Page 19

Vluchteling

op westers-klassieke manier. Ze traden op en hadden succes. “Een geweldige tijd”, zegt Salloum. Maar toen kwam een van zijn vrienden om bij een bomaanslag. Er werd weer hevig gevochten en korte tijd later werd er nog een vriend van hem doodgeschoten. Hij is even stil. “Vind je het goed als we het daar verder niet meer over hebben?” vraagt hij. Hij besloot te vluchten. “Ik dacht: ik wil hier niet blijven en constant bang zijn, ik wil niet dood, ik wil mijn dromen najagen”, aldus Salloum. Met geld dat hij van familie in Europa leende, vertrok hij eerst met de bus naar Libanon. Vandaar ging hij naar Turkije. Vanuit Turkije wist hij Nederland te bereiken.

Gestampte aardappelen Zijn broer en zijn ouders bleven achter. “Het was erg verdrietig, ik mis ze vreselijk”, zegt Salloum. Ze zijn nog steeds in Homs, al zouden ze liever ook naar Europa komen. Maar Salloum wil er niet veel over kwijt, bang dat hij ze in gevaar brengt. In Nederland arriveerde hij samen met een tante en haar zoon. Eerst zaten ze een poos in een azc, opvangcentrum voor asielzoekers. Hij maakte er kennis met de verfijnde Nederlandse keuken. “Heel vaak aten we die gestampte aardappelen met groente erdoorheen, stamppot inderdaad. Dat brachten we enigszins op smaak met specerijen die we her en der verzamelden. Veel zwarte peper. Sorry, Nederland is een geweldig land en jullie hebben heel veel goede dingen, maar jullie eten is daar niet één van. Dat zou meer kruiden kunnen gebruiken.” Nou ja, over hagelslag is hij wel te spreken. Niet over het woord, dat dan weer niet. “Dat is een onmogelijk uit te spreken rotwoord!”

In het Concertgebouw In het azc trof Salloum twee vrienden van het conservatorium in Homs. Een van hen speelt de Arabische luit, de ander klarinet. Ze besloten een trio te vormen: Addonia. Naast het azc was een kerk, waar vrijwilligers lessen Nederlands gaven aan vluchtelingen. Een van die vrijwilligers was klarinettist-pianist Hanka Clout, en via haar kwam het trio terecht in het Amsterdamse Concertgebouw, waar het een optreden gaf. Dat bleef niet onopgemerkt en korte tijd later stond Salloum met zijn vrienden te

ADVALVAS

nr 17 — 9 mei 2018

spelen in het tv-programma van Paul de Leeuw, samen met Willeke Alberti. “Geweldig toch?” zegt hij. “Mijn familie is ontzettend trots op me. Je hebt het daar gemaakt! zeggen ze. Op televisie en alles. De telefoon ging de hele tijd, we kregen allerlei verzoeken om op te treden, zelfs van het Nederlands Blazers Ensemble, waarmee we op tournee zijn geweest.”

‘Ik dacht: ik wil niet constant bang zijn, ik wil niet dood’

Overdag diplomaat, ’s avonds muziek Hij heeft een voorbereidend jaar voor het conservatorium in Haarlem gedaan, waar hij woont, maar hij wil aan de VU, aan het John Stuart Mill College, de prestigieuze opleiding PPE gaan doen, philosophy, politics and economics. “Omdat er straks in Syrië mensen nodig zullen zijn met kennis van politiek en economie, om het land weer op te bouwen”, zegt hij. “Ik heb altijd al diplomaat willen zijn, samen met een carrière in de muziek. Overdag diplomaat, ’s avonds muziek.”

Gedicht Maar eerst moet hij Vasvu doen, het schakeljaar aan de VU voor anderstaligen die een universitaire opleiding willen doen, en Nederlands leren. Dat gaat wel goed. Een van zijn docenten Hermke Hommes stuurde Advalvas een gedicht dat hij had geschreven in het kader van een opdracht: Ons lachen, onze herinneringen, onze vriendschap is eindeloos! Toen ik vier jaar was, ging ik naar school daar heb ik hen ontmoet In dezelfde straat woonden wij, liepen wij, speelden wij en droomden wij van een mooie toekomst In dezelfde straat vierden we de feestdagen en verzamelden veel chocolade Tien jaar later vanuit dezelfde straat vluchtten we Samen naar een andere stad ontsnapten we We groeien op iedereen is op een andere plaats, in een ander land We praten, we bellen, we maken grapjes en naar de foto’s van onze oude straat kijken we Het gedicht is doordrenkt van melancholie en verdriet om het gemis van zijn thuis en zijn vrienden. “Ik ken ze al vanaf de lagere school”, vertelt hij. “We deden

alles samen, spelen, sporten, rondrijden op onze fietsen.” Dat chocolade verzamelen is wat raadselachtig. “We deden dat op feestdagen: Kerstmis, Pasen, met Oud en Nieuw, dan gingen we bij elkaars familie langs en daar kregen we dan chocola.” Salloum is christen, en de wijk waar hij woonde in Homs was een christelijke wijk, maar er zaten ook moslims in zijn vriendengroepje, zegt hij. “Die namen ons ook wel mee als ze islamitische feestdagen hadden, maar dat was anders. Die hadden geen chocola.” Homs was voor de oorlog een paradijs, zegt hij. “We waren er zó gelukkig!”

Herinneringen ophalen Ze zijn nu verspreid over de hele wereld en houden in videochats op internet contact met elkaar. Sommigen zijn in Homs gebleven, iemand zit in Canada, een ander in Frankrijk en weer iemand anders in Duitsland. “We halen samen herinneringen op”, vertelt hij. “Bijvoorbeeld: Weet je nog dat jij met dat meisje was?’” Nederlands eten vermijdt hij zoveel mogelijk. In zijn Haarlemse appartementje kookt hij volgens recepten die zijn moeder hem stuurt via Whatsapp. Vaak gaat hij bij zijn tante eten. Gedichten schrijft hij vaker, maar in het Arabisch. “Het is een goede manier om mijn gevoelens te uiten”, verklaart hij. Maar hij laat zich niet overheersen door zijn melancholie. Integendeel, hij telt elke dag zijn zegeningen en ziet zijn verblijf in Nederland als een avontuur. Zelfs het interview met Advalvas ziet hij als een bewijs van wat een geluk hij heeft. “Zo zit je in opdracht van je docent een gedicht te schrijven, en zo word je uitgenodigd voor een interview!”

19

Profile for Advalvas

Nr 17 9 mei 2018  

Onafhankelijk magazine van de Vrije Universiteit, Amsterdam. Verschijnt 20 keer per jaar, om de week

Nr 17 9 mei 2018  

Onafhankelijk magazine van de Vrije Universiteit, Amsterdam. Verschijnt 20 keer per jaar, om de week

Profile for advalvas