Page 1




Karzai Declared President

by Navid Lal

Runoff Elections Cancelled as Abdullah Withdraws Candidacy Hamid Karzai, arguably the most out of favour candidate of the recent elections, has been declared president. Of course, it is practically impossible for any unpopular political figure to win in a fair and truly democratic election. Undeniably, the Afghan elections were a sham. It is clear that this fact could not be disputed, even by the western powers, when the puppet

government seceded to demands for a runoff election. The purpose of the runoff was to have a final vote on the two leading candidates and to remove any doubts about the validity of the process. However, as with the initial election, the runoff proved to be completely illegitimate. The initial election produced results from polls, showing Karzai and Dr. Abdullah as the two

leading candidates. Afghanistan’s Independent Election Commission (IEC), which was comprised mostly by associates of Karzai, produced polling results stating that Karzai received 54.6% and Abdullah received 27.8% of the votes. The number of votes attained by Karzai was highly disputed due to substantial widespread fraud and the United Nations’ Electoral Complains Commission (ECC) took action. Ultimately, after the ECC’s audit, Karzai ended up with 49.7% of the legitimate votes, and Abdullah with 30.6%. In an attempt to brush off

November 4th Uprisings; “Death

to the Dictatorship” by Farshad Azadian Iranian People See Through the “Anti-imperialist” Rhetoric of the Islamic Regime

On November 4th 2009, a day officially sanctioned for celebration of the 1979 US embassy occupation, mass demonstrations swept through cities across Iran. That the movement in Iran has not died down may have surprised some commentators, but it showed quite clearly that the revolutionary movement continues to move forward, with increased militancy and the continued political development of the masses. Marches were seen across Tehran, Shiraz, Rasht, Mashhad, Isfahan, Ahvaz, Tabriz, Arak, Yasooj, Tafresh and Shahre Kord among others, clashing with police and basij paramilitary forces. Many were injured, arrested and the state’s repressive apparatus went to great lengths to prevent

communication and even movement within Tehran itself. These efforts did little to prevent the protests, where people burned pictures of Khamenei and chanted “Death to Khamenei”, demonstrating the popular intention of the movement to bring down the Islamic Regime. Many have argued that the goal of the movement is not, or perhaps should not be, a revolution. This view, which is relatively common here in Toronto, suggests that the road forward is through reforms and non-violent protests. These same reformists, just months ago, would never has considered the possibility of the militant street protests we saw today. Even the Western Corporate media, such as the Washington Post, has suggested that the situation in

Iran is a revolutionary one, and that people have gone beyond Moussavi. The “reformist” camp of the Islamic regime, who are in opposition to Ahmadinejad, represent another wing of the same murderous ruling elite. They have, over the last months, begun to lose the confidence of a growing number of people who are becoming radicalized by the inaction of these reformists. We are seeing left-leaning students play a growing and more central role in the movement, with workers entering the political arena with more force. Just as rightwing forces decry, or sometimes live in denial of, the increased militancy of the Iranian people, some who call themselves leftists have also criticized the movement in Iran. This group has declared the Islamic Regime as anti-imperialist, and has accused the people’s uprisings of being US-backed. To the contrary, both American Imperialism and the Iranian Capitalist class are united in their fear of the revolutionary movement of the Iranian people. Workers are also playing a growing role in standing up to the Islamic regime. While working class Iranians have played a significant part in the protests from the beginning, the use of collective

the tarnished image of the election and to avoid a runoff, American diplomats such as John Kerry rushed in to wager a power sharing deal between Karzai and Abdullah. This effort aimed to end the election with what they called a “legitimate outcome”. Fortunately, Abdullah did not accept any power sharing deals and demanded a runoff election. Abdullah also demanded the resignation of three of the IEC officials who appeared to have close ties with the Karzai party.

...continued on pg 2 and organized means of struggle is becoming more significant. The recent Haft Tapeh sugar cane cutters strike, which ended in victory, saw many of its union leaders arrested by the regime. The pipe workers in Ahvaz not only went on strike, but also joined the mass demonstrations. Oil workers have also entered the arena, with a recent protest fighting to get back unpaid wages. These developments are quite significant given the key role that workers must play in the oncoming revolution. Encouragingly, the Iranian Left is actively agitating for a general worker strike in Iran. We look to the future with great optimism. Forward with the Iranian Revolution!


Founding Statements ............... pg 2 We will not forget ........ PG 2 American Hegemony ... PG 2 Divide and Conquer ..... PG 3 Ontario Workers ......... PG 3 Malalai Joya ............... PG 4 Workers in Iran ............ PG 4 Hichkas ..................... PG 4

Get Involved ............ pg 2

We Will Not Forget

by Farshad Azadian

Remembering the Next Generation of Fallen Comrades

Islamic Regime Puts Kurdish Revolutionaries to the Firing Squad in 1979. I fought furious tears as I read about Ehsan Fattahian; fallen comrade, revolutionary hero and just one more of our brave youth executed by the Islamic regime. I was thinking about writing this article during the past few days while riding on Toronto’s streetcars, where many Canadians wore poppies to mark Remembrance Day. As a youth I sat through those Remembrance Day assemblies at school. My thoughts were always elsewhere – not in the battlefields of Europe or Korea where Canadians fought, but thinking of Evin Prison and Khomeini’s firing squads – not concerned with 1914 or 1944, but with 1981 and 1988. Those were significant to me. That was where

a generation of our bravest and finest paid with their lives for a genuine democratic and socialist Iran. Many of us Iranian-Canadian youth have parents who fled Iran during those same years and many of us, by the time we were in grade school, were curiously asking about our family history; of fleeing Iran, of years in prison, of torture and of their many comrades who were murdered. The same indignity and fury that we felt when learning about the stories of how our families had ended up in Canada, we now feel again. As youth hear the names of Neda and Ehsan, as we hear of the hundreds who are now in prison

Shortened & Reprinted

Founding Statement of the Afghan-Iranian Youth Network

The Afghan-Iranian Youth Network has come together around the following basic points, uniting our work as we move forward: • We are united in our opposition to the Islamic dictatorship ruling over Iran. Furthermore, we are firmly opposed to any type of foreign imperialism in Iran, particularly in the form of military aggression and economic destabilization. • We also express a fierce opposition to the imperialist occupation of Afghanistan by UN-mandated NATO forces, and as an organization based in Canada, we hope to play a particular role in exposing and challenging Canadian imperialism. While we support the resistance of Afghans, we make our opposition to the reactionary forces of political Islam clear. • We refuse to decide between foreign imperialism and reactionary Islamic forces back home, rather, we actively support the progressive movements in our countries. • We are determined to take up the issues that affect our Diasporic communities, as well as those of the broader working class people of Canada. We call on all Afghan and Iranian youth to get active and organized within the youth network, and to become active in their communities, workplaces and schools. The Afghan-Iranian Youth Network and our publication, “Nedaye Mardom”, are grassroots initiatives. We need your involvement to continue to grow and to build a movement that can fight for a better society. Afghan-Iranian Youth Network


layout editor


afghan issues editor


english editor


farsi editor



or who have been killed, we pay our respects to this new generation of revolutionary heroes. We youth must carry forward the work that our parents took on before us. Our fellow youth in Iran are doing so bravely in the face of batons, teargas, bullets and prison bars. As we pay our respects, we renew our commitment to support the struggle for democracy and socialism in Iran. A concrete task to which we are obligated is to ensure that not a single political refugee fleeing the Islamic Regime is denied refuge in or deported from Canada. The revolutionary struggle that has brought many of us to Canada continues to move forward, paid for in the blood of the next generation of Iranians, and we too must play our part in that struggle.



Ehsan Fattahian, Kurdish Communist and Revolutionary, executed on November 11th, 2009.

The End


Continued from pg 1...

KARZAI PRESIDENT Karzai finally announced that there would be a runoff election, but he refused to have his associates in the so called Independent Election Commission dismissed. Rachel Reid of the Human Rights Watch noted, “It’s hard to see how a second round can be credible.” Without any measures to make a second round more credible, Abdullah saw no reason to further take part in an unfair election. As well, he had thought that if he was to withdraw from the runoff that the United States or UN would work to ensure fair conditions in the second round. Abdullah’s faith in the legitimacy of these imperialist powers led to his downfall. Following Abdullah’s withdrawal, the US and Britain began pushing for a rapid coronation of Hamid Karzai. With an illegitimate Karzai government in power for the next five years, the prospects for a progressive Afghanistan are bleak. The imperialist NATO and UN forces are currently in Afghanistan supposedly to fight an authoritarian and extremist Taliban; however, their support of an illegitimate government will only work to increase corruption and strengthen the Taliban insurgency. Growing instability produced by the elections is exactly what the United States aimed to achieve in order to further strengthen their presence in the region. These elections clearly exhibited the fact that the real losers of this war of conquest are the Afghan people.

American Hegemony?

Since WWII, the American dollar has dominated the world economy because of the US promise to back its bills with gold. Nixon later removed this criterion to finance expenses. The country could then print its money without gold backing, resulting in increasing flow of US dollars within the world economy. Were it not for the dollars’ popularity in economic trading, such mass printing would diminish the value of the currency as it did in Germany in 1923. As the American economy neared a collapse last year, worried government officials of Gulf states, China, Russia, France and Japan held secret meetings to discuss their risked capital. Now these countries, as well as Venezuela, are considering trading oil with the Euro, Japanese Yen, Chinese Yuan, gold or a new regional currency instead of the dollar. In 1999, Saddam Hussein made a decision to trade oil in Euros, and 4 years later was attacked by the Americans and British in “pursuit” of democracy and world security.

by: Rashin Alizadeh

After the occupation, oil transactions returned to trade in American dollars and therefore American control. The US influence as a consequence of recent wars in Asia has provided America with oil profits, while preventing a Russian regional monopoly and reducing Chinese domination in the area. However with the abandonment of the dollar the United States will no longer be able to have control through military occupation which could mean the demise of the American hegemony. All of the military tactics pursued by the American government are serving big business profits while burdening every household with its costs. The expenses of the wars are borne onto working Americans who are only left with inferior living standards and reduced social services due to budget cuts to reduce debt. The average citizen will be hit the hardest with the demise of the US dollar, leading to the collapse of the American economy which may end the country’s global dominance.

