Page 1

BelgiĂŤ - Belgique P.B. 2800 Mechelen Masspost 2/2496

e i t i 1 1 Ed 0 2 r e t win

Terra Incognita Driemaandelijks tijdschrift - Afz./V.U.: AFS Vlaanderen - H. Consciencestraat 52 - 2800 Mechelen (P509725)

Jaargang 2 - nr 7


Rode Draad

“ AFS leeft!

Mij bewust van het hoog Bond-zonder-Naam-gehalte (of clichématige verkiezingskarakter) van deze uitspraak wil ik er toch graag even mee bij u de deur in vallen.

Jullie hebben meer Chiro of Scoutsgehalte dan ik dacht (tja, ieder zijn eigen referentiekader) en neem van mij aan: uit mijn mond is dat een compliment!

AFS is meer volk, meer energie, meer ‘goesting’, meer ‘drive’ dan ik voor mogelijk had gehouden. Het viel me extra op tijdens het kadervormingsweekend, toen daar een massa enthousiastelingen samentroepte in trots gedragen AFS-truien in alle kleuren van de regenboog.

Jullie zijn diverser dan ik me had ingebeeld. Sommigen zoveel jonger (en toch al zo’n engagement!), anderen de 50 al lang gepasseerd en nog steeds vol vrijwillig enthousiasme. Daarvoor neem ik mijn hoed af.

Het viel me op toen de tafel voor de Lokale Leidersvergadering bijna te groot was om nog efficiënt te vergaderen, toen hoeren en matrozen opdaagden voor de kwis, toen Bruce gewonnen werd, toen een aantal jonge AFS-ers kritisch meedachten over de uitdagingen waar onze wereld klimaatsgewijs voor staat. Natuurlijk had ik de website afgescrold en het beleidsplan gelezen ter voorbereiding van mijn sollicitatie. En daar leer je veel, maar niet wat – hups daar gaan we weer de BZNtoer op – AFS handen en voeten geeft. En dat blijken jullie te zijn. En jullie blijken meer kleur en energie te hebben dan ik dacht. De voorbije weken drukten mij met de neus op de feiten dat AFS niet alleen een internationaal netwerk is maar ook een organisatie die leeft dankzij zijn vrijwilligers.

We zijn niet alleen internationaal maar ook ‘intergenerationeel’. Dat intergenerationele van AFS heeft me aangenaam verrast en is ook redelijk uniek in België. Daar mogen we dus fier op zijn. Toen ik enkele maanden geleden vertelde dat ik directeur van AFS ging worden, vroegen vele mensen in mijn omgeving “of ik écht ging werken voor die elitaire organisatie die kindjes van rijke ouders een jaartje buitenland cadeau doet”. Dat zegt natuurlijk iets over ons imago, maar goed, dat is misschien eens stof voor een volgende Rode Draad. Intussen kan ik weerwoord bieden en kan ik mijn (meestal ook zeer geëngageerde) vrienden aangenaam verrassen met de verhalen van ‘Mijn ontdekking van AFS’. Enfin, het komt allemaal hier op neer: Merci voor de aangename kennismaking! Ik hoop dat ik op ons feest van de vrijwilliger op 3 december samen met jullie het glas op u kon heffen. Daar is namelijk alle reden toe. En als dat niet is gelukt in ons prille bos in Schoonaarde, dan hoop ik dat we alsnog snel de kans krijgen om elkaar beter te leren kennen en te toasten op AFS! Groetjes, Caroline Steyaert Directeur AFS Vlaanderen

2


Op zaterdag 3 december plantten zo’n 200 vrijwilligers een AFS-bos in de buurt van Dendermonde. Ze zetten zo een eerste stap in een breder ecologisch plan. Check AFS in ‘t groen op p. 8-9.

Een levensbepalende keuze Johan Hawinkel wilde 8 jaar geleden heel graag naar Nieuw-Zeeland of Australië, maar kwam terecht in Argentinië. Op p. 10 lees je hoe die landenkeuze voor hem levensbepalend zou worden...

Tussen Rome en Rusland Wim en Renata Paternoster ‘ruilden’ hun dochter Tania voor drie maanden met de Russische Zhenya. Lees op p.12-13 dat zoiets niet automatisch leidt tot een mooi succesverhaal.

Colofon: Aan dit nummer werkten mee: Caroline Steyaert, Johan Hawinkel en familie, Ilse Mortelmans, Lieven Hofman, Carina Verdonck, Koen Verjans, Greet Dirix, Bas Maes, Corneel Bombeke, Yannick De Schaepmeester, Wim en Renata Paternoster, Jan Van Keirsbilck, Jean-Jacques Schulz, Dauwe Vanoppen, Silja Keyaerts

RodeDraad

Alumni Alumni

10 11 12-13 14 15 16

Eindredactie & lay-out: Koen Baetens Druk: www.bulckens.com - www.zwartopwit.com Verantwoordelijke uitgever: Jan Van Keirsbilck - Hendrik Consciencestraat 52 - 2800 Mechelen 3

FocusOp

8-9

Goedgezi(e)n WorldSpace WieWatWaar

AFS plant (zich) voort

7

AFS & familie

Voor het eerst wint een vrijwilliger van AFS Vlaanderen de prestigieuze Galatti-award. Met gepaste trots stellen wij u voor aan de terechte winnaar op p. 4.

4-6

POSTeensITs

Go Patrick!

2

In de kijker

Pag.

Wensen

Inhoud


Galatti Award voor AFS Vlaanderen!

Een historisch moment: met Patrick Vandendriessche, voorzitter van het oudercomité van MidWest heeft AFS Vlaanderen voor het eerst ook een Galatti Award winnaar onder zijn leden. De Galatti Award is genoemd naar Stephen Galatti, de visionaire man die in 1947 de AFS-ambulanciersdienst omvormde tot de uitwisselingsorganisatie zoals we die vandaag de dag nog kennen.

Naast Patrick zijn er dit jaar nog twee gelauwerden: Martha Garay de Cáceres uit Honduras en Xu Jiandong uit China, eveneens vrijwilligers die met bijzondere inzet en toewijding hebben bijgedragen tot de realisatie van de AFS-missie.

Patrick stapte in het comité en werd een toegewijd schoolcoördinator. In 2002 ging zijn dochter als wereldwerker naar Guatemala en in 2004 was hij gastvader van een Franse EVS-deelnemer. Van 2003 tot 2005 en opnieuw sinds 2008 is Patrick als voorzitter een rots in de branding voor het oudercomité MidWest.

