__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 1

M TT II M E E & & S A S A N N TT A A A A Согласно Зигмунту Бауману мы живем в мире ускоряющихся изменений, порождающих неустойчивость и неопределенность, в периоде «текучей современности», который метафорично характеризует глобализирующийся мир. Всматриваясь в будущее через обозримое прошлое, мы натыкаемся на руины оставленных поселений, идеологий, неоправдавшихся систем и социальных надстроек.

Time & Astana: After Future

ВЫСТАВКА СОВРЕМЕННОГО ИСКУССТВА 22 ДЕКАБРЯ 2017 - 22 ЯНВАРЯ 2018

Что заставляет нас видеть будущее в тревожном свете прошлого? Быть может это невозможность погрузиться и осмыслить локальные и глобальные исторические процессы - масса знаков препинаний без знака точки? Тем не менее, мы стремимся начать жизнь с чистого листа, так же как и Астана, но в отражениях стеклянных фасадов проглядываются тени незавершенностей прошлого. Получить ответы в этом безграничном диалоге со временем нам поможет конструктивный анализ, честность и знание. Астана - новый город, который не выбирал свою историю ни при освоении Целины, ни в случае с переносом столицы. . Город, выросший в степи за 20 лет в сложных климатических, экономических и политических условиях, стал визитной карточкой, центром и символом Независимого Казахстана, претендующий на культурный и экономический центр Центрально- Азиатского региона.

Участники / Айгерим Оспанова Айсулу Шайкенова Алмагуль Менлибаева Аида Адильбекова Аида Исаханкызы Анар Аубакир Анвар Мусрепов Армине Чилингарян Арман Саин Асхат Ахмедьяров Балнура Нусипова Бахыт Бубиканова Бекежан Альбосунов Гульнур Мукажанова Гульмарал Татибаева Женис Нуртасулы Канат Бейсекеев Куралай Мейрбекова Куляш Жумадилова Роман Захаров Сауле Дюсенбина SUINBIKE Сабина Куангалиева Фатима Омир Тьюторы / Алмагуль Менлибаева Асхат Ахмедьяров Куратор / Айгерим Капар

Осуществленный мега-проект, где из-за стремительных изменений и вертикальной риторики будущего возникает разрыв человек-город, в котором город доминирует. Междисциплинарная выставка «Время и Астана: После будущего» художественное исследование времени в ткани города, попытка обнаружить точку опоры для возможности интеракции и осмысления.

Эффект новизны и временности осязаемо витает в воздухе молодой столицы. Горожане в большинстве своем - внутренние мигранты, в поисках новых перспектив и возможностей смотрят на город через призму потребления. Зачастую приехавшие на «месяц-два» остаются пребывать здесь годами, и продолжают думать по инерции, что в Астане до сих пор «никого и ничего нет».

Астана, как и другие мегаполисы подвержена проблемам роста. Сегодня мы видим в пространстве города сосуществование измерений прошлого правый берег, настоящего - левый берег и будущего - территория EXPO.

Философ Антонио Грамши обозначает такие периоды понятием «interregnum» в современной трактовке, «что старое уже не работает, а новое еще не народилось. Или народилось, но мы его еще не замечаем…».

Несоответствие формы и содержания можно обнаружить как в людях, так и в городской среде мегаполиса: иллюзии физических расстояний между объектами, инфраструктуры и коммуникации, проецирующиеся на коллективные качества и социум города. В нашем исследовании город, как объект социологического знания, предстает объектом художественной рефлексии. Если мы признаем, что город – это, прежде всего его жители, представляющие истинную ценность, то какие решения могут предложить художники для развития дружелюбного общественного пространства в городе? Как присвоить Астану, сделать ее личной и, тем самым, помочь человеку найти свое место в пространстве среди масштабных построек и «выветриваемых» расстояний.


TIME. . ~ &ASTA.. ~ NA: AF-~ .. ~ TER FU-~ TURE# ~ ~ # # 22/12/2017.-.22/02/2018 #

#timeandastanaafterfuture Көрме «Artcom» шығармашылық коммуникациялық платформасының бастамасымен жүзеге асып жатқан «Art­Сollider — Когда искусство встречается с наукой» бағдарламасының шең­беріндегі архитектор, режиссер, дизайнер, ғалым, антрополог, философ, әлеуметтанушылардың бірігіп жасаған еңбегінің нәтижесі болып табылады. «Уақыт және Астана: Болашақтан кейін» пәнаралық көрмесі — қала негізінде уақыт ұғымын көркемөнер арқылы зерттеу, өзара ықпалдастыққа, ұғынуға мүмкіндік болатын тіреуді табуға талпыныс.

Выставка является результатом­ сов­местного исследования художников, архитекторов, режиссеров, дизайнеров, ученых, ан­тропологов, философов и социологов в рамках­ проекта «Art Сollider — Когда­ искус­ство встречается с наукой», инициированного Творческой коммуникационной платформой «Artcom». Междисциплинарная выставка «Время и Астана: После будущего» — художественное исследование времени в ткани города, попытка обнаружить точку опоры для возможности интеракции и осмысления.

The exhibition is the result of a jo­ int research of artists, architects, filmmakers, designers, scientists, anthropologists, philosophers and sociologists within the framework of the project “Art Collider — When art meets science”, initiated by Creative Communication Platform Artcom. An interdisciplinary exhibition “Time and Astana: After Future” — an artistic study of time in the fabric of the city, an attempt to find a point of support for the possibility of interaction and reflection.


T AS

#timeandstanaafterfuture Көрме Қазақстан Республикасы Ұлттық музейінің, қазіргі заманғы өнер кафедрасының жас кураторлары мен суретшілерін қолдау бағдарламасының аясында жас суретшілер мен кураторлардың қатысуымен өтті.

Выставка проходила с 22 декабря 2017 по 22 февраля 2018 года в рамках программы поддержки ­молодых художников и кураторов Центра Современного искусства Национального музея Республики Казахстан.

The exhibition was held from 22 December 2017 to 22 February 2018 with the participation of young artists and curators in the framework of the program for supporting young curators and artists of the National Museum of the Republic of Kazakhstan, the Department of Contemporary Art.

Каталог-тын шығуы Қазақстан Республикасы Ұлттық музейінде өткен “Time & Astana: After Future” көрмесі�не арналған. Көрме 2017 жылдың 22 желтоқсанынан 2018 жылдың 22 ақпанына дейін өтті.

Издание каталога приурочено к выставке “Time & Astana: After Future”, Национальный музей Республики Казахстан.

The publication of the catalog was premiered to the ­exhibition “Time & Astana: After Future”, National Museum of the Republic of K­azakh­stan.

F


. . TIME & . STANA: . AFTER

FUTURE#

~


Уақыт және Астана: Болашақтан кейін Біз Зигмунт Бауманның пікірі бойынша тұрақсыздық пен белгісіздік күйін тудыратын үдемелі өзгерістер әлемінде, «ағымдағы қазіргі заманда», яғни әлемнің жаһандану кезеңінде өмір сүреміз. Болашаққа өткеніміз арқылы қарайтын болсақ тасталған елдімекендердің, идеологиялардың, ақталмаған жүйелердің, әлеуметтік қондырмалардың күйреген үйінділерін көреміз. Бізді болашаққа өткеннің беймазалығы арқылы қарауға не итермелейді? Мүмкін, бұл жергілікті және ғаламдық тарихи үрдістерге бойлауға мүмкіншіліктің болмауы – нүктесі жоқ көп тыныс белгілер шығар? Дегенмен де біз Астана сияқты жаңа өмір бастауға талпынамыз, бірақ әйнек үйлердің көріністерінде өткеннің аяқталмаған көлеңкесі шағылысып көрінеді. Бұл уақытпен шексіз сұхбаттан жауаптар алу үшін бізге тек сындарлы талдау, адалдық және білім көмектеседі. Астана – тың жерлерді игерген кезде де, астананы көшірген кезде де өз тарихын таңдамаған жас қала. 20 жылдың ішінде кең далада қлиматтық, экономикалық, саяси қиын жағдайда бой көтерген қала Тәуелсіз Қазақстанның орталығы мен символына айналды, сонымен қатар бүгінде Орталық Азия аумағының мәдени және экономикалық орталығы болуға үлкен үміткер. Іске асырылған мега-жоба, мұнда үдемелі өзгерістер мен болашақтың вертикалды риторикасы әсерінен қала мен адам арасында алшақтық пайда болды, және де бұл арада қала басымдыққа ие болды. Астана басқа да мегаполистер сияқты өсу мәселелеріне ұшырайды. Бүгін біз қаланың кеңістігінде өткеннің өлшемі - оң жағалау, қазіргі заман өлшемі - сол жағалау және болашақтың өлшемі - EXPO аумағын көріп отырмыз. Жас астанада жаңалық әсері байқалады және айналадағының бәрі уақытша екені сезіледі. Қала тұрғындары көбінде ішкі мигранттар, олар жаңа мүмкіндіктерді іздеу жолында қалаға тек тұтынушы көзімен қарайды. Көбінде «бір-екі айға» келгендер жылдар бойы тұрақтап қалып жатады, және Астанада әлі де «ешкім де, ештеңе де» жоқ деген пікірді ұстанумен келеді. Философ Антонио Грамши бұндай кезеңдерді заманауи түсіндірмедегі «interregnum» түсінігімен белгілейді, «ескісі енді жұмыс істемейді, ал жаңасы әлі пайда болмады. Немесе ол дүниеге келді, бірақ біз оны әлі байқамаймыз». Пішіннің мен мазмұнның сәйкес келмеуін адамдар мен мегаполистің қалалық ортасынан көруге болады: объектілер арасындағы, инфрақұрылым, коммуникация арасындағы физикалық қашықтықтың елесі ұжымдық қасиеттерге және қаланың қоғамына әсер етеді. Біздің зерттеу жұмысымызда әлеуметтік білім пәні болып табылатын қала көркемөнер рефлексиясының пәні ретінде көрініс табады. Егер біз қаланың негізгі құндылығы ең бірінші оның тұрғындары екенін мойындайтын болсақ, онда қаланың қоғамдық кеңістігінде жылы шырайлы, тату ортаны дамыту үшін суретшілер қандай шешімдер ұсына алады? Астананы қалай иемденуге және қалай жекелендіруге болады, сол арқылы көлемді құрылыстар мен желді қашықтықтар ортасындағы қала кеңістігінде адамдарға өз орнын табуға қалай көмектесуге болады? Айгерім Қапар, куратор

9


Время и Астана: После будущего

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Согласно Зигмунту Бауману, мы живем в мире ускоряющихся изменений, порождающих неустойчивость и неопределенность, в периоде «текучей современности», который метафорично характеризует глобализирующийся мир. Всматриваясь в будущее через обозримое прошлое, мы натыкаемся на руины оставленных поселений, идеологий, неоправдавшихся систем и социальных надстроек. Что заставляет нас видеть будущее в тревожном свете прошлого? Быть может это невозможность погрузиться и осмыслить локальные и глобальные исторические процессы - масса знаков препинаний без знака точки? Тем не менее, мы стремимся начать жизнь с чистого листа, так же как и Астана, но в отражениях стеклянных фасадов проглядываются тени незавершенностей прошлого. Получить ответы в этом безграничном диалоге со временем нам поможет конструктивный анализ, честность и знание. Астана – новый город, который не выбирал свою историю ни при освоении Целины, ни в случае с переносом столицы. Город, выросший в степи за 20 лет в сложных климатических, экономических и политических условиях, стал визитной карточкой, центром и символом Независимого Казахстана, претендующий на культурный и экономический центр Центрально- Азиатского региона. Осуществленный мега-проект, где из-за стремительных изменений и вертикальной риторики будущего возникает разрыв человек-город, в котором город доминирует. Астана, как и другие мегаполисы подвержена проблемам роста. Сегодня мы видим в пространстве города сосуществование измерений прошлого - правый берег, настоящего - левый берег и будущего - территория EXPO. Эффект новизны и временности осязаемо витает в воздухе молодой столицы. Горожане в большинстве своем - внутренние мигранты, в поисках новых перспектив и возможностей смотрят на город через призму потребления. Зачастую приехавшие на «месяц-два» остаются пребывать здесь годами, и продолжают думать по инерции, что в Астане до сих пор «никого и ничего нет». Философ Антонио Грамши обозначает такие периоды понятием «interregnum» в современной трактовке, «что старое уже не работает, а новое еще не народилось. Или народилось, но мы его еще не замечаем…» Несоответствие формы и содержания можно обнаружить как в людях, так и в городской среде мегаполиса: иллюзии физических расстояний между объектами, инфраструктуры и коммуникации, проецирующиеся на коллективные качества и социум города. В нашем исследовании город, как объект социологического знания, предстает объектом художественной рефлексии. Если мы признаем, что город – это прежде всего его жители, представляющие истинную ценность, то какие решения могут предложить художники для развития дружелюбного общественного пространства в городе? Как присвоить Астану, сделать ее личной и, тем самым, помочь человеку найти свое место в пространстве среди масштабных построек и «выветриваемых» расстояний. Айгерим Капар, куратор

