Issuu on Google+

εναυσμα Περιοδική έκδοση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τεύχος 37

Μάϊος 2012 1,50€

Οι Εκλογές και οι Αγώνες Οι φοιτητές έχουμε θέση στις μάχες του λαού που θα ξεσπάσουν αύριο. Πρέπει λοιπόν να μπούμε στους συλλόγους και στις συνελεύσεις, να παλέψουμε για το ανατρεπτικό αντισυνδιαχειριστικό φοιτητικό κίνημα. Να συνδέσουμε την πάλη μας για σπουδές με τη πάλη του λαού για την ανατροπή των μέτρων ΕΕ-ΔΝΤ, για το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης και της υποτέλειας. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις παρεμβαίνουν για να συμβάλλουν σε αυτή τη κατεύθυνση. σελ. 3

Κάλεσμα των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ για τις φοιτητικές εκλογές του 2012 Καλούμε τους φοιτητές να στηρίξουν τις Αγωνιστικές Κινήσεις στις φετινές φοιτητικές εκλογές να ενισχύσουν την κατεύθυνση της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και του ΑΓΩΝΑ που θέτουν, για σπουδές- δουλειά- ελευθερίες, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο και συμπορευόμενοι στο πλευρό του λαού! σελ. 13 Ενισχύουμε την Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Χαιρετίζει τη συγκρότηση της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία που το πολιτικό πλαίσιο στόχων και εκτιμήσεών της βρίσκει σύμφωνες τις δυνάμεις των ΑΚ και θέλει να συμβάλει στο δυνάμωμα και προώθηση αυτής της πρωτοβουλίας στο χώρο των ΑΕΙ /ΤΕΙ ώστε να δυναμώσει το αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό κίνημα στη χώρα. σελ. 8-9

Όταν η επίθεση γίνεται καθεστώς... ...η αντίσταση γίνεται καθήκον

Χρήστος Μιχαήλ Ηρακλής Τσοπελάκης Φυσικό Ιωαννίνων

Έχουν περάσει έξι μήνες περίπου από τη προηγούμενη έκδοση του περιοδικού. Έξι μήνες ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων που στιγματίστηκαν από τη σφοδρή επίθεση του ιμπεριαλισμού στην πλάτη των λαών παγκοσμίως. Τα τελευταία δύο χρόνια, στη χώρα μας, ψηφίστηκαν αντιλαϊκά μέτρα. Μέτρα που μας φέρνουν όλο και πιο κοντά σε ένα σύγχρονο εργασιακό αλλά και κοινωνικό μεσαίωνα. Και το μόνο σίγουρο πλέον είναι, ότι οι ιμπεριαλιστές( Ευρωπαϊκή ΈνωσηΗΠΑ) αλλά και τα ντόπια τσιράκια τους (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και λοιποί συντρεχάμενοι), δεν έχουν σκοπό να σταματήσουν να παίρνουν μέτρα μέχρι να πετύχουν αυτόν το μεσαίωνα. Μια τέτοια έκρυθμη κατάσταση γέννησε λαϊκά ξεσπάσματα τα οποία έδειξαν τη δύναμη και τη διάθεση του λαού να αγωνιστεί και να αποτρέψει το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, έρχονται και οι εκλογές, οι οποίες δεν έχουν κανέναν άλλο ρόλο από το να βρεθεί η νέα κυβέρνηση που θα συνεχίσει το ρόλο της προηγούμενης (όπως δηλώνουν ξεκάθαρα άλλωστε, και οι ίδιοι). Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να έχουμε λοιπόν, για την οποιαδήποτε κυβέρνηση σχηματιστεί. Άλλωστε οι εντολές των Αμερικάνων και Ευρωπαίων

ιμπεριαλιστών προς τους ντόπιους υποτακτικούς τους, είναι ξεκάθαρες: Τα μνημόνια πρέπει να περάσουν. Ο λαός πρέπει να γονατίσει. Σε μια τέτοια πολιτική συγκυρία οι Αγωνιστικές Κινήσεις εκδίδουν αυτό το περιοδικό για να κάνουν, όσο πιο πλατιά μέσα στο φοιτητόκοσμο γίνεται, γνωστή την άποψη τους για τα τεκταινόμενα αλλά και την ερμηνεία τους για αυτές τις εξελίξεις. Εξελίξεις που οφείλουμε να εξετάζουμε πάντα μέσα από το πρίσμα του αγώνα και της αντίστασης. Ένας άλλος στόχος του “Εναύσματος” άμεσα συνδεδεμένος με τον παραπάνω είναι να αποτελέσει έναυσμα πολιτικών συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Κάτι τέτοιο θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα διαφόρων απόψεων που ακούγονται μέσα στις σχολές μας (από τις πιο αντιδραστικές μέχρι εκείνες που φαντάζουν προοδευτικές) και θα ενισχύσει την οικοδόμηση του φοιτητικού κινήματος. Και αυτός είναι ο στόχος άλλωστε. Οι φοιτητές να πολιτικοποιηθούν, να χτίσουν ένα κίνημα ισχυρό, ανεξάρτητο, πέρα από αυταπάτες για τις «καλές» πλευρές του καπιταλισμού και να πετύχουν νίκες στο πλάι του υπόλοιπου αγωνιζόμενου λαού.


έναυσμα

2 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Μας λένε... ...Τους απαντάμε

Ρεβέκκα Δημακοπούλου Γεωλογικό Αθήνας Φανή Καρύγιαννη Χημικό Αθήνας

ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Οι διαδηλώσεις αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό και πλήττουν τον τουρισμό. ΕΝΝΟΟΥΝ: Οι ευρωπαίοι και αμερικάνοι ιμπεριαλιστές δεν πρέπει να βλέπουν ότι ο ελληνικός λαός αντιδρά σε αυτά, που πάνε να του φέρουν. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Οι μαζικές κινητοποιήσεις δεν αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας αντίθετα καθιστούν σαφές στα ντόπια και ξένα αφεντικά ότι δεν είμαστε τελικά τόσο εύκολος στόχος και ότι τα σχεδία τους θα βρουν την αντίσταση μας! Για αυτό πρεπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε κόντρα στις συμφωνίες, που δίνουν αντιπαροχή τους λαούς και τους οδηγούν στην εξαθλίωση. ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Οι απεργίες δείχνουν ανευθυνότητα και αμετροέπεια και βάζουν σε κίνδυνο την ανάπτυξη. ΕΝΝΟΟΥΝ: Να σωθούν οι επιχειρήσεις και ας πεθάνουν οι εργάτες. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Το δικαίωμα στην απεργία είναι βασική κατάκτηση των εργαζομένων, αποτελούν έμπνευση για το σύνολο της εργατικής τάξης και πρέπει να τις στηρίζουμε. Οι εργαζόμενοι οδηγούνται στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι αναπτυξιακές κενολογίες δε γίνονται προς όφελος του λαού. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν πια, οπότε στον εκβιασμό των αφεντικών τους απαντούν με το σημαντικότερο όπλο τους, την απεργία. ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Οι μαζικές κινητοποιήσεις αποτελούν πόλο δράσης των «μπαχαλάκιδων» και είναι πληγή για τις πόλεις. ΕΝΝΟΟΥΝ: Είναι καλύτερο ο κόσμος να κάθεται στην ασφάλεια του σπιτιού του και να παρακολουθεί από την τηλεόραση «το κακό που θα μας βρει», αν το σύστημα χάσει τον έλεγχο. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στα παιχνίδια, που το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο παίζει στην πλάτη μας. Οι καταστροφές των καταστημάτων δεν μας βρίσκουν σύμφωνους, η πολιτική όμως του συστήματος οδηγεί καθημερινά εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην καταστροφή. Το κίνημα πρέπει να σταθεί στα πόδια του, να αναγνωρίσει τους αληθινούς κινδύνους και να παλέψει κόντρα στην κρατική τρομοκρατία, στη συντονισμένη δράση των μονάδων καταστολής και των προβοκατόρων. ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Οι καταλήψεις των πανεπιστημίων έχουν ως αποτέλεσμα το χάσιμο εξαμήνων και εξεταστικών εις βάρος των ευσυνείδητων φοιτητών ΕΝΝΟΟΥΝ: Με το νέο νόμο, που θα εφαρμόσουν, δεν θα υπάρχει κανένα περιθώριο αντίστασης στην πολιτική τους μες τα πανεπιστήμια. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Απαιτούμε δημόσια δωρεάν παιδεία! Ο αγώνας μας είναι δίκαιος! Με την εφαρμογή του νόμου δε θα χάσουμε μόνο ένα εξάμηνο, αλλά θα πεταχτούμε μια για πάντα έξω από τα πανεπιστήμια! Δεν μπαίνουμε σε στημένο διάλογο, ούτε ελπίζουμε σε ατομικές λύσεις, μόνο μέσα από τη μαζική συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες μπορούμε να ανατρέψουμε τον νομό! ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Να στηρίξουμε μια νέα δυνατή κυβέρνηση, που θα αλλάξει τα πράγματα! ΕΝΝΟΟΥΝ: Με την αυταπάτη μιας εκλογικής διεξόδου ο λαός να συμμετάσχει στο στήσιμο ενός πολιτικού προσωπικού, που θα εφαρμόσει κατά γράμμα τις συμφωνίες και θα προωθήσει τα αντιλαϊκά μέτρα. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Το μέλλον μας δεν βρίσκεται στις κάλπες τους, αλλά στον μαζικό οργανωμένο αγώνα και δεν πρόκειται να τον ανακόψουμε ενόψει των εκλογών. Μέσα από πολλές δυσκολίες, αλλά με αποφασιστικότητα, ο λαός θα έχει τον τελευταίο λόγο. ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Μνημόνιο ή χρεοκοπία? ΕΝΝΟΟΥΝ: Μνημόνιο ή χρεοκοπία του συστήματος! ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Με την εφαρμογή του μνημονίου ο ελληνικός λαός οδηγείται σε χρεοκοπία. Για χάρη του συστήματος καλούμαστε να πληρώνουμε χαράτσια και δυσβάσταχτους φόρους, την ώρα, που πετσοκόβονται οι μισθοί μας. Το μόνο, που μας μένει, είναι το δίκιο του αγώνα, αυτό είναι ο νόμος μας και με αυτό θα πορευτούμε κόντρα σε όσους θέλουν να μας θυσιάσουν για την επιβίωση τους. ΜΑΣ ΛΕΝΕ: Οι λαθρομετανάστες είναι υπεύθυνοι για την ανεργία, την εγκληματικότητα, την εξαθλίωση. ΕΝΝΟΟΥΝ: Τώρα, που δεν τους χρειάζεται το κεφάλαιο πια, πετάξτε τους στα σκουπίδια. ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ: Δεν θα επιτρέψουμε η κρίση του κεφαλαίου να γίνει πόλεμος μεταξύ του ελληνικού λαού και των μεταναστών. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Θα αγωνιστούμε μαζί για τα κοινά μας συμφέροντα ενάντια στους κοινούς μας εχθρούς! Ο ρατσισμός και ο φασισμός δε θα περάσουν!

εναυσμα

Έναυσμα - Περιοδική έκδοση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ http://periodiko-enausma.blogspot.com www.agonistikeskiniseis.org e-mail: admin@agonistikeskiniseis.org Θεσσαλονίκη: resistenciaelotta.blogspot.com agonistikeskiniseis@gmail.com Γιάννενα: http://agonkiniseis-ioa.blogspot.com agonkiniseis_ioa@yahoo.com Για εμβάσματα και συνδρομές: Εθνική Τράπεζα, αριθμός λογαριασμού: 711/743100-79 ΙΒΑΝ: GR6301107110000071174310079


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 3

Οι Εκλογές και οι Αγώνες

Χαρτζουλάκης Νίκος Μαθηματικό Ηρακλείου

Ο

ι ηγεσίες των πολιτικών δυνάμεων του συστήματος βάδιζαν προς τις εκλογές με σοβαρή αδυναμία να διαχειριστούν την οργή του κόσμου για τη πολιτική τους. Γνώριζαν ότι μεγάλα κομμάτια του λαού τα τελευταία 2 χρόνια έχουν αποσύρει την εμπιστοσύνη τους, ακόμα και την ανοχή τους, στις βασικές δυνάμεις της επίθεσης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, έχουν ξεφύγει από την άμεση επιρροή τους. Αυτό το αδιέξοδο προσπάθησαν να λύσουν προκηρύσσοντας εκλογές (για αυτό μάλιστα πήραν και το ΟΚ απ' τους απέξω). Ήθελαν να ξαναμαντρώσουν τον εχθρό-λαό, να τον εκβιάσουν να τους ξαναψηφίσει για να υποκλέψουν την νομιμοποίηση να συνεχίσουν ακόμα πιο άγρια, αυτό που θα έκαναν έτσι κι αλλιώς: τη πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της υποτέλειας, τη πολιτική της βαρβαρότητας. Ε λοιπόν ο λαός τελικά δε τους έκανε τη χάρη! Τους μαύρισε δίνοντας σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ένα ποσοστό ��ης τάξης του 32 τοις εκατό αντί για 77 των προηγούμενων εκλογών. Απέκρουσε σε πρωτοφανή κλίμακα τους εκβιασμούς των λοχαγών του ιμπεριαλισμού, Σαμαρά-Βενιζέλο, για ''χρεοκοπία'', ''ακυβερνησία'' και ''καταστροφή''. Αρνήθηκε ο λαός μας, να βάλει την υπογραφή του στη νέα κόλαση που είχαν προαποφασίσει να τον οδηγήσουν, να συναινέσει στο νέο γύρο αντιλαϊκών μέτρων. Και πως θα μπορούσε να συναινέσει? Αφού καθημερινά αναμετριέται με τη φτώχεια και τα χαράτσια. Τις ελαστικές σχέσεις εργασίες και την ανεργία. Κυρίως τα τελευταία 2 χρόνια έδωσε μεγάλες μάχες ενάντια στη πολιτική τους. Οι πλατείες, οι μαζικές διαδηλώσεις, ο χημικός πόλεμος των ΜΑΤ δημιούργησαν τα ''αντισώματα'' για να αχρηστευτούν οι προεκλογικοί εκβιασμοί του συστήματος, Έτσι οι εκλογές κατέγραψαν με ηχηρό τρόπο τη πραγματική τάση αποτοίχισης μεγάλου μέρους του λαού από την επιρροή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, το παλλαϊκό όχι στη πολιτική τους. Αυτό είναι και το κύριο μήνυμα της κάλπης. Από κει και πέρα, τα κόμματα-αναχώματα που έστησε το σύστημα άρονάρον δεξιά και αριστερά κατάφεραν να λειτουργήσουν στη κάλπη, μετριάζοντας έτσι τον πονοκέφαλο των αστικών επιτελείων για την επόμενη μέρα. Όλοι αυτοί οι σχηματισμοί που μπόρε-

σαν να απορροφήσουν μέρος της λαϊκής οργής, είναι εξ ορισμού πρόθυμοι να δώσουν χείρα βοηθείας στις βασικές πολιτικές δυνάμεις όταν τους ζητηθεί. Άλλωστε τα περισσότερα στελέχη τους έχουν κολλήσει πολλά ένσημα ψηφίζοντας αντιλαϊκούς νόμους (Καμμένος) ή ακόμα και Μνημόνια (Κατσέλη). Ιδιαίτερα ανησυχητικό γεγονός είναι η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή και μάλιστα με ποσοστό του 7 τοις εκατό. Πρόκειται για ναζιστική συμμορία με παράσημα τις επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες. Παρουσιάζεται ως αντισυστημική (και από τα ΜΜΕ) για να έχει πρόσβαση στα φτωχά λαϊκά στρώματα όμως η πραγματικότητα είναι ότι με το καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό την δένουν δεσμοί αίματος. Η φασιστική πολιτική των δύο μεγάλων ''πολιτισμένων'' κομμάτων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοΐδη, η απαγόρευση διαδηλώσεων του Καμίνη καθώς και η αντιαριστερή -αντικομμουνιστική λασπολογία του συστήματος άνοιξαν τον δρόμο στα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής. Η Αριστερά έχει καθήκον να μπει στις λαϊκές γειτονιές και να αποκαλύψει το φρικιαστικό αντιλαϊκό πρόσωπο της Χ.Α. Ενισχυμένη από τις εκλογές βγήκαν τα σχήματα της Αριστεράς, επίσημης και εξωκοινοβουλευτικής, πράγμα σίγουρα θετικό. Βέβαια σε μια δεύτερη ανάγνωση αυτό που πρόβαλλε η πλειοψηφία της Αριστεράς μας στη προεκλογική περίοδο ήταν η άμεση ανάγκη για αριστερή κυβέρνηση, λαϊκή εξουσία, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα κλπ. Παρουσιάστηκε δηλαδή ως η Αριστερά της διαχείρισης και της απογείωσης, ως η Αριστερά της ήττας. Τσιμουδιά για αυτό που πραγματικά απαιτούν οι καιροί: την ανάγκη για ουσιαστικό δυνάμωμα των αγώνων του λαού, της ενίσχυσης του λαϊκού εργατικού κινήματος, της ανάδειξης της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης. Φυσιολογικά όλα αυτά διότι η Αριστερά που κατέβηκε στις εκλογές είναι η ίδια Αριστερά που εδώ και χρόνια θεωρεί τη κάλπη μητέρα των μαχών. Που αποθεώνει τον κοινοβουλευτισμό ως ανώτατη μορφή πάλης και τη συνδιαλλαγή με το σύστημα ως συνδικαλιστικό προσόν. Κυριάρχησαν λοιπόν στο πολιτικό λόγο της αριστεράς οι...ανατροπές που θα βγάλει η κάλπη.

