Issuu on Google+

εναυσμα Περιοδική έκδοση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τεύχος 40

Νοέμβρης 2013 1,50€

Ραντεβού στα αμφιθέατρα Η αγωνιστική ανασύνταξη των συλλόγων και του φοιτητικού κινήματος βρίσκεται στη σύγκρουση με το πρόβλημα της αποσυγκρότησης και τις αιτίες του. Οι αιτίες του είναι πολιτικές και σαν τέτοιες οφείλουμε να τις απαντήσουμε. σελ. 5

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2013 Η φλόγα της εξέγερσης δεν σβήνει! Παρόλα αυτά, η νεολαία με την ορμή και την οργή που τη διακατέχει, βλέποντας τη ζωή της να συνθλίβεται, θα συνεχίζει να εξεγείρεται, κάνοντας το πολυτεχνείο επίκαιρο. Μέσα από τους αγώνες της, θα αποκαλύπτει φίλους και εχθρούς, θα θέτει πρωτοπόρους στόχους πάλης. Στο πλευρό της εργατικής τάξης. σελ. 8-9

Τελικά από πού προέρχεται η βία;

Στο μαύρο μέτωπο της επίθεσης απαντάμε:

Αντίσταση και Αγώνας

T

o τελευταίο διάστημα έχει ξανανοίξει τόσο στα κυβερνητικά και μιντιακά επιτελεία, όσο και στους κόλπους του λαού το ζήτημα της κρίσης, των μέτρων, του χρέους, των δημοσιονομικώνχρηματοδοτικών κενών, της «ανάπτυξης», των μνημονίων, της διεξόδου κ.ο.κ. Tι ακριβώς σηματοδοτεί αυτό για τη νέα εποχή στην οποία μπαίνουμε και σε τι βαθμό συνδέεται με το μέλλον της νεολαίας και του λαού μας; Κατ' αρχάς, ερμηνεύοντας το που είμαστε, αυτό που βλέπουμε είναι ΕΕ-ΔΝΤ-τρόικα-κυβέρνηση να συμφωνούν στο εξής ένα πράγμα: να παίρνονται νέα μέτρα συνεχώς και αυτό φαίνεται από τα παρακάτω. Στο πεδίο της εκπαίδευσης, οι ταξικοί φραγμοί όλο και εντείνονται, με το «νέο» λύκειο και το νόμο πλαίσιο να κάνουν άπιαστο όνειρο, για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, την πρόσβαση στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επίσης, συντελείται ολομέτωπη επίθεση στο δικαίωμα στην εργασία. Η διάλυση των κεκτημένων εργασιακών σχέσεων, οι απολύσεις, η ανεργία, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και της κυριακάτικης αργίας, καθώς και το συνολικό χτύπημα στους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα είναι μόνο λίγα από τα μνημονιακά μέτρα «σωτηρίας», που φέρνουν στο εργασιακό επίπεδο. Η λίστα συνεχίζει με κλεισίματα νοσοκομείων και περαιτέρω χτύπημα στην ασφάλιση και στο δικαίωμα για δω-

Κώστας Τάτσης Μαθηματικό Ιωαννίνων Μάκης Τσιαντής Ιατρική Ιωαννίνων

ρεάν περίθαλψη. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τον ενιαίο φόρο ακινήτων, που μαζί με τα χαράτσια, φορτώνουν επιπλέον οικονομικά βάρη στις λαϊκές οικογένειες. Φυσικά, όλα αυτά έρχεται να υπηρετήσει η θεωρία των δύο άκρων, η καταστολή στις διαδηλώσεις, η κατάργηση του ασύλου, οι επιστρατεύσεις, το χτύπημα στις συνδικαλιστικές ελευθερίες, η αστυνομοκρατία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το κλίμα φόβου. Έχουν άμεσο στόχο την ισχυροποίηση της κρατούσας τάξης πραγμάτων και την τρομοκράτηση της όποιας προσπάθειας ανάπτυξης κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης. Μπαίνουμε, λοιπόν σε μια εποχή όπου η συντονισμένη επίθεση στη ζωή, τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας συνεχίζεται και τα αδιέξοδα εντείνονται. Σε μια εποχή όπου καταλαβαίνει ο καθένας μας ότι όταν ο Σαμαράς αναφερόταν στο "success story" δεν εννοούσε το «success» του λαού να βγει από τη φτώχεια, την απόγνωση και την εξαθλίωση αλλά το «success» του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου να συνεχίσει να κερδοφορεί και να αναπαράγεται στις πλάτες των εργαζόμενων μαζών και της νεολαίας. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι το βάθος της επίθεσης είναι μεγάλο και απαιτεί άμεσα απαντήσεις στο σήμερα. Για αυτό και εμείς πρέπει να είμαστε ξεκάθα-

Μετά την 18η Σεπτεμβρίου, ημέρα της δολοφονίας του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα από χέρι χρυσαυγίτη, το σύστημα βγήκε να βροντοφωνάξει ότι «καταδικάζει τη βία απ’ όπου αυτή και αν προέρχεται!». Η συγκεκριμένη φράση είναι η επιτομή της περιβόητης θεωρίας των 2 άκρων που τόσο χρησιμοποιούν καθημερινά στα κανάλια και στις φυλλάδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι της αστικής μπάντας. σελ. 13

ροι! Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν. Πρέπει να ξαναπιάσουμε το νήμα του αγώνα, γιατί η ανατροπή αυτής της πολιτικής δεν είναι ζήτημα μιας ριξιάς. Απαιτεί να ξαναοργανώσουμε τις αντιστάσεις μας πολύμορφα και πολύτροπα. Πρέπει να δημιουργηθούν οι όροι για πολιτική και κινηματική έκφραση της οργής και της αγανάκτησής μας. Αυτό αναγκαστικά περνάει μέσα από το πεδίο της ταξικής πάλης, εκεί που ζει και αναπνέει κάθε πληττόμενος από την επίθεση. Μόνο εκεί με τη δημιουργία, την ενίσχυση και την ένωση των εστιών αντίστασης απέναντι σε κάθε πτυχή της επίθεσης, σε κάθε γειτονιά, χώρο δουλειάς, φοιτητικό σύλλογο και σχολείο μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μακριά από τις λογικές της ανάθεσης και της συνδιαλλαγής, που οδηγούν στις εκλογικές αυταπάτες (ακόμα και αν αυτές «ντύνονται» με κινηματικό μανδύα). Να αναμετρηθούμε με το σύστημα της εκμετάλλευσης, έξω και ενάντια από το κράτος και τους μηχανισμούς του. Αυτό που απουσιάζει και πρέπει να χτίσουμε είναι το οργανωμένο, λαϊκό, εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, το οποίο έχει αποδείξει και αποδεικνύει ακόμα και κάτω από τις πιο δυσμενείς συνθήκες, ότι αν οργανωθεί και αποφασίσει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, μπορούν όλα αυτά που ακούγονται σαν εφιαλτικός μονόδρομος, να πάνε περίπατο. Αυτός είναι ο δρόμος - ας τον διαβούμε και ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!


έναυσμα

2 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Οι μαθητές αντιμέτωποι με την επίθεση! Για τη δράση της Μαθητικής Αντίστασης το τελευταίο διάστημα

Τ

α μέτωπα που άνοιξε η κυβερνητική πολιτική αυτούς τους τρεις μήνες που μετράει η φετινή σχολική χρονιά είναι πολλά και σημαντικά.

Ο νόμος για το «νέο» λύκειο Με το ξεκίνημα της χρονιάς ψηφίστηκε ο νόμος για το «νέο» λύκειο που ανατρέπει τα δεδομένα για τους μαθητές με τον χειρότερο τρόπο. Ψηφίστηκε ένας νόμος που θα στείλει τη μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών έξω από το σχολείο, μπροστά στην αδυναμία να ανταποκριθούν στις πολύ αυξημένες απαιτήσεις. Πολλαπλές πανελλαδικές εξετάσεις, τράπεζα θεμάτων, μεγαλύτερες βαθμολογικές απαιτήσεις για την προαγωγή των μαθητών, μαθητεία στην τεχνική εκπαίδευση. Αυτά είναι τα βασικά σημεία του νόμου που δημιουργούν το «νέο», πολύ ακριβό, πολύ πιο ταξικό και αφιλόξενο σχολείο. Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική, σε πολλά σχολεία έγιναν συνελεύσεις, αλλά και κάποιες καταλήψεις, οργανώθηκαν διαδηλώσεις σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, αλλά στην πραγματικότητα οι μαθητές δεν κατάφεραν να απαντήσουν συνολικά και να δώσουν ουσιαστικά τη μάχη ενάντια στην κατάργηση των δικαιωμάτων τους. Το μαθητικό κίνημα και οι προσπάθειες που έκανε να παλέψει, δέχθηκε την απροκάλυπτη επίθεση και καταστολή του συστήματος, την κρατική τρομοκρατία. Τραμπουκίστηκαν μαθητές, έγιναν συλλήψεις, αστυνομία εισέβαλε σε σχολεία. Το σύστημα έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τρομοκρατηθεί το μαθητικό κίνημα και να πνιγεί κάθε φωνή αντίστασης. Όταν τα επιχειρήματά τους πέφτουν στο κενό, όταν

δεν έχουν την παραμικρή προοπτική να προσφέρουν στη νεολαία, όταν το μέλλον που υπόσχονται είναι ό,τι πιο μαύρο έχουμε φανταστεί, το μόνο μέσο υπεράσπισης της πολιτικής τους γίνεται η ανοιχτή τρομοκρατία. Στην Αθήνα έγινε προσπάθεια συντονισμού κάποιων μαθητών από διάφορες συνοικίες και συγκροτήθηκε το Συντονιστικό Μαθητών Αθήνας. Το Συντονιστικό λειτούργησε για ένα διάστημα στην αρχή της χρονιάς, κυκλοφόρησε αφίσα και προκήρυξη ενάντια στο νέο νόμο και διοργάνωσε διαδήλωση στο κέντρο της πόλης. Η Μαθητική Αντίσταση συμμετείχε στη συγκρότηση του Συντονιστικού και στην προσπάθεια να εμπλακούν περισσότεροι μαθητές από περισσότερα σχολεία και γειτονιές. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε εκδήλωση της Μαθητικής Αντίστασης σχετικά με το νόμο για το «νέο» σχολείο, στην προσπάθεια να συζητηθούν οι βασικές του πλευρές αλλά και οι τρόποι αντίστασης του μαθητικού κινήματος.

Η απεργία των εκπαιδευτικών Η απεργία των εκπαιδευτικών στην αρχή της χρονιάς ήταν μια σημαντική μάχη του κόσμου της εκπαίδευσης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που καταργεί το δημόσιο και δωρεάν σχολείο. Η Μαθητική Αντίσταση έβαλε το ζήτημα της συμπόρευσης των κινημάτων και του πανεκπαιδευτικού μετώπου, ενάντια σε όσους θωρούσαν ότι ο αγώνας των καθηγητών ερχόταν σε σύγκρουση με τα δικαιώματα των μαθητών.

εναυσμα

Ενάντια στον εκφασισμό της ζωής μας Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν ένα γεγονός που δεν θα μπορούσε παρά να ανοίξει μεγάλες συζητήσεις και στα σχολεία. Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι φασιστικές επιθέσεις που έχουν γίνει ενάντια σε μαθητές. Η Μαθητική Αντίσταση προσπάθησε να θέσει συνολικότερα το ζήτημα του εκφασισμού της ζωής του λαού και της νεολαίας. Στον καιρό της πιο βάρβαρης επίθεσης ενάντια στα νεολαιίστικα και λαϊκά δικαιώματα, το ίδιο το αστικό σύστημα γεννάει και τροφοδοτεί τις φασιστικές αντιλήψεις. Και το ίδιο αστικό σύστημα γεννάει τη θεωρία των δύο άκρων για να χτυπήσει την Αριστερά και τους αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Μαθητικά συμβούλια Στις φετινές εκλογές για τα 5μελή και 15μελή, η Μαθητική Αντίσταση προσπάθησε στα σχολεία όπου παρεμβαίνει να βάλει μια άλλη λογική από την κυρίαρχη. Προσπάθησε να διαδώσει την άποψη ότι τα μαθητικά συμβούλια πρέπει και μπορούν να αποτελούν όργανα συγκρότησης για το μαθητικό κίνημα, όργανα που θα ευνοούν το διάλογο και τη συζήτηση για όσα απασχολούν τους μαθητές και όχι πασαρέλα των σχολείων ή ταξιδιωτικά γραφεία οργάνωσης εκδρομών. Προσπάθησε επίσης να β��λει τη λογική της υπεράσπισης των Γενικών Συνελεύσεων στα σχολεία ως το όργανο συλλογικών αποφάσεων των μαθητών.

Έναυσμα - Περιοδική έκδοση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ http://periodiko-enausma.blogspot.com www.agonistikeskiniseis.org e-mail: admin@agonistikeskiniseis.org Θεσσαλονίκη: resistenciaelotta.blogspot.com agonistikeskiniseis@gmail.com Γιάννενα: http://agonkiniseis-ioa.blogspot.com agonkiniseis_ioa@yahoo.com Για εμβάσματα και συνδρομές: Εθνική Τράπεζα, αριθμός λογαριασμού: 711/743100-79 ΙΒΑΝ: GR6301107110000071174310079


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 3

Εκπαιδευτικοί

Ακόμα πιο αναγκαία η προετοιμασία ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα

Ο

ι εκπαιδευτικοί μαζικοποίησαν τον πρώτο γύρο γενικών συνελεύσεων αρχές Σεπτέμβρη. Με ποσοστά της τάξης του 90% ψηφίστηκε η πρόταση για απεργία διαρκείας με τη μορφή 5μερων επαναλαμβανόμενων (την οποία δεν εισηγήθηκε η ΟΛΜΕ). Από τη Δευτέρα 16/9 το πρωί, χιλιάδες συνάδελφοι, συσπειρωμένοι γύρω από απεργιακές επιτροπές, βρέθηκαν έξω από τα σχολεία και κατάφεραν πρωτοφανή ποσοστά απεργιακής συμμετοχής. Με την ίδια μαζικότητα συμμετείχαν στα κεντρικά συλλαλητήρια και σε τοπικές κινητοποιήσεις Από την τρίτη μέρα, άρχισε να υπάρχει σκεπτικισμός που όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε, αλλά τροφοδοτήθηκε από παρατάξεις και από τη συνδικαλιστική ηγεσία. Στην πρώτη μείωση των ποσοστών απεργιακής συμμετοχής, αγκιστρώθηκαν παρατάξεις και συνδικαλιστές για να κάνουν τη λαθροχειρία και να πουν ότι η δική τους ήττα, το δικό τους «σπάσιμο» αντιστοιχεί στις διαθέσεις του κόσμου. Το γεγονός είναι ένα: Όπου υπήρξαν απεργιακές επιτροπές και έκαναν διορθωτικές κινήσεις, όπου οι συνάδελφοι κλήθηκαν με αποφασιστικότητα να κλιμακώσουν και να συνεχίσουν, αυτοί ανταποκρίθηκαν. Όπου χρησιμοποιήθηκε από συνδικαλιστικούς παράγοντες ως ευκαιρία κλεισίματος η πρώτη δυσκολία και η πρώτη μείωση ποσοστού, το πράγμα αποσυγκροτήθηκε. Έτσι έγινε το παράλογο, συνδικαλιστές της αριστεράς σε ΕΛΜΕ που τελείωσαν την πρώτη βδομάδα με ποσοστά πάνω από 50%, να αναρωτιούνται στις συνελεύσεις της Πέμπτης 19/9: «αντέχουμε άραγε συνάδελφοι;»! Αν η «πρωτοπορία» «ταλαντεύεται» γιατί ακριβώς εγκαλείται η μάζα των συναδέλφων; Μήπως ότι δεν ξεπέρασε την ηγεσία; Ακολούθησε η φάρσα του… 65,9%. Ένα σώμα (η συνέλευση προέδρων) που έχει δείξει ότι μπορεί να πάρει ένα σπιρτόκουτο και να το κάνει αεροπλάνο, ένα σώμα που το Μάη κουρέλιασε κάθε έννοια συνδικαλιστικής νομιμότητας, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει με θρησκευτική ευλάβεια τη διαδικασία (απαιτούμενο καταστατικά ήταν το 66,6%)για να κρύψει την πολιτική ουσία. Ήταν η αρχή του τέλους.

