Page 1

bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:32 Pagina 9

34 Dierenzkv’s


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 10


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 11

Kleinzoon

Ik weet niet of mijn Canadese kleinzoon, Jack, een boeddhist is, maar hij lijkt wel op Boeddha. Bovendien houdt hij van rust en filosofie. In de meeste kinder-tv-programma’s is veel beweging en lawaai, daar houdt hij niet van. Hij is een liefhebber van het gescharrel in het tuinprogramma van Jan Wolkers. Over hem zegt hij: ‘Die man kent de dieren.’ Nota bene, hij is twee jaar.

11


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 12

Roodborstje

In de fietsenstalling van de politieschool mocht ik ook mijn motorfiets stallen. In een nu ver achter ons liggende lente ontdekte ik in de balken boven de fietsen een nestje van een winterkoning (of is een nest van een winterkoninkje stilistisch te prefereren? Van niets lig ik zo vaak wakker als van stijl). Ik startte de motor niet, ik duwde hem geruisloos naar buiten. De volgende dag schreef ik een briefje voor mijn collega’s, waarin ik ze attendeerde op het broedende vogeltje en ze maande tot voorzichtig en aandachtig gedrag. Ik kopieerde het briefje en schoof het in alle postvakjes. Het was waarschijnlijk lyrisch en meisjesachtig van stijl, in ieder geval niet echt origineel mannelijk. Dat merkte ik aan de blik van de net benoemde lerares psychologie, ze keek me aan alsof ik een satijnen hart had. Later, toen ze merkte dat ik net zo harteloos was als de rest, bekoelden haar warme gevoelens. Na een paar maanden groette ze me niet eens meer op de gang, terwijl onze kamers tegenover elkaar lagen. Ik heb een Amerikaanse roeiboot met hulpmotor. Die staat in een schuur, afgedekt met een zeil dat rust op een holle buis. Nu het weer lente is geworden, bezoek ik de boot ter inspectie. Ik zie een nestje in de mond van de buis, met vier eitjes. Ik aarzel – als ik het nest ruim, kan ik varen, als ik mijn satijnen hart volg, moet ik wachten. Ik besluit natuurlijk wat mijn karakter me voorschrijft, ik stel uit, ik neem een omweg, ik ga er een nachtje over slapen (zinloos, want slapend neemt men geen beslissingen). Dan komt Volkert vd W. logeren, scheepsarts en ornitho-

12


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 13

loog. Hij bereist de hele wereld om vogels te bekijken. Kort geleden is hij nog op Antarctica geweest met een Russisch schip, waar hij Amerikaanse dames met blauwe kleurspoeling aspirientjes voorschreef. Met een rubberboot bezocht hij de ijskusten, bevolkt met pingu誰ns. Hij komt vaak in het prehistorische landschap van de Elbe, hij heeft in Venezuela op een lange brug gelopen, gebouwd in de toppen van het regenwoud. Als ik met hem op ons erf zit ontrafelt hij achteloos de verschillende zangstemmen van het vogelorkest: tjiftjaf, merel, mees, vink, roodborst, winterkoninkje, boomklever en andere voor mij naamloze zangers. Ik nodig hem uit naar de eieren in het nestje te kijken. We zien ze niet, maar ontwaren in het halfduister wel het kopje van een roodborstje. Het broedende beestje kijkt ons ontspannen aan, ik zie mijn bootje in de ochtendnevels van de zomer verdwijnen, de lente is nautisch verloren. Als Volkert weer in Amsterdam is en de boeken heeft geraadpleegd, belt hij de cijfers door: 11 dagen broeden, 14 dagen voeren, dan uitvliegen. Ik moet goed opletten, want de tweede leg kan snel volgen. Nu gebeurt er iets vreemds: ik betrap me erop dat ik mezelf een goed mens vind. (Dit gevoel lijkt het tegendeel van zelfmedelijden, maar is er zeer mee verwant.)