De raad van bestuur is van mening dat Patrick VandenAl meer dan 60 jaar is het sucdriessche de belichaming is ces van AFS afhankelijk van van de gedrevenheid van al een sterk netwerk van vrijwilonze vrijwilligers. De brand ligers, die gul en onbaatzuchtig attributes (inspiring, supporhun tijd en talenten schenken tive, trustworthy en conaan AFS. De Galatti Award necting) zijn hem op het lijf werd in 1983 voor het eerst geschreven. Hij is bovendien uitgereikt om erkenning te het levende bewijs dat het geven aan deze inzet en de poperfect mogelijk is om een sitieve impact van het vrijwilAFS’er in hart en nieren te ligerswerk op de gemeenschap. Patrick bij zijn eerste les Nederlands in het station van Roeselare worden, zonder zelf eerst deelnemer, gast- of zendfamilie te zijn Jaarlijks krijgt ieder AFS-partnerland geweest. de kans om één vrijwilliger te nominePatrick leerde AFS kennen in 1994, ren. Het was voor de raad van bestuur toen hij via de Tieltse vereniging De winnaars van de Galatti Award 2011 van AFS Vlaanderen niet gemakLADIE (‘Los Amigos Del Idioma krijgen een gegraveerde plaat en een kelijk om één persoon te kiezen uit Español’) in contact kwam met Nilda certificaat, persoonlijk uitgereikt door de Vlaamse inzendingen. De raad is Leal, een Guatemalteekse AFS’er die Vincenzo Morlini, de internationale ervan overtuigd dat iedere vrijwilliger in een Tielts gastgezin verbleef. directeur van AFS, of door een lid van zonder onderscheid deze prijs verde Board of Trustees. Daarnaast zullen dient. Patrick werd haar leraar Nederlands de comités van de winnaars elk een en na haar volgden er nog ontelbare gedeeltelijke beurs krijgen voor één van Dat Patrick Vandendriessche deze AFS’ers. Al snel gingen alle AFShun deelnemers. prijs ontvangt, is voor ons een teken studenten van comité Midwest iedere van erkentelijkheid van de Board of woensdag naar de Nederlandse les in Jan Van Keirsbilck, Trustees voor de sterke vrijwilligershet station van Roeselare. voorzitter AFS Vlaanderen werking van AFS Vlaanderen. 4


België - Turkije Twee AFS-comités gingen de afgelopen maanden een interculturele uitwisseling met Turkije aan. In het kader van Europa Voor Allen (of EVA) waren ze zowel gastheer of -vrouw in hun thuisland, als gast in Turkije. Comité DAS (Dendermonde - Aalst - Sint-Niklaas) ging het avontuur aan met 5 mannen uit Adana. Volgens Lieven Hofman was het zeker en vast de moeite: “Adana is een miljoenenstad met een oud centrum en veel eentonige hoogbouw daarrond. Onze gastheren toonden ons hun stad en de ruime omgeving, zelfs tot Capadocië, op 300 kilometer daarvandaan. Cultuur opnemen is niet enkel gebouwen, winkels, landschappen en zeëen maar ook eten en drinken. We werden dus ook letterlijk volgestouwd met streekgerechten, zoetigheden en raki. Toen we op 10 oktober terug naar huis kwamen, was het wederom tijd om onze bijgekomen kilos weg te werken. Een week met toffe mensen, om niet meer te vergeten.”

In mei kreeg het comité Zuid-Antwerpen bezoek van 6 Turkse dames uit Izmir. Ilse Mortelmans vertelt: “Ieder van ons kreeg één persoonlijke gast toegewezen, maar we gingen wel de hele week samen op pad. We maakten er een echte interculturele uitwisseling à la AFS van. Het werd een intense week met vele uitstapjes. We begonnen met een picknick onder het Atomium in Brussel en een bezoek aan het AFS-kantoor in Mechelen. We bezochten onze belangrijkste Vlaamse steden Gent, Brugge en Brussel. Onze eigen stad Antwerpen kwam iets uitgebreider aan bod. We gingen er het gerechtshof, het MAS en het Rubenshuis bekijken. We leerden onze Turkse gasten frietjes, cuberdons, pralines en Antwerpse handjes eten. Om beurt gingen we ’s avonds bij iemand thuis eten met de hele bende. We mochten Turks en Belgisch zangtalent ontdekken, en ondanks het feit dat sommige dames alleen maar Turks spraken, was communicatie geen probleem en hebben we ook enorm veel gelachen! Onze AFS-studente Siwe (schooljaar 2010-2011) uit Istanbul fungeerde herhaaldelijk als tolk! En

omdat het weer behoorlijk meeviel, konden we zelfs de barbecue aansteken. Op 24 mei brachten we onze gasten terug naar de luchthaven, een intense AFS-ervaring rijker! We beloofden om er in november een vervolg aan te breien!” “Zo gezegd, zo gedaan”, vervolgt Carina Verdonck van datzelfde comité. “En zo kwam het dat er op een zondagochtend eind oktober héél vroeg 7 opgewonden

dames aan de automatische check-in van diezelfde luchthaven stonden, popelend om in te checken. Het weerzien was meer dan hartelijk en de week werd meteen ingezet met een lekkere en uitvoerige maaltijd. Eten, eten en smullen: het zou de rode draad doorheen deze week worden... Onze Turkse vriendinnen hebben kosten noch moeite gespaard om ons een fantastische week te bezorgen. We maakten ook kennis met de EVAverantwoordelijke van Izmir en ondervonden dat ze daar enorm gesteund worden door de plaatselijke gemeentelijke diensten: we kregen er zelfs 4 dagen een minibus met chauffeur ter beschikking. Geen overbodige luxe want door al dat eten ging onze fysiek wel wat achteruit! We bezochten vele interessante plekken in de Izmir-regio waaronder de ruïnes van de oude stad Efeze, Sirince, Kusadasi. Ook Karsiyaka, Alsancak en Cesme (bekend voor windsurfen) waren telkens leuke en interessante plekken om te bezoeken. Natuurlijk kon het winkelen ook hier niet ontbreken! Zo werd het veel te snel zaterdagavond en, nog erger, zondagochtend. Bea, Carina, Chantal, Ilse, Lydia, Nicole,Veronique, Ayfer, Bahar, Banu, Berna, Gamze, Hayret en Yurdanur kijken alleszins terug op een fantastische ervaring!” 5


Een flitsende start! Een flitsende start: zo konden we het begin van het nieuwe AFS-jaar in MIL (MiddenLimburg) wel omschrijven! Op 22 augustus 2011 arriveerden de nieuwe gasten en meteen op 10 september gingen we met z’n allen op blote voeten-tocht in Zutendaal (Park Midden-Limburg). Ouder- en jongerencomité hadden de handen in mekaar geslagen en bovendien samen gezorgd voor een schitterende zonnige dag. De opkomst en het enthousiasme waren dan ook optimaal!

Op 1 oktober was er dan de infodag voor studenten die ervan dromen om ook een AFS-jaar te mogen meemaken. Onze studenten (maar ook onze net en al iets langer teruggekeerden) verzorgden landenstandjes die er prachtig uitzagen. Mét hapjes uit verschillende werelddelen! De volgende dag stond er een flinke zendgezinnenwandeling op het programma. Ook hier weer een mooie opkomst en deugddoende contacten tussen de zendouders. Op 8 oktober kregen onze gasten de kans om samen met het JC te leren schaatsen op een overdekte ijsbaan. Sommigen hadden nog nooit ijs gezien of gevoeld. Een kanjer van een ervaring!