10


Time and Astana: After future According to Sigmund Bauman, we are living in the world of accelerating changes that generate instability and uncertainty, in the period of “fluid modernity” that metaphorically characterizes the globalizing world. Looking into the future through the foreseeable past, we stumble upon the ruins of abandoned settlements, ideologies, unjustified systems and social superstructures. What makes us see the future in the troubled light of the past? Perhaps, this is a disability to sink in and comprehend local and global historical processes - a mass of punctuation marks without a dot sign? Nevertheless, we strive to start life with a clean slate, just like Astana, but in the reflections of glass facades, shadows of the past incompleteness can be seen. A constructive analysis, honesty and knowledge will help us to get answers in this boundless dialogue with time. Astana is a new city, that did not choose its history either within mastering Tselina, or within the capital dislocation. The city, which was established in the steppe over 20 years ago in difficult climatic, economic and political conditions, that became the visiting card, the center and the symbol of independent Kazakhstan, competing to be the cultural and economic center of the Central Asian region. The mega-project, where due to the rapid changes and vertical rhetoric of the future, there is a man-city gap, where the city dominates. Astana, like other megacities, is subject to growth problems. Today, within the city we can see the coexistence of the past - the right bank, of the present - the left bank and of the future - the territory of EXPO. The effect of novelty and temporality is tangible in the air of the young capital. The overwhelming majority of the citizens are migrants, who searching for new prospects and opportunities, look at the city through the prism of consumption. Often, those who came for “a month-two”, stay here for years, and continue thinking by inertia that there is still “no one and nothing” in Astana. The philosopher Antonio Gramsci denotes such periods of the term “interregnum” in the modern interpretation, “that the old is no longer working, and the new has not yet emerged. Or it has been created, but we have not noticed it yet ... “. Inconsistency of form and content can be found both in people and in the urban environment of the megalopolis: the illusions of physical distances between objects, infrastructure and communications, projected on the collective qualities and the community of the city. In our study, the city, as an object of sociological knowledge, appears as the object of artistic reflection. If we admit that the city is nothing but inhabitants thereof, who are of real value, then what solutions can artists suggest for friendly public space development in the city? How to appropriate Astana, make it personal and, thereby, help a person to find his/her place in space among largescale buildings and “eroded” distances.

Aigerim Kapar, curator

11


12 TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


14

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Әйгерім Оспанова | «Қырыққабатты к­есу» | перформанс, 2017 | видео-құжаттама | Елордада тұру абырой. Әртүрлі аймақтардан адамдар «жақсы» өмірге ұмтылып келіп жатыр. Біреулері қала ағзасынан өз орнын тауып, оның ырғағына үйлесімді қосылып кетіп қоғамдық өмірге қатысушыға айналады. Біреулердің қалаға деген тұтынушылық қатынасы, «қырыққабатты кесу» тілегі басым болады. Көк-өніс, тосап, тұздалған капуста консервіленген банкалар – үй ахуалының символы сияқты.

Aigerim Ospanova | «To coin money» | perfor­mance art, 2017 | image-documentation | To live in the capital is prestigious. People from different regions come with a desire for a «good» life. Someone finds his place in the body of the city and harmoniously merges into its rhythm and becomes an accomplice in public life. Some people have a predominantly consumer attitude to the city, a desire to «to coin money». Jars canned wth vegetables, jam and sauerkraut - are as symbols of the home atmosphere.

Айгерим Оспанова | «Срубить капусту» | перформанс, 2017 | видео-документация | Жить в столице престижно. Люди из разных регионов приезжают со стремлением к «хорошей» жизни. Кто-то находит свое место в организме города и гармонично вливается в его ритм, становится соучастником общественной жизни. У кого-то преобладает потребительское отношение к городу, желание «срубить капусту». Банки c консервированными овощами, вареньем и квашеная капуста – как символы домашней атмосферы.

15


Әйгерім Оспанова | «The star» | вид­ео-арт, 2017 | Бүкіл елдің назары мен уайымы бір нүктеге шоғырланған. Осы 0жерде халықаралық деңгейдегі маңызды оқиғалар өтіп жатады. Ғаламдық заңдылыққа сәйкес барлығы орталыққа ұмтылады, алайда енді күштердің кері қозғалысы болуы тиіс. Жаңа энергияны тудыру үшін жарықты таратып, бөлетін кез жетті. Айгерім Оспанова | «The Star» | видео-арт, 2017 | Внимание и забота всей страны концентрируется в одной точке. Самые важные события международного масштаба проводятся здесь. Все стремится к центру по закону Вселенной, но теперь должно быть обратное движение сил. Пора распространять и делиться светом для зарождения новой энергии.

16

Aigerim Ospanova | «The star» | video-art, 2017 | The attention and concern of the whole country are concentrated at one point. The most important international events are held here. Everyone tends to the center ac-cording to the law of the universe, but now there must be a reverse movement of forces. It’s time to distribute and share light for the birth of new energy.


17


18

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Әйгерім Оспанова | «Гранд Палас» | 2017, редимейд | акрил | 200х300 см | Шағын қалалар мен ауылдар­дың көптеген тұрғындары үлкен мүмкіншіліктер із­деп елордаға келіп жатыр. Бұрынғы өмірді және тұрмыс салтты ауыстыру күйзеліске алып келіп, жа­ңа қырларды ашады, нағыз күш пен жақсылыққа ұмтылысты тудырады. Осындай отбасының бірімен бірге бір орыннан екінші орынға көшіп жүрген кілем төсеніш талай қиынқыстау кезеңдердің куәгері саналады. Төсеніш бәрін көрген, басынынан бәрін өт­керген, оның білетіні, айтары жетерлік. Айгерим Оспанова | «Гранд-Палас» | 2017, редимейд | акрил | 200х300 см | В поисках больших возможностей многие жители маленьких городов и сел приезжают в столицу. Смена обстановки и прежнего уклада жизни приводит к стрессу и открывает новые грани, проявляет настоящую силу воли и устремления к лучшему. Ковровый палас, который вместе с одной из таких семей пережил ряд переездов с одного места в другое, является свидетелем всех жизненных перипетий. Палас видел все, пережил многое, он часть воспоминаний, ему есть что рассказать. Aigerim Ospanova | «Grand-Palace» | 2017, readymade | acryl | 200х300 cm | Many residents of small towns and villages come to the capital in search of greater opportunities. Changing the situation and the old way of life leads to stress and opens new facets, shows real strength of will and aspirations for the better. Carpeting, which, along with one of these families, has experienced a series of moves from one place to another, is a witness of all life's vicissitudes. Palace saw everything, lived through much, it is a part of memories, it has something to tell.

19


Айсұлу Шәйкенова | «Something new» | инсталляция, 2017 | аралас медиа | 120х86х86 см | Астана – жаңа, жарқын нысан. Адамдар мұны пайдалануды әлі үйрене қоймады, ол әзірге орауы ашылмаған өз сәтін күтіп тұрған жаңа сатып алынған заттай. Оған жақсылап, қабықшасын шешіп, зерделеп оның барлық артықшылықтарын меңгеріп және оның көпшіліктік кеңістігін иемденіп пайдалану керек.

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Айсулу Шайкенова | «So­­methin­­­­g new» | инсталAisulu Shaikenova | «Something new» | installa- ляция, 2017 | смешанные медиа | 120х86х86 см | tion, 2017 | mixed media | 120х86х86 cm | Astana Астана - новый, яркий объект. Люди еще не науis a new, bright object. People haven’t learned how чились им пользоваться. Он пока не распакованto use it yet. It is unpacked yet and like a new pur- ный и как новая покупка ждет своего часа. Стоит chase waiting for its time. It is worthwhile to get ac- приглядеться к нему, снять пленку, начать исслеcustomed to it, take off the film, begin to explore and довать и пользоваться всеми преимуществами enjoy all the advantages - to master and appropriate – осваивать и присваивать его публичные проit as a part of the public space. странства.

20


Айсұлу Шәйкенова | «Interval» | инсталляция, 2017 | ПФХ, көркемсурет | 130х120х240 см | Әрбір әйелдің алдында мансап пен өзін-өзі таныту немесе тұрмыс құру деген таңдау тұрады. Ол әрқайсысының өз артықшылықтары мен кемшіліктерін ескере отырып, өз таңдауын жасайды. Сіздің ойыңызша не басымдырақ әрі маңыздырақ: адамзатқа өз үлесіңді қосу ма, Альпіні бағындыру ма, керемет ұрпақ өсіру ме? Бәлкім ол осылардың бәрін біріктіре алар? Интерактивті инсталляция көрерменге өзінің пікірі бойынша өмірдің басымдырақ әрі маңыздырақ сәттерін фломастермен бояуды ұсынады. Көрме жұмысын аяқтаған кезде Орталық Азияның заманауи әйелінің бейнесін қоғам қалай елес­тететіні түсінікті болады.

Айсұлу Шайкенова | «Interval» | инсталляция, 2017 | ПФХ, сурет | 130х120х240 см | Каждая женщина сталкивается с выбором: карьера и самореализация или замужество. Она перебирает возможные варианты развития событий: в каждом из них есть плюсы и минусы. Что, по вашему мнению, является более приоритетным и важным: внести свой вклад в человечество, покорить Альпы или вырастить прекрасных детей? А может ей удастся все совместить? Интерактивная инсталляция предлагает зрителю раскрасить фломастерами моменты жизни, которые, по их мнению, наиболее приоритетны и важны. По окончанию работы выставки станет понятно, как общество представляет образ современной центрально-азиатской женщины.

Aisulu Shaikenova | «Interval» | installation, 2017 | PVC, painting | 130х120х240 cm | Every woman faces a choice: career and self-fulfillment or marriage. She sorts through the possible scenarios: In each of them has pros and cons. What do you think is more priority and important: to contribute to humanity, to conquer the Alps or to grow up beautiful children? And maybe she can combine all? Interactive installation offers the viewers to color moments of life with markers, which, in their opinion, are the most priority and important. At the end of the exhi-bition, it becomes clear how society represents the image of a modern Central Asian woman.

21


22

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


SUINBIKE | «1 VS 0 » | аралас медиа, 2017 | 50х50 cм | 0 GENDER – ойдан құралған термин, бірақ мен оны әңгіме барысында қолданған кезде, адамдар бұрын бұл сөзді естіген секілді өте маңызды кейіппен қарайды. Бір күні гендерлік негізде анықтама болмайды деп үміттенемін. Артықшылықтар жоқ, кемсіту жоқ.

SUINBIKE | «1 VS 0 » | смешан­ные медиа 2017 | 50х50 cм | 0 GENDER – вымышленный термин, но когда я его использую в разговоре на меня смотрят с очень серьезным видом, как будто бы слышали это раньше. Надеюсь, что когда-нибудь не будет определения по половому признаку. Ни привилегий, ни дискриминации.

SUINBIKE | «1 VS 0 » | miхed media, 2017 | 50х50 cм | 0 GENDER is a fictitious term, but when I use it in a conversation, they look at me with a very serious look, as if they heard it before. I hope that someday there will be no definition on the basis of gender. No privileges – no discrimination.

