Page 1

March 2010

Nedayeh

Issue #4

Mardom

The Afghan-Iranian Youth Press

Women’s Day Issue

The Myth of Women’s Liberation in Occupied Afghanistan By: Bahar Javid The Corporate Media’s reports on the outcomes of the occupation of Afghanistan quite commonly point to the improved condition of Afghan women. We are asked to believe that the US and Canadian involvement in Afghanistan was, from the beginning, sparked by feministic aspirations and women’s liberation ideals. The misled belief that the so-called ‘war on terrorism’ is a fight for the rights and dignity of the Afghan women has served as one of the original justifications of the military invasion of Afghanistan

since 2001, and is still used to legitimize the continued presence of the US forces in Afghanistan. This logic suggests that upon the withdrawal of the imperialist NATO and UN forces from Afghanistan, Afghan women will once again be put at the mercy of fundamentalist forces. What the advocates of such beliefs seem to forget is that in the 1980’s, it was the US and Western powers who armed misogynist, fundamentalist Mujahedeen groups to fight the Soviet occupation, setting the precursor for later emergence of Islamic fundamentalist governments,

such as the Northern Alliance and the Taliban in Afghanistan, under the rule of whom Afghan women experienced unimaginable horror, torment, and misery. Contrary to what we are fed by the media, though the rule of Taliban in Afghanistan is over, the tortured women of Afghanistan continue to experience Taliban-like brutality at the hands of religious fundamentalism under the Northern Allianc-led and US-backed Karzai regime. Endemic violence against women, rape, forced marriage, selfimmolation, and honour killings are still prevalent, and most women

Women’s Rights in Canada By: Nila Zameni

It is often perceived that here in Canada, we have come a long way when it comes to closing the gender gap. With so many females holding prominent positions within our institutions, it sometimes feels as though the struggle for gender equity has been resolved or, at least, has come close to its end goal. The one dollar to eighty-five cent ratio for male to female wages (doing the same job) goes unnoticed by many, and the lack of adequate and affordable childcare services or rights for sex workers are often overlooked, except by the directly marginalized groups of women themselves. The inequities faced by many working class and immigrant women have become an accepted norm and are often ignored. Because of this, on the surface, everything seems to be fair; particularly for those women who live a comfortable ‘middle class’ lifestyle. This creates an unwilling to

challenge or raise questions about inequities because, as mainstream thinking goes, they do not ‘exist’. This reflects a very real disparity between working class and upper class women, and explains why many of these issues aren’t taken up by the mainstream press or even by many advocacy groups. Over the past couple of years, gender equity has not been on the agenda of the federal government. In fact, Harper’s government cut the funding for the “Status of Women Canada”, an organization dedicated to the advancement of women’s rights, by 43%, closed twelve of its sixteen offices and removed ‘the pursuit of equality’ from the organization’s mandate. In the past couple of years, Canada has also plummeted 13 spots on the Global Gender Gap Index bring Canada to 31st place in the world. In early 2008, Conservative MP Ken Epp introduced a private member’s bill, Bill C-484 “the Unborn Victims of Crime Act”.

Having gone through its second reading, technically, this act would have been a stepping stone to criminalizing abortion, and at the very least, restricting women’s rights by criminalizing women for actions perceived to harm their fetus. The right of women to have control and decision-making power over their own bodies was a long and hard fought battle that was won over thirty years ago. If the Conservative MP’s proposed bill had been passed into law, it would set back the standards for gender equity by decades. Late last year, the Bloc Quebecois boycotted the 20th anniversary of the Polytéchnique Shooting Memorial. They claimed it was ‘hypocrisy’ because it was a ceremony to commemorate the lives of the fourteen female engineering students who were, yet the Conservative government actively supported policies that undermined gender equity. An example of this was the eradication of the long-gun registry, which was coincidentally

continue to wear the burqa out of fear for their safety. Amina, a 29 year old Afghan woman, was stoned to death in 2005 by a court ruling in the province of Badakhshan, on the basis of committing adultery. Just last week, two Afghan women who, within a month of being forced to marry against their will, fled their houses due to violence and beatings by their husbands, were publicly flogged, the footage of which was aired by Afghan local channels. How is such savagery any different from the misogynistic, horrific practices of the Taliban? Women are considered equal to men in Afghanistan’s constitution, but Karzai, the American puppet

Continued on page 2: MYTH introduced as a result of the Montreal massacre. Furthermore, the recently stated intentions of Dalton McGuintys’ Liberal Government to “fix” the $25 billion provincial deficit through program and service cuts, we can expect the conditions of working class women to continue to decline. For example, we can expect thousands of subsidized childcare spots to be cut over the next years driving poor mothers further into vulnerability. Although it is easy to point fingers at other nations’ lack of concern for equity, we must first look within our own communities and to our government here in Canada and ensure that the efforts for gender equity are taught widely, recognized and implemented. With the ongoing attacks to the conditions of women in Canada by various levels of government, the only way to prevent an overall decline in the status of Canadian women is to organize, stand up and fight back.


The unforgettable story of Meena Keshwar Kamal I’m the woman who has awoken I’ve arisen and become a tempest through the ashes of my burnt children I’ve arisen from the rivulets of my brother’s blood My nation’s wrath has empowered me My ruined and burnt villages fill me with hatred against the enemy... Oh compatriot, oh brother, no longer regard me weak and incapable With all my strength I’m with you on the path of my land’s liberation. My voice has mingled with the thousands of arisen women My fists are clenched with the fists of thousands of compatriots Along with you I’ve stepped up to the path of my nation, To break all these sufferings all these fetters of slavery. Oh compatriot, Oh brother, I’m not what I was I’m the woman who has awoken I’ve found my path and will never return

By: Arman Noory The unforgettable story of Meena Keshwar Kamal begins in 1977 when then 20 year old Meena founded RAWA, Afghanistan’s first organized movement of women for equal rights and secular democracy. Together the group was able to provide orphanages, education, workshops and health facilities for women in parts of Afghanistan that desperately needed it. In its founding, the RAWA (Revolutionary Association of Women of Afghanistan) primarily comprised

of students and female intellectuals who were forced to secretly meet in groups of no more than three. For fear of being compromised by the American-funded fundamentalists and the Soviets, all members had to change their names and protect their identity. Huge demonstrations took place as war broke out between the anticommunist Islamic rebels and the Soviets. Meena warned that despite Soviet oppression, the rule of religious fundamentalism would be far worse, particularly for Afghani women.

For one reason or another, thousands of us Iranians have immigrated to Canada. For some of us, the overwhelmingly drawn-out immigration process goes relatively smoothly. At the same time, however, many if not most of us will face some obstacle in attempting to gain status in Canada. Indeed, sometimes the obstacles can be so great as to completely defeat any prospect of gaining status whatsoever. Perhaps the individual will be a failed refugee claimant, who, appeal-after-appeal, is not permitted to stay; perhaps a woman sponsored by her husband will experience abuse, be forced to flee, and as a result experience a sponsorship breakdown; perhaps someone has an expired

visa, but for one reason or another, decides to stay in the country. Non-status people are one of our most vulnerable community members. It is estimated that in Toronto alone, there are anywhere from 20,000 to 200,000 non-status people, a great deal of whom are Afghan/Iranian, and an even greater deal of whom are women.

in Toronto alone, there are anywhere from 20,000 to 200,000 non-status people

While living in constant fear of deportation, non-status women must also cope with a horde of other issues. Language and status barriers may impede employment opportunities, forcing many of them to work ‘under the table’. The lack

president, has passed or attempted to pass one misogynistic law after another, including the infamous ‘rape’ law, which forbids women in the Shiaa community from refusing sex to their husband. There are vicious attacks against women’s rights activists and women are being trafficked by the governmentsupported Pashtun tribe of Shinwar. The puppet government of Karzai, filled with fervent fundamentalists, criminals, and warlords, is doing nothing to stop this horrific treatment of women. The US, solely interested in advancing its own corporate interests in the region, could not care less about any of this.

the experience of the “occupation of Afghanistan

Ten years after the group was established, she was kidnapped and murdered at the age of 30. Today Meena has become an international icon for her progressive stance on social justice, the separation of religion and state, as well as calling on women to play a key role in social revolution. http://www.rawa.org/hargaz.htm

The Resilience of Non-Status Women

By: Pedram Mossallanejad

Continued from page 1: MYTH

of status in turn makes them easily exploitable by their employers. They are particularly vulnerable to physical and sexual abuse, as calling the police could potentially lead to their deportation. Moreover, if abused, they are unable to access most health services due to their lack of status and OHIP coverage. Given these obstacles, nonstatus women, and men, also prove to be remarkably resilient. At the same time, many service providers recognize the exceptional situation that non-status people often find themselves in and offer their support. For services for non-status people in the community, please visit: http://socialplanningtoronto.org/ CSPC-T%20Current%20Projects/ Access%20to%20Services/index.html

should shatter any illusions that Canadian, US or European imperialism can bring freedom

It has been 8 years since the imperialist invasion of Afghanistan, and the only change that has been made is the replacement of one fundamentalist regime by another. The plight of Afghan women still goes unheard as the lies we are fed by the US and Canadian governments and corporate media falsely portray the attainment of the long-awaited ‘liberation’, ‘empowerment’, and ‘education’ of Afghan women. Hypocrisy has been among the main characteristics of the NATO and UN intervention in Afghanistan. The religious fundamentalism plaguing Afghan women is not going to be overcome by a foreign power or by bringing ‘democracy’ through rigged elections. If anything, the experience of the occupation of Afghanistan should shatter any illusions that Canadian, US or European imperialism can bring freedom to any country, and particularly, for women. Only through an end to imperialist occupation can the struggle for freedom and gender equality continue forward, and women must play an central role in that struggle. At the same time, we, living in Canada, must play our part in demanding that the Canadian Government withdraw all its forces from Afghanistan immediately.