Het blote voeten-pad wordt – zoals de naam doet vermoeden – op blote voeten gewandeld. Een hele belevenis voor alle deelnemers. Door de vele hindernissen en obstakels onderweg kregen zowel de studenten als de gastfamilies de kans om mekaar te leren kennen. En ja, soms moest er al eens een handje geholpen worden om een glibberig stuk of een waterpartij-tot-boven-de-knieën te overbruggen. Dat schept een band! Het zalige weer en de overheerlijke picknick achteraf maakten van dit startmoment een super ervaring.

Enkele weekends later namen enkele OC-leden en een heleboel JC-leden deel aan het kadervormingsweekend in Dworp. En zij kwamen super-enthousiast terug naar Limburg. Nog niet in het minst omdat ze de felbegeerde Bruce De Beer mee naar huis mochten nemen. (Bruce is de wissel-beer die slechts kan gewonnen worden na een moeilijke maar geweldig leuke en veelzijdige kwis!) MIL is zéér trots op Bruce en belooft bij deze dat hij in de watten zal gelegd worden! En tot slot kwamen op 23 oktober de gastgezinnen bijeen voor een workshop, gebaseerd op de 4 grote pijlers van AFS. Het was een héél leerrijk moment, waarbij iedereen de kans kreeg om zijn verhaal te doen. De succesverhalen, maar ook de moeilijkheden, ze kwamen allemaal aan bod.

Kortom: MIL zit niet stil! Greet Dirix, oudercomité MIL

Eet een brood, word gastgezin! Comité BRO (Brabant-Oost) heeft een originele manier bedacht om nieuwe gastgezinnen aan te spreken. Dauwe Vanoppen van het jongerencomité: “We gaan een reclameboodschap op broodzakken te plaatsen. Hierbij richten we ons specifiek op gastgezinnen: op deze manier bereiken we veel mensen. Bovendien zijn wij ervan overtuigd dat onze boodschap op deze wijze op een ludieke en creatieve manier wordt overgebracht en dat het zeker een onderwerp kan worden aan de ontbijttafel.” 6

Voor verschillende comités wordt de zoektocht naar nieuwe gastgezinnen steeds uitdagender. De meeste mensen horen via mond-op-mondreclame hoe het is om gastgezin te zijn. Die reclame werkt wel, maar zo spreekt AFS steeds mensen aan in dezelfde kringen. De overige communicatie en informatie gebeurt al in beperkte mate en steeds op dezelfde manier: posters ophangen, standjes plaatsen... Silja Keyaerts van het ouderencomité vervolgt: “We willen met deze actie op een vernieuwende wijze een bijkomende

inspanning doen. Verder zien we dat het merendeel van onze gastgezinnen zich concentreert rondom Leuven, wat ervoor zorgt dat het ook steeds moeilijker wordt om scholen te vinden. Door reclame te verspreiden in gemeenten waar we nagenoeg geen of minder gastgezinnen blijken te vinden, hopen wij op die manier een nieuw publiek te bereiken.” De Raad van Bestuur van AFS Vlaanderen beloont innovatieve initiatieven binnen de organisaties. Dit project wordt dan ook ondersteund met een financiële ondersteuning van 1000€!


Alumni

Onderwijs en gezondheidszorg voor iedereen!

Mijn leraar Engels op het Koninklijk Atheneum van Kapellen, meneer Van Osmael, was zoals die uitzonderlijke leerkracht uit de film Dead Poets Society: hij moedigde zijn leerlingen aan om de wereld te ontdekken. Nadat ik geslaagd was voor de AFS-test vertrok ik in augustus 1957 naar The Hill School in Pennsylvania, één van de beste Prep Schools van de Verenigde Staten. Het was een kostschool, dus verbleef ik niet in een gastgezin. In tegenstelling tot wat ik verwachtte van het Amerikaanse eldorado, kwam ik terecht in een heel streng Quaker-district. Als we uitgingen op woensdag moesten we onze ogen naar beneden richten als we een meisje passeerden. Bij mijn terugkeer in België heb ik me ingezet bij AFSAntwerpen, hoewel ik studeerde in Gembloux. Mijn familie nam toen ook een charmante Amerikaanse op in het gezin. Ik ben trouwens nog steeds met haar in contact. Ze woonde immers in Washington, waar ik later ook nog acht jaar heb gewerkt. Vandaag zit ik in de raad van bestuur van de AFS-Stichting. Die reikt beurzen uit aan kandidaat-uitwisselingsstudenten die een oproep tot financiële steun aan ons richten. Elke AFS’er wordt automatisch wereldburger. Zo bouwde ik een internationale carrière uit en in 1990 richtte ik PROMEURO op, een vereniging die een online educatief programma over de euro heeft opgezet om burgers te betrekken bij de opbouw van de Europese monetaire unie. In februari 2000 ging ik met pensioen. Maar net daarvoor werd mijn leven helemaal overhoop gegooid. Op 2 augustus 1999 werden Yaguine en Fodé, twee jonge Guineanen, dood aangetroffen in het landingsgestel van een Sabenavliegtuig dat van Afrika kwam. Hoe kan de wereld aanvaarden dat jongeren hun leven riskeren omdat hun recht op opleiding en kwalitatieve gezondheidszorg niet gerespecteerd wordt ? Of omdat ze simpelweg niet kunnen reizen zoals andere jongeren elders ter wereld ? De fundamentele rechten van jonge Afrikanen worden zonder twijfel het meest misbruikt. Ik veronderstel dat ik me bewust ben geworden van mijn verplichting tegenover die 100 miljoen jongeren die niet naar school kunnen gaan of kunnen reizen, nadat ik dankzij AFS wél dat privilege heb gehad.

