Issuu on Google+

ADSUM

VADEMECUM LITURGICZNO – DUSZPASTERSKIE Parafii Św. Jerzego, męczennika i Podwyższenia Krzyża Św. we Wrocławiu – Brochowie

21. NIEDZIELA ZWYKŁA Nr 204. * 25. sierpnia 2013 r. * Rok V.

BYĆ SOLA ZIEMI !

Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi!


WYDAWCA VADEMECUM: ADSUM Parafia pw. św. Jerzego, męczennika i Podwyższenia Krzyża Świętego ul. Biegła 3; 52-115 WROCŁAW – BROCHÓW Tel. 713 – 433 – 521

Konto: PKO BP 52 1020 5226 0000 6102 0311 4345 Informujemy, że przybliżone koszty egzemplarza ADSUM wynoszą ok. 3,5 zł. Dziękujemy jednocześnie za wszelkie ofiary na FUNDUSZ WYDAWNICZY.

**************************************

Prosimy o pomoc dla posługiwania Parafialnej Świetlicy Środowiskowej Duszpasterstwo Rzymsko-Katolickiej Parafii pw. św. Jerzego ul. Biegła 3; 52-115 WROCŁAW – BROCHÓW Konto: BS 64 9575 0004 0046 6499 2000 0010 **************************************

NASI PARTNERZY i PRZYJACIELE MEDIALNI } NIEDZIELNY

Komentarze liturgiczne za „Ewangelia 2013”; Autor: Ks. Maciej WAROWNY => Edycja Świętego Pawła oraz Miesięcznikiem „ŻYWE SŁOWO” => Wydawnictwo eSPe w Krakowie.

************************************

DYŻUR W KANCELARII PARAFIALNEJ 1. 2. 3. 4.

=> => => =>

czwartek w godzinach od 16.00 do 17.30; sobota w godzinach od 8.00 do 10.00; zawsze, w sprawach pilnych (wezwanie do chorego lub pogrzeb); w uroczystości przypadające w dni dyżuru, tj. w czwartek lub w sobotę, kancelaria parafialna nieczynna!

UWAGA – PAMIĘTAJ – WAŻNE !


1. Sakrament Chrztu św. – jeśli nie liczyć zagrożenia śmiercią – udzielany jest podczas Mszy św. o godz. 12.00, w ostatnią niedzielę miesiąca; 2. Rodziców oraz chrzestnych obowiązuje udział w katechezie przedchrzcielnej odbywającej się zwykle w czwartek przed ostatnią niedzielą miesiąca o godz. 18.00 lub o 18.30 - informacja w bieżących ogłoszeniach; 3. Chrzestni spoza Parafii winni dostarczyć ZGODĘ NA PEŁNIENIE POSŁUGI chrzestnych wydaną przez Księdza proboszcza własnej Parafii. UWAGA! Nie jest to równoznaczne ze świadectwem bierzmowania;

PORZĄDEK MSZY ŚWIĘTYCH 1. 2. 3.

w dni powszednie, Msze św. sprawowane są o godz.: 7.00 i 18.00; w uroczystości i święta przypadające w dni powszednie Msze św. sprawowane są o godz.: 7.00; 9.00; (16.30); i o 18.00; niedzielne Msze św. sprawowane są: wigilijna, w sobotę o 18.00 oraz o 19.00 w kaplicy szpitalnej; w niedzielę zaś o 7.30; 9.00; 10.30; 12.00- suma oraz o 18.00; i 20.00;

INNE 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7.

=>

WAŻNE!

Czuwanie różańcowe: kwadrans przed poranną i wieczorną Mszą św.; Dzień Miłosierdzia Bożego: trzeci piątek każdego miesiąca; Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy: środa o godz. 18.00; Parafialny Dzień Świętości Życia: 25. lub 26. dzień każdego miesiąca; Dzień Skupienia wszystkich Wspólnot Pobożnych: 1. sobota m-ca: 7.30 - 9.00; Parafialny Dzień chorych i służby Zdrowia: 23. dzień każdego miesiąca; Comiesięczna Msza św. wypominkowa: ostatni piątek miesiąca o godz. 18.00;

OKAZJA DO SPOWIEDZI ŚW. 1. 2. 3.

w dni powszednie, zwykle ok. 15 min. przed Mszą św. o godz. 7.00 i 18.00; w uroczystości i święta podczas Mszy św.; w pierwszy czwartek i piątek miesiąca od 17.30 do 18.00;

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx x xx xxx xxxx xxx xx

CODZIENNA ADORACJA NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU KAPLICA ADORACJI

1. etap 2. etap

=> =>

7.30 – 9.00 15.00 – 17.30

15.00 => Koronka do Miłosierdzia Bożego


POGOTOWIE EUCHARYSTYCZNE Zainteresowanych posługą Szafarzy Nadzwyczajnych Komunii św., prosimy o telefoniczne zgłoszenie – najpóźniej na dwie godziny przed Mszą św. w danym dniu – pod jeden z podanych niżej numerów telefonu:

P. Adam => Tel. 720 – 578 – 253 Rejony: 16., i 17. =>

BIEŃKOWICE: Arabska; Marsowa; Palestyńska; Sadowa; Wesołowskiego; Boiskowa; Bukszpanowa; Jemeńska; Jordańska; Lisia; 50. Bohaterów; Ziemniaczana; BROCHÓW: Mościckiego: 45. - 51;

P. Henryk => Tel. 604 – 170 – 625 Aleja Róż; Bengalska; Mandżurska; Piwniczna; Rejony: 11., 12. i 13. => Plac Indyjski; Społeczna; Tybetańska;

P. Jan => Tel. 509 – 689 – 099 Rejony: IWINY: Brochowska: 5A. - 25., 4B. – 22.; Bukszpanowa; Jaśminowa; 15., i 18. => Kwiatowa; Makowa; Morelowa; Ogrodowa; Polna; Spokojna; Wiosenna; BROCHÓW: Filipińska; Koreańska: 53. - 89., 62A. – 68.;

P. Krzysztof => Tel. 505 – 515 – 221 Rejony: Chmurna; Iracka; Koreańska: 1. – 51. 2. – 60A.; Nepalska; Perska; 10., 14., i 15. => Woskowa;

P. Krzysztof => Tel. 503 – 526 – 898 Rejony: Afgańska; Birmańska; Centralna: 15. – 21A.; Chińska; Mościckiego: 36. – 44.; 7., 8., 9., => Plac Mongolski; Polna; Pakistańska; 3. Maja; Tatarska; Wietnamska;

P. Mateusz => Tel. 788 – 805 – 251 Cedrowa; Brochowska; Leonarda da Vinci; Mościckiego: 1. – 35.; Pionierów; Rejony: 2., 3., i 4., => Syjamska; Topolowa; Wileńska;

P. Piotr => Tel. 795 – 553 – 235 Osiedla: PARKOWE i GRAFITOWE; Biegła; Centralna: 1. – 11A., 22. – 36.; Rejony: 4., 5., i 6. => Japońska; Laotańska; ul. Semaforowa; Warszawska; Węgierska; Wiaduktowa; x x xxxx xxx xxx xxxx xx x xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

UWAGA – PAMIĘTAJ – WAŻNE!

www.eadsum.org lub

http://swjerzy.blogspot.com/

Zapraszamy do korzystania z internetowej wersji naszego parafialnego Pisma: ADSUM. Można je znaleźć pod jednym z dwóch zamieszczonych obok adresów. Tam też, na bieżąco publikujemy treść wystąpień i nauczania papieża Franciszka.


Katechizm Kościoła Katolickiego

Wierzę w… Katecheza 28. WYZNANIE WIARY

?

SZATAN 1. Wśród różnych wypowiedzi o szatanie można usłyszeć między innymi takie, jakie znamy z niegdyś popularnej piosenki: „Oj dana dana - nie ma szatana”. Wielu bowiem ludzi uważa, że szatan nie istnieje, zaś naukę o jego działaniu można włożyć między bajki. Czy tak jest rzeczywiście? 2. Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że szatan czyli diabeł istnieje i „działa w świecie przez nienawiść do Boga i Jego Królestwa w Jezusie Chrystusie, a jego działanie powoduje wielkie szkody – natury duchowej, a pośrednio nawet natury fizycznej – dla każdego człowieka i dla społeczeństwa” (KKK 395). Złego ducha nazywamy szatanem (od hebrajskiego słowa „satan” – przeciwnik) lub diabłem (z greckiego „diabolos” – oszczerca). Nazywany jest też „księciem tego świata” a także „bogiem tego świata”. Działanie szatana jest dopuszczone przez Opatrzność Bożą (por. KKK 395). Najskuteczniej może on działać wówczas, gdy udaje mu się skłonić człowieka do tego, by nie wierzył w jego istnienie. 3. Szatan jest tylko stworzeniem, zatem jego moc jest ograniczona. Kościół na Soborze Laterańskim IV stwierdził: „Diabeł bowiem i inne złe duchy zostały stworzone przez Boga jako dobre z natury, ale same uczyniły się złymi” (KKK 391). Niektóre z duchów stworzonych przez Boga radykalnie i nieodwracalnie odrzuciły Boga i Jego Królestwo, chcąc zagarnąć Jego władzę, przeciwstawiając się zbawieniu i pragnąc zburzyć porządek całego stworzonego wszechświata (por. KKK 392). Stan takiego oddzielenia od Boga nazywany jest potępieniem. Bóg obdarzył istoty stworzone wolnością i dlatego szanuje ich wybór. Upadłym aniołom nie odpuścił jednak ich grzechu nie dlatego, że nie jest miłosierny, lecz z tego powodu, że wciąż trwają oni w złu i są wiekuiście spętani jego więzami. Katechizm poucza za św. Janem Damasceńskim, że „nie ma dla nich skruchy po upadku, jak nie ma skruchy dla ludzi po śmierci” (KKK 393). Szatan zatem ostatecznie odrzucił prawdę o Bogu, którego poznał jako nieskończone Dobro, Miłość i samą Świętość. Żyje on w radykalnej negacji Boga i swoje kłamstwo usiłuje narzucić ludziom. Na skutek grzechu pierwszych rodziców szatan zdobył w pewnej mierze panowanie nad człowiekiem. Jego działalność w stosunku do ludzi objawia się przede wszystkim w kuszeniu do zła. Usiłuje on wpłynąć na człowieka, by odwrócić go od prawa Bożego (por. KKK 395). Działalność złego ducha może posunąć się do owładnięcia ciałem człowieka. Wtedy mówimy o „opętaniu” (por. Mk 5, 2-9). Pismo Święte potwierdza zgubny wpływ szatana, który usiłował odwrócić Jezusa od misji powierzonej Mu przez Ojca. „«Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła» (1 J 3,8), z których najcięższe w konsekwencjach było kłamliwe uwiedzenie, które doprowadziło człowieka do nieposłuszeństwa Bogu” (KKK 394). Działalność szatana nie eliminuje wolnej woli człowieka (por. KKK 415) oraz jego odpowiedzialności, ani


