Ο Μασιντ του εξήγησε για το τραύμα του και την στάση τους στον ναό. «Υπάρχει και κάτι άλλο όμως αρχηγέ» συνέχισε έπειτα ο Μασιντ. «Στις νότιες παρυφές του δασούς Μπορν συνάντησα ένα μάιντρολ σαμάνο. Τον ακολούθησα σε μια σπήλια και εκεί μου ζήτησε να του δώσω λίγο από το αίμα μου για να κάνει μια τελετή...» «Τελετή?» τον διέκοψε ο Κενζιν σουφρώνοντας τα φρύδια του. «Ναι, για να δει αν έχει έρθει στην διάσταση μας ένας συγκεκριμένος δαίμονας. Ο άρχοντας της πέμπτης κόλασης ο Ζάχαρι ο Κυνηγός του Αίματος. Αποδεδείχθηκε ότι είναι εδω». «Αρχικά, τι ανευθυνότητα είναι αυτή? Δίνεις το αίμα σου σε όποιον το ζητάει? Ξέρεις πόσα πράγματα θα μπορούσε να σου κάνει? Δεύτερον αποκλείετε να πέρασε στην διάσταση μας ο δαίμονας. Ο Έλαροχ θα μας το έλεγε σίγουρα. Θα το είχαν κ��ταλάβει σίγουρα. Ο άρχοντας της πέμπτης κόλασης? Αν γινόταν αυτό θα είχαμε τεράστιο πρόβλημα». «Πάντως μου φάνηκε αρκετά σίγουρος ο Χάρλκ Βίρσκ. Στο τέλος μεταμορφώθηκε σε αετό και πέταξε μπροστά στα μάτια μου... και δεν βλέπω τον λόγο να μου πει ψέματα». «Ένας πολύμορφος... Ναι ούτε εγώ. Αλλά κάτι τόσο σοβαρό ο Έλαροχ θα μας το έλεγε αμέσως. Και οι επαφές μας στην Πόλη

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

24

των Ιερέων λένε ότι όλα κοίλανε ομαλά. Μικροί δαίμονες και αλλά περίεργα πλάσματα περνάνε από άλλες διαστάσεις κάθε τόσο αλλά τα επιλύουν όλα μόνοι τους». «Αρχηγέ κάτι ακόμα και θα καταλάβεις που το πάω. Μετά την καταστροφή της Ελ Μπορν από τον Βόκερ, εγώ γλίτωσα με την βοήθεια ενός Ασσασίνου...» είπε ο Μασιντ και μέσα σε δέκα λεπτά είχε αφηγηθεί όσα είχαν γίνει με τον Σάλι, αποκρύπτοντας όμως την πληροφορία για τα νησιά. «Ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ο Λαχ ας Γκουλ ζούσε. Ούτε εγώ τον πίστεψα στην αρχή...». «Όπως και κάθε νοήμον πλάσμα Μασιντ» τον διέκοψε το ορκ. «Ναι αλλά τώρα ετοιμαζόμαστε για ενδεχόμενο πόλεμο με τις Ελεύθερες Πόλεις. Που το ξέρουμε ότι αυτές είναι που οργανώνονται εναντίον της Συμμαχίας? Και έπειτα αυτό με τον δαίμονα. Ο Χαρλκ Βιρσκ, το μάιντρολ, μου είπε να διαβάσω την προφητεία της Γκίραν της Όμορφης». «Την ξέρω Μασιντ την προφητεία. Κανείς δεν την πιστεύει πια. Αλλά...», ο Κενζιν κάτι σκεφτόταν. «Βγάλε το βιβλίο του Δούχαρ» του είπε και ο Μασιντ το έβγαλε αμέσως, αφού το είχε πάνω μέσα στο σακίδιο του. Διάβασε την προφητεία δυνατά. "Η Γκίραν ξάπλωσε στα χέρια του Θάλχουρ, τρυπημένη από το ακόντιο του Βασιλιά Λαχ ας Γκουλ. Η Γκίραν πάντα είχε οράματα σταλμένα από την Αζίζ, αλλά την ώρα του θανάτου της είχε το πιο έντονο από όλα. Τα μάτια της έγιναν λευκά, και φτύνοντας αίμα σε κάθε πρόταση της είπε: «Το αίμα είναι το κλειδί. Ο Κυνηγός η πύλη. Η κυριαρχία του Μάνγκολ θα αρχίσει με την έλευση του μασκοφόρου. Το κόκκινο φεγγάρι θα είναι η προειδοποίηση της Αζίζ. Τα χρόνια της σκοτεινιάς θα φωτίζονται μόνο από το βαμμένο στο χρώμα του αίματος, φεγγάρι, που θα βρίσκετε στον ουρανό ως απόδειξη ότι η ώρα που η Γή του Τρέβαλος θα γίνει το πεδίο της μάχης των θεών, πλησιάζει». Η Γκίραν το πανέμορφο ξωτικό, η λαμπρή αυτή

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

25

πολεμίστρια και πρώτη ιέρεια της θεάς Αζίζ, ξεψύχησε στα χέρια του συντρόφου της για πάνω από εκατό πενήντα χρόνια. Ο Θάλχουρ έβγαλε μια οργισμένη κραυγή και όρμισε ξανά στη μάχη που μαίνονταν μερικά μέτρα μπροστά του. Αυτή είναι η Προφητεία του Κόκκινου φεγγαριού, όπως ονομάστηκε από τους ιστορικούς που…" «Και σκέψου αρχηγέ, τα ορκ οργανώνονται μαζικά, ο ναός φρουρείτε από σκυλιά της κολάσεως. Είναι όλα περίεργα δεν νομίζεις? Αν με κάποιον τρόπο ο Λαχ ας Γκουλ κατάφερε να μείνει ζωντανός μέχρι τώρα, δεν πιστεύεις ότι θα έκανε τα πάντα για να επαναφέρει την εξουσία του και να διαλύσει τη συμμαχία?» ρώτησε ο Τιτς. «Ίσως. Αλλά θα έπρεπε να ζήσει τρεις χιλιάδες χρονιά. Δεν γίνεται αυτό». «Το ίδιο απίθανο είναι και οι Ελεύθερες Πόλεις να κατάφεραν να συνεργαστούν και να οργανώσουν και τα ορκ και να φέρνουν από άλλες διαστάσεις πλάσματα και αλλά που έχουν γίνει ήδη» του αντέτεινε ο Τιτς. «Και βλέπεις τι γράφει η προφητεία. Ο Κυνηγός του Αίματος προαγγέλλει την έλευση του Μάνγκολ. Και για να ήρθε ο δαίμονας σε αυτή τη διάσταση κάποιος τον κάλεσε. Κάποιος δυνατός λογικά» συνέχισε ο Μασιντ. «Οι ανιχνευτές που στείλατε γύρισαν? Η Καριν? Αυτοί τι έχουν να μας πουν?». «Στείλαμε τρεις ομάδες. Κανένα νέο ακόμα. Περιμένω να έρθουν σε μερικές μέρες. Κοιτάξτε ξέρω ότι πιστεύετε αυτά που λέτε και έχουν μια βάση. Άσε με να τα συζητήσω με τον αρχηγό Μπραντάν και τη Λαμπίρνα και θα σου πω το αποτέλεσμα όταν έρθεις από την Παντάρια. Αύριο φεύγεις». «Μόνο αυτό θέλω αρχηγέ. Έλεγξε την πληροφορία. Και το μάιντρολ και ο Ασσασίνος φαίνονταν πολύ σοβαροί με αυτά που έλεγαν» του είπε ο Τιτς. «Θα κάνουμε μια στάση πρώτα από την Πόλη των Ρειντζερ, θέλω μερικές επισκευές στην πανοπλία μου και νέα όπλα, αυτά είναι κατεστραμμένα». «Εντάξει Μασιντ. Και επειδή είχες απρόσμενη επιτυχία

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

26

26

με τους ταύρους, σου δίνω ακόμα ένα μήνα. Αν κανείς το ίδιο και με τα πάντα, τα πράγματα για σένα θα αλλάξουν. Και για σένα Τιτς μην το ξεχνάς». Έκανε μια παύση. «Τώρα φύγετε να ξεκουραστείτε. Σου εύχομαι όχι άλλα σπασμένα πλευρά, "Αρχηγέ των Ταύρων"» του είπε με χαμόγελο. Ο Μασιντ τον κοίταξε και θυμήθηκε ότι ο Κενζιν ήταν σχετικά νέος. Θα μπορούσαν να είναι φίλοι και να πίνουν στα καπηλειά παρέα. Τώρα όμως ήταν αρχηγός. Αποκομμένος και πιεσμένος από τις καταστάσεις. Αλλά κανένας μεγάλος άντρας δεν έγινε γνωστός στα εύκολα, οι δυσκολίες και οι προκλήσεις διαχωρίζουν τους σπουδαίους από αυτούς που θα ξεχαστούν σύντομα. Ένας πόλεμος με τον τριών χιλιάδων ετών Λαχ ας Γκουλ έμοιαζε τεράστια πρόκληση για τον καθένα. Ίσως ακατόρθωτη. Ο Μασιντ σηκώθηκε και πήγε προς την πόρτα. «Θα έπρεπε να γράφουν τραγούδια για το κατόρθωμα σου Μασιντ» του είπε το ορκ. «Καλό βραδύ». Ήξερε όμως ότι κανένα τραγούδι δεν θα γραφόταν ούτε για αυτόν ούτε για τον Τιτς. Τα άλογα είχαν λαχανιάσει αλλά δεν υπήρχε λόγος να σταματήσουν. Το ξύλινο τείχος ήταν σκοτεινό λόγω της αντηλιάς ενός ήλιου που φώτιζε λαμπερός αλλά χωρίς να προσφέρει τις ζεστές ακτίνες του στην παρέα. Είχαν ξεκινήσει με την αυγή και μέχρι το μεσημέρι είχαν φτάσει στην Πόλη των Ρειντζερ. Θα μιλούσε με τον πάππου Μπραντάν και έπειτα θα ξεκινούσε να πάει στην Παντάρια. Το θηλυκό χάφλινγκ φρουρός της δυτικής πύλης αναγνώρισε τον Μασιντ γρήγορα. Είχαν εκπαιδευτεί μαζί. Ικανή πολεμίστρια, γρήγορη και με χάρη, όπως όλα τα χάφλινγκ. «Χαιρετώ, Κάριχα? Έχω καιρό να σε δω. Τι κάνεις? Η ξαδέρφη σου?». «Μασιντ χαίρομαι που σε βλέπω» χαμογέλασε η Κάριχα. «Βλέπω δεν άλλαξες καθόλου». «Πάντα με τον καλό λόγο. Η ξαδέρφη σου?». «Σε αποστολή. Περάστε» είπε και έκανε στην άκρη για να ξεπεζέψουν.

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

27

Ο Μασιντ έδωσε τα άλογα στον Τιτς για να τα πάει στον στάβλο παραδίπλα από την πύλη και αυτός πήγε κατευθείαν στο αρχηγείο. Θα συναντιόντουσαν αργότερα, έξω από το αλχημικό εργαστήριο του μικρού κοκκινομάλλη που είχε γνωρίσει ο Τιτς την προηγούμενη φόρα. Φτάνοντας στο αρχηγείο είδε ότι ο γέρος Έλρικ έλειπε. Κάνεις δεν ήταν στον κάτω όροφο. Περίμενε μερικά λεπτά αλλά κάνεις δεν φάνηκε. «Μπορεί να διαλογίζεται. Θα τον διακόψω και θα με μαλώσει πάλι αλλά τι να κάνω?». Φτάνοντας στον πάνω όροφο άκουσε τον ήχο από γραφίδα και πάπυρο. Χτύπησε και μπήκε. «Μασιντ!» αναφώνησε ο παππούς αφήνοντας κάτω τη γραφίδα. «Δεν σε περίμενα πριν το επόμενο φεγγάρι. Τι έγινε?». Ο Μασιντ του έδωσε μια μικρή αναφορά όσων είχαν γίνει με τους ταύρους. «Μάλιστα... Έξυπνο. Παρακινδυνευμένο όμως». «Έπρεπε να το κάνω πάππου» του απάντησε. «Και σε ευχαριστώ για τον μανδύα. Θα τον φοράω με τιμή». «Φόρα τον μέχρι να πάρεις και εσύ όνομα. Τότε θα σου ραφτεί ένας δικός σου στα χρώματα σου». Ο Μασιντ του αφηγήθηκε το περιστατικό με τον σαμάνο. «Χαρλκ Βιρσκ ο Πολύμορφος» κατέληξε όταν τον ρώτησε ο αρχηγός του το όνομα του μάιντρολ. «Αν το λέει ο Χαρλκ τότε το πιστεύω. Αυτό το γέρικο μάιντρολ ταξιδεύει ακόμα ε? Κάποτε το κάναμε μαζί αυτό το ταξίδι σε όλο το Τρέβαλος. Αλλά αυτό σημαίνει ότι έχουμε μεγάλα προβλήματα. Μασιντ, δεν μπορούμε να πούμε στο συμβούλιο ότι ο Λαχ ας Γκουλ ζει. Δεν θα μας πιστέψει κανένας». «Είσαι σίγουρος ότι η τελετή ήταν για αυτό?» τον ρώτησε ο Μασιντ. «Ναι. Και για αυτό θα κάνω και εγώ την ίδια τελετή. Για να σιγουρευτώ... Ο Λαχ ας Γκουλ. Είναι πραγματικά απίστευτο». «Από την Καριν είχες κανένα νέο?». «Όχι» απάντησε ο Μπραντάν. «Ούτε από τους άλλους ανιχνευτές. Κάποιοι έπρεπε να αναφέρουν μέρες πριν». Κοίταξε τη περγαμηνή που έγραφε.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