Daarom heb ik IDAY opgericht. IDAY is een netwerk van Europese en Afrikaanse verenigingen dat ijvert voor een kwalitatieve opleiding voor iedereen in Afrika. We doen dat voornamelijk door regeringen te overtuigen van de noodzaak van onderwijs. Daarnaast strijden we ook tegen malaria, één van de grootste doodsoorzaken bij kinderen in Afrika. Dit netwerk bestaat vandaag uit meer dan 250 organisaties in 18 Afrikaanse en 8 Europese landen, en verzekert een opleiding voor meer dan 120.000 kwetsbare kinderen en jongeren. IDAY zal tijdens de Global Action Week de Europese regeringen herinneren aan hun beloftes om kwalitatieve basiseducatie voor iedereen te verzekeren (www.globalactionweek. org). Dit jaar zal IDAY in meer dan 100 Belgische scholen werken rond het thema Gezondheid & Ecudatie: partners voor het leven. Er staat onder andere een uitwisseling met jongeren uit Kenia op het programma! Het hoogtepunt van de week wordt ongetwijfeld een concert met 1000 leerlingen in de Basiliek van Koekelberg met de zangeres Chantal Eden. Op 3 mei zullen de jongeren hun boodschappen kunnen bezorgen aan Ambassadeurs. Why don’t you join us? Hoe talrijker we zijn, hoe luider onze stem voor een wereld waarin alle jongeren vrij kunnen reizen en profiteren van kwalitatief onderwijs en gezondheidszorg! Een journalist vroeg aan een Afrikaans meisje wat ze later wilde worden. “Ik hoop volwassen te worden”, antwoordde ze. “Niemand is te jong”, zingt Chantal Eden in één van haar liedjes. Let us make it happen for all. Jean-Jacques Schul Lijkt dit initiatief ook iets voor jouw school of wil je meer weten over de Global Action Week? Surf naar www.iday. org of contacteer Jean-Jacques op 0476/75.06.01.

7


AFS plant (zich) voort

3 december - Schoonaarde

8

Met foto’s van Stijn Van Den Bergh, Lieven Bauwens, Hilde Smeesters en Ilse Mortelmans


Maar waarom dan eigenlijk? Face the facts: als het over klimaatopwarming gaat zijn we als AFS niet de beste leerling van de klas. Onze corebusiness maakt dat we jaarlijks heel wat CO-kilometers bij elkaar vliegen en daarenboven nog transatlantische vriendschappen voor het leven initiëren ook. Er zijn activiteiten met een lagere impact op ons klimaat en milieu…

Vredesmissie Natuurlijk geloven we in dat waar we mee bezig zijn, maar toch zijn er goede redenen om onze werking op dat vlak eens kritisch onder de loep te nemen en bewust te kijken hoe we onze impact op het klimaat kunnen verminderen. AFS heeft namelijk een mondiale vredesopdracht in haar missie staan en als we weten dat de komende oorlogen wellicht om vruchtbare grond en water zullen draaien, moeten we misschien toch eens bekijken hoe wij onze impact hierop kunnen verkleinen.

Daarnaast beginnen we ook in het eigen Vlaamse AFS-huis. AFS heeft op zijn kantoor in Mechelen al een tijdje een ecowerkgroep en die hebben heel wat initiatieven in de startblokken staan. We starten dit jaar met heuse verbouwplannen en daarin zal het ecologisch karakter van onze kantoren een prominente plaats innemen. Isolatie, energievriendelijke verlichting, groene stroom, gerecycleerde meubels en opslagruimten, … zijn allemaal aspecten die we bewust onderzoeken.

Duurzaamheid Om te beginnen laten we een energie-audit van ons kantoor doen. Daarnaast gaan we op zoek naar ecologisch kantoormateriaal, gaan we ons flessenwater bannen, gaan we ons papierverbruik reduceren, de focus leggen op vegetarisch eten en voor ons binnenlands vervoer nog meer de kaart trekken van het openbaar vervoer. Een goede eerste stap werd gezet met het aanschaffen van een nieuwe verwarmingsketel, bij volgende stappen kunnen we ons energieverbruik wellicht met 20% reduceren. En duurzaam leven gaat natuurlijk ook over eerlijke handel en eerlijk beleggen.

De AFS-wereld zou er binnen afzienbare tijd wel eens een pak kleiner uit kunnen zien...

Bijkomend zijn we allemaal wereldburgers en is AFS één grote mondiale familie. Als we jongeren over 30 jaar echter nog een boeiende interculturele ervaring willen aanbieden aan de andere kant van de wereld, helpen we nu best voorkomen dat Afrika binnen de kortste keren een woestijn is en dat Azië een modderpoel wordt. De AFS-wereld zou er anders binnen afzienbare tijd wel eens een pak kleiner uit kunnen zien.

Dus wat gaan we doen? Eerst en vooral planten we 2000 bomen om in ons eigen land alvast wat extra CO2 te neutraliseren. Belangrijker wellicht is dat we het initiatief hebben genomen om met enkele concullega’s samen te zitten om een eco-charter uit te werken. Uitgangspunt is dat we elkaar op het vlak van duurzaamheid niet moeten beconcurreren. We willen samen met de sector nadenken over hoe wij onze activiteiten kunnen vergroenen zonder voorbij te gaan aan waar wij voor staan. Op 3 december wordt de eerste aanzet gegeven tot dit duurzaamheidscharter, in de weken die volgen wordt één en ander geconcretiseerd.

Een bos planten is een mooi gebaar, het klimatologisch verschil maken heeft natuurlijk nog wat meer voeten in de aarde. Wij gaan die aarde niet van vandaag op morgen veranderen maar we kunnen alvast ons steentje - én ons boompje - bijdragen.

We gaan er als kantoor dan ook alles aan doen om een fair trade-organisatielabel te krijgen en zetten een deel van ons spaargeld bij Triodos Bank. Verder zoeken we nog voor andere diensten een ecologisch alternatief zoals Ello Mobil voor telefoonverkeer. Sowieso wordt dit groene AFS-verhaal nog vervolgd. Want de slogan is dan wel niet van ons, het blijft een goeie:

Verander de wereld, begin bij jezelf!

Heb je zelf ideeën om de groene werking van AFS te versterken of te verbeteren, geef dan zeker een seintje aan Stijn van de ecowerkgroep via stijn.vandenbergh@afs.org! 9

Focus op

De groene golf: Wat na 3 december?


WieWatWaar

WIEWATWAAR

Johan Hawinkel ging met AFS naar Argentinië. Hij kwam terecht in een grote familie in Concordia, een klein provinciestadje aan de grens met Uruguay. Hij rondde al reizend zijn studies af en nu, 8 jaar later, is hij opnieuw aan de slag in zijn geliefde Latijns-Amerika. Een verhaal over ronddwalen en blijven, over kansen krijgen én grijpen, over het leven quoi...

Mijn AFS-jaar was ongelooflijk. Ik verbrak bewust alle contact met buitenlanders en thuis, op enkele sporadische telefoongesprekken na en een Italiaanse vriendin die in hetzelfde schuitje zat. Dat maakte dat ik redelijk snel goed geïntegreerd raakte in alle lagen van de Concordiaanse maatschappij. Hoewel je er gedurende het jaar echt niet bij stil staat, is het een jaar met ongelooflijk veel en intense ervaringen die pas nadien doordringen. Twee weken geleden was ik uitgenodigd op het huwelijk van één van mijn gastzussen. En ook al was het intussen 8 jaar geleden, het was een blij weerzien met vele mensen.

een reis door het Midden-Oosten waar broer Pieter op dat moment verbleef. Toen begon ik te werken bij een Frans bedrijf in de mijnbouwsector, en zo kwam ik opnieuw in Zuid-Amerika terecht. Ik maakte de overschakeling naar het Chileense filiaal, woon momenteel in Santiago en werk in de Zuid-Amerikaanse mijnen (Colombia, Peru, Chili). Ik werk als projectingenieur en start de nieuwe projecten op, wat mij naar alle uithoeken van het continent voert, dikwijls in afgelegen en avontuurlijke gebieden.