Τώρα μάλιστα που τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούν ''ευκαιρία' 'για αριστερή κυβέρνηση (με ανοχή μάλιστα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) εντείνονται οι πιέσεις στο κόσμο για το πόσο αναγκασμένος είναι να στηρίξει..ΣΥΡΙΖΑ. Για να κάνει μία κυβέρνηση που θα καταγγείλει το μνημόνιο με το λαό στη γωνία ανοργάνωτο, με το κίνημα περιττό βαρίδι. Για να κάνει μία κυβέρνηση που πρώτα από όλα θα αποδεχτεί τους όρους ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ-ΕΕ. Μόνο που ένας από τους όρους είναι το μνημόνιο το ίδιο, όπως μα θυμίζουν συνεχώς Λαγκάρντ -Σόιμπλε. Η ληστεία των λαών από τους ιμπεριαλιστές δεν είναι από αυτά που διαπραγματεύονται. Ο ρεαλισμός του ρεφορμισμού σε νέα μεγαλεία! Οι εκλογές ποτέ δε μπόρεσαν να δώσουν λύση στα λαϊκά προβλήματα, δεν είναι ικανές να ανατρέψουν την υπό διαμόρφωση κόλαση που ετοιμάζουν οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιοι βαλέδες τους. Έτσι και οι πρόσφατες εκλογές ανέδειξαν εκκωφαντικά τα αδιέξοδα της πολιτικής διαχείρισης του συστήματος, έγιναν καταγραφείς της λαϊκής οργής, αλλά μέχρι εκεί. Το σύστημα θα προσπαθήσει να λύσει το πολιτικό του πρόβλημα και να προχωρήσει στη νέα αντιλαϊκή λαίλαπα.

Από την άλλη τα το πεδίο που μπορούν να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα του λαού είναι οι αγώνες και η προοπτική τους. Εκεί μπορούν να υπερασπιστούν οι δημοκρατικές ελευθερίες, οι εργασιακές καταχτήσεις του οκταώρου και της σταθερής δουλειάς, τα στοιχειώδη δικαιώματα της ασφάλισης και των σπουδών. Στο γήπεδο των λαϊκών αντιστάσεων, μπορεί να ανοίξει ο δρόμος των αυριανών ανατροπών. Λαός και νεολαία πρέπει να πάρουν θέση μάχης! Να υπερασπιστούν τη ζωή και το δίκιο τους στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές. Να συνενώσουν τις επιμέρους μάχες σε ένα μέτωπο αντίστασης, να βάλουν φρένο στην επίθεση. Οι φοιτητές έχουμε θέση στις μάχες του λαού που θα ξεσπάσουν αύριο. Πρέπει λοιπόν να μπούμε στους συλλόγους και στις συνελεύσεις, να παλέψουμε για το ανατρεπτικό αντισυνδιαχειριστικό φοιτητικό κίνημα. Να συνδέσουμε την πάλη μας για σπουδές με τη πάλη του λαού για την ανατροπή των μέτρων ΕΕ-ΔΝΤ, για το σπάσιμο των δεσμών της εξάρτησης και της υποτέλειας. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις παρεμβαίνουν για να συμβάλλουν σε αυτή τη κατεύθυνση.


έναυσμα

4 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Πανεπιστήμιο του μνημονίου - ο προθάλαμος του εργασιακού μεσαίωνα Μόνη διέξοδος οι αγώνες μας!!

Τ

ην περίοδο που η επίθεση του συστήματος έχει πάρει τις πιο άγριες διαστάσεις, την περίοδο που οι μισθοί των γονιών μας θυσιάζονται στο βωμό της κρίσης και η ανεργία είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν, την περίοδο που κλέβουν από το λαό κάθε εργατικό δικαίωμα και λαϊκή κατάκτηση, το πανεπιστήμιο και η δημόσια και δωρεάν παιδία δε θα μπορούσαν να μείνουν στο απυρόβλητο. Το πανεπιστήμιο που θέλουν να δημιουργήσουν πρέπει να είναι πλήρως εναρμονισμένο με τις απαιτήσεις της αγοράς. Ένα πανεπιστήμιο που θα ορθώνονται σε όλο το μήκος του ταξικοί φραγμοί, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, ένα πανεπιστήμιο το οποίο θα διαμορφώνει τον αυριανό εργαζόμενο-λάστιχο, τον σύγχρονο δούλο του εργασιακού μεσαίωνα που μας επιβάλουν. Με άλλα λόγια το πανεπιστήμιο του μνημονίου.

Σε αυτό το πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν περιθώρια για δωρεάν παροχές προς τους φοιτητές, το δωρεάν και δημόσιο στοιχείο πρέπει να εξαλειφθεί! Η δωρεάν σίτιση και στέγαση των φοιτητών καταργείται. Ήδη πολλές λέσχες κλείνουν ή ζητούν χρήματα για το φαγητό. Παρόμοια η κατάσταση και με τις φοιτητικές εστίες, με τεράστια μείωση στον αριθμό των δωματίων. Ακόμα το δωρεάν σύγγραμμα όπως το γνωρίζαμε, αρχίζει να αποτελεί μακρινό όνειρο και όποια άλλη κατάκτηση είχε το φοιτητικό κίνημα καταργείται. Παράλληλα, γίνεται λόγος για δίδακτρα και εξέταστρα. Στο πανεπιστήμιο του μνημονίου λοιπόν, δεν έχουν θέση τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Όποιος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει τα βιβλία του ή να πληρώσει το νοίκι σε μια άλλη πόλη, πολύ απλά δεν είναι ¨άξιος¨ να σπουδάζει. Αυτοί οι οικονομικοί-ταξικοί φραγμοί οδηγούν το μεγαλύτερο τμήμα της νεολαίας κατευθείαν στην

αμορφωσιά και την ανεργία και έρχονται για να διαιωνίσουν την ταξικότητα αυτού του συστήματος. Ο γιος του αγρότη θα γίνει αγρότης και του μεγαλοβιομήχανου, μεγαλοβιομήχανος. Η καθημερινότητα του φοιτητή θα είναι αβάσταχτη στο πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν και θα καραδοκεί η διαγραφή. Η εντατικοποίηση των σπουδών θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο με προόδους, παρουσίες, εργασίες, αλυσίδες μαθημάτων και προαπαιτούμενα και πάντα το ν+2 θα απειλεί με διαγραφή. Ο ελεύθερος χρόνος θα είναι πολυτέλεια, ενώ ήδη έχουν αρχίσει να εμφανίζονται και φροντιστήρια για φοιτητές. Θέλουν να μετατρέψουν το φοιτητή σε παθητικό μαθητή τρίτης λυκείου, ο οποίος θα βρίσκεται συνεχώς πάνω από ένα βιβλίο και δε θα ασχολείται με γενικές συνελεύσεις, δε θα συζητά με τους συμφοιτητές του και δε θα αντιδρά σε ότι του καταδυναστεύει τη ζωή και όποιον του αρνείται τις ελευθερίες του.

Στο πανεπιστήμιο του μνημονίου το ενιαίο πτυχίο δεν έχει θέση. Το πτυχίο εξασφαλίζει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα στον εργαζόμενο και είναι ένα εφόδιο όταν βγαίνει στην αγορά εργασίας, με το οποίο δικαιούται έναν αξιοπρεπή μισθό, ένα σταθερό ωράριο, μια σίγουρη και σταθερή εργασία. Αυτό προφανώς δεν συμφέρει το σύστημα και τη νέα αντεργατική πραγματικότητα που δημιουργούν και έτσι διαλύουν το πτυχίο και το αντικαθιστούν με πιστωτικές μονάδες. Πιστωτικές μονάδες που θα μαζεύουμε όλη μας τη ζωή σε ένα φάκελο ¨προσόντων¨ και ποτέ δε θα είναι αρκετές, γιατί πάντα ο εργοδότης θα ζητάει περισσότερα. Μας οδηγούν έτσι μέσα από το δρόμο του ατομικισμού να ποδοπατάμε τους διπλανούς μας και με μακιαβελικές πρακτικές να αποδεικνύουμε ότι είμαστε πιο ¨άξιοι¨. Από ποιους άλλους;; Από τους ίδιους μας τους συναδέλφους, τους οποίους πλέον θα τους βλέπουμε σαν ανταγωνιστές. Δε θα μπορεί λοιπόν, ο νέος

Κλειδί για τη συνέχιση της επίθεσης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση �� δημιουργία των συμβουλίων διοίκησης

Η

συγκρότηση των συμβουλίων διοίκησης παρά την εκλογή τους σε ορισμένα ΤΕΙ, όπως Σερρών, Καλαμάτας, Μεσολογγίου, Ηπείρου, Καβάλας και Λαμίας (σε κάποια από αυτά μάλιστα χρειάστηκε η επέμβαση της αστυνομίας) δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί στο σύνολο των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Ωστόσο η εφαρμογή του νόμου πλαίσιο που ψηφίστηκε τον Αύγουστο είναι ζωτικής σημασίας για την επίθεση στην εκπαίδευση που εξαπολύει το σύστημα, διότι δεν γίνεται από την μια να έχουμε μια κοινωνία που ο λαός της να στενάζει από την φτώχεια, που πετιέται στην ελαστική εργασία και την ανεργία και από την άλλη ένα μαζικό πανεπιστήμιο που θα βγάζει απόφοιτους με επαγγελματικά δικαιώματα, που θα υπάρχουν συνδικαλιστικές ελευθερίες, άσυλο κτλ. Ο νόμος αναφέρει ότι τα συμβούλια αυτά θα αποτελούνται από δεκαπέντε ή έντεκα μέλη, ανάλογα με το ίδρυμα. Με οχτώ καθηγητές και ένα φοιτητή ή έξι καθηγητές και ένα φοιτητή αντίστοιχα. Τα υπόλοιπα μέλη θα είναι εξω-

πανεπιστημιακοί, μεταξύ τους και ο πρόεδρος του συμβουλίου. Ουσιαστικά πρόκειται για το ανώτερο όργανο του πανεπιστημίου καθώς η οποιαδήποτε απόφαση, από οικονομικό προϋπολογισμό ως τα προγράμματα σπουδών, θα πρέπει να έχει την έγκρισή του. Ο πραγματικός στόχος του θα είναι η όσο γίνεται πιο άμεση, αποτελεσματική και χωρίς παρεκκλίσεις εφαρμογή όλων των αντιδραστικών επιταγών του συστήματος για την παιδεία. Βέβαια οι όποιες διαφωνίες ψέλλιζαν μέχρι τώρα για τον νόμο πλαίσιο τα διοικητικά όργανα, Σύγκλητοι, πρυτανικά συμβούλια και τμήματα, για αντισυνταγματικότητα και άλλα εμπριμέ, βασίζονταν σε συμφέροντα των μεγαλοκαθηγητών που πλήττονται. Όμως το σύστημα στις σημερινές συνθήκες δεν είναι διατεθειμένο να ανεχτεί ούτε καν αυτά. Αντίθετα όσο αφορά τα φοιτητικά δικαιώματα οι ίδιοι είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να προωθήσουν ολόκληρη την επίθεση. Σε σχολές ανά τη χώρα περνάνε ήδη μέτρα όπως η διαγραφή από την σχολή άμα δεν εγγραφείς

για δύο συνεχόμενα εξάμηνα, οι πιστωτικές μονάδες-διάλυση του πτυχίου, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις με απειλή για αποκλεισμό από την εξεταστική, τα βιβλία που σιγά- σιγά καταργούνται (από φέτος δικαιούμαστε μόνο ένα σύγγραμμα ανά μάθημα, τυπικά τουλάχιστον και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα σχολών που δεν δίνονται και καθόλου), μαζικά κοψίματα και καθηγητική αυθαιρεσία να αλωνίζει. Το νέο μοντέλο πραγματικά θα απογειώσει αυτή την κατάσταση σε νέα ύψη. Οι κινητοποιήσεις που έγιναν μπορεί να κατάφεραν να εμποδίσουν την εκλογή των εσωτερικών μελών των συμβουλίων ως τώρα, όμως δεν παύουν να υπάρχουν πολλές προβληματικές. Το ζήτημα δεν ανοίχτηκε αρκετά στους φοιτητές, με αποτέλεσμα να συμμετέχουν κυρίως ενταγμένοι αγωνιστές. Εδώ βρίσκεται ένα ερώτημα, αν πρόκειται μόνο για ελλιπή παρέμβαση των δυνάμεων ή για μια πολιτική λογική που λέει ότι μπορούμε μόνοι μας με εντυπωσιακές κινήσεις, μακριά από το σύνολο των συμφοιτη-

τών μας να μπλοκάρουμε κάθε προσπάθεια εφαρμογής του νόμου. Λογική που βασίζεται σε αυταπάτες τόσο για το ρόλο στρωμάτων όπως οι πανεπιστημιακοί καθηγητές, ευελπιστώντας


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 5

Πογκρόμ στους μετανάστες με φόντο το άσυλο

Άσπα Βαρδάκη Νομική Αθήνας Χρήστος Τσίντζος ΑΣΟΕΕ

Ματσούκας Νίκος Ιατρική Αλεξανδρούπολης εργαζόμενος να διαπραγματεύεται συλλογικά τα εργασιακά του δικαιώματα (αφού δε θα υπάρχει πλέον το πτυχίο να τον ενοποιεί με τους συναδέλφους του και οι συλλογικές συμβάσεις καταργούνται) και θα είναι καταδικασμένος να ακολουθήσει το μονόδρομο της ανασφάλιστης μαύρης εργασίας. Σ’ αυτό το μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν πρέπει να αντισταθούμε! Πρέπει να οργανώσουμε την πάλη μας μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους, να δυναμώσουμε τις Γενικές μας Συνελεύσεις και με ανυποχώρητους αγώνες διαρκείας μέσα από καταλήψεις και διαδηλώσεις να διεκδικήσουμε ότι μας ανήκει. Στο πλευρό του λαού και όλων των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας παλεύουμε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, παλεύουμε για το μέλλον που μας αξίζει!

Χρήστος Καραπαναγιώτης Δημήτρης Κοτσιαρής Φυσικό ΑΠΘ σε συμμαχία μαζί τους, όσο και για τη φύση μηχανισμών του συστήματος (δικαστήρια, συνδιοίκηση). Τέτοιες κινητοποιήσεις είναι απαραίτητες, όμως πρέπει να γίνονται με μαζικούς όρους και να συζητούνται σε συνελεύσεις των συλλόγων. Έτσι ώστε να βοηθούν τη συγκρότηση φοιτητικού κινήματος που θα βάζει ως ζήτημα πάλης την συνολική ανατροπή του νόμου. Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει στα χαρτιά, ο νόμος ή θα ανατραπεί ή θα εφαρμοστεί. Θα βρούνε τρόπο να ψηφίσουν τα συμβούλια διοίκησης, είτε εκτός πανεπιστημίου είτε ηλεκτρονικά. Κανένα κόλπο δε μπορεί να δώσει τη λύση, παρά μόνο ο παρατεταμένος αγώνας . Ανάγκη των καιρών είναι να ξαναζωντανέψουμε τις μαζικές μας διαδικασίες. Να γίνει υπόθεση κάθε φοιτητή η ανατροπή του νόμου πλαίσιο και στο πλευρό του λαού ολόκληρης της επίθεσης.