nie niweczy zbawczego działania Chrystusa. Obroną przed szatanem jest modlitwa i post (por. Mk 9,29). Modlitwa „Ojcze nasz”, której nauczył nas Chrystus, kończy się prośbą: „nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego”. Ojciec Święty Jan Paweł II stwierdza: „Chrześcijanin, zwracając się do Ojca w duchu Jezusa i wzywając Jego królestwa, woła z całą mocą swojej wiary: nie wódź nas na pokuszenie, wybaw nas od Zła, ode Złego. Spraw, Panie, byśmy nie zgrzeszyli niewiernością, do której namawia nas ten, który od samego początku był niewierny”. Zapamiętajmy: „Szatan, czyli diabeł, i inne demony są upadłymi aniołami, którzy w sposób wolny odrzucili służbę Bogu i Jego zamysłowi. Ich wybór przeciw Bogu jest ostateczny. Usiłują oni przyłączyć człowieka do swego buntu przeciw Bogu” (KKK 414). Obroną przed szatanem jest modlitwa i post. „Dopuszczenie przez Boga działania szatana jest tajemnicą, ale «wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra» (Rz 8, 28)” (KKK 395). Ks. Zbigniew Kaniecki x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

Rozważanie Duszpasterskie o Mszy św.

Doksologia Modlitwy eucharystycznej Modlitwa eucharystyczna kończy się mocnym akordem: doksologią, która wyraża uwielbienie Boga potwierdzone aklamacją Jego ludu (OWMR 55h). Pojęcie „doksologia” pochodzi od greckiego słowa „doxa”, które oznacza chwałę i uwielbienie. W Nowym Testamencie wyróżnia się dwie grupy doksologii. Pierwsza jest kontynuacją formuł ze Starego Testamentu, które uwielbiały jedynego Boga Jahwe. Druga w modlitwę uwielbienia i chwały włącza Chrystusa odnosząc do Niego uwielbienie skierowane do Boga Ojca. Pierwszym świadectwem doksologii w Modlitwie eucharystycznej jest „Tradycja Apostolska” św. Hipolita z Rzymu. Podaje ona następujące jej brzmienie: „przez którego Tobie chwała i cześć. Ojcu, Synowi z Duchem Świętym w świętym Kościele Twoim teraz i na wieki wieków”. Doksologia stosowana we wszystkich aktualnych Modlitwach eucharystycznych w liturgii rzymskiej jest niezmienna i opiera się na tekście św. Hipolita. Swoimi korzeniami sięga Listu św. Pawła do Rzymian: „Składam dzięki Bogu mojemu przez Jezusa Chrystusa za was wszystkich, ponieważ o wierze waszej mówi się po całym świecie” (1,8), a także Listu do Kolosan: „wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego” (3, 17). Dziękczynienie jest zawsze związane z anamnezą, czyli ze wspomnieniem wielkich dzieł Boga. W doksologii aklamacja „Amen” zajmuje miejsce anamnezy i jest stwierdzeniem odnoszącym się do natury samego Boga – do Jego wewnętrznej chwały, objawionej w historii zbawienia. Doksologia eucharystyczna skierowana jest do Boga Trójjedynego i do Jego życia objawionego w historii zbawienia. Zgromadzenie liturgiczne wielbi Boga za dzieła dokonane w Chrystusie i przez Chrystusa. W Eucharystii to „przez” Chrystusa nabiera pełnego znaczenia. Eucharystia jest bowiem dziękczynieniem za dar zbawienia, którego dawcą jest Bóg. Eucharystia wielbi Boga za zbawienie, za chwałę objawioną w Chrystusie. Kościół, czyli społeczność zwołana przez Boga w Duchu Świętym, oddaje cześć, uwielbienie, moc i potęgę Bogu Ojcu przez Chrystusa. Chwała realizująca się w Eucharystii dokonuje się „hic et nunc”, czyli „tu i teraz”, dlatego wyrażona jest w trybie oznajmującym, a nie jest życzeniem odnoszącym się do przyszłości. W mszalnej doksologii ważne jest także sformułowanie „w jedności Ducha Świętego”. Duch Święty jest twórcą jedności Ciała Chrystusa, czyli Kościoła. Kościół jest


społecznością uświęconą przez Ducha Świętego przez zamieszkiwanie w niej. Chwała należy się także Duchowi Świętemu, który działa w jedności z Ojcem i Synem. Duch Święty jest także „organizatorem” kultu. Nie byłoby liturgii bez obecności i działania Ducha Świętego. Trynitarne ukierunkowanie uwielbienia wyraziło się w specjalnym geście uniesienia świętych konsekrowanych postaci. Dokładny opis tego gestu pochodzi z VII w. Został on w wiekach VII-XII rozbudowany przez włączanie znaków krzyża: dwóch, trzech, czterech, a na koniec pięciu. W odnowionej liturgii znaki te nie istnieją. Powstawały także lokalne zwyczaje podkreślające walor doksologii: uderzano w tym czasie w dzwony, stosowano kadzidło, diakon i subdiakon przyjmowali postawę klęczącą jako wyraz adoracji. Obecnie pozostał gest uniesienia świętych postaci. Jest to właściwe podniesienie i dlatego święte postacie należy podnieść wyżej niż w czasie ich ukazania po słowach konsekracji. Doksologię kończy potwierdzająca aklamacja zgromadzonych: „Amen”. „Amen” zgromadzenia eucharystycznego jest afirmacją dokonującego się uwielbienia Boga, a także zaangażowaniem się w pełnienie zbawczych planów Bożych. Będzie ono wypowiadane aż do powtórnego przyjścia Chrystusa. Oznacza: akceptację, zgodę, włączenie i zaangażowanie się. Instrukcja Inaestimabile donum poleca: „zwłaszcza to „Amen” winno być dowartościowane za pomocą śpiewu, ponieważ jest ono ze Ks. dr Dariusz KWIATKOWSKI wszystkich Amen we Mszy świętej najważniejsze” (nr 4). x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

N.M.P. Jasnogórskiej WPROWADZENIE DUSZPASTERSKIE ! Tradycja głosi, że czczony na Jasnej Górze Obraz, został namalowany przez św. Łukasza Ewangelistę na desce stołu z domu Świętej Rodziny w Nazarecie. Wizerunek z Jerozolimy do Konstantynopola miał przewieźć cesarz Konstantyn. Służący w wojsku cesarskim książę ruski LEW zapragnął przenieść obraz na Ruś. Cesarz podarował mu wizerunek i od tego czasu obraz otaczany był na Rusi wielką czcią. Obraz rzeczywiście mógł dostać się na Ruś z Konstantynopola, gdyż w XI-XIV w. pomiędzy Cesarstwem Bizantyjskim a Rusią trwał żywy kontakt. Obraz mógł pochodzić z VII w. Byłby to więc jeden z najstarszych na świecie wizerunków Matki Bożej. Analiza obrazu wykazuje duże podobieństwo do obrazów, jakie mnisi bazyliańscy malowali na Krecie. W tym wypadku obraz mógłby pochodzić z X w. Stąd mógł znaleźć się w Konstantynopolu. Nie jest wykluczone, że obraz został zraniony strzałą w czasie bitwy. W czasie walk prowadzonych przez Kazimierza Wielkiego i Ludwika Węgierskiego na Rusi, obraz ukryto w zamku w Bełzie. W roku 1382 znalazł go tam książę Władysław OPOLCZYK. Doznając wielu łask przez wstawiennictwo Matki Bożej, książę zabrał obraz i przywiózł do Częstochowy. Bardzo szybko do Obrazu zaczęli przybywać pielgrzymi, którzy dzięki modlitwie do Maryi doznawali wielu łask. Księgi klasztoru częstochowskiego potwierdzają niezwykłe fakty, związane z cudownym wizerunkiem. Zapisywano je skrzętnie w osobnej księdze łask. Najstarszy zachowany opis cudownego uzdrowienia pochodzi z roku 1402. O sławie jasnogórskiego obrazu świadczy również to, że już w owych czasach sporządzano jego kopie. Już w roku 1390 miał ją Głogówek, w roku 1392 daleki Sokal, a w roku 1400 – jeszcze dalszy LEPO-