Uiteindelijk kreeg ik het aanbod om in Latijns-Amerika te blijven werken dus maakte ik de overstap. En hier zit ik nu. Hoe een kleine keuze levensbepalend kan zijn… Tuurlijk kom ik nog wel eens thuis, het bedrijf voorziet een aantal reizen per jaar naar Europa. Zo had ik het geluk de trouw van één van mijn beste kameraden te kunnen bijwonen en was ik 2 dagen na het overlijden van mijn grootvader bij de rest van de familie. Het is ver weg maar slechts een kwestie van uren.

Ik kan uiteraard niet voor elke Langs moeder’s kant zit het reigelegenheid naar huis terugkezen in het bloed: overgrootvaren. Zo heb ik de trouw van een ders op de lange omvaart, grootgoede kameraad moeten misvader was diplomaat en mama sen en zal ik dit jaar de feesten nonkels hebben gedurende dagen ook niet thuis kunnen hun jeugd de hele wereld rondvieren. Ik kom graag naar huis gereisd en zijn daar nu nog veren ik beschouw Hoevenen nog spreid. Langs papa’s kant is het steeds als mijn thuis. Niet voor een beetje tegenovergesteld, een de plaats, wel voor de mensen. echte degelijke Limburgse familie waarvan de roots vele geneHet reizen voelt soms aan als raties teruggaan tot in de kleine een verslaving of een virus. Als Limburgse uithoeken. Op dit geik te lang stil zit, word ik rusbied is het eerder mama’s gen dat teloos. Anderzijds begin ik na bij ons terecht is gekomen. Na zoveel reizen ook van de semijn AFS-jaar heb ik vele omdentaire details te genieten, een zwervingen gemaakt, en mijn drie metro nemen om naar het werk broers zitten ook niet stil. Pieter De Hawinkels in Ierland. Johan (tweede van links): te gaan, een lamp kopen voor zat 6 maanden in Mexico en dan “Het is niet zozeer waar of wanneer of hoe, maar eerder het appartement of eens thuis 1,5 jaar in Syrië, Stijn studeert nu voor wie het de moeite is om te blijven” koken in plaats van op restaueen half jaar in Spanje en Maarten rant te eten. maakt al plannen voor zijn AFS-jaar. In 2001-2002 namen we ook Juan, een Leuke anekdote: ik was vastbesloten Het zijn dikwijls de kleine details die AFS-student uit de Dominicaanse Re- met AFS naar Australië of Nieuw- Zee- je doen nadenken of twijfelen. Onlangs publiek, op in ons gezin. land te gaan. In de keuzelijst moesten zag ik een film over een besneeuwd echter 3 landen komen dus schreef Berlijn en ik kreeg plots heel veel zin Na mijn ingenieursstudies in Leuven ik in koeien van letters Australië en om terug in Europa te zijn. Twee weben ik op Erasmus gegaan voor een Nieuw-Zeeland en in het heel klein ken later ging ik op een mooie Chijaar in 4 verschillende Europese uni- Argentinië. Ik vertrok dan toch naar leense lentedag ’s ochtends skiën en versiteiten. Vanaf dan ging het snel en Argentinië, waar ik Spaans leerde en ’s namiddags een terrasje doen. Op kreeg ik een stage in het zuiden van ook de Latijnse gewoonten en mentali- zo’n momenten denk ik dan weer dat Afrika aangeboden. Na de stage werkte teit onder de knie kreeg. Toen ik net in Latijns-Amerika the place to be is. Ik ik aan mijn thesis waardoor ik thuis zat, dit Franse bedrijf werkte, deed zich een denk dat een eigen stekje niet zozeer redelijk veel tijd had, en Hoevenen (in korte missie van 3 weken in Colombia afhangt van waar of wanneer of hoe, het noorden van Antwerpen) heel klein voor. Ik was de geknipte kandidaat en maar eerder voor wie het de moeite is werd, dus besloot ik met een vriend vertrok. Het ging me daar supergoed om niet te dwalen maar te blijven. De Centraal- Amerika te verkennen. af. Zo werden 3 weken 6 weken, 2 kans dat het Latijns-Amerika wordt, is Daarna volgde een stage in Ierland en maanden 3 maanden,… dan ook niet gering. 10


er d Ne nd la ck De er

(Het geluid van een Nederlandse collega die vloekt)

WorldSPACE

De AFS-organisatie in Nederland is na een moeilijke periode in wederopbouw. Daarom vroegen ze een vrijwilliger uit een ander AFS-land om de kantoorstaf voor een periode te versterken. Dat leek me wel een leuke uitdaging. Intussen werk ik er al enkele weken, en focus ik me vooral op ‘scholentochten’ omdat ik al 2 jaar ervaring heb als scholentochtverantwoordelijke in mijn comité GEO (Gent-EekloOudenaarde).

Het concept ‘scholentocht’ is hier in Nederland niet bekend, onder andere omdat het schoolsysteem totaal anders in elkaar steekt. Iets waar ik nog steeds niet uit ben. Bij de start dacht ik dat ik de Vlaamse werking gewoon kon kopiëren. Niets is minder waar.

maar slechts eendaagse bijeenkomsten, geen weekends meer. Nu willen ze misschien terug een weekend organiseren voor de UP-voorbereiding. En zo kan ik dus vertellen wat werkt en wat niet werkt in Vlaanderen, zodat ze daaruit lessen kunnen trekken voor de werking in Nederland. Mensen denken wel eens dat we niet zo veel verschillen met onze Noorderburen. Wel, ze vergissen zich: er zijn er gigantisch veel! Op vrijwilligersniveau is het al totaal anders! Binnen AFS Nederland spreekt men over regio’s in plaats van comités. Per regio bestaat er een RV, een ‘Regio Verantwoordelijke’. Deze regio’s liggen in sommige gevallen nog niet volledig vast, maar het is dus zo dat de RV het grootste deel van het werk doet.