Τ

ους τελευταίους μήνες οι σχολές του κέντρου “απολαμβάνουν” μια ιδιότυπη φύλαξη. Ξεκινώντας από την περίοδο των γιορτών (Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά) μέχρι τώρα και με πρόσχημα την πάταξη του παραεμπορίου διμοιρίες ΜΑΤ περικυκλώνουν την ΑΣΟΕΕ και τη Νομική καταδιώκοντας και συλλαμβάνοντας μετανάστες-μικροπωλητές. Το κλίμα αστυνομοκρατίας έχει γίνει καθημερινότητα. Ρίψη δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης στο γεμάτο από φοιτητές προαύλιο, ασφαλίτες να βγάζουν περίστροφο και να απειλούν φοιτητές συνθέτουν το σκηνικό που εξελίσσεται στην ΑΣΟΕΕ. Αντίστοιχα γεγονότα είχαμε και στη Νομική με αποκορύφωμα πρόσφατα την προσαγωγή δύο φοιτητριών έξω από το κτίριο της σχολής. Με το ένα μνημόνιο να ψηφίζεται μετά το άλλο και τη συνολικότερη επίθεση του συστήματος να μαίνεται, το Πανεπιστήμιο και το Άσυλο δε θα μπορούσαν να μείνουν ανέπαφα· ούτε και οι μετανάστες που κατονομάζονται υπαίτιοι για τα δεινά της κρίσης και μετατρέπονται σε εξιλαστήρια θύματα για να εκτονωθεί η οργή του κόσμου. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις Καμίνη περί “καθαρής πόλης” και οι εξαγγελίες Χρυσοχοΐδη για στρατόπεδα “υποδοχής” μεταναστών (με το πρώτο να λειτουργεί ήδη στην Αμυγδαλέζα) και συνεχόμενες επιχειρήσεις-σκούπα στο κέντρο της πόλης και ειδικότερα στις σχολές του κέντρου για να “καθαρίσει επιτέλους το χάλι”. Συμπαραστάτης σε αυτό τον σχεδιασμό στέκεται και το καθηγητικό κατεστημένο. Από τη μία, οι πρυτανικές αρχές σε μια επίδειξη στρουθοκαμηλισμού βάζουν λουκέτο στην κεντρική πύλη αδιαφορώντας για το τι εκτυλίσσεται έξω από αυτή. Από την άλλη, όπου σταθούν και όπου βρεθούν τα μέλη ΔΕΠ ωρύονται για την απαξίωση του πανεπιστημίου εξαιτίας του παρακείμενου παραεμπορίου και εμπορίου ναρκωτικών, καταθέτουν μηνύσεις ,απαιτούν εισαγγελικές έρευνες, ζητούν από το σύστημα να δώσει λύση . Ταυτόχρονα είναι οι ίδιοι που τρέχουν να εφαρμόσουν το νόμο-πλαίσιο, με τις διαγραφές φοιτητών, τη διάλυση του πτυχίου, την εντατικοποίηση των σπουδών και τη στοχοποίηση του Ασύλου. Επιπλέον οι καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, πλήρως ευθυγραμμισμένες με τις επιταγές της συγκυβέρνησης, “απαξιούν” να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο ζήτημα ή κρατούν ανοιχτά αρνητική στάση τόσο απέναντι στους μετανάστες όσο και στην υπεράσπιση του ασύλου. Εκμεταλλευόμενες την αυ-

τοδυναμία τους (στην ΑΣΟΕΕ η ΠΑΣΠ, στη Νομική η ΔΑΠ), σαμποτάρουν την οποιαδήποτε προσπάθεια διεξαγωγής Γενικής Συνέλευσης, η οποία θα άνοιγε το θέμα στο Σύλλογο. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι στην άποψη τους περί ακαδημαϊκού ασύλου, δε χωράνε οι αγώνες του δοκιμαζόμενου λαού και των μεταναστών. Απογοητευτική είναι και η στάση μερίδας δυνάμεων του κινήματος, που παρά τις αγωνιστικές κορώνες τους, καιρό τώρα απουσιάζαν από κάθε έμπρακτη προσπάθεια αλληλεγγύης στους μετανάστες και υπεράσπισης του λαϊκού ασύλου, με μια πρόσφατη διάθεση για αλλαγή στάσης λόγω φοιτητικών εκλογών. Είναι προφανές ότι το ίδιο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα που γεννά τη μετανάστευση είναι αυτό που εξαθλιώνει εδώ τους μετανάστες. Είναι πτυχές του ίδιου νομίσματος. Από τη μια, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ξεριζώνουν τους λαούς από τις χώρες τους και από την άλλη, όταν έρχονται εδώ, τους εκμεταλλεύεται η ντόπια αστική τάξη. Τους χρησιμοποιεί με εξευτελιστικά μεροκάματα και ανασφάλιστους, για να τους σπρώξει στο παραεμπόριο και στα ναρκωτικά, όταν δεν τους χρειάζεται πια. Ακόμα, δε διστάζει να ρίξει πάνω τους τα δεινά της κρίσης, από την πτώση του τζίρου της αγοράς μέχρι τα υψηλά ποσοστά ανεργίας. Παράλληλα, τα παιχνίδια τύπου…real estate, που παίζονται στις πλάτες των μεταναστών χρόνια τώρα, με την μετακίνησή τους από το Μοναστηράκι στο Γκάζι και από κει στον Άγιο Παν-

τελεήμονα, σπέρνουν την ξενοφοβία στην τοπική κοινωνία και ευνοούν την ανάπτυξη και δράση φασιστικών ομάδων, όπως φάνηκε και από τα ανεβασμένα ποσοστά της “χρυσής αυγής” Τελευταίο παράδειγμα αυτών των πρακτικών η συντεταγμένη επίθεση ΜΑΤ και χρυσαυγητών σε μετανάστες στον προαύλιο χώρο της ΑΣΟΕΕ με ρίψη χειροβομβίδων κρότου λάμψης στο άσυλο και ξύλο σε φοιτητές. Τα αιφνιδιαστικά λοκ-άουτ στις σχολές του κέντρου έρχονται να συμπληρώσουν την επίθεση στο Άσυλο και στις λαϊκές αντιστάσεις και συνδέονται με τη συζήτηση που έχει ανοίξει για απαγόρευση πορειών στο κέντρο, πορείες σε μια λωρίδα με την άδεια της αστυνομίας κλπ. Αυτές οι ενέργειες που προωθούνται από το σύστημα δεν έχουν σαν στόχο να λύσουν το όποιο μεταναστευτικό “πρόβλημα” το ίδιο δημιούργησε, αλλά επιδιώκουν να χτυπήσουν το άσυλο και τους αγώνες του φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος. Αποπροσανατολίζουν τον κόσμο από τις πραγματικές αιτίες της εξαθλίωσης του που είναι η βάρβαρη επίθεση στα δικαιώματά του από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Το άσυλο ανέκαθεν ήταν αγκάθι στις ορέξεις του συστήματος. Η όποια επίθεση εναντίον του είναι πολιτική απόφαση του συστήματος και όχι η πρόφαση για την πάταξη του παραεμπορίου, των ναρκωτικών και των… μπάχαλων. Για αυτό θα πρέπει να βρίσκει το φοιτητικό κίνημα απέναντι του, που θα τη σπάει με την πάλη του.


έναυσμα

6 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Το φοιτητικό κίνημα αντιμέτωπο με τις αδυναμίες του Κραψίτη Μαρίζα Παιδαγωγικό Αθήνας

Τ

ο φοιτητικό κίνημα κατά καιρούς έχει δείξει ότι μπορεί να αποτελέσει το πιο ζωντανό και κινηματικό κομμάτι της κοινωνίας μας. Είναι εκείνο που πρωτοστάτησε σε αγώνες όπως εκείνους του 06΄-07΄ όταν με μαζικές καταλήψεις επί έναν σχεδόν χρόνο και συνεχείς διαδηλώσεις κατάφερε μια μεγάλη νίκη για την ιστορία του φοιτητικού κινήματος, μη επιτρέποντας την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και της συνολικότερης αναθεώρησης που δρομολογούταν. Είναι εκείνο που έπαιξε πρωτοπόρο ρόλο στην νεολαιίστικη εξέγερση τον Δεκέμβρη του ΄08. Είναι εκείνο που έδωσε το παρόν συμμετέχοντας ενεργά σε μαζικές απεργίες κατανοώντας την ανάγκη για άμεση σύνδεση με το εργατικό κίνημα. Σήμερα, η επίθεση που δεχόμαστε γίνεται όλο και πιο έντονη και φαίνεται να μην έχει τέλος. Πρόκειται για μια επίθεση δίχως προηγούμενο που έρχεται να καταπατήσει κάθε δικαίωμα και κατάκτηση που το φοιτητικό, λαϊκό και εργατικό κίνημα κέρδισε με αίμα και αγώνες. Μια επίθεση που, ενώ θα περιμέναμε να οδηγήσει στο ξέσπασμα ενός φοιτητικού κινήματος με διεκδικητικά χαρακτηριστικά που θα πορευτεί στο δρόμο της αντίστασης και του αγώνα, έχει οδηγήσει τους νέους σε μια κατάσταση που δεν τους επιτρέπει να βρουν το ρόλο τους και να θέσουν τους στόχους τους. Η εφαρμογή του νόμου –

πλαίσιο, τα βάναυσα μέτρα που έρχονται να εξαθλιώσουν εμάς και τις οικογένειες μας καθώς και το μαύρο μέλλον στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε έχει οδηγήσει τους νέους στην απογοήτευση, στον δρόμο της ατομικότητας και της εντατικοποίησης, κρατώντας τους (προς το παρόν) μακριά από κάθε συλλογική διαδικασία που θα μπορούσε να οδηγήσει στη δημιουργία φοιτητικού κινήματος το οποίο θα προβεί σε αγώνες και διεκδικήσεις. Από την σημερινή «αδράνεια» που εμφανίζει το φοιτητικό κίνημα, έχουν προηγηθεί διάφορα γεγονότα, όπου το καθένα (με διαφορετική βαρύτητα) έχει παίξει τον ρόλο του. Πρώτο, χρονικά τουλάχιστον, ήταν το κίνημα των πλατειών που αναπτύχθηκε το καλοκαίρι, όπου στα πλαίσια αυτής της βάρβαρης επίθεσης, μεγάλο τμήμα του λαού εξέφρασε την αντίστασή του. Οι απόψεις σχετικά με την απομάκρυνση οποιασδήποτε συλλογικότητας, οργάνωσης και σωματείου και η αποθέωση της ατομικής δράσης που επικράτησαν κυρίως από τη μεριά του συστήματος μέσα από τα ΜΜΕ, δεν αντιμετωπίστηκαν από τις δυνάμεις τις αριστεράς. Αντιθέτως η υποταγή της στις απόψεις αυτές έφερε μεγάλη ευθύνη στην αδρανοποίηση και την μη συμμετοχή των φοιτητικών συλλόγων στις κινητοποιήσεις, την ώρα που πλατιά κομμάτια του λαού αντιδρούσαν στους σχεδιασμούς και την επίθεση του συστήματος με μια πρωτοφανή μαζικότητα. Εμπόδισαν έτσι

τους φοιτητές να συζητήσουν, να αποφασίσουν και να οργανώσουν πιο αποτελεσματικά τη πάλη τους και μέσα από τους συλλόγους τους να αποτελέσουν ένα ζωντανό κομμάτι στον αγώνα που εξελισσόταν . Ο Σεπτέμβρης που ακολούθησε βρήκε τις σχολές κλειστές και τα αμφιθέατρα γεμάτα φοιτητές που προσπαθούσαν μέσω των συνελεύσεων να εναντιωθούν στο νόμο – πλαίσιο που ερχόταν να τους πετάξει έξω από τις σχολές τους, να καταργήσει πτυχία και δωρεάν συγγράμματα, να ισοπεδώσει το άσυλο, να τσακίσει κάθε δικαίωμα στις σπουδές. Η μαζικότητα των συνελεύσεων όμως ερχόταν σε μεγάλη αναντιστοιχία με την κατάσταση που αντιμετωπίζονταν μέσα στις καταλήψεις και στις διαδηλώσεις. Ενώ ο αριθμός των φοιτητών που συγκεντρωνόταν στα αμφιθέατρα έφτανε τη μαζικότητα των συνελεύσεων που πραγματοποιήθηκαν στις κινητοποιήσεις του ΄06- ΄07, στις πορείες η άμαζη εικόνα που εμφανιζόταν ήταν πρωτοφανής για τα ισχύοντα δεδομένα, ενώ οι καταλήψεις δεν είχαν καμία συμμετοχή. Στην κατάσταση αυτή συνέβαλε σημαντικά η προπαγάνδα του συστήματος καθώς και η στάση που ακολουθήθηκε από τις δυνάμεις του μέσα στις σχολές, οι οποίες αν μη τι άλλο γνωρίζουν καλά το ρόλο τους. Έχοντας όμως πλέον εμπειρία από το κίνημα που ξέσπασε πριν τέσσερα χρόνια, αυτή τη φορά έπαιξαν έξυπνα το παιχνίδι τους, αρχίζοντας με τον τρόπο τους να δηλώνουν πως στέκονται στο πλευρό των φοιτητών και ενάντια στο νόμο-πλαίσιο. Το πραγματικό τους όμως πρόσωπο δεν άργησε να φανεί. Σύντομα άρχισε η προσπάθεια κλεισίματος των καταλήψεων μέσω των πλαισίων αντικατάληψης με πρόσχημα χαμένες εξεταστικές και εξάμηνα. Συνηθισμένες τακτικές τρομοκρατίας που εμπόδισαν πολλούς από τους φοιτητές να βγουν στο δρόμο και να ανατρέψουν αυτό το νόμο που ερχόταν να υποθηκεύσει το μέλλον τους. Δεν θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό από τις δύο παρατάξεις του συστήματος καθώς έχουν αποδείξει επανειλημμένα τον αντιδραστικό τους ρόλο. Δεν ήταν όμως οι μοναδικοί υπαίτιοι για το θάψιμο του φοιτητικού κινήματος. Η αριστερά δεν κράτησε τη

στάση που θα έπρεπε μέσα στις σχολές και στις συνελεύσεις. Οι αριστερές δυνάμεις όφειλαν να θέσουν τη κινηματική διέξοδο. Όφειλαν να πείσουν τους φοιτητές πως ο μόνος δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουν είναι αυτός του αγώνα. Αντ΄αυτού άρχισαν να προωθούν τη λογική της ανάθεσης και της κινηματικής εκπροσώπησης.Κανένας αγώνας όμως μέχρι σήμερα δεν έχει κερδηθεί με αντιπροσώπους. Δεν εξηγούσαν το λόγο για να κατέβουν οι φοιτητές στο δρόμο, δεν έπεισαν για κανέναν λόγο πάλης. Αντιθέτως, αναπαρήγαγαν απόψεις περί αδυναμίας του φοιτητικού κινήματος να ανατρέψει το νόμο, ενώ συγχρόνως δημιουργούσαν κοινοβουλευτικές αυταπάτες θέτοντας αποπροσανατολιστικά αιτήματα για ανατροπή της κυβέρνησης, απομακρύνοντας τους φοιτητές από τον πραγματικό στόχο. Και ενώ το φοιτητικό κίνημα δεν εκφραζόταν μαζικά στους δρόμους, άρχισε να γίνεται λόγος για το συντονισμό του! Η αδυναμία συντονισμού αποτελούσε το πρόβλημα κατά τη γνώμη τους και η λύση δεν άργησε να βρεθεί : Συντονιστικά «Σφραγίδα», που χωρίς καμία διεργασία και διαδικασία συζήτησης έπαιρναν «αποφάσεις» κατά παραγγελία. Προέβαιναν σε καταλήψεις της ΕΡΤ και του Υπουργείου Παιδείας με τη συμμετοχή 30 με 50 ατόμων και την υπογραφή πάντα των φοιτητικών συλλόγων της Αθήνας, με τη συντριπτική πλειοψηφία των συλλόγων να έχει πλήρη άγνοια. Αυτά καθιέρωσαν την λογική που θέλει τον ρόλο του φοιτητή στον αγώνα να περιορίζεται στην ανάταση του χεριού την ώρα της ψηφοφορίας, ενώ τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι «εκπρόσωποι» του, είτε αιρετοί, είτε όχι. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν το φοιτητικό κίνημα να κλείσει πριν ακόμα προλάβει να αρχίσει. Οι φοιτητές δεν είδαν νίκη, απογοητεύτηκαν μη βλέποντας καμία προοπτική και καμία διέξοδο απέναντι στη μαυρίλα που το σύστημα έχει στήσει πάνω από τα κεφάλια τους. Είναι αναγκαίο πλέον το κίνημα να ξεπεράσει εφήμερους και ψεύτικους φίλους, επικίνδυνες και αδιέξοδες λογικές και να ακολουθήσει το μοναδικό δρόμο που υπάρχει και μπορεί να οδηγήσει στη νίκη, το δρόμο του αγώνα! Δρόμο κακοτράχαλο αλλά και ελπιδοφόρο.


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 7

ανταποκρίσεις... Σταύρος Δημητρόπουλος Φωτεινή Σακελλάρη Νηπιαγωγοί ΑΠΘ Στη σχολή τον τελευταίο καιρό δεν υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Εκτός από τα πλαφόν που υπάρχουν στα επιλεγόμενα μαθήματα, τώρα εμφανίστηκαν υποχρεωτικές πρόοδοι και παρακολουθήσεις, πράγμα που δεν συνέβαινε στο παρελθόν. Η εντατικοποίηση που παρουσιάζεται από το σύστημα ως εξυγίανση του Ελληνικού Πανεπιστημίου και ανάδειξη της γνώσης και της αξιοκρατίας, στην ουσία είναι ακόμα ένας ταξικός φραγμός που πετάει τα λαϊκά στρώματα έξω από τις σχολές. Σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες πτυχές του Νέου Νόμου που εφαρμόζεται (κατάργηση ασύλου, σίτισης, στέγασης) κάνουν την εμφάνισή τους και οι διαγραφές. Στη σχολή μας διαγράφηκαν τέσσερις φοιτήτριες της ειδικής κατηγορίας, οι οποίες είχαν φοιτήσει ήδη ένα εξάμηνο στη σχολή και παρακολουθούσαν τα μαθήματα κανονικά. Το συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς και τα υπόλοιπα προσπαθούμε να ανοίξουμε στο σύλλογο και να αντιμετωπίσουμε. Παρόλα αυτά στις συνελεύσεις που ορίστηκαν δεν υπήρχε απαρτία, αλλά έγινα συζητήσεις και κάποια άτομα έδειξαν ενδιαφέρον να συμμετέχουν στις συζητήσεις και δράσεις της πρωτοβουλίας (Μέτωπο κοινής δράσης με ανεξάρτητους φοιτητές που, συμμετέχουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις και η ΕΑΑΚ Νηπιαγωγών). Στις μάχες που περιμένουν τους φοιτητές και τη νεολαία πρέπει να συμβάλλουμε όλοι μαζί και να αναδείξουμε πάλι στην πρώτη γραμμή τους συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα, στον αγώνα για τις σπουδές και τις ζωές μας.