28

«Πολλά μέτωπα ανοιχτά Μασιντ. Έρευνα γίνεται μέσα στην πόλη των μάγων αλλά και των ιερέων. Καμιά απάντηση ακόμα από τους δικούς μας ιερείς. Ο μάγος της Λαμπίρνα μας είπε ότι Έλαζορ είναι πράγματι άρρωστος και ότι ο Βοκερ των Χιλίων διοικεί τώρα νόμιμα. Παράλληλα ερευνάμε τα μέτωπα πέρα του πόταμου και τώρα έχουμε και την εξαφάνιση του αποσπάσματος που στάλθηκε να βρει τον λόγο που εξαφανίζονται τα ξωτικά». «Τι? καινούριο πρόβλημα?». «Ναι. Βόρεια μέσα στο δάσος Πρόμισκ τα ξωτικά της περιοχής φαίνεται ότι εξαφανίζονται μυστηριωδώς. Στείλαμε μια ομάδα μετά από απαίτηση της Βασίλισσας Λαμπίρνα όμως μάλλον είναι νεκροί. Και αυτοί». «Πως το ξέρεις?». «Βρήκαν τα πτώματα των τριών. Οι άλλοι τρεις δεν βρέθηκαν. Όποιος το έκανε είναι δυνατός. Μάλλον τους σκότωσε αργότερα ή κράτησε αιχμάλωτους» ο παππούς έσφιξε τα δόντια. «Μασιντ. Στην ομάδα ήταν και η φίλη σου. Η Νάστια». Ο Μασιντ γούρλωσε τα μάτια από την έκπληξη. «Τι? Βρήκαν το πτώμα της?». «Όχι αλλά...». «Θα πάω να την βρω, ξεκίναω σήμερα κιόλας, δεν έχουμε χρόνο». Ήταν αναστατωμένος. «Ηρέμησε Μασιντ. Ετοιμάζω νέο απόσπασμα. Να τώρα γράφω στην Λαμπίρνα για να οργανωθούμε. Εσύ έχεις την αποστολή σου». «Πάππου πρέπει να πάω. Μέχρι να μαζευτεί η ομάδα θα περάσουν μέρες. Ποιος ξέρει αν έχουμε ελπίδα ακόμα. Και το ξέρω το δάσος πολύ καλά και...». «Μασιντ είπα όχι» είπε αυστηρά ο αρχηγός. «Είναι διαταγή. Θα πας στην Παντάρια. Έχεις μια αποστολή και πρέπει να την ολοκληρώσεις. Μην με παρακούσεις». Χιλιάδες σκέψεις τρέχανε στο μυαλό του Μασιντ. «Νάστια... Δεν μπορώ να υπακούσω καταραμένε γέρο» σκέφτηκε θυμωμένα. «Μάλιστα αρχηγέ» είπε τελικά. «Ήθελα να σου ζητήσω και κάτι άλλο». «Πες μου». «Θέλω το Ξυράφι».

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

29

«Γιατί?». «Αποφάσισα να το πάρω μόλις έφυγα από τους ταύρους. Θα μου χρειαστεί και ξέρω να το χρησιμοποιώ». Το ξυράφι ήταν το όπλο του Χαμούτ. Το είχε αφήσει όταν έφυγε. Ήταν ένα πολύ μικρό σπαθί, μήκους τριάντα εκατοστών που είχε το σχήμα ενός ξυραφιού. Ορθογώνια και λεία λεπίδα. «Αν το θες παρ’ το είναι εκεί πίσω, μέσα στο κουτί με τον δράκο από έξω» του έδειξε μια μεγάλη βιβλιοθήκη δίπλα στην πόρτα. Σε ένα ράφι είδε το δρύινο κουτί. Το άνοιξε και πήρε από μέσα το όπλο που ήταν στο θηκάρι του από δέρμα και ασημένιους ανάγλυφους ρούνους. Άφησε πίσω το κουτί και γύρισε. «Αρχηγέ αύριο φεύγω για την Παντάρια. Κάνε την τελετή σε παρακαλώ και μάθε για τον δαίμονα». Γύρισε και έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση. Με γρήγορο βήμα έφτασε μπροστά από το αλχημικό εργαστήρι. Τα παράθυρα σκονισμένα όπως και την τελευταία φορά. Κοίταξε από το παράθυρο και είδε τον Τιτς να δείχνει το κουκουνάρι στον έκπληκτο νεαρό αλχημιστή. Μπήκε μέσα. «Μασιντ... Το χείλος σου» του είπε ο Τιτς. Ο Μασιντ σκουπίστηκε με την παλάμη του αριστερού χεριού του. Αίμα. Το δάγκωνε μάλλον όπως πάντα όταν αγχωνόταν. Δάγκωνε δυνατά το χείλος του όσο ερχόταν και δεν είχε καταλάβει τίποτα. «Η Ναστια κινδυνεύει Τιτς. Πρέπει να πάμε να την βρούμε. Ο παλιόγερος με διέταξε να μην πάω αλλά εγώ θα παρακούσω. Είπε θα στείλει άλλους αλλά θα αργήσουν». «Το σκέφτηκες καλά? Η Παντάρια?». «Το σκέφτηκα. Δεν μπορώ να περιμένω άλλους. Είναι η Ναστια Τιτς...Ίσως μας βγάλει από την αποστολή αν το μάθει. Είσαι εντάξει με αυτό?». «Τι είναι αυτά που ρωτάς? Φεύγουμε όποτε θες». «Τότε με την δύση ανεβαίνουμε στα άλογα. Πάρε ότι χρειάζεσαι. Ότι πιο θανατηφόρο. Αν η Ναστια πέθανε θα εκδικηθούμε οποίοι κι αν είναι».

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

30

Θεογονία «Χάθηκε? Τι εννοείς χάθηκε?» ρώτησε τον Μασίντ καλπάζοντας προς το ανατολικό άκρο του δάσους του Πρόμισκ. Η Πόλη των Ρειντζερ ήταν δίπλα ακριβώς από το μεγάλο αυτό δάσος που είχε το όνομα του πρώτου προστάτη των δασών του ξωτικού Πρόμισκ του Ήρεμου. Κατά τη διάρκεια της Εκδίωξης αυτός ο ξακουστός πολεμιστής πολέμησε στο πλευρό της συμμαχίας και στο τέλος του πολέμου έκτισε την πόλη των Ρειντζερ και επέλεξε τους πρώτους ακολούθους του, τους πρώτους Ρειντζερ. Προς τιμή του το μεγαλύτερο δάσος του Τρέβαλος μετά από το δάσος Ελφανγκ πήρε το όνομα του. «Πήγε σε μια αποστολή. Τα ίχνη της χάθηκαν πριν πέντε μέρες περίπου. Αν είναι ακόμα ζωντανή δεν έχουμε και πολύ χρόνο. Ο Μπραντάν πιστεύει ότι είναι μάλλον ομάδα δουλεμπόρων». Πήρε ανάσα, είχε λαχανιάσει. Έφυγαν το ίδιο βράδυ. Σύννεφα είχαν καλύψει την Αζ, το αριστερό φεγγάρι, οπότε το φως ήταν λιγοστό. Το έδαφος όμως ήταν ομαλό και ίσιο, για αυτό έκαναν την απόσταση μέχρι τα πρώτα δέντρα σε μια ώρα. Όταν όμως μπήκαν κάτω από τη σκιά των αιωνόβιων καστανιών, πεύκων και ελάτων του δασούς το σκοτάδι τους τύλιξε σαν ομίχλη και η ταχύτητα τους έπεσε. «Εδω και ένα φεγγάρι περίπου χάνονται ξωτικά γύρω και μέσα στο δάσος. Μάλλον τους πουλάνε στο σκλαβοπάζαρο της Βις Λομπ. Τα ξωτικά είναι ακριβά». «Το ίδιο και οι γυναίκες σαν την Νάστια. Μην ανησυχείς όμως Μασίντ θα τη βρούμε» του απάντησε ο Τιτς. Είχαν οπλιστεί πολύ καλύτερα από τη πρώτη φορά. Ένα καινούριο δόρυ κρεμόταν από την θήκη του στη σελά του καφέ αλόγου του, το τόξο του ήταν στην πλάτη, και το "ξυράφι", η

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

31

λεπίδα που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του αντί για ξίφος, στο πίσω μέρος της μέσης του. Ο Τιτς είχε πάρει όσα χρειάζονταν από τον μικρό αλχημιστή και του άφησε και μια λίστα για μια καινούρια ιδέα. Έδειχναν και οι δυο ενθουσιασμένοι καθώς κοιτούσαν ένα σχέδιο σε περγαμηνή που είχαν σχεδιάσει μαζί. «Ίσως χάσεις την ευκαιρία σου Τιτς. Ο παππούς μου έδωσε εντολή και εγώ την παράκουσα. Πιθανόν να μας βγάλουν από την αποστολή όταν γυρίσουμε πίσω». «Αν τολμούσες να ακολουθήσεις αυτή τη διαταγή δεν θα έπρεπε να λέγεσαι φίλος μου άχρηστε χοντρέ. Πάνω από όλα, ακόμα και από το μέλλον ολοκλήρου του Τρέβαλος, πάνε οι φίλοι. Για αυτό κλείσε το αναθεματισμένο στόμα σου και βρες ένα μέρος να ξεκουραστούμε». «Έχει σοβαρευτεί πολύ» σκέφτηκε ο Μασίντ. Ο Τιτς είχε γνωρίσει την Ναστια για μια μόνο μέρα. Και όμως ρίσκαρε την ευκαιρία της ζωής του για αυτήν. Ή για αυτόν. Ο Μασίντ ήξερε αυτό το κομμάτι του δασούς πολύ καλά. Οδήγησε τον Τιτς σε μια από τις κυνηγητικές καλύβες που χρησιμοποιούσαν με τον μέντορα του τον Γκλαντμιλ, για να περάσουν την νύχτα. Αφού πότισαν τα άλογα τους μπήκαν μέσα στο ξύλινο σπιτάκι που βρισκόταν σκαμμένο μέσα στη κουφάλα ενός πανύψηλου πεύκου. Ο Μασίντ έβγαλε το βιβλίο του Δούχαρ. Όχι όμως όπως έκανε κάθε βράδυ για να διαβάσει ένα ακόμα κομμάτι της ιστορίας του Τρέβαλος, άλλα για να δει τον λεπτομερέστατο χάρτη και να αποφασίσει που θα κατευθύνονταν την επομένη μέρα. «Το δέλτα του ποταμού δεν είναι κάλο σημείο. Έχει πολλά περίεργα πλάσματα και είναι ανοιχτό. Δεν θα κρυβόταν εκεί» είπε και έδειξε το σημείο με το δέλτα στο χάρτη ο Μασίντ. «Εδω τι είναι?» ρώτησε ο Τιτς δείχνοντας λίγο πιο βόρεια. «Κάτι αρχαία χαλάσματα, είναι κάλο σημείο. Και εγώ αυτό σκεφτόμουνα. Αν θέλει όμως να τους περάσει από το ποτάμι θα κατεβεί από εδω...», έδειξε λίγο πιο κάτω από το δέλτα της Στινξ, «... και θα τους περάσει από

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

32

εδω πριν φουσκώσει το ποτάμι από τα πρώτα χιόνια των βουνών». «Άρα από τα θεμέλια προς τα κάτω? Αν κατευθύνονται εκεί θα τους πετύχουμε από πίσω. Αν είναι ακόμα στα χαλάσματα, θα δούμε τότε τι θα κάνουμε θα επιτεθούμε μέσα στη νύχτα ξαφνικά» είπε ο Τιτς και ο Μασίντ έγνεψε καταφατικά. Κλείνοντας το βιβλίο του Δούχαρ το μάτι του Μασίντ έπεσε σε ένα τίτλο: "Θεογονία". «Πως γεννηθήκαν οι Θεοί?» σκέφτηκε ο Μασίντ και άρχησε να διαβάζει αφού πήρε θέση για την πρώτη βάρδια. «Οι άνθρωποι λένε άλλα, τα ξωτικά άλλα. Οι νάνοι και οι γνώμοι περίπου τα ιδία και τα χάφλινγκ δεν έχουν μια σταθερή άποψη. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν δεκάδες ιστορίες για την γέννηση του κόσμου, για την γέννηση των θεών και την πηγή της δύναμης των μάγων, των ιερέων, των Πάλλαντιν και των Ρειντζερ. Μετά από μελέτη των ιστοριών όλων των μεγάλων λαών κατέληξα σε αυτή την ιστορία. Θα την ονομάσω Η γένεση των Πέντε. Στην αρχή ήταν ο Ζέρα. Ο Ζέρα ζούσε στο σκοτάδι. Δεν ήταν άντρας ή γυναίκα. Ο Ζέρα ήταν φωτιά. Είναι η πηγή της ζωής και η πηγή της μαγείας. Μια μέρα ή έναν αιώνα, κανείς δεν ξέρει ακριβώς, ο Ζέρα χώρισε ένα κομμάτι από τη φωτιά του και έκανε τον ήλιο. Τον ονόμασε Πάλορ και του έδωσε ζωή. Στη συνέχεια χώρισε ένα ακόμα κομμάτι από τη φωτιά του, την τύλιξε γύρω του και την φύσηξε με δύναμη. Η φωτιά κρύωσε και έγινε πέτρα που τύλιξε στο εσωτερικό της την φωτιά του Ζέρα. Της έδωσε ζωή και την ονόμασε Νοκία. Ο Πάλορ που ζούσε στον ήλιο ήταν δυνατός και λαμπερός. Φώτιζε την Νοκία και την αγαπούσε. Με το φως του Πάλορ η Νοκία άρχισε να πρασινίζει και να σχηματίζει βουνά και δάση, στεριά και θάλασσα. Η Νοκία βγήκε στην επιφάνεια και λούστηκε στο δυνατό φως του Πάλορ, που όταν την είδε ένιωσε αυτό που λέμε οι άνθρωποι έρωτα. Μεταμορφώθηκε σε