De structuur hier is totaal verschillend. Nederlandse scholen organiseren vaak een voorlichtingsmarkt waar vele universiteiten aanwezig zijn om hun studiecurriculum voor te stellen. AFS probeert nu op die markten binnen te geraken en zo de juiste jongeren te bereiken. We zijn hier ook op zoek naar nieuwe wegen om promotie te voeren. Binnen het kantoor werd het idee geopperd om via landenteams te werken. De bedoeling is dat bijvoorbeeld een groep vrijwilligers die naar Finland zijn geweest, samen promotie voeren over ‘hun’ land. In een eerste fase gaat het dan over één specifiek land, maar al snel zal duidelijk worden dat AFS méér is dan Finland alleen. Dit project staat nu nog in zijn kinderschoentjes maar hopelijk heeft het snel een positief effect! Vanuit mijn engagement als vrijwilliger bij AFS Vlaanderen heb ik toch heel wat kennis opgedaan over de organisatie van lokale én nationale weekends. Die kennis kan ik hier zeker gebruiken om de UP-voorbereiding te optimaliseren. UP staat hier voor het ‘Uitgaande Programma’, wat wij verstaan onder ‘sending’. Ik ben er hard van geschrokken, maar Nederland heeft geen wegwijs-, oriëntatie- of kompasweekend. AFS Nederland bestaat al sinds 1947, maar de werking is hier de afgelopen jaren erg veranderd. Er zijn wel voorbereidingsactiviteiten,

Yannick voelt zich al helemaal thuis in Nederland

Daarrond heb je wel vrijwilligers die meehelpen, maar naar mijn idee moet daar nog een goede structuur uitgewerkt worden om optimaal te kunnen draaien. Dit is een project van lange adem. Het belangrijkste is nu dat we ons richten op de UP-werving. Met een positieve ingesteldheid en goede samenwerking onderling komen we er zeker en vast op hetzelfde niveau als AFS Vlaanderen. Jammer genoeg zal dat nog niet voor morgen zijn! Binnen het kantoor heerst er ook een oorlogje België-Holland tussen Astrid en mij. Niets gemeend hoor, best wel leuk voor de sfeer. In mijn eerste werkweek had ze namelijk iets doms gedaan en vloekte ze “Belg!!!”. Na een beetje meer geïntegreerd te zijn als Rotterdamse inwoner met belcode 010 spreek ik mijn Amsterdamse collega Astrid dan ook vaak aan met haar belcode. 020! Gepaard gaande met stoere ghettomoves als ik haar bureau passeer voor een kop koffie... 11

WorldSpace

“Belg!”

ni st Yan pmee e a Sch


GoedGezi(e)n

Goed Gezi(e)n De afgelopen drie maanden waren heel intens voor de familie Paternoster. De ene dochter Tania vertrok naar Rome, de andere dochter Iris kreeg een Russische zus in de plaats. Terra Incognita had een openhartig en eerlijk gesprek met mama Renata en papa Wim. Het gezin Paternoster werd geconfronteerd met verschillende gewoontes en gebruiken. Het werd uiteindelijk een zeer intense interculturele ervaring. Dat alles niet altijd van een leien dakje loopt, moeten we als AFS niet verbergen. Belangrijker is dat we als organisatie lessen trekken uit dit verhaal. Het idee om ook iemand bij ons in huis te nemen is vrij snel gekomen. Tania’s kamer kwam toch vrij. We hebben wel eerst aan Tania gevraagd of zij niet het gevoel kreeg dat zij “vervangen” werd. Maar ze had er geen probleem mee; ook niet om haar kamer af te staan.

Wim en Renata Paternoster: “Zhenya’s aanwezigheid maakte dat we veel afleiding kenden, waardoor het gemis naar onze eigen dochter wat minder werd.”

We zagen het niet zitten om iemand voor een jaar te nemen. Dat vonden we te lang, maar drie maanden leek ons wel haalbaar. We hadden een voorkeur voor een meisje, misschien omdat we meisjes gewoon zijn. En uiteindelijk bleek dat er maar één trimesterstudent in ons comité (BHV Brussel-Halle-Vilvoorde) zat. En dus is Zhenya uit Rusland drie maanden bij ons komen wonen.

Tania ging de uitdaging volledig aan en leerde vrij snel Italiaans. Zhenya daarentegen was lange tijd ‘gesloten’. We zijn er niet in geslaagd een band op te bouwen met haar. Daar hebben een aantal factoren een rol in gespeeld. Zij is een andere manier van leven gewoon. Zhenya kan in Rusland gaan waar en wanneer ze wil, zonder enige uitleg te geven aan haar ouders. Dat is bij ons anders. Wij houden meer rekening met elkaar en stemmen onze activiteiten af op elkaar. De regels die ze moest volgen, heeft zij als controlerend en beperkend ervaren. Het feit dat haar Engels niet goed was, heeft de communicatie bemoeilijkt.

Tussen Rome en Rusland

Geen connectie

Het is heel raar om een dochter weg te hebben, en een ‘nieuwe’ dochter in huis te hebben. Vooral dan nog eens het feit dat Tania op drie september om 6u ’s morgens is vertrokken en Zhenya diezelfde dag om 11u is geland. Meer tegenstrijdige gevoelens op eenzelfde dag kan je niet meemaken. ’s Morgens tranen als je je dochter door de gate ziet stappen, enkele uren later de stress en nieuwsgierigheid die de kop opsteken voor het meisje dat drie maanden bij ons gaat verblijven.

Zij was het ook niet gewoon om ernstige gesprekken te hebben met haar ouders. We wilden haar op dezelfde manier benaderen als onze eigen kinderen, maar wanneer wij iets probeerden uit te praten, kwam er geen reactie van haar kant. Het was moeilijk voor ons, omdat zij zichzelf heel zelfstandig vond. Dat strookte volgens ons niet met haar gedrag; zij toonde weinig verantwoordelijkheidszin. Vooral haar karakter en haar houding speelde een grote rol, we hebben niet het gevoel dat we echt de connectie hebben kunnen maken.

Het hele AFS-verhaal maakte dat we met onze gedachten voorturend pendelden tussen Rome en Rusland. Zhenya’s aanwezigheid maakte dat we veel afleiding kenden, waardoor het gemis naar onze eigen dochter wat minder werd. Een aantal mensen bij AFS had aangehaald dat we door de aanwezigheid van Zhenya beter konden inschatten wat Tania meemaakt. Waarschijnlijk is dat wel zo, maar door het grote verschil in ervaring tussen Tania en Zhenya ga je minder gemakkelijk de link leggen. Er zullen wel algemene lijnen te trekken zijn, maar iedere AFS-ervaring is wellicht anders en uniek. Veel hangt af van het land en de familie waarin je terecht komt, de school en de klas, de andere AFS-ers in je buurt, maar vooral ook de manier waarop de student hierop reageert, de mate waarin deze zijn/haar situatie aanvaardt en in hoeverre hij/zij zich openstelt. 12

We vinden het jammer dat we niet echt tot haar hebben kunnen doordringen en haar onze waarden hebben kunnen overbrengen. We hebben ook weinig uitleg gekregen over haar cultuur en over het leven in Rusland. Vragen over het schoolsysteem of over het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en hoe haar ouders dat beleefd hebben, zijn niet of onvoldoende beantwoord gebleven. Drie maanden is te kort, zeker in het geval van Zhenya. Het is voor ons toch wel heel frustrerend omdat we niet echt zullen kunnen genieten van de vruchten van onze inspanningen. Voor Tania waren de drie maanden vermoedelijk ook veel te kort, en het is wel duidelijk dat zij nog langer in Rome had willen blijven.