23


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Fatima Omir | «Х-eidoscope – Soaparium» | installation, 2017 | soap, plexiglas | 116х116х116 cm | The city of youth. All the "glamorous forces" are striving to Astana in the form of future brides and all ambitious (economic) guys are striving to the capital in search of new opportunities. The vertical of the city attracts. Ideally, it should be golden, but reality dictates its own, and sooner or later it will become transparent. Everything – it's like a big experiment, in which people like flies are fruit flies. X-eadoscope Soparium – expanding ectra-doscope, without mirror coating, is transparent. Soap mass is approaching to the viewer. Soap is a symbol of washing and cleanliness... A sweet pink as the setting sun will blend with the ocher color of dust, and everything will become what it will become, as it was in its essence, until illusions take shapes. Фатима Омир | «Х-ейдоскоп – Сопариум» | инсталляция, 2017 | мыло, оргстекло | 116х116х116 см | Город молодости. Все «гламурные силы» стремятся в Астану в виде будущих невест и все амбициозные (хозяйственные) парни стремятся в столицу в поиске новых возможностей. Вертикаль города привлекает. В идеале она должна бы быть золотой, но реальность диктует свое, и рано или поздно она станет прозрачной. Все это похоже на большой Эксперимент, в котором люди как мушки-дрозофилы. Х-ейдоскоп Сопариум – расширяющийся эктра-доскоп, без зеркального покрытия, прозрачен. Мыльная масса как бы надвигается на зрителя. Мыло – символ мытья и чистоты... Милое розовое как закатное небо смешается с охристым цветом праха, и станет все таким, каким станет, каким и было по своей сути, пока не оформились иллюзии.

24

Фатима Өмір | «Х-ейдоскоп – Соапариум» | инсталляция, 2017 | сабын, органикалықәйнек | 116х116х116 см | Жастық шақтың қаласы. Барлық «гламур күштер» болашақ қалыңдық түрінде Астанаға ұмтылады және барлық өршіл (шаруа) жігіттер жаңа мүмкіншіліктер іздеп астанаға ұмтылады. Қаланың вертикалы өзіне тартады. Шын мәнінде ол алтын болуы тиіс, алайда шындық өз дегенін істетеді, ерте ме, кеш пе ол тұныққа айналады. Бұлардың барлығы адамдар шыбыншіркейлер сияқты көрінетін үлкен Тәжірибеге ұқсайды. Х-ейдоскоп Сопариум – айналы жабындысыз, тұнық кеңеймелі экстра-доскоп. Сабынды қоспа көрерменге жылжып келе жатқандай. Сабын – жуудың және тазалықтың символы... Күн батып бара жатқандағы қызғылт аспан қоңыр қызыл тозаңмен араласып кетеді де, сағым қалыптасқанға дейінгі күйге түседі.


25


26

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Әлбосынов Бекежан | «Жумаймыз ба?» | 2017, реди-мейд | 30х10 см | Марсель Дюшанға биыл 100 жыл болатын «Субұрқақ» туындысына оммаж. Яғни 100 жыл бұрын осы «Субұрқақтан» өнерде жаңа дәуір басталды. Идея, көркемдік ым бірінші кезекке шығып, орындау шеберлігі екінші болып қалды. 1917 жылы 7 сәуірде Дюшан R.Mutt деген жазуы бар қарапайым писсуар сатып алады да, оны Еркін суретшілер қоғамының көрмесіне қоймақ болады, бірақ ұсынысы қабылданбайды. Сол күні кешкісін галерист, меценат, фотосуретші Альфред Стиглиц «Субұрқақты» суретке түсіреді де, өз галереясына қояды. Жүз жыл өтті. 2017 жылғы 9 сәуірде Нью-йорк Заманауи өнер музейі (МоМа) лондондық Тейт модерн және Serpentine галереялары, Помпиду Париж орталығы, Израиль, Қытай, Германия және Жапония музейлері Дюшанның шығармашылығы туралы әртүрлі шаралар, лекциялар және RichardMutt кодты сөзімен мерекелік кештер өткізді. Франкфурттағы Штедель институтында және Филодельфия көркемөнер музейінде «Субұрқақтың» жүз жылдығын перформанстармен және ерлер дәретханасындағы концептуализм туралы лекциялармен атап өтті. Барлық шараларға кіру тегін болды және «мерейтой күні осы түбекті міндеті бойынша пайдалануға тыйым салынған жоқ». 2017 жылғы сәуірде Қазақстан EXPO-ға дайындық жасап жатты. Мен біздің музейлеріміз, ең болмаса Қазақстан Суретшілер одағы осы айтулы күнді атап өтті ме білмеймін. Міне мен «Жумаймыз ба?!» деген инсталляциямен атап өткенді жөн көрдім. Р.S. Бұл мерей той туралы өзім де бір ай бұрын кездейсоқ білдім. Бекежан Альбосунов | «Жумаймызба?!» | 2017, реди-мейд | 30х10 см | Оммаж Марселю Дюшану на его работу «Фонтан», которой в этом году исполнилось 100 лет. То есть 100 лет назад с этого «Фонтана» началась новая эпоха в искусстве. Идея, художественный жест стали первичными, мастерство исполнения стало вторичным. 9 апреля 1917 года Дюшан купил обыкновенный писсуар с надписью R.Mutt и решил представить его на выставке Общества свободных художников, но получил отказ. Вечером того же дня галерист, меценат, фотограф Альфред Стиглиц сфотографировал «Фонтан» и выставил его в своей галерее. Прошло сто лет. 9 апреля 2017 Ньюйоркский Музей современного искусства (MoMa), лондонские галереи Тейт модерн и Serpentine, парижский Центр Помпиду, музеи Израиля, Китая, Германии и Японии провели различные мероприятия, лекции о творчестве Дюшана и праздничные вечера по кодовому слову RichardMutt. В Институте Штеделя во Франкфурте и в Художественном музее Филадельфии отметили столетие «Фонтана» перформансами и лекциями о

концептуализме в мужских туалетах. Вход на все мероприятия был бесплатным, и «использовать по назначению уборную в юбилейный день было не запрещено». Казахстан в апреле 2017 года был занят подготовкой к EXPO. Я не знаю, отмечали ли наши музеи или хотя бы Союз художников Казахстана эту знаменательную дату? Вот я и решил отметить инсталляцией «Жумаймызба?!» Р.s. Хотя нужно отметить, что я сам случайно узнал об этом юбилее месяц тому назад. Bekezhan Albosunov | «Zhumaimyzba?!» | Readymade, 2017 | 30х10 cm | Homage Marcel Duchamp for his work "Fountain", which turned to 100 years old this year. In other words, 100 years ago a new era of art began from this "Fontana". The idea and the artistic gesture became primary and the mastery of performance became secondary. On April 9, 1917, Duchamp bought an ordinary urinal with the inscription of R.Mutt and decided to present it at the exhibition of the Society of Free Artists, but he was refused. In the evening of the same day, Alfred Stiglitz, the gallery owner, philanthropist, photographer, photographed the "Fountain" and exhibited it in his gallery. A century has passed. Various events, lectures on Duchamp's creativity and holiday evenings with the code word RichardMutt were held in the New York Museum of Modern Art (MoMa), the London Tate Art Nouveau and Serpentine Galleries, the Pompidou Center in Paris, the museums of Israel, China, Germany and Japan on April 9, 2017. At the Städel Institute in Frankfurt and at the Philadelphia Art Museum, the centennial of Fontana was celebrated with performances and lectures on conceptualism in men's toilets. The entrance to all events was free of charge, and "to use the restroom on purpose of the anniversary day was not forbidden". Kazakhstan was busy preparing for EXPO in April, 2017. I do not know whether our museums or even the Union of Artists of Kazakhstan celebrated this significant date? So I decided to highlight the installation of "Shan’t we celebrate?!" P.S: Though I should mention that I found out about this anniversary ago a month ago accidentally.

27


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

28

Arman Sein | «Alien» | mixed media, 2017 | 42x42 cm | Kantian aesthetics, theory of ideologies. The new paradigm of political science combines discursive approach to ideologies and dialectical distinction of attitude toward the objects in the categories «beautiful-ugly» and «sublime-low». Kant in his «Critique of judgment» described sense of the sublime as some combination of admiration and fear before something greater than you, and also spoke about two types of harmonization that is given by this sense. Namely, the harmonization between the inner and the outer worlds and also intersubjective sensus communis, the basis of the group and national identity and statehood. Flags, hymns and other stuff is definitely great but you shouldn’t forget about the fact what united human groups above all since ancient times. I am talking about the enemy who caused primitive sense of fear and the instinct of inner-group cooperation of our ancestors. And exactly the enemy wars developed our morality and necessity to care about each other. The enemy stood at the origins of nationality and my hypothesis consists in the idea that the enemy is an aesthetical category. To fear the enemy it is needed to inspire people with its sublimity or meanness (colonizers trying to absorb us vs barbarians eating their own children). Carl Schmitt in «The Concept of the Political» wrote that political is firstly the distinction between me and they, between the insider and the alien. By this project I deconstruct Kazakh national ornament showing the originals of our identity which is now replaced by the secondary symbolic aesthetics. Арман Саин | «Бөтен» | аралас техника, 2017 | 42x42 cm | Кант эстетикасы, идеология теориясы. Саясат ғылымының жаңа парадигмасы идеологияларға дискурсивті амал мен «сұлу-сұрықсыз» және «асқақ-төмен» санаттарындағы нысандарға диалектикалық шектеу қатынасын біріктіреді. Кант өзінің «Пайымдау қабілетін сынауында» асқақ сезімді өзіңнен гөрі үлкен нәрсеге тәнті болу мен қорқыныштың кейбір жиынтығы ретінде сипаттады, сол сияқты осы сезім беретін үйлесімділіктің екі түрі туралы айтты. Атап айтқанда, ішкі әлемнің сыртпен үйлесімі, сол сияқты интерсубъективті парасатты мағына (sensuscommunis) топтық бірдейліктің және мемлекеттіліктің негізі. Ту, әнұран және тағы осындайлар – бұлар әлбетте жақсы-ақ, дегенмен ежелгі заманнан бері адамзат топтарын мықтап біріктірген нәрсені ұмытпау керек. Мен біздің ғибратымыз бен бір-бірімізге қамқорлық жасау қажеттілігін дамытқан бабаларымыздың бойында алғашқы қауымдық қорқыныш пен ішкі топтық қауымдасу түйсігін тудырған жау туралы айтып отырмын. Яғни мемлекеттіліктің бастауында дәл осы жау тұрды және мен гипотезам бойынша бөтен де эстетикалық катергория саналады. Жау қорқу үшін адамдарға олардың не асқақтығын, не төмендігін (бізді жұтып қойғысы келетін отаршылдар, өз балаларын жеп қоятын рақымсыздарға қарсы) жеткізу керек. Карл Шмитт «Саясат нәрсе ұғымында» саяси деген, бірінші кезекте, - бұл мен және оларға, өзімдікі және бөтенге жіктеу. Осы жоба арқылы бүгінде символдық қосымша эстетикамен алмастырылған біздің бірегейлігіміздің бастауын көрсетіп қазақтың ұлттық оюларын қайта жаңғыртамын.

Арман Саин | «Чужой» | смешанная техника, 2017 | 42x42 cm | Кантианская эстетика, теория идеологий. Новая парадигма политической науки комбинирует дискурсивный подход к идеологиям и диалектическое разграничение отношения к объектам в категориях «прекрасное-уродливое» и «возвышенное-низкое». Кант в своей «Критике суждения» описывал чувство возвышенного как некоторую комбинацию восторга и страха перед чем-то большим, чем ты являешься, а также говорил о двух типах гармонизации, что дает это чувство. А именно гармонизация внутреннего мира с внешним, а также интерсубъективное sensus communis, основа групповой идентичности и государственности. Флаги, гимны и все такое – это, конечно, здорово, но не стоит забывать и о том, что с древних времен сильнее всего объединяло человеческие группы. Я говорю о враге, вызывавшем первобытное чувство страха и инстинкта внутригрупповой кооперации у наших предков, которые так развили нашу мораль и необходимость заботы друг о друге. То есть именно враг стоял у истоков государственности и моя гипотеза состоит в том, что чужой также является категорией эстетической. Чтобы врага боялись, людям надо внушить либо его возвышенность, либо его низость (колонизаторы, пытающиеся нас поглотить, против варваров, поедающих собственных детей). Карл Шмитт в «Понятии политического» писал о том, что политическое в первую очередь – это разграничение на я и они, на своих и чужих. Этим проектом я деконструирую казахский национальный орнамент, показывая истоки нашей идентичности, которая теперь замещена вторичной символической эстетикой.