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

33

χρυσή βροχή και έπεσε στο σώμα της Νοκία που τον δέχτηκε μέσα της, σαν να ήταν αυτός ο σκοπός τους από την αρχή. Ο Πάλορ και η Νοκία ζούσαν αρμόνικα και ο καρπός της αγάπης τους ήταν τα παιδιά τους. Η Νοκία με τη δύναμη του Πάλορ και την ενέργεια του Ζέρα που ζούσε και ζει μέσα της δημιούργησε τις φυλές που κατοικούν στο Τρέβαλος. Τον Βάλις τον πρώτο νάνο, την Γκλίβα την πρώτη χάφλινγκ. Ζώα χωρίς μυαλό και πλάσματα με μιλιά και σκέψη κατέκλυσαν το πέτρινο σώμα της. Ο Πάλορ και η Νοκία περπατούσαν ανάμεσα στα παιδιά τους και χαίρονταν μαζί τους. Η Νοκία αγαπούσε πιο πολύ την μικρότερη κόρη της την Αζίζ. Ήταν η πιο μικρή και η πιο όμορφη. Με λεπτό σώμα και μυτερά αυτιά, πράσινα ματιά και μακριά ξανθά μαλλιά, η Αζίζ ήταν το παιδί που της έμοιαζε περισσότερο από όλα. Η Αζίζ ήταν το πρώτο ξωτικό. Ο πατέρας της, της έφτιαξε το φεγγάρι για κατοικία. Άξια κατοικία για μια γυναίκα με την ομορφιά της. Η Αζίζ είχε ερωτευτεί τον Άλκοτ. Τον πρώτο γιο του Πάλορ και τον δυνατότερο από όλους. Δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο. Δεν ήταν ούτε ψηλός ούτε κοντός, ούτε δυνατός ούτε γρήγορος. Ήταν όμως έξυπνος και όμορφος. Μιλούσε ωραία και γοήτευε όσους τον άκουγαν. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος. Ο Άλκοτ αγάπησε και αυτός την Αζίζ και μια μέρα παντρεύτηκαν με τις ευλογίες της Νοκία και του Πάλορ. Όμως ο Άλκοτ δεν μπορούσε να ακολουθεί τη Αζίζ στην κατοικία της στο φεγγάρι. Ζήτησε από τον πατέρα και τη μητέρα του να βρουν μια λύση, άλλα ο Πάλορ του είπε ότι δεν γίνεται τίποτα. Ο καθένας γεννήθηκε όπως γεννήθηκε. Δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν, δεν μπορούσαν να του δώσουν την δύναμη που ζητούσε. Έτσι ο Άλκοτ έχανε την Αζίζ, που έπρεπε να πηγαίνει στο φεγγάρι κάθε βράδυ και αυτό τον θύμωνε. Όσο και αν του έδειχνε η Αζίζ τον δρόμο της ελπίδας και της αγάπης, σιγά σιγα ο Άλκοτ άλλαζε. Γινόταν όλο και πιο σκληρός και η Αζίζ δεν έβλεπε σε αυτόν τον άντρα που είχε αγαπήσει.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

34

Ο Άλκοτ ήταν αποφασισμένος να βρει τη λύση. Έψαχνε τον τρόπο για να πάρει την δύναμη που του στερούνταν οι γονείς του. Μέχρι που επιτέλους το βρήκε. Ο μονός τρόπος για να βρει την δύναμη ήταν να βρει τη Φωτιά. Τον Ζέρα. Ο Ζέρα όμως ζούσε μέσα στο σώμα της μητέρας του της Νοκία. Ο Άλκοτ άρχισε να ψάχνει ένα άνοιγμα, ένα μέρος για να πάρει ένα μικρό κομμάτι του Ζέρα. Όταν δεν το βρήκε άρχισε να σκάβει το σώμα της μητέρας του για να το βρει. Για μήνες έσκαβε, και όσο πιο βαθιά πήγαινε τόσο η Νοκία έχανε τις δυνάμεις της. Η Νοκία πέθαινε μέρα με τη μέρα, όσο ο Άλκοτ πήγαινε πιο βαθιά. Και μαζί με την Νοκία όλα τα πλάσματα του Τρέβαλος κινδύνεψαν. Ο Άλκοτ έφτασε μετά από δέκα φεγγάρια στη Φωτιά. Την άγγιξε και δεν ένιωσε τίποτα. Με τα δυο του χέρια πήρε ένα κομμάτι, το έβαλε στο στόμα του και την κατάπιε. Η ενέργεια του Ζέρα κύλησε στις φλέβες του. Ήξερε ότι είχε την δύναμη να πάει στο φεγγάρι, είχε την δύναμη να κάνει οτιδήποτε. Δεν ήξερε όμως ότι η Αζίζ είχε αφήσει μόνιμα το σπίτι τους στην γη και είχε αφήσει για πάντα τον άντρα της που είχε να εμφανιστεί μισό χρόνο στο σπίτι τους. Ο Άλκοτ φόρεσε την ασημένια πανοπλία του και πήγε στο φεγγάρι λαμποκοπώντας σαν αστέρι. Ανέβηκε τα σκαλιά του παλατιού και μπήκε στην αίθουσα του θρόνου που καθόταν η Αζίζ με τα υπόλοιπα ξωτικά ακολούθους της. Η Αζίζ δεν τον αναγνώρισε. Η όψη του είχε αλλάξει. Τα μαύρα μαλλιά του είχαν γίνει ξανθά και τα μάτια του κόκκινα. Του είπε ότι δεν ήταν πια αυτός που αγαπούσε και του ζήτησε να φύγει. Ο θυμός του Άλκοτ ήταν τόσο μεγάλος που οι φωνές του ακούστηκαν μέχρι το Τρέβαλος. Οι θυσίες του ήταν τόσο πολλές για να είναι τόσο ανούσιες. Η Αζίζ ήταν μπροστά του και τον παρακαλούσε να φύγει. Αυτός ξαφνικά σώπασε. Σήκωσε το σπαθί του ήρεμα... και έκοψε στη μέση την Αζίζ και το ίδιο το φεγγάρι. Η Νοκία ένιωσε τον θάνατο και η κραυγή της συντάραξε

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

35

όλο τον κόσμο. Ο Πάλορ πήγε αμέσως στο φεγγάρι που σιγά σιγά άνοιγε στη μέση και είδε την κόρη του κομμένη στα δυο. Έπειτα έφτασε η Νοκία, οργισμένη και γεμάτη θλίψη και απελπισία. Πήγε κοντά στη κόρη της όσο ο Πάλορ προσπαθούσε να ελέγξει τον Άλκοτ που σκότωνε τα υπόλοιπα ξωτικά, γυναίκες και παιδιά. Η Αζίζ ξεψυχούσε στα χέρια της Νοκία. Χωρίς να σκεφτεί, κάρφωσε το χέρι της στην κοιλιά της και έβγαλε ένα μεγάλο κομμάτι του Ζέρα και προσπάθησε να θεραπεύσει την Αζίζ πριν ξεψυχήσει. Δεν τα κατάφερε όμως. Τότε μετέτρεψε το μισό σώμα της Αζίζ σε φωτιά, αφού από φωτιά φτιάχτηκε και στη φωτιά του Ζέρα θα κατέληγε, και την έδεσε με την ενέργεια του φεγγαριού. Το ίδιο έκανε και με το άλλο. Η συνείδηση την Αζίζ δέθηκε με τα φεγγάρια και από τότε ζει μισή στην Αζ μισή στην Ιζ. Κάθε χρόνο η Αζίζ βρίσκει ξανά την το άλλο μισό της την εβδομάδα της Ολοκλήρωσης όπως ονομάζεται η ένωση των δυο φεγγαριών την πρώτη μέρα του δεύτερου μήνα του χρόνου. Ο Πάλορ δεν μπορούσε να ελέγξει την τεράστια δύναμη του Άλκοτ. Έτσι αποφάσισε να μαζέψει όση δύναμη του είχε απομείνει και να εκτέλεση ένα ύστατο ξόρκι. Ο Πάλορ έκοψε με το σπαθί του τον αέρα και δημιούργησε πύλες. Πύλες για άλλους κόσμους που δημιουργούνταν σε κάθε κούνημα του σπαθιού του. Έτσι δημιούργησε τις εννέα κολάσεις και τις υπόλοιπες άγνωστες διαστάσεις. Κανείς δεν ξέρει πόσες φόρες κούνησε το σπαθί του ή πόσοι κόσμοι δημιούργησε. Το σίγουρο είναι ότι κατάφερε να κλειδώσει τον Άλκοτ στην ένατη κόλαση. Απο τότε τό όνομα του Άλκοτ άλλαξε. Έγινε Μάνγκολ, που σημαίνει στη γλώσσα των ξωτικών "Αιώνια εξόριστος". Η Νοκία αφού έδωσε την περισσότερη από την ζωτική της ενέργεια για να επιζήσει η συνείδηση της Αζίζ στα δυο φεγγάρια, αποσύρθηκε θλιμμένη μέσα στη γη κοντά στην ζεστασιά του Ζέρα. Τα ξωτικά πιστεύουν ότι η Νοκία ζει μέσα στο Μεγάλο Δέντρο της Ελφανγκ, αυτό που είναι η ρίζα όλων

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

36

των δασών του Τρέβαλος και το προστατεύουν με τη ζωή τους. Ο Πάλορ απελπισμένος από το χαμό της κόρης του και την φυγή της γυναίκας του βρήκε διέξοδο βοηθώντας όλα τα παιδιά του με την σοφία και την δικαιοσύνη του. Και για να μην επιστρέψει πότε ο Μάνγκολ στην γη ίδρυσε τα τάγματα των Πάλλαντιν και των Ιερέων. Ο Βάλις ο πρώτος νάνος έπειτα...», ο Μασίντ τράβηξε τα μάτια του από το βιβλίο. Ο Τιτς είχε αποκοιμηθεί σε μια πολύ άβολη στάση με το σακίδιο του για μαξιλάρι και σκεπασμένος με ένα πράσινο παλτό που αγόρασαν από την Πόλη των Ρειντζερ. «Άλκοτ, Μάνγκολ» μουρμούρισε. «Αυτήν την ιστορία σχεδόν την ήξερα. Κομμάτια της τραγουδάνε οι βάρδοι και λένε οι παραμυθάδες. Πάντα πίστευα ότι οι θεοί δεν έχουν θέση στον κόσμο αυτό. Ότι μόνοι μας αποφασίζουμε και μόνοι μας διαλέγουμε τον δρόμο μας», έβαλε το τόμο πίσω στο σακίδιο του. «Δεν προσευχήθηκα πότε στη ζωή μου άλλα ακόμα και τώρα δεν ξέρω αν έχει καμία σημασία να το κάνω. Πάλορ...» ξεκίνησε να προσεύχεται ενώνοντας τα χέρια. «... όχι, Νοκία βοήθησε με να την σώσω. Δώσε μου την δύναμη να μπορέσω να την βρω ζωντανή. Μέχρι τώρα ήμουν τυχερός. Δεν ξέρω για πόσο θα συνεχίσει. Άπλα... Κρατά την ζωντανή». Για ένα δευτερόλεπτο αφουγκράστηκε. «Τι? Περιμένω και απάντηση?». Χαμογέλασε. Έβγαλε το παλιό μαχαίρι από τη θήκη του και το κοίταξε. Η εκδίκηση τον περίμενε. Δεν θα άφηνε τον Βοκερ ατιμώρητο που έκαψε την πόλη του. Δεν θα άφηνε ζωντανό ούτε έναν από τους δουλεμπόρους αν σκότωναν την μόνη φίλη που είχε όταν ήταν παιδί. Είχε ακούσει από κάποιους Ρειντζερ ότι μερικοί νομάδες άνθρωποι είχαν εγκατασταθεί στα ερείπια της Ελ Μπορν. «Η ζωή συνεχίζει… παρά τον πόνο και την θλίψη, πάντα η ζωή συνεχίζει. Όλοι από φωτιά αρχίσαμε και σε φωτιά θα καταλήξουμε. Απλά όχι τώρα… Μείνε ζωντανή σε παρακαλώ!» Το μέρος που είχε γνωρίσει την Ναστια είχε

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

37

καταστραφεί. Αν πέθαινε και η αυτή τότε κάθε μνήμη από τις εποχές που ζούσε ευτυχισμένος στην Ελ Μπορν θα χανόταν. Δεν το άντεχε. «Πρέπει να την σώσω» μουρμούρισε. Είχε μερικές ώρες ακόμα μέχρι να τελειώσει η βάρδια του και να σηκώσει τον Τιτς να κάνει την επομένη. Οι ήχοι των πλασμάτων που ζούσαν στο δάσος τον συντρόφευαν για τις επόμενες ώρες και αυτός ξανά καθάρισε τα όπλα του.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

38

Σκέψεις αρχηγών «Τι πιστεύεις?» ρώτησε τον αρχηγό Μπραντάν ο Κένζιν. «Μου φαίνεται παράλογο να συζητάμε για το αν ο Λαχ ας Γκουλ ζει ακόμα. Όλα θα εξαρτηθούν από τους ανιχνευτές της Καρίν και την τελετή που θα κάνω. Πότε πρέπει να έρθουν?» τον ρώτησε ο Μπραντάν. Ο Κένζιν κοίταξε έξω από το παράθυρο την Αζ που αχνοφαινόταν ανάμεσα στα σύννεφα. «Πριν δυο μέρες. Έχουν αργήσει». Ένιωθε ανήσυχος. Μετά το κοράκι που έφτασε στο παράθυρο του, σταλμένο από τον αρχηγό Μπραντάν εκείνο το πρωί, ο Κένζιν έφυγε αμέσως για την Πόλη των Ρειντζερ. Έπρεπε να γυρίσει στην πόλη του. «Είναι που είναι τα πράγματα...». «Δεν με ακούς Κένζιν» του είπε ο Μπραντάν και διέκοψε τις σκέψεις του. «Τι σκάφτεσαι πες μου». Το ορκ κάρφωσε τα μαύρα ματιά του πάνω στο γέρικο ξωτικό. Από τότε που έθαψε τον πατέρα του, ο Μπραντάν ήταν από τους λίγους που εμπιστευόταν. «Τον θετό σου πατέρα. Μην το ξεχνάς» θύμισε στον εαυτό του. Άλλα πως να το ξεχάσει? Όλοι προσπαθούσαν να του το θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία. «Αρχηγέ έχω πρόβλημα. Έχουμε πρόβλημα. Τα πράγματα στην πόλη δεν πάνε καλά. Ο στρατός είναι ο μίσος από τότε που ανέλαβα. Οι περισσότεροι δεν δέχονται να διατάζονται από ένα ορκ. Και αυτοί που μένουν υπακούν όλο και λιγότερο». Ο γέρος κάθονταν σε ένα από τα αγαπημένα του κόκκινα μαξιλάρια ενώ ο Κένζιν σε ένα ξύλινο και άβολο σκαμπό. «Το πως θα επιβληθείς στους άντρες σου είναι δικό σου θέμα Κένζιν. Δεν θα σου πω εγώ πως να το κάνεις. Είσαι ο αρχηγός τους και πρέπει να νιώθεις αρχηγός τους. Μην νομίζεις ότι δεν έχει σημασία που είσαι ορκ. Έχει και μεγάλη μάλιστα. Είναι στο χέρι σου όμως να αποδείξεις ότι ο πατέρας σου δεν ήταν λάθος που σε έχρησε διάδοχο του». «Ίσως έκανε λάθος» απάντησε ο