Founding Statement of the Afghan-Iranian Youth Network The Afghan-Iranian Youth Network has come together around the following basic points, uniting our work as we move forward: • We are united in our opposition to the Islamic dictatorship ruling over Iran. Furthermore, we are firmly opposed to any type of foreign imperialism in Iran, particularly in the form of military aggression and economic destabilization. • We also express a fierce opposition to the imperialist occupation of Afghanistan by UN-mandated NATO forces, and as an organization based in Canada, we hope to play a particular role in exposing and challenging Canadian imperialism. While we support the resistance of Afghans, we make our opposition to the reactionary forces of political Islam clear. • We refuse to decide between foreign imperialism and reactionary Islamic forces back home, rather, we actively support the progressive movements in our countries. • We are determined to take up the issues that affect our Diasporic communities, as well as those of the broader working class people of Canada. We call on all youth to get active and organized within the network, and to become active in their communities, workplaces and schools. The Afghan-Iranian Youth Network and our publication, “Nedayeh Mardom”, are grassroots initiatives. We need your involvement to continue to grow and to build a movement that can fight for a better society. Afghan-Iranian Youth Network layout editor PEDRAM MOSSALLANEJAD editorial committee

SHAFIQULLAH AZIZ FARSHAD AZADIAN REZA ESHTERAKI BAHAR JAVID

writers JULIAN BENSON SHAGHAYEGH EHSANI ARMAN NOORY NILA ZAMENI

The Afghan-Iranian Youth Network is a grassroots youth initiative. The only way we can continue to grow is with your involvement. The paper is completely funded by members and supporters. To get involved with the paper, or to become a donor, please contact us by email at AfghanIranianYouth@Gmail.com


Toronto Activists Welcome the Launch of the Toronto Young New Democrats By: Julian Benson,

Supporter of Fightback, a Marxist journal for labour and youth. Canada’s political landscape is changing dramatically. The global economic crisis has concretely shown to billions around the world that capitalism is incapable of providing what it promises. Capitalism’s illusion of giving everyone an equal opportunity and a chance at prosperity has now been shattered. What we see is that this is a system of an elite and powerful few who sit atop both the economy and levers of government. The massive bailouts given out to help the bankers and bosses recoup their losses show that governments are not neutral arbitrators between the classes. All levels of government have placed a burden of historic magnitude on working people and youth. In Ontario, the crisis has been even more acute. For years, Ontarians

have been demanding better health care, affordable education, public housing, improved transit, and more. The answer from Queen’s Park has always been, “There is no money.” In the midst of this crisis, however, the McGunity Liberal government has found tens of billions of dollars in bailouts and tax cuts for the banks and corporations! This corporate welfare has saddled the province with a $25-billion deficit—a deficit that will have to be paid by workers and young people. Why should workers pay a single cent to subsidize a failed system that we have absolutely no control over? The time has come for someone to say enough is enough. In times of crisis, working people are pushed onto the political field, many of them for the first time. Often, this is through the NDP, the party that was built by Canada’s working class. Up until now, there has been very little for activists to do within the NDP. Many young militants would join

the party, looking to get active, and leave when they realized that there was little to get active in. During the crisis, this is when workers should be turning to the NDP for answers, but so far, this has not been the case. However, the newly elected leader of the Ontario NDP, Andrea Horwath, has promised a more activist party, and one that will openly defend jobs, fight against the anti-worker HST, and a party that will not “check its socialism at the door.” It has been said that, “The wind moves the top of the trees first.” Throughout history, it has often been the youth that come to new political conclusions first. It is with this in mind that Toronto activists welcomes the launching of the Toronto Young New Democrats (TYND), a new NDP youth club that will give young militant workers the opportunity to get active and give the NDP a muchneeded dose of activism. A majority of Canadian workers view politics as a meaningless power

Tahereh: By: Shaghayegh Ehsani The long history of women’s movement has many stars and one of the most shining ones is Tahereh Qurratu’l-‘ayn, an Iranian poet and political activist of the Bahai Faith who was killed during the Qajar times for the progressive role she played in the women’s movement. Tahereh was known for her opposition to the veil and for her vanguard and pio-

struggle between “old men in suits,” and for the most part they have a point. However, to confront the coming attacks, it is necessary for workers and young people to begin to take control of their own interests. We must build an alternative to the insular careerism of parliament: a mass movement of working people. The youth are the first step in this movement. We welcome the building of a youth organization that fights in the day-to-day struggles of working people, one that will build a bridge from the problems of the streets and the workshops directly to the political field. The TYND will strive to be these things. The bosses’ parties, the Liberals and the Tories, are directly connected to Bay Street and the interests of the corporations. The NDP is the organic party of the labour movement; it is our party. Let’s build the TYND and re-energize the NDP, as a fighting force against Dalton McGuinty and the right-wing!

a shining star of the women’s movement neering work in demanding rights and status for women. Nedaye Mardom’s Farsi section carries a lengthy article on Tahere’s life and struggles. Due to space limitations we could not print this piece but you can find it on our website; www.aiyn.ca. We take this moment to celebrate Tahere’s role in advance of women’s movement in Iran and Middle East. The militant women of today’s movement in Iran will take the lessons of her struggles.

Iranian Women: more than 30 years of struggle against Islamism By: Reza Eshteraki

Since the beginning of the revolution in Iran in June 2009, the world has been astonished by the outstanding role that the courageous women of Iran have played in the movement. They are among the most militant sections of the population and have been at the forefront of fighting the regime forces on the streets and bringing radical demands to the movement. This shouldn’t come as a surprise to those of us who have followed Iranian politics at any length. In fact, Iranian women have always been at the forefront of fighting the counter-revolutionary Islamic regime since its very rise to power. It was on March 8th of 1979, International Women’s Day, a month after the fall of the Shah’s brutal regime, when hundreds of thousands of women marched in the streets asking: “In the spring of freedom, where are Women rights?” They marched without the Hijab (Islamic veil), asking for an end to the forcing

of this reactionary, medieval clothing. There were even old women in veils who joined the march. One of them, when interviewed by a group of French feminists, said: “I had this catastrophe of the Hijab on me for a lifetime, and I don’t want the same fate for my daughters”. Islamic Regime consolidation and the defeat of the 1979 revolution happened exactly when the regime succeeded in putting down the women’s resistance and established anti-women practices that included an apartheid where women were separated from men in all spheres

from buses to swimming pools. But with these practices, the Islamic regime produced its own gravediggers. Women became the most militant of a new generation that has been fighting this regime, especially in the last decade. The obscene amount of discrimination against women didn’t succeed into driving them into the houses and making them passive; on the contrary it made them into one of the most active and fighting groups. In fact, women struggles go on in every sphere of life, even when the movement is in retreat. A

woman who goes out of the home every day in Iran has to engage in struggle against the organs of state, especially the religious police, just to finish her day! In this International Women’s Day of 2010, we celebrate the courageous women of Iran who, together with their sisters in the region and around the world, have played the most progressive role in social movements. They were the first to come out against the Islamic Regime in 1979 and they will be among the first to overthrow this regime now!


Working Class Women Rise Up

The Brief Look at the Historical Roots of International Women’s Day By: Farshad Azadian Often when we hear about International Women’s Day (IWD), we associate it to the demand for women’s equality. Commonly, “equal pay for equal work”, the end to sexual harassment and the struggle for abortion rights have defined the current women’s movement. These are undoubtedly important struggles, but at the same time, they have not always been the focal point of the women’s movement. A look at the roots of IWD provides some insights into this. On March 8th of 1908, tens of thousands of women marched through New York demanding better pay, work conditions a shorter work day as

well as voting rights. By 1909, the Socialist Party of America officially declared IWD, with the Second International, representing the world socialist parties, began promoting it the following year. Since then, millions of workers have taken up March 8th as a day of struggle. March 8th would also commemorate a textile factory fire that occurred in the US that saw 146 garment workers killed in 1911. These events would spark the rapid development of the International Ladies’ Garment Workers Union, one of the largest labour unions in the United States that was also unique in that it primarily represented female workers.