Γραβάνης Άλκης Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Η κατάσταση στο Πα��επιστήμιο Ιωαννίνων είναι υποτονική, χωρίς ουσιαστικά να υπάρχουν Γενικές Συνελεύσεις ή διαδικασίες που να κινητοποιούν τους φοιτητές. Αντ’ αυτού κυριαρχεί ο ρεβανσισμός του συστήματος για τις κινητοποιήσεις του Σεπτέμβρη. Πολιτική που εκφράζεται κυρίαρχα από τους καθηγητές με μαζικά κοψίματα στην εξεταστική και την ολοένα αυξανόμενη εντατικοποίηση. Δημιουργείται, έτσι, ένα ασφυκτικό κλίμα για τους φοιτητές στο οποίο δεν υπάρχουν περιθώρια να ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό πέρα από τις υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, τις εργασίες, τις προόδους. Σχετικά με την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο και την ψήφιση των Συμβουλίων Διοίκησης, οι Αγωνιστικές Κινήσεις απεύθυναν πλατύ κάλεσμα

Για τη νεολαία που δεν είναι στα αμφιθέατρα Χάρης Καπαγερίδης Σπουδαστής ΙΕΚ Μπροστά στην ισοπεδωτική επίθεση του συστήματος τον τελευταίο καιρό, η νεολαία είναι ανάγκη να οργανωθεί και να αντισταθεί ενωμένη. Και αν η νεολαία στις σχολές έχει την δυνατότητα να συναντιέται, να συζητάει και να παίρνει αποφάσεις, για να παλέψει για το μέλλον της μέσα στις συνελεύσεις και τα όργανα της, υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι της που δεν έχει αυτή την ευκαιρία. Υπάρχει η νεολαία που δεν μπήκε σε σχόλες, αλλά προσπαθεί να πάρει ένα πτυχίο σε ΙΕΚ ή ΚΕΣ σε συνθήκες χειρότερες από αυτές του σχολείου που άφησε πίσω της, πληρώνοντας μάλιστα και ένα σταθερό ποσό για να έχει αυτό το δικαίωμα. Υπάρχει η νεολαία που αναζητάει δουλειά σε μία χώρα που ο δείκτης ανεργίας συνεχώς μεγαλώνει. Η νεολαία που αν καταφέρει να βρει τελικά την πρώτη της δουλειά, αυτή θα είναι στις χειρότερες συνθήκες, αυτές που διαμορφώνονται συνεχώς στις πλάτες του ηττημένου εργατικού κινήματος που δεν μπορεί να τις υπερασπιστεί. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, οι νέοι στην Ελλάδα οδηγούνται σε μία αντίφαση. Να νιώθουν έντονα την ταξικότητα της πάλης και την ανάγκη για αγώνα, αλλά να μην αισθάνονται ότι έχουν ένα σημείο αναφοράς για να συζητήσουν, να οργανώσουν τον αγώνα τους και να πετύχουν νίκες. Μέσα στην ενεργητικότητα που έχουν πάντα οι νέοι και στην δυναμική που νιώθουν, τους δημιουργείται ένα κενό. Ένα κενό, προϊόν της απελπισίας που μπορεί να νιώθουν επειδή αισθάνονται μόνοι απέναντι στην κρεατομηχανή που λέγεται καπιταλισμός. Αυτό το κενό ήταν πάντα υποχρέωση της αριστεράς να συμπληρώσει και να δώσει πάτημα στη νεολαία, για να εκφραστεί στους αγώνες του σήμερα. Σε αυτό το καθήκον η αριστερά έχει αποτύχει, είτε γιατί δεν μπορεί, είτε γιατί δεν θέλει, να δει σοβαρά τον απαιτητικό αυτόν χώρο. Αντίθετα έρχονται κάθε είδους αντιδραστικές προτάσεις του συστήματος και των παρακρατικών του, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση. Παρόλα αυτά, κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες, οι νέοι δεν μένουν άπραγοι. Από την θέση που βρίσκονται μπορούν να δουν πως η μόνη λύση απέναντι στην ισοπεδωτική επίθεση που αντιμετωπίζουν είναι να είναι ενωμένοι. Ενωμένοι στις γειτονιές τους μαζί με άλλους ενάντια στα νέα μέτρα, ενωμένοι με τους υπόλοιπους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν την ίδια επίθεση. Και με την δράση τους καθημερινά στον δρόμο, σε εστίες αντίστασης απέναντι στα μέτρα που καθημερινά πιέζουν το επίπεδο ζωής πιο χαμηλά και με την αγωνιστική τους άποψη να ακούγεται σε εργατικές συνελεύσεις και συνδικάτα.

στους φοιτητές για το μπλοκάρισμα της ψήφισής τους και την ανατροπή του νόμου. Ως τώρα αναβλήθηκε η ψήφισή τους με απόφαση της επιτροπής, λόγω του “γενικότερου τεταμένου κλίματος”. Αξίζει να σημειωθούν οι κινητοποιήσεις με αφορμή τη σύνοδο των πρυτάνεων στα Γιάννενα. Καλέστηκαν δυο πορείες από συλλογικότητες. Την 1η μέρα οι Αγωνιστικές Κινήσεις δε συμμετείχαν στην πορεία, αφού υπήρχε πολιτική διαφωνία για το χαρακτήρα και το στόχο της κινητοποίησης, που κατέληξε σε συνδιαλλαγή καθηγητών και πρυτάνεων χρησιμοποιώντας ως πλάτη τους φοιτητές και στη βίαιη καταστολή της. Τη 2η μέρα οι Αγωνιστικές Κινήσεις συμμετείχαν σε πορεία μικρή σε μαζικότητα στην πόλη. Τέλος, ουσιαστική και θετική κρίνεται η παρέμβαση των Αγωνιστικών Κινήσεων στις 12 Φλεβάρη με μαζικό μπλοκ νεολαίων και φοιτητών, καθώς και στις Γενικές Συνελεύσεις της ιατρικής αλλά και του ιστορικού που εμφανίστηκαν πρώτη φορά.

Χριστίνα Παλησίδου Μαθηματικό Κρήτης Κωνσταντίνα Καλυβιανάκη ΤΕΤΥ Κρήτης Πλήθος αντιδράσεων προκάλεσε η προσπάθεια για εφαρμογή του Νόμου στην πλειοψηφία των τμημάτων του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στις κινητοποιήσεις αυτές συμμετείχε ενεργά το Τμήμα Μαθηματικών Ηρακλείου μέσω 24ωρης κατάληψης. Πολλές ήταν ακόμη, οι παρεμβάσεις σε μαθήματα με σκοπό τη μη πραγματοποίησή τους, προκειμένου οι φοιτητές να συμμετέχουν στην ομαδική δράση ενάντια στα συμβούλια διοίκησης. Οι ενέργειες αυτές προτάθηκαν και ψηφίστηκαν κατά την διεξαγωγή δύο συνελεύσεων μεταξύ των σπουδαστών Μαθηματικού. Στην πρώτη συνέλευση τα σχήματα της αριστεράς ανάμεσά τους και οι Αγωνιστικές Κινήσεις, πρότειναν τις παραπάνω δράσεις μέσω κοινού πλαισίου. Σε αντιδιαστολή, το σχήμα της Δ.Α.Π. πρότεινε την εκλογή ενός φοιτητή που θα εκπροσωπεί τον σύλλογο φοιτητών στις διαδικασίες των συμβουλίων διοίκησης, επιδεικνύοντας διάθεση παραίτησης και καταδικάζοντας κάθε προσπάθεια αντίδρασης. Απέφυγαν επίσης να ξεκαθαρίσουν τη θετική ή αρνητική στάση τους, απαντώντας στο ερώτημα που τους τέθηκε επανηλημένα περί της λειτουργίας των συμβουλίων μέσα σε πανεπιστημιακά ιδρύματα και Τ.Ε.Ι. Για άλλη μια φορά, η πλειοψηφία των φοιτητών καταστήσαμε σαφές ότι δε θα εγκαταλείψουμε τον αγώνα ενάντια στις αλλαγές που μας πλήττουν και τις αποφάσεις που διεκπεραιώνονται για εμάς, χωρίς εμάς.


έναυσμα

8 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Η νεολαία αντιμέτωπη με τα αδιέξοδα του συστήμ Ναρκωτικά και αποποινικοποίηση ή ο εθισμός του συστήματος να αποχαυνώνει Έυη Μακατουνάκη Μουσικών σπουδών ΑΠΘ

Α

ργεντινή 2002: Τα φθηνά και εύκολα προσβάσιμα ναρκωτικά "Πάκο" κατακλύζουν τις γειτονιές. Οι χρήστες αλλά και οι θάνατοι αυξάνονται δραματικά σε στιγμές πολιτικοοικονομικής κρίσης της χώρας. Ελλάδα 2012: Τα ναρκωτικά των φτωχών κερδίζουν έδαφος. Οι νέοι χάνουν συνεχώς. Χάνουν το δικαίωμα στην δωρεάν παιδεία , εργασιακά δικαιώματα και ελευθερίες. Σχεδόν ένας στους δύο αντικρίζει κατάματα την ανεργία. Τέλη Ιανουαρίου ψηφίζεται στη Βουλή το νομοσχέδιο - "νομιμοποίηση" των ναρκωτικών με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ ,του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Ας δούμε συγκεκριμένα τη στάση δεξιάς και αριστεράς για όλα αυτά...Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ. καταψήφισαν μεν το νομοσχέδιο, "ασφαλείς" πίσω από το συντηρητικό προφίλ τους, ωστόσο χωρίς κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Εξάλλου η αληθινή στάση τους διαφαίνεται και κρίνεται από τις πράξεις τους : δεν είναι τυχαίο πως τις τελευταίες δεκαετίες πολλά προγράμματα απεξάρτησης υποχρηματοδοτούνται...ενώ επί Ν.Δ.(συγκεκριμένα), αρκετά κέντρα θεραπείας αναγκάστηκαν να κλείσουν. Ιδιαίτερο προβληματισμό θα πρέπει να προκαλεί η υπερπροσπάθεια μέρους της αριστεράς να υπερασπιστεί αυτή την πολιτική- τροχοπέδη της αγωνιστικής στάσης ζωής. Ας δούμε λοιπόν συγκεκριμένα τα κυριότερα ...επιχειρήματα τους : "Έτσι ο χρήστης δεν θα πηγαίνει φυλακή !" Ναι. Είναι ανεπίτρεπτο να φυλακίζονται οι χρήστες αλλά η εμμονή να βλέπουμε μόνο το δέντρο είναι το λιγότερο αφελής και καταντά επικίνδυνη αφού το ζήτημα είναι ότι οι χρήστες έχουν ανάγκη θεραπεία και όχι φυλακές. Το σχετικό νομοσχέδιο κάνει αναφορά σε κάτι τέτοιο; Φυσικά και όχι. Καμιά αναφορά στην ανάπτυξη δομών πρόληψης, θεραπείας και κοινωνικής επανένταξης. Πόσο εύκολο να "είσαι προοδευτικός και δίπλα στο λαό" τη στιγμή που το σύστημα θα συνεχίσει να παίζει το θανατηφόρο κρυφτούλι με

τους μεγαλέμπορους . "Μα δεν θα υπάρχουν πια κυκλώματα που θησαυρίζουν" Ναι. Είναι αποκρουστικό πόσα εκατομμύρια βγάζουν ορισμένοι εις βάρος των χρηστών , όμως που διαφαίνεται στο νομοσχέδιο ότι το κράτος θα κάνει κάτι για να το σταματήσει; Ή μήπως η αποποινικοποίηση -ως δια μαγείας- θα εξοντώσει τη διαπλοκή των κυκλωμάτων με το κράτος και την αστυνομία; Οι μηχανισμοί και οι συσχετισμοί θα συνεχίσουν να λειτουργούν υπέρ τους... "Μα θα μειωθεί η χρήση του γιατί το παράνομο..σε ελκύει" Καλά κανείς δε σκέφτεται πως και το τσιγάρο νομιμότατο είναι αλλά η χρήση του αυξάνεται ραγδαία (ειδικά στη νεολαία)! Και μάλιστα για το τσιγάρο υπάρχει μεγαλύτερη ενημέρωση και εντονότερη αντικαπνιστική εκστρατεία. Για την οφθαλμοφανή στρατηγική να "ναρκώσουν" κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης...κουβέντα. Ενώ οι πολιτικές λιτότητας είναι δεδομένο ότι φτωχοποιούν μεγαλύτερα κομμάτια του λαού και βάζουν απροσπέλαστα εμπόδια. Δεν υπάρχουν υποδομές. Δεν υπάρχει ψυχολογική υποστήριξη. Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους ασθενείς όχι με στατιστικές. Έτσι ανήμποροι να απαντήσουν με κάποια βαθύτερη ιδεολογικά σκέψη καταλήγουν -στο απαράδεκτο- " Έχω δικαίωμα ακόμα και να καταστρέψω τον εαυτό μου". Όμως η ίδια η εξάρτηση

αναιρεί την έννοια της ελεύθερης επιλογής! Όλα αυτά τα συγκλίνουν σε μία αδιάσπαστη αυταπάτη για την προσχεδιασμένη και στοχευμένη επίθεση του συστήματος να "κοιμίσει" το λαό και ειδικότερα τη νεολαία. Γιατί τους νέους; Γιατί αποτελούν την ικανότερη μάζα αμφισβήτησης που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στη συνειδητοποίηση και την αγωνιστικότητα των φτωχών και εργατικών μαζών. ��ιατί μπορούν να αντισταθούν κι αυτό τους τρομάζει.. Καταλήγοντας με μερικά απλοϊκά αλλά αποκαλυπτικά στιχάκια...αναρωτιέμαι για την ευθύνη μας από εδώ και πέρα: "Μια φυλακή σε περιμένει στη γωνιά εσύ δακρύζεις κι αυτή χαμογελά Μ'ένα τσιγάρο αγκαλιά της θα βρεθείς αυτοί διατάζουνε κι εσύ ακολουθείς" (Μεθυσμένα Ξωτικά- Ενώ εσύ κοιμόσουν) Η Αριστερά στο σύνολό της αλλά και κάθε προοδευτικός άνθρωπος ξεχωριστά δεν πρέπει να "ακολουθούν"...οφείλουμε να δοθούμε ολοκληρωτικά στην προσπάθεια της αντίστασης , της ουσιαστικά αγωνιστικής δράσης. Γιατί η νεολαία, μονάχα όταν δει τη διέξοδο στο να παλέψει συλλογικά για τα προβλήματά της, όταν γίνει ουσιωδώς μέρος του λαϊκού κινήματος, θα μπορέσει να ελευθερωθεί από "κάθε σκληρό" ή "μαλακό" ναρκωτικό...από κάθε μέσο καταστολής.

Όταν σε κατα η λύση δεν ε

Ε

δώ και δυο χρόνια, με πρόφαση τη Ελλάδας στους ιμπεριαλιστές, η ν νόμους και συμφωνίες υποταγής ( 1 και 2), οι οποίες οδηγούν το λαό της χ την εξαθλίωση. Με μειώσεις μισθών και σ 510 ευρώ και 480 για τους νέους κάτω τω γηση των συλλογικών συμβάσεων εργασ υγείας και παιδείας και την ανεργία να νέους κάτω των 25 ετών, η νεολαία οδηγ τερο αδιέξοδο. Η καθημερινότητα, την οποία καλού νέοι, συνοψίζεται στις λέξεις: ανασφάλε Μετά από πολυετείς σπουδές, αναγκάζον τες με το αντικείμενο των σπουδών τους περίπτωση), απαξιώνοντας τα χρόνια σπ Όσοι εργάζονται, κατά κανόνα, σε άσχε δές τους, με νομοθετική ρύθμιση δε μπο 400 ευρώ μισθό και ως επί το πλείστον δεύεται (ιδεολογικά και πολιτικά) λοιπό των νέων ώστε να αποτελέσει βαλβίδα εκ όπως συνέβη και σε άλλες εποχές. Χαρ χώρα μας, όταν ψηφιζόταν το Μεσοπρό κάνει αίτηση για εργασία στις Η.Π.Α, α

Δημήτρης Στουπάκης ΣΔΟ ΤΕΙ Θεσσαλονίκης Στέλλα Μαντά Νηπιαγωγών Θεσσαλονίκης

Η

βαρβαρότητα της επίθεσης του συστήματος στην κοινωνία δε θα μπορούσε να αφήσει ανέπαφο και το δικαίωμα στις σπουδές. Με την ψήφιση του νέου νόμου πλαισίου μπήκε και επίσημα το μνημόνιο στις σχολές και είχε ως αποτέλεσμα να διαλύσει και τα τελευταία υπολείμματα δημόσιας και δωρεάν παιδείας. Αυτό οδηγεί ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της νεολαίας να παραιτείται από τις σπουδές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι ένα ποσοστό της τάξης του 18% στα ΑΕΙ και 50% στα ΤΕΙ αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το πανεπιστήμιο. Πιο συγκεκριμένα, τα απανωτά μνημόνια, τα νέα μέτρα και ο νέος νόμος πλαίσιο έχουνε δημιουργήσει νέα δεδομένα για το ελληνικό πανεπιστήμιο. Τη στιγμή που μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, δεκάδες κόσμου χάνουν καθημερινά την δουλειά τους και η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, ο νέος νόμος πλαίσιο έρχεται να ορθώσει και άλλα εμπόδια καταργώντας το δικαίωμα στο δωρεάν βιβλίο, τη σίτιση και τη στέγαση. Αυτό


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 9

ματος

αδικάζουν σε μια ζωή χωρίς προοπτική, είναι στη φυγή...