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

39

Κένζιν. «Ίσως. Ίσως και όχι. Το νόημα είναι ότι αύτη τη στιγμή είσαι ο αρχηγός. Και αυτοί είναι οι άνδρες σου. Και για να έχουμε κάλο ερώτημα, πόσοι είναι? Οι πολεμιστές σου». «Δεκατρείς χιλιάδες στην πόλη και άλλοι οχτώ χιλιάδες στις διαφορές πόλεις της Συμμαχίας. Πεντακόσιοι είναι οι ανιχνευτές». «Την εποχή που ήμουν νέος, υπήρχαν εκατό χιλιάδες στρατιώτες και άλλοι πενήντα να θέλουν να μπουν και να μην χωράνε. Τώρα...». «Είναι δικό μου φταίξιμο. Συγγνώμη αρχηγέ». «Δικό σου?» ρώτησε ο Μπραντάν οργισμένα. «Το φταίξιμο σου δεν είναι που έφυγαν δέκα δεκαπέντε χιλιάδες άτομα επειδή είσαι ορκ. Φταίξιμο σου είναι που αφήνεις τους νάνους να αλωνίζουν εκεί μέσα σαν να είναι η σπηλιά τους. Έρχεται πόλεμος Κένζιν. Το νιώθω. Νιώθω ενέργεια να συσσωρεύετε. Νιώθω ότι έρχονται άσχημες εποχές. Μπορεί ο εχθρός μας να λέγεται Λαχ ας Γκουλ, μπορεί και όχι. Όπως και να λέγεται όμως με δέκα χιλιάδες ανυπάκουους στρατιώτες θα μας πατήσουν κάτω σαν μυρμήγκια. Πάρε τις ευθύνες πάνω σου». «Έχεις δίκιο αρχηγέ» είπε ο Κένζιν. «Ο πατέρας πίστευε σε μένα. Το ίδιο θα κάνω και εγώ. Από αύριο τα πράγματα θα αλλάξουν. Ήρθε η ώρα να μπει μια τάξη σε αυτόν τον καταραμένο στρατό». Απέναντι τους και μέσα στον ξύλινο σκαλιστό τοίχο, υπήρχε ένας μεγάλος καθρέφτης. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν τον πρόσεχε, όταν είπε όμως την τελευταία λέξη του, το γυαλί έγινε υγρό και κύματα ξεκίνησαν από το κέντρο του καθρέπτη προς τα τοιχώματα του, σαν να έπεσε ένα βότσαλο σε μια απόλυτα ήρεμη λίμνη και τράβηξε την προσοχή του. Ο Μπραντάν μουρμούρισε μια λέξη στη γλώσσα των ξωτικών. Ο Κένζιν μπορούσε να συνεννοηθεί αρκετά καλά και η λέξη που χρησιμοποίησε ο παππούς του φάνηκε σαν να σήμαινε σύνδεση, δεσμός ή κάτι παρόμοιο. Έπειτα τα κύματα

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

40

σταμάτησαν και μια φιγούρα εμφανίστηκε στο γυαλί. Η Βασίλισσα Λαμπίρνα. Φορούσε ένα λευκό φόρεμα και ήταν πραγματικά πανέμορφη. «Παππού, Κένζιν. Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω» είπε η Λαμπίρνα χαμογελώντας. Ένα χαμόγελο που φαινόταν ακόμα πιο ζεστό με το φως από το τζάκι να το φωτίζει. «Λαμπίρνα. Περιμένω τα νέα σου με αγωνία. Πως πήγε η βολιδοσκόπηση της Βαλκύρια?» ρώτησε ο Μπραντάν. «Τα πράγματα εδω στην Πόλη των Πάλλαντιν είναι λίγο περίεργα. Η Βαλκύρια είναι λίγο καχύποπτη, άλλα πιστεύω ότι είναι καλή και πιστή στη Συμμαχία μέχρι το κόκκαλο. Οι υπόλοιποι γύρω της είναι το πρόβλημα». «Τι εννοείς μεγαλειοτάτη?» ρώτησε ο Κένζιν. «Εννοώ ότι αν και όλα κοιλάνε ομαλά, οι ιππότες είναι καλά εκπαιδευμένοι και ο Πάλορ αναθέτει μια αποστολή κάθε λίγες ώρες, συνάντησα έναν από τους γέροντες. Έναν από τους γέροντες της Έλπκ Ιρ. Και δεν μου φάνηκε καθόλου θεοσεβούμενος άνθρωπος. Κάθε άλλο μάλιστα. Μύριζε κρασί και μου θύμιζε τους γέρους που πάνε στα πορνεία της Μπιστρ κάθε δυο βράδια». Ο Κένζιν προσπέρασε αύτη την παρομοίωση και την ξαναρώτησε: «πως πήγε η κουβέντα σας? Βγήκε κάποιο νόημα?». «Ναι. Αφού μίλησα γενικώς μαζί της και πείστηκα για την αφοσίωση της, της εξήγησα τις φοβίες μας και τις ενέργειες μας. Ζήτησα την βοήθεια της και δέχτηκε. Δεν πιστεύει ότι ο πόλεμος θα γίνει τελικά, άλλα είναι πρόθυμη να μας προσφέρει την υποστήριξη της στο συμβούλιο». «Αυτό είναι κάλο» της απάντησε ο Μπραντάν. «Έχει όμως έναν όρο. Περισσότερο σαν δοκιμασία και ένδειξη καλής πίστεως απο μας. Μας ζήτησε να στείλουμε μια ομάδα που μαζί με μερικούς Πάλλαντιν θα πάνε να σκοτώσουν έναν πλάσμα. Τον δαίμονα της Λόρμαν». «Ο δαίμονας της Λόρμαν είναι παραμύθι αρχόντισσα Λαμπίρνα» είπε απορημένος ο Κένζιν. «Από ότι φαίνεται όχι. Ο δαίμονας ζει σε ένα πύργο μια μέρα δυτικά της Λόρμαν. Έχει απαγάγη την κόρη του βασιλιά

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

41

Γασίκια του πρώτου. Η Λόρμαν δεν είναι πλούσια πόλη και για αυτό δεν ακούστηκε τίποτα εδω περά. Από τότε που η κόρη κλάπηκε έχουν περάσει τρία χρόνια. Τέσσερις Πάλλαντιν έχουν πάει ως τώρα άλλα κανένας δεν βγήκε ζωντανός. Για αυτό η φήμη που διαδίδουν είναι ότι ο δαίμονας της Λόρμαν είναι ένα παραμύθι. Είναι θέμα περηφάνιας. Πέρα από το ποτάμι όμως όλοι πιστεύουν στην ύπαρξη του δαίμονα και η Βαλκύρια προφανώς θέλει να μας δοκιμάσει σχηματίζοντας μια ομάδα με απεσταλμένους όλων μας». «Δύσκολο αρχόντισσα. Όπως και εσύ, είμαστε πάνω στις ετοιμασίες για τον πόλεμο. Δεν μπορώ να στείλω κάποιον. Δεν ξέρω καν ποιον να στείλω» είπε ο Κένζιν σκεφτικός. «Το ίδιο και εγώ» είπε ο Μπραντάν. «Τον χειμώνα γίνεται όλη η δουλειά των Ρειντζερ. Έχω την μίση δύναμη σε αποστολές όπως και τους καλύτερους άντρες μου». «Το ξέρω για αυτό σκέφτηκα να δώσουμε την αποστολή στον Μασιντ και τον Τιτς. Μαζί με κάποιον ικανό Πάλλαντιν θα τα καταφέρουν. Που βρίσκονται τώρα?». «Πάνε προς την Παντάρια. Έχουν ένα φεγγάρι χρόνο να πείσουν τα πάντα να συμμαχήσουν μαζί μας» είπε ο Κένζιν. «Άργησαν λίγο άλλα ξεκίνησαν καλά. Ποια είναι η γνώμη σας? Θυμηθείτε δεν πρέπει να χάσουμε την συμμαχία της Βαλκύρια. Να στείλουμε τον Μασιντ και τον Τιτς μόλις γυρίσουν στην αποστολή αύτη?». «Αν τα καταφέρουν και κάνουν τα πάντα να συμφωνήσουν τότε ναι, αλλιώς κάτι θα σκεφτούμε» είπε ο Μπραντάν. «Το θέμα με τις εξαφανίσεις λύθηκε?». «Η ομάδα χάθηκε Λαμπίρνα. Βρέθηκαν τρία πτώματα κάπου κοντά στο δέλτα. Πρέπει να σχηματίσουμε νέα ομάδα» είπε ο Κένζιν. «Δεν γίνεται να συνεχίσει αυτό άρχοντες μου. Εδω και δυο φεγγάρια έχουν σημειωθεί δεκαοκτώ φόνοι ξωτικών και πενήντα εξαφανίσεις. Κάτι συμβαίνει και ελπίζω να είναι δουλέμποροι. Υποσχέσου μου ότι θα στείλεις ομάδα σύντομα. Το γένος των ξωτικών δεν μπορεί να χάσει κι άλλα παιδία της. Ξέρεις την κατάσταση παππού».

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

42

Φυσικά και την ήξερε. Ακόμα και ο Κένζιν την ήξερε. Το γένος των ξωτικών επέφερε από στειρότητα. Το τελευταίο παιδί είχε γεννηθεί πριν εννέα χρόνια. Τα ξωτικά σιγά μειώνονταν στον αριθμό. «Το ξέρω βασίλισσα. Θα το αναθέσω αύριο κι όλας στους Θλιμμένους Γελωτοποιούς». «Μισθοφόρους?» τον ρώτησε ο Κένζιν. «Μισθοφόροι άλλα ικανοί. Αύτη τη στιγμή τους χρειαζόμαστε. Αυτοί οι δουλέμποροι πρέπει να εξαφανιστούν. Εσύ δεν μπορείς να στείλεις άλλους. Πρέπει να κανείς την αλλαγή μέσα στην πόλη σου. Άσε αύτη την αποστολή στα χέρια τους». «Οι Θλιμμένοι Γελωτοποιοί. Αν κάνουν την δουλειά είμαι εντάξει παππού. Στειλ' τους να τελειώνουμε με αυτό το πρόβλημα γιατί μπροστά μας έχουμε βαρύ χειμώνα με πολλά προβλήματα. Επικοινώνησε όταν γυρίσει η κόρη μου από την αποστολή της». Η Λαμπίρνα έλυσε το ξόρκι και η μορφή της εξαφανίστηκε από τον καθρέφτη. Ο Κένζιν έμεινε λίγο ακόμα να συζητήσει με τον Μπραντάν κάποιες λεπτομέρειες για την τελετή για να δουν αν είναι τελικά ο Άρχοντας της Πέμπτης Κόλασης στο Τρέβαλος και αμέσως μετά ανέβηκε στο άλογο του και ξεκίνησε για την Πόλη των Πολεμιστών.

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


43

Τεύχος 3

Μορβ «Το δάσος είναι γεμάτο με πλάσματα μοναδικά σε όλο το Τρέβαλος» είπε ο Μασίντ στον Τιτς καθώς προχωρούσαν ακόμα πιο βαθειά στο σκοτεινό δάσος. Η πυκνή φυλλωσιά δεν άφηνε το φως να περάσει και οι ακτίνες του ήλιου δεν έφταναν να τους ζεστάνουν ή να φωτίσουν τον δρόμο τους. Οι μεγάλοι κορμοί των δέντρων εμπόδιζαν το βλέμμα τους να πάει μέχρι το βάθος και έβλεπαν για εκατό περίπου μέτρα μπροστά τους. Ο Μασίντ που ήξερε τους κίνδυνους που έκρυβε αυτό το ιδιαίτερο δάσος είχε βγάλει από το θηκάρι του τη κοντή του λεπίδα που ο Χαμουτ ονόμαζε "ξυράφι" έτοιμος για παν ενδεχόμενο. «Όταν λες μοναδικά?» τον ρώτησε ο σύντροφος του που ακολουθούσε κρατώντας το μικρό στιλέτο που είχε αγοράσει στην Πόλη των Ρειντζερ. «Εννοώ ότι το δάσος αυτό είναι γεμάτο με πλάσματα που δεν πρόκειται να βρεις άλλου. Τα περισσότερα μπορούν να σε σκοτώσουν με ένα δάγκωμα ή μια νυχιά. Να σε σφίξουν ή να σε φάνε ολόκληρο!». Ο Τιτς είχε εντυπωσιαστεί. Είχε βραδιάσει. Περπατούσαν όλη μέρα αφού είχαν διώξει τα άλογα που τους είχαν πάει μέχρι την παλιά κυνηγητική καλύβα. Τα χαλάσματα στο ξέφωτο απείχαν ακόμα μια μέρα με τα πόδια. «Το ξέφωτο που πέθανε ο Γκλαντμιλ». Ο Μασίντ είχε να πατήσει το πόδι του στο δάσος Πρόμισκ για πάνω από τρία χρόνια. Είχε κάνει ένα λάθος την τελευταία φορά. Είχε άπλα αποκοιμηθεί στη σκοπιά του. Οι κλέφτες που τους αιφνιδίασαν σκότωσαν τον γέρο Γκλάντμιλ που πολέμησε γενναία για να σώσει τον ανεύθυνο μαθητή του. «Αν κρύβονται κάπου τότε θα είναι εκεί». Το ένιωθε ότι πήγαινε σωστά. Άλλα αργούσαν παρά πολύ πηγαίνοντας με τα