Women also played a key role in the Russian Revolution of 1917, which was largely sparked by workers protests on IWD. Following the Revolution, the Soviet Union officially declared IWD as an official holiday, being the only country to have done so at that point in time. The centrality of the labour movement and the struggle for socialism has long defined the struggle for women’s liberation. This was the organic result of the issues faced by the majority of women, who were working class and poor, such as better work conditions, shorter working days, union rights and access to childcare. Instead of simply desiring equality with men (which wasn’t particularly desirable

given the condition of working class men), women workers fought for the improvement of the conditions of the entire working class, while also placing an emphasis on those unique aspects of women’s oppression. These ideas are particularly relevant in the current global context of capitalist crisis. Big business clearly intends to place the burden of the crisis on working class people, and women are poised to see a greatest decline in their standard of living. In the coming years, the fight back must go beyond the demand for equality, and actively struggle for an overall improvement in the conditions of all people living in Canada.


‫زنان کارگر به پا می‌خیزند‬

‫نگاهی مختصر به ریشه‌های تاریخی روز جهانی زنان‬ ‫فرشاد آزادیان‬ ‫اغلب وقتی از روز جهانی زنان می‌شنومی‬ ‫آن‌را با خواسته برابری زنان تداعی‬ ‫می‌کنیم‪ .‬معموال «دستمزد برابر برای کار‬ ‫برابر»‪ ٬‬پایان آزار جنسی و مبارزه برای‬ ‫حقوق سقط جننی جنبش کنونی زنان را‬ ‫تعریف کرده‌اند‪ .‬این‌ها بدون شک مبارزات‬ ‫مهمی هستند اما در عنی حال آن‌ها همیشه‬ ‫در محور جنبش زنان نبوده‌اند‪.‬‬ ‫نگاهی به ریشه‌های روز جهانی زن قضیه‬ ‫را روشن می‌کند‪ .‬در ‪ ۸‬مارس سال ‪۸۰۹۱‬‬

‫ده‌ها هزار نفر از زنان در سراسر نیویورک‬ ‫تظاهرات کردند و خواستار بهبود حقوق و‬ ‫شرایط کار و روز کار کوتاه‌تر و همچننی‬ ‫حق رای شدند‪ .‬تا سال ‪ ٬۹۰۹۱‬حزب‬ ‫سوسیالیست آمریکا این روز را رسما‬ ‫اعالم کرد و انترناسیونال دوم که مناینده‬ ‫احزاب سوسیالیست جهان بود شروع به‬ ‫تبلیغ آن در سال بعد کرد‪ .‬از آن پس تا‬ ‫کنون میلیون‌ها نفر ‪ ۸‬مارس را به عنوان‬ ‫روز مبارزه برگزیده‌اند‪.‬‬ ‫‪ ۸‬مارس در ضمن در بزرگداشت آتشسوزی‬ ‫در کارخانه‌ی نساجی است که در سال‬

‫‪ ۱۱۹۱‬در آمریکا اتفاق افتاد و در آن ‪۶۴۱‬‬ ‫کارگر کشته شدند‪ .‬این رویدادها بود که‬ ‫به حتول سریع احتادیه بنی‌املللی کارگران‬ ‫زن نساجی اجنامید؛ یکی از بزرگترین‬ ‫احتادیه‌های کارگری در آمریکا که در ضمن‬ ‫در این یگانه بود که بیشتر کارگران زن را‬ ‫منایندگی می‌کرد‪.‬‬ ‫زنان در ضمن نقشی کلدی در انقالب روسیه‬ ‫‪ ۷۱۹۱‬داشتند که عموما با اعتراضات‬ ‫کارگری در روز جهانی زن برانگیخته شد‪.‬‬ ‫پس از انقالب‪ ٬‬احتاد شوروی روز جهانی‬ ‫زن را به عنوان تطعیالت رسمی اعالم کرد‬ ‫تا تنها کشوری باشد که در آن زمان دست‬ ‫به این عمل می زند‪.‬‬ ‫محوریت جنبش کارگری و مبارزه برای‬ ‫سوسیالیسم مدت‌ها است که آزادی زنان‬ ‫را تعریف کرده است‪ .‬این نتیجه ارگانیک‬ ‫مسائلی بود که اکثریت زنان (کارگران و‬

‫فقرا) با آن روبرو بودند مثل شرایط بهتر‬ ‫کار‪ ٬‬روزهای کار کوتاه تر‪ ٬‬حقوق تشکیل‬ ‫احتادیه و دسترسی به خدمات سرپرستی‬ ‫از کودکان‪ .‬کارگران زن به جای این‌که تنها‬ ‫خواهان برابری با مردان باشند (که با توجه‬ ‫به شرایط مردان کارگر خیلی مطلوب نبود)‬ ‫برای بهبود شرایط متام طبقه کارگر مبارزه‬ ‫می‌کردند و در عنی حال بر جنبه‌های یگانه‬ ‫سرکوب زنان دست می‌گذاشتند‪.‬‬ ‫این عقاید بخصوص در چارچوب جهانی‬ ‫کنونی و بحران سرمایه‌داری کاربرد دارند‪.‬‬ ‫شرکت‌های بزرگ به روشنی می‌خواهند بار‬ ‫بحران را به دوش کارگران بگذارند و زنان‬ ‫شاهد بیشترین زوال در سطح زندگی‌شان‬ ‫هستند‪ .‬در سالهای پیش رو مبارزه باید‬ ‫از خواست برابری فراتر رود و زنان باید‬ ‫فعاالنه برای بهبود کلی در شرایط زندگی‬ ‫متام مردم کانادا مبارزه کنند‪.‬‬

‫طاهره قره العین‪ ٬‬ستاره درخشان جنبش زنان‬ ‫شقایق احسانی‬

‫حدود دویست سال پیش ‪ ،‬در روزگاری كه‬ ‫زن را به جرم زن بودنش در حصار آجرین‬ ‫و پارچه ای محبوس میكردند و مهر سكوت‬ ‫بر دهانش میزدند دختری چشم به جهان‬ ‫گشودكه با فلسفه ی حجاب و باور های‬ ‫تبعیضی به مبارزه بر خاست و خواستار‬ ‫حضور فعال زنان در عر صه ی اجتمایی‬ ‫شد‪ .‬او اولنی زنی بود كه در تاریخ معاصر‬ ‫ایران‪ ،‬جنبش آزادی خواهی زنان را بنا‬ ‫نهاد ‪.‬فاطمه زرین تاج زكیه ی برغانی ‪ ،‬در‬ ‫دهه ی دوم ‪ ۱۸۰۰‬میالدی در قزوین به دنیا‬ ‫آمد ‪ .‬پدرش مال محمد صالح‪ ،‬با وجود اینكه‬ ‫حتصیل و فرا گیری علوم برای دختران‬ ‫رایج نبود‪ ،‬دو دختر خود را به كسب علم و‬ ‫دانش تشویق كرد ‪ .‬دیری نپایید كه فاطمه ‬ ‫نبوع خود را در این عرصه به اجرا گذا شت‬ ‫‪ .‬او در اندك زمانی ادبیات عرب ‪،‬تفسیر و‬ ‫الهیات ‪ ،‬فقه ‪ ،‬فلسفه ‪ ،‬اصول و كالم را فرا‬ ‫گرفت ‪ .‬عالوه بر آن به سخنوری و نظم و نثر‬ ‫تسلط یافت و شعر نیز می سرود ‪ .‬عمویش‬ ‫مال محمد تقی از اصول گرایان و امام جمعه‬ ‫ی قزوین بود كه برای اولنی بار فرمان قتل‬ ‫شیخ احمداحسایی كه بنیان گذار مكتب‬ ‫شیخیه بود راصادر كرد ‪ .‬فاطمه در سن ‪۱۴‬‬ ‫سالگی به عقد پسر مال محمد تقی در آمد و‬ ‫از او سه فرزند ‪،‬یكی دختر و دو پسر بجای‬ ‫ماند ‪ .‬در سال ‪ ۱۸۲۸‬به همراه همسرش‬ ‫برای ادامه ی حتصیل به كربال رفت و به‬ ‫مدت ‪ ۱۳‬سال در آجنا ماند ‪ .‬فا طمه در‬ ‫كربال‪ ،‬علیرغم مخالفت های خانواده به و یژه‬ ‫همسرش به مكتب شیخیه روی آوردو با باال‬ ‫گرفنت اختالفات از همسرش جدا شد‪.‬پس‬ ‫از آن رساله ای را در جهت تایید برای سید‬ ‫كاظم رشتی(جانشنی احسایی) فرستاد كه‬ ‫در جواب سید‪ ،‬لقب قرت العنی را به او داد‪.‬‬ ‫ایران قرن نوزدهم یكی از سیاه ترین و‬ ‫بحرانی ترین دوران خود را در زمینه ی‬ ‫اجتماعی ‪ ،‬سیاسی و اقتصادی طی میكرد ‬ ‫‪ .‬مردم ایران كه اغلب توده ی دهقانی كشور‬ ‫را تشكیل میدادند در فقر و تنگدستی به سر‬ ‫میبردند‪ .‬آنان خواهان شكسنت مرزهای ینب‬ ‫داراو ندار و پایه ریزی اصول اشتراكی‬ ‫بودند ‪ .‬در این بهبه فلسفه ی ظهور یك‬