The Afghan-Iranian Youth Network is a grassroots youth initiative. The only way we can continue to grow is with your involvement. The paper is completely funded by members and supporters. To get involved with the paper, or to become a donor, please contact us by email at



Divide And Conquer by: Shafiqullah Aziz

Imperialist Occupation of Afghanistan Deepens Ethnic Divisions There is a growing separation between Pashtuns and the Afghan government. Pashtuns, the largest ethnic group in Afghanistan, are increasingly alienated and isolated from the rest of the country. The Tajik ethnic group constitutes approximately 24% of the country’s 33 million Afghans, the second largest group after the Pashtuns who account for 42%. American and NATO forces actively propagate conflict between these two major ethnic groups, siding with the Tajiki minority. Closely examining the distribution of power throughout the country’s military and intelligence ministries, it is easy to understand that the national government in Kabul is dominated by a Tajiki minority. Hamid Karzai, who is ethnically Pashtun, has been instated as the president of this Tajikidominated government, lending it an thin façade of equal representation. The high ranking officials in the government from this minority group are comprised of those members that were former Northern Alliance ministers. The Northern Alliance, which primarily consists of Tajiks, retained power of government for a short period in the early 1990s after Russia withdrew its troops, only to be taken over by the Taliban a few years later. During the NATO led invasion in 2001, the US and allied forces backed Northern Alliance militants to overthrow the Talib government. A resurgence of power within the Northern Alliance, and international backing, allowed these militants to slaughter tens of thousands of Pashtuns who they erroneously deemed to be a part of Taliban or Al Qaeda. After this massacre, Taliban forces were overwhelmed, and the Northern Alliance, under the guise of liberating women and fighting the war on terror, once again gained control of government. Those that were largely responsible for this

carnage, presently hold prestigious and powerful positions in government. As Afghanistan has been in a state of continual war for the past 30 years, the defence and intelligence ministries are integral and considerably powerful institutions within the government. The offices of the Defence Minister, Minister of Intelligence, Speaker of the House of Parliament, and Chief of Staff of the Army, are under the control of those who were loyal to the Northern Alliance. Mohammed Qasim Fahim was the Defence Minister and Vice President during the transitional administration under Karzai in 2002-2004. As the senior-most military commander with the lifetime rank of marshal, Mohammed Fahim, also known as “Marshal Fahim”, holds and exercises tremendous influence over the country’s military and security operation. He had a prominent position in the Northern Alliance as Minister of Intelligence, and later Defence Minister. Marshal Fahim is an ethnic Tajik from Panjshir province. Bismillah Khan Mohammadi is the Chief of Staff of the Afghan National Army since 2002 and was the Deputy Minister of Defence of the Northern Alliance. The Chief of Staff is effectively the official leader of the army, and has extensive power. Mohammadi is an ethnic Tajik from Panjshir province. Amrullah Saleh is the Head of the National Security Directorate which controls the civilian and military secret police, and is also in charge of intelligence services. The National Security Directorate is largely seen as anti-Pashtun and pro-Northern Alliance because it is dominated by the original Northern Alliance Group. Saleh is an ethnic Tajik from Panjshir province. Yunus Qanuni is currently the Speaker of the House of the Afghan Parliament. He served as Interior Minister under the Northern Alliance government and the transitional administration of

Ontario Workers: Witnessing by: Reza Eshteraki

The crisis of capitalist system has thrown the world into convulsions over the last year. The economic collapse has exposed the bankruptcy of capitalism as an economic system, and has rallied the different bourgeois governments to the task of struggling for the system’s survival. They are now talking about green shoots of recovery. All evidences prove that “Recovery”, when it comes, will be even worse for us workers and people: it will mean more cuts and more attacks on our wages, pensions and overall standard of living. A simplistic view would immediately come to the conclusion that we are now entering, in the near future, a period of a rising working class struggle against Capitalism. That’s not, however, how the class struggle works. Working class people are very practical, and often their initial response to a crisis is often fear and an unwillingness to fight back. The entrance of workers into the scene of struggle will take another few years. However, there is one place in the world where there is an exception to this rule: Canada and in particular, Ontario. The reason for this is that in Ontario, crisis has been ongoing for some time now. This crisis has come under different names before the financial meltdown and the international crisis of capitalism; the 9/11 crisis, the SARS crisis and, most importantly, the decline in the manufacturing sector, which is the heart of our province’s economy. According to Statistics Canada, there are currently 770,000 workers in Ontario employed in manufacturing. When Dalton McGuinty’s Liberals took power in 2003, this number was close to 1.4 million.




Clear Shift

to the


That is why we are already witnessing a clear shift to the left in Ontario. Unlike most places in developed world, we have been witnessing workers fighting back in the recent months. We had factory occupations all over GTA and Southern Ontario. There was a massive Toronto

City Workers strike which ended in a victory for the workers and before that we had York University workers who striked for three months in the dearth of winter to be finally legislated back to work by the government. As this paper

Karzai. Qanuni was involved in the creation of the Northern Alliance and took de facto control with Marshal Fahim and Abdullah Abdullah in 2001. Qanuni is an ethnic Tajik from Panjshir province. Ahmad Zia Massoud is the current First Vice President of Afghanistan in the Karzai administration, and is also the younger brother of former Northern Alliance leader, Ahmad Shah Massoud. As an ambassador in the Karzai transitional administration, he was also an important player in the Northern Alliance, partaking in the entire direction of resistance in the Panjshir Valley during the Soviet occupation. Ahmad Zia Massoud is an ethnic Tajik from Panjshir province. All of these Panjshiris hold extensively powerful positions in the government of Afghanistan. They assemble key ranks on all levels of military, intelligence, and legislative bodies of the government. These former Northern Alliance Panjshiris effectively control the entire operation of the Afghan government. The prominent members of the Northern Alliance have been accused of human rights abuses, war crimes, and drug trafficking. For all intents and purposes, American and NATO forces have simply chosen to support one ethnicity over another. The standard application of the imperialist rule of divide and conquer by incorporating a very concentrated group of powerful and affluent Panjshiris, has effectively caused tremendous instability in the country, pitting the two largest ethnic groups against each other for rule of government. Without stability in Afghanistan, and the unity of all ethnicities that reside in the country, there can be no progression towards peace. The division of ethnicities perpetuated by the imperialist US forces allows for a more commanding foreign control of the government. If Pashtuns, Tajiks, Hazaras, and Uzbeks cannot come together and rise up against foreign occupation, it will be long before the country will see independence from imperialist rule. goes to print, there is a huge strike happening in Sudbury. It is evident that workers have moved and this is reflecting itself in a shift to left in the leadership of unions, too: just listen to Leo Gerard, USW’s International President, giving by far the most leftist speech in NDP Convention in Halifax; CEP talking of Nationalization under worker’s control; and Wayne Samuelson, OFL’s President, saying he thinks that we will witness a “Fightback” by workers. This has, of course, shown itself in the political arm of the unions; the NDP. Andrea Horwath, who was a leadership candidate, differentiated herself by calling for “not adjusting” and “not keeping Socialism at door”. It was in this spirit that the NDP rank-and-file elected her against Peter Tabuns, who was the candidate of the party brass. There remain significant criticisms of Horwath, particularly over her resorting to “Buy Ontario” measures, which are unlikely to save jobs in the province. Regardless, there is no doubt that she is to the left of the party bureaucracy, and her election as a self-styled “working-class girl” to the party leadership represents a shift to the left in NDP Ontario. Another factor that is indicate of this shift to the left is the increase in presence of Marxists (who are gathered around the ideas of a journal called Fightback) in the NDP. It is our role, as youth and students, to support the growing left-wing mood among the working class in Ontario and struggle shoulderto-shoulder with them. We should support the NDP and its shift to the left under Horwath, however, we should demand that the NDP turn to a clear socialist program. The election of a working-class premier to Ontario will be a step forward in the struggle towards socialism in Ontario and across Canada. PG.


Malalai Joya’s Message: “Canada Out

by: Reza Eshteraki

Toronto hosts no shortage of events that progressive-minded people find of interest. However, a recent talk given by Malalai Joya, an expelled Afghan MP, was one of the best I have ever attended. Her denouncement of the NATO occupation of her native Afghanistan, coupled with her opposition to the Taliban as well as the Islamic Fundamentalist regime in Iran was particularly powerful. Malalai was brought into the international spotlight with her 2003 election to the Loya Jirga, an assembly for ratification of the Constitution of post-Taliban Afghanistan. There she gave a 90 second speech that changed her life. She openly questioned the legitimacy of the assembly because of the presence of “felons” and “warlords”. She was quickly expelled by the chairman Mojaddedi. Malalai has since been an international voice for the situation of women in Afghanistan and she has been unique in her uncompromising, revolutionary stance against US, Canada and NATO occupiers as well as the reactionary Taliban. She continues the fight inside Afghanistan but has also made a habit of going in speaking tours around the world to raise attentions to her country and her work.


Malalai spoke in two engagements in Toronto as part of a cross-Canada tour that included promotion of her newly published book titled “A Woman Among Warlords: The Extraordinary Story of an Afghan Who Dared to Raise Her Voice”. She had been heard before in Canada by her speech in NDP Convention in Quebec City, whereas NDP proudly became the only major federal party to call for bringing the troops home. Olivia Chow, current NDP Foreign critic, also spoke with Joya, together with Nila Zamani, Afghan-Iranian activist and a US war resister. When Malalai was asked by the author of this article about the revolutionary movement in Iran, we were very pleased to hear her fiery message of support to Iranians masses. She not only gave her full enthusiastic support to the anti-regime movement in Iran (which she said has been an inspiration to people in Afghanistan and all over the world) but compared Khomeini, founder of what she calls “Facist regime in Iran”, to Hitler and Mussolini and also warned on Iranian masses not to be deceived by the “Reformists like Mousavi and Karoubi” whose hands are soaked in blood. We hope her voice is a reminder to Canadians

The Struggle of the Workers in Iran by: Farid Azadian Workers in Iran commonly face persecution at the hands of the Islamic republic of Iran, a regime which offers them few civil and labour rights. Conditions of workers have reached a significant low point with the official unemployment rate currently at 12.5%. The actual unemployment rate believed to be a much higher figure somewhere in 17-18% range. Since 2007 alone, the minimum wage has been cut by nearly half; from the equivalent of 432 to 263 dollars a month. Workers in Iran have no legal right to organize independent labour unions, and are only offered the possibilities of joining various forms of Islamic worker associations.