Ο κλάδος «έπιασε το υπονοούμενο» και δε μαζικοποίησε τις συνελεύσεις της 24/9. Μεγάλο τμήμα του συνδικαλιστικού δυναμικού της ρεφορμιστικής αριστεράς (ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ, με διαφορετικές ταχύτητες, αλλά με κοινή ηττοπάθεια) ξεφύσησε ανακουφισμένο, γιατί ξέμπλεξε από έναν αγώνα στον οποίον δεν πίστεψε, ένα αγώνα που τον ήθελε εύκολο και «αυτόματο». Ένα δυναμικό, που χωμένο για χρόνια στη συνδιαλλαγή και την ήττα, δεν πιστεύει ούτε και θέλει πια κανέναν αγώνα, που οδηγεί σε πολιτική σύγκρουση με το σύστημα. Που είχε αποφασίσει ότι τίποτα δε θα πάει καλά πριν ακόμα ο αγώνας ξεσπάσει. Αυτή είναι η ωμή αλήθεια. Τι έχουν να μας πουν όλοι αυτοί οι «συνετοί» τώρα που επιστρέψαμε στα σχολεία; Τι θα κάνουμε απέναντι στον κανιβαλισμό και τη διάσπαση που δημιουργείται μέσα στον κλάδο ανάμεσα σε διάφορα τμήματά του μπροστά στον πανικό και την ανησυχία για τις επόμενες απολύσεις όταν σταμάτησε ο αγώνας;

«Αντέχουμε»; Δεν μπορούμε «μόνοι μας»; Τα παραπάνω ερωτήματα ήταν ο δούρειος ίππος της ήττας και της αίσθησης αδυναμίας. Σαφώς και οι εκπαιδευτικοί είναι στα όρια της φτώχειας. Σαφώς και η οικονομική πίεση είναι τεράστια. Πόσο θα αντέξουν όμως οι 2.200 συνάδελφοι μετά το τέλος της διαθεσιμότητας; Πόσο αντέχουν οι 10.000 απολυμένοι αναπληρωτές; Είναι ή δεν είναι πραγματικότητα ότι αν δεν αντέξουμε στην απεργία, θα πρέπει να αντέξουμε στην ανεργία και τον καθημερινό εργασιακό εφιάλτη; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν μορφές πάλης ανέξοδες – οι αγώνες δεν είναι «έξυπνες βόμβες». Από την άλλη, αλήθεια πόσο «μόνος του» είναι ένας κλάδος με 80.000 εργαζόμενους, με συνδικαλιστική δομή και με καθημερινή επικοινωνία με το λαό μέσω των μαθητών; Σε μια συγκυρία, μάλιστα, που όπως αποδείχτηκε, ο «κοινωνικός αυτοματισμός» αχρηστεύτηκε κάτω από τα πλατιά μηνύματα λαϊκής αλληλεγγύης; Ένας κλάδος του οποίου οι αγώνες για κεντρικά ζητήματα (ενάντια στις απολύσεις και τη συντριβή των μορ-

φωτικών δικαιωμάτων της νεολαίας) μπορούν να αποτελέσουν τη θρυαλλίδα γενικότερων κοινωνικών εκρήξεων. Μόνο που αυτό απαιτεί υπομονή, διάρκεια και αποφασιστικότητα και δεν κρίνεται τη δεύτερη μέρα μιας απεργίας. Όσο για τις παρατάξεις: Οι κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ το μόνο που έκαναν ήταν να προσθέσουν τις ΕΛΜΕ, στις οποίες ακόμα παίζουν κάποιο ρόλο, στην κρίσιμη μάζα του 34% για να σταματήσει η απεργία. Οι ηγεσίες των ΣΥΝΕΚ και ΠΑΜΕ, παρά τους καυγάδες τους, εισηγούνται μια ολέθρια στάση για το κίνημα και τους αγώνες των εργαζομένων. Τα παχιά λόγια γίνονται και για τις δύο άτακτη υποχώρηση και «σύνεση» όταν το πράγμα ζορίζει.

Από δω και πέρα Η κυβέρνηση εντείνει την επίθεσή της. Τι θα πούμε για αυτό; Θα ξεχάσουμε τους απολυμένους; Τι θα κάνουμε στις επόμενες διαθεσιμότητες απολύσεις και στους συναδέλφους που τα μέτρα τούς οδήγησαν στο «μηδενικό ωράριο», στην αξιολόγηση και τα παρουσιολόγια; Θα περιμένουμε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ; Θα περιμένουμε το διεθνές κίνημα; Θα τα ακουμπήσουμε σε μια φιλολαϊκή διαχείριση που δε θα υπάρξει; Θα περιμένουμε να φτάσουμε με αερογέφυρα στη λαϊκή εξουσία; Κατά την άποψή μας, οι αγώνες είναι μονόδρομος. Χωρίς προαπαιτούμενα την αλλαγή κυβέρνησης ή το σοσιαλισμό, ΣΗΜΕΡΑ, με αυτούς τους

αρνητικούς συσχετισμούς, ο λαός και οι εργαζόμενοι μπορούν να δημιουργήσουν ρωγμές στην επίθεση της κυβέρνησης, της τρόικα και του κεφαλαίου. Οι αγώνες για δουλειά, για μόρφωση, για περίθαλψη, για ελευθερίες μπορούν να συσπειρώσουν ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να ανοίξουν ρήγματα και ανατρέψουν πλευρές της επίθεσης. Οι αγώνες αυτοί θα είναι δύσκολοι, σκληροί και μακροχρόνιοι. Δε θα εγγυώνται βελούδινες νίκες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Άμεσες είναι δύο προτεραιότητες: Α) ίδιοι οι εργαζόμενοι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Να χρησιμοποιήσουμε τη θετική εμπειρία των απεργιακών επιτροπών και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε επιτροπές αγώνα. Β) να δυναμώσει η πολιτική-συνδικαλιστική συγκρότηση μιας άποψης που δε θα επενδύει σε σωτήρες κυβερνήσεων, ΠΥΣΔΕ και συνδικαλιστικών ηγεσιών, αλλά θα προσπαθεί να συγκροτήσει το κίνημα σε κατεύθυνση αντίστασης, αγώνα και αντίθεσης στο συμβιβασμό και την ηττοπάθεια. Και που δε θα αναβάλει τους αγώνες σε ένα αόριστο μέλλον, σε μια εξωτική χώρα. Ανατροπή των απολύσεων - Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους Δωρεάν Δημόσια Εκπαίδευση για όλα τα παιδιά, Ξήλωμα του νομοθετικού πλαισίου για το Λύκειο, την Τεχνική και την κατάρτιση.


έναυσμα

4 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

H απάντηση των διοικητικών στις απολύσεις:

Δυναμικός απεργιακός αγώνας Ζουλούμη Βάσω Μαθηματικό Αθήνας Ναλπαντίδου Νένα Φυσικό Αθήνας

Κ

αθώς η καπιταλιστική κρίση οξύνεται στην Ελλάδα, η κυβέρνηση δίνοντας διαπιστευτήρια στους Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και υπό τις επιταγές της Ε.Ε-Τρόικα-ΔΝΤ, πέρασε σε μια ευθεία επίθεση κατά του δημοσίου τομέα. Με χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων, ιδιωτικοποιήσεις, κλείσιμο και συγχωνεύσεις δημόσιων οργανισμών, η εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να μείνει στο απυρόβλητο. Οι απολύσεις και το βάρβαρο καθεστώς της διαθεσιμότητας στους καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ήρθε για να πλήξει και τους διοικητικούς υπαλλήλους σε ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας. Συγκεκριμένα, το υπουργείο ανήγγειλε 1349 απολύσεις διοικητικών σε 8 πανεπιστήμια της χώρας.

Τα 8 πανεπιστημιακά ιδρύματα καλούνται να συνεισφέρουν συνολικά 1.349 υπαλλήλους στο πρώτο κύμα της κινητικότητας, από τους οποίους οι 646 θα μεταφερθούν σε θέσεις κατανεμημένες σε 25 Ιδρύματα (ΤΕΙ και Πανεπιστήμια) που παρουσιάζουν έλλειμμα προσωπικού, μέσω ειδικού προγράμματος «Δια-Ιδρυματικής κινητικότητας», ενώ οι υπόλοιποι θα απολυθούν. Απέναντι στην εξαθλίωση, τον κοινωνικό κανιβαλισμό και τον δρόμο της ατομικής λύσης, οι διοικητικοί υπάλληλοι επέλεξαν να αντισταθούν μαζικά στη βάρβαρη και εξοντωτική πολιτική των απολύσεων, ξεκινώντας τον απεργιακό τους αγώνα από τις αρχές του Σεπτέμβρη. Συγκεκριμένα, στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο οι εργαζόμενοι πραγματοποιούν πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ενώ στο ΑΠΘ αποφασίζουν 48ωρες απεργίες και στάσεις εργασίας. Από την πρώτη στιγμή της απεργίας, στα πανεπιστημιακά ιδρύματα που οι διοικητικοί έχουν πάρει απόφαση απεργίας, αναστέλλεται κάθε είδος λειτουργίας, με καθημερινές περιφρουρήσεις των πυλών από εργαζόμενους και φοιτητές, ενώ η σύγκλητος αποφασίζει (μόνο στην αρχή) την προσωρινή αναστολή λειτουργίας των ιδρυμάτων, γεγονός που εν μέρει λειτούργησε αποπροσανατολιστικά για τους απεργούς και υπονομευτικά για τις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών. Χαρακτηριστικά, σε σχολές του ΕΚΠΑ οι προέδροι των τμημάτων απαγόρευσαν στο σώμα των φοιτητών να πραγματοποιήσει Γενικές Συνελεύσεις και να στηρίξει έμπρακτα τον αγώνα των διοικητικών. Παρά τις όποιες αρχικές αυταπάτες για το ρόλο της συγκλήτου και του καθηγητικού κατεστημένου, τις οποίες ενίσχυσαν και οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς, οι διοικητικοί σύντομα αντιλήφθηκαν το ρόλο τους, ερχόμενοι αντιμέτωποι με κάθε είδους εκβιασμό από προέδρους τμημάτων, ενώ η ίδια η σύγκλητος στην πορεία ανέστειλε την αρχική της απόφαση για τη μη λειτουργία του Πανεπιστημίου. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι πρυτάνεις, οι οποίοι ενώ αρχικά στήριζαν φαινομενικά τον απεργιακό αγώνα των διοικητικών, στην πορεία υπογράφοντας κοινή

δήλωση τους καλούσαν να αναστείλουν την απεργία τους. Η εχθρική τους στάση απέναντι σε αυτό τον αγώνα φάνηκε για ακόμα μια φορά, αφού συγκαλυμμένα ή και ανοιχτά, παρά τα επικοινωνιακά τερτίπια, οι πρυτάνεις πιέζουν να ανοίξουν οι σχολές, να γίνουν μαθήματα και να σπάσει η απεργία Για εμάς ο ρόλος των πρυτάνεων ήταν ξεκάθαρος εξ αρχής, καθώς λειτουργούν σαν όργανα εφαρμογής των αντιλαϊκών- αντιφοιτητικών νόμων του υπουργείου. Μόλις πριν ένα χρόνο, με απόφαση των πρυτάνεων, οι δυνάμεις καταστολής του κράτους συνέλαβαν στο ΑΠΘ εργαζόμενους, που απεργούσαν ενάντια στο καθεστώς σκλαβιάς που τους επέβαλε η εργολαβία, ενώ το καλοκαίρι το συμβούλιο διοίκησης, ένα όργανο που στέκεται όχι μόνο απέναντι στους φοιτητές, αλλά και στην απεργία των εργαζομένων, κάλεσε τα ΜΑΤ και την αντιτρομοκρατική να συλλάβει φοιτητές που διαμαρτύρονταν ενάντια στα συμβούλια διοίκησης στην πρυτανεία του ΕΚΠΑ, σε μια ακόμη ξεδιάντροπη καταπάτηση του Ασύλου. Στα πλαίσια του απεργιακού αγώνα των διοικητικών, συγκροτήθηκε από τα κάτω η απεργιακή επιτροπή, που συγκρούστηκε με τις συνδικαλιστικές κυβερνητικές ηγεσίες και τη γραφειοκρατία, οι οποίες αναγκάζονταν να τηρήσουν τις αποφάσεις της απεργιακής επιτροπής και των συνελεύσεων. Ο ρόλος του ξεπουλημένου Δ.Σ δεν άργησε να φανεί, καθώς σε συνέλευση των εργαζομένων τόλμησαν να εισηγηθούν ένα κατάπτυστο κείμενο, στο οποίο στοχοποιούν τους εργαζόμενους του ΠΑ.ΠΕΙ., επειδή δεν είναι σε καθεστώς διαθεσιμότητας, σε μια προσπάθεια αλληλοσπαραγμού και κοινωνικού αυτοματισμού μεταξύ των εργαζομένων. Όταν δε, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να καταθέσουν ψήφισμα που θα ακύρωνε τη συγκεκριμένη εισήγηση, το Δ.Σ κάλεσε τον κόσμο να αποχωρήσει, για να μην υπάρχει απαρτία μελών στη συνέλευση. Το αποκορύφωμα αυτής της άθλιας τακτικής, ήταν οι εκβιασμοί και η παρότρυνση προς τους εργαζόμενους να απογραφούν στις λίστες του υπουργείου, καθώς και οι απειλές για αυτούς που δεν απογράφησαν. Εν τέλει, οι μη απογραφέντες διοικητικοί ήταν 268, από τους οποίους οι 200 περίπου ήταν στο ΕΚΠΑ. Όσοι τελικά δεν απογράφησαν απειλούνται να μπουν σε καθεστώς αργίας και να λαμβάνουν το 25% του μισθού τους. Οι απογραφές είναι η τακτική του «διαίρει και βασίλευε», καθώς το σύστημα προσπαθεί να ρίξει το βάρος της απόλυσης στους ίδιους τους εργαζόμενους, καλώντας τους να ακολουθήσουν το δρόμο του ατομικού συμφέροντος. Οι εκβιασμοί και οι προσπάθειες αποπροσανατολισμού του υπουργείου δεν σταμάτησαν εκεί. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες της απεργίας, απειλούσαν με εισαγγελική παρέμβαση, σε περίπτωση που δεν τους παραδίδονταν οι λίστες των ονομάτων, ενώ στην πορεία υπαινίσσονταν ότι οι απολύσεις δεν θα ξεκινήσουν με το νέο ακαδημαϊκό έτος, αλλά θα μεταφερθούν για τον... Δεκέμβρη! Ταυτόχρονα, εξαπολύθηκε μια ευρεία προσπάθεια κατασυκοφάντησης του αγώνα τους, με πρωταγωνιστές τα ΜΜΕ και τους μεγαλοδημοσιογράφους, οι οποίοι με αισχρά ψεύδη τους κατηγορούσαν ότι πληρώνονταν κανονικά ενώ απεργούσαν, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν τους φοιτητές, λέγοντας ότι θα χαθεί το εξάμηνο. Βέβαια τα χτυπήματα του συστήματος δεν ήταν μόνο αυτά , η επιμονή και η μεγάλη διάρκεια αυτού του αγώνα το ανάγκασε να κηρύξει παράνομη την απεργία σε ΕΚΠΑ-ΕΜΠ, για

να λυγίσει κάθε εργαζόμενο που αγωνίζεται. Την ίδια στιγμή, δεκάδες φοιτητικοί Σύλλογοι, κυρίως σε ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, προχωρούν σε Γενικές Συνελεύσεις και αποφασίζουν την κατάληψη των σχολών τους και την κοινή συμπόρευση με τους διοικητικούς, σε μια προσπάθεια οικοδόμησης ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου που θα εναντιώνεται στην πολιτική των απολύσεων, της φασιστικοποίησης και της καταστρατήγησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού. Οι φοιτητές, παρόλα αυτά, δεν μένουν μόνο στα πλαίσια της αλληλεγγύης στον αγώνα των διοικητικών, αλλά παλεύουν ταυτόχρονα για τα δικαιώματα τους, προσπαθώντας με την σειρά τους να οικοδομήσουν τους όρους για ένα μέτωπο αντίστασης. Οι απολύσεις των διοικητικών θα οδηγήσουν αναμφίβολα σε υπολειτουργία των ιδρυμάτων, η οποία θα «ξεπεραστεί» με διαγραφές φοιτητών, δίδακτρα, κλείσιμο σχολών και τμημάτων καθώς και εργολαβίες, που ήδη αποτελούν και θα αποτελέσουν ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα. Οι φοιτητές δεν ήρθαν μόνο σε ρήξη με τις κυβερνητικές παρατάξεις, που προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να ανοίξουν τις σχολές, όπως έκανε η ΔΑΠ, μαζεύοντας υπογραφές στο διαδίκτυο, αλλά και με το καθηγητικό κατεστημένο, που με συνελεύσεις τμημάτων, στις οποίες είναι απαραίτητη η παρουσία διοικητικού προσωπικού για την καταγραφή των πρακτικών και την επισφράγιση της απόφασης, αποφασίζουν να ανοίξουν τις σχολές. Επικαλούμενοι την ομαλή λειτουργία των σχολών και το συμφέρον των φοιτητών, προσπαθούσαν επανειλημμένως να διεξάγουν μαθήματα και έρευνα στο Πανεπιστήμιο. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση, αλλά και για να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο αγώνα, πραγματοποιήθηκαν κοινά συντονιστικά εργαζομένων-φοιτητών, ενώ ταυτόχρονα με καθημερινές περιφρουρήσεις των πυλών και των καταλήψεων, παρεμποδίστηκε η όποια προσπάθεια απεργοσπασίας. Σε μια περίοδο, όπου η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στο λαό και την εργατική τάξη ολοένα και εντείνεται, όπου η φασιστικοποίηση γίνεται κυρίαρχη πολιτική του κράτους, όπου οι επιστρατεύσεις διαδέχονται η μία την άλλη και οι αγώνες καταστέλλονται, είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα ευρύ μέτωπο λαικής αντίστασης το οποίο δεν θα αγκαλιάζει μόνο τα τμήματα της εκπαίδευσης, αλλά ολόκληρο τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία που πλήττονται. Το μέλλον μας χτίζεται στους αγώνες του σήμερα... η νίκη στον αγώνα των διοικητικών θα είναι νίκη όλων μας!