Арман Саин | «EXPO» | 2017 | компьютерлік бағдарлама | Осы медиажұмыста 1992-2017 жылдар арасында Қазақстанның жан басына шаққандағы ІЖӨ нақты деректері өсуде, алайда артынан (2050 жылға дейін) болжамды мәндер қолданылады. 2017 жылдан бастап жан басына шаққандағы ІЖӨ көрермен микрофонға қаншалықты “EXPO” деп қатты айқалағанына сай өседі. Жұмыста PureData визуалды бағдарламалау тілі, сол сияқты сызықтық регрессия жасау барысындағы ең кіші квадраттар тәсілі қолданылады.

Arman Sein | «EXPO» | 2017 | Computer program | In this media work, the per capita GDP of Kazakhstan grows according to real data from 1992 to 2017, but after (up to 2050) the forecast values are used. The rate of GDP growth per capita since 2017 is increasing equivalently to how loud the audience will be shouting "EXPO" into the microphone. The work uses the language of visual programming PureData, as well as the method of least squares in the construction of linear regression.

Арман Саин | «EXPO» | 2017 | компьютерная программа | В данной медиаработе ВВП на душу населения Казахстана растет по реальным данным с 1992 года по 2017, однако после (до 2050 года) используются прогнозные значения. Скорость роста ВВП на душу населения с 2017 года увеличивается эквивалентно тому, насколько громко зритель будет кричать “EXPO” в микрофон. В работе используется язык визуального программирования PureData, а также метод наименьших квадратов при построении линейной регрессии. 29


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Анвар Мүсрепов | «Alastau» | перформанс, 2017 | видео-құжаттама | Квадрокоптер ас­панға бықсыған адыраспаны бар металл банканы көтерген, түтін жындардың көзін жойып, жаңғыртылған Қазақстанның жолын тазалап Expo шарының үстінде тарап кететін тазарту рәсімі. Анвар Мусрепов | «Alastau» | перформанс, 2017 | видео-доку­мента­ция | Ритуал очищения, в котором квадрокоптер поднимает в небо металическую банку с тле­­ю­щим адыраспаном, дым растворяется над шаром Expo, уничтожая злых духов и расчищая дорогу в новый модернизированный Казахстан. Anvar Musrepov | «Alastau» | performance, 2017 | video documentation | The cleansing ritual, in which quadrocopter lifts a metal can with glowing adiraspane into the sky, the smoke dissolves over the sphere of the Expo, destroying evil spirits and clearing the way to a new modernized Kazakhstan.

30


31


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Анвар Мүсрепов | «Адамзаттан кейінгі әлем» | перформанс, 2017 | нақты уақыт режимінде бейне-импровизация | Ұжымдық гипноз сессиясының қатысушылары ырғақты қозғалыстарды орындауы қажет, визуализация нақты уақыт режимінде өтеді, яғни экранда көрсеткен барлық нәрсе - алдын-ала жинақталған бейне мазмұнымен импровизацияланады. Бір жарым сағаттық фильмде адамзат өркениетінен кейінгі әлем тұрғындары, мутанттар мен роботтардың кейіптерімен қоса мәлімет көзі бейнеленген. Анвар Мусрепов | «Мир после человечества» | перформанс, 2017 | видео-импровизация в режиме реального времени | Участникам сеанса коллективного гипноза требуется выполнять ритмические движения, виджеинг происходит в режиме реального времени, это означает что, все то, что вы увидите на экране является импровизацией с заранее собранным видеоконтентом. Полуторачасовой фильм представит мир после человечества который населяют мутанты, роботы и дата центры. Anvar Musrepov | «What about anthropocene» | performance, 2017 | live vj set | Participants in the collective hypnosis session are required to perform rhythmic movements, the widget takes place in real time, this means that all that you will see on the screen is improvisation with pre-prepared video content. The one and a half hour film will present the world after mankind inhabited by mutants, robots and data centers.

32


33


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

34

Анвар Мүсрепов | «Байланыс» | мокьюментари, 2016 | видео, фотография, күміс, жез | Бүгінгі Қазақстан даласын мекендеген ежелгі халықтар алғашқы санамен дәнекершілерсіз және арнайы бөлінген орында тікелей байланысты. «Байланыс» жобасы – Орталық Азияны мекендеген телепатия механизмдерін меңгерген халықтар туралы әңгімелейтін ежелгі мистикалық аңыз туралы айтады. Біздің бабаларымыздың жайлаулар арасында ақпарат алмасу үшін басты құралы – ол «Күміс тақия». Адамдар соның көмегімен қашықтағылармен байланыс орнататын, қай жайылымға көшіп бара жатқанын, қай жерде қатер бар екенін және туысқан тайпалардың жаңалықтарын білетін мүмкіндікке ие болды. Әдемі аңыз немесе тарихи дерек, шындығында қайсысы үлкен мәнге ие: жүздеген ұрпақтар арқылы бізге жеткен ақпарат па, автордың ойлап тапқан утопиясы ма әлде куәліктермен расталып, министрліктер бекіткен дәлелдер ме? Адамзат тарихы жанып кетті, қайта жазылды, күштілер өздерінің салтанатты келбеттерін, айбарлы тұлғаларын ерекше қамқорлықпен тарихта қалдырды. Осы тәжірибеге сүйенген, «Байланыс» жобасының авторы бір ғана өзгермейтін мән – утопияны қабылдауды ұсынады. Утопияны шындықтан кету үшін емес, біздің өткен өмірімізді нақты уақытта тұжырымдау мүмкіндігіне қосымша ретінде. Саясат шеңберіндегі қаламның ұшымен оңай ғана өзгере салатын тарих және археология да жәдігерлердің шынайлығына кепілдік бере алмайды, әсіресе, ұлттық бренд ретінде пайдалана бастағандарға. Біздің «Алтын Адам» туралы біліміміз әдепкі қалпы бойынша неліктен күдікке ұшырамайды? Егер бүгін ежелгі күміс тақия туралы аңыз ақпараттар кеңістігінде айтыла бастаса, тарихи жалған жәдігер беделді тарихшы растаған мұрағат суреттерімен және өзге де «дәлелдермен»шынайы салаға өте алады ма?

Анвар Мусрепов | «Байланыс» | мокьюментари, 2016 | видео, фотография, серебро, латунь | Древние народы, населявшие степи современного Казахстана, связывались с первородным сознанием напрямую, без посредников и специально отведенных для этого мест. Проект «Байланыс» — это история о древней мистической легенде, которая рассказывает о народах, владевших механизмами телепатии и населявших Центральную Азию. «Күміс тақия» (серебряная тюбетейка) была главным инструментом наших предков для обмена информацией между кочевьями. С ее помощью люди имели возможность поддерживать связь на дальних расстояниях, узнавать на какие пастбища передвигаться, где может грозить опасность и бытовые новости дружественных племен. Красивая легенда или исторический факт, что в сущности имеет большее значение: информация дошедшая до нас через сотни поколений, придуманная автором утопия или доказательство, оправданное сертификатами и утвержденное министерством? История человечества горела и переписывалась, сильные мира сего с особой заботой увековечивали лишь свои парадные портреты, и величественные бюсты. Опираясь на этот опыт, автор проекта «Байланыс» предлагает принять лишь один неизменный смысл - утопию. Утопию не как уход от реальности, а как ее дополнение с возможностью редактировать наш прошлый опыт в реальном времени. Так же, как и изменяемые легким росчерком пера история и археология, существующие в рамках политики, никогда не могут обещать нам достоверности артефактов, особенно тех, которые начинают эксплуатироваться как национальный бренд. От чего наши знания о «Золотом Человеке» по умолчанию не подвергаются сомнению? Если сегодня история о древней серебряной тюбетейке начнет мелькать в информационном поле, способен ли псевдоисторический артефакат перейти в область подлинного с необходимым на то заверением авторитетного историка, архивными снимками и другими «доказательствами»?


Anvar Musrepov | «Байланыс» | mocumentary, 2016 | video, photography, silver, brass | Ancient people who inhabited the steppes of modern Kazakhstan had a direct connection with God, without any assistants and in the special places. The project “Bailanys” is a story about an ancient legend, which tells about people, who inhabited Central Asia and who had telepathic abilities. “Kumis takiya” (a slive1r headgear) was a core instrument of our ancestors for exchanging information with other nomadic tribes. It helped people to keep in touch within long distances, to find out which pastures to move, to forecast potential danger and to know about household news of friendly tribes. Is it a nice legend or a historical fact, which actually is of great importance: the data handed in through hundreds of generations, a myth imagined by the author or evidence confirmed with certificates and approved by the Ministry? Historical data of human beings destroyed by the fire was rerecorded again, and powerful men were busy only to immortalize their ceremonial portraits and gorgeous busts. Based on this experience, the author of the project “Bailanys” suggests to recognize the only meaning of it – myth. Myth not as the escape from reality, but as the addition to it with a possibility to shape our past experience in present. As well as history and archeology that can be easily adjusted within the politics, hardly ever one can confirm the authenthity of artifacts, especially of those, that are used as the national brand. Why isn’t our knowledge of “Golden Man” under any doubt? Provided, the current story about an ancient silver headgear is promoted in the mass media, could the so-called historical artifact be recognized as authentic and be confirmed by a well-known historian, proved with archive photographs and other “evidences”? Mockumentary, a type of television, was used in this work as the method to make people doubt the essence of fact and as the instrument to break up the established paradigm of the spectator.

35


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Авторы белгісіз | «Артефакт N (Junior)» | ХХІ ғасырдың басында табылған | табылған жылы: 67NN ж. | Есеп N. Қазба жұмыстары құрлықтың N қалашығында N N күн жүргізілуде. Бұдан әрі «Нысан» деп аталатын табылған «(Junior) N жәдігері» шамамен ХХІ ғасырдың басы деп даталанған. Аталған дәуір тиянақты зерттеуді талап етеді, сондықтан келесі қорытындылар болжалды сипатта. Бұл нысан N планетасы тұрғындарының ежелгі мәдениетіне тән қазба заттарынан тұрады. Алдын ала деректерге қарағанда қазба заттарының қасиетті құндылығы бар және діни топқа тән болған. Біздің криптографтарымыз ең жиі кездесетін Nokia, iPhone, Samsung, Sony Ericsson деген таңбаларды шешумен айналысуда. Әзірге аталған таңбалардың шықан тегі мен мәнін анықталған жоқ. Алдын ала тұжырым: табылған нысан N планетасындағы зерттелетін кезең өркениетінің бастамасын көрсетеді. Автор неизвестен | «Артефакт N (Junior)» | находка датируется ХХІ в. | год обнаружения: 67NN г. | Отчёт N. Раскопки ведутся NN-й день в городище N на территории материковой суши. Обнаруженный «Артефакт N (Junior)», далее именуемый «объект», датируется приблизительно началом XXI века. Вышеупомянутая эпоха требует более тщательного изучения, поэтому последующие заключения имеют предположительный характер. Данный объект содержит в себе ископаемые предметы древней культуры обитателей планеты N. В них заключается особенность найденного объекта. По предварительным данным ископаемые предметы имели сакральную ценность и принадлежали к группам религиозных культов. Наши криптографы занимаются дешифровкой наиболее часто встречаемых символов: Nokia, iPhone, Samsung, Sony Ericsson. Пока не удалось определить происхождение и значение упомянутых знаков. Предварительное заключение: обнаруженный объект свидетельствует о зачатках цивилизации в изучаемый период времени на планете N. Unknown authorship | «Artifact N (Junior)» | the finding dated early ХХІ century | discovered year: 67NN y. | Report N. Excavations were conducted on the N-th day in the site of ancient settlement N in the territory of the continental land. The discovered «Artifact N (Junior)», hereinafter referred to as the «object», dates back approximately to the beginning of the XXI century. The above-mentioned era requires more careful study, therefore the sub-sequent conclusions have a presumptive nature. This object contains the fossil items of the ancient culture of the inhabitants of the planet N. They contain a feature of the found object. According to preliminary data, fossil items were of sacral value and belonged to groups of religious cults. Our cryptographers are engaged in

36

in decoding the most common symbols: Nokia, iPhone, Samsung, Sony Ericsson. So far it has not been possible to determine the origin and significance of the above signs. Preliminary conclusion: the detected object indicates the beginnings of civilization in the studied period of time on the planet N.