GŁÓW w Chorwacji. Sława obrazu i przynoszone wota przyciągnęły złodziei. Na Wielkanoc 1430 r. dwaj panowie polscy i książę ruski dokonali napaści na Jasną Górę. Dla zatarcia śladów posłużyli się bandami husyckimi, grasującymi na Śląsku. Napastnicy sądzili, że znajdą w klasztorze jakieś wielkie bogactwa i skarby. Kiedy okazało się, że wyposażenie klasztoru jest dość skromne, ukradli naczynia i sprzęty liturgiczne, kielichy, krzyże i ozdoby. Odarli także cudowny obraz ze złota i klejnotów, którymi przyozdobili go pobożni pielgrzymi. Wreszcie przecięli twarz Maryi cięciem szabli. Na prośbę paulinów król Władysław Jagiełło pozwolił zabrać zniszczony i zbezczeszczony przez rabusiów obraz do Krakowa i powierzył jego odnowienie nadwornym malarzom. Przypuszcza się, że byli to malarze z Rusi, wyspecjalizowani w sztuce bizantyjskiej. W renowacji albo zrobiono najpierw wierną kopię obrazu poprzedniego, albo wykonano kopię z jednej już istniejących wiernych kopii, na podstawie której wymalowano obraz nowy. Prace trwały długo, być może nawet dwa lata. To świadczy, z jak wielkim pietyzmem go malowano. Obraz malowano na koszt Władysława Jagiełły. Dla zaakcentowania wierności dla pierwowzoru artyści pozostawili nawet ślady ran, zadanych Bożej Matce na obrazie pierwotnym. Zachowali również te same deszczułki, chociaż kosztowało ich to wiele dodatkowego trudu. Zmieniono natomiast ozdoby szat. Lilie andegaweńskie na płaszczu Maryi nawiązują zbyt wyraźnie do herbu andegaweńskiego króla Węgier Ludwika. Prawdopodobnie dodano także do rąk Dzieciątka książkę. Do dziś pozostały na obrazie jedynie ślady napaści z 1430 r. – są nimi dwa równoległe ślady cięcia miecza na policzku Maryi, przecięte trzecim na linii nosa, oraz kilka podobnych, choć znacznie mniejszych cięć na szyi. Obecny obraz Matki Bożej, namalowany na drewnianej tablicy, zalicza się do ikon bizantyjskich określanych nazwą HODEGETRIA, co oznacza Tę, która prowadzi. Sam obraz (o wymiarach: 122,2 x 82,2 x 3,5 cm) jest ułożony na trzech deseczkach lipowych, sklejonych, na które została położona 2-3 mm zaprawa kredowa. Samo malowidło położono na płótnie, temperą. Przedstawia ono stojącą Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem Jezus na lewym ręku. Matka Boża ma na sobie czerwoną suknię, a na nią narzucony niebieski płaszcz w ozdobach lilii andegaweńskich. Prawa ręka Maryi spoczywa na piersi. Jezus jest przyodziany w sukienkę koloru karminowego, bogato złoconą ozdobami, z rękawami szczelnie zapiętymi u dłoni – podobnie jak u Maryi. W lewym ręku trzyma księgę, prawą – unosi w geście błogosławieństwa wskazując na Maryję. Całe pole nimbu Maryi i Jezusa jest wypełnione pozłotą. Tło obrazu jest zielone, co w symbolice obrazów bizantyjskich wyraża często pełnię łask Ducha Świętego. Dziecię Boże ma stopy bose, co wyróżnia się na tle bogactwa jego szaty. Płaszcz przykrywa także głowę Najświętszej Panny jakby naturalnym welonem. Nad czołem na płaszczu widać złotą gwiazdę. Obramowanie szaty Jezusa i płaszcza Maryi ma szeroką złotą lamę. U płaszcza Maryi ma ona dodatkową ozdobę w postaci artystycznej koronki. Na to wszystko są nałożone na obie postacie artystyczne i zdobne w drogie kamienie szaty i korony. Dzisiejsza uroczystość powstała z inicjatywy bł. Honorata KOŹMIŃSKIEGO, który po upadku powstania styczniowego starał się zjednoczyć Naród wokół Królowej Polski – Maryi. Wraz z przeorem Jasnej Góry, o. Euzebiuszem REJMANEM, wyjednał on u św. Piusa X ustanowienie w 1904 r. święta M. Bożej Częstochowskiej. Pius XI rozciągnął w 1931 r. ten obchód na całą Polskę oraz zatwierdził tekst Mszy św. i modlitwy brewiarzowej. x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

26. sierpnia – PONIEDZIAŁEK KARTKA Z HISTORII: 1743 - ur. Antoine LAVOISIER, francuski chemik, ojciec nowoczesnej chemii (zm. 1794);


1898 1919 1910 1920 1956

-

ur. George GERSHWIN, amerykański pianista i kompozytor (zm. 1937); zakończyło się I powstanie śląskie; ur. bł. Matka Teresa z Kalkuty, założycielka sióstr Miłosierdzia Bożego (zm. 1997); ur. Stefan STULIGROSZ, polski dyrygent (zm. 2012); bp Michał KLEPACZ, na szczycie Jasnej Góry, pod nieobecność uwięzionego prymasa Stefana kard. WYSZYŃSKIEGO, przy udziale około 1 000 000 wiernych złożył Jasnogórskie Śluby Narodu; 1978 - Kardynał Albino LUCIANI został obrany papieżem i przyjął imię Jana Pawła I;

*************************************************

ODKRYJ i PRZEMYŚL !

Bawić się samemu na weselu? W polskiej Kanie odbywa się wesele. Jednak, raz po raz, radość gości mąci jakiś problem, brak, niepokój... Jeśli na wesele zaproszono także Jezusa i Jego Matkę, możesz być spokojny, każde zagrożenie będzie w porę zauważone i zażegnane. Będąc uczestnikiem polskiego wesela, poczuj się także jego gospodarzem. Zadbaj o całe wesele, nie tylko o swój stolik. Zaproś Jezusa i Maryję do środka, pomiędzy gości. Nie uważaj Ich tylko za ochroniarzy, którzy powinni dyskretnie stać na zewnątrz, aby nie stresować weselników. Maryja w porę dostrzeże problem, Jezus uczyni cud na Jej prośbę, wysiłek ludzi nie pójdzie na marne - stągwie będą pełne dobrego wina. A polska Kana pozostanie domem wesela.

*************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

CZY JESTEŚ GOTÓW PRZYJĄĆ SKARB? Chociaż Jasna Góra nie jest najwyższym polskim szczytem, to ma w sobie coś, co daleko wywyższa ją ponad wszystkie inne góry i pagórki. Podobne wyróżnienie odnajdujemy w słowach Proroka Izajasza: „góra świątyni Pana stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki”. Prorok deklarował, że wszystkie narody będą chciały wejść na górę Pana, ponieważ tam otrzymają słowo pouczenia od Boga: „Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami”. Góra Syjon jest niedościgniona w swojej potędze ze względu na słowo Pańskie, które z niej rozbrzmiewa. Czyż proroctwo Izajasza nie spełnia się także na Jasnej Górze? Maryja w „polskiej Kanie” całą sobą powtarza: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Przemiana wody w wino jest dowodem na to, jak zaskakujące owoce przynosi posłuszeństwo Synowi Bożemu. Maryja dzieli się skarbem własnego Syna z tymi, którzy zechcą Go przyjąć, albowiem uprzednio sama doświadczyła w swoim życiu, jak zaufanie Bogu czyni życie pełnym cudów. Proroctwo Izajasza wypełnia się również w Twoim życiu. Jednak, aby usłyszeć głos Syna Bożego, potrzeba wejść na górę, tzn. wznieść się ponad własne przekonania, lęki, stereotypy myślenia i otworzyć na słowa Pana. On przemawia poprzez Pismo św. czy też językiem codziennych wydarzeń z życia, lub poprzez napotkanych ludzi. Góra Syjon i Jasna Góra to symbole największego szczytu będącego w zasięgu Twojego serca – jest nią góra modlitwy. Na niej na pewno spotkasz Maryję jako najlepszą Matkę i Przyjaciółkę, która zrobi wszystko, aby pomóc Ci usłyszeć słowo Pana.

Prz 8, 22-35; – Maryja stolicą mądrości Mądrość, jeden z przymiotów Boga, zostaje przedstawiona przez autora Księgi Przysłów w ludzkiej postaci, jako kobieta. Mądrość jest przy Bogu od początku, towarzyszy Mu w dziele stworzenia, będąc Jego radością. Ta Boża Przyjaciółka, według słów mędrca staje się następnie obecna pośród ludzi i zachęca ich, aby otworzyli się na dar Bożej Mądrości, która znajduje wyraz w Bożych przykazaniach. Potrzeba dołożyć trudu i pokory, aby znaleźć się w gronie błogosławionych uczniów Bożej Mądrości.

ALBO

Iz 2, 2-5; – Góra świątyni Pana Proroctwo o powszechnym nawróceniu narodów na wiarę w jedynego Boga i nastaniu uniwersalnego królestwa pokoju oraz sprawiedliwości należy do bardziej znanych


fragmentów Księgi Izajasza. Zapowiedź ta z drobnymi zmianami znajduje się również w Księdze Micheasza (Mi 4,1-5). Wizja prorocka zaczęła się spełniać w dzień Pięćdziesiątnicy, gdy przedstawiciele różnych narodów przybyli do Jerozolimy i dzięki działaniu Ducha Świętego wszyscy rozumieli apostołów głoszących Ewangelię (Dz 2).

****************************************************** Tyś wielką chlubą naszego narodu

=> Ps 48(47), 2-3ab.9-11.13.14c.15.; Psalmista wyśpiewuje modlitwę dziękczynienia za wyzwolenie ludu, hymn ku czci miłosiernej miłości Boga. Jerozolima stanowi znak bliskości Boga, gdyż Pan jest obecny w jej świątyni. Obecność Bożą dostrzegamy także w znaku Maryi, która „jest wielką chlubą naszego narodu”.