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 5

Ραντεβού στα αμφιθέατρα Μαρίνος Κουφοπαντελής Στατιστική Πανεπιστημίου Πειραιά Μανώλης Γεμιστός Πληροφορική Πανεπιστημίου Πειραιά

Η

επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα γίνεται όλο και πιο βάρβαρη και ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα ξεσπάσανε μια σειρά από λαϊκοί και εργατικοί αγώνες και αντιστάσεις, είναι εκκωφαντική η απουσία της νεολαίας από αυτούς (τουλάχιστον με οργανωμένο και μαζικό τρόπο). Βλέπουμε ότι το φοιτητικό κίνημα δεν υφίσταται με την οργάνωση και τη μαχητικότητα που το χαρακτήριζε ένα προηγούμενο διάστημα (πχ 2006-07, Δεκέμβρης 08…). Οι αιτίες αυτού του γεγονότος έχουν να κάνουν με βαθύτερα ζητήματα, που σχετίζονται με την κατάσταση που βιώνει σήμερα ένας φοιτητής στην καθημερινότητα του και το πώς επηρεάζει αυτή την πολιτική του συμπεριφορά. Η σκληρή καθημερινότητα που βιώνει ένας νεολαίος σήμερα, χαρακτηρίζεται από συνεχή πίεση σε χίλια δυο πράγματα. Η επίθεση του συστήματος στις σπουδές αμφισβητεί το δικαίωμα σε πολλούς φοιτητές να τελειώσουν τη σχολή τους. Η κατάσταση αυτή είναι ακόμα πιο ζόρικη ειδικά για αυτούς που αναγκάζονται να πιάσουν δουλειά παράλληλα με τις σπουδές τους, ή αντιμετωπίζουν έντονο οικονομικό πρόβλημα. Το ξήλωμα οποιουδήποτε δικαιώματος είχε μέχρι τώρα κατακτήσει το φοιτητικό κίνημα (δωρεάν σίτιση-στέγαση-βιβλία), η «σχολειοποίηση» που έχει επιβληθεί στις σχολές με διατάξεις όπως οι διαγραφές στα ν+2 χρόνια, η ξέφρενη εντατικοποίηση των συνεχών παρακολουθήσεων, το κυνήγι εργαστηρίων, σεμιναρίων και ατελείωτων ωρών διαβάσματος και με την πίεση της οικογένειας «να τελειώνουμε γρήγορα» τις σπουδές, οδηγούν στην απογοήτευση και τον ατομικό δρόμο. Αυταπάτη που κάνει ένα κόσμο να νομίζει πως αν τελειώσει και ξεμπερδέψει το γρηγορότερο με το πανεπιστήμιο, δεν θα αντιμετωπίσει μετά το μεσαίωνα της αγοράς εργασίας, την ανεργία και το μαύρο μέλλον που τάζουν για όλη τη νεολαία ανεξαιρέτως. Όλη αυτή η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια σε πολλούς φοιτητές να εμπλακούν με τις διαδικασίες του κινήματος και τους απομακρύνει από οποιαδήποτε πολιτική συμμετοχή και συζήτηση, διαμορφώνοντας σιγά σιγά ένα πανεπιστήμιο αποστειρωμένο και ξένο προς την πολιτικοποίηση και τη

οργάνωση των φοιτητών στους συλλόγους. Σε αυτό το κλίμα έρχονται οι καθηγητές με κάθε ευκαιρία μέσα στο μάθημα να λασπολογήσουν ό,τι αγώνα ξεσπάσει, λέγοντας πως οι απεργίες και οι καταλήψεις πάνε πίσω τη γνώση και την επιστήμη. Από κοντά και οι κυβερνητικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, που υπονομεύουν τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος και τις σαμποτάρουν ανοιχτά. Μάλιστα, η ΔΑΠ έφτασε σε ορισμένες σχολές σε σημείο να προτείνει και την παύση των συνελεύσεων για ένα εξάμηνο. Οι ίδιες δυνάμεις, που αντιπροσωπεύουν στα μάτια των φοιτητών ό,τι πιο εμετικό και ξεπουλημένο, πιπιλάνε το ‘’έξω τα κόμματα’’, που στην ουσία του είναι ένα ιδεολόγημα που θέλει του�� φοιτητές μακριά από την πολιτικοποίηση, την οργανωμένη πάλη και τους αγώνες. Όλα αυτά συντελούν στο να διαμορφωθεί ένα απολίτικο κλίμα και μια αποστροφή προς τις παρατάξεις, τις συνελεύσεις και τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος συνολικά. Τη στιγμή, μάλιστα, που οι νέες φουρνιές φοιτητών δεν έχουν προηγούμενη εμπειρία αγώνων και κινηματική μνήμη, δημιουργούνται εντελώς λανθασμένες εντυπώσεις, για το τι θα πει συλλογικότητα, πολιτική, σύλλογος , παράταξη και διεκδίκηση. Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται και η επίθεση του συστήματος στο συνδικαλισμό, που κάνει όλο και πιο δυσμενείς τις συνθήκες και τους όρους πολιτικής και πολιτιστικής έκφρασης και δράσης μέσα στο πανεπιστήμιο. Από τη «διαπραγμάτευση» με τον καθηγητή του δικαιώματος να κάνει μια παράταξη ανακοίνωση πριν το μάθημα και την απαγόρευση της αφισοκόλλησης, μέχρι και την αμφισβήτηση αποφάσεων ολόκληρων συλλόγων, καταλαβαίνουμε ότι το δημοκρατικό δικαίωμα της συνδικαλιστικής έκφρασης βρίσκεται υπό διωγμό. Την ίδια στιγμή, σε ένα κλίμα τρομοκρατίας και στα πλαίσια της φασιστικοποίησης, το σύστημα κάνει πολλαπλές καταπατήσεις του ασύλου, της μεγαλύτερης δημοκρατικής κατάκτησης του λαού μας, και δεν διστάζει να ποινικοποιήσει ανοιχτά τους φοιτητικούς αγώνες, ακόμη και με πειθαρχικά (πχ φυσικό Ηρακλείου). Φαίνεται ξεκάθαρα ότι το σύστημα είναι ο πρωταγωνιστής της

επίθεσης και της υπονόμευσης της πολιτικής έκφρασης και λειτουργίας των συλλόγων. Ευθύνες όμως έχουν και οι δυνάμεις της αριστεράς και του κινήματος. Διότι ενώ αντιμετωπίζουμε αυτήν την κατάσταση, χρόνια τώρα κάνουν ό, τι μπορούν για να παρακάμψουν την αποσυγκρότηση των συλλόγων και να αποφύγουν την πραγματικότητα. Με λογικές «εικονικού συνδικαλισμού» και προσπάθεια να μη συγκρουστούν με τα προβλήματα, ψάχνουν «τα κολπάκια» που θα βγάλουν το κίνημα απ’ το αδιέξοδό του. Είτε με παράκαμψη της απαρτίας στις γενικές συνελεύσεις, είτε με καπελώματα συλλόγων και εμφάνιση πανό συλλόγων σε διαδηλώσεις, τη στιγμή που μπορεί να μην έχει παρθεί καν τέτοια απόφαση (συχνή τακτική ΕΑΑΚ, αναρχίας), ακόμα και με την ανοιχτή υπονόμευση συνελεύσεων και διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, όπως η μη συμμετοχή σε αυτές και η προσπάθεια διάσπασης των ενιαίων συλλόγων ως εκφυλισμένους και δημιουργίας νέων, που υποτίθεται θα είναι αγωνιστικοί (ΚΝΕ-ΜΑΣ). Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι όλες αυτές οι δυνάμεις χρόνια βασίζονται στα όργανα συνδιοίκησης, καλώντας το κίνημα να συνδιαλλαγεί με το σύστημα και αυτούς που περνάνε την αντιφοιτητική πολιτική, καλλιεργώντας αυταπάτες συνδιαχείρησης και ανάθεσης των προβλημάτων στα χέρια των «ειδικών» του κινήματος, μακριά από τις διαδικασίες των συλλόγων και της πάλης των φοιτητικών μαζών. Η λογική τους αυτή εν τέλει, πηγάζει από την ανεμπιστοσύνη που

δείχνουν στους αγώνες και τη μαζική οργάνωση και πάλη των φοιτητών. Όλες αυτές οι πρακτικές, όσο και αν εκπορεύονται από δυνάμεις του κινήματος, όχι μόνο δεν βοηθάνε στην αντιμετώπιση του προβλήματος, αλλά συντελούν στην περαιτέρω αδρανοποίηση των συλλόγων και ευνοούν την απομάκρυνση ενός κόσμου από τις διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος. Η αγωνιστική ανασύνταξη των συλλόγων και του φοιτητικού κινήματος βρίσκεται στη σύγκρουση με το πρόβλημα της αποσυγκρότησης και τις αιτίες του. Οι αιτίες του είναι πολιτικές και σαν τέτοιες οφείλουμε να τις απαντήσουμε. Η πολιτική πρέπει να επιστρέψει στα αμφιθέατρα και στα πανεπιστήμια και αυτό θα γίνει με την ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων που υπάρχουν και όχι των εγκεφαλικών κατασκευασμάτων και προγραμμάτων της αριστεράς «μας». Αυτά της κατάργησης της δωρεάν εκπαίδευσης, της έντασης των ταξικών φραγμών, της συνολικής επίθεσης σε κάθε δικαίωμα και πτυχή της ζωής ενός νέου ανθρώπου. Τα προβλήματα αυτά θα βρει τη δυνατότητα το κίνημα να τα παλέψει, μόνο με οργανωμένο και μαζικό τρόπο. Μέσα από το ξαναζωντάνεμα των γενικών συνελεύσεων, της μαζικής και παρατεταμένης πάλης, για ένα φοιτητικό κίνημα ακηδεμόνευτο και ανεξάρτητο από το κράτος και τους μηχανισμούς του, όπλο στα χέρια των φοιτητών για τη διεκδίκηση της ζωής τους.


έναυσμα

6 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Για τις δυνάμεις στο πανεπιστήμιο Μαρίνα Σόγια Μυρτώ Περάκη Ιστορικό/Αρχαιολογικό Ιωαννίνων Νατάσα Ρουκανά Οικονομικό Ιωαννίνων

Π

ροκειμένου να ερμηνεύσουμε το κλίμα στα Πανεπιστήμια, πρέπει να αντιληφθούμε ότι δεν είναι ένας γυάλινος πύργος, ανεπηρέαστος από τις γενικότερες εξελίξεις. Εξελίξεις που χαρακτηρίζονται από την άγρια αντιλαϊκή επίθεση του συστήματος της εκμετάλλευσης στον «εχθρό» λαό. Είτε αυτό λέγεται τσάκισμα μισθών-συντάξεων, απολύσεις, είτε ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση. Στα Πανεπιστήμια το σύστημα πασχίζει διακαώς να τρομοκρατήσει τους φοιτητές, ώστε να μη σηκώσουν κεφάλι. Το κλίμα, λοιπόν, σε περιόδους ύφεσης του φοιτητικού κινήματος είναι η απαξίωση των συλλογικών διαδικασιών και η εντατικοποίηση των σπουδών. Αντιλήψεις που καλλιεργούν οι παρατάξεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στις σχολές. Η ΔΑΠ με αίσθημα «ευθύνης» τάσσεται στο πλευρό… του συστήματος. Πασχίζει να πείσει τους φοιτητές ότι τα προβλήματα τους δεν συνδέονται με τη συνολικότερη επίθεση στο λαό και ότι οι ίδιοι δεν έχουν κανένα λόγο πάνω σε αυτά. Μέσα στη βρωμοδουλειά τους συμπεριλαμβάνεται η προώθηση του ατομικισμού, το μπαχάλεμα γενικών συνελεύσεων, η φασιστική συμπεριφορά σε φοιτητές (μαχαίρια σε συνελεύσεις στην Κομοτηνή), και το ξεφύτρωμα «ανεξάρτητων» φοιτητών, αγανακτισμένων με τις καταλήψεις και τους αγώνες Διοικητικών. Έτσι τα παιδία του Σαμαρά βάζουν πλάτη στην εφαρμογή της αντιλαϊκής πολιτικής στα Πανεπιστήμια. Η ΠΑΣΠ παίζει ακριβώς τον ίδιο ρόλο με τη ΔΑΠ. Είτε τάσσεται ξεκάθαρα υπέρ του συστήματος στις σχολές, είτε ντύνει τις συστημικές της απόψεις με

«αγωνιστικό» μανδύα, κρατώντας τους φοιτητές στην αδράνεια και αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο. Οι δυνάμεις αυτές, πιστές στην τακτική των κυβερνήσεων τους, προσπαθούν να οικοδομήσουν πελατειακές σχέσεις με τους φοιτητές, «ανταλλάσοντας» το δικαίωμα στην εκπαίδευση με πάρτι και σημειώσεις. Ευθύνη για το κλίμα στα Πανεπιστήμια έχουν και δυνάμεις που αναφέρονται στο κίνημα. Πόσο το ενισχύει σήμερα η Αριστερά με τις λογικές που βάζει στους συλλόγους ; Η ΚΝΕ στο όνομα της ανασυγκρότησης του κινήματος καλεί τους φοιτητές να συμπορευθούν μαζί της, απαξιώνοντας τα συλλογικά όργανα των φοιτητών. Από τις «εκφυλισμένες» γενικές συνελεύσεις, πέρασε στην καταγγελία των άλλων παρατάξεων γενικά και αόριστα που ευθύνονται για τις άμαζες γενικές συνελεύσεις. Προτείνει αλλαγή της μορφής τους (προτάσεις και όχι πλαίσια, εισηγήσεις από το Δ.Σ.) λες και μια αλλαγή στη διαδικασία θα υποβοηθήσει την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος και όχι η ανατροπή των συσχετισμών. Πόσο βοηθάει η ΕΑΑΚ στην δημιουργία ενός ισχυρού ανεξάρτητου φοιτητικού κινήματος; Βάζει «προωθημένα» αιτήματα, αναντίστοιχα με τις ανάγκες των φοιτητών σήμερα και σπέρνει αυταπάτες σχετικά με τις συμμαχίες που πρέπει να κάνουν οι φοιτητές, αφού η λύση κάποιες φορές βρίσκεται στα τμήματα των καθηγητών ή στην συνδιαλλαγή με τον πρύτανη. Η στάση της σχετικά με τα συντονιστικά

συνελεύσεων και καταλήψεων είναι μια προσπάθεια ουσιαστικά καπελώματος των συλλόγων, που αποπροσανατολίζει τους φοιτητές, αφού το πεδίο αντιπαράθεσης μετατίθεται έξω από τις γενικές συνελεύσεις. Η ΑΡ.ΕΝ. με πρόταγμα την ανάδειξη μιας αριστερής κυβέρνησης, του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, καλλιεργεί λογικές ανάθεσης αφού «η πραγματική αλλαγή» θα έρθει μέσω αυτής, υπονομεύοντας το κίνημα και χρησιμοποιώντας το σα μοχλό πίεσης για εκλογές. Την ώρα που έχει πάρει την πολιτική απόφαση να βάλει σε δεύτερη μοίρα την παρέμβαση στους Συλλόγους, προτείνει και αυτή αλλαγές στην διαδικασία των Γενικών Συνελεύσεων, μιας και είναι πιο εύκολο από την αντιπαράθεση με τους πραγματικούς συσχετισμούς. Στον ίδιο δρόμο όμως βαδίζουν και οι πεφωτισμένοι της αναρχίας. Γιατί εντέλει σύμφωνα με την ιδεαλιστική άποψη τους, ο κόσμος δεν κινείται με βάση τις υλικές ανάγκες του, αλλά με τις ιδεολογικές πεποιθήσεις του. Απόψεις απομονωτισμού από τις μαζικές φοιτητικές διαδικασίες. Η υπεράσπιση των γενικών μας συνελεύσεων και η προσπάθεια μαζικοποίησης τους, η πολιτικοποίηση των φοιτητών σε αγωνιστική κατεύθυνση, είναι ουσιαστικά ο μόνος δρόμος για να τσακιστούν οι απόψεις που θέλουν το φοιτητικό κίνημα αδρανοποιημένο. Είναι ο μόνος δρόμος για να σπάσουν οι αυταπάτες για τους φίλους και εχθρούς του κινήματος. Είναι ο μόνος δρόμος για την πραγματική κοινή δράση.

ΑΣΟΕΕ

Νόμος και Τάξη

Γ

νωστή η κατάσταση στην ΑΣΟΕΕ εδώ και 2,5 χρόνια: ΜΑΤ, ΒΙΑ, ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ! Τελευταία αξιοσημείωτα γεγονότα αποτελούν η έφοδος των αστυνομικών δυνάμεων, με πρόσχημα την «πάταξη του παρεμπορίου», οι συλλήψεις μεταναστών που ακολούθησαν και η εισβολή των διμοιριών, με την ανοχή της πρυτανείας, στον προαύλιο χώρο του πανεπιστημίου. Το χτύπημα εναντίων των μεταναστών δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά εντάσσεται στην συνολικότερη επίθεση εναντίον του εργαζόμενου λαού, που παλεύει για την επιβίωσή του. Οι μετανάστες, ειδικά, είναι το εμφανέστερο θύμα των πολιτικών που ακολουθούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, καθώς αυτά εξαθλιώνουν τους λαούς και τους αναγκάζουν να ψάξουν την

τύχη τους έξω από την πατρίδα τους. Οι ίδιοι μετανάστες που άλλοτε ήταν χρήσιμοι ως φτηνά εργατικά χέρια, σήμερα αποτελούν τον εύκολο στόχο της κρατικής τρομοκρατίας. Ωστόσο, το «παρεμπόριο» αποτελεί μονάχα τη δικαιολογία που βρίσκουν οι δυνάμεις καταστολής, για να προβούν σε καταπάτηση του Ασύλου, στο χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και στη φίμωση οποιασδήποτε φωνής αντίστασης και αντίδρασης. Η καταστολή και η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής συνδέεται άμεσα με τη γενικότερη επίθεση του συστήματος, το οποίο θέλει με αυτή να θωρακίσει την επίθεσή του και να εξασφαλίσει την κυριαρχία του. Έτσι θα είναι το πανεπιστήμιο του Μνημονίου, των λίγων και εκλεκτών, το πανεπιστήμιο των φοιτητών με

σκυμμένο το κεφάλι. Παρά τη γενικότερη αδράνεια που επικρατούσε στον Φοιτητικό Σύλλογο, οι φοιτητές έδειξαν κρίσιμα αντανακλαστικά, απωθώντας τις αστυνομικές δυνάμεις και πραγματοποιώντας μια μαζική Γενική Συνέλευση. Οι φοιτητές κινητοποιήθηκαν, συζήτησαν και αποφάσισαν! Παρόλα αυτά, δεν κατάφεραν να ανατρέψουν την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα στους Συλλόγους την περίοδο αυτή και εκφράζεται με την μικρή και αναντίστοιχη συμμετοχή τους στις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις. Αυτή η εικόνα, αλλά και η γενικότερη κατάσταση του συλλόγου, οφείλεται, κυρίως, στην δράση των κυρίαρχων δυνάμεων του συστήματος ΠΑΣΠ-ΔΑΠ. Η μεν ΠΑΣΠ, έχοντας αυτοδυναμία, συμβάλει τα μέγιστα στην

αποδιοργάνωση του Φοιτητικού Συλλόγου, σαμποτάροντας κάθε προσπάθεια διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης και παράλληλα προωθεί τις λογικές ανάθεσης στους φοιτητές. Η δε ΔΑΠ, απούσα από οποιασδήποτε συλλογική διαδικασία, πιστή στην κατεύθυνση στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής, κάνει προτάσεις για “Ανοιχτά Πανεπιστήμια”, συμβάλλοντας και αυτή, με τη σειρά της, στον αντιδραστικό προσανατολισμό που επιχειρείται να δοθεί στον Σύλλογο. Σχετικά με τις δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Η ΚΝΕ, με τη γνωστή λογική περιχαράκωσης που την διακρίνει, προσπαθεί να ξεπεράσει τους συσχετισμούς με «κόλπα», φτιάχνοντας «κόκκινους» συλλόγους- επιτροπές αγώνα και συνελεύσεις έτους και τμήματος, στήνοντας παράλληλες


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 7

Οι αγώνες νικούν! Όχι στα προαπαιτούμενα-καμιά διαγραφή φοιτητή!