In actuality these associations work against the interests of workers, are largely controlled by the bosses and act as an extension of the regime. Attacks on workers in Iran are frequent. Mansour Osanloo, the head of the syndicate of workers of Tehran and Suburbs Bus Company, represents some 17,000 bus workers and has been imprisoned in Evin since 2007 where he faced terrible torture. He is among thousands of other political prisoners who face brutal treatment in the regime’s prisons. Union activists who try to uphold the rights of workers are frequently arrested and imprisoned without trials. In other cases, workers who try to organize themselves and


does Iranian

HipHop Like Hichkas

Top-selling Iranian rapper Soroush Lashkary, better known by his stage name “Hichkas,” is no stranger to state persecution and resistance. He and Mahdyar Aghajani, who composed the beats of their acclaimed album “Jangale Asfalt,” have created a fresh and unique Iranian hip-hop sound using traditional Iranian instruments. The two have never received official permission to release their music on CD and the possession and exchange of their music is deemed illegal. Lashkary himself is forbidden from performing in and leaving the country. Hichkas’ socially conscious lyrical content touches on government indifference towards the masses, unemployment, and violence in daily life. Despite the fact that Hichkas, like many other critical-minded Iranians, must already commit to a degree of self-censorship for safety, he has been arrested multiple times for his music, including once immediately after the release of Jangale Asfalt. In spring of 2007, during the Islamic Republic’s “moralization”

campaign, three recording studios were raided by state officials as well as at least six musicians arrested. One of the arrested was Reza Pishro, a fellow rapper and member of Hichkas’ entourage. For days during this campaign, rapper Hichkas was considered at large and Mahdyar Aghajani was forced to flee his home country at the age of 18. Hichkas continues to receives attention from foreign news outlets, having already been interviewed by BBC and the Daily Show. He explained to a BBC interviewer that he believes the 1979 revolution was progressive and good, however it was a creation of a previous generation; he emphasizes that the new generation of Iranians must put everything right from within, such as culture and economy, in an effort to move forwards rather than backwards. In his interview with Iranian online magazine Persianesque, when asked regarding which songs were specifically disliked by the Islamic Republic, Aghajani responded

by: Arman Noory




that their army and tax money is not helping the Afghan people, but rather, serves reactionary figures such as Karzai and many ex-taliban forces. The struggle she has fought also highlights that it is unacceptable for left-wing forces to support reactionary Islamic political formations in the Middle East. On the happy occasion of she her visit to our city, we are compelled to say once more: Canada out of Afghanistan Now!

strike are attacked or replaced by a scab workforce. This past May Day, workers and activists gathered at Laleh Park to protest the everworsening conditions they live in. The government responded with violence and arrests. We should not lose sight of the fact that the Islamic government is based on a capitalist system. Upper class Iranians are interested solely in making money and exploiting workers; these are the true enemies of the working class. In response to this, independent labour unions boycotted the past elections due to the fact that none of the candidates were offering anything beneficial to workers. That is, the candidates were united in their disregard for working class people.

In spite of this repression, there have been important working class victories and the struggle is moving in a positive direction. Recently, 4000 brick workers won a pay raise after engaging in a 17-day illegal strike. This is a signal to all workers to organize and fight for much needed improvements to their work conditions. There has also been a growing involvement of workers in the uprising movement in Iran, often through strikes and work slowdowns. What is clear is that workers in Iran, organizing collectively, are playing a growing role in fighting the antiworker Islamic regime. The ruling elite rightfully fears this movement because of its potential to advance the current Iranian protest movement.

citing the songs “Ghanoon” and “Ekhtelaaf.” Aghajani continued to say that “there was a problem because he is a rapper, ... he was the most known, he was targeted in their efforts to destroy Iranian hip hop. “Ghanoon” is about things happening in the streets. Everyone is aggressive and all, but it’s not their fault. It’s because of the government that everyone hates everyone. In the chorus [Hichkas] says ... “I’m a ghorbani from the jungle.” Ghorbani: the animal they kill for the sake of god.” Mahdyar Aghajani also explained to Persianesque that

Hichkas was criticizing the Islamic Republic in a religious way as well. “[Hichkas] himself, believes in Islam. But he knows that the government is using and changing Islam against people. He finishes one of his verses in “Ghanoon” like this: “I’m innocent, God is my witness. Or did someone pay God a bribe too?” All attempts to stop the phenomenon of the largely popular underground music scene has failed. Mahdyar, who now lives in Berlin and is seeking refugee status, has since worked on an album for rappers Quf, Reveal as well as his own instrumental album.



‫ما فراموش منی‌کنیم‬

‫فرید آزادیان‬

‫به یاد داشنت نسل بعدی رفقای جانباخته‬ ‫با خواندن راجع به احسان فتاحیان مجبور‬ ‫بودم با اشک‌های خشمگینم بجنگم؛ رفیق‬ ‫جانباخته‪ ،‬قهرمان انقالبی و یکی دیگر‬ ‫از جوانان شجاعمان که به دست رژیم‬ ‫اسالمی به قتل رسید‪.‬‬ ‫در چند روز گذشته که به فکر نوشتن‬ ‫این مقاله بودم‪ ،‬در ترامواهای تورنتو سفر‬ ‫می‌کردم و کانادایی‌های بسیاری دیدم که‬

‫گل‌های قرمزی به یاد “روز یادآوری”‬ ‫به سینه‌های خود سنجاق می‌کنند‪ .‬در‬ ‫کودکی مراسم روز یادآوری را در مدرسه‬ ‫بخاطر دارم‪ .‬در آن روزها فکرهایم جای‬ ‫دیگری بود – نه در صحنه‌های نبرد اروپا‬ ‫و کره که کانادایی‌ها می‌جنگیدند که در‬ ‫زندان اوین و جوخه‌های خمینی‪ .‬نه در‬ ‫سال‌های ‪ ۱۹۱۴‬و ‪ ۱۹۴۴‬که در سال‌های‬

‫رژیم اسالمی انقالبیون کرد را در سال ‪ ۱۳۵۷‬به جوخه‌ی آتش می‌سپارد‬

‫مبارزه کارگران ایران‬ ‫کارگران در ایران همیشه روبرو با دستگیری‬ ‫و تعقیب به دست جمهوری اسالمی ایران‬ ‫هستند‪ ،‬رژیمی که به آن‌ها حقوق مدنی و‬ ‫کارگری چندانی نمی دهد‪ .‬شرایط کارگران‬ ‫تا حد بسیاری پایین آمده و نرخ رسمی‬ ‫بیکاری در حال حاضر ‪ ۱۲.۵‬درصد است‪.‬‬ ‫نرخ واقعی بیکاری بسیار باال تر و حدود‬ ‫‪ ۱۷‬تا ‪ ۱۸‬درصد است‪ .‬تنها از سال ‪۲۰۰۷‬‬ ‫تاکنون حداقل حقوق تقریبا نصف شده است‬ ‫از حدود ‪ ۴۳۲‬تا ‪ ۲۶۳‬دالر در ماه‪.‬‬ ‫کارگران در ایران حق قانونی برای‬ ‫سازماندهی اتحادیه‌های مستقل کارگری‬ ‫ندارند و به آن‌ها تنها امکان پیوستن به انواع‬ ‫مختلف انجمن‌های کارگری اسالمی ارائه‬ ‫می‌شود‪ .‬این انجمن‌ها در واقع علیه منافع‬

‫فرید آزادیان‬

‫کارگران هستند و تحت سیطره‌ی رئیس و‬ ‫روسا هستند و بخشی از رژیم به حساب‬ ‫می‌آیند‪.‬‬ ‫کارگران ایران همیشه زیر ضرب قرار دارند‪.‬‬ ‫منصور اوسانلو‪ ،‬رئیس سندیکای کارگران‬ ‫شرکت واحد اتوبوس تهران و حومه نماینده‬ ‫حدود ‪ ۱۷‬هزار کارگر اتوبوس است و از سال‬ ‫‪ ۲۰۰۷‬در زندان اوین است و با شکنجه‌ی‬ ‫شدید روبرو شده‪ .‬او از جمله هزاران زندانی‬ ‫سیاسی دیگر است که در زندان‌های رژیم‬ ‫با برخورد وحشیانه روبرو هستند‪ .‬فعالین‬ ‫اتحادیه‌ای که مدافع حقوق کارگران هستند‬ ‫اغلب دستگیر و بدون محاکمه زندانی‬ ‫می‌شوند‪ .‬در موارد دیگر کارگرانی که سعی‬ ‫به سازماندهی و اعتصاب می‌کنند مورد حمله‬

‫وظیفه‌ی مشخصی که بر عهده‌ی ما قرار‬ ‫دارد تضمین این است که هیچ پناهنده‌ی‬ ‫سیاسی که از رژیم اسالمی فرار می‌کند از‬ ‫آمدن به کانادا باز نماند یا از این کشور‬ ‫اخراج نشود‪ .‬مبارزه‌ی انقالبی که بسیاری‬ ‫را به کانادا آورده است ادامه دارد و بهای‬ ‫آن را خون نسل آینده‌ی ایرانیان می‌دهد‬ ‫و ما نیز باید در این مبارزه نقش خود را‬ ‫ایفا کنیم‪.‬‬