13


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 14

Zomer

Op de dag van de arbeid werkte ik inderdaad. Ik had mijn overall aan, het was 28 graden, ik was buiten. Ik maakte een zwevend dak van gegalvaniseerde golfplaten, die ik voor tien euro per stuk op de sloop had gekocht. Bij het afrekenen had de sloper me proberen over te halen bij de volgende verkiezingen op Peter R. de Vries te stemmen en ik had het hem om redenen van opportuniteit ook half en half beloofd, maar terwijl ik het zwevende dak construeerde, besloot ik deze belofte toch maar te breken, omdat ik bij nader inzien meende dat het uitbrengen van mijn stem op deze man vooral onbeschaafd zou zijn. Tijdens het werk was ik getuige van een oorverdovend incident. Aan de rand van het bos, op de grond in de wei, was een buizerd bezig zijn prooi te verscheuren. In de bomen zaten wel honderd kraaien hard te schreeuwen. De buizerd werd ook aangevallen, in scheervluchten. Het liet hem koud. Soms sloeg hij met een vleugel als ze te dichtbij kwamen, maar terloops, alsof alles al vaststond. Het hoofdkenmerk van de zomer is het mauwen (eigenlijk miauwen) van zwevende buizerds. Sinds ik hier woon (1971) betekent dat zomer.

14


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 15


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 16

Buizerds

Ik ben bang voor honden, behalve als ik hun baas ben. We hebben een logé, een zwarte, sterke straathond uit Amsterdam, die daar losloopt en niet onder de tram komt. Zijn baas houdt vakantie in Patagonië, de hond logeert hier en doet niet wat ik zeg. Als ik ’s morgens de deur open, rent hij zonder omkijken naar het bos, terwijl ik ‘blijf hier’ roep. Hij is niet doof, maar hij begrijpt dat ik zijn baas niet ben. Na een paar uur komt hij terug, meestal nat en modderig, want hij houdt van water. Er is nog iets, het is hier te stil voor hem, het is een stadshond, hij is gewend aan het woelen van de wereld. Als er een fietser ons huis passeert (het pad hoort bij het huis, de notaris heeft hiervan een akte) zie ik razernij ontstaan in de ogen van de hond, ik kan hem nog net vastpakken. Ik neem een voorzorgsmaatregel, ik leg hem aan de lijn. Als ik achter het huis ben, hoor ik onaangenaam rumoer op het pad, de hond heeft zich losgerukt en de broek van een wandelaar aan flarden gerukt. De man zegt dat de broek €150 kost, ik betaal, hoewel ik zelf nooit zo’n dure broek heb gedragen. Als de vakantie in Patagonië voorbij is, voel ik me goed, ik zit op mijn ijzeren stoel en luister naar de buizerds, die hoog in de lucht mauwen. Dat is het geluid van de zomer, verder is het hier heel stil.

16


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 17

Ceintuurbaan

Dirk loopt op de Ceintuurbaan, richting Amstel, rechts. Aan de overkant is de Vitamine Shop, waar Life-Extension (for longer life!) wordt verkocht door een kettingrokende winkelier. Dirk hoort achter zich een jute zak half gevuld met gips van grote hoogte op het trottoir vallen. Hij draait zich om, het is een hond. Terwijl het dier sterft, kijkt Dirk omhoog naar het hoogste balkon waar een soortgelijke hond staat te blaffen. Hij drukt de ogen van het slachtoffer dicht en belt de dierenambulance. De bewoner van het huis is niet thuis, hij doet een briefje in de bus. Hij denkt: als de hond op mij gevallen was en het er daardoor levend had afgebracht, terwijl ik zelf dood was geweest, dan had mijn leven nut gehad. Hij zal wel op de Partij voor de Dieren gestemd hebben. In Napels brak een stenen balkon waarop een zeer zwaar varken gemest werd. Een voorbijganger werd verpletterd door steen en vlees. Napels behoort tot de grote historie van de mensheid, het verbaast me niet dat daar zulke dingen gebeuren, maar de Ceintuurbaan...

17


bw.dzkv:Opmaak 1 8-2-09 11:33 Pagina 18