Μ

εγάλη νίκη απέφερε ο αγώνας των φοιτητών της Ιατρικής σχολής Αλεξανδρούπολης, αφού η Γενική Συνέλευση Τμήματος των καθηγητών αναγκάστηκε να «παγώσει» το νόμο για τα προαπαιτούμενα μαθήματα και για τα τρία έτη στα οποία είχε εφαρμοστεί. Η πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε, κατέβηκε στη Γενική Συνέλευση με πλαίσιο που εστίαζε στις πολιτικές σκοπιμότητες του νόμου, δηλαδή στην εντατικοποίηση και τις διαγραφές, σε συνδυασμό με το ν+2, και απαιτούσε την άμεση ανάκλησή του, μέσα από ένα σχέδιο δράσης που περιλάμβανε κινητοποιήσεις και κλιμάκωση του αγώνα με διήμερη κατάληψη της σχολής. Στη μαζικότερη Γ.Σ. του Συλλόγου τα τελευταία χρόνια, το πλαίσιο της πρωτοβουλίας υπερψηφίστηκε πανηγυρικά, κάτι που αποτελεί από μόνο του επίτευγμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για μια σχολή όπου η ΔΑΠ έχει πάρει όλες τις συνελεύσεις τα τελευταία 11 χρόνια, ενώ έχει και την αυτοδυναμία στο Δ.Σ. εδώ και 7 χρόνια. Μετά από παραστάσεις διαμαρτυρίας και πορείες, πραγματοποιήθηκε κατάληψη της σχολής, με συμμετοχή κόσμου που τελικά ξεπέρασε κατά πολύ τις αρχικές προβλέψεις. Την ημέρα διεξαγωγής της Γ.Σ. Τμήματος των καθηγητών, οι διάδρομοι έξω από την αίθουσα έσφυζαν από φοιτητόκοσμο με το σύνθημα «Αυτοί που θέλουν διαγραφές, απέναντί τους θα έχουν όλους τους φοιτητές» να κυριαρχεί. Με την απαίτηση να είναι παρόντες στη συνέλευση, οι φοιτητές κατέκλυσαν την αίθουσα. Τη συζήτηση μονοπωλούσαν 4 καθηγητές, οι οποίοι βρίσκονται υψηλότερα στην ιεραρχία. Ταρακουνημένοι από την έντονη δραστηριοποίηση των φοιτητών, οι καθηγητές έκαναν κάποιες υποχωρήσεις επιχειρώντας να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Οι φοιτητές όμως δεν έπεσαν στην παγίδα, μένοντας αμετάκλητοι στην απόφαση του Φοιτητικού Συλλόγου: κανένα προαπαιτούμενο, καμία διαγραφή

φοιτητή. Τελικά, ο πρόεδρος της σχολής υπέκυψε στην πίεση και αναγκάστηκε να πάρει καταδικαστική απόφαση για τα προαπαιτούμενα, «παγώνοντας» την εφαρμογή του νόμου. (Για να γίνει οριστική ανατροπή, το θέμα πρέπει να ξανασυζητηθεί σε δεύτερη συνεχή Γενική Συνέλευση Τμήματος).   Αναλύοντας αυτές τις εξελίξεις από μια πολιτική σκοπιά, συμπεραίνουμε αρχικά ότι αποτελούν μια σημαντική νίκη του φοιτητικού κινήματος. Η εφαρμογή του νόμου θα οδηγούσε ένα μεγάλο κομμάτι φοιτητών στη διαγραφή, ενώ θα εντατικοποιούσε σε μεγάλο βαθμό τις σπουδές των υπόλοιπων.  Θα αποτελούσε ένα ακόμη βήμα στη διαμόρφωση του πανεπιστημίου που θέλει το σύστημα. Ένα πανεπιστήμιο με ταξικούς φραγμούς, στο οποίο δε θα έχουν θέση τα παιδιά των φτωχών και λαϊκών οικογενειών. Ένα πανεπιστήμιο εντατικότατο, που θα αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία, θα προετοιμάζει το φοιτητή για το δυσβάστακτο μέλλον που τον περιμένει σαν εργαζόμενο (αν φυσικά είναι ένας από τους «προνομιούχους» που θα εργάζονται) και δε θα του αφήνει χρονικά περιθώρια για ενασχόληση με πολιτικές διαδικασίες και αγώνες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι καθηγητές πάσχιζαν μέχρι την τελευταία στιγμή να περάσουν έστω και ένα προαπαιτούμενο, γνωρίζοντας πως έτσι θα άνοιγε ο δρόμος για να προστεθούν και άλλα στη συνέχεια. Ένα ακόμα σημαντικό κέρδος είναι η πολυπληθής συμμετοχή του κόσμου σε αυτό το εγχείρημα. Από την πρώτη στιγμή, ένα μεγάλο κομμάτι των φοιτητών «αγκάλιασε» την πρωτοβουλία, παίρνοντας μέρος στις συνελεύσεις και συνδιαμορφώνοντας τις αποφάσεις. Ανένταχτοι φοιτητές μπήκαν σε κίνηση, ζυμώθηκαν πολιτικά, αποτίναξαν τη λογική της ανάθεσης και τον ατομικό δρόμο και συνειδητοποίησαν ότι έχουν τη δυνατότητα να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να πετύχουν σπουδαίες νίκες μέσα από συλλογικούς αγώνες.

Στάθης Μπέτσης Πληροφορικη ΑΣΟΕΕ Σέργιος Μαυρόγιαννης Οικονομικό ΑΣΟΕΕ

δομές μακριά από την διαδικασία μαζικοποίησης των Γενικών Συνελεύσεων. Τα ΕΑΑΚ δείχνουν υποταγή στους δυσμενείς συσχετισμούς, με κινήσεις που μοιάζουν περισσότερο να θέλουν να «βγάλουν την υποχρέωση» απέναντι στο Φοιτητικό Σύλλογο, παρά την ουσιαστική του μαζικοποίηση. Παράλληλα, δεν ξεφεύγουν από την πανελλαδική τους θέση για την «μόνη διέξοδο», την ανατροπή της κυβέρνησης και τα μεταβατικά προγράμματα. Η ΑΡΕΝ, με πολιτική της επιλογή (και όχι λόγω αδυναμίας), βάζει σε δεύτερη προτεραιότητα την παρέμβασή της στον Σύλλογο ενώ οι προτάσεις για «μια άλλη Γενική Συνέλευση» ρίχνουν νερό στον μύλο της συστημικής άποψης που θέλει «έξω τις παρατάξεις».

Τέλος, η Αναρχία βρίσκει πάτημα στην ίδια συστημική άποψη, για να ενισχύσει τη θέση της, θεωρώντας τους φοιτητές υπεύθυνους για την αποσύνθεση του Φοιτητικού Συλλόγου. Την ίδια στιγμή που η ίδια λειτουργεί διαλυτικά, ακολουθώντας τακτικές κλεφτοπόλεμου με τις αστυνομικές δυνάμεις, χωρίς να έχει τη στήριξη της μάζας των φοιτητών. Εμείς, ως Αγωνιστικές Κινήσεις, θεωρούμε ότι οι αγώνες αξίζει να δοθούν και μπορούν να είναι νικηφόροι. Θέτουμε όλες μας τις δυνάμεις στην παρέμβαση, με σκοπό την αναζωπύρωση του φοιτητικού κινήματος, που θα δώσει προοπτικές στην νεολαία και τη σύνδεσή της με τις μάχες του εργαζόμενου λαού Στην κατεύθυνση των μαζικών και παρατεταμένων αγώνων, όπου οι φοιτητές θα διεκδικούν, θα παλεύουν και θα κερδίζουν.

Γραμματικόπουλος Δημήτρης Ιατρική Αλεξανδρούπολης

Άλλο ένα σημείο αναφοράς, είναι η δικαίωση μέσα από τις εξελίξεις πολλών θέσεων των Αγωνιστικών Κινήσεων σχετικά με το πανεπιστήμιο. Για παράδειγμα, όσον αφορά το ρόλο των καθηγητών, έγινε φανερό ότι οι καθηγητές σαν σώμα δεν είναι σύμμαχοι των φοιτητών, αλλά πιστοί υπηρέτες του συστήματος και εκπρόσωποι του στο χώρο του πανεπιστημίου. Επιπλέον, το επιχείρημα των καθηγητών προς τους φοιτητές ότι: «είχατε κι εσείς εκπροσώπους όταν ψηφιζόταν ο νόμος», αποδεικνύει πόσο σωστή είναι η θέση των Αγωνιστικών Κινήσεων για αποχή από τα όργανα συνδιοίκησης, τα οποία έχουν ως στόχο να καταστήσουν συνένοχους τους φοιτητές για τα μέτρα που επιβάλλει το σύστημα. Η νίκη αυτή των φοιτητών δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το κίνημα για να στεφθούν και οι επόμενοι αγώνες με επιτυχία. Αυτός είναι ο δρόμος της αντίστασης, της οργάνωσης και της συμμετοχής στα συλλογικά όργανα. Μακριά από εκλογικές αυταπάτες, μεταβατικά προγράμματα/αιτήματα και αναμονή μέχρι να διαμορφωθούν οι όροι. Τους όρους μπορεί να τους διαμορφώσει μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μέσα από τις μάχες του.


έναυσμα

8 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2013

Η φλόγα της εξέγερσης δεν σβήνει!

Μ

προστά στην 17η Νοέμβρη, θα μπορούσαμε εύκολα να ξεμπερδέψουμε με ένα σύντομο χρονικό του ’73. Δεν θα βλέπαμε, ωστόσο, ότι έχει πολλά να δώσει στις κατοπινές εξεγέρσεις της νεολαίας, είτε αυτές λούστηκαν από το φως του, είτε οι αχτίδες του τις άγγιξαν αμυδρά. Γιατί η εξέλιξη της ιστορίας και των λαϊκών αγώνων το φέρνουν πάλι στη μνήμη, για να το κάνουν «στεφάνι» ΜΟΝΟ όταν τα αιτήματα του για ανεξαρτησία και λαοκρατία ικανοποιηθούν.

40 χρόνια μετά την αντιιμπεριαλιστική εξέγερση, άλλωστε η ντόπια αστική τάξη, αλυσοδεμένη στις εντολές ΕΕ-ΔΝΤ, συνεχίζει να ξεπουλά τη χώρα καθιστώντας την ορμητήριο των ιμπεριαλιστών απέναντι στους γειτονικούς λαούς. Συνεχίζει να κάνει καθεστώς τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση, για να εξασφαλίσει την κερδοφορία της και τη διαιώνισή της. Οι πολιτικοί της εκπρόσωποι λοιπόν επιχειρούν, μέσα από ψεύτικες τιμές, να ξεγυμνώσουν το Πολυτεχνείο από το ριζοσπαστικό του περιεχόμενο και να το εξισώσουν με την μεταπολίτευση και την ευρωπαϊκή πορεία. Τους τρομοκρατεί η αλήθεια, καθώς η νεολαία βρέθηκε στην προμετωπίδα του λαϊκού κινήματος, για να συνεχίσει στην ίδια ρότα. Και αυτό δεν αναιρείται από τη σημερινή κινηματική νηνεμία μιας νεολαίας που ασφυ-

κτιά. Δεν είναι τυχαίο ότι η επίθεση στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση είναι βέβαια συνεχής, παράλληλα όμως πιο αργή και χρονικά εύστοχη. Αποδεικνύει τις σπουδαίες αγωνιστικές παρακαταθήκες που ταρακούνησαν την πολιτική των κυρίαρχων, από την πάλη για την ανατροπή του ν. 815 μέχρι το πρόσφατο 2008. Και έχουν για μητέρα τους, τα μέσα πάλης που το Πολυτεχνείο ανέδειξε ως ύψιστα. Μαζικές συνελεύσεις και καταλήψεις έβαλαν την πολιτική στους χώρους σπουδών και δουλειάς καθιστώντας τα κέντρα αγώνα. Νεολαία και εργατιά πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Συστατικό στοιχείο κάθε ενιαιομετωπικής πάλης, στα πλαίσια του κινήματος, ωστόσο, είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στη ριζοσπαστική - ρεφορμιστική κατεύθυνση. Κάποτε, από τη μία, βρισκόταν η Αριστερά του συμβιβασμού και της ομαλότητας (Α-ΕΦΕΕ/ Ρήγας Φεραίος) που έσπευσε να ονομάσει τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου «προβοκάτορες» και «σκοτεινές δυνάμεις». Από την άλλη, οι δυνάμεις της ανατρεπτικής αριστεράς που πάλευαν να μετατρέψουν τις αντιχουντικές- αντιαμερικανικές διαθέσεις σε αγωνιστική πράξη.

Όταν, σήμερα πλέον, μπαίνει εκβιαστικά το δίλημμα αν θα είμαστε η γενιά των χαμένων δικαιωμάτων ή της νίκης, αναγνωρίζουμε ακριβώς την ύπαρξη της πάλης των ίδιων γραμμών μέσα στο κίνημα. Γιατί είναι δεδομένο ότι η νεολαία, μαθητική φοιτητική εργαζόμενη θα βρίσκει αφορμές, αιτίες και τρόπους να εκφράσει την οργή της. Αντίθετα, η ρεφορμιστική Αριστερά πολλές φορές φίμωσε λαό και νεολαία, επαναπαύτηκε στους συστημικούς ελιγμούς. Τότε ήταν ο εκστασιασμός για τη φιλελευθεροποίηση της χούντας και το κλείσιμο του ματιού στην απαγόρευση των διαδηλώσεων. αντιδικτατορικών Έφτασε στο φλερτ με τη νεολαία του ΠΑΣΟΚ και τη μη συμμετοχή στον αγώνα για τον ν.815, το «ΚΚΕ- αλλαγή β κατανομή» ως απάντηση στη δολοφονία Κουμή- Κανελλοπούλου, το σύρσιμο στο κίνημα του ‘06-’07 και την καταγγελία του κινήματος του 2008. Για να καταλήξει στις προτροπές των μαθητών να διαβάσουν μπροστά στην απεργία των εκπαιδευτικών του 2013. Ίσως, ακόμα, ο δρόμος προς την εξουσία να ήταν πιο ρόδινος, αν το λαϊκό κίνημα έπαυε να διεκδικεί και να παλεύει πάνω στα άμεσα προβλήματά του, αλλά πήγαινε κατευθείαν και ελεγχόμενα στην κάλπη…

Το μαύρο μέλλον π Στέφανος Ματσούκας ΗΜΜΥ Πολυτεχνικής Ξάνθης

Α

ς ρίξουμε μια ματιά στη πραγματικότητα. Αυτή διαγράφεται με ένα φοιτητικό κίνημα ανοργάνωτο και αποσυγκροτημένο, με τις συλλογικές διαδικασίες των φοιτητών απαξιωμένες και άμαζες και τους φοιτητές να ξημεροβραδιάζονται στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια. Η ύφεση του φοιτητικού κινήματος και η αποφασιστικότητα του συστήματος να εφαρμόσει το νόμο πλαίσιο, μας καθιστά μάρτυρες μιας πρωτοφανούς (σε έκταση) επίθεσης. Τα κερδισμένα με αίμα και αγώνες δικαιώματα των φοιτητών χτυπιούνται μέρα με τη μέρα. Πως εκφράζεται όμως αυτή η επίθεση στα πανεπιστήμια, στα ΤΕΙ της χώρας και τι επιφυλάσσει για τους φοιτητές; Τελικά ο τζάμπας ζει; Την ώρα που ο λαός και οι οικογένειές μας επιβαρύνονται οικονομικά μέρα με τη μέρα, καταργούν τις δωρεάν παροχές μας. Η δωρεάν σίτιση πρέπει να περάσει στην ιστορία. Ήδη στις λέσχες πανελλαδικά ζητούνται κριτήρια, που στερούν σε πολλούς φοιτητές το δικαίωμα στη σίτιση. Όμως το μέλλον επιφυλάσσει όχι μόνο πιο αυστηρά κριτήρια, αλλά και αντίτιμο για το φαγητό. Η ίδια κατάσταση και στις φοιτητικές εστίες (όπου υπάρχουν). Οι εξώσεις από αυτές έχουν ήδη ξεκινήσει και δε φαίνονται πρόθυμοι να τις σταματήσουν. Τα χειρότερα όμως δεν έχουν έρθει, τα αυτιά μας θα έπρεπε να ιδρώνουν στο άκουσμα των φωνών περί κατάργησης του δωρεάν συγγράμματος και επιβολής διδάκτρων που διαρκώς φουντώνουν. Γιατί πόσοι άραγε συμφοιτητές μας θα μπορούν να συνε-