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

44

πόδια άλλα ήταν ο μόνος τρόπος για να φτάσουν αθόρυβα και να αιφνιδιάσουν τους δουλεμπόρους. Κάλυψαν όση περισσότερη απόσταση μπορούσαν, παρατηρώντας πότε τις στάχτες από κάποιες σβησμένες εστίες φωτιάς, πότε πατημασιές από ζώα που ο Μασίντ προσπαθούσε να μαντέψει το είδος τους. Όσο προχωρούσε όμως η ώρα τόσο οι συζητήσεις κόβονταν σταδιακά δείγμα του άγχους τους. Αργά το βράδυ και με τα φεγγάρια να είναι στο ζενίθ τους, ο Τιτς βρήκε μια κουφάλα αρκετά μεγάλη για να ξαπλώσουν και οι δυο. Ο Τιτς έκανε την πρώτη βάρδια. Ο ύπνος του Μασίντ ήταν ανήσυχος άλλα όταν ξύπνησε για την βάρδια του δεν ένιωθε κούραση. Άπλωσε τα όπλα του στο πάτωμα και τα κοίταξε. Είχε πολλά χρόνια να χρησιμοποιήσει τα όπλα του τόσο συχνά όσο τους τελευταίους μήνες. Ήταν σημαντική η αποστολή τους. «Άλλα η ζωή της Ναστια ακόμα πιο πολύ». «Όλοι έχουν χαθεί. Η μητέρα πέθανε όταν ήμουν πέντε και ο Χαμουτ εξαφανίστηκε δέκα χρόνια μετά, αφού πέρασε δέκα χρόνια μεθυσμένος για να ξεχάσει. Τι να ξεχάσει? Γιατί να ξεχάσει? Ο Μπραντάν είναι πάνω από όλα ο αρχηγός» σκέφτηκε με πίκρα. «Και τώρα η Νάστια κινδυνεύει να χαθεί και αύτη». Έπιασε το "ξυράφι", σκληρό και παγωμένο. Είχε να χρησιμοποιηθεί δεκαπέντε χρόνια και όμως γυάλιζε στο λιγοστό φως. Οι ιστορίες έλεγαν ότι ο Χαμουτ το χειρίζονταν σαν να ήταν προέκταση του χεριού του. Πέρασε ώρες σχεδιάζοντας πιθανούς συνδυασμούς κρατώντας στο δεξί χέρι το δόρυ και στο αριστερό το "ξυράφι" ή κρατώντας το, στο δεξί χέρι και στο αριστερό το παλιό στιλέτο. Ο ήλιος ανέτειλε αλλά το κρύο παρέμεινε τσουχτερό. Έσφιξε τα κορδόνια του αρκουδοτόμαρου που είχε κάνει μανδύα και ξύπνησε τον Τιτς. Ζωστήκαν ο καθένας με τα όπλα τους και ξεκίνησαν. Δεν μιλούσαν καθόλου όμως συγχρόνισαν το βήμα τους

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

45

που πήγαινε όλο και πιο γρήγορα. Δεν έκαναν στάση, δεν έφαγαν ούτε ήπιαν μέχρι που έφτασαν λίγο πριν την δύση έξω από το τείχος από κισσό που περιέκλεινε τα ερείπια του ναού που πίστευε ότι θα ήταν μέσα οι δουλέμποροι. Μερικά μέτρα πριν φτάσουν ο Τιτς μύρισε τον αέρα. «Αίμα» ψιθύρισε. «Εδω είναι» του είπε ο Μασίντ. «Ακούω φωτιά να καίει. Ετοίμασε λίγη εκρηκτική υλη, θα ανατινάξουμε το κισσό και θα μπω πρώτος. Έχε έτοιμα κουκουνάρια αν είναι πολλοί, αλλά πρόσεχε, μπορεί να υπάρχο��ν αιχμάλωτοι σε κλουβιά». Ο Μασίντ προχώρησε μπροστά έχοντας στο χέρι το δόρυ. Το τόξο ήταν περασμένο στη πλάτη του και το "ξυράφι" έτοιμο στο θηκάρι του. Με απαλά και αθόρυβα βήματα έφτασαν στον κισσό. Ο Τιτς έβγαλε ένα φλασκί και έριξε λίγες σταγόνες στα φύλλα. Έβγαλε το τσακμάκι και το άναψε. Η φωτιά άναψε αμέσως σχηματίζοντας μια μεγάλη στρογγυλή τρύπα στην οποία μπήκε ο Μασίντ έτοιμος να σκοτώσει. Αντί όμως να αντικρίσει κλουβιά και δουλεμπόρους, είδε μπροστά του τρεις σιλουέτες καλυμμένες με μαύρους μανδύες γύρω από μια φωτιά. Τα πρόσωπα τους δεν φαίνονταν. Και οι τρεις όμως γύρισαν και τους κοίταξαν μόλις άκουσαν τον κισσό να καίγεται. Ο Μασίντ μπερδεύτηκε. «Δεν είναι εδω», φώναξε στον Τιτς και άκουσε την βρισιά του. Κοίταξε τις τρεις σιλουέτες αλλά δεν έδωσε πολύ σημασία. Έπειτα κοίταξε γύρω και είδε ίχνη από καρά που κατευθύνονταν νότιο ανατολικά, προς την Στινξ. «Είμαστε ηλίθιοι, έπρεπε μα ξεκινήσουμε από κάτω προς τα πάνω. Θα τους πετυχαίναμε από μπροστά». Κοίταξε τις τρεις σιλουέτες. Ο μεσαίος κρατούσε ένα τόξο και τον σημάδευε. Ενστικτωδώς ο Μασίντ έσκυψε, ελάχιστα πριν το μαύρο βέλος περάσει πάνω από το κεφάλι του και καρφωνόταν στο αναρριχόμενο φυτό. «Είναι στρατιώτες των δουλεμπόρων. Κάλυψε με» φώναξε στον Τιτς και έτρεξε

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

46

μπροστά. Δεν είχε την πολυτέλεια να τους λυπηθεί. Έπρεπε να πεθάνουν αμέσως για να τρέξουν πίσω από τα κάρα και να προλάβουν την Νάστια πριν την περάσουν από το ποτάμι. Είχε απόσταση δέκα μέτρα από τους τρεις αντιπάλους του. Έπρεπε να απομακρύνει τον ένα για να δώσει χώρο στον Τιτς να χρησιμοποιήσει κάποια από τις δημιουργίες του.Αυτός με το τόξο έγνεψε στον δεξιό του και του έδειξε τον Μασίντ που ερχόταν καταπάνω τους. Αμίλητος ο δεύτερος σηκώθηκε και κατευθύνθηκε ήρεμα προς τον Μασίντ ενώ ο μεσαίος έκατσε πίσω στη θέση του. Ο Μασίντ σήκωσε το δόρυ και το κάρφωσε με όλη την δύναμη του στο στήθος του αντίπαλου του που είχε πλησιάσει αλλά δεν έκανε καμία κίνηση να αποφυγή το χτύπημα. «Είναι ηλίθιος?» σκέφτηκε καθώς τον κάρφωνε αλλά το δόρυ σταμάτησε χωρίς να διαπεράσει τον στόχο του. Ο Τιτς συγχρόνως είχε ετοιμάσει μια μπάλα με την εκρηκτική υλη του και την πέταξε με την σφεντόνα προς τους δυο που κάθονταν. Μπορεί η μπάλα να ήταν μικρή αλλά το υγρό που θα τους έλουζε θα τους προξενούσε σοβαρά εγκαύματα. Και αυτοί όπως και ο άλλος δεν έκαναν καμία κίνηση να αποφύγουν την μπάλα που έσκασε δίπλα τους ρίχνοντας το φλεγόμενο υγρό και στους δυο μανδύες που έπιασαν αμέσως φωτιά. «Πανοπλία?» αναρωτήθηκε ο Μασίντ και έκανε ένα βήμα πίσω και ετοιμάστηκε να αντεπιτεθεί όταν είδε τους δυο άλλους να πιάνουν φωτιά και ήρεμοι να σηκώνονται. Τότε η φλόγα φούντωσε, πολύ πιο πολύ από ότι μπορούσε να κάνει η μικρή μπάλα του Τιτς. Το σώμα τους καλύφθηκε όλο από φωτιά όμως ούτε κουνηθήκαν ούτε έβγαλαν κάποια κραυγή. Ξαφνικά η φλόγα έσβησε αφού έκαψε τους μανδύες τους και άφησε να φανεί το σώμα τους. Το σώμα τους ήταν φτιαγμένο από φωτιά. Το φλογερό κεφάλι τους είχε μόνο ένα ζευγάρι ματιά από πράσινες φλόγες. Ο Μασίντ έκανε ένα βήμα μπροστά και βγάζοντας το ξυράφι με

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

47

το δεξί το χέρι έκοψε τον ακίνητο αντίπαλο του κατά μήκος του στήθους. Ο κομμένος μανδύας άφησε να φανεί το σώμα από κάτω. Δεν ήταν από φλόγα. Σκούρα μαύρη πέτρα κάλυπτε το φαρδύ στήθος. Ο αντίπαλος του έβγαλε το μανδύα και τον πέταξε κάτω με αργές κινήσεις φανερώνοντας ένα πέτρινο μυώδες σώμα ενώ το πέτρινο κεφάλι είχε τα ίδια πράσινα φλογερά μάτια που είχαν και οι άλλοι δυο. «Τι...?». Ο Μασίντ έκανε πίσω καταλαβαίνοντας τι είχε να αντιμετωπίσει. «Τιτς πρόσεχε» φώναξε. «Είναι Μόρβ». «Τα καταραμένα τι δουλεία έχουν εδω?» απάντησε ο Τιτς αμέσως. Ήξεραν και οι δυο καλά τι ήταν τα Μόρβ. Πλάσματα από τις εννέα διαστάσεις της Κόλασης που συχνά καλούσαν μάγοι του αίματος και αιρετικοί κληρικοί για να πολεμήσουν για αυτούς. Ήταν αρκετά δυνατά και συνήθως τρεις πολεμιστές χρειάζονταν για να σκοτώσουν ένα. Και αυτοί είχαν απέναντι τους τρία από αυτά. «Έχουμε πρόβλημα» σκέφτηκε ο Μασίντ. Τα Μόρβ μπορούσαν να αλλάξουν την σύσταση του σώματος τους από πέτρινη σε υγρή και από υγρή σε φωτιά και το αντίστροφο. Άρα η φωτιά του Τιτς ήταν άχρηστη. «Γαμημένα!» έβρισε ο Τιτς. «Ρίξε με τη βαλλίστρα» του φώναξε ο Μασίντ αλλά ήξερε ότι θα ήταν τελείως άχρηστο. Ήλπιζε όμως να τους καθυστερήσει μέχρι να δει τη θα έκανε με αυτόν μπροστά του. Ο πέτρινος κινήθηκε γρήγορα και προσπάθησε να τον χτυπήσει με την σκληρή πέτρινη γροθιά του, αλλά ήταν αργός και ο Μασίντ προσπάθησε να σταματήσει το χτύπημα βάζοντας το "ξυράφι" κόντρα στο πήχη του πλάσματος. Ο πήχης όμως μεταμορφώθηκε σε νερό μόλις ακούμπησε το μέταλο, το ξυράφι διαπέρασε χωρίς να σταματήσει τη γροθιά που παρέμενε πέτρινη και τον χτύπησε στο πρόσωπο ρίχνοντας τον, στο χώμα. Τα όπλα του έφυγαν από τα χέρια και κύλησαν μερικά μέτρα μακριά στο χώμα. Ο Μασίντ σηκώθηκε ζαλισμένος αλλά πριν προλάβει να κάνει τίποτα, το Μόρβ τον έπιασε από τον ώμο με το φλεγόμενο χέρι του. trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

48

«Αααα» φώναξε ο Μασίντ και ξαναέπεσε στο χώμα κρατώντας τον αριστερό του ώμο που είχε καεί. Μύριζε την καμένη του σάρκα αλλά το μυαλό του παρέμενε με δυσκολία καθαρό. «Τίποτα. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα?» σκέφτηκε. «Ανατίναξε τους» φώναξε στον Τιτς που είχε κολλήσει και κοίταζε τα δυο φλεγόμενα Μόρβ. «Μην δειλιάζεις τώρα Τιτς» φώναξε και σηκώθηκε πριν τον ξανά ακουμπήσει ο δικός του αντίπαλος. Μπροστά του το Μόρβ είχε όλο το σώμα του πέτρινο και το αριστερό χέρι φλεγόταν. Ήταν ανατριχιαστικά αμίλητα. Χωρίς στόμα, μάλλον επικοινωνούσαν με τις σκέψεις τους ή κάπως αλλιώς. Ο Μασίντ σηκώθηκε και με κόπο έτρεξε να πιάσει το ξυράφι. Το αριστερό του χέρι είχε αχρηστευθεί από το κάψιμο. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή όταν ο Μασίντ άκουσε τον κρότο της έκρηξης από πίσω του. Στράφηκε ενστικτωδώς και είδε τον κρατήρα που είχε σχηματιστεί εκεί που στέκονταν πριν λίγο τα δυο φλεγόμενα Μόρβ. Τώρα όμως είχαν κινηθεί και το ένα και το άλλο δεξιά και αριστερά αποφεύγοντας την έκρηξη. «Το απέφυγαν Μασίντ. Μπορεί να δουλέψει, το φοβούνται» φώναξε ο Τιτς και άρχισε να τρέχει για να κρυφτεί πίσω από κάποια πέτρα. «Πόσα έχεις?» τον ρώτησε ο Μασίντ που ετοιμαζόταν να επιτεθεί ξανά στο Μόρβ κερδίζοντας χρόνο για να ετοιμαστεί ο Τιτς. «Τέσσερις» φώναξε ο Τιτς. «Τόσο λίγες? ΚΑΤΑΡΑ». «Φτάνουν» του φώναξε. «Ξεκίνα». Ο Τιτς έτρεξε μέσα σε μια πέτρινη πόρτα στο εσωτερικό του μισογκρεμισμένου ναού. Από πίσω του τον ακολουθούσαν και οι δυο σε μορφή νερού. Κινούνταν γρήγορα αλλά και ο Τιτς το ίδιο. Έστριψε δεξιά στον σκοτεινό καλυμμένο με αγριόχορτα διάδρομο και είδε έναν γκρεμισμένο τοίχο που έβγαζε πάλι έξω, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε μετρώντας τα βήματα του, «Ένα, δυο, τρία...». Μέτρησε δώδεκα. Τα Μόρβ είχαν το μέγεθος του Μασίντ. «Άρα θα κάνουν εννέα μέχρι εδω. Τα Μόρβ έστριψαν και κινήθηκαν προς το άνοιγμα. Ο Τιτς