GoedGezi(e)n

Drie intensieve maanden ECTP-kamp

Tania in Italië: “Veel hangt af van de mate waarin de student zich openstelt. Tania heeft zich heel erg open gesteld en vij snel Italiaans geleerd.” Ze heeft het daar heel hard naar haar zin gehad. Ze voelde zich thuis bij haar Italiaanse mama. Beter nieuws kan je eigenlijk niet krijgen. Ook het contact met de andere AFSstudenten van haar comité Roma-sud was heel leuk. Zij heeft ons op de hoogte gehouden via haar blog www.taniain-roma.blogspot.com. Natuurlijk hebben we haar gemist, maar omdat we voortdurend positieve berichten van haar kregen, was dat niet zo’n probleem.

Elke wereldstudent die beslist om met het ECTP-programma (European Citizenship Trimester Programme) naar het buitenland te trekken, sluit zijn ervaring af met het ‘Brusselkamp’. Dit kamp wordt georganiseerd door EFIL, de Europese Federatie voor Intercultureel Leren. Tijdens de laatste week van hun uitwisseling krijgen de studenten workshops over wat het is om een Europese burger te zijn en over de inhoud van het begrip ‘actief burgerschap’. Omdat de deelnemers van het kamp afkomstig zijn uit 16 verschillende Europese landen is het niet meer dan normaal dat ook de begeleiding van dit kamp een mix is van alle deelnemende landen.

Tania en Zhenya hebben mekaar voor het eerst ontmoet op het eindkamp voor alle Europese trimesterstudenten in Brussel. En zoals we een beetje vermoed hadden, heeft Tania een andere Zhenya gezien dan wij. Zij konden goed met elkaar opschieten. Ze hebben het echter niet gehad over Zhenya’s ervaring hier bij ons thuis. Het is heel jammer dat ze blijkbaar wel zichzelf kon zijn bij andere AFS-ers en leeftijdsgenoten en minder bij onze andere dochter, Iris. In de voorbereiding werd door de organisatie heel erg de klemtoon gelegd op de jaarstudenten en minder op de trimesterstudenten. Het was op die momenten voor ons wel erg frustrerend om te horen dat de meeste studenten na drie maanden wel openbloeien. Daar hadden wij natuurlijk niet veel aan aangezien onze student dan al weg is. We konden op het einde van die drie maanden inderdaad ook wel vaststellen dat Zhenya meer begon open te bloeien en dat ze eigenlijk wel gelijk hadden. Net daarom houden we een dubbel gevoel over aan dit hele avontuur.

Deelnemers en begeleiders van AFS Vlaanderen op het ‘Brussel-kamp’

Op zondag 27 november kwamen dan de 169 trimesterstudenten aan. Allemaal hadden ze net drie maanden in het buitenland achter de rug en bijgevolg hadden ze elkaar natuurlijk een hele hoop te vertellen. Tijdens de eerste dag van het kamp was er tijd om in kleine groepjes ervaringen te delen en later op de dag werd er stilgestaan rond wat het voor de studenten betekent om Europees burger te zijn. De dag erna trokken we met z’n allen naar Brussel om het Europees Parlement en het Parlementarium te bezoeken. Ook een toeristisch bezoek waar er tijd was voor frietjes en wafels mocht natuurlijk niet ontbreken. Gedurende het hele kamp en zeker tijdens de laatste avond werd er natuurlijk ook tijd gemaakt voor ontspanning. De laatste avond vertaalde dit zich in een fuif die voortduurde tot de eerste groep studenten zich klaarmaakte om donderdagochtend terug naar Zaventem te vertrekken.

De fam. Paternoster met Iris en Zhenya: “We vinden het jammer dat we niet echt tot haar hebben kunnen doordringen, en houden een dubbel gevoel over aan dit hele avontuur.”

Op donderdagavond rond acht uur namen de laatste studenten hun vliegtuig huiswaarts en hadden ze er naast een trimester in het buitenland ook nog een intercultureel kamp als ervaring bijgekregen. Corneel Bombeke 13


AFS & FAMILIE Zin om er nog eens helemaal voor te gaan? Geef je bij liesbet.vanmechelen@afs.org op als begeleider voor één van de volgende nationale weekends:

2de wegwijs wereldstudenten

Midoriëntatie wereldstudenten

Kompas trimwereldstudenten

Wat? Het weekend heeft over het algemeen de inhoud van een lokaal wegwijsweekend. Bovendien kom je in contact met vrijwilligers van andere comités en steekt de kampleiding het programma in elkaar. Op dit weekend worden nieuwe workshops en ideeën uitgetest. Het hele weekend krijgt de ondersteuning en coaching van de werkgroep wegwijs.

Wat? Op dit weekend blikken we samen met de gaststudenten terug op de eerste helft van hun uitwisselingservaring en kijken we al even vooruit op de rest van hun ervaring. Een niet te missen weekend dus voor de (hoofd)begeleiders. Daarnaast zijn we ook op zoek naar vrijwilligers die willen animeren of de logistiek willen verzorgen!

Wat? De trimesterstudenten en -ouders begeleiden in een terugblik op de AFS-ervaring. Hen op verhaal laten komen en de leerpunten blootleggen. Bespreken hoe het nu loopt, thuis en op school. Tenslotte de mogelijkheden verkennen die AFS nog te bieden heeft.

Waar? In het Verloren Bos te Lokeren Wanneer? Van 3 tot 5 februari 2012

Waar? In La Foresta te Vaalbeek Wanneer? Van 10 tot 12 februari 2012

Vrijwilligerswebsite Vrijwilligers die vrijdagavond op het Kadervormingsweekend waren, herinneren zich misschien dat ze een ‘test’ over het gebruik van onze vrijwilligerswebsite voorgeschoteld kregen. Er kwamen heel wat nuttige suggesties naar boven, waarvoor dank! Omdat uit de test bleek dat de meerwaarde van deze site niet voor iedereen duidelijk is, zetten we hieronder nog eens alles op een rijtje.

Wat? De site (http://vrijwilliger.afsvlaanderen.be) wil nuttige informatie verschaffen aan AFS-vrijwilligers. Je kan er terecht voor documenten (onkostennota, jaarkalender, verzekeringsinfo), handboeken, functiebeschrijvingen, nieuws uit het AFS-netwerk, inschrijvingsformulieren voor diverse activiteiten, foto’s, workshops bibliotheek,...

Hoe? Registreren is gemakkelijk: onder de plaats waar bestaande gebruikers kunnen inloggen (aan de rechterkant) klik je op de link ‘registreren’. Vervolgens vul je enkele gegevens in, zodat wij jouw account kunnen aanvaarden.