χίσουν τις σπουδές τους με αυτούς τους όρους; Η κατάργηση του δωρεάν συγγράμματος μάλιστα έχει ήδη εφαρμοστεί σε πολλά ΤΕΙ και σε μερικά ΑΕΙ. «Το σχέδιο Αθηνά» ήρθε για να μείνει! Η διαδικασία συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολών θα συνεχιστεί. Εφαρμόστηκε στις αρχές της προηγούμενης ακαδημαϊκής χρονιάς, περιλαμβάνει πάνω από 150 ιδρύματα και η επίθεση δεν αφορά μόνο τα ΤΕΙ, αλλά και πολλά ΑΕΙ της χώρας. Το σχέδιο Αθηνά θα έρθει για δεύτερο γύρο, μεγαλώνοντας τη λίστα συγχωνεύσεων και καταργήσεων που έχει ανοίξει. Για μια τριτοβάθμια εκπαίδευση πλήρως ευέλικτη και προσαρμοσμένη στην αγορά εργασίας, με τους φοιτητές να μεταφέρονται από πόλη σε πόλη και από σχολή σε σχολή, δηλαδή να παρατάνε τις σπουδές τους μια ώρα αρχύτερα. Αν η ζωή ήταν παιχνίδι… θα ήταν κυνηγητό! Αυτό θέλουν να πετύχουν. Ένα αδιάκοπο κυνηγητό όπου θα «τρέχουμε» να βγάλουμε τη σχολή, θα «τρέχουμε» να «περάσουμε» τους «ανταγωνιστές» συμφοιτητές μας και θα κυνηγάμε μια ζωή πτυχία και δεξιότητες. Η σχολειοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι πλέον γεγονός. Εξαντλητικά εργαστήρια, συνεχής εργασίες, πρόοδοι και εξεταστικές αστραπή, είναι πλέον η καθημερινότητα μας. «Τουλάχιστον θα εξαγνιστεί το πανεπιστήμιο», όπως άλλωστε μας λένε. Οι αλυσίδες και τα προαπαιτούμενα έρχονται και κλείνουν το μάτι στο ν+2. Ολόκληρες ομάδες μαθημάτων θα δημιουργήσουν αλυσίδες, κρίκοι των οποίων θα αποτελούν τα ίδια τα μαθήματα. Αυτές θα

είναι προαπαιτούμενο, για να μπορεί ο φοιτητής να παρακολουθεί και να εξετάζεται σε μαθήματα μεγαλύτερων εξαμήνων. Έστω και ένα μάθημα της αλυσίδας να μην έχεις περάσει, μένεις πίσω ολόκληρα έτη και εξάμηνα. Η απειλή της διαγραφής ξεκάθαρη, καθώς αν περάσεις τα ν+2 έτη σπουδών, χάνεις τη φοιτητική ιδιότητα (με ότι θα σημάνει αυτό για τους φοιτητές). Μήπως τώρα να χωρίσουμε τις σπουδές σε δύο κύκλους; Έρχονται λοιπόν και οι κύκλοι σπουδών, που για την πλειοψηφία το τέλος της διαδρομής (του πρώτου κύκλου), θα σημαίνει κατοχή ενός πιστοποιητικού, ενώ ελάχιστοι θα συνεχίζουν στο δεύτερο κύκλο που θα δίνει πτυχίο (όπως αυτό συνεχίσει να υπάρχει). Τέλος, η κορυφή του δόρατος που λέγεται εντατικοποίηση. Οι πιστωτικές μονάδες και το «όραμα» της δια βίου μάθησης. Η κατάργηση του πτυχίου όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα και η αντικατάσταση του από τις πιστωτικές μονάδες, μόνο την αξιοκρατία που επικαλούνται δεν έχει σκοπό. Κάθε άλλο, θα μας οδηγήσει σε μια διαδικασία συνεχούς κυνηγιού γνώσεων, πιστοποιητικών, πτυχίων, δεξιοτήτων μπας και γίνουμε αρκετά ικανοί ώστε να βρούμε καμία δουλειά (καμιά δουλεία). Ελεύθερος χρόνος για διασκέδαση και πολιτικοποίηση πουθενά. Οι συνάδελφοι και οι συμφοιτητές μας θα είναι πλέον ανταγωνιστές και αντί να λύνουμε τα προβλήματά μας συλλογικά, θα οδηγούμαστε στον ατομικό δρόμο (ή καλύτερα σε ατομικό αδιέξοδο).


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 9

Άσπα Βαρδάκη, Βασίλης Πανέτας Νομική Αθηνών Μαρία Κοκολαντωνάκη Γεωπονικό Αθηνών Δίπλα σε αυτά, πληθαίνουν στις μέρες μας τα αιτήματα της Αριστεράς που, ως απαραίτητα προτάγματα στη μαζική νεολαιίστικη και λαϊκή πάλη στην ουσία, σηματοδοτούν την υπαναχώρηση από αυτή: εκπαιδευτικά μοντέλα, προτάσεις διαχείρισης της κρίσης, εκλογικές αυταπάτες. Και το κυριότερο, εγκλωβισμός του λαού σε λογικές ανάθεσης και συνυπευθυνότητας, ΑΚΙΝΔΥΝΕΣ πάντως για τους κυρίαρχους. Όσο όμως και αν τρίβουν το πρόσωπο του συστήματος, δεν γίνεται ανθρώπινο. Ούτε ο χαρακτηρισμός της ανεξαρτησίας ως άκαιρης και της λαοκρατίας ως αριστερίστικης το έκανε, ούτε οι αναλύσεις περί ολοκληρωτικού καπιταλισμού και ανισότιμης αλληλεξάρτησης θα το κάνουν. Θα έχουν όμως αντίκτυπο τόσο στη νεολαία, όσο και στις εξεγέρσεις της… Αξιοσημείωτο εδώ, ότι οι φοιτητικές κινητοποιήσεις ξεκίνησαν το ’72 κόντρα στους εγκάθετους διορισμένους στις διοικήσεις των οργάνων τους. Μετά το ‘80 και την ψήφιση της συνδιοίκησης- με το χειροκρότημα δυστυχώς και της αριστεράς- το φοιτητικό κίνημα έχει αντιμετωπίσει πολλάκις τη σύγχυση της συνενοχής και της καρέκλας του διαλόγου. Σή-

μερα ακόμα προκύπτει δηλαδή το καθήκον ανασυγκρότησης ενός ανεξάρτητου από το κράτος φοιτητικού κινήματος, με γνώμονα το μέτωπο αντίστασης για δουλειά σπουδές ελευθερίες, στον απόηχο των αδικαίωτων κραυγών για «ψωμί- παιδεία- ελευθερία»… Παράλληλα, εξάλλου, την οργάνωση που κατά καιρούς έχει αξιοποιήσει η νεολαία στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της, οι δυνάμεις του συστήματος έχουν βαλθεί να την διασπάσουν, συκοφαντώντας τους αγώνες και καλλιεργώντας τον ατομικό δρόμο, την αποπολιτικοποίηση. Στο φόντο μάλιστα των «εκφυλισμένων συνελεύσεων» και του Ανεξάρτητου προφίλ της Αριστεράς, καθώς και του «έξω οι παρατάξεις», πέφτει στις πλάτες μας σήμερα να υπερασπιστούμε κάτι γενικά εδραιωμένο το ‘73, την συλλογικότητα απέναντι στη συντεταγμένη επίθεση. Πόσο μάλλον όταν, δίπλα στην τελευταία, η κρατική τρομοκρατία καλά κρατεί. Τα δολοφονικά χτυπήματα στις μεγάλες εργατικές- φοιτητικές κινητοποιήσεις και την τσαλακωμένη από το τανκ πόρτα του Πολυτεχνείου θέση έχουν δώσει στην εντεινόμενη φασιστικοποίηση, με τις διώξεις αγωνιστών,

που μας ετοιμάζουν Φασισμός δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή. Η ένταση της φασιστικοποίησης θα έρθει (αν δεν έχει έρθει ήδη) και μέσα στις σχολές μας. Η καθηγητική αυθαιρεσία ξαναπαίρνει τα πάνω της. Οι παρουσίες στις θεωρίες, οι ιδεολογικές παρεμβάσεις στα αμφιθέατρα για το υπόδειγμα φοιτητή και τα μαζικά κοψίματα είναι ήδη ορατά και θα ενταθούν. Οι συστημικές παρατάξεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ, που με μπροστάρη τη ΔΑΠ θέλουν να βάλουν το γκλοπ του μπάτσου και το παλούκι του Χρυσαυγίτη μέσα στις σχολές με τον έμμεσο τρόπο, υπονομεύουν τις συλλογικές διαδικασίες και εφαρμόζουν τραμπούκικες τακτικές. Η κατάργηση του ασύλου γεννάει νέους κινδύνους για το φοιτητικό κίνημα και τις διαδικασίες του. Την ώρα που κάθε αγώνας του λαού χτυπιέται από τις δυνάμεις καταστολής αυτές αποκτούν πρόσβαση και στις σχολές, όπου «νόμιμα» πλέον θα μπορούν να σπάν καταλήψεις, να συλλαμβάνουν αγωνιστές και να καταστέλλουν τις κινηματικές διαδικασίες. Η επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορεί να ήταν αποσπασματική έως τώρα και τα μέτρα να εφαρμόζονταν διάσπαρτα σε σχολές. Αντίστοιχα διάσπαρτες κι αποσπασματικές ήταν κι οι αντιδράσεις του φοιτητικού κινήματος. Όμως η επίθεση που δεχόμαστε θα ενταθεί και θα πάρει συνολικά πανελλαδικά χαρακτηριστικά. Την ώρα εκείνη και με το δικαίωμά μας στις σπουδές να πλήττεται, τη λύση θα τη δώσει ένα δυνατό κι οργανωμένο φοιτητικό κίνημα που θα μάχεται για δημόσια και δωρεάν πεδία ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.

μαθητών, φοιτητών, απεργών… Φαίνεται ότι το κίνημα που απειλεί την πολιτική ιμπεριαλιστών- κυβέρνησης, αναμφισβήτητα θα συγκρουστεί με τις δυνάμεις καταστολής. Και τότε και «τζάμια θα σπάσουν» και δε θα ναι για να «δείξουμε την ριζοσπαστική μας πλεύση» στις… κλούβες των ΜΑΤ, όπως θέλουν να μας πείσουν ΚΚΕ και ΕΑΑΚ. Γιατί θα πρόκειται για πραγματική σύγκρουση με την αστική νομιμότητα, με ξεκαθαρισμένους και όχι φαντασιακούς πολιτικούς στόχους, τον κόσμο ενεργοποιημένο και σε ετοιμότητα. Σε κάθε περίπτωση, λογικές και πρακτικές που αποπνέουν έναν αέρα «εδώ και τώρα» βυθίζουν τη νεολαία στην ηττοπάθεια. Επόμενο είναι η προοπτική της νίκης να τσακίζεται στον εικονικό συνδικαλισμό των συλλόγων- σφραγίδων και στα βαφτίσια των ηττών σε νίκες. Γιατί όπως δεν παραγκωνίζουν τους πραγματικούς αρνητικούς συσχετισμούς, έτσι δεν δημιουργούν και νέους. Βγάζουν απλά νοκ άουτ τις μαζικές συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις που δίδαξε το Πολυτεχνείο. Γίνεται τελικά ξεκάθαρη η επικράτηση των ρεφορμιστικών ιδεών μέσα στο κίνημα, σε άμεση συνάρτηση με

την ήττα του κινήματος. Γιατί αν το στρατιωτικό πραξικόπημα επιβλήθηκε στη χώρα μας στη βάση της ανασυγκρότησης του κινήματος, σε αντίθεση με την αδυναμία ντόπιου και ξένου κεφαλαίου να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους, σήμερα βιώνουμε κάτι διαφορετικό. Τη ρεβάνς του συστήματος σε κάθε επίπεδο, που όσο βιώνει την κρίση του, τόσο βρίσκεται σε μια διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων. Και αυτό δε μπορεί παρά να φέρει τη σφραγίδα του στα σύγχρονα νεολαιίστικα ξεσπάσματα. Παρόλα αυτά, η νεολαία με την ορμή και την οργή που τη διακατέχει, βλέποντας τη ζωή της να συνθλίβεται, θα συνεχίζει να εξεγείρεται, κάνοντας το πολυτεχνείο επίκαιρο. Μέσα από τους αγώνες της, θα αποκαλύπτει φίλους και εχθρούς, θα θέτει πρωτοπόρους στόχους πάλης. Στο πλευρό της εργατικής τάξης, οφείλει να αγωνιστεί για την ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης κόντρα σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, σε φασισμό και φασιστικοποίηση. Έτσι μόνο θα ανοίξει ο δρόμος για την ανεξαρτησία και την κοινωνική απελευθέρωση.


έναυσμα

10 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Οι φοιτητικές εστίες στο επίκεντρο της επίθεσης Η απάντησή μας στους συλλογικούς αγώνες! Μπάμπης Καπετανάκης ΤΕΦΑΑ ΑΠΘ, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εστιών Στέλλα Μαντά Νηπιαγωγών ΑΠΘ, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εστιών

Α

ν θέλουμε να μιλήσουμε για ταξικούς φραγμούς στο πανεπιστήμιο, τότε τον πρώτο λόγο έχει η κατάργηση της δωρεάν σίτισης και στέγασης. Ο πιο εύκολος τρόπος για το σύστημα να στερήσει το δικαίωμα στις σπουδές από τα φτωχά λαϊκά στρώματα, είναι με το χτύπημα στις φοιτητικές εστίες. Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε. Ήδη σε πολλές πόλεις, οι εστίες είτε έχουν κλείσει, είτε δέχονται μικρό ποσοστό φοιτητών, είτε οι φοιτητές υποχρεούνται να πληρώσουν ενοίκιο. Ειδικότερα, στις εστίες του ΑΠΘ, όπου στεγάζονται μόνο 1.500 από τους συνολικά 80.000 φοιτητές του ιδρύματος, το ένα πρόβλημα εμφανίζεται μετά το άλλο. Συγκεκριμένα η απόλυση των εργολαβικών και διοικητικών υπαλλήλων κατά δεκάδες καθιστά τη λειτουργία τους αδύνατη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το εστιατόριό τους, που παρέμενε κλειστό λόγω έλλειψης προσωπικού. Κι αφού μετά από ένα διάστημα κατάφερε να επαναλειτουργήσει, χάρη στην κινητοποίηση του Συλλόγου Οικότροφων, αμέσως ήρθε να ανοίξει ένα νέο μέτωπο, οι εξώσεις φοιτητών. Τα προειδοποιητικά ραβασάκια «έξωσης» από την πλευρά της διοίκησης δίνουν και παίρνουν στα δωμάτια οικότροφων, που έχουν ξεπεράσει τα ν+2 έτη φοίτησης. Επιπλέον, «μικροπροβλήματα», όπως τα χαλασμένα υδραυλικά, η μούχλα στα δωμάτια, η μη παροχή θέρμανσης και ζεστού νερού, διαμορφώνουν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των οικότροφων. Σ’ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η επικείμενη εφαρμογή του νέου εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας, ο οποίος ήδη εφαρμόζεται στις εστίες του ΠΑΜΑΚ και υποχρεώνει τους φοιτητές να πληρώνουν ενοίκιο, να είναι «επιμελείς» στις σχολές τους (να περνάνε δηλαδή το μεγαλύτερο ποσοστό των μαθημάτων τους), να εγκαταλείπουν το δωμάτιό τους κάθε Ιούνη με την αγωνία αν θα τους ξαναδεχθούν το επόμενο έτος, μιας και ισχύουν γι’ αυτούς προσαυξημένα

κριτήρια. Κι ενώ η επίθεση εντείνεται, κάποιες δυνάμεις φροντίζουν με κάθε τρόπο, ο σύλλογος να μην συγκροτηθεί ποτέ. Ειδικότερα, η Πρωτοβουλία Εστιών, στην οποία κατά βάση συμμετέχουν σχήματα της ΕΑΑΚ και μέχρι πρόσφατα συμμετείχαμε κι εμείς, μας απαγορεύει την ξεχωριστή παρέμβαση σαν Αγωνιστικές Κινήσεις και όταν το κάνουμε μας εκδιώχνει, γιατί τάχα αυτό είναι διασπαστικό. Αν είναι διασπαστικό να ανοίγεις το σύνολο των απόψεών σου στον κόσμο, τότε το να αποφεύγεις την πολιτική συζήτηση μέσα στην πρωτοβουλία και ξαφνικά να εμφανίζονται ουρανοκατέβατα πλαίσια με το σύνολο της άποψης της ΕΑΑΚ τι είναι; Ταυτόχρονα φροντίζει με τέτοιες τακτικές εικονικού συνδικαλισμού, να αποσυγκροτεί το σύλλογο και να στέλνει κόσμο σπίτι του, μιας και φαίνεται τα πράγματα να κινούνται και χωρίς αυτόν. Οι αποφάσεις παίρνονται στο ΔΣ, τα πανό

φτιάχνονται από άλλους, οι δράσεις υλοποιούνται και όλα βαίνουν «καλώς». Στην ίδια κατεύθυνση συμβάλλουν και οι δυνάμεις της ΚΝΕ, με λογικές του τύπου «οι συνελεύσεις είναι το μαγαζάκι των ΕΑΑΚ, οπότε ας κάνουμε δικές μας συνελεύσεις ανεξάρτητες από το σύλλογο. Από την άλλη, τελευταία εμφανίστηκε κι ένα νέο σχήμα «ανεξάρτητων-ανένταχτων» με βασικούς άξονες το «Έξω οι παρατάξεις και τα κόμματα» κι «Απεταξάμην την πολιτικοποίηση». Έρχεται λοιπόν να εκφράσει την αγανάκτηση του κόσμου και με το βασικό πυρήνα του να έχει ξεκάθαρες κατευθύνσεις, οδηγεί στον αποπροσανατολισμό του συλλόγου με το να αποκρύπτει τους πραγματικούς υπαίτιους και τους στόχους της επίθεσης. Επιπλέον, όλες αυτές οι λογικές ανοίγουν το δρόμο για το χτύπημα στο φοιτητικό συνδικαλισμό και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής. Μέσα σε όλα αυτά, εμείς σαν Αγω-

νιστικές Κινήσεις Εστιών, με τις όποιες δυσκολίες και εμπόδια προσπαθούμε να συγκροτήσουμε το σύλλογο για να μπορέσει να αντισταθεί σε όσα έρχονται. Ανοίγουμε ξεκάθαρα την άποψή μας κι επιζητάμε πάντα την κοινή δράση τόσο με τον κόσμο όσο και με τις άλλες δυνάμεις. Καλούμε τους οικότροφους να συμμετέχουν στις συλλογικές διαδικασίες, να πάρουν ενεργό ρόλο και να παλέψουν για όσα του ανήκουν. Ξεκαθαρίζουμε πως στόχος του συστήματος αυτή τη στιγμή, είναι να κλείσει τις εστίες, να χτυπήσει τα δικαιώματα των φοιτητών, να βάλει ακόμα περισσότερους ταξικούς φραγμούς και εν τέλει να δημιουργήσει το πανεπιστήμιο των λίγων κι εκλεκτών. Και για μας η λύση δε βρίσκεται ούτε στην ανάθεση, ούτε στη συνδιαχείρηση. Η μόνη λύση βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες, στην οργάνωση του φοιτητικού κινήματος και στη πάλη για φοιτητική μέριμνα και δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση!