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

49

μέτρησε μέχρι το τέσσερα και άναψε το φυτίλι, το άφησε κάτω και έτρεξε. Σε πέντε δευτερόλεπτα ο μηχανισμός έσκασε κάτω ακριβώς από τα πόδια των Μόρβ που το είδαν την τελευταία στιγμή αλλά δεν πρόλαβαν να το αποφύγουν. Το ένα πρόλαβε να μεταμορφωθεί σε φωτιά και γλίτωσε χωρίς πολλές ζημιές. Στον άλλο όμως έλειπε το ένα χέρι του και σφάδαζε με βουβό πόνο στο χορτάρι. «Πιάνει» σκέφτηκε ο Τιτς και συνέχισε να τρέχει ενώ μια ελπίδα αναγεννήθηκε μέσα του. Μπροστά του ο Μασίντ δεν τα πήγαινε καλά με τον δικό του αντίπαλο, το δόρυ είχε σπάσει και αυτός ήταν ξαπλωμένος στο χώμα με το Μόρβ από πάνω του έτοιμο να του δώσει την τελευταία γροθιά που θα τον σκότωνε. «Καταραμένε δαίμονα» φώναξε ο Τιτς και έτρεξε προς τον Μασίντ χωρίς να δει ότι από πίσω του το Μόρβ που είχε προλάβει να γίνει φωτιά τον είχε πλησιάσει στα δέκα μέτρα. Ο Μασίντ ήταν ξαπλωμένος στο χώμα και από πάνω του έβλεπε την πέτρινη γροθιά να έρχεται προς τα πάνω του. Δεν μπορούσε να αντιδράσει. Τα κόκκαλα που ήταν σπασμένα από τις πέτρινες γροθιές και τα εγκαύματα από τις φλεγόμενες χέρια τον έκαναν να μην μπορεί να κουνηθεί. Κοιτώντας την γροθιά να έρχεται όμως είδε στον ουρανό ένα σμήνος από… γεράκια να κατευθύνονται προς το μέρος τους. Το κρώξιμο τους έκανε το Μόρβ να γυρίσει και δέκα μεγάλα γεράκια, με φτερά κοντά στα δυο μέτρα πλατιά, έπεσαν πάνω του σπρώχνοντας το μακριά από τον Μασίντ. Αλλά δέκα έπεσαν πάνω στο Μόρβ που ήταν έτοιμο να σκοτώσει από πίσω τον Τιτς. Ο Μασίντ δεν μπορούσε να κινηθεί. Άπλα παρακολούθησε. Το ίδιο έκανε και ο Τιτς που είδε πέντε από τα γεράκια να μεταμορφώνονται σε αρκούδες, έναν τίγρη και τέσσερις πάνθηρες που σε κάθε πόδι είχαν ένα λαμπερό κόκκινο βραχιόλι.

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

50

Τα ζώα ήταν άγρια και τεράστια. Κατακρεούργησαν το Μόρβ με νυχιές και δαγκωματιές χωρίς να νιώσουν την φλόγα τους και κόβοντας το ακόμα και όταν γινόταν νερό. Το Μόρβ πέθανε χωρίς να βγάλει ούτε έναν ήχο ενώ οι αρκούδες, οι τίγρεις και οι πάνθηρες έβγαζαν θυμωμένες κραυγές. Το Μόρβ που ήταν πάνω από τον Μασίντ, πέθαινε και αυτό από δαγκωματιές των δέκα αρκούδων. Ο Τιτς κοιτούσε με ανοιχτό το στόμα ενώ ο Μασίντ δεν μπορούσε καν να μιλήσει από τον πόνο. Τα είκοσι ζώα μαζεύτηκαν μπροστά από τον Μασίντ και πήραν την κανονική μορφή τους. Κάποιοι ήταν άνθρωποι, κάποια ξωτικά, μάιντρολ αλλά και από άλλες φυλές, όλοι φορώντας ρούχα από πολύχρωμα φύλλα. Ένας από τους ανθρώπους, ψηλός και με μαύρα μαλλιά, φώναξε: «Κούπκα, Μρκέιρ, Βάλικτ ξεκινήστε». Οι τρεις που άκουσαν το όνομα τους υπάκουσαν και σχημάτισαν ένα τρίγωνο γύρω από τον Μασίντ απαγγέλλοντας λόγια σε κάποια αρχαία διάλεκτο. Ο Τιτς τρόμαξε. Κλαδιά βγήκαν από το έδαφος και τύλιξαν τον Μασίντ σηκώνοντας τον μερικά εκατοστά πάνω από το έδαφος κάνοντας τον να σκούζει από τον πόνο. «Ποιοι είστε?» πήγε να ρωτήσει αλλά ένα χέρι τον ακούμπησε στον ώμο και τον έκανε να ηρεμίσει. Μια γυναικεία φωνή του μίλησε: «Ηρέμησε. Ήρθαμε να βοηθήσουμε, αυτοί οι τρεις είναι οι καλύτεροι θεραπευτές μας. Θα τους δώσεις τον χρόνο να θεραπεύσουν τον φίλο σου?». Ο Τιτς την κοίταξε, ήταν ένα καστανόξανθο ξωτικό. Είχε κάτι γαλήνιο και ήρεμο πάνω της. Έγνεψε καταφατικά. Τα κλαδιά που είχαν καλύψει Μασιντ άρχισαν σιγά να ξεραίνονται καθώς η ζωτική τους δύναμη θεράπευε τα σπασμένα κόκκαλα και ανάπλαθε το δέρμα στα καμένα σημεία. Στο τέλος τα κλαδιά ξεράθηκαν τελείως και άφησαν τον Μασίντ στο χώμα πριν αποσυρθούν ξανά κάτω από τη γη. Ο Μασίντ δεν πονούσε πια, αλλά τα κόκκαλα δεν τα

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

51

ένιωθε ακόμα δικά του. Ένιωθε σαν να είχε κοιμηθεί δέκα συνεχόμενες μέρες και τώρα προσπαθούσε να σηκωθεί. «Ευχαριστώ» είπε σε αυτόν που ήταν μάλλον ο αρχηγός τους. «Είστε Δρυΐδες» του είπε. «Πως βρεθήκατε εδω? Γιατί μας βοηθήσατε?» ρώτησε καθώς τέντωνε τα άκρα του και ανοιγόκλεινε τις γροθιές για να συνηθίσει τα νέα κόκκαλα του. «Σε παρακολουθούμε από τότε που μπήκες στο δάσος. Δεν μπορούσαμε να σε αφήσουμε να πεθάνεις Μασίντ. Είσαι σημαντικός». «Σημαντικός? Τι εννοείς?». «Δεν ξέρεις? Δεν σου είπε ο Λύκος?» ρώτησε ο άντρας έκπληκτος. «Ο πατέρας? Ο πατέρας χάθηκε εδω και πολλά χρόνια δεν μου είπε κάτι. Τι εννοείς δρυΐδη?». «Είσαι το δοχείο, ο φύλακας. Δεν έχει σημασία πως λέγεται, θα σου πούμε όταν τελειώσεις αυτό που ήρθες να κανείς. Δεν ήρθες εδω για να σώσεις την φίλη σου?». «Η Ναστια είναι πιο σημαντική συγκεντρώσου» είπε στον εαυτό σου. «Ναι αλλά έχουν φύγει, προλαβαίνω πριν περάσουν το ποτάμι?» ρώτησε. «Μόνος και με τα πόδια όχι» απάντησε ένα από τα ξωτικά. «Αλλά με τη βοήθεια μας θα τους φτάσεις αμέσως. Μάζεψε τα όπλα σου». Ο Μασίντ πέρασε το μαχαίρι στη θήκη του και το μικρό σπαθί στο θηκάρι. Το δόρυ είχε σπάσει. «Δεν έχεις απέναντι σου απλούς δουλέμπορους. Πρέπει να προσέχεις. Ο αντίπαλος σου είναι δαίμονας και είναι δυνατός. Πάρτε αυτά» τους έδωσε από δυο βραχιόλια κόκκινα σαν αυτά που φορούσαν όταν πολεμούσαν τα Μόρβ. «Φορέστε τα όταν θα πολεμάτε δαίμονες, θα βοηθήσουν» είπε το ξωτικό. Ο Μασίντ τα πήρε και τα έβαλε σε μια τσέπη στο δεξί μηρό. «Πως θα πάμε εκεί που είναι ο δαίμονας?» ρώτησε έτοιμος να φύγει. «Θα ταξιδέψετε μέσα από τα δέντρα» είπε η ξωτικογυναίκα που στέκονταν δίπλα από τον Τιτς. Ο Μασίντ είχε ακούσει για αυτό το ξόρκι των Δρυίδων. Μπορούσαν να μεταφερθούν μέσα από ένα δέντρο σε ένα άλλο

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

52

οπουδήποτε μέσα στο δάσος. Ήταν ένα ξόρκι που απαιτούσε πολύ ενέργεια. «Γιατί να την σπαταλήσουν για μας?» αναρωτήθηκε αλλά αυτή ήταν μία απο τις δεκάδες ερωτήσεις που ανέβαλε για πιο μετά. Οι δρυΐδες τους οδήγησαν έξω από το ξέφωτο, στην κουφάλα ενός αρχαίου έλατου. Τους έβαλαν μέσα στη κουφάλα και σχημάτισαν ένα κύκλο γύρω από το δέντρο. Ο άνθρωπος τον πλησίασε. «Μασίντ έχεις την δύναμη να σώσεις την φίλη σου, το ξέρω. Προσευχήσου στη Νοκία και θα σε βοηθήσει». «Δεν προσεύχομαι σε κανένα. Αν ο δαίμονας πείραξε έστω και μια τρίχα από το κεφάλι της θα το μετανιώσει». «Χα! Μεγάλα λόγια από κάποιον που παραλίγο να πεθάνει πριν λίγο αλλά μου αρέσουν» είπε εύθυμα ο δρυΐδης. «Σώσε τη φίλη σου, πάνε στην Παντάρια και ολοκλήρωσε την αποστολή σου, μάθε αυτά που έχει να σου πει η Λαμπίρνα για την μητέρα σου και έπειτα έλα να μας βρεις». «Αυτοί ξέρουν παρά πολλά» σκέφτηκε ο Μασίντ. «Σας ευχαριστώ» είπε τελικά. «Είθε η Νοκία να ευλογεί τα βήματα σας» είπε ο δρυΐδης και γύρισε στον κύκλο. Οι φωνές των Δρυίδων ακουστήκαν μελωδικές και ο Μασίντ με τον Τιτς τηλε­μεταφέρθηκαν.

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


53

Τεύχος 3

Πες το ξανά? Είχαν σταματήσει λίγο πριν περάσουν την μεγάλη γέφυρα και το ποτάμι, η Στινξ, φαινόταν μακριά αφρισμένο και θυμωμένο καθώς είχε φουσκώσει από τα νερά. Δεν περίμενε να είναι ζωντανή κι όμως ήταν. Και οι τρεις τους είχαν πιαστεί αιχμάλωτες από το πλάσμα που αντιμετώπισαν στο ξέφωτο. Για κάποιον λόγο που η Νάστια δεν ήξερε, έπιανε αιχμάλωτα ξωτικά και τα είχε κλειδωμένα σε καρά­κλουβια που έσερναν οι δαίμονες Μόρβ. Η Νάστια ήταν στο ίδιο κλουβί με την Κάλιανιτ, το όμορφο χάφλινγκ Ρειντζερ και την Γκότιθ την πολεμίστρια. Ο δαίμονας είχε σφάξει την μίση ομάδα της και αυτές τις κλείδωσε αφού τις έριξε αναίσθητες μέσα σε δευτερόλεπτα. Στην αρχή η Νάστια νόμιζε ότι ήταν δουλέμπορος, πράγμα που δεν είχε νόημα, γιατί δεν καταλάβαινε γιατί κάποιος με την δύναμη αυτού του δαίμονα να δουλεύει ως δουλέμπορος. Ο δαίμονας ήταν ανατριχιαστικός. Τον έβλεπε να σκοτώνει ευλαβικά ένα ξωτικό την ημέρα και να αλείφει το αίμα πάνω στις λεύκες του τρίχες που σηκώνονταν όρθιες σαν κεραίες. «Ίσως μας κρατεί για να μας σκοτώσει έπειτα» πρότεινε η Κάλιανιτ. «Ίσως» απάντησε η Νάστια, άλλα δεν το πίστευε πολύ. «Αν ήθελε μόνο αυτό δεν θα μας μάζευε σε κλουβιά. Έτσι χάνει τη χαρά του κυνηγιού». Τίποτα δεν συγκρινόταν με το αίσθημα του να πιάνεις το θήραμα σου. Η Νάστια ήταν καλή κυνηγός και το ένιωθε. Αυτός όμως έχει εδω εικοσιένα ξωτικά φυλακισμένα. Κάτι δεν κολλούσε. Τα βράδια το παράξενο καραβάνι σταματούσε και τα Μόρβ σχημάτιζαν ένα κύκλο με τα κάρα. Τους πετούσαν από

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

54

ένα καρβέλι μπαγιάτικο ψωμί στο κάθε κλουβί και γύριζαν στις θέσεις σκοπιάς τους. Αυτά τα απρόσωπα πλάσματα την ανατρίχιαζαν, άλλα τα Μόρβ και η πείνα ήταν τα μικρότερα προβλήματα τους. Μπορούσαν να συνομιλούν μεταξύ τους, άλλα αν μιλούσαν δυνατά ένα Μορβ ερχόταν και χτυπούσε με την πέτρινη γροθιά του τα πλάγια του κάρου. Το τι θα έκανε αν συνέχιζαν να μιλούν δεν το ήξεραν, κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει δυνατά και φοβισμένοι άπλα περίμεναν. Ο δαίμονας που είχαν αντιμετωπίσει, συχνά έλειπε άλλα εκείνο το βραδύ ήταν εκεί, καθισμένος σε ένα κορμό μερικά μέτρα έξω από τον κύκλο των κάρων. Ήταν αρκετά κοντά της για να μπορέσει να τον παρατηρήσει. Ήχοι από οπλές ακουστήκαν μέσα στη νύχτα. Ο δαίμονας της είχε γυρισμένη την πλάτη. Ήταν αρκετά αργά και η Κάλιανιτ είχε κοιμηθεί το ίδιο και η Γκότιθ που γενικά δεν μιλούσε πολύ άλλα και όλοι όσοι μπορούσε να δει ήταν ξαπλωμένοι. Ο καιρός ήταν καλός, πρώτη φόρα εδω και τρεις μέρες. Δεν φυσούσε και δεν έκανε φασαρία κανένα από τα πουλιά θα έπρεπε να ζει στα δέντρα τριάντα μέτρα μακριά και πίσω τους. Η Νάστια ξάπλωσε και έκανε πως κοιμόταν καθώς το άλογο ερχόταν σιγά σιγά. Με φόντο τις παρυφές του δασούς, είδε τον καβαλάρη. Ψήλος και με ανοιχτές πλάτες, ασημένια μαλλιά που έπεφταν ίσια στους όμως του και με μωβ μανδύα πάνω από τον ασημένιο θώρακα του. «Κάποιος ιππότης» σκέφτηκε η Νάστια, «ίσως το αφεντικό του. Αν πει κάτι ίσως καταφέρω να αφήσω ένα μήνυμα για αυτούς που θα μας αναζητήσουν… Αν μας αναζητήσουν». Έδιωξε τις απαισιόδοξες σκέψεις και προσπάθησε να ακούσει. Μπροστά της ο ιππότης ξεπέζεψε από το άλογο του, που και αυτό ήταν καλημένο με μωβ ύφασμα και είπε στον δαίμονα: «Ζάχαρι, σε αναζητώ εδω και δυο μέρες. Καλύπτεις τα ίχνη σου καλά, άλλα αφήνεις στοιχεία πίσω. Πως περνάς