‫‪ ۱۹۸۱‬و ‪ .۱۹۸۸‬این‌ها برای من مهم بود‪.‬‬ ‫در آن‌جا بود که نسلی از شجاع‌ترین و‬ ‫بهترین‌های ما جانش را فدای ایرانی‬ ‫حقیقتا دموکراتیک و سوسیالیست کرد‪.‬‬ ‫والدین بسیاری از ما جوانان ایرانی و‬ ‫کانادایی در همان سال‌ها از ایران گریختند‬ ‫و بسیاری از ما تا وقتی که به دانشگاه‬ ‫رسیدیم کنجکاوانه از تاریخ خانواده‌مان‬ ‫می‌پرسیدیم؛ از گریختن از ایران‪ ،‬از‬ ‫سال‌های در زندان‪ ،‬از شکنجه و از رفقای‬ ‫بسیاری که به قتل رسیدند‪.‬‬ ‫در آن زمان‌ها هنگام شنیدن داستان‌های‬ ‫رسیدن خانواده‌مان به کانادا خشمی‬ ‫گلویمان را می‌گرفت و اکنون دوباره‬ ‫همان شده است‪ .‬ما جوانان که اسم ندا‬ ‫و احسان را می‌شنویم‪ ،‬یاوقتی از صدها‬ ‫نفری می‌شنویم که در زندان هستند یا به‬ ‫قتل رسیده‌اند به این نسل جدید قهرمانان‬ ‫انقالبی ابراز احترام می‌کنیم‪.‬‬ ‫ما جوانان باید کاری که والدین‌مان پیش‬ ‫ِ‬ ‫جوانان‬ ‫از ما شروع کردند ادامه دهیم‪.‬‬ ‫مثل ما در ایران این کار را شجاعانه‬ ‫در مقابل باتوم و گاز اشک‌آور و گلوله‬ ‫و میله‌های زندان انجام می‌دهند‪ .‬ما در‬ ‫هنگام ادای احترام تعهد خود به حمایت‬ ‫از مبارزه برای دموکراسی و سوسیالیسم احسان فتاحی‪ ،‬کمونیست و انقالبی کرد‪ ،‬که‬ ‫در ‪ ۱۱‬نوامبر ‪ ۲۰۰۹‬اعدام شد‬ ‫در ایران را تجدید می‌کنیم‪.‬‬ ‫قرار می‌گیرند و یا با نیروهایی اعتصاب‌شکن‬ ‫جایگزین می‌شوند‪ .‬در اول ماه مه گذشته‪،‬‬ ‫کارگران و فعالین در پارک الله گرد آمدند‬ ‫تا به شرایط هر روز بدتری که در آن زندگی‬ ‫می‌کنند اعتراض کنند‪ .‬دولت با خشونت و‬ ‫دستگیری پاسخ داد‪.‬‬ ‫نباید این واقعیت را فراموش کنیم که دولت‬ ‫اسالمی بر پایه نظامی سرمایه‌داری بنا شده‬ ‫است‪ .‬ایرانیان طبقه‌ی باال تنها می‌خواهند‬ ‫پول بسازند و کارگران را استثمار کنند؛‬ ‫این‌ها دشمنان واقعی طبقه‌ی کارگر هستند‪.‬‬ ‫اتحادیه‌های مستقل کارگری در پاسخ به‬ ‫این انتخابات گذشته را تحریم کرده‌اند‬ ‫چرا که هیچ کدام از نامزدها چیز مفیدی‬ ‫به کارگران ارائه نمی‌دادند‪ .‬یعنی نامزدها در‬ ‫بی‌توجهی‌شان به طبقه‌ی کارگر متحد بودند‪.‬‬ ‫علیرغم این سرکوب‌ها طبقه‌ی کارگر‬

‫پیغام ماللی جویا‪“ :‬کانادا باید از افغانستان خارج شود!”‬

‫پیروزی‌های مهمی داشته است و مبارزه به‬ ‫سمت مثبت حرکت می‌کند‪ .‬اخیرا ‪۴۰۰۰‬‬ ‫کارگرا آجرسازی پس از ‪ ۱۷‬روز اعتصاب‬ ‫غرقانونی به کسب اضافه حقوق نائل آمدند‪.‬‬ ‫این نشانی برای تمام کارگران است که‬ ‫سازمان یابند و برای بهبود شرایط بغرنج‬ ‫کاری خود بجنگند‪.‬‬ ‫کارگران در ضمن هر روز بیشتر در جنبش‬ ‫در ایران درگیر می‌شوند‪ ،‬اغلب از طریق‬ ‫اعتصاب و کاهش سرعت کار‪ .‬روشن است‬ ‫که کارگران در ایران با سازماندهی جمعی‬ ‫هر روز نقش بیشتری در مبارزه با رژیم‬ ‫اسالمی ضدکارگر پیدا می‌کنند‪ .‬نخبگان‬ ‫حاکم به درستی از این جنبش می‌ترسند و‬ ‫این به علت توان بالقوه‌ی آن در پیش بردن‬ ‫جنبش اعتراضی کنونی در ایران است‪.‬‬

‫رضا اشتراکی‬

‫“از جنبش در ایران حمایت می‌کنم‪ ،‬مردم نباید به امثال موسوی و کروبی اعتماد کنند”‬

‫تورنتو میزبان رویدادهای بسیاری است که افراد پیشرو‬ ‫به آن عالقه دارند‪ .‬اما سخنرانی اخیر ماللی جویا‪ ،‬نماینده‬ ‫اخراجی مجلس افغانستان‪ ،‬یکی از بهترین‌هایی بود که من‬ ‫تابحال در آن شرکت کرده‌ام‪ .‬محکوم کردن اشغال کشور‬ ‫او افغانستان به دست سازمان ناتو به همراه مخالفتش با‬ ‫طالبان و همچنین رژیم بنیادگرای اسالمی در ایران صدایی‬ ‫قدرتمند و تازه به او داده بود‪.‬‬ ‫ماللی وقتی در سطح جهان مطرح شد که در سال ‪۲۰۰۳‬‬ ‫به لویی جرگه‪ ،‬مجلس انتخاب قانون اساسی افغانستان‬ ‫پس از سقوط طالبان‪ ،‬انتخاب شد‪ .‬در آن‌جا او سخنرانی‬ ‫‪ ۹۰‬ثانیه‌ای انجام داد که زندگی‌اش را عوض کرد‪ .‬او‬ ‫علنا مشروعیت مجلس را بخاطر حضور “جنایتکاران” و‬ ‫“جنگ‌ساالران” زیر سوال برد‪ .‬رئیس مجلس‪ ،‬مجددی‪ ،‬او‬ ‫را بالفاصله اخراج کرد‪ .‬ماللی از آن پس صدای بین‌المللی‬ ‫وضعیت زنان در افغانستان بوده است؛ یگانگی او در موضع‬ ‫انقالبی و سازش‌ناپذیرش علیه اشغال‌گران آمریکا‪ ،‬کانادا‬ ‫ِ‬ ‫طالبان ارتجاعی است‪ .‬او همچنان علیه‬ ‫و ناتو و همچنین‬ ‫اشغال افغانستان می‌جنگد اما در ضمن در سراسر جهان‬ ‫سخنرانی می‌کند تا توجه‌ها را به کشورش و فعالیت‌هایش‬ ‫جلب کند‪.‬‬


‫ماللی دو نوبت در تورنتو سخنرانی کرد‪ .‬این بخشی از‬ ‫تور سراسری کانادا است که مالله در آن کتاب جدیدش‪،‬‬ ‫“زنی میان جنگ‌ساالران‪ :‬داستان بی‌نظیر اقغانی که جرات‬ ‫کرد صدایش را بلند کند” را معرفی می‌کند‪ .‬قبال در کانادا‬ ‫او را از سخنرانی‌اش در کنوانسیون حزب نیودموکرات‬ ‫در کبک می‌شناختیم و در آن‌جا بود که ان‪.‬دی‪.‬پی با‬ ‫افتخار تنها حزب عمده‌ی فدرال شد که خواهان بازگشت‬ ‫نیروها از افغانستان شد‪ .‬الیویا چاو‪ ،‬منتقد خارجی کنونی‬ ‫نیودموکرات‌ها‌‪ ،‬به همراه جویا صحبت کرد‪ .‬نیال زمانی‪،‬‬ ‫فعال افغان و ایرانی و یکی از سربازان آمریکایی که حاضر‬ ‫به جنگ در عراق نشده بود دیگر سخنرانان بودند‪.‬‬ ‫وقتی نویسنده‌ی این مقاله از او در مورد جنبش انقالبی در‬ ‫ایران پرسید با خشنودی بسیار پیغام آتشین حمایت او‬ ‫از توده‌های ایران را شنیدیم‪ .‬او نه تنها حمایت پر شور و‬ ‫شوق کامل خود به جنبش ضدحکومتی در ایران را اعالم‬ ‫کرد (و گفت که این الهامی برای مردم افغانستان و سراسر‬ ‫جهان بوده است) بلکه خمینی‪ ،‬بنیانگذار آن‌چه او “رژیم‬ ‫فاشیستی در ایران” می‌نامد‪ ،‬را با هیتلر و موسولینی مقایسه‬ ‫کرد و در ضمن به توده‌های ایران هشدار داد که فریب‬ ‫“رفورمیست‌هایی مثل موسوی و کروبی” را نخورند که‬

‫شماره ‪۲‬‬

‫ت آن‌ها آغشته به خون است‪.‬‬ ‫دس ‌‬ ‫ما امیدواریم صدای او به کانادایی‌ها یادآوری کند که ارتش‬ ‫و مالیات آن‌ها نه برای کمک به مردم افغانستان که برای‬ ‫خدمت به چهره‌های ارتجاعی هچون کرزای و بسیاری از‬ ‫نیروهای سابق طالبان خرج می‌شود‪ .‬مبارزه‌ی او در ضمن‬ ‫نشان می‌دهد که نیروهای چپ حق ندارند از جنبش‌های‬ ‫سیاسی ارتجاعی اسالمی در خاورمیانه حمایت کنند‪ .‬در‬ ‫این موسم نیک بازدید مالله از شهرمان ما یک بار دیگر‬ ‫می‌گوییم‌‪ :‬کانادا باید بالفاصله از افغانستان خارج شود!‬ ‫دسامبر ‪۲۰۰۹‬‬

‫کارگران انتاریو‪ :‬حرکت واضح به سمت چپ‬

‫رضا اشتراکی‬

‫سراسر تورنتوی بزرگ و جنوب انتاریو اشغال کارخانه‌ها‬ ‫را دیده‌ایم‪ .‬اعتصاب عظیم کارگران شهرداری تورنتو‬ ‫را داشتیم که به پیروزی کارگران انجامید و پیش از‬ ‫آن کارگران دانشگاه یورک را داشتیم که سه ماه در‬ ‫سو ِز زمستان اعتصاب کردند تا باالخره دولت آن‌ها را‬ ‫با مصوبه‌ی قانونی سر کار بفرستد‪ .‬در حال انتشار این‬ ‫نشریه اعتصاب بزرگی در سادبری در حال وقوع است‪.‬‬