37


38

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Kulyash Zhumadilova | «New shanyrak» | short novel, 2015 | The story was written in English as part of the «Deciphering city in literature and film» course at the Nazarbayev University. I tried to catch the modern Astana, as well as its projected image. An important role in the text plays the architecture of the city and its space. I was also touched by the acquaintance with the work of Buckminster Fuller, an engineer and creator of synergetics and geodetic structures at the same time. Despite the future time of events, the theme of the hero’s growing up (coming-of-agestory) was important not only for the storyline, but also for synchronizing these changes with changes in Astana itself. Namely: search / loss of identity, dreaminess and prosaic realism, new and old ways, youth and maturity. The author’s translation of the story from English was presented at the exhibition. Күләш Жұмаділова | «Жаңа шаңырақ» | әңгіме, 2015 | “Deciphering city in literature and film” (әдебиет пен киноматографтағы қала тақырыбын түсіндіру) курсының аясында ағылшын тілінде Назарбаев Университетінде жазылған. Мен бүгінгі Астананы және оның проекцияланатын бейнесін ұстап қалғым келеді. Мәтінде қала сәулеті мен оның кеңістігі маңызды рөл атқарады. Сол сияқты маған сол кезде инженер, синергетика мен геодизиялық конструкцияны жасаушы Бакминстер Фуллердің туындыларымен танысуым да әсер етті. Оқиғалардың келешегіне қарамай, басты кейіпкердің есею тақырыбы (coming-ofagestory) сюжеттік желісі үшін ғана емес, осы өзгерістерді Астанадағы өзгерістермен синхрондау үшін де маңызды болды. нақты айтқанда: сәйкестікті іздеумен/ жоғалтумен, қиялшылдықпен және таза шындықпен, жаңа және ескі әдет-ғұрыптармен, жастықпен және есеюмен. Көрмеге автордың әңгімені ағылшыншадан аудармасы ұсынылды.

Куляш Жумадилова | «Новый шанырак» | рассказ, 2015 | Рассказ был написан на английском языке в рамках курса “Deciphering city in literature and film” (Расшифровка темы города в литературе и кинематографе) в Nazarbayev University. Я пыталась уловить современную Астану, а так же её проецируемый образ. Важную роль в тексте играет архитектура города, его пространство. На меня так же повлияло совпавшее на то же время знакомство с работами Бакминстера Фуллера инженера и создателя синергетики и геодезических конструкций. Несмотря на будущее время событий, тема взросления (coming-of-agestory) главного героя была важна не только для сюжетной линии, но и для синхронизации этих изменений с изменениями в самой Астане. А именно: поиском/утерей идентичности, мечтательностью и прозаичным реализмом, новым и старым укладами, молодостью и зрелостью. На выставке представлен авторский перевод рассказа с английского.

39


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

40

Алмагуль Менлибаева | «Акку» | с-принт, 2017 | Almagul Menlibayeva | «Akku» | с-print, 2017 | 78х113 см | Одной из моих тем в проектах явля- 78х113 сm | One of my themes in the projects is the ется развитие Казахстана и Центральной Азии development of Kazakhstan and Central Asia in the в контексте экономических и политических про- context of economic and political processes of gloцессов глобализации 21 века. Астана является balization of the 21st century. Astana is one of the одним из ярких примеров. Здесь каждый уча- brightest examples. Here, everyone involved in its ствующий в его жизни становится очевидцем life becomes an eyewitness of the historical process. исторического процесса. В центре фотографии There is a modern Astana woman in a swan suit in стоит современная астанчанка в костюме лебе- the center of the photo of a newly built city. In Kaдя в строящемся городе. В казахской литературе zakh literature, Accu is a totemic symbol of transforАкку это тотемный символ трансформации и пе- mation and reincarnation. «The swans aren’t shot» рерождения. “В лебедей не стреляют” – народная - a popular saying. In the Kazakh fairy tale «Kendebay поговорка. В казахской волшебной сказке «Кен- on the horse Kerkula» daughters of khan peri look дебаи на коне Керкула» дочери хана пери ищут for the main character turning into swans. «As soon главного героя превратившись в лебедей. «Как as the sun set down and twilight fell, six swans apтолько зашло солнце и опустились сумерки, над peared over the steppe. They made six circles over степью появились шесть лебедей. Они сделали Kendebai, went down below and began to ask: Is шесть кругов над Кендебаем, спустились ниже the batyr Kendebai-sal here? Does the horse of Kirk и стали спрашивать: Здесь ли батыр Кендебай- go under him? Does the ray shine above him? Is his сал? Под ним ли ходит конь Керкула? Сияет ли plumage strong?» In the legend of the holy Beckнад ним славы луч? Прочно ли боевое оперени- et, it is said that the saint began to defend from the е его?» В легенде о святом Бекет-ата говорится enemy in the form of swans. There are also stories о том, что святой стал защищать от врага в об- about the fact that the souls of Be-ket-ata and the разе лебедей. Имеются также сказания и о том, teachers of Saint Beket-ata Bakirzhan kazhi also apчто души Бекет-аты и учителя святого Бекет-ата pear to us in the form of swans. «Swan - poet» as Бакыржанакажи также являются к нам в виде a symbol of creative expression - Shalkiyiza-zhyrau лебедей. «Лебедь - поэт» как символ творческого (1465 - 1560). S. Seifullin, in the poem «The Sepaсамовыражения – Шалкииза-жырау (1465 — 1560 rated Swans» (1925), touches upon the theme of гг.) С. Сейфуллин, в поэме «Разлученные лебеди» human cruelty, man’s thoughtless and soulless atti(1925), затрагивает тему человеческой жестоко- tude to beauty and harmony of nature, embodied in сти, бездумном и бездушном отношении челове- swans. M.Makatayev, the writer, «When the Swans ка к красоте и гармонии природы, воплощенной Sleep» (1974), the basis was laid on the legend of в лебедях. У писателя М.Макатаева «Когда ле- the lake «Zhetim Kol» (Lake Orphan). Therefore, the беди засыпают» (1974) в основу легло предани- return of the mythologeme «The Symbol of Transforе об озере «Жетим кол» (Озеро-сирота). Поэтому mation and reincarnation» in the modern and urban возвращение мифологемы „Символа Трансфор- present is symbolic and awaits its definition in the мации и Перерождения” в современном и урба- future. нистическом настоящем символично и ожидает своего определения в будущем.


Алмагүл Менлибаева | «Аққу» | с-принт,2017 | 78х113 см | Менің жобамдағы тақырыптар­дың бірі – ол 21 ғасырдағы жаһанданудың экономикалық және саяси үрдістері жағ­дайындағы Қазақстанның және Орталық Азияның дамуы. Бұл жерде оған қатысушы әрбір адам тарихи үрдістің куәгері болады. Фотосуреттің ортасында қала құрылысының ішінде аққу киімін киген астаналық заманауи қыз тұр. Қазақ әде­биетінде аққу – бұл ауысудың және қайта туылудың тотемдык символы. Халық «Аққуды атпайды», - дейді. «Керқұла атты Кендебай» атты қиял-ғажайып қазақ ертегісінде хан қыздары перілер аққуға айналып басты кейіпкерді іздейді. Күн батып қараңғылық түсуі мұң екен, аспанда алты аққу пайда болды.Олар Кендебайдың төбесінен алты рет айналып ұшады да, төмендеп барып былай деп сұрайды: Кендебай сал мұнда ма? Керқұла аты қолда ма? Бауда нұры балқи ма? Балақ жүні шалқи ма? Бекет-ата туралы аңызда әулие аққу бейнесіне еніп дұшпаннан қорғай бастайды дейді. Бекет ата мен оның ұстазы Бақыржан қажының да жандары бізге аққу түрінде келеді деген де аңыз бар. Шалкиіз жыраудың (1465-1560 жж.) өзінің шығармашылық болмысын көрсетуінің символы - «Аққу - ақын». С.Сейфуллин «Аққудың айырылуы» поэмасында (1925) адамдардың қатыгездігін, аққу бейнесіндегі табиғат сұлулығы мен үйлесімділігіне адамның ойсыз, қайырымсыз қатынасын қозғайды. Ақын М.Мақатаевтың «Аққулар ұйықтағанда» (1974) поэмасына Жетім көл туралы аңыз негіз болады. Сондықтан «Ауысудың және Қайта туылудың символы» аңыз-әңгімелердің заманауи және урбанистік бүгінгі күнге оралуында мән бар және келешектен өз ұйғарымынн күтеді.

41


42

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Жеңіс Нұртасұлы | «Shakhar» | инсталляция, 2017 | уықтар | 300х200 см | 2007 жылы мен Астанаға келіп, жергілікті суретшілермен таныстым. Менің көз алдымда 10 жылдың ішінде қаланың мәдени өмірінде көптеген өзгерістер болды, шығармашыл ұйымдар құрылды. Уықтар – Астанада кездесіп, ұйымдасқан суретшілердің және заманауи өнердегі жарқын жолдың символы. Женис Нуртасулы | «Shakhar» | инсталляция, 2017 | уыки (деревянная часть юрты) | 300х200 cm | В 2007 году я приехал в столицу и познакомился с местными художниками. За 10 лет на моих глазах в культурной жизни города произошло много изменений, сформировалось творческое сообщество. Уыки - символ сплоченных художников, встретившихся в Астане и светлой дороги в современном искусстве. Zhenis Nurtasuly | «Shakhar» | installation, 2017 | uyk (wooden part of yurt) | 300x200 cm | In 2007, | came to the capital city and got acquainted with local artists. For 10 years, before my eyes in the cultural life of the city there have been many changes, formed a creative community. Uyki is a symbol of closeknit artists who met in Astana and a bright road in the contemporary art.

43


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

44

Канат Бейсекеев | «Соседи» | документальный фильм, 2017 | 14.40 мин. | Несмотря на то, что мы, казахи, – по природе своей кочевники, со временем каждому из нас хочется обрести свой собственный дом. То место, куда возвращаешься после странствий или тяжелого рабочего дня, то место, где тебя ждет семья, место в котором чувствуешь себя в безопасности. Увы, заветная мечта может запросто обернуться настоящей трагедией. Именно это произошло с вкладчиками дольщиками строительной компании «Азбука жилья». Практически в один миг три тысячи семей стали жертвами мошенников и остались без жилья. Фильм «Соседи», - это не рассказ о том, как в один момент можно лишится всего. Наоборот. Это история о том, как важно в трудную минуту найти единомышленников и не опускать руки даже если кажется, что весь мир ополчился против тебя. «Соседи» - это история «Венского квартала», объединения простых людей, которые сделали невозможное. «Соседи» - это история борьбы за свой дом. Фильм о том, как важно перестать надеяться и начать действовать. О том, как чужие люди могут стать настоящей семьей.

Қанат Бейсекеев | «Көршілер» | деректі фильм, 2017 | 14.40 мин | Біз, қазақтар, табиға­тымызда көшпенді екенімізге қарамай, уақыт өте келе өз үйіміздің болғанын қалаймыз. Саяхаттаудан немесе ауыр жұмыс күнінен кейін оралатын орын, сені өз отбасың күтетін орын, өзіңді қауіпсіздікте сезінетін орын. Өкінішке орай, көкейтесті арман нағыз қасіретке оңай айналып кетуі мүмкін. «Азбука жилья» құрылыс компаниясының салымшы үлескерлері дәл осы жағдайға тап болды. Қас қағым сәтте үш мың отбасы алаяқтардың құрбандарына айналып, баспанасыз қалды. «Көршілер» фильмі – бір сәт­те бәрінен қалай айырылуға болатыны туралы әңгіме емес. Бұл осындай қиын сәтте ниеттестерді табудың маңыздылығы және күллі дүние саған қарсы шықса да салыңды суға кетірмеу туралы. «Көршілер» - бұл «Вена орамының», қолдан келместі жасаған қа­рапайым адамдар бірлестігінің тарихы. «Көршілер» - бұл өз үйің үшін күрестің тарихы. Үміттеніп отырғанды доғарып, әрекет бастаудың маңыздылығы туралы фильм. Бейтаныс адамдардың нағыз отбасына айналу тарихы.