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 11

Προβλήματα και προοπτικές του αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής

Λ

ίγο ή περισσότερο καθένας πλέον έχει πάρει μυρωδιά τα ζητήματα που έχουν ανοίξει στη βορειοανατολική Χαλκιδική και τον αγώνα των κατοίκων ενάντια στα μεταλλεία χρυσού. Έναν αγώνα που υπερασπίζεται τη ζωή και το μέλλον του τόπου ενάντια στις ακόρεστες ορέξεις του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, που δε διστάζει να ταΐζει δηλητήρια τους κατοίκους, να σπείρει την καταστροφή για να εξασφαλίσει τα κέρδη του. Πάντα με τη στήριξη του κρατικού μηχανισμού (αστυνομία, δικαστικές αρχές κ.ά.), των ΜΜΕ και της κυβέρνησης, μιας και στο�� κόσμο που ζούμε όλα αυτά υπηρετούν τις ανάγκες του κεφαλαίου απ’ όπου και αν προέρχεται (είναι και της μόδας!). Ο αγώνας, λοιπόν, συνεχίζεται παρά τις προσαγωγές και τις συλλήψεις, τις διώξεις, τις στημένες κατηγορίες σε βάρος δεκάδων ανθρώπων, την τρομοκράτηση και την καταστολή. Ο αγώνας συνεχίζεται όχι χωρίς ζόρια, προβλήματα, διλήμματα, τα πάνω και τα κάτω του. Αυτά τα ζόρια, θα έλεγε

Γιώργος Κανάτσιος Μαθηματικό ΑΠΘ

Μ

κανείς πως, έχουν πολλούς «πατέρες». Πρώτοι και καλύτεροι αυτοί που έχουν το συμφέρον της «επένδυσης». Η εταιρεία και τα μαντρόσκυλά της, το κράτος και τα δικά του μαντρόσκυλα, τα ΜΜΕ και γενικά όλος ο βούρκος που μας έχει κάτσει στο σβέρκο και μας ξεζουμίζει τόσα χρόνια. Αυτοί είναι και οι κύριοι παράγοντες που με την καταστολή, την προπαγάνδα και την τρομοκράτηση προσπαθούν να κάμψουν τους αγώνες. Υπάρχουν όμως και άλλοι που μπαίνουν ανάχωμα στον αγώνα, στο άνοιγμά του, στην ευθεία του ρήξη με το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Είναι αυτοί που θέλοντας και μη, γνωρίζοντας ή όχι, έχοντας συνείδηση ή ασυνείδητα, μεταφέρουν πρακτικά το πεδίο της πάλης από εκεί που το ελέγχει πλατιά ο κόσμος (δηλ. το δρόμο, τις τοπικές επιτροπές αγώνα και γενικά τους μαζικούς, λαϊκούς, ενεργούς αγώνες) στα πεδία εκείνα που ο κόσμος έχει ρόλο ακολουθητικό. Στα πεδία εκείνα που παίζει μπαλίτσα το

κράτος και οι μηχανισμοί του όπως είναι οι εκλογές (βλ. απόψεις τύπου: «να πέσει η κυβέρνηση και να βγάλουμε μια άλλη που θα τα κάνει καλύτερα»), τα δικαστήρια και το αστικό δίκαιο (βλ. απόψεις του στυλ: «είναι παράνομος ο τρόπος που θα γίνει η εξόρυξη και να προσφύγουμε στο ευρωκοινοβούλιο») και άλλες τέτοιες φαεινές. Λες και όλα αυτά είναι ανεξάρτητα, ουδέτερα και δεν ανήκουν στον κρατικό μηχανισμό. Λες και είναι η δική μας έδρα, του απλού κοσμάκη και όχι αυτή της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών. Τέτοιες λογικές και αυταπάτες σπέρνουν για το ρόλο του κράτους και αποπροσανατολίζουν τους αγωνιζόμενους κατοίκους από το επίδικο και τελικά από τη λύση του προβλήματος. Τους στέλνουν στην κάλπη και σε μπαράζ δικαστικών μαχών, την ώρα που θα έπρεπε να οργανώνουν τον αγώνα τους, να τον πολιτικοποιούν, να τον μαζικοποιούν, να γίνονται ο συνδετικός κρίκος των επί μέρους αγώνες όλου του λαού και τε-

Λαμπρόπουλος Θοδωρής Μαθηματικό ΑΠΘ Σαρπεκίδης Ηλίας Βιολογικό ΑΠΘ

λικά να βάζουν στο στόχαστρο την πολιτική που ρημάζει και εξαθλιώνει. Παρά τις όποιες αδυναμίες και προβληματικές συναντά στο διάβα του ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής, δεν παύει να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κινηματικά γεγονότα των τελευταίων ετών, με διάρκεια και συνέπεια και να δείχνει το δρόμο στο λαό μας, ότι το δίκιο κερδίζεται με μαζικούς οργανωμένους λαϊκούς αγώνες.

14ο Camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης

ε απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήθηκε, στις 23/7 με 2/8, το 14ο camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης, στα Νέα Ρόδα Χαλκιδικής. Μία περιοχή όπου οι κάτοικοι εδώ και δύο χρόνια αγωνίζονται ενάντια στην εξόρυξη χρυσού από την καναδική εταιρεία Eldorado, που σηματοδοτεί την καταστροφή της ζωής και του τόπου τους. Αγωνίζονται χωρίς να σκύψουν στιγμή το κεφάλι, παρά την -σε πρωτοφανή επίπεδα– καταστολή και τρομοκρατία που έχουν γνωρίσει. Το camping πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της συλλογικότητας και της αυτοοργάνωσης, φτιάχνοντας ομάδες που αναλάμβαναν με κυκλικό τρόπο τις δουλειές (σίτιση, καθαριότητα, μουσική, βιβλιοπωλείο

κλπ.) και με έντονο το πολιτικό-πολιτιστικό περιεχόμενο. Χαρακτηριστικά με τα οποία, προσπαθούμε κάθε χρόνο να αναδείξουμε-προτείνουμε ένα διαφορετικό τρόπο διακοπών. Επιπλέον, μας έδωσε και τη δυνατότητα να συναντηθούμε, να γνωριστούμε και να δεθούμε περισσότερο με τους συναγωνιστές. Κατά τη διάρκεια του camping, έγιναν πολλές συζητήσεις με θέματα: «Ανάπτυξη για ποιον, όλη η χώρα ΕΟΖ, Σκουριές» (που έγινε στο κέντρο της Ιερισσού), «Τέχνη και κινήματα», φασιστικοποίηση, «Αλληλεγγύη ή φιλανθρωπία», η επίθεση στην παιδεία και το πανεκπαιδευτικό μέτωπο, «Η ιστορία του κινήματος των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής: Η μεγάλη απεργία του 1977». Όλες οι συζητήσεις χαρακτηρίστηκαν από ζωντάνια, πλήθος τοποθετήσεων, εμβάθυνση των προβληματισμών, πράγματα που οι πιεστικές συνθήκες της καθημερινότητας δεν μας το επιτρέπουν. Επίσης, για πρώτη χρονιά διοργανώθηκε συναυλία με τους: Pablo Hasel, Υπεραστικούς, Τοξικά Απόβλητα στο πολιτιστικό κέντρο της Ιερισσού –ύστερα από πρόσκληση των κατοίκων– η οποία ήταν πολύ μαζική και μας βοήθησε να συμπληρώσουμε καλύτερα το πολιτιστικό κομμάτι του camping. Έγινε ακόμα διαδήλωση στο χωριό της Ιερισσού, πεζοπορία στον Κάκκαβο, όπου είδαμε τις καταστροφικές συνέπειες των διεργασιών της επένδυσης, καθώς και επίσκεψη στα μπλόκα των κατοίκων. Τα γεγονότα αυτά, μας έδωσαν την ευκαιρία να εκδηλώσουμε και από κοντά την αλληλεγγύη μας, να συ-

ζητήσουμε με τους κατοίκους, να συμπορευτούμε μαζί τους, να γνωριστούμε, να ανταλλάξουμε ανησυχίες. Φέτος το camping ήταν κάτι το διαφορετικό για εμάς. Γνωρίσαμε και συνδεθήκαμε με ένα κομμάτι του λαού, τους κατοίκους της Χαλκιδικής, το οποίο μέσα από τους δικούς του μεγάλους αγώνες αντιστέκεται στην επίθεση που συντελείται, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είχε να μας διδάξει πολλά, να μας δυναμώσει για τη νέα χρονιά και να μας δώσει κουράγιο για τους αγώνες που ήρθαν και που θα έρθουν. Και ελπίζουμε να τους το ανταποδώσαμε ως ένα βαθμό.


έναυσμα

12 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Συρία Killing in the name of...? Νίκος Αναστασάκης Μαθηματικό Ηρακλείου Γιάννης Περάκης Μαθηματικό Ηρακλείου

Ο

πλισμένη και έτοιμη η βάση της Σούδας για τη συνεχώς αναβαλλόμενη επέμβαση της Αμερικής στη φλεγόμενη Συρία, γεγονός το οποίο επιβεβαίωνε πριν από λίγες μέρες ο τοπικός τύπος των Χανίων. Μετά τη κατάρριψη-προβοκάτσια του τουρκικού αεροσκάφους, από τις Συριακές δυνάμεις και με πρόσχημα τις καταγγελίες για τη δολοφονία εκατοντάδων αμάχων με χημικά όπλα από το καθεστώς του Ασάντ, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές βρίσκουν και πάλι τις προφάσεις για την στρατιωτική τους επέμβαση εις βάρος του Συριακού λαού. Προφάσεις όπως τα χημικά όπλα στο Ιράκ, τα δικτατορικά καθεστώτα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης, όπως έγινε στη Λιβύη, τρομοκρατικές οργανώσεις στο Αφγανιστάν, συνθέτουν ένα θέατρο του παραλόγου που διαδραματίζεται, στις πλάτες των λαών, δίχως τέλος, με σκοπό την αθώωση τέτοιων πολεμικών κατευθύνσεων. Η κλιμάκωση της επέμβασης στη Συρία μόλις τώρα άρχισε και θα συνεχιστεί, αφού καθόλου τυχαίος δεν είναι ο ανεφοδιασμός με όπλα από Αμερική, Γαλλία καθώς και η εκπαίδευση του ελεύθερου συριακού στρατού μέσω Τουρκίας, όπως άλλωστε ανέφεραν οι «New York Times». Η ιμπεριαλιστική πολιτική των αμερικάνων έχει στρέψει το ενδιαφέρον της στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Θυμόμαστε πριν λίγο καιρό την ιμπεριαλιστική επέμβαση στις καταθέσεις Κυπρίων και κατ' επέκταση Ρώσων επενδυτών, την ανάμειξη στα γεγονότα στη Λιβύη και βέβαια την επιβολή του Δ.Ν.Τ. στην χώρα μας. Παρόλα αυτά, δεν παίζουν μόνοι τους στο παιχνίδι αυτό, αλλά υπάρχουν και άλλοι ιμπεριαλιστές-μνηστήρες που θέλουν να έχουν λόγο και όφελος στην περιοχή.

Γενικότερα, οι λαοί των γύρω περιοχών έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πλαίσιο παρόξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και δημιουργίας μιας όλο και πιο εύφλεκτης κατάστασης σε όλη την ζώνη των αραβικών αυτών χωρών και βέβαια στις γειτονικές χώρες (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία). Οι ΗΠΑ, η Βρετανία, αλλά και η Γαλλία, δείχνουν την πρόθεσή τους, όταν πλέον θα έχουν τους όρους να επέμβουν σε έναν ακόμα εγκληματικό ιμπεριαλιστικό τυχοδιωκτισμό, που θα κυλήσει στο αίμα τους λαούς, που θα βρεθούν στη δίνη των μεταξύ τους ανταγωνισμών και αντιθέσεων. Αναζητούν έτσι διέξοδο από την παγκόσμια κρίση μέσω των εντάσεων, των πολέμων για την καλύτερη τοποθέτησή τους στην σκακιέρα του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Στο πνεύμα αυτό κινήθηκαν οι διαδοχικές συναντήσεις του Ομπάμα με τον Κάμερον και τον Ολάντ, ενώ ήδη οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ενίσχυσαν την παρουσία του πολεμικού τους ναυτικού στη Μεσόγειο. Επιφυλακτική στάση μοιάζουν να έχουν Γερμανία και Ρωσία, όχι βέβαια στην βάση της επίθεσης στο λαό και την λεηλασία των χωρών αυτών, αλλά σαφώς λογιζόμενοι τους δικούς τους ιμπεριαλιστικούς λογαριασμούς και τις επιδιώξεις που έχουν από τις εξελίξεις στις περιοχές αυτές. Πάντως, το γεγονός ότι προσωρινά αποφεύχθηκε την τελευταία πραγματικά στιγμή μια τέτοια επέμβαση, δεν σημαίνει καθόλου ότι εξομαλύνθηκαν οι σχέσεις εκατέρωθεν, ή ότι στο άμεσο μέλλον δεν θα επιχειρηθεί ξανά μια ανάλογη προσπάθεια στρατιωτικής επέμβασης. Η ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα μεταξύ ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑΣ, που φάνηκε άλλωστε και πριν την τελευταία συριακή κρίση με τον Σνόουντεν, απλά αποκαλύπτει ότι ίσως δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση, όσο π.χ. της Λιβύης, αφού τόσο ο χρόνος, όσο και ο τόπος της σύγκρουσης ανεβάζουν πολύ ψηλά τον υδράργυρο και τα ρίσκα για τους ιμπεριαλιστές, όπως και για τις ζωές εκατομμυρίων γύρω εκεί (άσχετα αν για αυτούς είναι ψιλά γράμματα). Εξάλλου, ζητήματα με τόσο κρίσιμη γεωπολιτική σημασία όπως η ενέργεια, οι δρόμοι των περιοχών και ο έλεγχος του αραβικού ισλαμικού κόσμου, μόνο αμελητέα δεν είναι για αυτούς και με πρώτ�� ευκαιρία θα τα ανοίξουν, σε βάρος βέβαια των λαών. Όσο αφορά την Ελλάδα, η αστική τάξη της χώρας μας και οι εκπρόσωποί της, προφανώς επειδή δεν έχουν την δυνατότητα, όχι απλά να καθορίσουν, αλλά ούτε και να παρέμβουν

στις εξελίξεις, επιλέγουν το βάθεμα της εξάρτησης στους τωρινούς ιμπεριαλιστικούς πατρόνες. Ενδεικτική είναι η στάση της κυβέρνησης στο θέμα με τους Ρώσικους αγωγούς, απορρίπτοντας την ανάμειξή τους επιχειρηματικά στην Ελλάδα, δηλώνοντας έτσι το καλό πρόσωπο στους Αμερικάνους. Παράλληλα, Σαμαράς και Βενιζέλος, όπου σταθούν και όπου βρεθούν διατυμπανίζουν την αναγκαιότητα υποστήριξης και διευκόλυνσης ενδεχόμενων επεμβάσεων με οποιαδήποτε μέσα, όπως οι ΝΑΤΟικές βάσεις, χωρίς ωστόσο να αμελούν την στρατηγικής σημασίας συμμαχία με το Ισραήλ. Η στάση της κυβέρνησης γίνεται πρωτόγνωρα αντιδραστική, δουλική στα πιο επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια, εντείνοντας παράλληλα την φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής για να προλάβουν αντιδράσεις του λαού. Γίνεται δηλαδή προσπάθεια να περαστεί η θεωρία των 2 άκρων, να θεωρηθεί ακραία συμπεριφορά η απεργία, η διαδήλωση, η εναντίωση σε Ε.Ε. -Δ.Ν.Τ. και ΝΑΤΟ, να ενταθεί η καταστολή και η επίθεση σε ελευθερίες και δικαιώματα. Έτσι, δείχνουν έμπρακτα την διάθεσή τους να αφήσουν τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές με ένα πονοκέφαλο λιγότερο, τις λαϊκές δηλαδή αντιδράσεις και την οργανωμένη αντίσταση του λαού. Σε αυτές λοιπόν τις λογικές, ο λαός θα πρέπει να έχει μέτωπο. Η επίσημη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία πιθανώς να μην αργήσει να συμβεί και τότε οι βάσεις θα «οπλιστούν» και ο όρος ιμπεριαλιστική επέμβαση θα πάρει σάρκα και οστά και πάλι. Τα τύμπανα του πολέμου ηχούν εκκωφαντικά στην περιοχή. Οι βάσεις και συνολικά η ιμπεριαλιστική εξάρτηση φέρνουν για το λαό παραπέρα βάθεμα της φτώχειας, φασισμό και πόλεμο. Ο ιμπεριαλισμός έχει ήδη χτυπήσει τη πόρτα στη χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια και παρόλο που το κίνημα περνά δύσκολες ώρες και οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, οι αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες και τα συλλαλητήρια πρέπει να είναι το όπλο του λαού, ενώ πρέπει να δυναμώσει η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο κίνημα. Τέτοιοι είναι οι λαϊκοί αγώνες, με άξονα τη διασφάλιση της ειρήνης και των λαϊκών δικαιωμάτων, εκφράζοντας την αλληλεγγύη στο μαχόμενο Συριακό λαό, στην πάλη του για εθνική ανεξαρτησία. Αλληλεγγύη γενικά σε κάθε λαό που μάχεται σε βάρος των ιμπεριαλιστών, προασπίζοντας τα δικαιώματά του. Ο ελληνικός λαός πρέπει και θα πάρει θέση, και η θέση του δεν είναι ούτε με τη κυβέρνηση Άσαντ, ούτε με τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, αλλά με τον αγώνα και την πάλη του λαού της Συρίας, μόνου ικανού να βάλει φραγμό στα σχέδιά τους.