‫بحران نظام سرمایه‌داری جهان را در سال گذشته به‬ ‫تالطم انداخته است‪ .‬فروپاشی اقتصادی ورشکستگی‬ ‫سرمایه‌داری را به عنوان نظام اقتصادی افشا کرده است‬ ‫و دولت‌های مختلف بورژوا را به وظیفه‌ی تقال برای بقای‬ ‫نظام واداشته است‪ .‬آن‌ها صحبت از جوانه‌های سبز‬ ‫احیای اقتصادی می‌کنند‪ .‬تمام شواهد نشان می‌دهد وقتی‬ ‫هم “احیا” از راه برسد برای ما کارگران و مردم حتی‬ ‫بدتر خواهد بود‪ :‬احیا برای ما یعنی کاهش بیشتر خدمات‬ ‫و حمله بیشتر به دستمزدها‪ ،‬حقوق بازنشستگی و سطح‬ ‫کلی زندگی‪.‬‬ ‫نگاهی ساده‌گرایانه بالفاصله به این نتیجه می‌رسد که‬ ‫داریم در آینده‌ی نزدیک وارد دوره‌ای از عروج مبارزه‌ی‬ ‫طبقه‌ی کارگر علیه سرمایه‌داری می‌شویم‪ .‬اما مبارزه‬ ‫طبقاتی اینگونه کار نمی‌کند‪ .‬کارگران بسیار عمل‌گرا‬ ‫هستند و واکنش اولیه به بحران اغلب ترس و عدم‬ ‫آمادگی برای مبارزه است‪ .‬ورود کارگران به صحنه‌ی‬ ‫مبارزه چند سال دیگر طول می‌کشد‪ .‬اما یک جای دنیا‬ ‫هست که این قاعده استثنا دارد‪ :‬کانادا و بخصوص انتاریو‪.‬‬ ‫دلیل اینجاست که در انتاریو بحران مدت‌هاست پیش‬ ‫می‌رود‪ .‬این بحران پیش از سقوط مالی و بحران بین‌المللی‬ ‫سرمایه‌داری اسامی مختلفی داشته است؛ بحران ‪۱۱‬‬ ‫سپتامبر‪ ،‬بحران سارس و مهمتر از همه انحطاط بخش‬ ‫ساخت و ساز که در قلب اقتصاد استان ما است‪ .‬به‬ ‫گفته‌ی اداره‌ی آمار کانادا در حال حاضر ‪ ۷۷۰‬هزار‬ ‫کارگر در انتاریو در بخش ساخت و ساز کار می‌کنند‪.‬‬ ‫وقتی لیبرال‌های دالتون مک‌گینتی در سال ‪ ۲۰۰۳‬به‬ ‫قدرت رسیدند‪ ،‬این عدد نزدیک‌تر به ‪ ۱.۴‬میلیون بود‪.‬‬ ‫این است که فی‌الحال شاهد حرکت واضح به چپ در روشن است که کارگران حرکت کرده‌اند و این خود را در‬ ‫انتاریو بوده‌ایم‪ .‬بر خالف بیشتر نقاط دنیای توسعه‌یافته حرکت به چپ در رهبری اتحادیه‌ها نیز نشان می‌دهد‪ .‬به‬ ‫شاهد مبارزه کارگران در ماه‌های اخیر بوده‌ایم‪ .‬در حرف‌های لئو جرارد‪ ،‬رئیس بین ِ‬ ‫‌المللی سندیکای یو‪.‬اس‪.‬‬

‫تفرقه بیانداز و حکومت کن‬

‫شفیق‌اهلل عزیز‬

‫اشغال امپریالیستی افغانستان شکاف‌های قومی را عمق می‌بخشد‬ ‫جدایی بین پشتون‌ها و دولت افغانستان‬ ‫هر روز بیشتر می‌شود‪ .‬پشتون‌ها بزرگترین‬ ‫گروه قومی در افغانستان هستند اما هر‬ ‫روز بیشتر از بقیه‌ی کشور بیگانه و‬ ‫منزوی می‌شود‪ .‬گروه قومی تاجیک‬ ‫شامل تقریبا ‪ ۲۴‬درصد از ‪ ۳۳‬میلیون نفر‬ ‫مردم افغانستان می‌شود و اینگونه دومین‬ ‫گروه بزرگ پس از پشتون‌ها است که‬ ‫‪ ۴۲‬درصد را تشکیل می‌دهند‪ .‬نیروهای‬ ‫آمریکا و ناتو فعاالنه تخاصم بین دو گروه‬ ‫قومی بزرگ را تشدید می‌کنند و خود‬ ‫طرف اقلیت تاجیک را می‌گیرند‪.‬‬ ‫بررسی نزدیک توازن قدرت در‬ ‫وزارتخانه‌های نظامی و اطالعاتی کشور‬ ‫به آسانی نشان می‌دهد که دولت ملی‬ ‫در کابل تحت سلطه‌ی اقلیت تاجیک‬ ‫است‪ .‬حامد کرزای‪ ‌،‬که خود از قوم‬ ‫پشتون است‪ ،‬را در صدر این دولتی که‬ ‫در سلطه‌ی تاجیک‌ها است گذاشته‌اند تا‬ ‫به آن سردری از نمایندگی برابر بدهند‪.‬‬ ‫مقامات باالرتبه‌ی این دولت از این گروه‬ ‫اقلیت شامل کسانی هستند که قبال وزرای‬ ‫سابق ائتالف شمال بودند‪ .‬ائتالف شمال‬ ‫که بیشتر شامل تاجیک‌ها است در دوره‌ی‬ ‫کوتاهی پس از اوایل دهه‌ی ‪ ۱۹۹۰‬به‬ ‫هنگام خروج نیروهای روسیه‪ ،‬دولت را در‬ ‫دست داشت اما دولت چند سال بعد به‬ ‫دست طالبان افتاد‪.‬‬ ‫آمریکا و نیروهای متحد آن در اشغال سال‬

‫ِ‬ ‫مبارزین ائتالف‬ ‫‪ ۲۰۰۱‬به رهبری ناتو از‬ ‫شمال حمایت کردند تا دولت طالبان را‬ ‫سرنگون کنند‪ .‬عروج دوباره‌ی ائتالف‬ ‫شمال به قدرت و حمایت بین‌المللی از آن‬ ‫به آن‌ها اجازه داد ده‌ها هزار پشتونی که به‬ ‫غلط بخشی از طالبان یا القاعده می‌دانستند‬ ‫به قتل برسانند‪ .‬نیروهای طالبان پس از‬ ‫این قتل عام شکست خوردند و ائتالف‬ ‫شمال تحت پوشش آزادی زنان و مبارزه‬ ‫علیه تروریسم دوباره دولت را به دست‬ ‫گرفت‪.‬‬ ‫آن‌هایی که بیشتر مسئول این کشتار بودند‬ ‫اکنون سمت‌های باالرتبه‌یی در دولت‬ ‫دارند‪ .‬افغانستان در ‪ ۳۰‬سال گذشته مدام‬ ‫در حال جنگ بوده است و وزارتخانه‌های‬ ‫دفاع و اطالعات از نهادهای حیاتی و‬ ‫بسیار قدرتمند درون دولت هستند‪ .‬دفاتر‬ ‫وزارت دفاع‪ ،‬وزارت اطالعات‪ ،‬سخنگوی‬ ‫مجلس و رئیس نیروهای ارتش همه تحت‬ ‫سیطره‌ی کسانی است که به ائتالف شمال‬ ‫وفادار بودند‪.‬‬ ‫محمد فاسم فهیم در دولت انتقالی کرزای‬ ‫از ‪ ۲۰۰۲‬تا ‪ ۲۰۰۴‬وزیر دفاع و نایب‬ ‫نخست وزیر بود‪ .‬محمد فهیم به عنوان‬ ‫ارشدترین فرمانده‌ی نظامی با درجه‌ی‬ ‫مارشال برای تمام عمر به “مارشال فهیم”‬ ‫معروف است و نفوذ بسیاری بر عملیات‬ ‫نظامی و امنیتی کشور دارد‪ .‬او در ائتالف‬ ‫شمال وزیر اطالعات و بعدها وزیر دفاع‬

‫دسامبر ‪۲۰۰۹‬‬

‫دبلیو‪ ،‬گوش کنید که چپ‌ترین سخنرانی را در کنوانسیون‬ ‫حزب نیودموکرات در هالیفکس انجام داد؛ به حرف‌های‬ ‫سندیکای سی‪.‬ئی‪.‬پی گوش کنید که از ملی‌سازی تحت‬ ‫کنترل کارگری می‌گوید؛ و به وین ساموئلسون‪ ،‬رئیس‬ ‫فدراسیون کارگران انتاریو‪ ،‬که می‌گوید به نظر او شاهد‬ ‫“مبارزه متقابل” (‪ )Fightback‬کارگران خواهیم بود‪.‬‬ ‫این البته خود را در بازوی سیاسی اتحادیه‌های کارگری‪،‬‬ ‫حزب نیودموکرات‪ ،‬نیز نشان داده است‪ .‬آندریا هروات‬ ‫که نامزد رهبری بود خود را با فراخوان به “عدم تطبیق”‬ ‫و “نگاه نداشتن سوسیالیسم پشت در” متمایز ساخت‪ .‬در‬ ‫این حال و اوضاع بود که اعضای ان‪.‬دی‪.‬پی او را در مقابل‬ ‫پیتر تبنز که نامزد ماشین حزبی بود انتخاب کردند‪.‬‬ ‫ما هنوز انتقادات مهمی از هروات داریم بخصوص بر سر‬ ‫دفاع او از قوانین “از انتاریو بخرید” که بعید است بتوانند‬ ‫شغل‌های این استان را حفظ کنند‪ .‬با این حال شکی نیست‬ ‫که او چپ‌تر از بورورکراسی حزب است و انتخاب او به‬ ‫رهبری حزب به عنوان “دختر طبقه‌ی کارگر” (به قول‬ ‫ِ‬ ‫ان‪.‬دی‪.‬پی انتاریو‬ ‫خودش) نشان از حرکتی به چپ در‬ ‫می‌دهد‪ .‬عامل دیگر که نشان از این حرکت به چپ‬ ‫می‌دهد افزایش حضور مارکسیست‌ها (که حول نشریه‌ای‬ ‫به نام فایت‌بک ‪ Fightback‬گرد آمده‌اند) در ان‪.‬دی‪.‬‬ ‫پی است‪.‬‬ ‫این وظیفه‌ی ما جوانان و دانشجویان است که از افزایش‬ ‫احساسات چپ‌گرایانه میان طبقه‌ی کارگر در انتاریو‬ ‫حمایت کنیم و شانه به شانه‌ی آن‌ها مبارزه کنیم‪ .‬ما باید‬ ‫از ان‪.‬دی‪.‬پی و حرکتش به چپ تحت رهبری هروات‬ ‫دفاع کنیم و خواستار آن شویم که به برنامه‌ی روشن‬ ‫سوسیالیستی بچرخد‪ .‬انتخاب نخست وزیر کارگری در‬ ‫انتاریو قدمی رو به جلو برای مبارزه به سمت سوسیالیسم‬ ‫در انتاریو و در سراسر کانادا خواهد بود‪.‬‬