‫ناجی در ورای مكاتب نو پا و ادیان مختلف‬ ‫در جهت خواست مردم به وجود آمد ‪ .‬یكی‬ ‫از آنها سید علی محمد باب بود كه ادعا‬ ‫كرد مناینده ی امام زمان است و فرقه ی‬ ‫با بیت (شاخه ای از شیخیه ) را بنا نهاد ‪.‬‬ ‫الزم به ذكر است كه این دوره مصادف بود‬ ‫با حكومت محمد علی شاه ‪ .‬وی كه برنامه‬ ‫ای برای بهبود او ضاع كشور نداشت و از‬ ‫جانب دیگر خواهان تضعیف اصول گرایان‬ ‫بود سیا ست مدارا را با باب پیشه گرفت ‪.‬‬ ‫البته با روی كار آمدن ناصر الدین شاه و‬ ‫امیر كبیر سكه به روی دیگر گشت‪ .‬در زمینه‬ ‫ی مسایل زنان ‪ ،‬باب حقو قی را از قبیل‪:‬‬ ‫اجباری نبودن حجاب ‪ ،‬ممنوعیت صیغه‪ ،‬تك‬ ‫همسری مردان ‪ ،‬عادی شدن محاورات بنی‬ ‫زن و مرد و‪....‬قرار داد كه به عقیده ی برخی‬ ‫یكی از ‪.‬دالیل روی اوردن قرت العنی به‬ ‫بابیت همنی نكته است‬ ‫قرت العنی پس از دریافت نامه از سوی سید‬ ‫رشتی تصمیم به باز گشت به كربال را‬ ‫گرفت ‪ .‬اما پیش از آن كه به آجنا برسد‬ ‫دستور قتل سید رشتی از جانب حاكمان‬ ‫عثمانی صادر شد ‪ .‬قرت العنی در كربال‬ ‫شرو ع به تدریس و ترویج كالس های وی‬ ‫را منود ‪ .‬این موضو ع خشم علمای بغداد‬

‫را بر انگیخت و از او به پیش والی شكا‬ ‫یت برده ‪ ،‬او ل او را در خانه ی آلوسی ‪،‬‬ ‫مفتی اعظم بغداد مبحوس كردند و سپس‬ ‫او را از خاك عثمانی بیرون راندند‪ .‬قرت‬ ‫العنی در راه برگشت به قزوین همچنان به‬ ‫تبلیغ عقاید خود پرداخت ‪ .‬در قزوین عده‬ ‫ای بابی دست به قتل پدر شوهرش زدند كه‬ ‫در این میان همسرش انگشت اتهام را بسو‬ ‫یش گرفت ‪ .‬با این كه از این اتهام مبرا شد‬ ‫او را در خانه ی حاكم زندانی كردند ‪.‬‬ ‫پیروانش برنامه ی فرار او را ترتیب دادند‬ ‫و شبانه راهی تهرانش كردند ‪ .‬بعد از آن‬ ‫به بدشت رفت و در اجتماع آجنا شروع به‬ ‫سخنرانی منود ‪ .‬حضور و نقش زنان در‬ ‫فعالیت های اجتماعی یكی از موضو عات‬ ‫مطرح شده دراین كنفرانس بود‪ .‬او در پایان‬ ‫پرده را كنار زد و حجاب را از سر برداشت‬ ‫‪ .‬این عملكرد وی واكنش ها ی شدیدی را‬ ‫به دنبال داشت ‪ .‬گروهی از او به پیش باب‬ ‫شكایت كردند ‪ .‬اما در عمل باب از وی‬ ‫حمایت كرد و لقب طاهره را بر او نهاد‪ .‬از‬ ‫موارد دیگر كشف حجاب طا هره ضیافتی‬ ‫است كه برای تولد باب بر پا كرده بود و د‬ ‫این مهمانی با لباس رنگی و بی حجاب ظا‬ ‫هر شد ‪ .‬سر اجنام طا هره را در سن‬

‫‪ ۳۶‬سالگی ‪،‬به فرمان ناصرالدین شاه ‪ ،‬با‬ ‫دستمالی خفه كرده به چاهش انداختند‪.‬‬ ‫نام طاهره درسر لوحه ی اولنی كنفرانس‬ ‫حقوق زنان ‪ ،‬درامریكا‪ ،‬نزدیك به یك صد‬ ‫سال پیش درج شد ‪ .‬نیسنده ی زمان خود‬ ‫‪ sara bernhardi‬معروف ترین هنر‬ ‫پیشه ی تئا تر فرانسه در نیمه ی دوم قرن‬ ‫نوزدهم از دو ‪ jules bois‬و‪catulle‬‬ ‫‪ mendes‬خواهش كرد كه منایش نامه ای‬ ‫در مورد این بقول خودش ژاندارك ایرانی‬ ‫بنویسد و خودش نقش آفرینی كند ‪ .‬اغلب‬ ‫آ ثار و اشعار قرت العنی از بنی رفته اند ‪.‬‬ ‫گفته میشود كه ناصر الدین شاه از طاهره‬ ‫خواستگاری كرد و وعده ی سگل در بار‬ ‫خویش را به وی داد اما طا هره كه از طبع‬ ‫شعر گویی بی بهره نبود جواب وی را چننی‬ ‫داد‪ :‬تو و ملک وجاه سکندری من و رسم و‬ ‫راه قلندری اگر آن خوش است تو در خوری ‬ ‫اگر این بد است ‪ ،‬مرا سزا از آن زمان‬ ‫تا كنون ‪ ،‬درجهان شرق و غرب طاهره ‬ ‫الگوی بسیاری از زنان بوده و هست ‪ .‬چه‬ ‫بسا امروزه زنانی را میبینیم كه جسورانه‬ ‫پا به پای برادران خویش خیابان های ایران‬ ‫را زیر پا مینهند تا حق خود را از دولت‬ ‫ستم گر جمهوری اسالمی باز پس بگیرند‪.‬‬


‫انقالبیون از آغاز به کار باشگاه جوانان‬ ‫نیودموکرات تورنتو استقبال می‌کنند‬ ‫جولین بنسون‪ .‬از حامیان فایت‬ ‫بک‪ ٬‬نشریه مارکسیستی جوانان و‬ ‫کارگران‬

‫صحنه سیاسی کانادا تغییراتی چشمگیر را‬ ‫از سر می‌گذارند‪ .‬بحران اقتصادی جهانی‬ ‫به طور مشخصی به میلیاردها نفر در‬ ‫سراسر جهان نشان داده که سرمایه‌داری‬ ‫قادر به ارائه آن چه وعده‌اش را می‌دهد‬ ‫نیست‪ .‬پول‌های عظیمی که برای کمک به‬ ‫بانکدارها و رئیس و روسا داده شده تا‬ ‫ضررهایشان را جبران کنند نشان می‌دهد‬ ‫که دولت‌ها میاجنیگیران بیطرف بنی طبقات‬ ‫نیستند‪ .‬متام سطوح دولت باری با عظمت‬ ‫تاریخی روی دوش زحمتکشان و کارگران و‬ ‫ جوانان گذاشته‌اند‪.‬‬ ‫در انتاریو‪ ٬‬بحران حتی شدیدتر بوده است‪.‬‬ ‫سال‌هاست که مردم انتاریو خواستار خدمات‬ ‫درمانی بهتر‪ ٬‬حتصیالت با قیمت مناسب‪٬‬‬

‫مسکن عمومی‪ ٬‬حمل و نقل بهتر و چیزهای‬ ‫دیگر هستند‪ .‬پاسخ کوئینزپارک همیشه‬ ‫این بوده که «پول ندارمی»‪ .‬اما دولت لیبرال‬ ‫مک‌گینتی در میان این بحران ده‌ها میلیارد‬ ‫دالر خرج جنات شرکت‌ها و معافیت‌های‬ ‫مالیاتی بای بانک‌ها و شرکت‌ها کرده! این‬ ‫برنامه‌های کمکی به شرکت‌ها باعث شده‬ ‫استان به کسری ‪ ۵۲‬میلیارد دالری بودجه‬ ‫بیافتد – خرج این کسری را کارگران و‬ ‫ جوانان باید بدهند‪.‬‬ ‫چرا کارگران باید یک سنت هم خرج نظامی‬ ‫ناکام کنند که به هیچ وجه اختیاری بر آن‬ ‫ندارمی؟‌ وقت آن رسیده که بگوییم دیگر بس‬ ‫ است‪.‬‬ ‫تا بحال فعالنی درون حزب نیودموکرات‬ ‫فرصت چندانی برای فعالیت پیدا نکرده‌اند‪.‬‬ ‫بسیاری مبارزین جوان به حزب می‌پیوندد‪٬‬‬ ‫در جستجوی این‌که فعال شوند اما وقتی‬