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 13

Τελικά από πού προέρχεται η βία;

Δημήτρης Στουπάκης ΣΔΟ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης

Μ

ετά την 18η Σεπτεμβρίου, ημέρα της δολοφονίας του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα από χέρι χρυσαυγίτη, το σύστημα βγήκε να βροντοφωνάξει ότι «καταδικάζει τη βία απ’ όπου αυτή και αν προέρχεται!». Η συγκεκριμένη φράση είναι η επιτομή της περιβόητης θεωρίας των 2 άκρων που τόσο χρησιμοποιούν καθημερινά στα κανάλια και στις φυλλάδες, πολιτικοί και δημοσιογράφοι της αστικής μπάντας. Επιπλέον, πέρα από την εξίσωση των πολιτικών της αριστεράς και του αγωνιζόμενου λαού με αυτές της ακροδεξιάς το πάνε και ένα βήμα παραπέρα. Και αυτό είναι ότι αν ο λαός θέλει να ζήσει ειρηνικά και σε μια ομαλότητα, ο δρόμος τους, δηλαδή αυτός της εξάρτησης και της ανεργίας είναι μονόδρομος. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που το σύστημα εξαπολύει μια επίθεση στους λαούς με όπλο του την θεωρία των 2 άκρων. Είναι μια επίθεση που κρατάει δεκαετίες! Χρόνια τώρα εξισώνουν τον Στάλιν με τον Χίτλερ, χρησιμοποιώντας το, σαν επικεφαλίδα της αντικομμουνιστικής τους προπαγάνδας, καταγγέλλοντας τον σοβιετικό ηγέτη για εγκλήματα ενάντια στην ανθρωπότητα (όπως αυτό της νίκης ενάντια στο φασισμό και την οικοδόμησης μιας δίκαιης κοινωνίας;)! Βέβαια, οι ίδιοι που τόσο ενδιαφέρονται για τα εγκλήματα της ανθρωπότητας, ήρθε η δικιά τους σειρά να χτίσουν στρατόπεδα συγκέντρωσηςκράτησης μεταναστών υπό άθλιες συνθήκες! Γι’ αυτούς μάλλον οι μετανάστες δεν ανήκουν στους ανθρώπους! Ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν και αυτό των συλλήψεων και καταδίκης των μαθητών στη Λαμία, για κατάληψη στο σχολείο τους, διεκδικώντας το δικαίωμά τους στην εκπαίδευση. Με την κατάληψη του Πολυτεχνείου πριν 40 χρόνια είναι άραγε; Πέραν όμως των ιστορικών παραδειγμάτων, που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν, αυτή η θεωρία έρχεται για να εξυπηρετήσει άψογα τον δρόμο της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και την αύξηση της καταστολής που έχει επιλέξει η ελληνική εξαρτημένη αστική τάξη. Χτυπούν όλα τα κατακτημένα δικαιώματα του λάου με κάθε μέσο, και όποτε τα βρουν σκούρα απέναντι σε εστίες αντίστασης που μπορεί να προκύπτουν, «βαφτίζουν», με πρόσχημα την καταδίκη της βίας, τρομοκράτες ολόκληρα κομμάτια του λαού. Ήδη ο πρωθυπουργός, σε δηλώσεις τόνισε ότι ένα παράδειγμα του άλλου άκρου της Χρυσής Αυγής είναι ο αγωνιζόμενος λαός της Χαλκιδικής! Γι’ αυτό το σύστημα,

ένας ολόκληρος πληθυσμός, που υπερασπίζεται το δικαίωμά του στη ζωή, είναι τρομοκράτες. Έτσι τους συλλαμβάνει κατά δεκάδες! Η επίθεση αυτού του συστήματος που καταδικάζει τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται και εγγυάται την ομαλότητα ούτε αρχίζει, ούτε σταματάει στη Χαλκιδική. Ζούμε σε εποχές που το δικαίωμα στην απεργία τείνει να καταργηθεί και οι επιστρατεύσεις στο βωμό της ομαλότητας γίνονται καθημερινότητα. Ζούμε σε εποχές πλέον που με τροπολογία που πρόσφατα ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο από τη κυβέρνηση, αν εκφράσεις άποψη ενάντια στις προσταγές ΟΗΕ-ΝΑΤΟ-ΕΕ ή με τις απόψεις σου θεωρούν ότι προκλήθηκε βία, όπως αντίσταση ας πούμε, θεωρείσαι ηθικός αυτουργός αυτού και κινδυνεύεις με φυλάκιση! Έφτασε η στιγμή όμως που και το σύστημα βρήκε την «επιβεβαίωση» που τόσο χρειαζόταν. Ένα μήνα εξίσωνε τα άκρα, και μιλούσε για τις κοινές βίαιες πρακτικές. Η διπλή δολοφονία στο Νέο Ηράκλειο ταίριαξε γάντι στη θεωρία τους. Οι κατηγορίες αμέσως απαγγέλθηκαν σε κάποια αντιφασιστική τρομοκρατική οργάνωση και το πράσινο φως, για το κόψιμο από την ρίζα των λαϊκών αγώνων, άναψε. Όποιος και να είναι πίσω από αυτό το χτύπημα πάντως, έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Είτε είναι στημένο γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, είτε είναι παράδειγμα

ατομικής τρομοκρατίας, λειτουργεί προβοκατόρικα για το κίνημα. Βέβαια εδώ να ξεκαθαριστεί κάτι. Οι λογικές της ατομικής τρομοκρατίας δεν χωράνε στο κίνημα, καθώς αυτό που πετυχαίνουν μονάχα είναι να το φέρνουν να παλεύει υπό ακόμα πιο δυσμενείς όρους. Ένα κίνημα για να μπορεί να κερδίσει πρέπει να είναι μαζικό και συγκροτημένο. Από την άλλη όμως το αν η ατομική τρομοκρατία απομονωθεί και εξαλειφθεί σαν τρόπος δράσης είναι ζήτημα του ίδιου του κινήματος! Σε αυτό δε χωρά το κράτος και οι μηχανισμοί του σε καμία περίπτωση. Οπότε να μας λείπουν οι σωτήρες του κινήματος… Δύο άκρα όμως, όντως υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο. Μόνο που δεν είναι αυτά που μας «πουλάνε». Δηλαδή τα άκρα της δεξιάς και της αριστεράς. Αντίθετα τα 2 άκρα που όντως υπάρχουν και θα παλεύουν είναι αυτά του συστήματος από τη μια πλευρά και του λαού από την άλλη. Το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα που όπου χρειαστεί θα παίξει και το χαρτί του φασισμού, όπως έγινε και στη χωρά μας. Μη ξεχνάμε ότι η Χρυσή Αυγή είναι γέννημα- θρέμμα του συστήματος και πάντα θα εναντιώνεται σε όποια εστία αντίστασης δημιουργείται. Το άλλο άκρο λοιπόν είναι, όχι μόνο η μαχητική αριστερά που παρέχει ιδεολογική τροφή στο κίνημα, αλλά και ο όλος ο αγωνιζόμενος λαός

ενάντια στην εξαθλίωση που μας φέρνουν. Και όσον αφορά τη βία που καταδικάζουν τόσο, την έχουν ξεκινήσει χρόνια πριν. Η καταστολή απεργιών και διαδηλώσεων, το κυνήγι μεταναστών και η δίωξη αγωνιστών είναι οι πλέον σύνηθες πρακτικές που χρησιμοποιούν για να περάσουν τις πολιτικές τους. Επιπλέον, μη ξεχνάμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες που έχουν σημειωθεί, ή το περσινό θάνατο των φοιτητών στη Λάρισα που επειδή δεν είχαν λεφτά, προσπάθησαν να ζεσταθούν με ένα μαγκάλι. Μπροστά σε όλο αυτό όμως οι λαοί δε θα μείνουν άπραγοι! Οι λαϊκές αντιστάσεις είναι δίκαιες και αν για την υπεράσπιση της ζωής τους δεν υποταχθούν, αλλά χρησιμοποιήσουν βία, τότε η βία είναι το πιο δίκαιο μέσο και αυτό οφείλουν να κάνουν. Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές από τους οποίους είναι εξαρτημένη η δικιά μας αστική τάξη, έχει εισβάλλει σε σειρά χωρών, σκοτώνοντας χιλιάδες άμαχου πληθυσμού για να φέρουν την «δημοκρατία» τους! Οι λαοί αντιστάθηκαν με ότι μέσα είχαν! Στη λωρίδα της Γάζας βλέπουμε εικόνες που απ’ τη μια είναι ένα ισραηλινό τανκ και από την άλλη ένα Παλαιστίνιο παιδί, που παλεύει για την ελευθερία, να το σημαδεύει με μια σφεντόνα. Ναι, μάλιστα, μορφές βίας και από τις 2 πλευρές. Εσύ καταδικάζεις την βία της αντίστασης; Εγώ όχι.


έναυσμα

14 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Φωτεινή Σαλονικίδου Φυσικό ΑΠΘ

ΣΥΡΙΖΑ «Ας κάνει έστω τα μισά από όσα λέει, τι έχω να χάσω;»

Ν

α μια φράση που ακούει κανείς συχνά. Οι αυταπάτες που κρύβει, παραπάνω από σοβαρές. Κάθε πτυχή της σκληρής πραγματικότητας που ζούμε, φωνάζει για τους κινδύνους μιας τέτοιας προσδοκίας. Αλλά ας μιλήσουν πρώτα οι πρόσφατες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ: «Η κρίση που άρχισε το 2008 και οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν άλλαξαν ριζικά το τοπίο. (…) Διατήρηση μέχρι το 2008 υψηλών ρυθμών, ταξικά προσανατολισμένης και μονόπλευρης ανάπτυξης(…) Σημερινοί στόχοι:  Ακυρώνουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους. Εφαρμόζουμε ένα πρόγραμμα οικονομικής, κοινωνικής ανόρθωσης, παραγωγικής και οικολογικής ανασυγκρότησης (…) Πρώτο βήμα αποτελεί η αποκατάσταση στα προ του μνημονίου επίπεδα» Αν δεχτούμε ότι ζούμε τις βίαιες μεταβολές μιας κοινωνίας, όπου η υποχώρηση του εργατικού - λαϊκού κινήματος για ολόκληρες δεκαετίες, έδωσε στα υψηλά κοινωνικά στρώματα (το μεγάλο κεφάλαιο) τη δύναμη να αναιρούν σήμερα τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα, που κερδήθηκαν με σκληρούς αγώνες. Αν κατανοήσουμε ότι οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί μεταξύ των ισχυρών δυνάμεων (ιμπεριαλιστικών), έχουν σκοπό να ποδοπατήσουν τις εξαρτημένες χώρες, όπως η Ελλάδα, για να αντλήσουν το μόχθο που παράγουν οι λαοί τους, τις παραγωγικές πηγές τους, να εξασφαλίσουν την πολιτική και στρατιωτική τους επιρροή. Αν διαγνώσουμε ότι το μέλλον που ετοιμάζουν, είναι η …επιστροφή στην βαρβαρότητα. Αν δούμε πως η κρίση (η οποία μάλιστα υπάρχει και ενισχύει την αντιλαϊκή επίθεση από το ’73 και όχι από το 2008 (!) όπως θέλει να βλέπει ο ΣΥΡΙΖΑ) επιταχύνει αυτή τη διαδικασία… Ότι όλη η κουβέντα περί χρέους είναι το πρόσχημα. Ότι το αστικό κράτος είναι ένας μηχανισμός καταπίεσης και επιβολής της αστικής τάξης (μεγάλων επιχειρηματιών, εφοπλιστών, χρηματιστών) πάνω στις εργαζόμενες μάζες. Και μάλιστα ότι το ελληνικό κράτος από τη γέννησή του το 1830 είναι δεμένο σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (σήμερα Ευρώπη, Αμερική) με δάνεια, πολιτικές και στρατιωτικές συμφωνίες. Ότι δεν είναι ένας «ουδέτερος» μηχανισμός, που αρκεί να αλλάξει «καπετάνιο». ΤΟΤΕ θα αρχίσει να διαγράφεται μπροστά μας η πραγματικότητα. Οι κούφιες υποσχέσεις όπως: «Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγ-

ματοποιώντας λογιστικό έλεγχο. (…)» είναι απλά τραγελαφικές. Μα, τι συμβαίνει με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Είναι ψεύτες, τυχοδιώκτες ή αγαθιάρηδες; Και όμως τα ονειροπολήματα αυτά έχουν ξεκάθαρη κοινωνική προέλευση. Είναι η κραυγή αγωνίας που ξεφεύγει από τα μικρο-μεσαία κοινωνικά στρώματα την ώρα που συντρίβονται. Δεν βλέπουν το μέγεθος της επίθεσης εδώ και δεκαετίες, γιατί μέχρι πρότινος ακόμα …αναπαράγονταν. Δεν θέλουν να δουν την πραγματική φύση του συστήματος και ελπίζουν με κόλπα πάρουν πίσω το μερίδιο του κοινωνικού πλούτου που στερήθηκαν: «Προχωρούμε σε μια αποτελεσματική και κοινωνικά δίκαιη αντιμετώπιση των ελλειμμάτων, προτάσσοντας την αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου (…) Αποκαθιστούμε και ενισχύουμε το κοινωνικό κράτος και τον εκδημοκρατισμό των λειτουργιών του (…). Ιδρύουμε δημόσιες τράπεζες ειδικού σκοπού με αντικείμενο την αγροτική πίστη, τη μικρή και μεσαία επιχείρηση και τη λαϊκή στέγη.» Ας μη σχολιάσουμε ότι οι «μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες» θα είναι για κάποιο λόγο πιο «καλοπροαίρετοι» απέναντι στον εργαζόμενο και θα σταματήσουν να επιδιώκουν να γίνουν κι αυτοί «μεγαλοκαρχαρίες». Ας σχολιάσουμε ότι ζητούν από τον κεφαλαιοκράτη που συγκέντρωσε τον πλούτο, απλά κι αναίμακτα να τους τον ξαναμοιράσει. Παρακάτω και οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΕ: «Προβάλλουμε την ανάγκη και διεκδικούμε με όλα τα πρόσφορα μέσα την ανατροπή της σημερινής μορφής ολοκλήρωσης της Ευρώπης,

της σημερινής αρχιτεκτονικής του ευρώ, (κλπ…)» Μόνο που η ΕΕ δεν ήταν ποτέ μια ένωση λαών, ούτε σκοπεύει να γίνει! Είναι εργαλείο ληστείας των ιμπεριαλιστών (Γερμανία, Γαλλία) που οδήγησαν την Ελλάδα στα πλαίσια των συμφωνιών, να εισάγει το ίδιο της το ελαιόλαδο (!). Θέλουν λοιπόν, οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξουν την ΕΕ απ’ τα «μέσα». Λες και θα δεχθούν οι ιμπεριαλιστές (αντίστοιχα και οι Αμερικάνοι) να «επιστρέψουν» τους καρπούς της ληστείας τους, ή να παραδώσουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, χωρίς να χιμήξουν με νύχια και με δόντια να ξεσχίσουν όποιον τα αμφισβητεί. Και πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαβαίνει ότι παρά τα ανέξοδα λόγια, για να φτάσει στο κατώφλι της κυβερνητικής ανάληψης, πρέπει να κάνει «ρεαλιστικές υποχωρήσεις», χωρίς να θίξει τη συμμετοχή στην ΕΕ. Μόνο αν αποδείξει (στο σύστημα) ότι είναι «συνεπής» και «υπεύθυνη δύναμη» έχει ελπίδες να δοκιμάσει έστω και για 1 ώρα τη διακυβέρνηση. Και πράγματι, τα τελευταία 2 χρόνια αποδεικνύουν πόσο το προσπαθεί: Η εισχώρηση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ παλιών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, οι συναντήσεις με τον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), η «στήριξη στους ένστολους» μετά από συνομιλίες με τα Σώματα Ασφαλείας, είναι στοιχεία σημαντικών επαφών με το ντόπιο κεφάλαιο. Οι επαφές με το Ισραήλ για ενεργειακά θέματα, η επίσκεψη Τσίπρα στο Λευκό Οίκο και στη Γερμανία, είναι στοιχεία επαφών με τους ιμπεριαλιστές. Μάλιστα, οι θέσεις για την εξωτερική πολιτική αναφέρουν: «Οι σχέσεις καλής γειτονίας εμπεδώνονται με βάση την ειρήνη, την καλλιέργεια της φιλίας, τον αμοιβαίο

σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων, το διεθνές δίκαιο και τις αποφάσεις του ΟΗΕ.» Στις αποφάσεις του ΟΗΕ (!) ακουμπάει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ την τύχη του ελληνικού λαού. Σε έναν αιματοβαμμένο οργανισμό, που με βάση το σημερινό συσχετισμό δυνάμεων στον πλανήτη, σέρνει την αμερικανική σφραγίδα, εγκρίνοντας σειρά εγκληματικών, στρατιωτικών επεμβάσεων. Πολύ ωραία, τώρα ηρεμήσαμε! Αν ενώσει κανείς τα κομμάτια του παζλ, το τι έχει να χάσει επενδύοντας στο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται προφανές. Το πολιτικό προσωπικό (διαδοχικές κυβερνήσεις) αυτής της χώρας οφείλει να αποτελεί κάθε φορά το «προσωπείο» αυτού του συστήματος, ισχυρά δεμένο με το κεφάλαιο εντός και εκτός Ελλάδας. Και καμιά «σωστή διακυβέρνηση» δε μπορεί να αμφισβητήσει αυτό το πλέγμα. Δεν υπάρχει καμιά «έξυπνη» και «γρήγορη» οδός διαφυγής, ΚΑΝΕΝΑΣ σωτήρας να μας ακυρώσει τα μνημόνια και να μας επαναφέρει στα «προ μνημονίου επίπεδα». Οι κυβερνητικές αυταπάτες αναβάλλουν τη συνειδητή οργάνωση του λαού μας, ώστε να αναμετρηθεί με τις δυνάμεις που διαλύουν τη ζωή του (ήδη η στάση του ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα σε εκπαιδευτικούς και ΕΡΤ παίζει διαλυτικό ρόλο, καλλιεργώντας εκλογικές προσδοκίες και ανάθεση). Και εδώ έχουν ευθύνη και όσες πολιτικές δυνάμεις λειτουργούν συμπληρωματικά, όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ενισχύουν το «να πέσει η κυβέρνηση» σαν θεραπεία για κάθε νόσο. Όσο η υπόθεση του λαϊκού κινήματος καθυστερεί, τα μέτρα θα συνεχίζουν να περνάνε και να βαθαίνει η φτώχια, η εξαθλίωση, η εξάρτηση (παρόλο που έχουν αλλάξει 3 κυβερνήσεις από το 2008). Χώρια ο κίνδυνος ενός φιάσκο μεγέθους ΣΥΡΙΖΑ να οδηγήσει σε απόψεις όπως «τη δοκιμάσαμε και την …Αριστερά», ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση και στροφή σε διάφορες, ακροδεξιές «αντισυστημικές» «χρυσές» «συνταγές». Η διέξοδος προβάλλει στην ενεργή οργάνωση του λαού μέσα από καθημερινή, επίμονη, μαζική αντίσταση ενάντια, όχι στα «πρόσωπα» και τα «πουκάμισα» της αντιλαϊκής πολιτικής, αλλά ενάντια στην ίδια την αντιλαϊκή πολιτική. Ώσπου οι αντιστάσεις αυτές να μάθουν ξανά να αποσπούν νίκες, και ακόμα παραπέρα, τους πόθους αυτού του λαού που έθεσε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και παραμένουν ανολοκλήρωτοι.