‫بود و سمت مهمی داشت‪ .‬مارشال فهیم از‬ ‫قوم تاجیک و از استان پنجشیر است‪.‬‬ ‫بسم‌الله‌خان محمدی رئیس ستاد ارتش‬ ‫ملی افغانستان از سال ‪ ۲۰۰۲‬است و‬ ‫نایب‌وزیر دفاع در ائتالف شمال بود‪.‬‬ ‫رئیس ستاد عمال رهبر رسمی ارتش است‬ ‫و قدرت بسیاری دارد‪ .‬محمد علی از قوم‬ ‫تاجیک و از استان پنجشیر است‪.‬‬ ‫امین‌الله صالح رئیس ریاست امنیت ملی‬ ‫است که پلیس مخفی مدنی و نظامی را در‬ ‫دست دارد و در ضمن مسئول سرویس‌های‬ ‫اطالعاتی است‪ .‬نضارت ریاست امنیت‬ ‫ملی را بیشتر نیرویی ضدپشتون و طرفدار‬ ‫ائتالف شمال می‌دانند چرا که تحت کنترل‬ ‫گروه اولیه‌ی ائتالف شمال است‪ .‬صالح از‬ ‫قوم تاجیک و از استان پنجشیر است‪.‬‬ ‫یونس قانونی در حال حاضر سخنگوی‬ ‫ولسی جرگه است‪ .‬او در دولت ائتالف‬ ‫شمال و دولت انتقالی کرزای‪ ،‬وزیر کشور‬ ‫بود‪ .‬قانونی درگیر ساختن ائتالف شمال‬ ‫بود و در سال ‪ ۲۰۰۱‬به همراه مارشال‬ ‫فهیم و عبدالله عبدالله کنترل دوفاکتو را‬ ‫به دست گرفت‪ .‬قانونی از قوم تاجیک و از‬ ‫استان پنجشیر است‪.‬‬ ‫ب اول رئیس‬ ‫احمد ضیا مسعودی نای ‌‬ ‫جمهور در دولت کرزای است و در ضمن‬ ‫برادر کوچکتر احمد شاه مسعود‪ ،‬رهبر‬ ‫سابق ائتالف شمال است‪ .‬او در دولت‬ ‫انتقالی کرزای‪ ،‬سفیر بود و در ضمن بازیگر‬ ‫مهمی در ائتالف شمال بود و در کل جهت‬ ‫مقاومت در دره‌ی پنجشیر در زمان اشغال‬ ‫شوروی نقش داشت‪ .‬احمد ضیا مسعود از‬ ‫قوم تاجیک و از استان پنجشیر است‪.‬‬

‫شماره ‪۲‬‬

‫تمام این پنجشیری‌ها سمت‌های بسیار‬ ‫قدرتمندی در دولت افغانستان دارند‪.‬‬ ‫آن‌ها شامل سمت‌های کلیدی در تمام‬ ‫سطوح نهادهای نظامی‪ ،‬اطالعاتی و مقننه‌ی‬ ‫دولت می‌شوند‪ .‬این پنجشیری‌های سابق‬ ‫ائتالف شمال عمال کنترل تمام عملیات‬ ‫دولت افغانستان را به دست گرفته‌اند‪.‬‬ ‫اعضای شاخص ائتالف شمال به تخطی از‬ ‫حقوق بشر‪ ،‬جنایات جنگی و حمل و نقل‬ ‫مواد مخدر متهم شده‌اند‪.‬‬ ‫نیروهای آمریکا و ناتو تصمیم گرفته‌اند از‬ ‫قومی در مقابل قوم دیگر حمایت کنند‪.‬‬ ‫ِ‬ ‫امپریالیستی‬ ‫کاربست همیشگی قانون‬ ‫تفرقه بیانداز و حکومت کن با دادن قدرت‬ ‫به گروهی بسیار فشرده از پنجشیری‌های‬ ‫قدرتمند و ثروتمند باعث ایجاد بی‌ثباتی‬ ‫بسیاری در کشور شده است و دو گروه‬ ‫بزرگ قومی کشور را بر سر دولت علیه‬ ‫یکدیگر قرار داده است‪.‬‬ ‫بدون ثبات در افغانستان و وحدت تمام‬ ‫اقوامی که در کشور زندگی می‌کنند‬ ‫پیشرفتی به سوی صلح انجام نخواهد شد‪.‬‬ ‫تفرقه‌ی قومیت‌ها که نیروهای امپریالیستی‬ ‫آمریکا آن را دوام می‌بخشند کار کنترل‬ ‫خارجی کشور را تسهیل می‌بخشد‪ .‬اگر‬ ‫پشتون‌ها‪ ،‬تاجیک‌ها‪ ،‬هزاره‌ها و ازبک‌ها‬ ‫نتوانند گرد هم آیند و علیه اشغال خارجی‬ ‫ظهور کنند‪ ،‬کشور نمی‌تواند از حکومت‬ ‫امپریالیست‌ها‪ ،‬مستقل شود‬


‫ادامه در صفحه ‪۱...‬‬ ‫کرزای‌‪ ،‬رئیس‌جمهور‬

‫مستقل انتخاباتی” را عزل کند‪ .‬راشل رید‬ ‫از دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید‪“ :‬معلوم‬ ‫نیست مرحله‌ی دوم چطور قرار است‬ ‫معتبر باشد”‪.‬‬ ‫عبدالله دلیلی برای معتبر بودن دور دوم‬ ‫نمی‌دید و دلیلی برای شرکت در این‬

‫هیپ هاپ در ایران‬

‫انتخابات ناعادالنه ندید‪ .‬در ضمن او فکر‬ ‫می‌کرد اگر از رقابت کنار بکشد‪ ،‬آمریکا یا‬ ‫سازمان ملل به فکر تضمین شرایط عادالنه‬ ‫در دور دوم خواهند بود‪ .‬اعتقاد عبدالله به‬ ‫مشروعیت این قدرت‌های امپریالیستی به‬ ‫سقوط او انجامید‪.‬‬ ‫پس از کناره‌گیری عبدالله‪ ،‬آمریکا و‬ ‫بریتانیا خواهان انتخاب سریع حامد‬

‫کرزای شدند‪ .‬با پنج سال دولت نامشروع‬ ‫کرزای در قدرت‪ ،‬چشم‌انداز افغانستانی‬ ‫مترقی تیره و تار است‪.‬‬ ‫ِ‬ ‫امپریالیست ناتو و سازمان ملل‬ ‫نیروهای‬ ‫در حال حاضر در افغانستان هستند و قرار‬ ‫ِ‬ ‫طالبان خودکامه و تندرو بجنگند‬ ‫است با‬ ‫اما حمایت آن‌ها از دولتی غیرمشروع تنها‬ ‫باعث افزایش فساد و تقویت شورشیان‬

‫طالبان می‌شود‪ .‬بی‌ثباتی بیشتری که‬ ‫انتخابات ایجاد کرده است دقیقا همان‬ ‫است که آمریکا می‌خواهد تا حضورش‬ ‫را در منطقه تقویت کند‪ .‬این انتخابات‬ ‫به روشنی این واقعیت را به نمایش‬ ‫می‌گذارند که بازندگان اصلی این ِ‬ ‫جنگ‬ ‫فتوحات‪ ،‬مردم افغانستان هستند‪.‬‬

‫آرمان نوری‬

‫هیچ‌کس‪ ،‬نوازنده‌ی رپ‪ ،‬روبرو با سانسور رژمی‬

‫سروش لشکری‌‪ ،‬خواننده‌ی پرفروش رپ‬ ‫در ایران را با بیشتر با نام هنری‌اش‬ ‫“هیچکس” می‌شناسند‪ .‬او با تعقیب توسط‬ ‫دولت و مقاومت در برابر آن بیگانه نیست‪.‬‬ ‫سروش و مهیار آقاجانی که نواهای آلبوم‬ ‫ل آسفالت” را با همدیگر‬ ‫مشهور خود “جنگ ‌‬ ‫ساختند هیپ هاپ جدید و یگانه‌ای با‬ ‫استفاده از آالت موسیقی سنتی ایران تولید‬ ‫کرده‌اند‪ .‬این دو هرگز اجازه‌ی رسمی برای‬ ‫انتشار موسیقی‌شان روی سی دی نداشته‌اند‬ ‫و مالکیت و تبادل موسیقی‌شان غیرقانونی‬ ‫به حساب می‌آید‪ .‬لشکری خود از اجرا در‬ ‫ایران یا ترک کشور منع شده است‪.‬‬ ‫ترانه‌های “هیچ‌کس” آگاهی اجتماعی‬ ‫دارند و به بی‌توجهی دولت به توده‌ها‪،‬‬ ‫بیکاری و خشونت در زندگی روزمره‬ ‫می‌پردازند‪ .‬علیرغم این واقعیت که‬ ‫“هیچ‌کس” مثل بسیاری از ایرانیان که‬ ‫ذهنی منتقد دارند برای امنیت باید به‬ ‫درجه‌ای از خودسانسوری روی بیاورد‪ ،‬او را‬ ‫تابحال چندین بار بخاطر موسیقی‌اش‬ ‫دستگیر کرده‌اند از جمله یک بار بالفاصله‬ ‫پس از انتشار جنگل آسفالت‪.‬‬

‫در بهار سال ‪ ،۲۰۰۷‬هنگام کارزار‬ ‫“اخالقی‌سازی” جمهوری اسالمی‪ ،‬سه‬ ‫استودیوی ضبط مورد یورش مقامات دولتی‬ ‫قرار گرفت و حداقل شش نوازنده دستگیر‬ ‫شدند‪ .‬یکی از دستگیرشدگان رضا پیشرو‪،‬‬ ‫رپ‌نواز و از نزدیکان “هیچ‌کس” بود‪ .‬در‬ ‫طول این کارزار‪“ ،‬هیچ‌کس” تحت تعقیب‬ ‫بود و مهیار آقاجانی مجبور شد در سن ‪۱۸‬‬ ‫سالگی از کشور فرار کند‪.‬‬ ‫“هیچ‌کس” همچنان مورد توجه شبکه‌های‬ ‫خبری خارجی است و قبال توسط بی بی سی‬ ‫و دیلی شو مصاحبه شده است‪ .‬او به‬ ‫خبرنگار بی بی سی توضیح داد که به‬ ‫نظرش انقالب ‪ ۵۷‬مترقی و خوب بوده اما‬ ‫به نسل قبل تعلق داشته است؛ او بر این‬ ‫تاکید می‌کند که نسل جدید ایرانیان باید‬ ‫همه چیز را از درون اصالح کنند از جمله‬ ‫فرهنگ و اقتصاد و به جلو و نه عقب حرکت‬ ‫کنند‪.‬‬ ‫آقاجانی در مصاحبه با مجله‌ی اینترنتی‬ ‫ایرانی به نام “‪ ”Persianesque‬از‬ ‫ترانه‌های “قانون” و “اختالف” به عنوان‬ ‫ترانه‌های مشخصا منفور جمهوری اسالمی‬