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

55

μακριά από την κόλαση σου?». «Νίθριλ. Χαίρομαι που σε βλέπω. Πως και από αυτά τα μέρη? Τυχαία συνάντηση ή ο Λαχ σε έβαλε να με βρεις?». «Λαχ?». Η Νάστια δεν ήξερε κανένα ζωντανό με το όνομα Λαχ. Κανένας δεν ονομαζόταν έτσι στα εδάφη της συμμαχίας. «Είναι αλήθεια ότι με έστειλε ο βασιλιάς μου. Σου έχουμε μια πρόταση». Ο ιππότης έκατσε δίπλα του λες και ήταν φίλοι. Η Νάστια πρόσεξε ότι ο ιππότης με το όνομα Νίθριλ ήταν σφιγμένος, έτοιμος να αντιδράσει. «Άρα δεν είναι το αφεντικό άλλα μεταφέρει μια πρόταση από τον βασιλιά Λαχ». Η Νάστια έστυψε το μυαλό της άλλα δεν θυμόταν σε πιο από τα ελευθέρα βασίλεια περά του πόταμου υπήρχε βασιλιάς Λαχ. «Έχω δικά μου σχέδια, νομίζω ότι έκανες τζάμπα κόπο να έρθεις μέχρι εδω» είπε ο δαίμονας σχεδόν ανέμελα. «Και εγώ και ο βασιλιάς ξέρουμε τα σχέδια σου» του είπε ο παράξενος ιππότης. «Μου τα φανέρωσες όταν σε κάλεσα. Είχες πει ότι θα μαζέψεις τα αδέλφια σου. Αντ’ αυτού μαζεύεις ξωτικά. Να υποθέσω ότι θα κανείς την τελετή για να φέρεις και τους υπολοίπους?». «Μαζεύει ξωτικά για να κάνει τελετή» σκέφτηκε με τρόμο η Νάστια. «Θα γίνουμε γαμημένη θυσία???». «Είσαι κοντά Πάλλαντιν...». «Πάλλαντιν?» αναρωτήθηκε η Νάστια. «Μα φυσικά! Ο Πάλλαντιν του Πάγου. Έχει να εμφανιστεί εδώ και χρόνια. Τι κάνει εδω?». «... άλλα δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Όχι ο αρχικός τέλος πάντων» απάντησε ο Ζάχαρι χαμογελώντας κάτω από τη μάσκα που δεν έβγαζε πότε. «Και ποιον σκάφτεσαι να φέρεις πρώτο?» ρώτησε ο Πάλλαντιν. «Ο Γκάριμπα συνεργάζεται με εμάς ήδη, φαντάζομαι μιλήσατε. Και ο Νούκχαρι είναι εξαφανισμένος ενώ η Βαλίνα καλοπερνάει». Ο Ζάχαρι φάνηκε νευριασμένος. «Όταν τους δώσω να καταλάβουν πιο είναι το θέλημα του Πατέρα θα αφήσουν όλοι τους τις ασήμαντες ασχολίες τους. Ξέρεις πρέπει να

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

56

αναρωτηθείς. Είσαι πιστός στον βασιλιά σου ή στον θεό σου? Όταν έρθει η ώρα να επιλέξεις τι θα κανείς?». «Αύτη η ώρα δεν θα έρθει ποτέ δαίμονα. Ο Λαχ ας Γκουλ είναι πιστός υπηρέτης του Μάνγκολ και θα ανταμειφτεί όταν καταφέρει να τον φέρει πίσω στο Τρέβαλος». «Φαίνεσαι αρκετά σίγουρος. Αρκετά σίγουρος ότι ο Λαχ ας Γκουλ ξέρει πως θα φέρει τον Πατέρα εδω. Πως ξέρει τον σωστό τρόπο». Η Νάστια είχε μείνει άναυδη και δεν μπορούσε να χωνέψει όλα όσα άκουγε. «Με έχουν καταλάβει και με δουλεύουν? Όχι αδύνατο. Λαχ ας Γκουλ και Μάνγκολ? Τι γίνεται εδω?». «Είναι δίκη σου απόφαση Νίθριλ. Και η ώρα της επιλογής θα έρθει σύντομα. Τώρα για να τελειώνουμε τι θες? Έχω σκοπό να φέρω τον Γκλο`Ρ». «Μάλιστα... τον μεγάλο αδελφό. Θα φέρεις κατευθείαν τον εγκέφαλο από το την όγδοη κόλαση. Και γιατί δεν φέρνεις τον Γκούρικ από την τρίτη? Έχεις γύρω στα είκοσι ξωτικά, θα σου φτάσουν για να τον φέρεις. Έχουμε και εμείς γύρω στα είκοσι ακόμα αιχμάλωτα. Ενώ για τον Γκλο`Ρ θα χρειαστεί να κυνηγάς για μήνες». «Δηλαδή θες να μου πεις να φέρω τον Γκούρικ αντί του Γκλο`Ρ? Γιατί το ζητάει ο βασιλιάς αυτό από μένα? Ο Γκάριμπα μου είπε ότι θα τον καλούσατε μονοί σας». «Οι ετοιμασίες για την θυσία στράβωσαν την τελευταία στιγμή. Οι ηλίθιοι Ταύροι νομίζουν ότι ο Γκούρικ είναι ο δημιουργός τους. Τον λατρεύουν σαν θεό τους τα ηλίθια ζώα. Ο πόλεμος που θα ξεκινούσε ο αρχηγός τους δίπλα ακριβώς από την λίμνη Ζαφτ, την πύλη για την τρίτη κόλαση θα γέμιζε από το αίμα των πολεμιστών της Συμμαχίας και των ταύρων όσο εμείς κάναμε ακούραστα την τελετή για να φέρουμε τον άρχοντα της τρίτης κόλασης». Η Νάστια έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Αυτές οι πληροφορίες έπρεπε να φτάσουν κάπως στα αφτιά του αρχηγού. «Κατάρα κατάρα κατάρα. Αζιζ σε παρακαλώ βοήθησε με» προσευχήθηκε.

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

57

«Τώρα όμως αυτό χάλασε αφού ο αρχηγός έχασε την θέση του και τον νέο δεν προλαβαίνουμε να τον προσεγγίσουμε έγκαιρα. Αυτό που σου ζητάμε είναι να σε βοηθήσουμε να φέρεις τον Γκούρικ δίνοντας σου τα μέσα για να κάνεις άμεσα την τελετή και εσύ να μας βοηθήσεις δημιουργώντας τον κατάλληλο αντιπερισπασμό για να κάνουμε και εμείς την πρώτη μεγάλη μας κίνηση. Και έπειτα σκέψου...». «Νίθριλ ζητάς από μένα να κάνω την βρώμικη δουλειά?» τον διέκοψε ο δαίμονας. «Η ιδέα σου είναι καλή άλλα προτιμώ να φέρω τον μεγάλο αδελφό πρώτα. Έπειτα ίσως να βοηθούσα να έρθει και ο Γκούρικ. Τώρα έχω τα εφόδια για να κάνω την τελετή, ή μάλλον θα τα έχω σε έναν με δυο μήνες. Και δεν σου κρύβω το κυνήγι μου αρέσει. Να μην το διασκεδάσω?». «Σιχαμένε μπάσταρδε» σκέφτηκε η Νάστια σφίγγοντας τα δόντια της. «Δηλαδή δεν μπορώ να σε κάνω να αλλάξεις γνώμη?». «Νομίζω πως όχι Πάλλαντιν. Αν κάτι αλλάξει θα έρθω σε επικοινωνία. Στην τελική μου προτείνεις εύκολο αίμα» γέλασε δυνατά. Η Νάστια είδε τον Πάλλαντιν να σηκώνεται. Το πρόσωπο του είχε σκληρύνει. «Ζάχαρι, ο σκοπός μας είναι κοινός. Εσύ φέρνεις τα αδέλφια σου και παιδία του Μάνγκολ εδω και εμείς προετοιμάζουμε το έδαφος για να βρει, όταν έρθει, τη χώρα δική του. Θα μπορούσαμε να βοηθάμε ο ένας τον άλλο λίγο πιο πολύ». Έκανε μερικά βήματα προς το άλογο του. Ανέβηκε πηδώντας και έκατσε πάνω στη καφέ σέλα. Η Νάστια ξαπλωμένη τον κοίταξε στα μάτια. Ήταν μάλλον γοητευτικός και μυστηριώδης. «Είναι στην τελική, ο μόνος Πάλλαντιν που πρόδωσε το Τάγμα. Τι να τον έκανε να αλλάξει πίστη». Είχε απορροφηθεί για μερικά δευτερόλεπτα κοιτώντας τον Πάλλαντιν και το σκοτεινό δάσος από πίσω του. Τότε το είδε. Η κουφάλα ενός πλατιού πεύκου άνοιξε και στη μέση δημιουργήθηκε μια μεγάλη κουφάλα. Από μέσα βγήκαν δυο

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

58

σιλουέτες. Στην αρχή δεν κατάλαβε ποιοι ήταν, άλλα μετά τους αναγνώρισε. Και με την αναγνώριση ήρθε και η ελπίδα. Και μετά την ελπίδα ο τρόμος. «Μασιντ! Τι κανείς εδω? Μασιντ... δεν έχεις ελπίδα θα πεθάνεις» σκέφτηκε τρομοκρατημένη καθώς έβλεπε την φιγούρα του παιδικού της φίλου δίπλα στον κοντό γνώμο.

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


59

Τεύχος 3

Μάχη δίπλα στο ποτάμι Λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο. Τόσο τους πήρε για να μεταφερθούν από το δέντρο του ξέφωτου μέχρι το δέντρο στην άκρη του δάσους. Ένα δευτερόλεπτο για να εμφανιστούν απέναντι από άμαξες που έσερναν από πίσω κλουβιά με βρώμικα εξαθλιωμένα ξωτικά. «Και την Ναστια» σκέφτηκε. Εμφανιστήκαν αθόρυβα. Απέναντι του είδε έναν άνθρωπο ντυμένο στα μωβ να σηκώνεται και να ανεβαίνει στο άλογο του. Μιλούσε με ένα πλάσμα που δεν ήταν άνθρωπος. Δεν ήταν κάτι που είχαν ξανάδει. Για λίγο ήταν εκτεθειμένοι και για αυτό έπεσαν στα γόνατα, για να κρυφτούν από το ψήλο χορτάρι που φύτρωνε μέχρι την εκβολή του ποταμού. «Ελευθέρωσε όλους τους αιχμάλωτους. Και μετά έλα να με βοηθήσεις» είπε ο Μασιντ στον Τιτς και του έδωσε το ένα από τα βραχιόλια που του είχαν δώσει οι δρυΐδες. Ο Τιτς το φόρεσε και αμέσως έλαμψε πορτοκαλί. «Θα κάνω γρήγορα. Άντεξε» του είπε και έφυγε αθόρυβα προς τα αριστερά με σκοπό να πάει πίσω από τα κάρα. Ο Μασιντ φόρεσε το βραχιόλι και σηκώθηκε. Είχε απέναντι του πολλά Μόρβ, έναν ιππότη και ένα πλάσμα καλυμμένο με λεύκες τρίχες και μάσκα που έκρυβε τα μάτια του. «Ώρα να τραβήξω την προσοχή». Ο Μασιντ σηκώθηκε. «Μα τα δυο φεγγάρια...», φώναξε προς τον καβαλάρη και το πλάσμα, «είσαι άσχημος σαν νεογέννητο ποντίκι» φώναξε στον δεύτερο. «Είμαι ο Μασιντ και ήρθα εδω για να ελευθερώσω τους αιχμάλωτους σου». Ο άνθρωπος και το πλάσμα στραφήκαν προς το μέρος

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

60

του. Φαίνονταν και οι δυο ξαφνιασμένοι. Ένα χαμόγελο άρχισε να σχηματίζεται στον άνθρωπο. «Θα σε αφήσω να κανονίσεις τον καλεσμένο σου Ζάχαρι. Ξέρεις την πρόταση μου, επικοινώνησε αν αλλάξεις γνώμη. Ελπίζω να μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου με αυτόν». Αφού είπε αυτά γύρισε και έφυγε προς τα νότια ενώ στον μικρό καταυλισμό άρχισε να ακούγεται σούσουρο αναταραχής. Το πλάσμα που ονομαζόταν Ζάχαρι σήκωσε το κεφάλι του και μύρισε τον αέρα. «Χμ... Μάλιστα. Έχεις περίεργο αίμα μισοξωτικό. Και πιο περίεργο μυαλό. Αλήθεια πιστεύεις ότι θα εμφανιστείς εδω μπροστά μου, στον άρχοντα της Πέμπτης Κόλασης, μόνος και θα βγεις ζωντανός?». «Πέμπτη κόλαση? Δεν το ήξερα αυτό Ζάχαρι», του απάντησε ο Μασιντ νιώθοντας ένα κύμα πανικού. «Δεν έχει όμως σημασία, ήρθα εδω για να σκοτώσω. Στείλε μου τα τσιράκια σου». «Χαχα! Ωραία τα λες άγνωστε. Αν καταφέρεις να περάσεις από τα Μόρβ θα έχεις την προσοχή μου. Μέχρι τότε θα αράξω σε αυτό το δέντρο. Φσσστ» σφύριξε με τη γλώσσα του και οι δαίμονες που είχαν μαζευτεί πίσω του με μορφή πέτρας ή νερού άρχισαν να προχωράνε προς το μέρος του. «Έχω μαζί μου τον αιφνιδιασμό» σκέφτηκε ο Μασιντ φορώντας το βραχιόλι των Δρυίδων. «Ένα κόψιμο αρκεί. Νομίζουν ότι είναι άτρωτα, αυτή είναι η αδυναμία τους. Θα είναι εύκολο αν προσέχω. Άπλα βιάσου Τιτς». Έκανε ένα βήμα μπροστά και έβγαλε το ξυράφι με το αριστερό του χέρι. Έπιασε και το ακόντιο με το δεξί και ετοιμάστηκε να τρέξει. Μπροστά του δυο Μόρβ σε υγρή μορφή πλησίαζαν και από πίσω τους άλλα δέκα σε πέτρινη και υγρή. Είχε δίκιο. Ήταν απρόσεκτα. Ο Μασιντ πλησίασε το αριστερό και το κάρφωσε στο πλευρό με το δόρυ. Ο δαίμονας δεν έκανε καν την προσπάθεια να το αποφύγει. Το δόρυ