Kanat Beisekeev | «Neighbors» | documental movie, 2017 | 14.40 min. | Despite the fact that we, Kazakhs, are nomadic by nature, with lapse of time each of us wants to find our own home. The place, where you return after a wandering or a hard work day, a place where your family waiting for you, a place where you feel safe. Alas!, the cherished dream can easily turn into a real tragedy. This is exactly what happened with depositors of the construction company «ABC Housing». Literally three thousand families became victims of swindlers and remained without habitation in a flash. The film «Neighbors» is not a story about how one can lose everything at one time. On the contrary. This is a story about how important it is to find like-minded people and not to give up at a difficult moment, even if it seems that the whole world has turned against you. «Neighbors» is the story of the «Vienna Quarter», the association of ordinary people who have done the impossible. «Neighbors» is the story of the struggle for their home. The film is about how important it is to stop hoping and begin to act. It is about how strangers can become a real family

45


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Армине Чилингарян | «Композиция IV» | абстракция, 2017 | аралас техника | 147х91см | Жеке «бірлік» ретінде қаланы қайта біріктіру және қалпына келтіру әрекеті, дәуірлерді салыстыра отырып шындықты бейнелеу – тың игеру және индустрияландыру. Қаланың жылдамдатылған дамуының және осы ортадағы адамның ақырын дамуының үзілуі. Материал, пішін және түс арқылы бейнені іздеу.

46


Армине Чилингарян | «Композиция IV» | абстракция | смешанная техника, 2017 | 147х91см | Попытка воссоединения и восстановления города как самостоятельной «единицы», отражение реальности через сопоставление эпох – освоение целины и индустриализация. Конфликт между ускоренным развитием города и замедленным развитием человека в данной среде. Поиск образа через материал, форму и цвет.

Armine Chilingaryan | «Composition IV» | abstraction, 2017 | mixed method | 147х91сm | An attempt to reunite and restore the city as an independent «unit»,is a reflection of reality through the comparison of epochs - the development of virgin land and industrialization. The conflict between the accelerated development of the city and the slow development of man in this environment. Search for an image through material, shape and color.

47


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

48

Сәуле Дүйсенбина | «Махаббат әрекеттері» | инсталляция, 2017 | Астана көрінісімен Астананың суреті бар 12 тәрелке | Қаланы жақсы көру үшін ол жерде ең сұрықсыз, суық кезде тұру; біреуге ғашық болу; кешкісін серуендеп, қаладағы баяу батып келе жатқан күнге қарау, жапырақтар жаяужолға қалай төселіп жатқанын, кешкісін пәтерлердегі шамдардың жанғанын, қардың жәйлап қалай жауып жатқанын және қаланың қалай таңғажайыпқа айналатынын бақылау керек. Тағы бір әдіс бар. Қаланы өзіңді барлық жағынан қоршаған жеке кеңістігің етіп терісінен айналдырып, оны сырт жағы етуге болады. Оптикалық елесті сезінуге болады. Сені қоршаған жансыз суық нысандарға ұқсайтындардың барлығы түртіп көруге, үстелге жайып тастауға болатын «сенің» кеңістігіңе айналады. Қаланы сүю үшін бірнеше жылдар өтер, дегенмен қаланы өзіңе жақындату тілегі үшін бір мүмкіндік беруге болады.

Сауле Дюсенбина | «Попытки любви» | инсталляция, 2017 | 12 тарелок с видами Астаны | Чтобы полюбить город надо пожить в нем в самое неприглядное, холодное время; влюбиться в кого-нибудь; бродить по вечерам, смотреть, как надвигается на город закат, как листья устилают тротуары и вечером зажигается свет в квартирах, как медленно падает снег и город становится волшебным. Есть еще один способ. Можно перевернуть город наизнанку, превратить его из внешней оболочки, окружающей тебя со всех сторон, в свое личное, персональное пространство. Оптическая иллюзия может стать тактильной. То, что окружало тебя, и было больше похоже на кучу холодных, эклектичных объектов, становится «твоим» пространством, которое можно потрогать и разложить на столе. В попытках полюбить может пройти не один год, но желание приблизить город к себе заслуживает хотя бы один шанс на исполнение.


Saule Duyssenbina | «Love efforts» | installation, 2017 | 12 plates with Astana views | To love the city, you have to live in it in the most unsightly, cold time; fall in love with someone; wander in the evenings, watch the sunset slowly approaching the city, as the leaves cover the sidewalks and lights turned on in the apartments in the evening, the snow slowly falls and the city becomes magical. There is another way. You can turn the city inside out, turn it from the outer shell that surrounds you from all sides, into your personal personal space. Optical illusion can become tactile. What surrounds you, and was more like a bunch of cold, eclectic objects, becomes «your» space, which you can touch and lay out on the table. The attempts of love can take more than one year, but the desire to bring the city closer to yourself deserve at least one chance of execution.

49


50

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Анар Әубәкір | «Қала келбеті» | 2017, кенеп | майлыбояу | 210х210 см | Адам өз өмірінің әр күнінде жанталасып жүреді. Біз болмыстан әсер ала отырып өз ішімізде субъективті кеңстік жасай бастаймыз. Ол бізді өз Жеріміздің нағыз сұлулығыннан, өмірдің қанық бояуларынан алыстата отырып, болмыспен қатар өмір сүре бастайды. Бәрі біздің қатып қалған координаттарда жұмыс жасайтын ішкі фокусымызға байланысты. Осылайша адам күні бұрын жолда нені кездестіріп, нені көруін жоспарлайды. Бұл біздің миымыз және ақиқатты қабылдау жүйеміз үшін дұрыс-ақ. Нағыз ұғыну нұрға бөленген сәттерде келеді. Бұған не әсер етеді... жарық нұр беретіні анық, бірақ оның физикасы бізге әзір түсініксіздеу. Сондықтан біз өмір бойы өз шектеулеріміздің құрығынан шығуға ұмтыламыз, өтіп жатқан күндерді әлеуетін ашып, мәнді етуді үйренеміз.Өз қаламыздың суретін көрсету идеясы өмір сүру барысында біздің ішкі фокустарымыз қабылдаған бөліктерден тұрады. Жердегі және көктегі кеңістік сыйып кететін орын болатындай етіп ішкі дүниемізді ашқымыз келеді. Анар Аубакир | «Полотно города» | 2017, холст | масло | 210х210 см | Каждый день своей жизни человек движется в потоке бесконечных дел. Эмоционально переживая действительность, мы начинаем строить субъективное пространство внутри себя. Оно начинает существовать параллельно с действительным, отдаляя нас от истинной красоты нашей Земли и её сочных красок жизни. Все зависит от настройки нашего внутреннего фокуса, который работает в определенных координатах. Так человек уже изначально планирует то, что должен увидеть и встретить на пути. Это нормально для работы нашего мозга и системы восприятия реальности. Настоящее осознание приходит в моменты озарения. А что способствует этому... одно ясно озаряет именно свет и физика его нам пока не совсем ясна. Поэтому мы на протяжении жизни стремимся вырваться из плена собственных ограничений, а череду перетекающих дней учимся наполнять смыслом, раскрывая их потенциал. Идея работы в том, чтобы показать наш город как полотно, сшитое лишь из тех частей, которые были схвачены нашим внутренним фокусом в процессе гонки за ней... жизнью. И хочется открыть окно нашей души, чтобы там было столько места чтобы уместить весь Мир – земное и небесное пространство. Anar Aubakir | «City Canvas» | 2017, oil on canvas | 210х210 cm | Every day of his life, a person moves into a stream of endless deeds. Emotionally experiencing the reality, we begin to build a subjective space within ourselves. It begins to exist in parallel with the real, alienating us from the true beauty of our Earth and its rich colors of life. It all depends on setting up our internal focus, which works in hard-coded coordinates. So a person already plans from the very beginning what he must see and meet on the way. This is a normal phenomenon for our brain func-tion and the system of perception of reality. Real awareness comes in moments of insight. And what contributes to this ... one clearly illuminates the light and its physics is not yet clear to us. Therefore, over the course of our life, we strive to break free from the captivity of our own limitations, and learn to fill the sequence of flowing days with meaning, revealing their potential. The idea of the work is to show our city as a canvas, sewn only from those parts that were seized by our inner focus in the process of racing for it .... life. And you want to open the window of your soul, so that there was so much room to fit the whole world - the earthly and heavenly space

51


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Балнұра Нүсіпова | «||||» | триптих, 2017 | фото- Balnura Nussipova | «||||» | triptych, 2017 | photoбаспа, АТТ (ПВХ) | 120х120 см, 120х180 см, d 120 printing, PVC | 120х120 cm, 120х180 cm, d 120 cm см | Қаланың әрбір бөлшегі оның бейнесін белгі- | Every detail of the city determines its face, shapes лейді, біздің онымен менталды байланыстары- our mental connections with it and influences our atмызды қалыптастырады және біздің шындыққа titude to reality. The QR code encrypts the quotation қатысымызға әсер етеді. QR-кодта Оруэллдің дә- of Orwell. Both past and present have their own price йексөзі шифрланған. Өткеннің де, бүгінгінің өз ба- - the barcode. Composition is the image of the future ғасы бар – штрих-код. Композиция келіп жеткен that has already come. келешектің бейнесі. Балнура ­Нусипова | «||||» | триптих, 2017 | фотопечать, ПВХ | 120х120 см, 120х180 см, d 120 см | Каждая деталь города определяет его лицо, формирует наши ментальные связи с ним и влияет на наше отношение к реальности. В QR-коде зашифрована цитата Оруэлла. И прошлое, и настоящее имеет свою цену - штрих-код. Композиция есть образ будущего, которое уже наступило.

52


53


54

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Балнұра Нүсіпова | «4 мезгіл. 4 тұрғын» | инсталляция, 2017 | оргстекло, баспа | 170 х 65 х 50 см | Акмолинск, Целиноград, Ақмола және Астана тұрғындарының төрт портреті сияқты жылдың төрт мезгілі. Олар белгілі бір нүктеден біртұтас бесінші суретті жасайды. Бұл жерден уақыт ағыны арқылы қала тұрғындарының мінездеріндегі ұқсастықты және/немесе айырмашылықты көруге болады. Балнура Нусипова | «4 времени. 4 жителя» | инсталляция, 2017 | оргстекло, печать | 170 х 65 х 50 см | Четыре времени года, как четыре портрета жителей Акмолинска, Целинограда, Акмолы и Астаны. Из определенной точки они образуют единую пятую картину. Здесь можно увидеть схожесть и/или различия характеров персонажей города сквозь течение времени. Balnur Nussipova | «4 times. 4 residents» | installation, 2017 | plexiglas, printing | 170 х 65 х 50 см | Four seasons, like four portraits of residents of Akmolinsk, Tselinograd, Akmola and Astana. From a certain point, they form a single fifth picture. Here you can see the similarities and/or the differences in the characters of the city through the passage of time.

55


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Құралай Мейірбекова | «Cityvibes» | триптих, 2017 | кенеп, акрил | 80х114 см, 72х78 см, 76х106 см | Мен өз туындыларымда сезімдер мен естеліктер ізін, яғни біз көзімізді жұмып тұрып біздің санамыздан электр тогы сынды өтетін үлкен қалалардың импульстарын өзімізден өткізген кездегі сезімдерімізді, кеңістік пен бізді алмастыра отырып кері шығатын көңіл-күйді көрсеткім келді.

56

Куралай Мейрбекова | «Cityvibes» | триптих, 2017 | холст, акрил | 80х114 см, 72х78 см, 76х106 см | В своих работах я хотела запечатлеть отпечатки эмоций и воспоминаний. То, что мы чувствуем, закрывая глаза и пропуская через себя импульсы больших городов, как электрический ток проходит через наше сознание, настроение и выходит обратно, меняя пространство и нас.


Kuralai Meirbekova | «Cityvibes» | triptych, 2017 | acryl on canvas | 80х114 сm, 72х78 сm, 76х106 сm | In my work I wanted to capture the imprints of emotions and memories. What we feel, closing our eyes and letting through the impulses of big cities, as an electric current passes through our consciousness, our mood comes out, changing the space and us.