‫پایان هژمونی آمریکا؟‬ ‫از جنگ جهانی دوم تاکنون دالر آمریکا‬ ‫حاکم بر اقتصاد جهان بوده است چرا که‬ ‫آمریکا قول می‌دهد ذخایر طالی این کشور‬ ‫پشتوانه‌ی ارز آن هستند‪ .‬نیکسون بعدها این‬ ‫شرط را لغو کرد تا مخارج دولت را تامین‬ ‫کند‪ .‬کشور می‌توانست بدون پشتوانه‌ی‬ ‫طال پول چاپ کند و در نتیجه دالرهای‬ ‫آمریکا در اقتصاد جهان بیشتر شدند‪ .‬اگر‬ ‫بخاطر محبوبیت دالر در تجارت اقتصادی‬ ‫نبود چنین چاپ انبوه باعث کاهش بهای‬ ‫ارزمیشد (مثل مورد آلمان در سال ‪.)۱۹۲۳‬‬ ‫با نزدیک شدن اقتصاد آمریکا به فروپاشی‬ ‫در سال قبل‪ ،‬مقامات نگران دولتی در‬ ‫دولت‌های خلیج‪ ،‬چین‪ ،‬روسیه‪ ،‬فرانسه و‬ ‫ژاپن جلساتی مخفی برای بحث در مورد‬ ‫سرمایه مورد خطرشان برگزار كر دند‪.‬‬ ‫اکنون این کشورها و همچنین ونزوئال به‬ ‫ین ژاپن‪ِ ،‬‬ ‫فکر تجارت نفت با یورو‪ِ ،‬‬ ‫یوآن‬ ‫چین‪ ،‬طال یا ارز جدید منطقه‌ای به جای‬ ‫دالر هستند‪.‬‬ ‫صدام حسین در سال ‪ ۱۹۹۹‬تصمیم گرفت‬ ‫نفت را با یورو معامله کند و چهار سال بعد‬ ‫آمریکا و بریتانیا در “جستجوی” دموکراسی‬

‫اشاره کرد‪.‬‬ ‫آقاجانی ادامه داد که “مشکل اینجا بود که‬ ‫او موسیقی رپ می‌زند‪ ...‬او مشهورترین بود‬ ‫و آن‌ها که می‌خواستند هیپ هاپ ایران را‬ ‫نابود کنند دنبالش افتادند‪“ .‬قانون” راجع‬ ‫به چیزهایی است که در خیابان اتفاق‬ ‫می‌افتد‪ .‬همه خشنند اما تقصیر آن‌ها نیست‪.‬‬ ‫این بخاطر دولتی است که از همه متنفر‬ ‫است‪ .‬ترجیع‌بند می‌گوید‪“ :‬من یه قربانی از‬ ‫جنگلم” “‪.‬‬ ‫مهیار آقاجانی در این مصاحبه در ضمن‬ ‫توضیح داد که انتقاد “هیچ‌کس” از‬ ‫جمهوری اسالمی به نوعی مذهبی هم‬

‫بیانیه‌ی اعالم موجودیت‬ ‫شبکه‌ی جوانان افغان و ایرانی‬

‫راشین علیزاده‬

‫و امنیت جهانی به او حمله کردند‪ .‬معادالت‬ ‫نفتی پس از اشغال به تجارت با دالر آمریکا‬ ‫و در نتیجه کنترل آمریکا بازگشت‪.‬‬ ‫نفوذ آمریکا در نتیجه‌ی جنگ‌های اخیر در‬ ‫آسیا درآمدهای نفتی در اختیار آمریکا قرار‬ ‫داده است و از انحصار منطقه‌ای روسیه هم‬ ‫جلوگیری کرده است و غلبه‌ی چین در‬ ‫منطقه را کاهش داده‪ .‬اما با رها ساختن‬ ‫دالر‪ ،‬آمریکا دیگر نمی‌تواند کنترل را به‬ ‫طرق نظامی حفظ کند و این می‌تواند به‬ ‫معنی زوال هژمونی آمریکا باشد‪.‬‬ ‫تمام تاکتیک‌های نظامی دولت آمریکا‬ ‫در خدمت سودآوری شرکت‌های‬ ‫بزرگ هستند و هزینه‌هایی به دوش‬ ‫تمام مردم می‌گذارند‪ .‬هزینه‌ی جنگ‌ها‬ ‫را کارگران‌آمریکا می‌دهند که به علت‬ ‫کاهش بودجه برای کاهش بدهی تنها سطح‬ ‫پایین‌تر زندگی و خدمات اجتماعی کم‌تر‬ ‫نصیب‌شان می‌دهند‪ .‬با سقوط دالر آمریکا‬ ‫وضع شهروندان معمولی از همه بیشتر‬ ‫پایین می‌آید و این می‌تواند به فروپاشی‬ ‫اقتصاد آمریکا بیانجامد که پایان سلطه‌ی‬ ‫جهانی این کشور خواهد بود‪.‬‬

‫شبکه جوانان افغان و ایرانی حول نکات بنیادین زیر گرد هم آمده است و این نکات‬ ‫تالش‌های ما را وحدت می‌بخشند‪:‬‬ ‫• شبکه جوانان افغان و ایرانی حول نکات بنیادین زیر گرد هم آمده است و این‬ ‫نکات تالش‌های ما را وحدت می‌بخشند‪:‬‬ ‫• مخالفت همه‌جانبه با جمهوری اسالمی به عنوان دیکتاتوری حاکم بر ایران‪ .‬ما‬ ‫در ضمن به شدت مخالفت هرگونه امپریالیسم خارجی در ایران هستیم چه به‬ ‫صورت تجاوز نظامی و چه به صورت تحریم اقتصادی‪.‬‬ ‫• ما در ضمن مخالفتی شدید با اشغال امپریالیستی افغانستان به دست نیروهای‬ ‫ناتو و سازمان ملل اعالم می‌کنیم و به عنوان سازمانی در کانادا امیدواریم نقشی‬ ‫مشخص در به چالش کشیدن امپریالیسم کانادا ایفا کنیم‪ .‬ما در عین حمایت از‬ ‫مقاومت افغان‌ها به روشنی مخالف نیروهای ارتجاعی اسالم سیاسی هستیم‪.‬‬ ‫• ما حاضر به انتخاب بین امپریالیسم خارجی و نیروهای اسالمی ارتجاعی نیستیم‬ ‫و در عوض فعاالنه از جنبش‌های پیشرو در کشورهایمان دفاع می‌کنیم‪.‬‬ ‫ما مصممیم به مسائلی که به جوامع‌مان در دیاسپورا و به طبقه‌ی کارگر وسیع‌تر‬ ‫در کانادا تاثیر می‌گذارد بپردازیم‪.‬‬ ‫ما از همه جوانان افغان و ایرانی می‌خواهیم درون شبکه‌ی جوانان فعال شوند و سازمان‬ ‫یابند و درون جوامع‪ ،‬محل کار و مدارس خود فعالیت کنند‪ .‬شبکه‌‌ی جوانان افغان و‬ ‫ایرانی و نشریه‌ی ما “ندای مردم” ابتکارهای توده‌ای و از پایین هستند‪ .‬ما برای رشد‬ ‫و ساختن جنبشی که بتواند برای جامعه‌ای بهتر مبارزه کند به شرکت شما نیازمندیم‪.‬‬

‫شبکه جوانان افغان و ایرانی ابتکاری از سوی جوانان و از پایین است‪ .‬تنها راه ادامه‌ی رشد‬ ‫ما فعالیت شما است‪ .‬تمام خرج نشریه‌ی ما از اعضا و حامیان می‌آید‪.‬‬ ‫جهت فعالیت با این نشریه یا برای اهدا به آن لطفا با ایمیل ما تماس بگیرید‪:‬‬ ‫ ‪‬‬


‫هست‪“ :‬خود او به اسالم معتقد است‪ .‬اما‬ ‫می‌داند که دولت از اسالم استفاده می‌کند‬ ‫و آن‌را علیه مردم تغییر می‌دهد”‪ .‬او یکی‬ ‫از ابیات خود در قانون را اینگونه تمام‬ ‫می‌کند‪“ :‬من بیگناهم و خدا هم شاهده‪ ،‬فکر‬ ‫میکنی بشه کسی به خدا هم باج بده؟”‪.‬‬ ‫تمام تالش‌ها برای توقف پدیده‌ی بسیار‬ ‫محبوب موسیقی زیرزمینی ناکام مانده‬ ‫است‪ .‬مهیار که اکنون در برلین زندگی‬ ‫می‌کند و به دنبال کسب پناهندگی است‬ ‫روی آلبومی برای گروه ریویآل و آلبوم‬ ‫سازهای خودش کار می‌کند‪.‬‬

‫شماره ‪۲‬‬

‫ ‬

‫شبکه جوانان افغان و ایرانی‬ ‫دبیر طراح پدرام مصلی‌نژاد‬ ‫دبیر مسائل افغانستان شفیق‌الله عزیز‬ ‫دبیر انگلیسی فرشاد آزادیان‬ ‫ دبیر فارسی رضا اشتراکی‬

‫نویسندگان راشین علیزاده‬ ‫نوید لعل‬ ‫فرید آزادیان‬ ‫آرمان نوری‬

‫دسامبر ‪۲۰۰۹‬‬

‫ ‬

‫ ‬ ‫شماره ‪۲‬‬

‫ ‬

‫دسامبر ‪۲۰۰۹‬‬

‫ندای‬ ‫مردم‬ ‫نشریه جوانان افغان و ایرانی‬

‫کرزای‪ ،‬رئیس‌جمهور اعالم شد‬

‫نوید لعل‬

‫لغو مرحله‌ی دوم انتخابات در پی استعفای عبدالله‬ ‫حامد کرزای‪ ،‬که می‌توان او را‬ ‫نامحبوب‌ترین نامزد انتخابات اخیر‬ ‫دانست‪ ،‬رئیس‌جمهور اعالم شده است‪.‬‬ ‫البته که پیروزی چنین شخصیت سیاسی‬ ‫غیرمحبوبی در انتخاباتی عادالنه و واقعا‬ ‫دموکراتیک عمال غیرممکن می‌بود‪.‬‬ ‫شکی نیست که انتخابات افغانستان‬ ‫مضحکه‌ای بیش نبوده است‪ .‬روشن است‬ ‫که این واقعیت را حتی قدرت‌های غربی‬ ‫هم نمی‌توانند رد کنند چرا که دولت‬