ην κρίση και το «χρέος» της ντόπια αστική τάξη ψηφίζει (Μεσοπρόθεσμο, Μνημόνιο χώρας μας στη φτώχια και συντάξεων (βασικός μισθός ων 25 ετών), με την κατάρσίας, της δημόσιας- δωρεάν α ξεπερνάει το 48% στους γείται συνεχώς σε μεγαλύ-

ύνται να αντιμετωπίσουν οι εια, απαισιοδοξία και οργή. νται να εργαστούν σε άσχες δουλειές (στην καλύτερη πουδών και τον κόπο τους. ετες δουλειές με τις σπουορούν να πάρουν πάνω από είναι ανασφάλιστοι. Μεθοόν, η μαζική μετανάστευση κτόνωσης της κατάστασης, ρακτηριστικό είναι ότι στη όθεσμο, 53.000 νέοι είχαν αναζητώντας το δικό τους

«αμερικάνικο όνειρο», ενώ προς άλλες χώρες της Ευρώπης περισσότεροι από 35.000 νέοι. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός πως τα βιογραφικά των Ελλήνων το 2008 (πριν η κρίση χτυπήσει την πόρτα της Ελλάδας) δεν ξεπερνούσαν τα 2.200, ενώ μόνο το Σεπτέμβριο του ’11 (με το Μεσοπρόθεσμο να έχει ήδη ψηφιστεί και το Μνημόνιο να είναι προ των πυλών) κατέθεσαν αίτηση 13.300 νέοι. Οι Έλληνες έχουν γνωρίσει και στο πρόσφατο παρελθόν τη μετανάστευση. Αντίθετα με τη δεκαετία του ’60 που εγκατέλειψαν τη χώρα χιλιάδες άτομα για να απασχοληθούν σε θέσεις χαμηλών προσόντων, αυτή τη φορά όσοι φεύγουν είναι διπλωματούχοι και μάλιστα υψηλής κατάρτισης. Παράλληλα, τη μετανάστευση ως λύση στο εργασιακό αδιέξοδο, που μας οδηγεί η ντόπια αστική υπό τις επιταγές των ιμπεριαλιστών, μεθοδεύει και η πρυτανεία του ΑΠΘ, διοργανώνοντας σεμινάρια ενημέρωσης της νεολαίας για τη μετανάστευση. «Ενημερώνουν» λοιπόν τη νεολαία για τις δουλειές που την περιμένουν με «ανοιχτές αγκάλες» στο εξωτερικό, δίνοντας έτσι τη «λύση» τους στα αδιέξοδα που αυτοί μας έχουν οδηγήσει. Όμως τρέφουν αυταπάτες όσοι πιστεύουν, ότι με τον τρόπο αυτό θα λύσουν ατομικά το κοινωνικό πρόβλημα, αφού η κρίση έχει παγκόσμιο χαρακτήρα και τα προβλήματα προσαρμογής στη νέα χώρα δε ξεπερνιούνται εύκολα. Και άλλωστε, ξέρουμε πολύ καλά ότι το πρόβλημα της μετανάστευσης της νεολαίας δεν είναι ατομικό, ούτε αποκομμένο από την ευρύτερη επίθεση στα δικαιώματα και τις κα-

Βάσω Χαρίση Νηπιαγωγών ΑΠΘ Κωνσταντίνα Βαρνάβα Οικονομικό ΑΠΘ

τακτήσεις του λαού. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να φεύγουν σε άλλη χώρα, λόγω του οικονομικού κόστους που μια τέτοια κίνηση απαιτεί, αλλά και όσοι φεύγουν δε σημαίνει ότι θα τα βρουν ρόδινα. Ήδη σε διάφορες χώρες οι Έλληνες που μένουν στο εξωτερικό αντιμετωπίζονται ως «τεμπέληδες» και δέχονται ρατσιστικές επιθέσεις, μιας και οι περισσότεροι έχουν «μασήσει» την προπαγάνδα του συστήματος. Ακόμα ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που δείχνει το μέγεθος του προβλήματος, είναι ότι ήδη στην Αυστραλία η ελληνική κοινότητα παρέχει στους οικονομικούς μετανάστες μικρά δωμάτια για να μείνουν μέχρι να βρουν δουλειά, στο καθένα από τα οποία στοιβάζονται μέχρι και δέκα άτομα. Ποια πρέπει να είναι λοιπόν η απάντηση της νεολαίας, στη συνολικότερη αυτή επίθεση του συστήματος σε βάρος των δικαιωμάτων της στην δουλειά, την παιδεία, την υγεία; Σε αντίθεση με την πρόταση του ίδιου του συστήματος (που είναι αυτό που δημιουργεί και το πρόβλημα), η νεολαία πρέπει να προτάξει η ίδια τη δικιά της απάντηση. Αυτή της αντίστασης σ’ αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα. Να καταλάβει πως η λύση του προβλήματος δεν βρίσκεται στον ατομικό δρόμο αλλά στο κίνημα και στον διαρκή αγώνα. Στην οργάνωσή της στο πλευρό του λαού και στη ταξική πάλη, που θα βάζει το πραγματικό ερώτημα: αγώνας ή υποταγή;

Παραίτηση ή αγώνας; καθιστά σχεδόν απαγορευτικές τις σπουδές για τα παιδιά της μέσης οικογένειας. Αν λοιπόν είναι μια φορά δύσκολο να συνεχίσει κάποιος τις σπουδές του με την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, πόσο μάλλον με την εντατικοποίηση να έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας του φοιτητή. Οι υποχρεωτικές παρουσίες στα μαθήματα, οι τακτικές πρόοδοι αλλά και τα προαπαιτούμενα μαθήματα αναγκάζουν τους φοιτητές να είναι από το πρωί μέχρι το βράδυ στη σχολή. Καθώς το οικονομικό βάρος των σπουδών είναι δυσβάσταχτο και η εργασία του φοιτητή θεωρείται πλέον απαραίτητη για να ανταπεξέλθει στα έξοδα, το εντατικό πρόγραμμα σπουδών βάζει άλλο ένα εμπόδιο στη δυνατότητα να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Έτσι αναπόφευκτα τίθεται το δίλλημα «σπουδές ή δουλειά». Και δυστυχώς η απόφαση, πολλές φορές είναι μονόδρομος αφού η ανάγκη για άμεση εργασία είναι επιτακτική. Βέβαια, δεν είναι μόνο οι φοιτητές που αναγκάζονται να παρατή-

σουν τις σπουδές τους, αλλά και οι μαθητές. Βλέποντας τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειές τους και το μαύρο μέλλον που προμηνύεται για τη νεολαία, επιλέγουν τελειώνοντας το λύκειο να εγκαταλείψουν το όνειρο για σπουδές και να εργαστούν προκειμένου να στηρίξουν την οικογένειά τους. Αποκλείονται λοιπόν από το πανεπιστήμιο πριν ακόμα μπουν σ’ αυτό. Οι κινήσεις αυτές του υπουργείου υπό τις επιταγές της Τρόικας, μόνο τυχαίες δεν είναι. Τόσα χρόνια, το πτυχίο συνοδευόταν και από κάποια εργασιακά δικαιώματα. Στην προσπάθειά τους όμως να φέρουν τον εργασιακό μεσαίωνα στη χώρα μας, επιχειρούν με κάθε μέσο να μειώσουν δραματικά τον αριθμό των πτυχιούχων. Ειδικά αν λάβουμε υπ’ όψιν το ποσοστό ανεργίας στις μέρες μας, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε πως οι άνεργοι πτυχιούχοι αποτελούν μια ωρολογιακή βόμβα, που πιθανόν να σταθεί εμπόδιο στην ολοκλήρωση της πολιτικής τους. Με την επίθεση λοιπόν του συ-

στήματος να μην έχει τελειωμό και την κατάσταση να έχει φτάσει στο απροχώρητο, η απάντηση για λαό και νεολαία μπορεί να είναι μόνο μία. Αυτή του ξεσηκωμού, της αντίστασης και του μαζικού αγώνα. Οφείλουμε να οργανωθούμε μέσα από τους συλλόγους και τις γενικές συνελεύσεις, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να παλέψουμε για την ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου. Πρέπει να εναντιωθούμε στο πανεπιστήμιο της «ελίτ» και να γίνει ξεκάθαρο ότι τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών έχουν θέση στο πανεπιστήμιο και κανένας δεν μπορεί να τους τη στερήσει. Η πάλη ενάντια στην εντατικοποίηση έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς υπερασπίζεται το δικαίωμα των εργαζόμενων φοιτητών στις σπουδές, ταυτόχρονα με την πάλη ενάντια στους οικονομικούς φραγμούς.

Η ανάλυση της επίθεσης δεν έχει στόχο να αποθαρρύνει τους φοιτητές από το να σπουδάσουν, αλλά για να αναγνωρίσουμε τη φύση του προβλήματος και να το αντιπαλέψουμε με στόχο την δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Η λύση στα προβλήματά μας δεν ήρθε ποτέ με την παραίτηση αλλά μέσα από συλλογικούς αγώνες και διεκδικήσεις.


έναυσμα

10 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Χαλυβουργία και λαϊκες αντιστάσεις

Αγώνας για το δικαίωμα στη ζώη! Φωτεινή Μακρηδάκι Εφοδιαστική ΤΕΙ Θήβας Νίκος Κουφάκης ΣΤΕφ ΤΕΙ Πειραιά

Ε

ίναι πλέον ολοφάνερο, πως ο λαός και η νεολαία δέχονται μία επίθεση άνευ προηγουμένου στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους. Επίθεση, που πλέον θέτει το ζήτημα της επιβίωσης σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας. Μέσα σε διάστημα δυόμιση χρόνων και με πρόφαση το χρέος, η ξένη και ντόπια αστική τάξη έχουν προωθήσει μέτρα επί μέτρων για να εξασφαλίσουν ανεμπόδιστα την κερδοφορία τους, καταργώντας όχι μόνο κάθε δικαίωμα, που κατακτήθηκε με αγώνα και αίμα από τον λαό, αλλά αμφισβητώντας ακόμα και το δικαίωμα στη ζωή. Διαμορφώνεται έτσι, με τάχιστο ρυθμό ένας νέος κοινωνικός και εργασιακός μεσαίωνας, που μόνο σκοπό και στόχο έχει να πλουτίζουν οι λίγοι και να πεινούν οι πολλοί. Μέσα από όλη αυτή την κατάσταση ο λαός έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η αντίσταση και ο αγώνας είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την ίδια του την επιβίωση. Αρχίζει να αντιδρά βγαίνοντας μαζικά στο δρόμο, οργανώνεται σε γειτονιές και πλατείες και σηκώνει το ανάστημά του στην εργοδοσία με απεργίες διαρκείας. Σημαντικά τέτοια παραδείγματα είναι οι απεργίες στα ναυπηγεία του Περάματος και της Ελευσίνας, στη Λουκίσσα ΑΒΕΕ, στα ALEX PAK, στον ALTER, στην Ελευθεροτυπία και στην 3Ε εκτυπωτική. Ακόμα, ένα από τα πιο φωτεινά παραδείγματα αντίστασης της περιόδου

που διανύουμε, είναι η ελληνική Χαλυβουργία, όπου μετά από περίπου έξι μήνες απεργία συνεχίζει τον μεγαλειώδη αγώνα της. Πρόκειται για έναν αγώνα διαρκείας, που δεν κάνει πίσω στα αιτήματά του, δείχνοντας έτσι το χαρακτήρα της εργατικής τάξης, η οποία παράγει τον πλούτο αυτής της κοινωνίας και δέχεται τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και εξαθλίωση. Η ελληνική Χαλυβουργία σήμερα αποτελεί ένα από τα πιο λαμπρά δείγματα ταξικού αγώνα στην Ελλάδα, που όμοιο του έχουμε να δούμε πολλά χρόνια. Οι εργάτες χαλυβουργοί εδώ και καιρό δίνουν ένα σημαντικό αγώνα, που έρχεται σε αντιπαράθεση όχι μόνο με την εργοδοσία, αλλά και συνολικά με το σύστημα και την πολιτική του. Σαν κάθε «καλό» αφεντικό η εργοδοσία της Χαλυβουργίας δεν έχασε την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί περισσότερο τους εργάτες της και δε δίστασε να μετακυλήσει το βάρος της χασούρας της λόγω της παγκόσμιας κρίσης, για την οποία ευθύνεται το ίδιο το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα, στις πλάτες τους. Έτσι με βάση την προωθούμενη πολιτική για κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και μείωση μισθών, η οικογένεια Μάνεση θέλησε να «μασήσει» τους μισθούς, το ωράριο και τη σύμβαση εργασίας των χαλυβουργών και ταυτόχρονα εισηγήθηκε μείωση προσωπικού, για την οποία έλαβε ένα ηχηρό «όχι» από τους εργάτες. Σαν αποτέλεσμα αυτών στις 31 Οκτωβρίου ξεκίνησε μια δυναμική

μάχη, που βρήκε όλους τους χαλυβουργούς του Ασπρόπυργου ενωμένους κάτω από τα κοινά τους αιτήματα. Η απεργία τους ήταν και είναι μαζική, ζωντανή με τη διοργάνωση διαφόρων εκδηλώσεων τόσο στο χώρο του εργοστασίου, όσο και σε πανελλαδική εμβέλεια δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης! Είναι ένας καθαρά ταξικός αγώνας, που βάζει ξεκάθαρους στόχους πάλης, οι οποίοι αφενός προσπαθούν να απαντήσουν στα άμεσα προβλήματα επιβίωσης και αφετέρου έρχονται σε άμεση σύγκρουση με το σύστημα. Σε αυτήν την περίοδο, όπου το σύστημα βρίσκεται σε κρίση, αιτήματα όπως «μισθοί», «καλύτερες συνθήκες δουλειάς», «η μη απόλυση ενός συναδέλφου», είναι αιτήματα, που δημιουργούν πραγματικά ερείσματα και έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της ντόπιας και ξένης αστικής τάξης. Με αυτόν τον ξεκάθαρο και απλό τρόπο οι χαλυβουργοί δίνουν την απάντηση σε όλους, όσους θεωρούν πως τέτοια αιτήματα είναι λίγα, πως χρειαζόμαστε πιο προωθημένα όπως «κάτω η κυβέρνηση» και «διαγραφή του χρέους» και πως μια αριστερή κυβέρνηση αποτελεί μια λύση για να πετύχουμε νίκες. Αντίθετα ο αγώνας αυτός αποδεικνύει ότι τα πραγματικά προωθημένα αιτήματα είναι αυτά, που συσπειρώνουν τους εργάτες.

Η Χαλυβουργία, καθώς και όλες οι λαϊκές αντιστάσεις, που έχουν ξεσπάσει τον τελευταίο καιρό, μόνο ως θετικές θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει, μιας και ο λαός δείχνει να αντιλαμβάνεται τη σαπίλα αυτού του συστήματος και να εναποθέτει τις ελπίδες του στον αγώνα. Σιγά- σιγά μετά από χρόνια ο λαός κάνει τα πρώτα του βήματα, ώστε να δώσει οργανωμένη απάντηση στην επίθεση που δέχεται. Αντιλαμβάνεται ότι ο ατομικός δρόμος δεν αποτελεί λύση σε κανένα πρόβλημα και έτσι οργανώνεται στις γειτονιές του ενάντια στα χαράτσια. Σταδιακά συνειδητοποιεί ότι η αλληλεγγύη, αν δε μπολιαστεί με την άποψη για την ανατροπή των μέτρων, έχει κοντά ποδάρια, ενώ βγαίνει στο δρόμο μαζικά ξεπερνώντας τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ωστόσο, παρά τα θετικά του βήματα, το λαϊκό- εργατικό κίνημα φανερώνει πως υπάρχει αρκετά μεγάλο κενό στη συνολικότερή συγκρότηση και ενοιοποίησή του. Χαρακτηριστικό είναι οι χαλυβουργοί του Βόλου, που ενώ αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με τους εργάτες του Ασπρόπυργου, δε στήριξαν τον αγώνα των συναδέλφων τους, επειδή φοβήθηκαν τις απειλές της εργοδοσίας. Παρά τη μαυρίλα της επίθεσης, όλο και περισσότερα είναι τα φωτεινά παραδείγματα των λαϊκών αντιστάσεων. Από πλατείες μέχρι μαζικές απεργίες ο λαός κινείται και εκφράζει την αντίθεσή του σε όλη αυτή τη βάρβαρη πολιτική, παίρνοντας τον αγώνα στα χέρια του. Υπάρχει λοιπόν αναγκαιότητα σήμερα να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας, να απλωθεί ο αγώνας σε κάθε χώρο δουλειάς και όλοι μαζί πάνω στα κοινά μας αιτήματα να παλέψουμε ενιαία και παρατεταμένα ενάντια στην καταδυνάστευση των δικαιωμάτων μας. Δεν είναι εύκολη πορεία, όμως είναι σίγουρα αναγκαία. Καμιά μάχη δεν είναι ασήμαντη, αφού ακόμα και η πιο μικρή αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη κινήματος. Η λύση δε βρίσκεται ούτε σε κυβερνητικά προγράμματα ούτε σε αριστερές κυβερνήσεις, αλλά στο δρόμο και στις μαζικές κινητοποιήσεις.