57


58

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Қуанғалиева Сәбина | «Reality» | ойын, 2017 | Unity | «Шарасыздық тұрғысынан талдау – жалғыз дұрыс тәсіл » Борис Гройс | Ойынның мифтік кеңістігіне символдық, дегенмен ойдан шығарылған сәйкестіктің кенеттік және бос маркерлері берілген. Сәулет үнемі бейнелер мен мәндердің ұзақ ойнайтын мұрағаты болатын, алайда біздің жағдайымызда осы құрылыстар арасында барлық кеңістік болмайды, ойын жетілдірілмеген, осы алдаудың ішіндегі кеңістік дұрыс тарылмайды немесе ол егжей-тегжейлі түсіндіріліп жазылған. Хайдеггер әлем онтологиялық тұрғыдан аяқталмаған дейді, сол сияқты біздің жаңа сәйкестігіміз туралы миф те үнемі өзгеріске ұшырайды және оны «аяқтауға» болмайды. Бұл шындықты ойыншы өзі үшін жасаған жоқ, дегенмен шындыққа енгізілген, ойыншы өзіне тік деп ұсынылған жазық далада адасып жүруге мәжбүр болады. Кең-байтақ ұлы даланың кез-келген ойын алдауы басталатын бос рендерден айырмашылығы аз. Таза парақ және нені болсын жасауға болады, сондықтан оны соңына жеткізу қиын. Ойын жүйелі емес және түпкілікті мақсаты жоқ. Қалай жеңсең, солай оңай ұтылуға болады. Бұл басты тұрақтылықтың метафорасы. Talking Heads-тың жігіттері айтқандай, жұмақ бұл ешқашан ешнәрсе болмайтын орын. Сабина Куангалиева | «Reality» | игра, 2017 | Unity | “Анализ с позиции безысходности — единственный правильный подход.” Борис Гройс | Мифическое пространство Игры наделено символическими, но внезапными и пустыми маркерами выдуманной идентичности. Архитектура всегда была долгоиграющим архивом изображений и смыслов, но в нашем случае все пространство между этими строениями отсутствует, игра не доделана и не так уж важно схлопывается ли пространство внутри этой симуляции или оно детально прописано и реалистично. Хайдеггер утверждал, что мир онтологически не завершен, так и миф о нашей новой идентичности постоянно претерпевает метаморфозы и его нельзя «доделать». Это реальность смоделирована не игроком и не для него, но помещенный в нее, игрок вынужден блуждать по горизонтальной плоскости места, которое было предложено ему вертикалью. Бесконечные просторы великой степи мало чем отличаются от пустого рендера, с которого начинается любая игровая симуляция. Чистый лист и сконструировать можно что угод-

но, а потому так сложно довести это до конца. Игра нелинейна и не имеет конечной цели. Проиграть невозможно также как, и выиграть. Это метафора высшей стабильности. Как сказали ребята из Talking Heads, рай это место, где ничего никогда не случается. Sabina Kuangalieva | «Reality» | game, 2017 | Unity | «Analysis from the point of despair is the only right approach.» Boris Groys | The mythical space of the Game is endowed with symbolic, but sudden and empty markers of a fictitious identity. Architecture has always been a long-running archive of images and meanings, but in our case, all the space between these buildings is missing, the game is not completed and it is not so important whether the space collapses inside this simulation or it is spelled out in a detail and realistic. Heidegger argued that the world is not complete ontologically, so the myth of our new identity is constantly undergoing metamorphosis and can not be «completed.» This reality is modeled not by the player and not for him, but placed in it, the player is forced to wander in the horizontal plane of the space that was offered him by the vertical. The infinite expanses of the great steppe differ little from the empty render, from which any simulation begins. A blank sheet or anything can be constructed and so it is so difficult to bring it to the end. The game is non-linear and has no final goal. It’s impossible to lose as well as to win. This is a metaphor for higher stability. As the guys from Talking Heads said, paradise is a place where nothing ever happens.

59


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Аида Исаханқызы | «construction de con­ struction» | компьютерлік графика, 2017 | қағаз, баспа, коллаж | 90х240 см | I Тарау. Сұхбат жасауға дайын үйлер. Біздер қаланың сәулетін жобалау туралы сөз еткенде, көп жағдайда біз объектіге, оның ішінде көзге көретін объектілерге мән береміз. Ол болса тек сыртқы көріністі құрайды. Мұндай тәсіл жетіспей тұрған элементті ескерілмейді, яғни кеңістік айтылғысы келгендей алайда иесіздендіріледі. Бұл бір бүтіннің екі құрамдасы бөлігінің дисбалансына әкеледі. Қатыстылықтың орнына жобалау мен кеңістікті қалыптастыруды назарға алу мүмкін ба? Кеңістікте қатыстылық туындаса ол тек қана мағынасыздықты қоюландырады, күшейтеді. Осылайша, сыртқы көрініс ішкі мазмұнның салдары болып қала береді. Бұл қағидатты көзге елестетуге тек интернет қызмет етуі мүмкін. Бір ғана функцияның диктатурасына – «жоқ» деп айтатын кез келген секілді. Ертеректе мысалы, адамдар ғимаратқа келгенде осы нәрсе оларға функцияны мәжбүрледі. Яки, бір ғана тапсырыс берілген функция. Мұндай жағдайда, ғимарат формаға ие болды, ал ішіндегі адамдар мағынасыздыққа айналды. Себебі тапсырылған функция-формасы белгілі бір нақты кеңістіктің ішіндегі тіршіліктің тапсырылған қағидасын ұсынады. Егерде осы схеманы кері айналдырса, сыртына қарай шығарса, біз бос кеңістіктің – мүмкіндіктерге арналған ұшу алаңы екенін байқаймыз. Біздер диалог туралы айтқанда мына сұрақты қою маңызды: ал ғимарат сұхбаттасуға дайын ба? II Тарау. Қатыссыздықтың сәулеті туралы. Қа— тыссыздық сәулеті – бұл тілдесуге бағытталған сәулет. Ғимарат ішкі және сыртқы сұхбаттасу ара­сындағы шымылдық қана болып қала береді. Осындай жағдайда сәулет бейімделген қабыршаққа, бағдарланатын, басқарылатын, сәулетші ұсынған қалыптар жүйесіне айналады. Қатыссыздық сәуле­ті шынайы уақытта оны қоршаған барлық параметрлерге: ауа-райына, адамдардың санына, олардың жасына, мүдделеріне, вконтактідегі жазбаларына, фейсбуктағы топтарына, салмағына, нәсіліне, азаматтығына, фм ластындағы плей парақшалары­ на байланысты өзгеріп отырады. Қоршаған ортада­ ғы кез келген өзгеріс шымылдықтың бүлкіліне әкеледі. III Тарау. Шындық теорияға сай болған жерде. Астананың сәулеті осы ресурстың көптігі босаңсу мен жетіспеушілік - бұл теорияларды іске асыруға және сәулеттің жоқтығына негізделген алғашқы эксперименталды қала болуы мүмкін яғни, мүмкіндіктер сәулеті болуы мүмкін. Астана осының иллюстрациясы, алайда әлі тек кішкене моделі, - әрбір форманың ішінде бар болғанына нақты назар аударады - яғни, мүмкіндіктерге.

60

Аида Исаханкызы | «construction de con­ struction» | компьютерная графика, 2017 | бумага, печать, коллаж | 90х240 см | Глава I. Здания готовые к диалогу. Когда мы говорим о проектировании архитектуры города, здания и подобных, мы чаще сосредотачиваемся на объекте, объекте, который осязаем визуально. О том, что составляет оболочку. Такой подход игнорирует отсутствующий элемент, т.е. пространство, которое всегда как бы подразумевается, но нивелируется. Это приводит к дисбалансу двух составляющих целого. Возможно ли это: поставить в фокус проектирования и формирования пустоту, вместо присутствия. Так, что присутствие, пространство, возникая, будут только оттенять, усиливать силу пустоты. Таким образом то, что снаружи становится всего лишь следствием того, что содержится внутри. Визуализацией этого принципа может служить интернет. Кажется, стоит сказать «нет» - диктатуре одной функции. Раньше, когда люди приходили в здание, это оно диктовало им функцию. И функцию только одну, заданную. В таком случае, форму обретало здание, а люди внутри становились пустотой. Т.к. заданная форма-функция диктует заданные правила бытия внутри этого конкретного пространства. Если перевернуть эту схему, вывернуть ее наизнанку, мы увидим, что пустое – взлетное поле позможностей. Когда мы говорим о диалоге, важно задавать вопрос: а здание готово к диалогу? Глава II. Об архитектуре отсутствия. Архитектура отсутствия – это архитектура, сфокусированная на коммуникации. Здание становится всего лишь ширмой между внутренними и внешними диалогами. Архитектура при таком раксладе становится адаптивной оболочкой, системой программируемых паттернов, управляемых, задаваемых архитектором. Архитектура отсутствия меняется в зависимости от всех тех параметров, которые ее окружают в реальном времени: от погоды, количества людей, их возраста, интересов, подписок вконтакте, групп на фейсбуке, веса, расы, гражданства, плейлиста на ласт фм. Любое изменение в окружении приведет к флуктуациям ширмы. Глава III. Там, где реальность встречает теорию. Архитектура Астаны имея в запасе много этого ресурса – пустоты и отсутствия – могла бы стать первым экспериментальным городом для обкатки этих теорий и придерживаться принципов архитектуры отсутствия – т.е. архитектуры возможностей. В некоторой степени Астана является иллюстрацией, но зачатком еще той модели города, в котором внимание нивелирует окружение, каким бы оно ни было, и фокусируется на том, что находится в сердцевине формы – на возможностях.


Aida Issakhankyzy | «constuction de construction» | CGI, 2017 | paper, print, collage | 90 x 240 cm | Chapter I. What is outside is only a consequence of what is contained within. the Internet can serve as a visualization of this principle. It seems, it is worth saying “no” - to the dictatorship of one function. earlier, when people came to the building, this it dictated to them a function. and the function is only one, given. in this case, the form acquired the building, and the people inside became “emptiness”. because a given form-function dictates the given rules of being within this particular space. if we turn this scheme around, turn it inside out, we’ll see that the empty one is a take-off field of possibilities. when we talk about dialogue, it is important to ask: is the building ready for dialogue? Chapter II. Building, structure is a dialogue, ever changing, fluid. The architecture of absence is an architecture focused on communication. The building becomes just a screen between internal and external dialogues. Architecture in this process becomes an adaptive shell, a system of programmable patterns controlled by an architect. The architecture of the absence varies depending on all those parameters that surround it in real time: from the weather, the number of people, their age, interests, vkontakte subscriptions, facebook groups, weight, race, citizenship, playlist on flippers. Any change in the environment will lead to fluctuations in the screen. Chapter III. Where reality meets theory. The architecture of Astana having a lot of this resource - a void and a lack of it - could become the first experimental city to run these theories and adhere to the principles of the absence architecture - i.e. architecture of possibilities. To some extent Astana is an illustration, but the germ of the city model, in which the attention is leveled by the environment, whatever it is, and focuses on what is in the core of the form - on the possibilities.

61


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Бақыт Бүбіханова | «Суперэтнос» | 2013 | кенеп, майлы бояу | 205х105 см Бахыт Б ­ убиканова | «Суперэтнос» | 2013 | холст, масло | 205х105 см Bakhyt Bubikanova | «Суперэтнос» | 2013 | oil on canvas | 205х105 сm

62


63


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

64

Гүлнұр Мұқажанова | «Жаһандық қоғам» топтамасынан | видео-арт, 2016 | 4.33 мин | Заманауи әлеуметтік даму мәдени және дәстүрлі құндылықтарды өзгерістерге ұшырата отырып халықаралық байланыстар мен ынтымақтастыққа күннен күнге тәуелді болып келеді. Қазақтың өмірдің барлық салаларын терең қамтыған дәстүрлі мәдениеті бүгінгі Қазақстанның құндылықтарына сай келмейді. Азияда өзге мәдени құндылықтарды кіргізіп алмастыру арқылы ұлттық түп тамырдың жоғалуын, қалыптасқан дәстүрлерден шығуды және тілмен қоса, өз мәдениетін жоғалтуды білдіретін мәңгүрттік деген деген ұғым бар. Мәңгүрт деп өз мәдени құндылықтарын, әдеттерін, тілдерін саналы түрде, болмаса санасыз түрде жоғалтқан адамдарды атайды. Осы құбылыстың пайда болуының бір себебі – бұл жаһандану. Қарқынды дамып, жас, қалыптасып үлгермеген писхологиялық сананы қиратып жатқан мінез-құлықтық үлгілер, жеңсіктік бостандықтар туралы әрдайым шындыққа жанаса бермейтін жаңа ақпараттар легі. Бұлар әсіресе сезімтал адамдар үшін көптеген жалған құндылықтарды алмастырады. Уақыт өте келе, көпшілік осы үлгілерді қабылдайтын және өз қоғамының әдет-ғұрпы ретінде қалыптастыратын басым көпшілікке айналады. Біз айналамызда болып жатқанның, өзімізге қатыстының бәрін түсінеміз деп ойлаймыз, алайда біз қателесеміз...