Ga 4, 4-7; – Bóg zesłał swojego Syna zrodzonego z niewiasty W mocy Ducha Świętego otrzymujemy godność synów Bożych, w Jego mocy mówimy do Boga z najgłębszym wewnętrznym przekonaniem: „Ojcze!”. Jako synowie Boga nie możemy być niewolnikami. Nasze synostwo Boże niesie w sobie dziedzictwo wolności. Syn zrodzony z Niewiasty stanowi dla nas wezwanie do życia w wolności.

Słowa Ewangelii według św. Jana (2, 1 - 11.) => Wesele w Kanie Galilejskiej W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: „Nie mają już wina”. Jezus Jej odpowiedział: „Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Jeszcze nie nadeszła godzina moja”. Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”. Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Rzekł do nich Jezus: „Napełnijcie stągwie wodą”. I napełnili je aż po brzegi. Potem do nich powiedział: „Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu”. Ci zaś zanieśli. A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem, i nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli, przywołał pana młodego i powiedział do niego: „Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory”. Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

****************************************************** Papieski komentarz do Liturgii Słowa: .

Jasna Góra jest nie tylko miejscem pielgrzymek Polaków z Polski i całego świata. Jasna Góra jest sanktuarium narodu. Trzeba przykładać ucho do tego świętego miejsca, aby czuć, jak bije serce narodu w Sercu Matki. Bije zaś ono, jak wiemy, wszystkimi tonami dziejów, wszystkimi odgłosami życia. Ileż razy biło jękiem polskich cierpień dziejowych! Ale również okrzykami radości i zwycięstwa! Można na różne sposoby pisać dzieje Polski, zwłaszcza ostatnich stuleci, można je interpretować wedle wielorakiego klucza. Jeśli jednakże chcemy dowiedzieć się, jak płyną te dzieje w sercach Polaków, trzeba przyjść tutaj. Trzeba przyłożyć ucho


do tego miejsca. Trzeba usłyszeć echo życia całego narodu w Sercu jego Matki i Królowej! A jeśli bije ono tonem niepokoju, jeśli odzywa się w nim troska i wołanie o nawrócenie, o umocnienie sumień, o uporządkowanie życia rodzin, jednostek, środowisk, trzeba przyjąć to wołanie. Rodzi się ono z miłości matczynej, która po swojemu kształtuje dziejowe procesy na polskiej ziemi. (04. czerwca 1979)

******************************************************

Po raz pierwszy widzimy Maryję orędującą za ludźmi, gdy na godach w Kanie Galilejskiej mówi: „Nie mają już wina”. Podobnie jak ludzie szukający Boga w Starym Testamencie, dla których odmowa nie stanowiła odpowiedzi, również Ona wyraża pewność, że Jezus wysłucha Jej prośby. Także dziś Maryja staje pomiędzy naszymi ludzkimi potrzebami a swoim Synem, wzywając nas nieustannie do posłuszeństwa Chrystusowi i pełnienia Jego woli. Czuwa, abyśmy odnaleźli drogę do prawdziwego życia, które dla nas przygotował.

******************************************************

Matka, która prosi. W Ewangeliach spotykamy kilka kobiet, matek, które stają wobec Jezusa. Matka synów Zebedeusza, która prosi o zaszczyty dla swoich synów, Kananejka, która prosi o uzdrowienie chorej córeczki, wdowa z Nain, która nie prosi, a mimo to Jezus odmienienia jej smutek w radość. I Maryja, której obecność przy Jezusie nie jest naznaczona osobistym zmartwieniem, ale wstawia się za innymi. Chce dla nich radości, chce dla nich święta. Nie prosi o uniknięcie wstydu dla jednej rodziny, ale o wino Bożej miłości i o Ducha Świętego dla wszystkich zebranych. Taka jest Maryja, Matka Kościoła, i taki ma być sam Kościół. Maryjo, proś dla nas o wiarę, na wzór Twojej, abyśmy tak jak Ty potrafili zwracać się do Jezusa, ufając, że słowo Twego Syna prowadzi nas do prawdziwej radości.

*************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Władysławy WIADROWSKIEJ - gregorianka 26.;

9.00

}

w int. dziękczynnej za otrzymane łaski i z prośbą o pomoc w pokonaniu trudnego problemu;

}

Parafialny Dzień Świętości Życia w int. dziękczynnej za dar życia; w int. błagalnej, o świętość życia małżonków i Rodziców; w int. polskiej a szczególnie Brochowskiej służby zdrowia; w int. o szczęśliwe rozwiązanie dla matek oczekujących rozwiązania; w int. o uratowanie małżeństw od rozdarcia, poczęte dzieci od śmierci;

}

w int. śp. Katarzyny i Franciszka GRUSZCZYŃSKICH oraz Stanisławy MONETA;

18.00

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

27. sierpnia – WTOREK * Św. Moniki -> wspomnienie obowiązkowe Monika (łac. – monachus => mnich, zakonnik), urodziła się ok. 332 r. w TAGAŚCIE (północna Afryka), w rodzinie rzymskiej, ale głęboko chrześcijańskiej. Jako młodą dziewczynę wydano ją za pogańskiego urzędnika, Patrycjusza, członka rady miejskiej w tym mieście. Małżeństwo nie było dobrane. Mąż miał charakter niezrównoważony i popędliwy. Monika jednak swoją dobrocią, łagodnością i troską umiała pozyskać jego serce, a nawet doprowadziła go do przyjęcia Chrztu. Miała 22 lata, kiedy została matką św. Augustyna. Po nim miała


jeszcze syna Nawigiusza i córkę, której imienia historia nam nie przekazała. Nie znamy także imion innych dzieci. Sam Augustyn wyznał, że imię Jezus wyssał z mlekiem matki. W 371 r. zmarł mąż Moniki. Monika miała wówczas 39 lat. Zaczął się dla niej okres 16 lat, pełen niepokoju i cierpień. Przyczyną ich był Augustyn. Zaczął on bowiem naśladować ojca, żył bardzo swobodnie. Poznał jakąś dziewczynę i miał z nią dziecko, pomimo że żyli bez ślubu. Nadto uwikłał się w błędy manicheizmu. Zbolała matka nie opuszczała syna, ale szła za nim wszędzie, modlitwą i płaczem błagając dla niego u Boga o nawrócenie. Kiedy Augustyn udał się do Kartaginy dla objęcia w tym mieście katedry wymowy, matka poszła za nim. Kiedy potajemnie udał się do Rzymu, a potem do Mediolanu, by się zetknąć z najwybitniejszymi mówcami swojej epoki, Monika odnalazła syna. Pewien biskup na widok jej łez, kiedy mu wyznała ich przyczynę, zawołał: Matko, jestem pewien, że syn tylu łez musi powrócić do Boga. To były prorocze słowa. Augustyn pod wpływem kazań św. Ambrożego w Mediolanie przyjął Chrzest i rozpoczął zupełnie nowe życie (387). Szczęśliwa matka spełniła misję swojego życia. Mogła już odejść po nagrodę do Pana. Kiedy wybierała się do rodzinnej TAGASTY, zachorowała na febrę i po kilku dniach zmarła w OSTII w 387 r. Daty dziennej Augustyn nam nie przekazał. Augustyn nie ma słów wdzięczności dla swojej matki i wspomina jej pamięć w najtkliwszych słowach. Jej ciało złożono w OSTII w kościele św. AUREI. W 1162 r. augustianie mieli zabrać święte szczątki Moniki do Francji i umieścić je w AROUAISE pod Arras. W 1430 r. przeniesiono je do Rzymu i umieszczono w kościele św. TRYFONA, który potem otrzymał nazwę św. Augustyna. Św. Monika jest patronką kościelnych stowarzyszeń matek oraz wdów. W ikonografii przedstawiana jest w stroju wdowy. Jej atrybutami są książka, krucyfiks, różaniec.

*************************************************

KARTKA Z HISTORII: 1576 1764 1841 1894 1922 1955

-

zm. TYCJAN, włoski malarz (ur. ok. 1488 lub 1490); Stanisław August PONIATOWSKI został wybrany na króla Polski; zm. Michaił LERMONTOW, rosyjski pisarz (ur. 1814); ur. Kazimierz WIERZYŃSKI, poeta (zm. 1969); założony został Związek Polaków w Niemczech => znak RODŁA; wydana została po raz pierwszy księga rekordów GUINESSA;

******************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

1 Tes 2, 1-8; – Życzliwość Św. Pawła dla Tesaloniczan Panie, przenikasz i znasz mnie całego => Ps 139(138), 1-5.;

Mt 23, 23-26; – Biada obłudnikom Pozory zachowania prawa. Odwołując się do drobnych przykładów z życia codziennego faryzeuszów i nauczycieli Pisma, Jezus odkrywa to, co stanowi fundamentalne uchybienie w zachowywaniu Bożych przykazań. Nie wydumane detale, nie sposób obmywania naczyń, nie zewnętrzna strona naszych zachowań, nie wrażenie, które możemy wywrzeć na innych naszym pobożnym zachowaniem liczą się dla Jezusa, ale to, co kryje się w naszym sercu. Wyrzuty czynione faryzeuszom są dla nas trudne, gdyż jesteśmy przyzwyczajeni, że całe życie społeczne jest oparte na zewnętrznym przestrzeganiu nałożonych na nas przepisów prawa, bez pytania o przekonania noszone w sercu.