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 11

Προοπτική για την πάλη των φοιτητών ο αγώνας στο πλευρό του λαού! Έλενα Μόχλα Ιστορικό-Αρχαιολογικό Ιωαννίνων Μυρτώ Περάκη Ιστορικό-Αρχαιολογικό Ιωαννίνων Ελευθερία Τσακιροπούλου Φυσικό Ιωαννίνων

Τ

α τελευταία μέτρα και μνημόνια που ψηφίστηκαν, συνθέτουν μια κατάσταση φτώχειας και εξαθλίωσης. Με τον τρόπο αυτό, προωθείται μια πρωτόγνωρη επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις του λαού και της νεολαίας. Μια επίθεση που το τελευταίο διάστημα οξύνεται και χτυπά ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού, με αιτία και αφορμή την κρίση. Στόχος της επίθεσης είναι αφενός η διαμόρφωση νέων συνθηκών δουλείας και εργασιακής ανασφάλειας, όπου η νεολαία δεν θα έχει κανένα εργασιακό δικαίωμα και αφετέρου η μεταφορά κερδών στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αυτήν την κατεύθυνση ενισχύει και ο νέος νόμος πλαίσιο, ο οποίος αποτελεί το μνημόνιο στην εκπαίδευση προκειμένου να φτιάξουν το πανεπιστήμιο των ταξικών φραγμών. Ένα πανεπιστήμιο για λίγους κι εκλεκτούς.

Η εκπαίδευση στον καπιταλισμό Η εκπαίδευση μέσα στον καπιταλισμό αποτελεί έναν βασικό ιδεολογικό μηχανισμό, αφενός για την αναπαραγωγή της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης ότι πάντα θα υπάρχουν τάξεις και κάποιοι θα είναι πιο πλούσιοι από τους άλλους- και αφετέρου για την “δημιουργία” γενιών εργαζομένων σύμφωνα με τις ανάγκες παραγωγής της κάθε εποχής. Το δικαίωμά μας στις σπουδές , όμως, δεν ήταν πάντοτε δεδομένο. Το γεγονός ότι μέσα στον καπιταλιστικό σύστημα, υπάρχουν παιδιά φτωχών λαϊκών στρωμάτων

που μπορούν και σπουδάζουν, είναι κεκτημένο. Είναι νίκη της ταξικής πάλης.

Φοιτητές-κομμάτι του λαού Οι φοιτητές βέβαια, δεν αποτελούν κάποια τάξη αλλά ένα στρώμα που ωστόσο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο, τόσο με την εργατική τάξη και με το λαό, όσο και με τα προβλήματα που αυτοί αντιμετωπίζουν. Όλοι μας βιώνουμε στην καθημερινότητά μας, μέσω των οικογενειών μας, τις απολύσεις, τις μειώσεις στα μεροκάματα, που μας έχουν φέρει σε σημείο να παλεύουμε για την επιβίωσή μας. Πολλοί από μας, καλούμαστε πλέον να παρατήσουμε τις σπουδές μας, είτε γιατί δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα να τις συνεχίσουμε, είτε προκειμένου να αναζητήσουμε μια δουλειά για να μπορέσουμε να ζήσουμε. Φαίνεται λοιπόν, πως όλα αυτά που βιώνουμε εμείς οι νέοι, μαζί με τις οικογένειές μας, αλλά και όλους τους εργαζόμενους, έχουν κοινό παρονομαστή. Την αντιλαϊκή πολιτική των κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστών και τον κοινό τους στόχο να μας ξεζουμίσουν και να επιβάλλουν την κυριαρχία τους απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό και τη νεολαία, με πιο αντιλαϊκούς όρους. Η προοπτική των αγώνων των φοιτητών στο πλευρό της λαϊκής αντίστασης Η νεολαία σήμερα οφείλει να αντισταθεί και να ανατρέψει αυτό το δυσοίωνο μέλλον που της ετοι-

μάζουν. Οι αγώνες και η πάλη των φοιτητών μπορούν να καταφέρουν νίκες και το έχουν αποδείξει και παλαιότερα. Απτό παράδειγμα το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007 όπου μέσα από μαζικές Γενικές Συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις πανελλαδικά, κατάφεραν να μπλοκάρουν το νόμο της Γιαννάκου, καθώς και την αναθεώρηση του άρθρου 16. Σημαντική νίκη για το φοιτητικό κίνημα υπήρξε και η ανα��ροπή του ήδη ψηφισμένου νόμου 815. Ωστόσο ένα φοιτητικό κίνημα σήμερα, ικανό να καταφέρει νίκες, οφείλει να είναι μαζικό, πολιτικοποιημένο, συγκροτημένο, ανεξάρτητο και που θα μάχεται συνολικά για όλα τα ζητήματα που απασχολούν όχι μόνο τη νεολαία, αλλά όλο το λαό. Όπου οι φοιτητές θα μαζικοποιούν τα όργανά τους και θα συζητάνε πολιτικά, όχι μόνο για τα ζητήματα που ανοίγονται στις σχολές τους, αλλά και συνολικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι και οι γονείς τους. Αυτή η βάρβαρη πολιτική, όπως εκφράζεται μέσω της επίθεσης και των μνημονίων, είναι λοιπόν κοινή για το λαό και τη νεολαία και εντείνεται σε όλα τα επίπεδα. Έχουν βάλει στόχο να μας πάρουν τα πάντα. Δικαιώματα και ελευθερίες που μέχρι και χθες ήταν δεδομένα, πλέον αμφισβητούνται ή έχουν ήδη καταργηθεί. Και για να δοθεί προοπτική στον αγώνα του φοιτητικού κινήματος, αυτός ο αγώνας οφείλει να δίνεται στο πλευρό του λαού. Με την έννοια της παραπέρα συγκρότησης και οργάνωσης της πάλης, για την ικανοποίηση των αναγκών της νεολαίας, σε σημείο που αυτή θα καταλήγει σε συμπόρευση με το λαϊκό κίνημα, και στον από κοινού συντονισμό των αγώνων τους, όπως π.χ η συμμετοχή των συλλόγων σε μια απεργιακή κινητοποίηση ή το κοινό κάλεσμα σε ένα συλλαλητήριο. Για αυτόν τον λόγο, ο αγώνας των φοιτητών για Σπουδές-ΔουλειάΕλευθερίες δεν είναι ξεκομμένος αλλά είναι αναγκαίο να ενώνεται με τον αγώνα του λαού.

Κοινό πρόβλημα-Συλλογική απάντηση για την ικανοποίηση των αναγκών μας Η απάντηση λοιπόν στην συνολικότερη επίθεση οφείλει να είναι συλλογική, προκειμένου το ρυάκι του φοιτητικού κινήματος, να ενωθεί με εκείνο της λαϊκής αντίστασης και της πρωτοπόρας εργατιάς, καταλήγοντας σε χείμαρρο, όχι μόνο για το σταμάτημα της επίθεσης και την ανατροπή των μέτρων, αλλά και για το σπάσιμο των αλυσίδων της εξάρτησης και του ιμπεριαλισμού και για την συνολική ανατροπή του ίδιου του συστήματος. Ένας χείμαρρος που θα καταλήγει στη θάλασσα της οικοδόμησης μιας κοινωνίας, που θα βασίζεται στις δικές μας ανάγκες.


έναυσμα

12 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και οι κίνδυνοι για τους λαούς Κατσικάρης Δημήτρης Φυσικό ΑΠΘ

Α

ρχικά, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ένα ζήτημα σε σχέση με την οικονομική κρίση, το οποίο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για να ερμηνεύσουμε τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκόσμια. Είναι το ζήτημα των «αγορών» και του ανταγωνισμού που έχει ξεσπάσει παγκόσμια για τον έλεγχο τους. Εδώ και χρόνια βρισκόμαστε σε μια ιστορική φάση όπου τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη (ΗΠΑ, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία κτλ), έχουν ζωτική ανάγκη τον έλεγχο μιας όσο το δυνατόν μεγαλύτερης σφαίρας επιρροής από εξαρτημένες χώρες άρα και αγορές προς επένδυση. Όμως, όπως είναι λογικό, οι δυνατότητες επέκτασης είναι συγκεκριμένες και η διαδικασία αυτή γρήγορα έπιασε τα όρια της. Από εκεί και πέρα αποτέλεσαν διέξοδο σε μεγάλο βαθμό οι επενδύσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με αποτέλεσμα την υπερδιόγκωση του. Η οικονομική κρίση με αυτή την έννοια υπήρχε πολύ πριν το σκάσιμο της «χρηματιστηριακής φούσκας» το 2008 και όσων ακολούθησαν. Το κλειδί για κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη είναι πλέον να χαράξει δική της στρατηγική, ώστε να ανταγωνιστεί τις υπόλοιπες στη μάχη για τον έλεγχο εξαρτημένων χωρών με όλους τους τρόπους: οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό. Να συμμετάσχει με όσο το δυνατόν καλύτερους όρους στη διαδικασία «ξαναμοιράσματος του κόσμου». Ταυτόχρονα, υπάρχει η προσπάθεια τους να απογυμνώσουν πολιτικά τους λαούς και την εργατική τάξη παγκόσμια από κάθε δικαίωμα, να καταληστεύσουν πολύ πιο άγρια τις εξαρτημένες χώρες υποθηκεύοντας το μέλλον των λαών τους επ’ αόριστον. Πρώτο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία παίζουν οι ΗΠΑ, παραμένοντας η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη από στρατιωτική και οικονομική ισχύ, όπου κλιμακώνουν την παγκόσμια ένταση και αναγνωρίζουν στρατιωτικά (λόγω πυρηνικών) σαν κύριο αντίπαλο την Ρωσία. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η προσπάθεια περικύκλωσης της, τόσο από τα Ανατολικά με την προσπάθεια έλεγχου χωρών κλειδιά όπως το Αφγανιστάν, αλλά και από τα δυτικά μέσω του Αμερικάνικου στόλου. Από την άλλη η Ρωσία λαμβάνει τα ανησυχητικά μηνύματα και προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί, τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά. Οι δύο υπερδυνάμεις έχουν μπει ταυτόχρονα σε ανταγωνισμό ισχύος και τεχνολογίας των στρατιωτικών τους εξοπλισμών (πυρηνικά, ΝΑΤΟική αντιπυραυλική ασπίδα κτλ). Στο οικονομικό πεδίο οι ΗΠΑ μέσω του μηχανισμού του ΔΝΤ επεμβαίνουν και προσπαθούν να ελέγξουν οικονομικά και πολιτικά, μια σειρά από χώρες, μεταξύ των οποίων και ευρωπαϊκές όπως η Ελλάδα και η Ισλανδία. Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ ασκούν πιέσεις και παρεμβαίνουν μέσα στην Ευρωπαϊκή ένωση, άλλωστε εκεί εντάσσεται και το δάνειο του ΔΝΤ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το κλίμα έντασης αναγνωρίζουν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις (κύρια Γαλλία, Γερμανία) επιμένοντας στο όχημα της ΕΕ και του ευρώ παρά τις όποιες διαφωνίες φαίνεται να έχουν για το ποια θα

ηγεμονεύσει μέσα σε αυτό. Δεν πρέπει βέβαια να παραβλέπεται ότι υπάρχει η τάση που θέλει την κάθε δύναμη να κινείται για λογαριασμό της, με χαρακτηριστική περίπτωση την Γερμανία. Αυτή η τάση όμως λόγω των κινήσεων των ΗΠΑ, αλλά και των αδυναμιών σε στρατιωτικό επίπεδο, σε πρώτη φάση παραμερίζεται. Στο παγκόσμιο ταμπλό άρχισαν τα τελευταία χρόνια να εμφανίζονται νέες δυνάμεις, που φαίνεται να αναζητούν ρόλο, χαρακτηριστικές η Κίνα, η Ιαπωνία, η Ινδία και η Βραζιλία. Μέσα στην διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων προσπαθούν να αξιοποιήσουν την θέση και το ρόλο τους στα περιθώρια που τους δίνονται. Η περιοχή που αυτή τη στιγμή μοιάζει με καζάνι που βράζει, είναι η Μέση Ανατολή και η περιοχή της Νοτιοανατολικής μεσογείου. Πρόκειται για μια περιοχή ιδιαίτερα σημαντική, τόσο ενεργειακά λόγω των κοιτασμάτων πετρελαίου, όσο και για την αμερικάνικη στρατηγική σε σχέση με τη περικύκλωση της Ρωσίας. Μια περιοχή όπου γίνονται έντονες ανακατατάξεις στα καθεστώτα λόγω των αραβικών εξεγέρσεων. Το ερώτημα για τους ιμπεριαλιστές είναι με τι όρους θα μπορέσουν να βάλουν πόδι σε αυτές τις χώρες, ή να εδραιωθούν καλύτερα μέσα νέες συνθήκες και ποιανού τα συμφέροντα θα εκφραστούν καλύτερα. Όσο αφορά το Ιράν, δέχεται εδώ και μήνες την πίεση του Ισραήλ σχετικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα. Είναι φανερό ότι το Ισραήλ ανεβάζει τους τόνους εσκαμμένα. Δρα στη συγκεκριμένη περίπτωση κυρίαρχα σαν εκφραστής της πιο ακραίας στρατηγικής των ΗΠΑ στη περιοχή, δηλαδή αυτής των ρεπουμπλικάνων. Βασική επιδίωξη των ΗΠΑ είναι η ευθυγράμμιση της ιρανικής αστικής-φεουδαρχικής τάξης με τις επιδιώξεις τους. Εξ’ ου και η εμφάνιση του αμερικάνικου στόλου στο περσικό κόλπο και οι κοινές ασκήσεις των δύο στρατών. Ωστόσο, το Ιράν δεν πρόκειται σε περίπτωση ανάφλεξης να φανεί εύκολος στόχος και στρατιωτικά, αλλά και λόγω του ρόλου στο διεθνές εμπόριο πετρελαίου και την τεράστια διακίνηση από τα στενά του Ορμούζ τα οποία ελέγχει. Να μην ξεχνάμε επίσης, ότι τα μέτωπα σε Ιράκ και Αφγανιστάν δεν έκλεισαν ποτέ επί της ουσίας, οπότε ένα νέο αποτελεί ρίσκο για τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, η «Δύση» ετοιμάζεται να επέμβει στα εσωτερικά της Συρίας, όταν καταρρεύσει το καθεστώς Ασαντ, εξ ου και τα κροκοδείλια δάκρυα της, για τους νεκρούς και την απάνθρωπη βία που δέχεται ο εξεγερμένος λαός της. Μέσα σε όλα η Ελλάδα στρατιωτικά ελεγχόμενη από το αμερικάνικο ιμπεριαλισμό μέσω των ΝΑΤΟικών βάσεων, αξιοποιείται στην στρατηγική του στην ευρύτερη περιοχή. Η στρατιωτική συμφωνία με το Ισραήλ, οι κοινές ασκήσεις των δύο στρατών, δείχνουν πως η Ελλάδα μαζί και με τη Κύπρο θα παίξουν διπλό ρόλο στη περιοχή. Πρώτο και κύριο, να υποβοηθήσουν λόγω θέσης τις αναβαθμισμένες επιδιώξεις των ΗΠΑ στη περιοχή. Δεύτερον ένας σκο-

πός του τριγώνου: Ισραήλ, Κύπρος, Ελλάδα είναι να πιέσει τη Τουρκία, η οποία έχει βλέψεις για ένα πιο αναβαθμισμένο περιφερειακό ρόλο στη περιοχή. Η διπλή εξάρτηση της Ελλάδας, οικονομικά και πολιτικά, από Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές είναι που έχει οδηγήσει στο ξεπούλημα όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών και δημόσιων υπηρεσιών (λιμάνια, ΟΤΕ κτλ), στην αποβιομηχάνιση και στην διάλυση της αγροτικής παραγωγής. Ο κύριος στόχος των ιμπεριαλιστών είναι η άμεση ροή «ζεστού» χρήματος και η δημιουργία μιας «φτηνής υπαλληλίας» εύκολα εκμεταλλεύσιμης. Για να μπορέσουν να βρουν πρόσφορο έδαφος, και να επενδύσουν-ανοίξουν θυγατρικές τα Αμερικάνικα και Ευρωπαϊκά (κυρίως Γερμανικά) μονοπώλια. Εδώ τίθεται το ζήτημα του ποιος (ιμπεριαλιστής) θα ελέγχει με καλύτερους όρους την Ελλάδα. Για να είναι σίγουρος ότι οι επενδύσεις του δεν θα «πάνε στράφι». Ιμπεριαλιστική εξάρτηση για μια χώρα δεν σημαίνει μόνο καταλήστευση του δημόσιου πλούτου και μετατροπή των εργαζομένων σε δούλους του κεφαλαίου, συχνά οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί οδηγούν τέτοιες χώρες στον πόλεμο, το κομμάτιασμα τους κτλ. Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει αυτήν την εξέλιξη είναι οι λαοί, ενωμένοι σε κίνημα υπεράσπισης της ζωής, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας τους. Σε χώρες όπως η Ελλάδα είναι αναγκαίο το εθνικό ζήτημα, να τεθεί από ταξική σκοπιά. Από τη σκοπιά της πάλης των λαών για αυτοδιάθεση και εθνική ανεξαρτησία, για να είναι οι ίδιοι κύριοι στον τόπο τους.