‫می‌فهمند که در این حزب فعالیت‌های زیادی‬ ‫منی‌شود اجنام داد از‌آن بیرون می‌آیند‪ .‬در‬ ‫زمان بحران‪ ٬‬کارگران باید برای پاسخ به‬ ‫ان‪.‬دی‪.‬پی روی بیاورند اما تا بحال چننی‬ ‫نبوده است‪ .‬اما رهبر تازه منتخب حزب‪٬‬‬ ‫آندریا هروات‪ ٬‬وعده حزبی فعال‌تر را داده‬ ‫که علنا از شغل‌ها دفاع کند‪ ٬‬علیه مالیات‬ ‫فروش هماهنگ (‪ )HST‬که ضدکارگری‬ ‫است بجنگد و «سوسیالیسم را دم در جای‬ ‫نگذارد»‪.‬‬ ‫در طول تاریخ اغلب جوانان اول به‬ ‫نتیجه‌گیری‌های سیاسی رسیده‌اند‪ .‬با توجه‬ ‫به این مطلب‪ ٬‬فعالنی تورنتو گشایش باشگاه‬ ‫جوانان نیودموکرات تورنتو (‪)TYND‬‬ ‫را گرامی می‌دارند‪ .‬این باشگاه جدیدی‬ ‫از جوانان حزب نیودموکرات است که به‬ ‫کارگران جوان مبارز فرصتی برای فعال‬ ‫شدن می‌دهد و تزریقی از فعالیت به رگ‌های‬

‫حزب می‌کند که بسیار به آن نیازمند است‪.‬‬ ‫اکثریت کارگران کانادا سیاست را بازی‬ ‫بی‌معنای قدرت بنی «افراد قدمیی کت شلوار‬ ‫پوش» می‌دانند و در بیشتر موارد هم حق‬ ‫دارند‪ .‬اما برای مقابله با این حمالت پیش‬ ‫رو‪ ٬‬کارگران و جوانان باید منافع خود را به‬ ‫دست گیرند‪ .‬ما باید آلترناتیوی بر کاریریسم‬ ‫راکد پارملانی بسازمی‪ :‬جنبش توده‌ای‬ ‫زحمتکشان و کارگران‪ .‬جوانان اولنی قدم در‬ ‫این جنبش هستند‪ .‬ما از ساخنت سازمان‬ ‫جوانانی که در مبارزات هرروزه زحمتکشان‬ ‫و کارگران شرکت می‌کند و بنی مشکالت‬ ‫خیابان‌ها و کارگاه‌ها و عرصه سیاسی پلی‬ ‫ مسقتیم می‌زند استقبال می‌کنیم‪.‬‬ ‫باشگاه جوانان نیودموکرات تورنتو تالش‬ ‫می‌کند متام این چیزها باشد‪ .‬احزاب‬ ‫رئیس و روسا‪ ٬‬لیبرال‌ها و محافظه‌کاران‪٬‬‬ ‫مستقیما به خیابان بی و منافع شرکت‌ها‬ ‫مرتبطند‪ .‬حزب نیودموکرات‪ ٬‬حزب ارگانیک‬ ‫جنبش کارگری است؛ این حزب ماست‪.‬‬ ‫بایید باشگاه جوانان نیودموکرات تورنتو را‬ ‫بسازمی و جانی تازه به حزب نیودموکرات‬ ‫بدمیمم تا نیروی مبارزی باشد علیه دالتون‬ ‫مک‌گینتی و راست‌ها‬

‫زنان ایران‪ :‬بیش از ‪ ۳۰‬سال مبارزه علیه اسالمیون‬

‫رضا اشتراکی‬

‫از زمان آغاز انقالب در ایران در ژوئن‬ ‫‪ ۲۰۰۹٬‬جهان محو نقش خطیری بوده که‬ ‫زنان بیباک ایران در جنبش بازی کرده‌اند‪.‬‬ ‫آنان از رزمنده‌ترین بخش‌های جمعیت‬ ‫هستند و در صف اول مبارزه با نیروهای‬ ‫رژمی در خیابان و آوردن خواسته‌های‬ ‫رادیکال به جنبش بوده‌اند‪.‬‬ ‫این برای هر کس که نگاهی به سیاست‬ ‫ایران داشته است جای غافلگیری ندارد‪.‬‬ ‫در واقع زنان ایران همیشه در صف اول‬

‫مبارزه با رژمی ضدانقالبی اسالمی بوده‌اند‪٬‬‬ ‫از همان اول ظهور آن به قدرت‪.‬‬ ‫در ‪ ۸‬مارس ‪ ۱۳۵۷٬‬روز جهانی زن‪ ٬‬یک‬ ‫ماه پس از سقوط رژمی وحشی شاه بود‬ ‫که صدها هزار زن در خیابان‌ها تظاهرات‬ ‫کردند و پرسیدند‪«‌:‬در بهار آزادی‪ ٬‬حق زن‬ ‫کجاست؟» آنان بدون حجاب راهپیمایی‬ ‫کردند و خواهان پایان اجبار این پوشش‬ ‫ارجتاعی و قرون وسطایی شدند‪ .‬حتی زنان‬ ‫مسن محجبه‌ای هم به تظاهرات پیوستند‪.‬‬ ‫یکی از آن‌ها هنگام مصاحبه با گروهی از‬ ‫فمینیست‌های فرانسوی گفت‪« :‬من یک عمر‬

‫این نکبت حجاب را حتمل کردم و چننی‬ ‫سرنوشتی را برای دخترامن منی‌خواهم»‬ ‫حتکیم رژمی اسالمی و شکست انقالب ‪۵۷‬‬ ‫دقیقا وقتی ممکن شد که رژمی موفق شد‬ ‫مقاومت زنان را سرکوب کند و مقررات‬ ‫ضدزنی برقرار کرد که شامل آپارتایدی‬ ‫برای زنان می‌شد و آن‌ها را در متامی‬ ‫نواحی از اتوبوس‌ها تا استخرهای شنا از‬ ‫مردان جدا می‌کرد‪.‬‬ ‫اما رژمی اسالمی با این مقررات گورکنان‬ ‫خود را ایجاد کرد‪ .‬زنان به رزمنده‌ترین‬ ‫افراد نسل جدیدی بدل شدند که با این رژمی‬ ‫مبارزه کرده است‪ ٬‬بخصوص در دهه اخیر‪.‬‬ ‫میزان وقیح تبیعض علیه زنان باعث نشد‬ ‫آن‌ها به خانه کشیده شوند و منفعل شوند؛‌‬ ‫درست برعکس آن‌ها به یکی از فعال‌ترین‬

‫و رزمنده‌ترین گروه‌ها بدل شدند‪ .‬در واقع‬ ‫مبارزات زنان در متامی نواحی زندگی‬ ‫جریان دارد حتی وقتی جنبش در عقب‌نشینی‬ ‫باشد‪ .‬زنی که هر روز صبح از خانه بیرون‬ ‫می‌رود باید درگیر مبارزه علیه ارگان‌های‬ ‫دولت شود (بخصوص پلیس مذهبی)‪ ٬‬آن‬ ‫هم فقط برای پایان سالم روزش!‬ ‫در این روز جهانی زنان در سال ‪۲۰۱۰‬‬ ‫زنان شجاع ایران را بزرگ می‌دارمی که به‬ ‫همراه خواهرانشان در منطقه و سراسر‬ ‫جهان پیشروترین نقش را در جنبش‌های‬ ‫اجتماعی بازی کرده‌اند‪ .‬آنان اولنی کسانی‬ ‫بودند که در سال ‪ ۵۷‬علیه رژمی اسالمی‬ ‫به میدان آمدند و اکنون از اولنی کسانی‬ ‫خواهند بود که این رژمی را سرنگون می‌کنند‬

‫راهپیمایی در دفاع از مبارزین زن در خیابان‌‌های تهران‬ ‫مکان‪ :‬میدان مل لستمن زمان‪ ۷ :‬مارس‪ ٬‬از ‪ ۱‬تا ‪ ۴‬بعدازظهر‬