Ook jij kan helpen! Als je zelf foto’s hebt van activiteiten, data wil doorgeven of een uitnodiging voor een comitéactiviteit wil delen, mag je die altijd doorsturen. Ook opmerkingen of suggesties ter verbetering van deze website zijn meer dan welkom!

Hulp nodig? Bas lost al jouw problemen met de glimlach op! Eén adres: bas.maes@afs.org. 14

Waar? In het Scoutel in Antwerpen Wanneer? Zondag 22 januari 2012

Het wordt voorlopig nog niet te veel voor Corneel... In het najaar van 2006 kwam ik voor de eerste keer op het AFS-kantoor om een infoavond bij te wonen. Nu, vijf jaar later ben ik terug in Mechelen om stage te lopen bij AFS. In 2007 vertrok ik naar Bolivia om daar een jaar te verblijven als wereldstudent. Daarna ben ik meteen vrijwilliger geworden en nu vier jaar later ben ik dat nog steeds. Momenteel zit ik in mijn tweede jaar sociaal cultureel werk op KdG in Antwerpen. Een half jaar geleden begonnen we onze zoektocht naar een stageplek voor onze tweedejaarsstage. Na een aantal jaar als vrijwilliger voor AFS te werken, leek het mij wel interessant om de organisatie eens langs een andere kant te bekijken. In het begin was het allemaal nog wat nieuw en speciaal maar ondertussen ben ik aan de meeste zaken al gewend. Mijn stage duurt nog tot eind januari en tot dan zal ik mij bezighouden met onder andere het Brusselkamp, het kompas voor trimesterstudenten en nog een hoop andere zaken. Corneel Bombeke, voorzitter jc Kempen

Geboortes: 6 september: Kaat, dochter van Joris Daelemans en Kirsten Provoost (MEX ‘01), zus van Fien 2 oktober: Bauke, dochter van Philip Verlinden en Joke Peeters (PAR ‘03) 14 november: Lucas, zoon van Fiel Vanthemsche (BOL ‘99) en Clara Jacobs (RSA ‘02)


In zijn Nieuwjaarsbrief blikt Koen Verjans van het jongerencomité Midden-Limburg niet alleen terug op het afgelopen jaar. Hij maakt meteen een balans op van zijn ‘AFS-carrière’. En die is duidelijk nog niet ten einde... De scholentocht, infoavond, een fantastische kadervorming en het wegwijsweekend liggen weer achter de rug. De activiteiten volgen elkaar in sneltempo op, dus leek het me geen slecht idee om eens even stil te blijven staan. Stil staan bij wat AFS na al die jaren voor mij betekend heeft, wat het nu nog steeds betekent en hopelijk nog lang mag betekenen.

eerste sollicitatiegesprek ging 80% over mijn ervaringen als vrijwilliger en mijn jaar in het buitenland. Met de overwinning in het grote comitéspel, de eerste voor mezelf en voor een Limburgs comité tout court dacht ik dat de kers op de spreekwoordelijke taart was gezet. Dat was buiten mijn comitéleden gerekend.

Met het starten van de nieuwe cyclus ga ik persoonlijk mijn 8e jaar als vrijwilliger in, mijn 10e als AFS-er, mijn dino-tas staat dus al even in de kast. In die 10 jaar heb ik veel zien veranderen. Vele nieuwe gezichten: Vrijwilligers waar ik als kandidaat of fresh naar opkeek hebben hun laatste bijdrages reeds lang geleverd, en kandidaten die ik zelf begeleid heb zijn uitgegroeid tot gewaardeerde collega’s en vrienden. Ook onze organisatie is geëvolueerd en zal dit blijven doen: Selectieweekends werden wegwijsweekends, interviews werden losse babbeltjes, en wij werden allen wereldstudenten, wereldwerkers en wereldgezinnen. Maar de ervaringen bleven hetzelfde. “Mijn AFS-ervaring was de beste periode uit mijn leven”, wie onder ons heeft dit nog niet ooit verkondigd? Maar ik wil voor een keer verder gaan en zeggen: “kiezen voor AFS was de beste beslissing uit mijn leven”.

Ik speelde een tijdje met het idee om afscheid te nemen van het jongerencomité, ik had de indruk dat mijn rol zowat was uitgespeeld. Mijn mede-MIL-ers deden me echter die zaterdag inzien dat ik nog veel kan betekenen voor hen en ons JC. Want dat is het allermooiste wat AFS me gegeven heeft, volgens mij het mooiste wat vrijwilligerswerk te bieden heeft en wat mijn vrienden me die avond gaven; het gevoel dat je iets betekend hebt voor een ander. Mijn mede-MILers hadden besloten dat ik Bruce mee naar huis kreeg, als dank voor wat ik de laatste jaren voor hen en voor het comité heb gedaan. Dit gebaar zal me altijd bijblijven, en is de mooiste herinnering uit mijn hele vrijwilligersloopbaan. Ja, zelfs mooier dan het winnen van Bruce na de 8e poging. Daarom draai ik voor één keer ook de rollen om, want iedereen die iets voor een ander doet heeft volgens mij recht op zijn eigen Bruce.

Doorheen de jaren heeft AFS mij enorm veel gegeven; AFS gaf me een goede voorbereiding, het gaf me een fantastisch gezin en een tweede thuis in het buitenland (volgend jaar ga ik voor de 5e keer terug). AFS hielp me persoonlijk te ontplooien en mijn sociale vaardigheden te ontwikkelen. Ik kreeg een andere kijk op de wereld, zelfvertrouwen en ondernemingszin. Tijdens mijn vrijwilligerswerk leerde ik werken in teamverband, spreken voor groepen en verantwoordelijkheid nemen. Ik dank zelfs mijn job voor een groot deel aan AFS, want tijdens mijn

ité DAS)

Naom

r (com i Wardenie

in

brief van de nieuws

Bedankt aan iedereen van het comité Midden-Limburg, om zulke formidabele mensen en vrienden van me te zijn. Bedankt aan alle andere vrijwilligers, TPers en kantoor voor al die fantastische weekends die ik mocht meemaken met jullie, lokaal en nationaal. En ten slotte bedankt AFS, voor alles wat je mij hebt gegeven. Ik hoop dat ik jullie dit zelf nog vele jaren als vrijwilliger terug mag geven. Koen Verjans, JC MIL USA 2003-2004

!

AFS India

Wie zich op wegw ijsweekend in zo’n lekker pakje durft steken, moet ook niet verbaasd zijn dat sommigen het bewijsmateriaal zo bree d mogelijk verspreiden... Alles zins mucho respecto wat ons be treft! 15


It’s not the destination but the journey that matters.

Continue that journey throughout 2012! Prettige Feestdagen!

© Thomas Châtel - Bolivia

16

AFS Vlaanderen - H. Consciencestraat 52 - 2800 Mechelen - info@afsvlaanderen.be - 015/79.50.10

Terra Incognita nr 7 / Jaargang 2  

Driemaandelijks AFS Magazine

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you