Proszę Cię, Panie, o sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę, abym zewnętrznymi pozorami pobożności i sprawiedliwości nie usiłował udowadniać, że żyję wg Twej woli.

*************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Władysławy WIADROWSKIEJ - gregorianka 27.;

18.00

}

w int. śp. Ks. prałata Bronisława MAŚLANKI oraz Ks. infułata Józefa MAJKI;

}

w int. śp. Aleksandra WASZCZYŃSKIEGO, w 31. rocznicę śmierci;

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

28. sierpnia – ŚRODA * Św. Augustyna, biskupa i doktora K-ła -> wspomnienie obowiązkowe Augustyn (łac.: augur => zapowiedziany dobrymi przepowiedniami), pochodził z TAGASTY (Algieria), gdzie urodził się 13. listopada 354 roku w rodzinie urzędnika państwowego Patrycjusza. Matka Augustyna, św. Monika, pochodziła z rodziny o tradycji chrześcijańskiej i bardzo pragnęła, by jej syn przyjął chrzest. Pragnienie to spełniło się jednak dopiero po 33. latach. Na rozwoju Augustyna niewątpliwie zaciążył fakt, że ojciec i matka różnili się co do wiary i przekonań odnośnie spraw decydujących o losach człowieka. Przez to Augustyn przez wiele lat pozostał rozdarty między wpływem matki i ojca. W wieku 16. lat musiał przerwać naukę z powodu braku pieniędzy. Trudny okres dojrzewania, dużo wolnego czasu i pogańskie zwyczaje sprawiły, że związał się z kobietą, a z tego związku po pewnym czasie urodził się syn A DEODATUS. Dzięki pomocy finansowej Augustyn kontynuował studia w Kartaginie. W tym czasie zaczynają się jego poszukiwania prawdy - sięga po Pismo św., ale nic w nim nadzwyczajnego nie odnajduje; Bóg mówi dla niego zbyt po ludzku. Tymczasem on czekał na jakiś cud, niezwykłe objawienie, które rozwieje wszelkie jego wątpliwości. Ponieważ nic takiego nie miało miejsca, utwierdzał się w swym sceptycyzmie i pozostawał stoikiem. W 383 r., w wieku 29 lat, udał się w poszukiwaniu pracy do Rzymu, gdzie przez rok uczy retoryki. Stamtąd przenosi się do Mediolanu. Tam nawraca się, przyjmuje chrzest z synem ADEODATUSEM, w obecności szczęśliwej matki Moniki. Jego nawrócenie dokonało się za sprawą spotkania ze św. Ambrożym, od kilku lat piastującym urząd biskupa Mediolanu. Do chrztu przygotowywał się bardzo starannie. Wkrótce po przyjęciu chrztu w Wielką Sobotę 387 r., postanawia wrócić do Afryki. Tuż przed opuszczeniem Italii umarła jego matka, zaś wkrótce po dotarciu do Afryki zmarł jego syn. Augustyn sprzedał wszystko i zamieszkał wśród ludzi o podobnych przekonaniach. Modlitwa, praca i zgłębianie tajemnic Bożych – to cel wspólnoty, do której się przyłączył. Sława Augustyna szybko przekroczyła granice rodzinnego miasta. Biskup HIPPONY zorganizował Augustynowi praktykę duszpasterską. Poprzez łagodną perswazję biskupa dał się przekonać do przyjęcia święceń kapłańskich i biskupich. Odbył wiele dalekich i ciężkich podróży duszpasterskich, zwoływał i przewodniczył wielu synodom, wygłosił wiele kazań, napisał wiele dzieł, w których usiłował wyjaśnić tajemnice Boga i człowieka. Spuścizna po świętym jest ogromna. Najbardziej znane jego


dzieło to WYZNANIA, będące podsumowaniem jego duchowych doświadczeń po nawróceniu i przyjęciu chrztu (397-401). Augustyn zmarł dnia 28. sierpnia 430 roku w H IPPONIE podczas oblężenia miasta przez Wandalów. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego. Patron augustianów, kanoników regularnych, magdalenek, Kartaginy; drukarzy, wydawców, teologów. Jego relikwie znajdują się w kościele S. Piotro in Ciel d'Oro w Pawii. W ikonografii przedstawiany jest w stroju biskupim, czasami jako zakonnik. Jego atrybutami są: anioł mówiący mu do ucha, dziecko nad brzegiem morza przelewające wodę do dołka, księga, pastorał, serce w dłoni, serce przeszyte dwiema strzałami, uczeń lub grupa uczniów.

******************************************************

KARTKA Z HISTORII:

1610 - Stanisław ŻÓŁKIEWSKI podpisał w Moskwie z bojarami rosyjskimi układ, na mocy którego polski królewicz Władysław został carem Rosji; 1749 - ur. Johann Wolfgang von GOETHE, niemiecki poeta romantyczny (zm. 1832); 1948 - pierwsze zgromadzenie Światowej Rady Kościołów;

******************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

1 Tes 2, 9-13; – Owocność apostolatu Pawła Panie, przenikasz i znasz mnie całego => Ps 139(138), 7-12ab.;

Mt 23, 27-32; – Biada obłudnikom Prawdziwa sprawiedliwość. Niemożliwe było, aby ci, do których Jezus zwracał się w tak mocnych słowach, pozostali obojętni, zwłaszcza że krytyka pochodziła z ust nauczyciela popularnego wśród ludu. Ale o wiele ważniejsze dla nas winno być pytanie: Na ile słowa Jezusa są aktualne dla nas? My także możemy być faryzeuszami. Dlatego konsekwencją lektury Ewangelii powinna być przemiana serca. Chciwość, próżność, pogarda wobec innych, odrzucanie wezwania do nawrócenia to postawy, które – nawet najgłębiej skrywane – skutecznie niszczą życie naszych bliźnich. Panie Jezu, wyznając wiarę w Ciebie jako jedynego Zbawiciela, proszę Cię o nawrócenie mojego serca. Spraw, aby między Twoją wolą a moimi pragnieniami i czynami nie było rozdźwięku.

******************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Władysławy WIADROWSKIEJ - gregorianka 28.;

18.00

}

w int. śp. Bogusława HORODYSKIEGO, w 1. rocznicę śmierci;

} Intencje nowennowe:  w int. Ojca świętego Franciszka i abpa Józefa ;  w int. biskupów, kapłanów, diakonów, kleryków, sióstr oraz liczne i święte      

w w w w w w

int. int. int. int. int. int.

powołania kapłańskie i zakonne, także z naszej Parafii; beatyfikacji Sługi Bożego ks. Aleksandra ZIENKIEWICZA „Wujka”; Ojczyzny i Kościoła św. w Polsce oraz o szacunek dla Krzyża Św.; dzieła Parafialnej Peregrynacji Relikwii Krzyża Świętego; o błogosławieństwo dla małżeństw i Rodzin naszej Parafii; Przyjaciół i Dobrodziejów naszej Parafii; o owocne i bezpieczne wakacje dla naszych dzieci i młodzieży;


 w int. wspólnot pobożnych naszej Parafii: Rodziny Różańcowej,

Rodziny Rodzin, S.L.O., E.R.M., chóru parafialnego i Scholi; int. chorych, cierpiących i samotnych – także z naszego Szpitala; int. Brochowskiej służby zdrowia oraz wszystkich opiekunów chorych; int. społeczności Brochowskich i wrocławskich Kolejarzy; int. społeczności Brochowskich Romów; int. o pracę dla bezrobotnych i pomyślność dla pracodawców; intencjach uczestników Brochowskiej Adoracji Najświętszego Sakramentu; intencjach wszystkich uczestników Nowenny do M.B. Nieustającej Pomocy; int. Mateusza, w 20. rocznicę urodzin - z podziękowaniem za otrzymane łaski oraz z prośbą o potrzebne łaski i Dary Ducha Świętego;  w int. tych wszystkich, którzy prosili nas o modlitewną pamięć i tych, którym ją obiecaliśmy;  w int. zmarłych naszych Rodziców, Krewnych, Przyjaciół i Dobrodziejów;

       

w w w w w w w w

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy Ojcze wszechmogący, Twój Syn dał nam Maryję, swoją Rodzicielkę, której sławny obraz czcimy, jako Matkę gotową nieustannie pomagać; + spraw, abyśmy gorliwie wypraszając Jej macierzyńską pomoc, * nieustannie doznawali owoców Twojego Odkupienia. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen. x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

29. sierpnia – CZWARTEK * Męczeństwo św. Jana Chrzciciela -> wspomnienie obowiązkowe Św. Jan Chrzciciel (hebr. Johhanan => Bóg jest łaskawy), był jedynym synem kapłana Zachariasza i Elżbiety, krewnej Najświętszej Maryi Panny. Jego cudowne narodzenie i posłannictwo zwiastował Anioł Gabriel Zachariaszowi, kiedy ten sprawował w świątyni swe funkcje kapłańskie. Do chwili urodzenia dziecka Zachariasz był niemy za to, że nie chciał dać wiary słowom anioła. Odzyskał mowę dopiero w momencie nadawania imienia swemu dziecku. Jan urodził się sześć miesięcy przed narodzeniem Chrystusa. Nie znamy z całą pewnością miejsca jego urodzenia. Tradycja wskazuje jednak, że było nim AINKARIM, ok. 7 km na zachód od Jerozolimy. Bardzo wcześnie, może już w dzieciństwie, Jan udał się na pustynię. W piętnastym roku panowania cesarza Tyberiusza rozpoczął swą misję poprzednika i zwiastuna Zbawiciela. Czynił to na pustkowiu, nad Jordanem, w BETANII, później w AINON niedaleko SALIM. Zjawienie się Jana i jego wystąpienia rozeszły się szerokim echem po Palestynie i okolicznych krajach. Sprawiła to wiadomość, że oczekiwany Zbawiciel już pojawił się na ziemi. Jan prowadził pokutniczy i pustelniczy tryb życia. Chrzcił wodą ciągnące do niego tłumy. Ochrzcił również


Jezusa. Wielokrotnie widział Go i świadczył o Nim wobec ludu: Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Na jego działalność zwracała uwagę starszyzna żydowska, która zajęła stanowisko wyczekujące. Zainteresował się nim także władca Galilei, Herod II A NTYPAS. Być może sam św. Jan udał się do niego, by rzucić mu w oczy: „Nie wolno ci mieć żony twego brata”. Rozgniewany władca nakazał go aresztować i osadzić w twierdzy M ACHERONT. W czasie uczty urodzinowej pijany król pod przysięgą zobowiązał się córce Herodiady, Salome, dać wszystko, o cokolwiek poprosi. Ta po naradzie z matką zażądała głowy Jana Chrzciciela. Zginął on ścięty mieczem. Był ostatnim prorokiem Starego Testamentu. Św. Jan Chrzciciel jest jedynym świętym, którego Kościół czci w ciągu roku dwukrotnie: 24. czerwca – w uroczystość jego narodzenia, i dziś, we wspomnienie jego męczeńskiej śmierci.