‫سازمان هشت مارچ (ایران و افغانستان)‬


‫ادامه در صفحه ‪۱...‬‬

‫کردن این رفتار خوفناک با زنان منی کند‪.‬‬ ‫آمریکا که تنها به پیش بردن منافع خودش‬ ‫در منطقه عالقه دارد‪ ،‬کمترین اهمیتی به هیچ‬ ‫یک از این مسائل منی دهد‪.‬‬ ‫‪ ۸‬سال از تهاجم امپریالیستی به افغانستان‬ ‫گذشته است‪ ،‬و تنها تغییری که اجنام گرفته‬ ‫است جاگزینی یک دولت بنیادگرا با یک دولت‬ ‫بنیادگرای دیگر است‪ .‬در حالی که دولت‬ ‫های آمریکا و کانادا و رسانه های شرکت‬ ‫های بزرگ دروغ هایی در وصف آزادی‪،‬‬ ‫توامنندسازی‪ ،‬و تعلیم و تربیت زنان افغان به‬ ‫خوردمان می دهند‪ ،‬مخمصه ی زنان افغان‬ ‫همچنان نادیده گرفته می شود‪ .‬ریاکاری از‬ ‫خصوصیات اصلی مداخله ی سازمان ملل‬ ‫و ناتو در افغانستان بوده است‪ .‬بنیادگرایی‬ ‫مذهبی که زنان افغان را به ستوه آورده است‬ ‫توسط دولت های خارجی یا آوردن دموکراسی‬ ‫از طریق انتخابات تقلبی به دست منی آید‪.‬‬ ‫جتربه ی اشغال افغانستان نابود کننده ی هر‬ ‫نوع امیدی است که امپریالیسم کانادایی‪،‬‬ ‫آمریکایی‪ ،‬یا اروپایی می تواند به هیچ‬ ‫کشوری آزادی ببخشد‪ .‬فقط از طریق پایان‬ ‫اشغال امپریالیستی مبارزه برای آزادی و‬ ‫برابری جنسی می تواند به جلو حرکت کند‪،‬‬ ‫و زنان باید نقش کلیدی در آن مبارزه بازی‬ ‫کنند‪ .‬در همنی حال‪ ،‬ما که در کانادا زندگی‬ ‫می کنیم‪ ،‬باید با درخواست خروج بالفاصله‬ ‫ی نیروهای کانادایی از افغانستان‪ ،‬نقش‬ ‫خود را ایفا کنیم‬

‫مینا‪ ۳۳ :‬سال بعد‬

‫ من‌ زمن‌ كه‌ دیگر بیدار گشته‌ ام‬ ‫ از خاكستر اجساد سوخته‌ی‌ كودكامن‌ برخاستم‌ و توفان‌ گشته‌ام‬ ‫ از جویبار خون‌ برادرامن‌ سر بلند كرده‌ ام‬ ‫ از توفان‌ خش ‌م ملتم‌ نیرو گرفته‌ ام‬ ‫ از دیوارها و دهكده‌های‌ سوخته‌ كشورم‌ نفرت‌ به‌ دشمن‌ برداشته‌ام‬ ‫ حاال دگر مرا زار و ناتوان‌ مپندارهموطن‪،‬‬ ‫ من‌ زمن‌ كه‌ دیگر بیدار گشته‌ام‬ ‫ راه‌ خود را یافته‌ام‌ و هرگز بر منی‌گردم‬ ‫ من‌ دیگر آن‌ زجنیر ها را از پا گسسته‌ام‬ ‫ من‌ درهای‌ بسته‌ی‌ بی‌خبری‌ ها را گشوده‌ام‬ ‫ من‌ از همه‌ چوری‌ های‌ زر وداع‌ كرده‌ام‬ ‫ هموطن‌ وای‌ برادر‪ ،‬دیگر آن‌ نیستم‌ كه‌ بودم‬ ‫ من‌ زمن‌ كه‌ دیگر بیدار گشته‌ ام‬

‫آرمان نوری‬ ‫داستان فراموش نشدنی مینا کشور کمال‬ ‫در ‪ ۱۹۷۷‬آغاز شد‪ ،‬زمانی که مینا در ‪۲۰‬‬ ‫سالگی جمعیت انقالبی زنان افغانستان‬ ‫(راوا) را بنیانگزاری کرد که نخستنی جنبش‬ ‫سازمان یافته ی زنان برای حقوق برابر‬ ‫و دموکراسی غیر مذهبی در افغانستان‬ ‫بود‪ .‬این گروه با همکاری اعضاء موفق به‬ ‫تأسیس پرورشگاه و ایجاد امکانات جهت‬ ‫تعلیم و تربید و گشایش مؤسسات بهداشتی‬ ‫برای زنان در برخی از نواحی افغانستان‬ ‫شد که شدید ًا مورد نیاز بودند‪.‬‬

‫حکومت واپسگرایی مذهبی‪ ،‬عواقب بسیار‬ ‫وخیم تری بویژه برای زنان افغانی در پیش‬ ‫خواهد داشت‪.‬‬ ‫‪ ۱۰‬سال پس از تأسیس گروه‪ ،‬او ربوده‬ ‫شد و در سن ‪ ۳۰‬سالگی به قتل رسید‪.‬‬ ‫امروز مینا بواسطه ی موضع پیش رو اش‬ ‫در برابر عدالت اجتماعی‪ ،‬جدایی مذهب از‬ ‫حکومت‪ ،‬و همچننی فراخوانی زنان به ایفای‬ ‫نقش کلیدی در انقالب اجتماعی‪ ،‬به یک‬ ‫سمبل بنی املللی مبدل شده است‪.‬‬

‫در زمان تأسیس راوا (تشکیالت انقالبی‬ ‫زنان افغانستان) متشکل از دانش آموزان و‬ ‫زنان روشنفکر بود که اجبار ًا در گروه های ‪۳‬‬ ‫نفره به مالقات های مخفیانه می پرداختند‪.‬‬ ‫متام اعضاء مجبور بودند که اسامی خود‬ ‫را تعویض کرده و هویت خود را بپوشانند‪،‬‬ ‫زیرای هراس داشتند توسط واپسگران (که‬ ‫به وسیله ی آمریکا حمایت می شدند) و یا‬ ‫مأموران شوروی شناسایی شوند‪.‬‬ ‫زمانی که جنگ مابنی شورشیان مسلمان‬ ‫ضد کمونست و شوروی در گرفت‪http://www.rawa.org/hargaz.htm ،‬‬ ‫اعتراضات دامنه داری به وقوع پیوست‪.‬مینا‬ ‫هشدار داد که علیرغم سرکوب شوروی‪،‬‬

‫ دشواری‌های زنان مهاجر و موانع خدمات پایه‌ای‬ ‫پدرام مصلی‌نژاد‬

‫هزاران نفر از ایرانی‌ها به دالیل مختلف به‬ ‫کانادا مهاجرت کرده‌اند‪ .‬روند بسیار دشوار‬ ‫مهاجرت برای بسیاری از ما خیلی راحت‬ ‫سپری شده است‪ .‬اما در عنی حال بسیاری از‬ ‫ما (و شاید بیشترمان)‌ در راه کسب وضعیت‬ ‫قانونی در کانادا با موانعی مواجه می‌شومی‪.‬‬ ‫در واقع بعضی مواقع این موانع به قدری‬ ‫هستند که کال امکان کسب وضعیت قانونی را‬ ‫از بنی می‌برند‪ .‬بعضی پناهجویان پس از بارها‬ ‫تقاضا اجازه اقامت منی‌گیرند؛ زنانی هستند‬ ‫که با حمایت شوهرشان به کانادا می‌آیند اما‬

‫مورد سواستفاده قرار می‌گیرند‪ ‌٬‬مجبور به‬ ‫فرار می‌شوند و در نتیجه قرارداد حمایتی شان‬ ‫ملغی می‌شود؛‌ ویزای بعضی‌ها منقضی می‌شود‬ ‫اما به دالیل مختلف تصمیم می‌گیرند در این‬ ‫کشور باقی مبانند‪.‬‬ ‫کسانی که وضعیت قانونی ندارند از‬ ‫آسیب‌پذیرترین افراد جامعه‌ی ما هستند‪ .‬تخمنی‬ ‫زده می‌شود که تنها در تورنتو چیزی بنی ‪۲۰‬‬ ‫تا ‪ ۲۰۰‬هزار نفر بدون وضعیت قانونی زندگی‬ ‫می‌کنند که بسیاری افغان و ایرانی هستند و‬ ‫بسیاری بیشتر‪ ٬‬زن‪.‬‬ ‫زنان مهاجری که وضعیت قانونی ندارند باید‬ ‫در ترس دائمی از اخراج زندگی کنند و در عنی‬