έναυσμα τεύχος 36/Νοέμβρης 2011 13

Κάλεσμα των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ για τις φοιτητικές εκλογές του 2012 Ζουλούμη Βάσω Μαθηματικό Αθήνα

Η

εποχή μας διακρίνεται από μια κατάσταση που μόνο ελπιδοφόρα δεν μπορεί να είναι , αφού η διπλή εξάρτηση της χώρας μας από Αμερικάνους και Ευρωπαίους μας οδηγεί στην πλήρη εξαθλίωση. Σε μια χώρα που βουλιάζει, η ελληνική αστική τάξη υπό τις επιταγές των ιμπεριαλιστών, μας πετάει το «σωσίβιο» του μνημονίου. Όταν λοιπόν τα μνημόνια διαδέχονται το ένα το άλλο, τα δυσβάσταχτα μέτρα που φέρουν, γονατίζουν ακόμα περισσότερο το λαό θέτοντας ζητήματα επιβίωσης. Η νεολαία και οι εργαζόμενοι βλέπουν όχι μόνο να καταπατούνται δικαιώματα που αποκτήθηκαν με αγώνες αιώνων αλλά υφίστανται και μια άνευ προηγούμενου επίθεση στο δρόμο για την υπεράσπισή τους. Από αυτήν την οργανωμένη και βάρβαρη επίθεση δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας , οι νέοι. Είτε αφορά την εργαζόμενη νεολαία, που τελευταία « αναβαθμίστηκε» από γενιά των 700 σε γενιά των 400 ευρώ, με 1 στους 2 να είναι άνεργοι, είτε αφορά την σπουδάζουσα που έρχεται αντιμέτωπη με το νέο νόμο πλαίσιο που μέρα με τη μέρα εφαρμόζεται. Έτσι λοιπόν το πανεπιστήμιο προσαρμόζεται στις ανάγκες του μνημονίου και έτσι διαλύεται η δημόσια και δωρεάν παιδεία, θέτοντας ταξικούς φραγμούς και πετάγοντας έξω τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, με σκοπό να δημιουργήσουν ένα εργατικό δυναμικό το οποίο δεν θα έχει κανένα επαγγελματικό δικαίωμα και θα υποτάσσεται στην εκμετάλευση και στην αντιλαϊκή πολιτική ή θα αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας. Στο μέλλον που χαράσσουν οι άλλοι για εμάς, τα όνειρα δεν έχουν θέση... Και το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι αν θα τους αφήσουμε να γκρεμίζουν τις ελπίδες μας ή αν θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας... Η απάντηση είναι μόνο μία! Η νεολαία να διαλέξει τον δρόμο της αντίστασης και του αγώνα. Να βγει στο προσκήνιο, να παλέψει για το μαύρο μελλον που της ετοιμάζουν και να δείξει για ακόμη μία φορά πως έχει την δύναμη όχι μόνο να υπερασπίζεται τα δικαίωματα της αλλα και να πυροδοτεί λαϊκές εξεγέρσεις. Αγώνας λοι-

πον για ένα καλύτερο μέλλον για μια ζώή με αξιοπρέπεια! Έναν αγώνα που δεν χωράει την εκπροσώπηση και τους μηχανισμούς της συνδιοίκησης και της συνδιαλλαγής με τους καθηγητές που υλοποιούν τις επιταγές του συστήματος. Τα μόνα όπλα μας είναι οι σύλλογοι και γενικότερα τα όργανα του φοιτητικού κινήματος. Οι γενικές συνελεύσεις, οι φοιτητικές εκλογές, το άσυλο είναι αποτέλεσμα των σκληρων αγώνων των φοιτητών εδώ και δεκαετίες. Γι΄αυτό και αυτές τις κατακτήσεις έχουν βαλθεί να τις διαλύσουν αφού μέσω αυτών οργανώνεται και ανασυγκροτείται το φοιτητικό κίνημα που αποτελεί απειλή για το σύστημα. Γι’αυτό και οφείλουμε να υπερασπιστούμε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά δικαίωματα μέσα στο πανεπιστήμιο τα οποία τίθενται υπο αμφισβήτηση απ΄τις δυνάμεις του συστήματος ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και από το νέο νόμο πλαίσιο. Επειδή λοιπόν σ’αυτή την περίοδο όπου η επίθεση αυξάνεται και η εξάρτηση βαθαίνει όλο και περισσότερο, όπου οι σπουδές και η δουλειά αποτελούν « είδη πολυτελείας» αφού λίγοι είναι αυτοί που έχουν την δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε αυτά, όπου προσπαθούν να συνθλίψουν το φοιτητικο κίνημα και τα όργανα του... ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ,ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΜΕ! Θα ξαναζωντανέψουμε τους συλλόγους μας. Θα τους υπερασπιστούμε, θα δώσουμε την πολιτική μας μάχη και σε αυτές τις φοιτητικές εκλογές που ως κεκτημένο του φοιτητικου κινήματος και ανεξάρτητο από κάθε κρατική παρέμβαση θα αναδείξει στόχους πάλης και θα βάλει σε μια κινηματική διαδικασία τον σύλλογο. ΚΟΝΤΡΑ στις δυνάμεις που φρενάρουν οποιαδήποτε κινηματική διαδικασία, η κάθε μία με τον δικό της τρόπο και για τον δικό της σκοπό. Είτε αυτή είναι δύναμη του συστηματος και υπεύθυνη για την τωρινή μας κατάσταση, όπως: Η ΠΑΣΠ η οποία στις περισσότερες σχολές φοράει το προσωπείο της αγωνιστικής δύναμης και δεν αποδέχεται την πραγματική και φανερή της ταυτότητα για να μην της χρεωθούν οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ,ενώ παράλληλα αφήνει να περάσουν όλες οι επιταγές του συστήματος.

Η ΔΑΠ η οποία στο «Παιδεία 2020» που έχει βγάλει τον τελευταίο χρόνο, αναλύει και προτείνει ουσιαστικά όλο το νέο νόμο πλαίσιο με τις δικές της μικροαλλαγές (προς όφελος του φοιτητή πάντα!) ενώ δεν έχει λόγο και δεν συμμετέχει (φυσικά) σε οτιδήποτε κινηματικό. Είτε αυτή είναι δύναμη που έχει αναφορά στο κίνημα, όπως: Το ΜΑΣ- ΚΝΕ που στο όνομα της «ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος» καλεί τους φοιτητές να συμπορευτούν μαζί του απαξιώνοντας κινηματικές διαδικασίες αλλά και τα όργανα των φοιτητών ενώ παράλληλα κατακρίνουν οτιδήποτε δεν συμμετέχουν. Μια δύναμη η οποία κάλει όπως εκανε και πέρυσι σε αλλαγή της διαδικασίας και διεξαγωγής των εκλογών, θέλοντας να διασπάσει την πανελλαδική ενότητα τους ώστε να κάνει τους συλλόγους τσιφλίκια της κάθε παράταξης όπως ακριβώς την συμφέρει. Η ΕΑΑΚ η οποία με τα αιτήματα της και γενικότερα με το πολιτικό της πλαίσιο σπέρνει αυταπάτες στον κόσμο για την ουσία του νέου νόμου πλαίσιο με την επιχειρηματοκεντρική και οικονομίστικη τοποθέτηση πάνω σε αυτά τα ζητήματα, αποσυνδέοντας τα από την βάρβαρη πολιτική του μνημονίου και από τις πραγματικές ανάγκες του αγώνα. Επίσης είναι αυτή που σε κάθε ευκαιρία φοράει «ωραιότατα καπέλα» σε συλλόγους, με το «εναλλακτικό της πρόγραμμα» διαχείρισης της «οικονομικής» κρίσης(διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση τραπεζών...) Η ΑΡΕΝ συμπορευόμενη με την ΕΑΑΚ , αφού όλο το προήγούμενο διάστημα έκαναν κοινά πλαίσια, με το πολύ σημαντικό γι’αυτούς αίτημα «κάτω η κυβέρνηση» και τα λόγια τους πέρι «αριστερής κυβέρνησης» που αποπροσανατολίζει τον κόσμο και τον

απομακρύνει απ’τον δρόμο του αγώνα,όπως ακριβώς κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που με τον φιλοευρωπαισμό που τον διακρίνει και τις αυταπάτες που σπέρνει δεν στοχεύει στην οργάνωση και την αντίσταση του λαού αλλα στην διαχείριση αυτού του συστήματος. Ο χώρος της Αναρχοαυτονομίας που απαξιώνει τα όργανα του φοιτητικού κινήματος αγνοώντας την αξία και την αναγκαιότητα τους ενώ στήνει πρωτοβούλιες έξω απ΄τις διαδικασίες του συλλόγου με σκοπό να τις παρακάμψει ή όταν συμμετεχει σ’αυτές να γίνεται ουρά άλλων δυνάμεων αναπαράγοντας την λογική ανάθεσης που αυτές βάζουν στο κίνημα. Καλούμε τους φοιτητές να στηρίξουν τις Αγωνιστικές Κινήσεις στις φετινές φοιτητικές εκλογές να ενισχύσουν την κατεύθυνση της ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και του ΑΓΩΝΑ που θέτουν, για σπουδέςδουλειά- ελευθερίες, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο και συμπορευόμενοι στο πλευρό του λαού!


έναυσμα

14 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Η ανάγκη για πατάτες και η αναγκαιότητα του κινήματος Μάριος Ασημινάκης Πολυτεχνείο Κρήτης Στέλιος Γιακουμάκης Μαθηματικό Ηρακλείου

Τ

ον καιρό που το σύστημα περνάει τα πιο αντιλαϊκά μέτρα, έρχεται το κίνημα της πατάτας. Είναι μια προσπάθεια, που γίνεται σε μια συγκεκριμένη περίοδο, στην οποία ο λαός αντιμετωπίζει την πιο λυσσαλέα επίθεση του συστήματος. Αυτή η προσπάθεια, όσο φιλότιμη και αν είναι, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κίνημα, την στιγμή που δεν αφορά κίνηση κόσμου. Δεν ξεφεύγει από τα όρια που βάζει το σύστημα, ούτε συγκρούεται με την πολιτική του. Όμως ο κόσμος το βλέπει θετικά. Η πολιτική του συστήματος έχει φέρει, και τους αγρότες και τους καταναλωτές, σε δύσκολη θέση. Από τη μια, η πολιτική των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του κεφάλαιου έχουν τσακίσει τους αγρότες. Εδώ κι πολλά χρόνια, οι αγρότες πουλάνε τα προϊόντα τους όλο και πιο φθηνά. Αυτή η πολιτική βάζει, στην συντριπτική πλειοψηφία των αγροτών, ζήτημα επιβίωσης. Από την άλλη, η πολιτική των μνημονίων σπρώχνει μεγάλο κομμάτι του λαού στην εξαθλίωση. Αναπόφευκτα αναζητά, όλο και πιο εναγωνίως, το πιο φθηνό, γιατί αλλιώς «δεν βγαίνει». Σε ένα τέτοιο κλίμα έρχεται το κίνημα της πατάτας. Με βάση αυτό το κλίμα, είναι αναμενόμενη η θετική ανταπόκριση του κόσμου. Οι αγρότες το βλέπουν ως ανάσα, μιας και τα προϊόντα τους δεν θα μείνουν απούλητα. Την ίδια στιγμή, τα νοικοκυριά το βλέπουν επίσης ως ανάσα, αφού βρίσκουν φθηνό φαί. Είναι πράγματι μια ανάσα για πολύ κόσμο. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι απαντά στην αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος. Είναι όμως έτσι; Το ζητούμενο για το λαό δεν είναι μόνο η διασφάλιση της πατάτας. Τον περασμένο αιώνα, ο λαός είχε κατακτήσει πολλά παραπάνω από αυτό. Είχε κατακτήσει να μην ζει στην εξαθλίωση. Αλλά η εξαθλίωση, ακόμα και αν υπάρχει «φθηνή πατάτα», είναι εξαθλίωση. Η επίθεση του συστήματος, δεν στοχεύει στις «πατάτες», αλλά στα δικαιώματα μας. Το κίνημα της πατάτας όμως, δεν απαντά στο δίλημμα «ζωή με δικαιώματα ή εξαθλίωση» αλλά διαχειρίζεται την εξαθλίωση του λαού. Για αυτό το λόγο, το σύστημα δεν ενοχλήθηκε ιδιαίτερα από αυτό το κίνημα. Ίσα - ίσα, το σύστημα το βρήκε ως ευκαιρία για να κρύψει (όσο μπορεί) το πραγματικό του πρόσωπο. Πολλοί δή-

μαρχοι, μάλιστα, δεν παρέλειψαν να το στηρίξουν. Φυσικά, αυτοί που εφαρμόζουν μνημόνια και καλληκράτηδες, δεν νοιάζονται για το λαό. Επίσης τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ το προβάλλουν ως κάτι το υπερεπαναστατικό. Την ίδι�� στιγμή φυσικά θάβουν τους αγώνες του λαού ενάντια στα μνημόνια, τις απολύσεις και την εξαθλίωση. Χαρακτηριστική είναι η σιγή που βγάζουν για τον αγώνα των χαλυβουργών. Αυτό που θέλουν είναι να μας πείσουν είναι ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς δικαιώματα. Θέλουν να μας κάνουν να αποδεχτούμε την αντιλαϊκή πολιτική τους. Την ίδια στιγμή όμως, το σύστημα βάζει όρια σε αυτό το κίνημα. Θέτει ζητήματα πιστοποίησης, καθώς και φοροδιαφυγής. Προφανώς, το σύστημα δεν νοιάζεται για την υγεία μας. Το σύστημα δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να χάσει τον έλεγχο αυτού του κινήματος. Το νέο αυτό κίνημα δέχεται κάποια κριτική από την αριστερά. Ένα κομμάτι της υποστηρίζει πως αν δεν υπήρχαν μεσάζοντες μεταξύ παραγωγού και εμπόρου, η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο λαός δεν θα υπήρχαν. Αυτό το υποστηρίζουν γιατί πιστεύουν ότι αν οι καταναλωτές προμηθεύονται τα

προϊόντα σε χαμηλές τιμές, θα έχουν την δυνατότητα να τα αγοράζουν με τον πενιχρό μισθό που βγάζουν και οι παραγωγοί θα βγάζουν κέρδος, με μοναδικό αποτέλεσμα την διαιώνιση αυτής της κατάστασης.  Λες και το σύστημα δεν θα βρει πώς να απαντήσει σε αυτό το πρόβλημα προς όφελος του. Μια άλλη άποψη που υπάρχει στον αναρχικό χώρο  είναι ότι η εξασφάλιση κάποιων καλλιεργησίμων εκτάσεων, έτσι ώστε να παράγουν τα προϊόντα και να τα διαθέτουν οι ίδιοι σε αρκετά χαμηλές τιμές, θα μας οδηγήσει σε μια μικρή σοσιαλιστική κοινωνία, που όμως θα εντάσσεται μέσα στον καπιταλισμό. Το μόνο όμως που μπορούν να καταφέρουν είναι να συνεχίζουν να σπέρνουν αυταπάτες και να εφησυχάζουν το λαό.   Ένα άλλο μέρος της αριστεράς αναφέρεται στο ΕΑΜ το οποίο οργάνωνε συσσίτια. Όμως δεν ήταν αυτός ο επαναστατικός του ρόλος. Όσοι ήταν στο ΕΑΜ αγωνίζονταν για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή δημοκρατία και  χρησιμοποιούσαν τα συσσίτια για να μπορούν να αγωνιστούν. Μάλλον όμως θα πρέπει να στρέψουμε αλλού το βλέμμα μας, εφόσον το ζήτημα της φτώχειας και της εξαθλίωσης του λαού είναι ζήτημα ταξικό. Έτσι, η μόνη απάντηση που μπορεί να

δοθεί είναι μέσα από την οργανωμένη πάλη του λαού, και μάλιστα από την αντίσταση του σε αυτή τη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου που γκρεμίζει συθέμελα οποιαδήποτε κεκτημένα είχε κερδίσει από τους αγώνες του. Με κινήσεις όπως το κίνημα της πατάτας, το λαϊκό κίνημα επαναπαύεται σε τέτοιες λύσεις , που τελικά αν δεν αντισταθείς, το σύστημα εντείνει την επίθεση του. Αν όμως κινήματα όπως αυτό συνδυάζονται με την αντίσταση των εργαζομένων στους χώρους εργασίας τους, με παρέμβαση των φοιτητών στους συλλόγους, με διαδηλώσεις κτλ., τότε δρουν θετικά για την συνέχιση και την ενδυνάμωση των αγώνων. Τελικά, το σύστημα δεν φοβάται την κατάργηση των μεσαζόντων η οτιδήποτε άλλο, παρά μόνο την εξέγερση και τους αγώνες του λαού. Έτσι κάθε φορά που κάτι πάει στραβά, και ο λαός είναι έτοιμος να αντιδράσει και να αντισταθεί, προσπαθεί να του δώσει μια εναλλακτική λύση έτσι ώστε να μην αρχίσει να μπαίνει σε διαδικασίες αγωνιστικές. Και αυτό συμβαίνει γιατί ο μόνος τρόπος για να μπουν φραγμοί στην επίθεση του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου (ή ίσως και για την ανατροπής της επίθεσης), είναι η οργάνωση του λαού και η πάλη του.