******************************************************

KARTKA Z HISTORII: 1780 1885 1942 1966

-

ur. Jean INGRES, francuski malarz (zm. 1867); Gottlieb DAIMLER opatentował pierwszy motocykl; zm. błog. Sancja SZYMKOWIAK - Zgromadzenie Córek Matki Bożej Bolesnej (ur. 1910); THE BEATLES zagrali ostatni wspólny koncert;

1974 - zm. bp Andrzej WRONKA, wrocławski biskup pomocniczy (ur. 1897);

******************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

Jr 1, 17-19; – Mów wszystko, co ci rozkażę Usta me głoszą Twoją sprawiedliwość => Ps 71(70), 1-4a.5-6.15ab.17.;

Mk 6, 17-29; – Ścięcie Jana Chrzciciela Zmarnowany niepokój. Ewangelista ukazuje Heroda jako wrażliwego na prorockie napomnienie. Niepokój, który rodził się w obliczu reprymendy proroka, oraz świadectwo sprawiedliwego i świętego życia chroniły Jana aż do momentu konfrontacji z pychą władcy. To pycha bowiem tego, który składa nieroztropną deklarację, a później przez wzgląd na opinię współbiesiadników dotrzymuje jej, jest przyczyną zabicia Jana. Marek pokazuje słabość ziemskiej władzy, która chce przypodobać się człowiekowi i nie znosi krytyki. Taka władza kontrastuje z królowaniem Chrystusa, który głosi prawdę niezależnie od okoliczności, ale i oddaje swoje życie na jej świadectwo. Pozwól, Panie, aby każdy niepokój wywołany Twoim słowem, głoszonym przez posłanych przez Ciebie proroków, stawał się dla mnie momentem nawrócenia i pytania o to, jak mam pełnić Twoją wolę.

******************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Władysławy WIADROWSKIEJ - gregorianka 29.;

18.00

}

w int. śp. Rodziców: Rozalii i Tadeusza oraz Anny i Jerzego;

}

w int. śp. Józefa ZABORNIAKA, w 14. rocznicę śmierci oraz w int. śp. Stanisławy i Zbigniewa MAZURKIEWICZ;

}

w int. śp. Agnieszki BRZÓZKA, w 30. dniu po śmierci /intencja uczestników pogrzebu/;

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx


30. sierpnia – PIĄTEK KARTKA Z HISTORII: 1919 - ur. Ryszarda HANIN, polska aktorka (zm. 1994); 1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia szczecińskie (33 postulaty); 2005 - Częstochowianin, Piotr BEDNAREK odkrył poprzez Internet planetoidę 2005 QK76;

*************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

1 Tes 4, 1-8; – Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości Niech sprawiedliwi weselą się w Panu => Ps 97(96), 1.2b.5-6.10-12.;

Mt 25, 1-13; – Przypowieść o dziesięciu pannach Bóg jest naszym Oblubieńcem. Przypowieść o dziesięciu pannach może być odczytywana na wielu płaszczyznach. Ukazuje ona przyjście Boga jako radosne święto, wesele, na które mamy z ufnością oczekiwać. To Bóg jest Oblubieńcem. Oczekiwanie nie jest bezczynne, ale dopiero momenty słabości i znużenia ukazują naszą faktyczną gotowość na spotkanie z Panem. Oliwa ma wiele symbolicznych znaczeń. Święty Augustyn mówi, że może ona także oznaczać radość, której motywem jest chęć podobania się Bogu. Panny głupie więc to te, których radość płynęła z chęci podobania się ludziom, a nie Bogu. Panie, daj mi naturę mądrych panien, które przygotowują się na długie oczekiwanie, którym wiara daje siły na wyczekiwanie Twego przyjścia.

*************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Władysławy WIADROWSKIEJ - gregorianka 30.;

18.00

}

w int. śp. Stanisławy i Antoniego KAŹMIERCZAK, w 50. rocznicę śmierci /intencja wnuków/;

}

w int. śp. Edwarda MOSIEWICZA, w 30. dniu po śmierci /intencja uczestników pogrzebu/;

}

Comiesięczna Msza św. wypominkowa w int. zmarłych Księży i Sióstr zakonnych pracujących w naszej Parafii oraz zmarłych naszych Rodziców, Parafian, Krewnych, Przyjaciół i Dobrodziejów;

UWAGA – PAMIĘTAJ – WAŻNE! * Wieczorem w każdy ostatni piątek miesiąca najserdeczniej zapraszamy do udziału w comiesięcznej Mszy św. wypominkowej, tzn. nawiązującej do pobożnej tradycji listopadowej modlitwy w int. zmarłych; x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

31. sierpnia – SOBOTA KARTKA Z HISTORII:


1939 - Niemcy sfingowali napad na radiostację gliwicką dając sobie pretekst do wojny; 1980 - Sierpień 1980: podpisano porozumienia gdańskie (21 postulatów);

1996 – konsekracja Ks. Abpa Seniora Mariana GOŁĘBIEWSKIEGO;

UWAGA – PAMIĘTAJ – WAŻNE! Z ustanowienia polskiego Sejmu, dzisiaj obchodzimy Dzień Solidarności i Wolności – dziś także przypada 33. rocznica podpisania Porozumień Sierpniowych.

*************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

1 Tes 4, 9-11; – Miłość braterska Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie => Ps 98(97), 1.7-9.;

Mt 25, 14-30; – Przypowieść o talentach Oczekiwanie na powrót Pana. Przypowieść o talentach ukazuje życie wierzących jako czas robienia Bożych interesów. To, co mamy pomnażać, w całości pochodzi od Pana. Jest to wiara i dary Ducha Świętego, które mają owocować w naszym życiu. Kontekst przypowieści o sądzie ostatecznym wskazuje, że mamy zarabiać czynami chrześcijańskiej miłości. Bóg daje nam zdolność do kochania i do przebaczania, do budowania jedności i miłości. A ten, kto ukrył swój talent, tak naprawdę nigdy nie poznał Boga, bowiem działał pod wpływem strachu. Nigdy Go nie poznał i nie pokochał, gdyż: „Tam, gdzie jest miłość, nie ma lęku, (…) doskonała miłość odrzuca lęk”. Nie chcę się Ciebie lękać, Panie, ale ze śmiałością wiernych sług pragnę pomnażać wiarę na ziemi, ufny, że nawet moje upadki czy słabości nie są przeszkodą, aby inni mogli Ciebie poznać i kochać.

*************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.00

}

w int. śp. Henryka DOMIŃSKIEGO, w 30. dniu po śmierci /intencja uczestników pogrzebu/;

18.00

}

w int. Przyjaciół i Dobrodziejów naszej Parafii => dziękczynno - błagalna;

19.00

}

Szpital:

w intencji Parafian => dziękczynno - błagalna;

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

Wrześniowe Intencje Apostolstwa Modlitwy Intencja ogólna: Aby ludzie naszych czasów, często pogrążeni w zgiełku, odkryli na nowo wartość ciszy i potrafili słuchać głosu Boga i braci;

Intencja misyjna:


Aby chrześcijanie, którzy cierpią prześladowania w licznych regionach świata, mogli być dzięki swojemu świadectwu prorokami miłości Chrystusa;

Intencja parafialna: Aby odkryte misterium Całunu Turyńskiego, odpust parafialny oraz inaugurowane 14. września dzieło porodzinnej peregrynacji Relikwii Krzyża Świętego, pomogły nam dobrze przygotować się do Jubileuszu stulecia erygowania naszej Parafii; Prośmy również o potrzebne dary Bożej Opatrzności na rozpoczynający się nowy rok szkolny, duszpasterski i katechetyczny; x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

01. września – 22. NIEDZIELA ZWYKŁA

ADORACYJNA KARTKA Z HISTORII: 1364 - Papież Urban V wydał bullę powołującą do życia Akademię Krakowską; 1835 - ur. św. Rafał KALINOWSKI, karmelita (zm. 1907); 1939 - w Polsce rozpoczęła się II wojna światowa – kampania wrześniowa: - godz. 4:40 – LUFTWAFFE rozpoczęło naloty na Wieluń; - godz. 4:48 – Okręt szkoleniowy SCHLESWIG-HOLSTEIN rozpoczął ostrzał Westerplatte; - LUFTWAFFE rozpoczęło zmasowane naloty na lotniska polskie; - godz. 8:00 – Niemiecka 4. Dywizja Pancerna zaatakowała w okolicach miejscowości MOKRA pozycje Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Rozpoczęła się bitwa pod MOKRĄ; - prezydent Ignacy MOŚCICKI wprowadził stan wojenny na obszarze całego państwa; 1985 - odnaleziono wrak TITANICA; 1989 - zm. Kazimierz DEYNA, piłkarz (ur. 1947);

*************************************************

ODKRYJ i PRZEMYŚL !