Gulnur Mukazhanova | from «Global society» series | video-art, 2016 | 4.33 min | Modern social development is increasingly becoming dependent on international communication and cooperation, while simultaneously experiencing changes in cultural and traditional values. Traditional Kazakh culture, the meaning of which deeply covered all spheres of life, no longer corresponds to the values of modern Kazakhstan. There is a conception in the Asian region that sublimating the loss of national roots, the departure of traditional customs and the loss of one’s culture, down to the loss of one’s own language, with the introduction and replacement of the values of another culture are called mankurtism. Manchurts are those people who consciously or not ,have forgotten their cultural values, behavior patterns and even language. One of the reasons for this phenomenon is globalization. The rapidly growing, collapsing on the youth, and psychologically not strengthened consciousness, a mass of new information that carries not always truthful content, behavioral patterns, sexual emancipation, etc., it replaces the false values of many, particularly receptive personalities. The set eventually becomes the overwhelming majority that accepts these models and establishes them as norms of their society. We think that we understand everything that happens surronding us and everything that concerns us, but we are mistaken ...


Гульнур Мукажанова | из серии «Глобальное общество» | видео-арт, 2016 | 4.33 мин | Современное социальное развитие все более и более становится зависимым от международной коммуникации и сотрудничества, одновременно испытывая изменения в культурных и традиционных ценностях. Традиционная казахская культура, смысл которой глубоко охватывал все сферы жизни, больше не соответствует ценностями современного Казахстана. В азиатском регионе есть понятие, сублимирующее в себе потерю национальных корней, отхождение от традиционных устоев и утрату своей культуры, вплоть до потери своего языка, с привнесением и замещением ценностями другой культуры - манкуртизм. Манкуртами называют людей сознательно, либо нет, забывших свои культурные ценности, модели поведения и даже язык. Одной из причин возникновения данного явления является глобализация. Стремительно нарастающая, обрушивающаяся на молодые, и не окрепшие психологически сознания, массы новой информации, несущей не всегда правдивый контент, о поведенческих моделях, о сексуальной раскрепощенности и т.п., она замещает лжеценностями многих, особо восприимчивых личностей. Множество со временем становится подавляющим большинством, которое принимает эти модели и устанавливает их как нормы своего общества. Мы думаем, что мы понимаем все, что происходит во круг нас и все что касается нас, но мы заблуждаемся...

65


66

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


Асхат Ахмедияров | «Краткая история Севера» | инсталляция, 2017 | камыш дерево | 340х280х120 см | Автор обращается к истории города, откуда он сам с детства. В природной среде труднее заметить изменения, а мегаполис является наиболее заметной пластичной массой, подверженной стремлениям человека и выражении поисков его идеалов. И порой, став свидетелем трансформации ценностей, пространств и архитектурной среды, хочется, ухватиться за нечто постоянное и более прочное перед вечностью. Но ничего не обнаруживаем кроме качающихся стеблей тростника. Проект «Короткая история севера» -это анализ длины влияния тоталитарного мышления как глобальной исторической травмы. Исследование неистребимости его последствий на примере камыша как сорняка, и символа гармонии социума в социалистической системе.

Askhat Akhmedyarov | «The short history of the North» | installation, 2017 | reed | wood | 340х280х120 сm | The author turns to the history of the city, from where he comes from childhood. In the natural environment, it is more difficult to notice changes, and the metropolis is the most noticeable plastic mass, subject to human aspirations and the expression of the search for its ideals. And at times, becoming a witness of the transformation of values, spaces and the architectural environment, I want to seize on something permanent and more solid before eternity. But we find nothing except the swaying stalks of reeds. The project «A Short History of the North» is an analysis of the length of the influence of totalitarian thinking as a global historical trauma. Investigation of the ineradicability of its consequences by the example of reeds as a weed, and symbol of the harmony of society in the socialist system.

Асхат Ахмедияров | «Солтүстіктің қысқаша тарихы» | инсталляция, 2017 | қамыс а­­ғаш | 340х280х120 см | Автор өз балалық шағы өткен қалаға қарайды. Табиғи ортада өзгерістерді байқау қиын, ал мегаполис адамның ұмтылыстарына душар болған, барынша айқын иілімді қоспа саналады. Кейде құндылықтардың, кеңістіктердің және сәулеттік ортаның өзгерістеріне куә бола бола отырып, тұрақты және мәңгілік үшін берік бір нәрсені ұстап қалғың келеді. Тербеліп тұрған қамыс сабақтарынан басқа ешнәрсе таппайсың. «Теріскейдің қысқа тарихы» жобасы - бұл тарихи жаһандық жарақат ретінде тоталитарлық ойлау әсерінің ұзындығына талдау. Қамысты арамшөп және социалистік жүйедегі әлеумет үйлесімділігінің символы ретінде ала отырып, оның жойылмайтындығын зерттеу.

67


TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

Гүлмарал Тәтібаева | «Ерлік» | инсталляция | 2017, аралас медиа | 160х210 см | Астанның ескі темір жол вокзалына жақын орналасқан астық элеваторындағы «Тың игерілді – ерлік жалғасуда!» – «негізгі» жазу Осы жазу сақталып қалған, бір қызығы жазда мен осы жазудың жаңалап бояп қойғанын байқадым. Менің оптикалық инсталляциям 60-жылдарғы және бүгінгі мақсаттар туралы. Кеңестік адамдар астық өсірді, және барлық ұран тың игеруге арналды. Бүгінде дала астығы ақшамен алмастырылды – туризмді дамытып, инвестиция тарту арқылы «жасыл» астық жинау. Инсталляцияның ірі-ірі жазулары сұр кеңістікке сіңіп кетеді – бұл біздің өлкеміздің өткені. Ал EXPO-ның «жасыл» шары жаңа жаһандық үрдісті білдіреді. Гульмарал Татибаева | «Подвиг» | инсталляция, 2017 | смешанные медиа | 160х210 см | «Целина поднята – подвиг продолжается!» – «капитальная» надпись на стене зернового элеватора недалеко от старого железнодорожного вокзала Астаны. Эта надпись сохранилась и что интересно, летом я заметила, как её освежили, покрасив свежей краской. Моя оптическая инсталляция о целях 60-х годов и сегодняшних. Советские люди взращивали урожай пшеницы, и все лозунги были направлены на поднятие целины. Полевой урожай пшеницы сегодня сменился на денежный – собрать «зеленый» урожай, развивая туризм, тем самым привлекая инвестиции. Объемная надпись инсталляции растворяется в сером пространстве – это прошлое нашего края. А новый глобальный процесс символизирует «зеленый» шар EXPO.

68

Gulmaral Tatibayeva | «Heroic deed» | installation, 2017 | mixedmedia | 160х210 cm | «Tselina raised the feat continues!» – «capital» inscription on the wall of a grain elevator near the old railway station of Astana. This inscription was preserved and what interesting about it is that I noticed in the summer how it was refreshed, painted with fresh paint. My optical installation about the goals of the 60’s and today’s. Soviet people sowed crops of wheat, and all the slogans were aimed at raising virgin land. The field crop of wheat today was replaced by a cash crop – to reap the «green» harvest by developing tourism, thereby attracting investments. The voluminous inscription of the installation dissolves in the gray space – this is the past of our region. And the new global process symbolizes the «green» ball of EXPO.


69


70 TIME & ASTANA: AFTER FUTURE

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


71


Тьюторлар Алмагүл Меңлібаева Асхат Ахмедьяров Куратор Айгерім Қапар Қатысушылар Айгерім Оспанова Айсұлу Шайкенова Алмагүл Меңлібаева Аида Әділбекова Аида Исаханқызы Анар Әубәкір Әнуар Мүсрепов Армине Чилингарян Арман Саин Асхат Ахмедьяров Балнұра Нүсіпова Бахыт Бүбіханова Бекежан Әлбосынов Гүлмарал Тәтібаева Гүлнұр Мұқажанова Жеңіс Нұртасұлы Қанат Бейсекеев Құралай Мейірбекова Күләш Жұмаділова Роман Захаров Сәуле Дүйсенбина SUINBIKE Сабина Қуанғалиева Фатима Өмір Тьюторы Алмагуль Менлибаева Асхат Ахмедияров Куратор Айгерим Капар Участники Айгерим Оспанова Айсулу Шайкенова Алмагуль Менлибаева Аида Адильбекова Аида Исаханкызы Анар Аубакир Анвар Мусрепов Армине Чилингарян Арман Саин Асхат Ахмедьяров Балнура Нусипова Бахыт Бубиканова Бекежан Альбосунов Гульмарал Татибаева Гульнур Мукажанова Женис Нуртасулы Канат Бейсекеев Куралай Мейрбекова Куляш Жумадилова Роман Захаров Сауле Дюсенбина SUINBIKE Сабина Куангалиева Фатима Омир

Ерекше алғыс Media Lab, Nazarbayev University Бөкей Омарәлі Үміт Аймурзиева Әлима Бисенова Сұлтан Мұсахан Диана Құдайбергенова Әсел Есжанова Әділ Нұрмақов Л.Н. Гумилев ат. ЕҰУ философия кафедрасы Күлшат Медеуова Ұлан Биғожин Әсел Мұқашева Айгерім Жымова Әсел Ахметжанова Astana Contemporary Art Centre Ploshadka Каталог конструкторы Аида Исаханқызы Фотосуреттер Балнұра Нүсіпова Асхат Ахмедияров Алмагүл Меңлібаева Қазақстан Республикасы Ұлттық муз­­­­­ейі

Особая благодарность Media Lab, Nazarbayev University Букей Омарали Умит Аймурзиева Алима Бисенова Султан Мусахан Диана Кудайбергенова Асель Есжанова Адиль Нурмаков Кафедра философии, ЕНУ имени Л. Н. Гумилёва Кульшат Медеуова Улан Бигожин Асель Мукашева Айгерим Джимова Асель Ахметжанова Astana Contemporary Art Centre Ploshadka Конструктор каталога Аида Исаханкызы Фотографии Балнур Нусипова Асхат Ахмедьяров Алмагуль Менлибаева Национальный Музей РК


Tutors Almagul Menlibaeva Askhat Ahmedyarov Curator Aigerim Kapar Participants Aigerim Ospanova Aisulu Shaikenova Almagul Menlibayeva Aida Adilbekova Aida Issakhankyzy Anar Aubakir Anvar Musrepov Armine Chilingaryan Arman Sein Askhat Akhmedyarov Balnura Nussipova Bakhyt Bubikanova Bekezhan Albosunov Gulmaral Tatibayeva Gulnur Mukazhanova Sabina Kuangaliyeva Kanat Beisekeev Kuralai Meirbekova Kulyash Zhumadilova Zhenis Nurtasuly Roman Zakharov Saule Duyssenbina SUINBIKE Fatima Omir

Special acknowledgements Media Lab, Nazarbayev University Bukey Omirali Umit Aimurziyeva Alima Bissenova Sultan Musahan Diana Kudaibergenova Assel Eszhanova Adil Nurmakov Department of Philosophy, L.N.Gumilyov Eurasian National University Kulshat Medeuova Ulan Bigozhin Assel Mukasheva Aygerim Dzhimova Assel Akhmetzhanova Astana Contemporary Art Centre Ploshadka Design constructor Aida Issakhankyzy Photography Balnur Nussipova Askhat Akhmedyarov Almagul Menlibaeva National Museum of the Republic of K­azakh­stan


75

TIME & ASTANA: AFTER FUTURE


76

TIME TIME&&ASTANA: ASTANA: AFTER AFTERFUTURE FUTURE

Profile for Artcom

Time and Astana: After Future  

The publication of the catalog was premiered to the exhibition “Time & Astana: After Future”, National Museum of the Republic of Kazakhstan,...

Time and Astana: After Future  

The publication of the catalog was premiered to the exhibition “Time & Astana: After Future”, National Museum of the Republic of Kazakhstan,...

Advertisement

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded

Recommendations could not be loaded