έναυσμα τεύχος 40/Νοέμβρης 2013 15

Για τους αρουραίους της αστικής διανόησης και τους... ευαίσθητους της εποχής Με αφορμή ένα άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου σχετικά με το Πολυτεχνείο και όχι μόνο...

Νίκος Κοκολαντωνάκης ΣΤΕΓ ΤΕΙ Ηρακλείου

Π

έρυσι, η κυρία Τριανταφύλλου επέλεξε να σχολιάσει την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και τον χαρακτήρα των εκδηλώσεων που γίνονται αυτή τη περίοδο. Αλλά, όπως γράφουμε και στον υπότιτλο, το λιβελογράφιμα της κυρίας αυτής ήταν μόνο η αφορμή για μας. Πολλή αξία θα δίναμε αν σχολιάζαμε αυτό καθεαυτό το άρθρο της. Σίγουρα, πάντως, διαβάζοντάς το, διαπιστώνουμε το εξής: ΔΕΝ υπάρχει τέχνη για την τέχνη! Πόσο όμως ισχύει αυτό; Όπως ακριβώς υπάρχουν τάξεις σε αυτή τη γη, με τα δικά τους ιδιαίτερα και συνάμα συγκρουόμενα συμφέροντα, έτσι και οι τέχνες έρχονται να υπηρετήσουν, είτε τα συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων, είτε των εκμεταλλευτών. Ανοιχτά ή υπόγεια, ευθέως ή πλαγίως, άμεσα ή έμμεσα, οι τέχνες και οι καλλιτέχνες- διανοούμενοι ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΘΕΣΗ. Η συγκεκριμένη κυρία, λοιπόν, όπως και διάφοροι άλλοι της εποχής μας, στρατεύεται αβίαστα, φύση και θέση, με τα συμφέροντα τόσο ντόπιου όσο και ξένου κεφαλαίου. Γι' αυτό, στο κείμενο για το πολυτεχνείο, αναφέρει μέσα στα άλλα «έτσι μετά το ΄74 επικρατεί μια αντι-ευρωπαϊκή, αντι-αμερικάνικη και γενικώς η αντι-δυτική νοοτροπία...»

Ας έρθουμε όμως στο σήμερα. Η Τριανταφύλλου ΔΕΝ είναι η μύγα μέσα στο γάλα της διανόησης και των καλλιτεχνών της εποχής μας. Από την ίδια σκοπιά έχουν τοποθετηθεί κατά καιρούς διάφοροι άνθρωποι των "τεχνών και των γραμμάτων": για την απεργία των εκπαιδευτικών (Klint), για τους τζαμπατζήδες των λεωφορείων (Λένα Διβανή), για τους κολασμένους μετανάστες (Κική Δημουλά), για το λερό λαό (!) (active  member, BD, Foxmoor). Επί της ουσίας, λοιπόν, ποιο είναι το ζουμί στα αυθεντικά και φαιά κείμενα, στο ίδιο το κεφάλι των ευαίσθητων(sic) της περιόδου; Ποιά είναι η διέξοδος που προτείνουν οι εύηχοι κατά τα άλλα Θανάσης,

Μάλαμας, Χαΐνηδες,  Foxmoor, Klint; Τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ η μοναξιά μου... Πίνω και παραφέρομαι μα τι να κάνω… Και άλλα τέτοια... όμορφα μουσικά τραγούδια αλλά τι βγάζουν για το μετά; Αποθέωση της παραίτησης και αποδοχή μιας κατάστασης που ζέχνει κατάφωρα. «Μάλαμα κάνε μας χάλια» ακούγεται στις συναυλίες. Αποδοχή, όχι όμως μόνο στους στίχους, τα βιβλία αλλά και όταν ανοίγουν το στόμα τους. Δεν χρειάζεται να πάμε μακρύτερα από τη λεγόμενη «υπόγεια σκηνή», όπου σκελετός των περισσοτέρων τραγουδιών είναι το γνωστό «...πίνουμε νταφού και παίζουμε kungfu». Τους άγει και τους φέρει το υπερεγώ.

Η ποίηση πρέπει να είναι ένας οδηγός μάχης και ευτυχίας, ένα όπλο στα χέρια του λαϊκού αγωνιστή, μια σημαία στα χέρια της Ελευθερίας… (Γιάννης Ρίτσος) Αλλά για να μην κατηγορηθούμε, ότι κατηγορούμε τους διανοούμενους-καλλιτέχνες για τα δεινά του λάου και της νεολαίας, ας μιλήσουμε λίγο και για ένα από τα προβλήματα των καιρών μας. Το ζήτημα του κινήματος και της Αριστεράς. Στην αρχή είπαμε πως η τέχνη κάθε άλλο παρά μη στρατευμένη ΔΕΝ είναι. Σε ποιο κίνημα, σε ποια προοπτική να στρατευθεί ένας διανοούμενος, ένας ποιητής στις μέρες μας; Εδώ η Αριστερά δεν ξέρει με ποιούς να πάει και τι λογικές να ξεπεράσει! Μάλλον ξέρει, ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος αυτής,

μιλάει για την ώρα της Ανατροπής, που σε αυτή θα φτάσουμε μέσω της κάλπης και τον άνεμο(;) της αλλαγής. Κατά άλλους, το κίνημα θα οικοδομηθεί μετά από την απαραίτητη προϋπόθεση για πέρασμα στο σοσιαλισμό (ποιος μας πάει εκεί και πώς, αν όχι το λαϊκό κίνημα;) Τέλος, όσον αφορά τις τέχνες, τους διανοούμενους, τη θέση τους στην ταξική πάλη, ίσως προκύπτει κάτι από τα παραπάνω. Έχουμε και εδώ μια διαλεκτική σχέση. Όσο οι συσχετισμοί στο λαϊκό-νεολαιίστικο κίνημα θα «σκουραίνουν», τόσο πιο βαθιά στα σκοτάδια θα πρέπει να ψάξουμε για να βρούμε το επίκαιρο, το αναγκαίο της εποχής. Και στο παρελθόν, αν δούμε, θα διαπιστώσουμε ότι, μετά από κινηματικές παλίρροιες, κατά τις πρώτες δονήσεις ή και κατά την εξέλιξη τους, γεννήθηκαν σπουδαία πράγματα και στον τομέα του πολιτισμού. Το αν ήταν στρατευμένα τότε, το απόσπασμα του Ρίτσου δίνει δείγματα γραφής. Να συμβάλλουμε στο δυνάμωμα της πάλης! Να βγούμε νικητές στη μάχη της γενιάς μας, για να γίνουν και τα σκοτάδια λάμψη! 


έναυσμα

16 τεύχος 40/Νοέμβρης 2013

Για τη Λαϊκή Αντίσταση Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Νίκος Ντέκας ΣΤΕφ ΠΕΙΡΑΙΑ

Τ

ο σαββατοκύριακο 26-27 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η πανελλαδική σύσκεψη της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία. Μια πρωτοβουλία που κλείνοντας έναν πρώτο κύκλο και ξεπερνώντας την φάση της «πρωτοβουλίας για» προχώρησε μέσω της πανελλαδικής της σύσκεψης στην συγκρότηση της Λαϊκής Αντίστασης. Η προσπάθεια δηλαδή πήρε την συγκεκριμένη μορφή του οχήματος που αναλογεί σε αυτά, που μέχρι τώρα έχει κατακτήσει το όλο εγχείρημα. Σίγουρα τα πρώτα βήματα λοιπόν αποτελούν μια παρακαταθήκη (και με τα θετικά και με τα αρνητικά της στοιχεία), που όμως καθημερινά θα κρίνεται στα μέτωπα πάλης που ανοίγει η επίθεση του συστήματος από την μία και η αντίσταση της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας από την άλλη. Μια παρακαταθήκη που κατά βάση δεν έχει το χαρακτήρα ενός στατικού πράγματος, αλλά ενός ζωντανού σχηματισμού που δέχεται τις ανάλογες επιρροές, αλλαγές και διαφοροποιήσεις από την πραγματικότητα.

Η μέχρι τώρα πορεία… Όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενο «έναυσμα», ως Αγωνιστικές Κινήσεις από την πρώτη στιγμή είχαμε (και έχουμε) θέσει τη διαθεσιμότητά μας, στην προσπάθεια συγκρότησης ενός οχήματος στήριξης της λογικής της κοινής δράσης μέσα στο ευρύτερο λαϊκό κίνημα. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχουμε κατακτήσει από την στιγμή της δημιουργίας μας, εξάλλου, μας «επιβάλλουν» κατά μία έννοια, να δρούμε με συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό. Ένα σκεπτικό που προσπαθεί να συσπειρώσει δυνάμεις στην κατεύθυνση του μαζικού κινήματος, ενάντια στη ντόπια αστική τάξη, στον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση ως σχέση και όχι ως εξωτερικό παράγοντα. Αλλά και στη λογική συγκρότησης των αντιστάσεων σε μία αντισυνδιαχειριστική κατεύθυνση, πέρα και έξω από τα όρια που επιβάλει ο κοινοβουλευτικός τρόπος σκέψης και η αστική νομιμότητα. Με μία τέτοια λογική, λοιπόν, σκεφτόμασταν όταν λέγαμε ότι παρακολουθούμε το εγχείρημα της ΠΑΑΣ, με μία τέτοια λογική συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τη Λαϊκή Αντίσταση, θέλοντας να συμβάλουμε και από την δικιά μας πλευρά. Για την περίοδο... Αν κάτι χαρακτηρίζει συνολικά την περίοδο που διανύουμε, αυτό είναι η βαθειά κρίση σε όλα τα επίπεδα, που κλονίζει συθέμελα το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Για να μην παρεξηγηθούμε, όμως, το κλονίζει δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως το σύστημα θα ανατραπεί από μόνο του με έναν μαγικό τρόπο. Αυτό φυσικά χρειάζεται και άλλες διεργασίες. Μια κρίση, που σε συνδυασμό με τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, σε βάρος μιας αποσυγκροτημένης εργατικής τάξης και ενός λαϊκού κινήματος σε υποχώρηση, οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα και κατακτήσεις. Βρισκόμαστε σε μια φάση λοιπόν που οξύνονται όλες οι αντιθέσεις. • Οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές για το ξαναμοίρασμα των σφαιρών επιρροής, οδηγώντας στη συγκεκριμένη φάση σε περιφερειακούς πολέμους.

Η αντίθεση ιμπεριαλισμός-λαοί, στην προ• σπάθεια των πρώτων να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στην πλάτη των δεύτερων, ειδικά σε πιο αδύναμες και εξαρτημένες χώρες όπως η Ελλάδα. • Η αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, είτε πρόκειται για ιμπεριαλιστική, είτε για εξαρτημένη χώρα, πολύ δε περισσότερο που, λόγω του βαθέματος της εξάρτησης, έχουμε παραπέρα όξυνση της συγκεκριμένης αντίθεσης. Αφού ο μόνος τρόπος πού έχει μία αστική τάξη για να συνεχίσει να κερδίζει και να αναπαράγει την εξουσία της, είναι μέσω της έντασης της εκμετάλλευσης και καταπίεσης της εργατικής τάξης και του λαού. Σε αυτό συμβάλει η ένταση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής, σε μια προσπάθεια του συστήματος να κάμψει αντιστάσεις και να διαμορφώσει συνειδήσεις.

Για το περιεχόμενο της πάλης που πρέπει να κάνουμε… Αν θέλουμε να εντοπίσουμε τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το περιεχόμενο του αγώνα, που είναι αναγκαίος σήμερα, θα πρέπει να ανατρέξουμε στην προηγούμενη παράγραφο λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα συμπεράσματα που προκύπτουν. Θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το συγκεκριμένο περιεχόμενο λοιπόν με τέσσερα σημεία και μία παρατήρηση. Αντικαπιταλιστικό-Αντιιμπεριαλιστικό- Αντισυνδιαχειριστικό- Ενάντια στη φασιστικοποίηση και μόνιμα προσανατολισμένο στην λογική της κοινής δράσης. Όχι γιατί έχουμε κάποιο φετίχ με την κοινή δράση και την αναφέρουμε συνέχεια, αλλά γιατί είναι τέτοιου μεγέθους η ήττα και η οπισθοχώρηση από την οποία βγαίνει το κίνημα, που προϋποθέτει την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση, για να μπορέσει ο λαός να δει νίκες και να πιστέψει στις δυνάμεις του, ώστε να οικοδομηθεί ένα μέτωπο αντίστασης που θα βάλει φραγμό στην επίθεση. Αν λάβουμε υπ’ όψιν και τη λογική που κυριαρχεί κατά βάση στην αριστερά «μας», τότε η κατεύθυνση της κοινής δράσης φαντάζει πιο αναγκαία από ποτέ. Με λίγα λόγια, αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί μέχρι σήμερα είναι η λογική της δημιουργίας «αριστερών πόλων», η λογική του σεχταρισμού και της απομόνωσης, η λογική του «καπέλου» και εν τέλει η λογική των εικονικών συγκλίσεων, με φόντο τις ανά περιόδους εκλογές. Σίγουρα τα παραπάνω αποτελούν προβλήματα που δεν χρήζουν εύκολης και γρήγορης απάντησης, είναι προβλήματα όμως, που καλούμαστε να λύσουμε και μέσα από τη Λαϊκή Αντίσταση και με όχημα αυτήν.

Για το Φοιτητικό Κίνημα… Σίγουρα το Φ.Κ. δεν λειτουργεί ξεκομμένα από το ευρύτερο λαϊκό, αντίθετα κουβαλάει όλα τα «κουσούρια» που υπάρχουν συνολικά, ανεξάρτητα από το πώς εκφράζονται λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της νεολαίας και δη της φοιτητικής. Αποτελεί ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσουν λοιπόν οι δυνάμεις που αναφέρονται στη Λαϊκή Αντίσταση στο χώρο των πανεπιστημίων, το να καταφέρουν να απαντήσουν με συγκριμένο τρόπο τα προβλήματα που ταλανίζουν το κίνημα. Απάντηση που περνάει μέσα και από την αντιπαράθεση και διαπάλη ιδεών, αλλά κυρίαρχα μέσω της δράσης και του κοινού βηματισμού στο πεδίο του μαζικού κινήματος. Μια τέτοια απάντηση θέλει αποφασιστικά βήματα, ξαναβάζοντας την πολιτική στα αμφιθέατρα, κερδίζοντας τον φοιτητόκοσμό μέσω της δράσης και όχι μέσω των υπερεπαναστατικών διακηρύξεων. Δείχνοντας πως υπάρχουν δυνάμεις που υπηρετούν την υπόθεση του πραγματικού κινήματος, πέρα από λογικές εικονικού συνδικαλισμού και εκλογικίστικών κόλπων. Ξέρουμε πως έχουμε μπροστά μας μία μεγάλη και δύσκολη πορεία, γιατί μόνο τέτοια μπορεί να είναι η ανασυγκρότηση του κινήματος. Είμαστε αποφασισμένοι όμως, να βάλουμε πλάτη και με τις δικές μας δυνάμεις αλλά και από κοινού με όποιον άλλον κινείται με μία παρόμοια λογική. Στόχος μας η ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, η υπεράσπιση του φοιτητικού κινήματος και της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης και τέλος η ανάπτυξη εστιών αντίστασης για την οικοδόμηση ενός Μετώπου Αντίστασης και Πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική.


Έναυσμα, Τεύχος 40