‫دست‌نشانده خود به تقاضاهای مرحله‌ی‬ ‫دو ِم انتخابات تن داده بود‪ .‬هدف از‬ ‫برگزاری این انتخابات داشتن رایی نهایی‬ ‫بین دو نامزد اصلی و حذف هرگونه تردید‬ ‫در مورد اعتبار ِ‬ ‫روند انتخابات بود‪ .‬اما این‬ ‫مرحله هم مثل انتخابات اصلی به کلی‬ ‫غیرمشروع از کار در‌آمد‪.‬‬ ‫در انتخابات اولیه کرزای و دکتر عبدالله‬ ‫دو نامزد اصلی بودند‪ .‬کمیسیون مستقل‬ ‫ِ‬ ‫انتخاباتی افغانستان که بیشتر از همکاران‬

‫شورش‌های ‪ ۱۳‬آبان‪“ :‬مرگ بر دیکتاتور ‌”‬ ‫فرشاد آزادیان‬

‫مردم ایران فریب دروغ‌های “ضدامپریالیستی” رژمی اسالمی را نخوردند‬

‫در ‪ ۱۳‬آبان امسال روزی که رسما قرار‬ ‫است برای جشن گرفتن اشغال سفارت‬ ‫آمریکا در سال ‪ ۵۷‬باشد‪ ،‬تظاهرات‌های‬ ‫توده‌ای شهرهای سراسر ایران را فرا‬ ‫گرفت‪ .‬این‌که جنبش در ایران نمرده است‬ ‫شاید خیلی ناظرین را غافلگیر کرده باشد‪.‬‬ ‫اما به روشنی نشان داده شده است که‬ ‫جنبش انقالبی هچنان با رزمندگی بیشتر و‬ ‫پیشرفت سیاسی توده‌ها پیشروی می‌کند‪.‬‬ ‫در ‪ ۱۳‬آبان شاهد تظاهرات در شهرهای‬ ‫تهران‪ ،‬شیراز‪ ،‬رشت‪ ،‬مشهد‪ ،‬اصفهان‪،‬‬ ‫اهواز‪ ،‬تبریز‪ ،‬اراک‪ ،‬یاسوک‪ ،‬تفرش‪،‬‬ ‫شهر کرد و شهرهای دیگر بودیم‪ .‬مردم‬ ‫با نیروهای پلیس و بسیج درگیر شدند‪.‬‬ ‫بسیاری زخمی یا دستگیر شدند و دستگاه‬ ‫سرکوبگر دولت تالش بسیاری برای‬

‫توقف ارتباطات و حتی حرکت درون‬ ‫تهران کرد‪ .‬این تالش‌ها توفیق چندانی‬ ‫در پیشگیری از اعتراضات نداشت‪ .‬مردم‬ ‫عکس‌های خامنه‌ای را آتش زدند و شعار‬ ‫دادند “مرگ بر دیکتاتور” و “مرگ بر‬ ‫خامنه‌ای”‪ .‬این شعارها نشان از خواست‬ ‫ِ‬ ‫مردمی جنبش برای پایین کشیدن رژیم‬ ‫اسالمی دارد‪.‬‬ ‫بسیاری می‌گویند هدف جنبش انقالب‬ ‫نیست یا شاید نباید باشد‪ .‬این دیدگاه‬ ‫که در تورنتو به نسبت رایج است بر‬ ‫این باور است که راه پیشروی از طریق‬ ‫اصالحات و اعتراضات غیرخشونت‌آمیز‬ ‫است‪ .‬همین رفورمیست‌ها چند ماه قبل‬ ‫حتی امکان‌پذیری اعتراضات خیابانی و‬ ‫میلیتانت که امروز می‌بینیم را در نظر‬

‫کرزای تشکیل می‌شد نتایجی منتشر کرد‬ ‫که نشان می‌داد کرزای ‪ ۵۴.۶‬درصد و‬ ‫عبدالله ‪ ۲۷.۸‬درصد آرا را دریافت کرده‬ ‫است‪ .‬تعداد آرای کرزای به علت جعل‬ ‫گسترد ‌ه و بنیادین به کلی زیر سوال بود‬ ‫و کمیسیون شکایت‌های انتخاباتی سازمان‬ ‫ملل دست به عمل زد‪ .‬باالخره پس از‬ ‫بازبینی این کمیسیون‪ ۴۹.۷ ،‬درصد از‬ ‫آرای مشروع به کرزای و ‪ ۳۰.۶‬درصد به‬ ‫عبدالله تعلق گرفت‪.‬‬ ‫دیپلمات‌های آمریکایی مثل جان کری‬ ‫ِ‬ ‫مخدوش‬ ‫در تالش برای اصالح تصویر‬ ‫انتخابات و جلوگیری از برگزاری مرحله‌ی‬ ‫دوم به میدان آمدند تا معامله‌ای برای‬ ‫نداشتند‪ .‬حتی رسانه‌های غول‌آسای غربی‬ ‫مثل واشنگتن پست هم از این گفته‌اند‬ ‫که موقعیت ایران بسیار انقالبی است‬ ‫و بسیاری فعاالنه محدودیت‌هایی که‬ ‫رفورمیست‌هایی همچون موسوی تعیین‬ ‫می‌کنند به چالش می‌کشند‪.‬‬ ‫اردوی “اصالح‌طلبان” رژیم اسالمی که‬ ‫مخالف احمدی‌نژاد هستند بال دیگری از‬ ‫همین نخبگان قاتل حاکم است‪ .‬در چند‬ ‫ماه گذشته اعتماد مردم به این‌ها روز‬ ‫به روز کاهش یافته است‪ .‬بی‌عملی این‬ ‫اصالح‌طلبان‪ ،‬مردم را رادیکالیزه کرده‬ ‫است‪ .‬شاهد آن هستیم که دانشجویان‬ ‫چپ‌گرا نقش بیشتر و محوری‌تری در‬ ‫جنبش بازی می‌کنند و کارگران با نیروی‬ ‫بیشتری وارد صحنه‌ی سیاسی می‌شوند‪.‬‬ ‫همانطور که نیروهای راست از افزایش‬ ‫رزمندگی مردم ایران بیزارند یا آن‌را‬ ‫زیر سوال می‌برند‪ ،‬بعضی از کسانی که‬ ‫نام چپ بر خود گذاشته‌اند هم از جنبش‬ ‫در ایران انتقاد می‌کنند‪ .‬این‌ها می‌گویند‬ ‫رژیم اسالمی ضدامپریالیست است و‬ ‫خیزش‌های مردمی را به حمایت از آمریکا‬ ‫متهم کرده‌اند‪ .‬اما برعکس امپریالیسم‬ ‫آمریکا و طبقه‌ی سرمایه‌دار ایران در‬ ‫ترس‌شان از جنبش انقالبی مردم ایران‬ ‫متحد هستند‪.‬‬ ‫کارگران نیز هر روز نقش بیشتری در‬ ‫ایستادگی در مقابل رژیم اسالمی بازی‬ ‫می‌کنند‪ .‬ایرانیان کارگر از آغاز البته نقش‬ ‫مهمی در اعتراضات داشته‌اند و استفاده‌ی‬ ‫شیوه‌های جمعی و سازمان‌یافته‌ی مبارزه‬ ‫بیشتر روشن می‌شود‪ .‬اعتصاب کارگران‬ ‫نیشکر هفت‌تپه که به پیروزی انجامید‬

‫اشتراک قدرت بین کرزای و عبدالله رقم‬ ‫بزنند‪ .‬این‌ها می‌خواستند انتخابات را با‬ ‫آن‌چه “نتیجه‌ی مشروع” می‌خواندند‬ ‫تمام کنند‪ .‬خوشبختانه عبدالله هیچگونه‬ ‫معامله اشتراک قدرت را نپذیرفت و‬ ‫خواستار مرحله‌ی دوم شد‪.‬‬ ‫عبدالله خواستار استعفای سه نفر از‬ ‫مقامات کمیسیون مستقل انتخاباتی شد‬ ‫که ظاهرا روابط نزدیکی با حزب کرزای‬ ‫داشت‪ .‬کرزای باالخره اعالم کرد که‬ ‫مرحله‌ی دوم برگزار می‌شود اما حاضر‬ ‫نشد همکارانش در باصطالح “کمیته‬ ‫ادامه در صفحه ‪۲...‬‬

‫باعث شد بسیاری از رهبران این اتحادیه‬ ‫دستگیر شوند‪ .‬کارگران لوله‌سازی در‬ ‫اهواز نه تنها اعتصاب کردند که به‬ ‫تظاهرات‌های توده‌ای پیوستند‪ .‬کارگران‬ ‫نفت هم اخیرا با اعتراض به عدم دریافت‬ ‫حقوق وارد صحنه شده‌اند‪.‬‬ ‫این تحوالت نقش مهمی دارند و این با‬ ‫توجه به نقش کلیدی است که کارگران‬ ‫باید در انقالب پیش رو بازی کنند‪ .‬بسیاری‬ ‫از چپ‌های ایران متوجه این موقعیت‬ ‫هستند و فعاالنه بین کارگران تبلیغ کرده‬ ‫است و اکنون خواسته‌ی اعتصاب عمومی‬ ‫برای سقوط رژیم را مطرح می‌کند‪ .‬ما با‬ ‫خوش‌بینی بسیار به آینده نگاه می‌کنیم‪ .‬به‬ ‫پیش همگام با انقالب ایران!‬

‫در ای شماره‬ ‫بیانیه اعالم موجودیت ‪۲ .................‬‬ ‫هیچ‌کس ‌‪۲ ................................‬‬ ‫هژمونی آمریکا ‪۲ .........................‬‬ ‫کارگران انتاریو ‪۳ ........................‬‬ ‫تفرقه بیانداز و حکومت کن ‪۳ ..............‬‬ ‫ما فراموش منی‌کنیم ‪۴ ....................‬‬ ‫کارگران در ایران ‪۴ .......................‬‬ ‫ماللی جویا ‪۴ ..............................‬‬

‫فعال شوید! ‪۲ ...........................‬‬

Nedayeh Mardom #2  
Nedayeh Mardom #2  

This is the second issue of Nedayeh Mardom, a Toronto-based youth newspaper that is primarily distributed in the Afghan and Iranian communit...