Page 60

Φαντάζονταν τους εαυτούς τους διαφορετικούς και τα βλεπαν όλα αφ΄υψηλού. Τα άλλα παιδιά τά βλεπαν παρακατιανά. Ήταν όλα τους χαμογελαστά, χορεύανε, τραγουδάγανε και παίζανε. Δεν τα νοιαζε αν χάνανε ή κερδίζανε. Δεν μπορεί παρά να είναι χαζά, σκέφτηκαν τα άλλα παιδιά τα σοβαρά που είχαν το νου τους στις ζαβολιές να βγαίνουν πάντα νικητές. Τα σοβαρά, λοιπόν, αυτά παιδιά χάσανε κάποια στιγμή την επαφή με τη μάνα-πλανήτη και τάπιασε κατάθλιψη. Χάσανε τη χαρά του παιχνιδιού και νοιώθανε μεγάλο κενό. Για να γεμίσουν το κενό, άρχισαν να μαζεύουν παιχνίδια, όχι για να παίξουν, απλά να τα κατέχουν, να γεμίσουν το κενό. Επειδή, όμως, το κενό ήταν εσωτερικό και όχι εξωτερικό, δεν γέμιζε με τίποτα. Ήθελαν όλο και πιο πολλά. Πίστευαν ότι τα περισσότερα θα ήταν και πιο αποτελεσματικά. Άρχισαν, λοιπόν, να κλέβουν τα παιχνίδια των άλλων απλών παιδιών που τα νόμιζαν χαζά. Μετά, άρχισαν και κάτι που έμελλε να είναι σημαδιακό. Δεν καλόβλεπαν να μοιράζονται τον πλανήτη με τα άλλα, τα απλά παιδιά. Τα θελαν όλα γι αυτά. Κάθε φορά που πήγαιναν τα απλά παιδιά στη μάνα τους για τροφή, τα σοβαρά παιδιά τα έσπρωχναν να την πάρουν όλη αυτά. Η μάνα-πλανήτης έκανε υπομονή, όπως κάθε μάνα με τα παιδιά της κι ας είχαν διαστραφεί. Σιγά-σιγά, άρχισαν να βλέπουν χαζή και τη μάνα τους. Την έβλεπαν να χαριεντίζεται με τα άλλα, τα χαζά, και αποφάσισαν ότι είναι κι αυτή παρακατιανή. Γι αυτό, έκοψαν τα πολλά-πολλά και μ αυτήν και όταν πήγαιναν για τροφή δεν ακουμπούσαν επάνω της να βυζάξουν το βυζί. Τους προκαλούσε απέχθεια η επαφή με το γυμνό σώμα της μάναςπλανήτη.

60

Ιστορίες από τον Πλανήτη ΦΕΥ  
Ιστορίες από τον Πλανήτη ΦΕΥ  

Κάπου στο σύμπαν βρίσκεται ένας παράξενος πλανήτης. Μια από τις παραξενιές του είναι ότι τα πάντα σ αυτόν είναι ανάποδα. Είναι ένας αντεστρα...

Advertisement