‫حال با مسائل مختلف دیگری هم روبرو هستند‪.‬‬ ‫مرزهای زبان و وضعیت قانونی فرصت‌های‬ ‫اشتغال را از آن‌ها می‌گیرد و مجبور به کار‬ ‫«زیرمیزی» می‌شوند‪ .‬فقدان وضعیت قانونی‬ ‫باعث می‌شود به سادگی مورد استثمار توسط‬ ‫کارفرمایان خود قرار گیرند‪ .‬آن‌ها بخصوص در‬ ‫برابر جتاوز جسمی و جنسی آسیب‌پذیر هستند‬ ‫چرا که زنگ زدن به پلیس می‌تواند منجر به‬ ‫اخراجشان شود‪ .‬باضافه اگر مورد جتاوز یا‬ ‫سواستفاده قرار بگیرند امکان دسترسی به‬ ‫بیشتر خدمات درمانی را ندارند چرا که فاقد‬ ‫وضعیت قانونی مهاجرت و پوشش بیمه درمانی‬ ‫انتاریو هستند‪.‬‬

‫زنان (و مردان) بدون وضعیت قانونی با توجه به‬ ‫این موانع در ضمن به طرز قابل توجهی دست‬ ‫به مقابله می‌زنند و از مقاوم‌ترین‌ها هستند‪.‬‬ ‫بسیاری از ارائه‌دهندگان خدمات نیز متوجه‬ ‫موقعیت ویژه آن‌ها می‌شوند و حمایت خود را‬ ‫ارائه می‌کنند‪ .‬برای اطالع از خدمات موجود‬ ‫برای افرادی که وضعیت قانونی ندارند‪ ٬‬از این‬ ‫وب‌سایت دیدن کنید‪:‬‬ ‫‪http://socialplanningtoronto.org/CSPC‬‬‫‪T%20Current%20Projects/Access%20‬‬ ‫‪to%20Services/index.html‬‬

‫بیانیه‌ی اعالم موجودیت شبکه‌ی جوانان افغان و ایرانی‬ ‫شبکه جوانان افغان و ایرانی حول نکات بنیادین زیر گرد هم آمده است و این نکات تالش‌های ما را وحدت می‌بخشند‪:‬‬

‫• مخالفت همه‌جانبه با جمهوری اسالمی به عنوان دیکتاتوری حاکم بر ایران‪ .‬ما در ضمن به شدت مخالفت هرگونه امپریالیسم خارجی در ایران هستیم چه به صورت جتاوز نظامی‬ ‫و چه به صورت حترمی اقتصادی‪.‬‬ ‫• ما در ضمن مخالفتی شدید با اشغال امپریالیستی افغانستان به دست نیروهای ناتو و سازمان ملل اعالم می‌کنیم و به عنوان سازمانی در کانادا امیدوارمی نقشی مشخص در به‬ ‫چالش کشیدن امپریالیسم کانادا ایفا کنیم‪ .‬ما در عنی حمایت از مقاومت افغان‌ها به روشنی مخالف نیروهای ارجتاعی اسالم سیاسی هستیم‪.‬‬ ‫• ما حاضر به انتخاب بنی امپریالیسم خارجی و نیروهای اسالمی ارجتاعی نیستیم و در عوض فعاالنه از جنبش‌های پیشرو در کشورهامیان دفاع می‌کنیم‪.‬‬ ‫• ما مصممیم به مسائلی که به جوامع‌مان در دیاسپورا و به طبقه‌ی کارگر وسیع‌تر در کانادا تاثیر می‌گذارد بپردازمی‪.‬‬

‫ما از همه جوانان افغان و ایرانی می‌خواهیم درون شبکه‌ی جوانان فعال شوند و سازمان یابند و درون جوامع‪ ،‬محل کار و مدارس خود فعالیت کنند‪ .‬شبکه‌‌ی جوانان افغان و ایرانی و‬ ‫نشریه‌ی ما “ندای مردم” ابتکارهای توده‌ای و از پاینی هستند‪ .‬ما برای رشد و ساخنت جنبشی که بتواند برای جامعه‌ای بهتر مبارزه کند به شرکت شما نیازمندمی‪.‬‬ ‫ ‬

‫شبکه جوانان افغان و ایرانی‬

‫شبکه جوانان افغان و ایرانی ابتکاری از سوی جوانان و از پاینی است‪ .‬تنها راه ادامه‌ی رشد ما‬ ‫فعالیت شما است‪ .‬متام خرج نشریه‌ی ما از اعضا و حامیان می‌آید‪.‬‬ ‫جهت فعالیت با این نشریه یا برای اهدا به آن لطفا با امییل ما متاس بگیرید‪:‬‬ ‫ ‪AfghanIranianYouth@Gmail.com‬‬

‫دبیر طراح پدرام مصلی‌نژاد‬ ‫کمیته ی دبیران شفیق‌الله عزیز‬ ‫فرشاد آزادیان‬ ‫ رضا اشتراکی‬ ‫بهار جاوید‬

‫نویسندگان جولین بنسون‬ ‫شقایق احسانی‬ ‫آرمان نوری‬ ‫نیال ضامنی‬

‫ ‬


‫شماره ‪۴‬‬

‫ندای مردم‬

‫مارس ‪۲۰۱۰‬‬

‫نشریه جوانان افغان و ایرانی‬

‫شماره ویژه روز زن‬

‫افسانه ی آزادی زنان در افغانستان اشغالی‬

‫بهار جاوید‬

‫گزارش های رسانه‌های شرکت‌های بزرگ از‬ ‫نتایج اشغال افغانستان معموال به شرایط‬ ‫بهبود یافته ی زنان افغان اشاره می کنند‪.‬‬ ‫از ما می خواهند باور کنیم که درگیری‬ ‫آمریکا و کانادا در افغانستان از ابتدا به‬ ‫علت آرمان های فمینیستی و آزادی زنان‬ ‫بوده است‪ .‬این باور گمراهانه که «جنگ علیه‬ ‫تروریسم» جنگی برای حقوق و کرامت زنان‬ ‫افغان است‪ ،‬از سال ‪ ۲۰۰۱‬به عنوان یکی‬ ‫از توجیهات اصلی تهاجم نظامی افغانستان‬ ‫استفاده شده است‪ ،‬و هنوز هم به عنوان‬ ‫دلیلی برای مشروعیت حضور کنونی نیروهای‬ ‫آمریکایی در افغانستان به کار می رود‪ .‬طبق‬ ‫این منطق اگر نیروهای امپریالیست ناتو و‬

‫سازمان ملل از افغانستان بیرون روند‪ ،‬زنان‬ ‫افغان بار دیگر به دست نیروهای بنیادگرا‬ ‫می افتند‪ .‬‬ ‫طرفداران این گونه باورها فراموش می کنند‬ ‫که در دهه ی ‪ ،۱۹۸۰‬این آمریکا و نیروهای‬ ‫غربی بودند که گروه زن‪-‬ستیز و بنیادگرای‬ ‫مجاهدین را برای جنگیدن با اشغال شوروی‬ ‫مسلح کردند‪ ،‬و در را به روی ظهور متعاقب‬ ‫دولت های بنیادگرای اسالمی در افغانستان‪،‬‬ ‫همانند طالبان و ائتالف شمال‪ ،‬باز کردند‪.‬‬ ‫حتت حکومت این دولت ها زنان افغان‬ ‫وحشت‪ ،‬عذاب‪ ،‬و بدبختی غیر قابل تصوری‬ ‫را جتربه کردند‪ .‬‬ ‫برخالف آن چه که مطبوعات به خورد‬ ‫ما می دهند‪ ،‬هرچند که حکومت طالبان‬ ‫در افغانستان متام شده‪ ،‬زنان زجر ه ی‬

‫افغانستان کشیده افغانستان همچنان مورد‬ ‫توحش طالبانی به خاطر بنیادگرایی سیاسی‬ ‫حتت دولت کارزایی که مورد حمایت آمریکا و‬ ‫رهبری ائتالف شمال است‪ ،‬قرار می گیرند‪.‬‬ ‫خشونت علیه زنان‪ ،‬جتاوز‪ ،‬ازدواج اجباری‪،‬‬ ‫خود سوزی‪ ،‬و قتل های ناموسی همچنان‬ ‫ادامه دارند‪ ،‬و بیشتر زنان از ترس سالمت‬ ‫خود همچنان روبنده می پوشند‪ .‬امینا‪ ،‬یک‬ ‫زن ‪ ۲۹‬ساله ی افغان‪ ،‬در سال ‪ ۲۰۰۵‬به جرم‬ ‫زنای محصنه به دستور دادگاهی در استان‬ ‫بدخشنا سنگسار شد‪ .‬هفته ی گذشته‪ ۲ ،‬زن‬ ‫افغان که پس از گذشت ‪ ۱‬ماه از ازدواج‬ ‫اجباریشان به خاطر خشونت و ضرب و شتم‬ ‫توسط شوهرانشان از خانه فرار کرده بودند‪،‬‬ ‫در معرض عموم شالق خوردند و این صحنه‬ ‫توسط تلویزیون های محلی افغانستان نشان‬