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

61

χώθηκε βαθιά στο υγρό κορμί του και ο δαίμονας έπεσε κάτω σφαδάζοντας. Ο Μασιντ είχε χτυπήσει θανατηφόρο σημείο. «Ένα χτύπημα στον καθένα και γρήγορα πριν το καταλάβουν». Κοίταξε τα δέκα Μόρβ που έρχονταν κατά πάνω του και όρμησε με ένα ουρλιαχτό στη μάχη. Ο Τιτς άκουγε φωνές και ήχους συμπλοκής, άλλα δεν σηκώθηκε να κοιτάξει. Ήταν δέκα μόνο μέτρα μακριά από το πρώτο κάρο κλουβί. Μέσα μπορούσε να δει γύρω στα δέκα εξαθλιωμένα ξωτικά. Δεν μπορούσαν να βοηθήσουν ακόμα και αν τα ελευθέρωνε. Έπρεπε να ανοίξει τα κλουβιά όσων θα τους βοηθούσαν πρώτα. Όλοι είχαν στραμμένο το βλέμμα τους στη μάχη και κάποια μουρμουρητά εκπλήξης ακούγονταν ανά στιγμές. Πήγε να προσπεράσει το κάρο. «Όχι!» σκέφτηκε θυμωμένος και σταμάτησε. «Όχι τώρα. Σήμερα θα τους σώσουμε όλους». Έκανε τα υπόλοιπα βήματα μέχρι την κλειδαριά και έχισε πάνω της λίγη από την εκρηκτική ουσία του. Έβγαλε το τσακμάκι και την άναψε. Το υγρό γρήγορα πήρε σκουροκόκκινο χρώμα, σαν κεραμίδι το καλοκαίρι και έλιωσε αθόρυβα την κλειδαριά. «Πσσστ» έκανε σιγά. Τα ξωτικά γύρισαν έκπληκτα. «Τι κοιτάτε? Πάρτε δρόμο και ήσυχα. Να ανοίξω και τους άλλους χωρίς να με καταλάβουν». Τα ξωτικά σιγά σιγά άρχισαν να βγαίνουν. «Σε ευχαριστούμε» ακούγονταν από κάθε ένα που έβγαινε. «Ποιο είναι το όνομα σου γνώμε?» ρώτησε το τελευταίο που βγήκε, ένα κοντό και γέρικο, ασπρομάλλικο ξωτικό. «Τιτς. Και αυτός εκεί είναι ο Μασιντ...». «Τιτς» άκουσε το όνομα του από κάπου αριστερά του. Κοίταξε απότομα. «Εδω στο κλουβί ρε Τιτς. Η Νάστια είμαι. Άντε μην αργείς». Ο Τιτς κινήθηκε γρήγορα. Μέσα στο κλουβί είδε τις τρεις

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

62

πολεμίστριες. Έριξε το υγρό και το άναψε. Η κλειδαριά έλιωσε και έπεσε στο χορτάρι με ένα κούφιο γδούπο. «Ωραία αυτές θα βοηθήσουν» σκέφτηκε. Η Ναστια βγήκε έξω πρώτη. «Έχεις κανένα όπλο? Χρειάζεται βοήθεια» είπε αναστατωμένη. Ο Τιτς έβγαλε το μαχαίρι του και τις το έδω��ε. Πριν το πιάσει καλά καλά, η Ναστια στράφηκε προς τον Μασιντ που ο Τιτς τον έβλεπε από πίσω της. Είχε μόνο δυο απέναντι του και το λευκό πλάσμα που ονομαζόταν Ζάχαρι ήταν καθισμένο και περίμενε. «Περίμενε» της φώναξε ο Τιτς και αύτη σταμάτησε. «Φόρα αυτό» είπε και της πέταξε το βραχιόλι. Είδε την απορημένη φάτσα της. «Μην ρωτάς, φόρα το». Ο Τιτς την είδε να το περνάει στον καρπό της ενώ από πίσω της ο Μασιντ έριχνε νεκρό ακόμα ένα και ετοιμαζόταν να σκοτώσει και το τελευταίο. Τότε είδε την σιλουέτα του Ζάχαρι να εξαφανίζεται αφήνοντας μια στήλη καπνού στη θέση του και να εμφανίζεται πίσω από τον Μασιντ. Αυτός δεν είχε καταλάβει τίποτα. Ο Ζάχαρι σήκωσε τη μακριά κυρτή λεπίδα του και τον έκοψε καταμήκος της πλάτης του. Ο Τιτς δεν έβγαλε μιλιά καθώς η κραυγή του Μασιντ ακούστηκε μέχρι τον ουρανό και έπεσε στα γόνατα. Καυτό σαν γλώσσα δράκου, το μαχαίρι χάραξε την πλάτη του Μασιντ από τη μέση δεξιά μέχρι τον αριστερό ώμο. Τα ματιά του θόλωσαν από τα δάκρια και η αναπνοή του κόπηκε. «Π­πως?». Πριν ένα λεπτό ήταν εκεί. Στο κούτσουρο. Τον έβλεπε. «Αααα» φώναξε πάλι. Τον τραβούσε από τη μακριά κοτσίδα να σηκωθεί. «Μυρίζω περίεργο αίμα μέσα σου... μισοξωτικό» είπε και τον βάρεσε στο πρόσωπο. «Έχεις δυνατότητες που κρύβεις. Ξύπνα και πολεμά σαν άντρας» τον πρόσταξε. Ο Μασιντ σκούπισε τα μάτια του με το πίσω μέρος της

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

63

παλάμης του. Ρούφηξε τη μύξα του και έφτυσε. Αίμα. Άφησε κάτω το δόρυ και έπιασε το μαχαίρι με το αριστερό και το ξυράφι με το δεξί. Έκανε δυο βήματα με δυσκολία και προσπάθησε να τον πετύχει στα πλευρά. Με ένα αέρινο βήμα ο δαίμονας το απέφυγε και τον έκοψε στο μπράτσο. Τα όπλα του, οι δυο μαυροκόκκινες λεπίδες που είχαν την λαβή τους ακριβώς στη μέση, ήταν ιδανικές για τις κυκλικές κινήσεις που έκανε ο ταλαντούχος κυνηγός του αίματος. Ο Μασιντ πονούσε και ούρλιαζε. Η οργή του τον έκανε ακόμα πιο απρόσεκτο και τελικά κατέληξε στα γόνατα με ανοιχτές πληγές που έσταζαν κόκκινο πηχτό αίμα. Η μάχη πήρε λιγότερο από πενήντα δευτέρα. «Αυτό ήταν. Ελπίζω ο Τιτς να έκανε τη δουλειά του. Συγνώμη Νάστια». Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον μασκοφορεμένο δαίμονα να σηκώνει τη λεπίδα έτοιμος για το τελευταίο χτύπημα. Από κάπου άκουσε το γάβγισμα ενός σκύλου. Τρέξιμο και... Ο δαίμονας ούρλιαξε και τέντωσε το κορμί του. Γύρισε απότομα και ο Μασιντ είδε τη Ναστια να στέκεται από πίσω με ένα μαχαίρι στο χέρι που έλαμπε στη λάμψη του πορτοκαλιού βραχιολιού. «Στο χρωστούσα μπάσταρδε» την άκουσε να φωνάζει και να τον ξανά μαχαιρώνει. Αυτό που μαχαίρωσε ήταν όμως ένα σώμα από καπνό. Ήταν γρήγορος. Εξαφανίστηκε και εμφανίστηκε από πίσω της. Την κλώτσησε και την έριξε κάτω. Πήγε από πάνω της βαριανασαίνοντας και της έσφιξε το λαιμό σηκώνοντας την στον αέρα. Η Ναστια κουνούσε τα ποδιά ανήμπορη και προσπαθούσε να ανοίξει τη λαβή που την έπνιγε. Ο Μασιντ κοιτούσε άπραγος και άκουγε τους αγωνιώδης ήχους που έβγαζε με το ζόρι. «Πόσες φορές θα σωθώ από το θάνατο?». Κοίταξε τη Ναστια. «Έχει κάποιο νόημα να ξανασηκωθώ?».

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

64

«Κάνε κάτι πεθαίνει» άκουσε από κάπου τη φωνή του Τιτς. Ο Μασιντ ξύπνησε. «Μια τελευταία φορά» σκέφτηκε και βυθίστηκε στην ανάμνηση του Γκλαντμιλ. «Σκέψου καλά τον κύκλο...» του έλεγε. «...δώσε του ζωή σιγά σιγά μέσα στο μυαλό σου. Δες το να παίρνει μορφή και να γίνεται κομμάτι σου. Το νιώθεις? Ωραία. Τώρα άστο να τραφεί» Ο Μασιντ το άφησε. Ένιωσε όλη τη δύναμη του να αποστραγγίζεται μονομιάς και το ένιωσε το έδαφος να σειέται καθώς το ξόρκι του έπαιρνε μορφή. Ένα τεράστιο αγκάθι τριαντάφυλλου. Αυτό είχε σκεφτεί. Το αγκάθι πετάχτηκε από το έδαφος και κάρφωσε τον δαίμονα που άφησε τη Ναστια και σηκώθηκε στον αέρα καρφωμένος στη μύτη του τεράστιου αγκαθιού. Έμεινε εκεί καρφωμένος και ακίνητος με αίμα να στάζει πάνω στο καφέ ξύλο. Ο Μασιντ έπεσε κάτω χωρίς να μπορεί να κουνήσει τίποτα άλλο εκτός από τα μάτια του. «Χεχε βρωμιάρη! Σε γάμησα» έβηξε δυνατά και ένιωσε το σώμα του να πονάει ολόκληρο. Τα αυτιά του άρχισαν να βουίζουν. «ΝΤΑΜ ΝΤΑΜ ΝΤΑΜ». Άκουσε από μακριά. «Ακούω και τύμπανα τώρα?». «Νομίζεις ότι θα με σκοτώσεις έτσι?» άκουσε την φωνή του δαίμονα από πάνω του. Άνοιξε τα μάτια και είδε έντρομος το δαίμονα να στέκεται από πάνω του με μια τρύπα στο στήθος που έκλεινε από λεύκες ίνες που σχηματίζονταν μέσα της κλείνοντας την πληγή. «ΝΤΑΜ ΝΤΑΜ ΝΤΑΜ». «Είμαι ο Άρχοντας της Πέμπτης Κόλασης. Δεν θα πεθάνω σε αυτό το σκατόκοσμο» φώναξε φτύνοντας. «Ψόφα τώρα». Ο Μασιντ δεν μπορούσε να κινηθεί. Είδε τη λεπίδα να

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τεύχος 3

65

έρχεται κατά πάνω του. Έκλεισε τα μάτια του και περίμενε τη παγωμένη λεπίδα του θανάτου. Η λεπίδα όμως δεν έφτασε πότε. «Τι?» Ο Μασιντ άνοιξε το ένα μάτι. Από πάνω, αντί για τον δαίμονα, είδε ένα γνώριμο πρόσωπο. Σκούρα μαλλιά και μεγάλη πλατιά μύτη, παιχνιδιάρικα μεγάλα μάτια και αυτό το ηλίθιο χαμόγελο. «Μασιντ... Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω» άκουσε. Ο Μασιντ έμεινε άφωνος. «Εσύ. Γιατί εσύ?». Από γύρω άκουσε γέλια, κουδούνια και τύμπανα να χτυπάνε. «Αυτό δεν το περίμενα... οι θλιμμένοι γελωτοποιοί» κατέληξε. «Γιατί γαμώ το? Γιατί εσύ?» φώναξε. «Ε σκάσε πια» του απάντησε αγανακτισμένος αυτός που καθόταν στα γόνατα πάνω από το κεφάλι του και του έδωσε μια δυνατή γροθιά που έριξε τον Μασιντ λιπόθυμο. «Νόμιζα ότι θα χαιρόσουν που με έβλεπες να σώνω το τομάρι σου, ξανά» χαμογέλασε νοσταλγικά. «Πάνε τρία χρόνια από τη τελευταία φορά... αδελφέ».

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr

66


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr

68


Τεύχος 3

69

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr

70


Τεύχος 3

71

trevalos.weebly.com


Tα Φεγγάρια του Τρέβαλος

72

Ο Μασίντ με τον Τιτς έδωσαν ακόμα μια μάχη. Συνάντησαν τον δαίμονα Ζάχαρι και ηττηθήκαν εύκολα. Ποιός όμως τους έσωσε απο βέβαιο θάνατο? Ποιοί είναι οι Θλιμμένοι Γελωτοποιοί και ποιός αποκάλεσε τον Μασίντ αδελφό? Ποιοί είναι οι δρυίδες και πως ξέρουν τόσα πολλά για τον Μασίντ? Τα ερωτήματα είναι πολλά, όμως σιγά σιγά θα απαντηθούν. Ποιά θα είναι η επόμενη κίνηση του Μασίντ? Θα επιστρέψει στην Πόλη των ρέιντζερ ή θα πάει στην Παντάρι? Το σίγουρο είναι οτι τα γρανάζια έχουν αρχίσει να κινούνται!!!

Stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr trevalos.weebly.com

stb­oallodaposproteinei.blogspot.gr


Τα Φεγγάρια του Τρέβαλος Τεύχος 3