έναυσμα τεύχος 37/Μάϊος 2012 15

Οι τοίχοι είναι παντού Δημήτρης Στουπάκης ΣΔΟ ΤΕΙ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ Γιάννης Τζόλας Νέος εργαζόμενος

Υ

πάρχουν πολλών ειδών τέχνες, αλλά μόνο μία δεν χωράει στα κοσμικά μουσεία και στα δωμάτια των γκαλερί. Αυτή είναι η τέχνη του δρόμου. Είναι μια άτυπη μορφή τέχνης που άρχισε την δεκαετία του ‘60 στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ και γνώρισε την άνθιση της την τελευταία εικοσαετία καθώς χρησιμοποιήθηκε αρχικά από πολιτικούς ακτιβιστές για να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους και από συμμορίες για να σημαδέψουν τις περιοχές τους. Το street art είναι μια ευρύτατη μορφή έκφρασης που περιλαμβάνει το graffiti, το stencil, και το sticker bombing. Μέχρι και σήμερα το street art αποτελεί την πιο αμφιλεγόμενη μορφή έκφρασης καθώς δημιούργησε από τους πιο πιστούς οπαδούς μέχρι και τους πιο ορκισμένους εχθρούς που το κατηγορούν και το κατακρίνουν ως βανδαλισμό. Βέβαια το ζήτημα αυτής της κόντρας δεν συνοψίζεται εκεί. Το ζήτημα είναι ξεκάθαρα ο ρόλος του street art στην κοινωνία και τι πολιτικά

μηνύματα περνάει. Δηλαδή δεν τους ενδιαφέρει και δεν πολεμάνε το graffiti γιατί μουτζουρώνει το όμορφο γκρι του τοίχου αλλά γιατί δίνει τροφή για σκέψη στον κόσμο. Αποτελεί μια μορφή στρατευμένης τέχνης που προσπαθεί να περάσει κάποια κοινωνικοπολιτικά μηνύματα και τον ωθεί να αντισταθεί. Η επαναστατική του αισθητική δεν χωράει στην κοινωνία του συστήματος όπως αυτό το φαντάζεται και για αυτό πολεμάτε τόσο πολύ. Άλλωστε, γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι “μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις”. Πιο συγκεκριμένα, για πολλούς πολιτικούς στο παρελθόν το graffiti θεωρήθηκε ένα από τα πιο εξοργιστικά εγκλήματα και χρησιμοποιήθηκε ως ο αποδιοπομπαίος τράγος για να αποκρύψουν τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνιας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Αμερική το 1976, την ώρα που η πολιτεία βάδιζε με γοργούς ρυθμούς προς την χρεοκοπία, το κράτος επένδυε σαράντα πέντε εκατομμύρια στον πόλεμο ενάντια του graffiti και το κα-

τηγορούσε έμμεσα για την κρίση στρέφοντας τον κόσμο εναντίον του. Μουσείο ή δρόμος; Μπορεί να εκτεθεί το graffiti σε αίθουσες τέχνης; Ακόμα ένα έντονο σημείο προβληματισμού κάποιου που αναφέρεται στο street art. Σαν προσωπική μας άποψη είναι ότι το street art γεννήθηκε και άνθισε στον δρόμο και δεν μπορούμε να το οδηγούμε στην πλήρη ισοπέδωση του βασικού του χαρακτηριστικού: αυτό της απόλυτης ελευθερίας και έκθεσης σε δημόσιους χώρους. Ούτως ή άλλως είναι μια τέχνη που δημιουργείται από προβληματισμένους ανθρώπους, απευθύνεται επίσης σε προβληματισμένους ανθρώπους και δεν χωράει τιμή πάνω της. Κλείνοντας, παραθέτουμε και την άποψη ενός street artist που μας καλύπτει απόλυτα.. «Δεν δηλώνουμε καλλιτέχνες, δεν μας νοιάζει η αναγνώριση από τους νταβάδες, τους έχουμε γραμμένους και αυτούς και την τέχνη τους. Ξαναγυρνάμε στους τοίχους-όχι γιατί θέ-

Αλίντα Δημητρίου

Τα Κορίτσια της Βροχής Σοφία Τσανακτσίδoυ Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ

Μ

ε τα Κορίτσια της Βροχής, η Αλίντα Δημητρίου ολοκληρώνει την τριλογία της με θέμα τη συμμετοχή των γυναικών στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες της Ελλάδας. Μετά τα Πουλιά στο Βάλτο, για τις γυναίκες στην Αντίσταση, τη Ζωή στους Βράχους για τον αγώνα στο ΔΣΕ, τις εξορίες και τις φυλακές, ο κύκλος κλείνει με τις γυναίκες στον αντιδικτατορικό αγώνα. Λαμπράκισες, νέες κοπέλες, κάποιες δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική και «μπήκαν» στο κίνημα μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη και το πραξικόπημα. Οι περισσότερες διηγούνται για πρώτη φορά την ιστορία τους δημόσια, ρίχνοντας φως στο ρόλο των γυναικών κατά τη Χούντα. Όχι μόνο των αγωνιστριών που φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν, αλλά και αυτών που έμειναν πίσω. Μητέρες, σύζυγοι, αδερφές, που βοηθούσαν στα μετόπισθεν και περνούσαν τα δικά τους βασανιστήρια, την αγωνία, τις απειλές, για τους αγαπημένους τους που βρίσκονταν στα χέρια της Χούντας. Προκαλεί ρίγος και ανατριχίλα το πώς κατάφεραν να αντέξουν τα βασανιστήρια και τον εξευτελισμό που τα συνοδεύει, που σε κάποιες στοίχισαν ακόμα και την ικανότητα να κάνουν παιδιά. Αποδεικνύουν όμως τη δύναμη της πίστης τους στον αγώνα. Εδώ, η Αλίντα, αλλά και καθ’ όλη τη

διάρκεια του έργου, χειρίζεται με διακριτικότητα και ταπεινότητα τις στιγμές που ζωντανεύουν οι μνήμες και δοκιμάζουν ξανά τις αγωνίστριες. Όλες τους όμως, δηλώνουν πως αν ζούσαν ξανά, δε θα έκαναν τίποτα διαφορετικό. Πέρα από την προσωπική ιστορία της καθεμιάς, που είναι κοινό βίωμα για όλες τους και για πολλά άλλα γνωστά και άγνωστα Κορίτσια της Βροχής, σχηματίζεται και το φόντο των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών. Το πώς την παραμονή του πραξικοπήματος η ΕΔΑ δεν περίμενε το πραξικόπημα και έτσι κόσμος που θα αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της αντίστασης πιάστηκε από την πρώτη μέρα. Τις σχέσεις του καθεστώτος με τις ΗΠΑ, τους ανακριτές και τους αρχιβασανιστές με θητεία στις σχολές της CIA. Τα Κορίτσια της Βροχής συνεχίζουν να συμμετέχουν η καθεμιά με τον τρόπο της και στους αγώνες του σήμερα. Ανάμεσα στην αφήγηση, μπαίνουν εμβόλιμα βίντεο και φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων, συνδέοντας έτσι τις Λαμπράκισες με τους νέους αγωνιστές. Για άλλη μια φορά, η Α. Δημητρίου καταθέτει στο λαό ένα έργο-παρακαταθήκη, τη ζωντανή ιστορία του τόπου. Ένα έργο για να εμπνεύσει τη νέα γενιά, που αναζητεί διεξόδους και πρότυπα αγώνα στις συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης που ζούμε.

λουμε την επιστροφή στην βαρβαρότητα, αλλά σαν απάντηση στην βαρβαρότητα που μας περιβάλλει. Δεν δραπετεύουμε από την καθημερινότητα, αλλά μέσα σ΄αυτή αναζητούμε το στίγμα της επικοινωνίας. Δεν θέλουμε να βάλουμε χρώμα στην γκρίζα πραγματικότητα, θέλουμε να την αλλάξουμε».


έναυσμα

16 τεύχος 37/Μάϊος 2012

Για την Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Τ

ο γεγονός της όξυνσης της επίθεσης με βάση την κρίση στα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας αλλά και το εκρηκτικό σκηνικό που στήνεται καθημερινά από το σύστημα στους χώρους εργασίας και στα πανεπιστήμια, απαιτούν πιο επιτακτικά και πιο απαιτητικά, ένα σαφές αριστερό κινηματικό «ρεύμα» στους κοινωνικούς χώρους. Ένα ρεύμα το οποίο από κινηματική σκοπιά θα βάζει αναχώματα στην κυρίαρχη αστική ιδεολογία, θα προσπαθεί να συμβάλει στο δύσκολο έργο της συγκρότησης πλατιών λαϊκών αντιστάσεων και θα ανοίγει το ζήτημα της κοινής δράσης σε ανένταχτους αγωνιστές και οργανωμένες δυνάμεις σαν εργαλείο παρέμβασης στους εργαζόμενους και τη νεολαία. Την ίδια ώρα που η επίθεση στα κεκτημένα του λαού και της νεολαίας παίρνει όλο και πιο άγρια χαρακτηριστικά. Το εργατικό, το λαϊκό και το νεολαιίστικο κίνημα βρίσκονται παροπλισμένα με τα συλλογικά τους

όργανα να έχουν διαβρωθεί από τους ίδιους τους μηχανισμούς του συστήματος. Την ίδια ώρα η αριστερά, στο μεγαλύτερο κομμάτι της,δεν μπορεί να δώσει κινηματική απάντηση και να εμπνεύσει τον λαό και τη νεολαία, προσκολλημένη σε αιτήματα συνδιαχείρισης και λογικές ανάθεσης. Παρόλα αυτά ο λαός και η νεολαία εξακολουθεί να βγαίνει στο δρόμο και να αντιστέκεται δημιουργώντας μια οξυμένη κατάσταση στην κοινωνία. Μια κατάσταση οπού από τις απεργίες των εκατοντάδων χιλιάδων στο Σύνταγμα και όλη την Ελλάδα, ως και τις πρόσφατες παρελάσεις που μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις,δείχνει ένα πράγμα, ότι το σύστημα δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνάει με τον τρόπο που κυβερνούσε ως τώρα και ο λαός δεν δέχεται να κυβερνιέται με τον τρόπο που κυβερνιόταν. Όσον αφορά την νεολαία στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, θεωρούμε ότι οι σημαντικές μάχες του φοιτητικού κινήματος έμειναν το λιγότερο ανεκ-

πλήρωτες και μεγάλο μερίδιο ευθηνής,πέρα από τις δυνάμεις του συστήματος έχουν οι δυνάμεις τις αριστεράς που έσπευσαν να καναλιζάρουν σε ήρεμα μονοπάτια τη φοιτητική αγανάκτηση και δυσαρέσκεια, ενώ παρόπλισαν το φοιτητικό κίνημα με αιτήματα του τύπου «να μείνει ο νόμος πλαίσιο στα χαρτιά» και «να πέσει η κυβέρνηση». Επιπλέων θεωρούμε πολύ προβληματικό το γεγονός της απουσίας του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος από τις μαζικότατες λαϊκές συγκεντρώσεις και απεργίες αλλά και τη φάση ύφεσης που υπάρχει αυτή τη στιγμή στους φοιτητικούς χώρους , ενώ έχουν ανοίξει από το σύστημα μια σειρά ζητημάτων (εφαρμογή νόμου πλαίσιο, καταπάτηση ασύλου, επίθεση στο πτυχίο και τους όρους σπουδών κ.α.). Σε αυτό το φόντο θεωρήσαμε ότι το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας για μια Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία έχει στέρεες βάσεις και αναδεικνύει τον «αντιιμπεριαλιστικό,

αντικαπιταλιστικό αγώνα ως το μόνο δρόμο που έχουν να διατρέξουν οι λαϊκές μάζες, ώστε να οικοδομηθεί μέτωπο αντίστασης και ανατροπής, χωρίς αυταπάτες για εκλογικές διεξόδους και κυβερνητικές λύσεις με αριστερά πρόσημα που θα επανεγκλωβίσουν τις μάζες σε λογικές ανάθεσης και αποχώρησης από τον κινηματικό στίβο, βοηθά τον αγώνα των φοιτητών, των νέων εργαζόμενων.» Επιπλέων αναδεικνύει τον κινηματικό χαρακτήρα της απάντησης που πρέπει να δοθεί από το λαό και τη νεολαία αλλά και να ειδωθεί ένας άλλος δρόμος απάντησης έξω και ενάντια από λογικές εκπροσώπησης και διόρθωσης του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις έπειτα από συνεδριάσεις στα σχήματα τους και τα όργανα τους αποφάσισαν να συμμετέχουν στην Πρωτοβουλία και να την στηρίξουν με τις δυνάμεις τους στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Ακολουθεί η ανακοίνωση :

Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων

Ενισχύουμε την Πρωτοβουλία για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

Η

νεολαία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια άνευ προηγουμένου επίθεση απογύμνωσή της από κάθε δικαίωμα και κατάκτηση που οι προηγούμενες γενιές κατοχύρωσαν μέσα από σκληρούς αγώνες. Όταν ένας στους δυο νέους βρίσκεται άνεργος και έξω από το ταμείο ανεργίας.. Όταν ο μισθός των νέων εργαζόμενων πέφτει στα 420 ευρώ επίσημα ενώ στην πραγματικότητα χιλιάδες νέοι εργάζονται ή υποαπασχολούνται με πολύ λιγότερα ή μένουν απλήρωτοι για μήνες. Όταν η ασφάλιση, η υγεία, η παιδεία καταλήγουν να είναι εμπορεύματα απλησίαστα για την πλειοψηφία των νέων τότε γίνεται κατανοητό ότι όχι απλά μας κλέβουν το μέλλον αλλά το εκτελούν μπροστά στην αδηφαγία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλιστικού τους ανταγωνισμού με στόχο τη μετατροπή των νέων γενιών σε σύγχρονους σκλάβους απόλυτα διαθέσιμους στην ανάπτυξη της κερδοφορία τους. Το νέο σχολείο που προωθείται θα εξαναγκάσει μεγάλη μάζα μαθητών από λαϊκά στρώματα να εγκαταλείψουν ακόμη και τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Ο νέος νόμος πλαίσιο που ψήφισαν και προσπαθούν να εφαρμόσουν στα ΑΕΙ /ΤΕΙ δημιουργεί μια μάζα εκπαιδευμένης νεολαίας που δεν θα μπορεί να έχει επαγγελματικά δικαιώματα και θα εναλλάσσε-

ται ανάμεσα στη ανεργία και στην ευκαιριακή απασχόληση. Ακόμη περισσότερο αποσυγκροτημένη και εντατικοποιημένη σε ρυθμούς λυκείου, συμπιεσμένη ανάμεσα στη διαγραφή και την υπόκλιση στις επιδιώξεις τους ή στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις παρεμβαίνοντας μέσα στις φοιτητικές μάζες παλεύουν να αναστρέψουν την κινηματική ύφεση που φαίνεται παροδικά να απλώνεται στα αμφιθέατρα και να δημιουργήσουν όρους για ένα φοιτητικό κίνημα αντίστοιχο των απαιτήσεων που η επίθεση του συστήματος επιχειρεί. Έχουν βαθιά πίστη ότι ο όποιος φοιτητικός αγώνας για να έχει επιτυχία πρέπει να συνδεθεί με τις λαϊκές αντιστάσεις που ξεσπούν κατά κύματα όπως έδειξε όλο το προηγούμενο διάστημα. Κατανοούν ότι για να αντιμετωπιστεί η επίθεση αυτή χρειάζεται μέτωπο κινηματικό με την συμμετοχή κοινωνικών αλλά και πολιτικών συλλογικοτήτων που παλεύουν όχι για μια "διέξοδο" μέσα από φτιασίδωμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος αλλά έξω και ενάντια σε αυτό ώστε να οικοδομηθεί ένας άλλος δρόμος. Αυτός του λαϊκού ξεσηκωμού που θα ανατρέψει τους δήμιους των ονείρων του, του μέλλοντός της. Εκτιμά ότι η προσπάθεια για την συγκρότηση μιας κινηματικής συνεργασίας που αντιπαρατίθεται στον

ιμπεριαλισμό- κεφάλαιο, που αποσαφηνίζει τους πραγματικούς υπαίτιους της επίθεσης που σήμερα βιώνει ο λαός και η νεολαία, που αναδεικνύει τον αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό αγώνα ως τον μόνο δρόμο που έχουν να διατρέξουν οι λαϊκές μάζες ώστε να οικοδομηθεί μέτωπο αντίστασης και ανατροπής χωρίς αυταπάτες για εκλογικές διεξόδους και κυβερνητικές λύσεις με αριστερά πρόσημα που θα επανεγκλωβίσουν τις μάζες σε λογικές ανάθεσης και αποχώρησης από τον κινηματικό στίβο, βοηθά τον αγώνα των φοιτητών, των νέων εργαζόμενων. Χαιρετίζει τη συγκρότηση της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία που το πολιτικό πλαίσιο στόχων και εκτιμήσεών της βρίσκει σύμφωνες τις δυνάμεις των ΑΚ και θέλει να συμβάλει στο δυνάμωμα και προώθηση αυτής της πρωτοβουλίας στο χώρο των ΑΕΙ /ΤΕΙ ώστε να δυναμώσει το αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό κίνημα στη χώρα. Καλεί τον κόσμο που στηρίζει τις ΑΚ να πλαισιώσουν τόσο την εκδήλωση της Πρωτοβουλίας στην Αθήνα στις 2/4 όσο και κάθε κινηματική δράση που θα αναλάβει. Θέλει η Πρωτοβουλία αυτή να παραμείνει ανοικτή σε όποιον επιθυμεί να ενταχθεί και θα επιδιώξει την έκφρασή της στο πλαίσιο των σχολών ώστε να συνδέσει τους φοιτητικούς αγώνες με τους ευρύτερους λαϊκούς.


Έναυσμα 37