Niektórzy lubią powtarzać, że czas to pieniądz. My, chrześcijanie, pamiętamy przede wszystkim o zbliżaniu się chwili, gdy będziemy sądzeni z miłości. Powtarzajmy więc sobie i podpowiadajmy to także innym – że czas – to miłość!

*************************************************

SŁOWO BOŻE NA DZIŚ:

„Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony” (Łk 14, 11) – powiedział Jezus do zaproszonych na ucztę w domu pewnego faryzeusza, którzy przepychali się, chcąc zająć najlepsze miejsca przy stole, ukazując, na czym polega prawdziwa wielkość człowieka. Podobnie dzieje się w naszych czasach. Co prawda, często zdarza się, że lepsze stanowiska pracy i miejsca w społeczeństwie otrzymują ludzie bezwzględni i sprytni, natomiast słabymi i cichymi na ogół się gardzi. Bóg jednak widzi i ocenia inaczej niż człowiek. Tak naprawdę to człowiek pyszny jest karykaturą prawdziwego człowieka: jest zakłamany, zadufany w sobie, nie dostrzega wokół siebie innych ludzi, nie przyznaje się do swych błędów i myśli, że nie potrzebuje nawet Bożej pomocy. Natomiast człowiek pokorny jest skromny, delikatny, prostolinij-


ny, z uległością przyjmuje pouczenia i porady, jest otwarty na Bożą łaskę, chętnie spieszy innym z pomocą, zapominając nawet o sobie samym, dlatego można na nim polegać. Wzór pokory znajdujemy w samym Jezusie, który stał się cichym i uniżonym sługą swego Ojca. Swoim życiem uczy nas, że pokorna służba innym przynosi wielkie owoce - otwiera drogę do królestwa niebieskiego.

Syr 3, 17-18.20.28-29; – Bóg miłuje pokornych Autor przytaczanych dzisiaj sentencji wzywa do przyjęcia postawy pokory i uniżenia. Człowiek pokorny rozumie własną małość wobec Stwórcy, któremu wszyscy ludzie winni składać hołd i uwielbienie. W nagrodę człowiek pokorny doświadcza Bożego miłosierdzia.

Ty, dobry Boże, biednego ochraniasz => Ps 68(67), 4-5ab.6-7ab.10-11.; Psalmista wysławia Boga za Jego wielkie czyny. Bóg jest Stwórcą świata i ludzi, Obrońcą i Zbawicielem wszystkich uciśnionych, miłosiernym i litościwym Panem dla swego ludu.

Hbr 12, 18-19. 22-24a; – Stare i Nowe przymierze Autor Listu do Hebrajczyków wspomina Synaj, gdzie Izraelici zawarli przymierze z Bogiem. To przymierze zostaje przez św. Pawła zaktualizowane. W Chrystusie wszyscy wierzący przeżywają zbawczą obecność Boga, z której rodzą się pokój, komunia i radosne świętowanie.

Słowa Ewangelii według św. Łukasza (14, 1.7 - 14.) => Kto się wywyższa, będzie poniżony. A kto się poniża, będzie wywyższony Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. I opowiedział zaproszonym przypowieść, gdy zauważył, jak sobie wybierali pierwsze miejsca. Tak mówił do nich: „Jeśli cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca, by czasem ktoś znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto was obu zaprosił, i powie ci: »Ustąp temu miejsca«; i musiałbyś ze wstydem zająć ostatnie miejsce. Lecz gdy będziesz zaproszony, idź i usiądź na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie ci: »Przyjacielu, przesiądź się wyżej«; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Do tego zaś, który Go zaprosił, rzekł: „Gdy wydajesz obiad albo wieczerzę, nie zapraszaj swoich przyjaciół ani braci, ani krewnych, ani zamożnych sąsiadów, aby cię i oni nawzajem nie zaprosili, i miałbyś odpłatę. Lecz kiedy urządzasz przyjęcie, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych. A będziesz szczęśliwy, ponieważ nie mają czym tobie się odwdzięczyć; odpłatę bowiem otrzymasz przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych”.

******************************************************

Zwyczajem starożytnych, Jezus przemawia w czasie uczty. Wykorzystuje mało znaczący epizod, by pouczyć o prawach obowiązujących w społeczności wierzących. Utrwalając tę scenę, św. Łukasz odniósł się do postępowania grupy członków pierwotnego Kościoła. Uczniów Chrystusa winna cechować postawa pokory, dobroci i miłości.

******************************************************


Papieski komentarz do Liturgii Słowa:

.

Strzeżmy się rutyny w korzystaniu z tajemnic wiary! Tylko nawrócenie i świętość życia otwierają drzwi do Chrystusa. Trzeba więc postępować odważnie, w duchu wymagań Błogosławieństw, a nie upodabniać się do obyczajów świata, i trzeba żyć w czujności. Próby stanowią dla nas „lekcję”, nie karę, oraz okazję do przebudzenia ze snu. Bóg potrafi wyprowadzić dobro nawet ze zła. (21. sierpnia 1983)

******************************************************

Sztuka zajmowania ostatnich miejsc. Jedną z ważnych cech pokory jest pragnienie kochania, a ponieważ miłość jest darem, ten, kto kocha, zawsze chce obdarować swego bliźniego zaszczytnym miejscem przy stole lub posiłkiem, za który nie oczekuje wdzięczności. Pokora nie jest pogardą czy lekceważeniem samego siebie, lecz uznaniem konieczności kochania za najważniejszą zasadę relacji do drugiego człowieka. Ona nie rozważa zasług ani nie przelicza włożonego wysiłku, tylko w bliźnim dostrzega kogoś, kto zasługuje na miłość, i potrafi tę miłość wyrazić w konkretnych gestach. Człowiek pyszny nie potrafi kochać. Panie, naucz mnie kochać bliźnich. Daj mi pragnienie służenia im całą moją osobą, nie tylko tym, co posiadam, ale zwłaszcza tym, kim jestem. I niech ta miłość przeradza się w czyny.

*************************************************

PORZĄDEK DUSZPASTERSKO - LITURGICZNY 7.30

}

w int. śp. Zdzisławy REUTT - gregorianka 1.;

9.00

}

w int. śp. Stefana POKORSKIEGO;

10.30

}

w int. śp. Anny POCZĄTEK, w 25. rocznicę śmierci oraz wszystkich zmarłych z Rodzin: POCZĄTKÓW i GAJÓW;

12.00

}

w int. Rodziców, Rodzin, Katechetów, Wychowawców i nauczycieli Przedszkoli i Szkół rozpoczynających nowy rok szkolny z uczniami mieszkającymi na Brochowie => dziękczynno - błagalna;

18.00

}

w int. zmarłych biskupów, kapłanów i wiernych, którzy ponieśli śmierć podczas II wojny światowej;

x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

ZAPOWIEDZI PRZEDMAŁŻEŃSKIE! Do sakramentu małżeństwa przygotowują się: NARZECZONY NARZECZONA Krzysztof - Bartłomiej PAŹDZIÓRKO Wrocław, Kurpiów Krzysztof JANIK Wrocław, Cedrowa Paweł MARKOWSKI Wrocław, Leonarda da Vinci Karol - Tomasz KRYGIER Wrocław, 3-go Maja

Anna PAWLACZYK Wrocław, Jemeńska Żaneta GAŁWA Wrocław, Reymonta Monika - Anna WÓJCIAK Wrocław, Leonarda da Vinci Magdalena MALICKA Wrocław, Komorowskiego

Zapow. 1. 1. 2. 3.

Polecając modlitwie przygotowujących się do małżeństwa przypominamy, że ktokolwiek wiedziałby o jakichkolwiek przeszkodach uniemożliwiających pobłogosławienie wyżej wspomnianych związków, w sumieniu zobowiązany jest powiadomić o tym tutejsze duszpasterstwo.