‫که از زندگی مرفهی برخوردارند‪ .‬زنان بسیاری‬ ‫با رظایت از موقعیت خود متایلی به مبارزه یا‬ ‫حتی زیر سؤال بردن نابرابری ها ندارند‪ ،‬زیرا به‬ ‫ظعم جریان فکری غالب در جامعه‪ ،‬این نابرابری‬ ‫ها وجود خارجی ندارند‪ .‬این منعکس کننده ی‬ ‫تفاوت چشمگیری است که بنی زنان طبقه ی‬ ‫کارگر و زنان طبقه ی متوسط وجود دارد‌‪ ،‬و‬ ‫روشن کننده ی این نکته است که چرا بسیاری‬ ‫از این مسائل در مطبوعات عمده و خیلی از‬ ‫گروه های دفاع از حقوق زن مطرح منی شود‪..‬‬ ‫اینجا یک آزمون واقعیت آورده می شود‪:‬‬ ‫در اوایل سال ‪ ۲۰۰۸‬عضو محافضه کار‬ ‫مجلس‪ ،‬کن اپ‪ ،‬الیحه ی پیشنهادی خود را به‬ ‫مجلس معرفی کرد‪:‬‬ ‫‪ Bill C-484‬درباره ی «قربانیان متولد نشده‬ ‫ی عمل جنایی» که وارد مرحله ی دوم روخوانی‬ ‫در مجلس شد‪ ،‬در عمل قدم بزرگی در جهت غیر‬ ‫قانونی کردن سقط جننی بود و حداقل کمترمی‬ ‫تاتیز آن این بود که حقوق زنان را بوسیله ی‬ ‫جنایی شناخنت هرگونه آسیب رساندن به جننی‪،‬‬ ‫محدود می ساخت‪ .‬حقوق زنان بر داشنت کنترل‬

‫و حق تصمیم گیری در مورد بدن خودشان در‬ ‫ازای مبارزه ای سخت و طوالنی به دست آمد‬ ‫که بیش از ‪ ۳۰‬سال پیش به پیروزی رسید و اگر‬ ‫الیحه ی پیشنهادی عضو محافضه کار پارملان‬ ‫به صورت خانون در می آمد‪ ،‬ظوابط برابری‬ ‫جنسی ده ها سال به قهقرا می رفت‪.‬‬ ‫در سال های اخیر مسئله ی برابری حتسی‬ ‫در برنامه ی دولت فدرال نبوده است‪ .‬در واقع‬ ‫دولت هارپر بودجه ی مربوط به «وضعیت زنان‬ ‫در کانادا» را با رأی ‪ ۴۳٪‬قطع کرد‪ .‬سازمانی‬ ‫که هدفش پیشبرد حقوق زنان بود‪ ،‬از ‪ ۱۶‬شبعه‬ ‫ی خود‪ ۱۲ ،‬شعبه اش تعطیل شد‪ ،‬و اصطالح‬ ‫«دنبال کردن برابری» را از اساسنامه ی‬ ‫سازمان حذف منود‪ .‬عالوه بر این چند ساله‬ ‫ی اخیر کانادا در «ضمیمه ی فاصله ی جنسی‬ ‫جهانی» ‪ ۱۳‬پله نزول منوده و به جایگاه ‪ ۳۱‬در‬ ‫سطح جهان سقوط کرده است‪.‬‬ ‫در اواخر سال گذشته سازمان بلوک کبک‬ ‫بیستمنی سالگرد یادواره ی تیراندازی در پلی‬ ‫تکنیک را حترمی کرد‪ ،‬زیرا آن ها ادعا کردند‬ ‫که این یادواره ریاکارانه بوده است‪ .‬این ماجرا‬ ‫ریاکارانه بود‪ ،‬زیرا مراسمی بود که به بزرگداشت‬ ‫‪ ۱۴‬دانشجوی مهندسی دختر پلی تکنیک که در‬ ‫تیراندازی کشته شدند‪ ،‬اختصاص داشت‪ .‬با‬ ‫وجود بر این‌‪ ،‬دولت محافظه کار فعاالنه از‬

‫حقوق زنان در کانادا‬

‫نیال ضامنی‬

‫معموال تصور می شود که در کانادا برای‬ ‫پر کردن فاصله ی بنی حقوق مردان و زنان‪،‬‬ ‫گام های اساسی برداشت شده‪ .‬زیرای زنان‬ ‫بسیاری‪ ،‬موقعت های حساس شغلی را در‬ ‫مؤسسات گوناگون اشغال کرده اند‪ .‬به نظر می‬ ‫آید که مبارزه برای برابری جنسی خامته یافته‪،‬‬ ‫یا حداقل به پایان خود نزدیک شده است‪.‬‬ ‫بسیاری توجه منی کنند که نرخ حداقل دستمزد‪،‬‬ ‫‪ ۱‬دالر برای مردان در برابر ‪ ۸۵‬سنت برای‬ ‫زنان می باشد‪ ،‬و کمبود سرویس های مناسب‬ ‫و ارزان برای نگهداری از کودکان کامال بارز‬ ‫است‪ .‬حقوق زنان تنفروش توسط اکثر جامعه‬ ‫نادیده گرفته می شود و تنها گروه های حاشیه‬ ‫ای از خود زنان به آن توجه دارند‪.‬‬ ‫زنان طبقه ی کارگر و زنان فقیر با نابرابری‬ ‫های زیادی روبرو هستند‪ ،‬ولی این نابرابری ها‬ ‫در جامعه کامال طبیعی تلقی می شوند‪ .‬زیرا در‬ ‫سطح جامعه ظاهر ًا همه چیز عادالنه به نظر می‬ ‫رسد‪ ،‬به خصوص برای زنان «طبقه ی متوسط»‬

‫داده شد‪ .‬این وحشیگری چه فرقی با اعمال‬ ‫زنستیز و مخوف طالبان دارد؟ ‬ ‫در قانون اساسی افغانستان زنان و مردان‬ ‫برابر تلقی می شوند‪ ،‬اما کارزای‪ ،‬رئیس‬ ‫جمهور دست نشانده ی آمریکا‪ ،‬تالش به‬ ‫تصویب قواننی متعدد زنستیز کرده است‪.‬‬ ‫از جمله ی آن ها قانون جتاوز است‪ ،‬که‬ ‫زنان جامعه ی شیعه را از نپذیرفنت رابطه ی‬ ‫جنسی با شوهرانشان منع می کند‪ .‬فعاالن‬ ‫حقوق زن به طور شریرانه مورد حمله قرار‬ ‫می گیرند‪ ،‬و زنان توسط قبیله ی شینوار که‬ ‫مورد پشتیبانی حکومت است فروخته می‬ ‫شوند‪ .‬دولت دست نشانده ی کارزای که پر‬ ‫از بنیادگرایان متعصب‪ ،‬جنایتگران‪ ،‬و جنگ‬ ‫ساالران است‪ ،‬هیچ اقدامی برای متوقف‬ ‫ادامه در صفحه ‪۲...‬‬

‫سیاست هایی پشتیبانی کرد که برابری جنسی‬ ‫را نادیده می گرفتند‪ .‬بعنوان مثال باید از ریشه‬ ‫کن کردن ثبت اسلحه نام برد که به طور تصادفی‬ ‫به عنوان نتیجه ی کشتار منترآل معرفی شد‪.‬‬ ‫عالوه بر این اخیر ًا توسط دولت لیبرال دالتون‬ ‫مکگینتی اعالم شد که برای تأمنی کسر بودجه‬ ‫ی ‪ ۲۵‬میلیارد دوالری استانی‪ ،‬بعضی برنامه ها‬ ‫و سرویس ها قطع خواهند شد‪ .‬در نتیجه انتظار‬ ‫می رود که وضعیت زنان طبقه ی کارگر رو به‬ ‫وخامت رود‪ .‬به عنوان مثال میتوان انتظار داشت‬ ‫که مؤسسات دولتی نگهداری از کودکان در طول‬ ‫سال های آینده تعطیل شده و مادران فقیر دچار‬ ‫آسیب پذیری بیشتری شوند‪.‬‬ ‫بسیار آسان است که به بی توجی سایر ملل در‬ ‫زمینه ی برابری حقوق اشاره کنیم‪ ،‬ولی ما باید‬ ‫ابتدا جامعه و دولت خود در کاندا را مورد توجه‬ ‫قرار دهیم و اطمینان حاصل کنیم که تالش در‬ ‫جهت برابری جنسی بطور وسیعی در جامعه ی‬ ‫ما تعلیم داده‪ ،‬شناخته‪ ،‬و اجرا شود‪ .‬با توجه‬ ‫به حمله های جاری به وضعیت زنان در کانادا‬ ‫توسط سطوح مختلف حکومتی‪ ،‬تنها راه برای‬ ‫جلوگیری از سقوط عمومی موقعیت زنان کانادا‬ ‫عبارت است از سازماندهی‪ ،‬برپاخاسنت‪ ،‬و‬ ‫جنگیدن‪.‬‬

Nedayeh Mardom - Issue #4  

The Special International Women's Day Issue of Nedayeh Mardom, highlighting the central and historic role that women have played in progress...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you