WYCHOWYWAĆ DO WARTOŚCI List Episkopatu Polski z okazji III Tygodnia Wychowania 15. - 21. września 2013 roku Umiłowani w Chrystusie Panu, Siostry i Bracia, Kochani Rodzice, Nauczyciele i Wychowawcy, Droga Młodzieży, Kochane Dzieci! Jutro w polskich szkołach i przedszkolach rozpocznie się nowy rok szkolny i katechetyczny. W trwającym Roku Wiary po raz kolejny otwieramy nasze serca i umysły na dar wiary. Wiara nadaje sens wszystkim naszym wysiłkom. Pomaga odkrywać prawdziwe dobro, ustala prawidłową hierarchię wartości, przenika całe życie człowieka – jak uczy papież Franciszek w encyklice o wierze (por. Lumen fidei 4). Na początku nowego roku szkolnego, w dniach od 15. do 21. września, będziemy przeżywać III Tydzień Wychowania. Niech to będzie czas wspólnej refleksji, a zwłaszcza wspólnotowej modlitwy o ducha mądrego wychowania w polskich domach i w polskiej szkole. Po uświadomieniu sobie, że wszyscy powinniśmy wychowywać oraz że istotną rolę w wychowaniu odgrywa rodzina, w tym roku pragniemy zwrócić naszą uwagę na konieczność wychowania do wartości. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek wartości, ale o te, które są istotne dla rozwoju człowieka, dla jego życia w duchu chrześcijańskim i życia zgodnego z wiarą. Znakiem dzisiejszych czasów jest bowiem zanik przejrzystej hierarchii wartości i upadek autorytetów, których życie weryfikowałoby wyznawane wartości oraz ich hierarchię. Zauważmy, że brak wychowania do podstawowych wartości często prowadzi do utraty sensu i celu życia, do wygodnictwa życiowego, a nawet relatywizmu moralnego. 1. Bóg miłuje pokornych Tak jak w każdą niedzielę, wsłuchujemy się dziś w słowo Boże. Stawiamy pytanie: co dzisiaj w odczytywanych tekstach mówi do nas Pan Bóg? Podczas liturgii Słowa słyszeliśmy: „Synu, z łagodnością wykonuj swe sprawy, a każdy, kto jest prawy, będzie cię miłował. O ile wielki jesteś, o tyle się uniżaj, a znajdziesz łaskę u Pana. Wielka jest bowiem potęga Pana i przez pokornych bywa chwalony” (Syr 3,17). „Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony” (Łk 14, 11). Słowem, które spaja dzisiejsze teksty biblijne jest POKORA. Chrześcijanin, wierny nauce Ewangelii, powinien każdego dnia coraz bardziej iść drogą pokory. Pokora bowiem to umiejętność patrzenia na siebie w prawdzie. Człowiek pokorny nie wywyższa się nad innych, a zwłaszcza nie uznaje siebie za centrum świata. Pokora jest przeciwieństwem pychy, czyli przesadnego skupienia na sobie. Drogę pokory otworzył sam Bóg, który w Jezusie Chrystusie wszedł w historię zbawienia jako zwyczajny człowiek. W tym mamy być podobni do Jezusa, który zwracając się do swoich uczniów, mówił: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem” (Mt 11,29). Tą drogą podążali później także święci, a wśród nich św. Stanisław Kostka, patron polskiej młodzieży, którego święto będziemy obchodzić w Tygodniu Wychowania. Pokora nie oznacza, że człowiek ma się czuć osobą mniej wartościową. Przeciwnie - może i powinien on być świadomy swoich możliwości oraz otrzymanych od Boga talentów. Zauważmy, że właśnie pokora jest podstawą budowania bezinteresownych i pozytywnych relacji z drugim człowiekiem, nacechowanych szacunkiem i odpowiedzialnością. Natomiast pycha i koncentrowanie się na sobie nie pozwalają na budowanie takich relacji. Jeśli takie postawy są akceptowane w wychowaniu, to zarówno wychowankowie, jak i wychowawcy skupiają się tylko na swoim sukcesie i nie zauważają wokół siebie innych. Można dziś dostrzec, że wielu młodych ludzi patrzy w przyszłość z lękiem. Z niepokojem


pytają: jak mamy żyć w społeczeństwie, w którym tak wiele jest niesprawiedliwości i cierpienia, w którym nie liczy się prawość i uczciwość? Jak reagować na egoizm i przemoc, które czasem zdają się dominować? Jak nadać swojemu życiu prawdziwy sens? To są właśnie pytania o wartości, czyli o to, co w życiu najważniejsze. 2. Wychowanie do wartości Kiedy mówimy o wychowaniu do wartości, najczęściej myślimy o wartościach ogólnoludzkich, a rzadziej chrześcijańskich. Życie pokazuje, że obecnie wychowanie skierowane jest przede wszystkim na wartości praktyczne, materialne i sprawiające przyjemność. Wydaje się, że problemem jest również brak zgodności między wartościami deklarowanymi i rzeczywiście przekazywanymi, co wywołuje dezorientację wśród dzieci i młodzieży. Sytuacja taka prowadzi z kolei do wzrostu nieufności, poczucia uczestnictwa w grze pozorów, a w rezultacie do cynizmu i agresji wobec wszelkich przekazów związanych z wartościami. Dotyczy to w pierwszym rzędzie rodziny i szkoły, wobec których oczekiwania są przecież największe, a rozczarowania najbardziej bolesne. Wśród wartości niezbędnych w życiu chrześcijanina trzeba wskazać – obok pokory – na związane z nią: łagodność, dobroć, cierpliwość, gotowość do wybaczania, wierność, uprzejmość, opanowanie (por. Ga 5,22-24 i Kol 3,12-14). Są one dziś szczególnie zagrożone wszechobecną agresją, brutalnością słów i zachowań, a także bezwzględną walką o własne korzyści, obojętnością na sytuację słabszych, powszechną nieufnością, a nawet wzajemną nienawiścią. Taka sytuacja wymaga od wszystkich środowisk wychowawczych ogromnego wysiłku wychowywania do wartości i postaw chroniących relacje międzyludzkie. Wychowanie do wartości rozpoczyna się w rodzinie. Ceńmy zatem czas wspólnych rodzinnych spotkań, rozmów, posiłku, wspólnego wypoczywania. Codzienne bycie razem uczy bowiem wzajemnego zrozumienia, zaufania, ofiarnej miłości i prawdziwej przyjaźni. Wspólne przebywanie kształtuje ponadto postawę służby i dobroci gotowej na dzielenie się radością, a jednocześnie odpornej na trudne problemy i emocje. W rodzinie powinniśmy uczyć się zwracania do siebie z miłością, szacunkiem i serdecznością. Ogromne pole do działania w zakresie wychowania do wartości ma szkoła, która powinna wspierać rodziców w wychowywaniu dzieci. Niezwykle ważne jest, aby szkoła budowała swój program wychowawczy w ścisłym porozumieniu z rodzicami. W programie tym powinny być wyraźnie nazwane i wyjaśnione wartości, na których oparty jest system wychowawczy. Wobec coraz odważniejszych prób wprowadzania do polskich szkół edukacji seksualnej, sprzecznej z chrześcijańską wizją człowieka, apelujemy do rodziców: czuwajcie nad tym, co szkoła przekazuje waszym dzieciom! Przypominamy, że bez zgody rodziców szkoła nie może realizować programu wychowawczego ani pozwalać na nauczanie przedmiotów, których treści są sprzeczne z ich przekonaniami lub wprost demoralizujące. Prawo oświatowe mówi wyraźnie o konieczności respektowania przez szkołę publiczną chrześcijańskiego systemu wartości (por. Ustawa o systemie oświaty – preambuła). Powierzając swoje dziecko szkole, rodzice nie powinni zgodzić się na edukację, która byłaby sprzeczna z ich przekonaniami i wyznawanymi wartościami. Jak zawsze w wychowywaniu do wartości rolę nie do przecenienia pełnią sami wychowawcy. Będąc przykładem i wzorem dla swoich uczniów, muszą być świadomi, że własnym życiem prezentują określony świat wartości. Nauczyciel i wychowawca nie może być neutralny. Nie powinien więc zagubić właściwej hierarchii wartości zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Musi być świadkiem wartości, które wyznaje. 3. Pokorna odwaga wiary Szczególną wartością, w oparciu o którą i do której należy wychowywać młode pokolenie, jest wiara. Wiara jest łaską, a więc niezasłużonym darem Bożym. Domaga się jednak świadomej i wolnej odpowiedzi człowieka. Ten związek wiary z wychowaniem uświadamiamy sobie wy-


raźnie w trwającym Roku Wiary. Wyznawanie wiary przejawia się w odważnym i mężnym stawaniu w obronie wartości z niej wypływających. Chodzi o obronę wartości chrześcijańskich, coraz częściej eliminowanych z życia publicznego, a zwłaszcza chrześcijańskiej wizji miłości, małżeństwa i rodziny. Wiara potrzebuje również pokory prowadzącej do przekonania, że na Bogu, jako fundamencie, mamy budować nasze życie. Niech zatem pokora będzie podstawą wychowania do wartości. Jest ona dlatego tak ważna, że Bóg gotów jest dać wszystko człowiekowi, który jest świadomy własnej niewystarczalności i słabości. Wiara i ufność pokładana w Bogu, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych, niech więc przenikają nasze życie oparte na chrześcijańskich wartościach. Zakończenie Zachęcamy wszystkie środowiska wychowawcze do włączenia się we wspólne przeżywanie III Tygodnia Wychowania. Zaproszenie to kierujemy do rodziców, duszpasterzy, nauczycieli i wychowawców, do osób odpowiedzialnych za kształt edukacji, do samorządowców i wszystkich ludzi dobrej woli, którym zależy na wychowaniu przyszłych pokoleń Polaków. Niech Maryja, pokorna Służebnica Pańska, uczy nas wiary i pokory w poszukiwaniu tego, co najważniejsze; niech uczy mądrości i pomaga otwierać się na „wielkie rzeczy”, jakie Bóg czyni dla nas i przez nas. Na nowy rok pracy wychowawczej i kolejny Tydzień Wychowania udzielamy wszystkim pasterskiego błogosławieństwa. Podpisali: Kardynałowie, Arcybiskupi i Biskupi Polscy x x xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx xxxx xxx xxx x xxxx xxx xxx xxxx xxx xx

zaprasza do udziału w jednodniowej pielgrzymce lotniczej do Wilna, do sanktuarium

Matki Bożej Ostrobramskiej na uroczystości dziękczynienia za dar 90. lat życia Arcybiskupa Seniora Księdza Henryka Kardynała GULBINOWICZA Termin wyjazdu:

sobota, 21. września 2013 r.

Biuro Podróży PANORAMA ul. Piłsudskiego 38, 50-032 Wrocław Tel.71/3434441, 71/3411422 www.panorama.wroclaw.pl

Wylot z Wrocławia: godz. Powrót: godz. 21:00 Cena pielgrzymki:

790 zł + 25 euro

7:00


Adsum nr 204 25 VIII