Page 1

België - Belgique P. B. - P. P. 8200 Brugge - Mail 4/1389

TIJDSCHRIFT VAN ADEM-TOCHT VZW

32e jaargang nr. 5 – juni, juli en augustus 2013 (verschijnt vijfmaal per jaar: februari, mei, augustus, oktober, december)

Verantwoordelijke uitgever en afzendadres: L. Declerck, J. Maertenstraat 26, 8200 BRUGGE 2 - Afgiftekantoor: 8200 Brugge-Mail – P2A8313


colofon ADEM-TOCHT Religieuze kernbeweging voor mensen op rijpere leeftijd

ADEM-TOCHT Tijdschrift van de v.z.w. Adem-Tocht

Voorzitters en geestelijk raadgevers Interdiocesaan ERIC BRUNEEL Fazantenlaan 14, 8450 Bredene tel. 059 32 20 22 ROBRECHT MICHIELS Diocesaan Pastoraal Centrum F. de Merodestraat 18, 2800 Mechelen tel. 015 29 84 09

Redactie Bert Cleymans, Robrecht Michiels, Edith Cardoen, Piet Thomas, Céline Van Acker, Eric Bruneel, Achille Venmans, Hubert Schepers, Ria Grommen, Mia Verbanck, Marc Van Hauwaert (redactieverantwoordelijke), Sint-Laurentiuslaan 5/202, 9041 Oostakker

Bisdom Mechelen - Brussel KAMIEL DE WITTE Burchtstraat 27, 1933 Sterrebeek tel. 02 731 19 91 FRANS STOFFELEN Kleine Wouwer 29 bus 7, 1860 Meise tel. 02 269 83 42 Bisdom Antwerpen MIA VERBANCK Koninklijke Laan 91 bus 5, 2600 Berchem tel. 03 218 99 81 GASTON SULS Lysenstraat 38, 2600 Berchem tel. 03 230 26 07 Bisdom Brugge MARIA SEURINCK Delaeystraat 58, 8830 Hooglede tel. 051 70 14 50 ANDRÉ VANCLOOSTER Weststraat 44 bus 3, 8800 Roeselare tel. 051 22 55 98 Bisdom Gent RENÉE SMET Eendenplasstraat 33, 9940 Evergem tel. 09 357 75 56 FERNAND VERHEGGEN Sint-Lievenslaan 268, 9000 Gent tel. 09 225 59 82 Bisdom Hasselt HUBERT SCHEPERS Herebaan-West 127, 3530 Houthalen tel. 011 52 21 86 NIEUWE WEBSITE http://www.kerknet.be/microsite/ ademtocht/ Gespreksbijlagen staan centraal op de startpagina bij ‘nieuws’. Lees meer op blz. 20 e.v.

2

2

Gespreksbijlagen Guido Debonnet Vormgeving W. Vanhaelemeesch Lidgeld (werkjaar september tot juni) binnenland: 12,00 euro twee huisgenoten: 17,00 euro ‘steunabonnement’: 20 euro - 30 euro … Rekeningnummers Interdiocesaan IBAN: BE69 4348 1481 7178 BIC: KREDBEBB Adem-Tocht, Mariakerkelaan 108, 8400 Oostende Bisdom Mechelen-Brussel IBAN: BE13 0014 8665 5039 BIC: GEBABEBB Adem-Tocht, Wolvertemsesteenweg 97 bus 2, 1850 Grimbergen Bisdom Antwerpen IBAN: BE64 4190 1330 1152 BIC: KREDBEBB Adem-Tocht, Spoorweglaan 137, 2610 Wilrijk Bisdom Brugge IBAN: BE73 7380 0798 6960 BIC: KREDBEBB Adem-Tocht, Diocesaan Centrum Groenhove Bosdreef 5, 8820 Torhout tel. 050 74 56 28 (vrijdag 10 uur - 16 uur) Bisdom Gent IBAN: BE70 2900 2286 3325 BIC: GEBABEBB Adem-Tocht, Oudenaardsesteenweg 48, 9000 Gent Bisdom Hasselt IBAN: BE47 0013 6240 2180 BIC: GEBABEBB Adem-Tocht, Kloosterstraat 27, 3990 Peer


edito TEKEN VAN HOOP In deze tijd, waarin de samenleving in crisis is, is de pauskeuze een teken van hoop. Paus Franciscus wil duidelijk de kerk terug oriënteren op haar roeping: een boodschap van liefde verkondigen voor alle mensen. Dat is nodig, nu de crisis zich op alle vlakken laat voelen. Op economisch vlak worden we geconfronteerd met een hoge werkloosheid, vooral bij jongeren. Mede door het bankendebacle is de staatsschuld torenhoog gestegen, waardoor nijpende besparingsmaatregelen worden opgelegd. Daardoor neemt ook de schrijnende armoede toe. Die treft vele mensen. Op cultureel-maatschappelijk vlak stellen we een grote angst voor de invloed van vreemde culturen en godsdiensten vast. Die angst wordt mede gevoed door de toename van allerhande vormen van brutale agressie. Tezelfdertijd neemt het vertrouwen in de justitie voortdurend af. Op het gebied van zingeving heerst een diepe onzekerheid aangaande normen en waarden. Door het toegenomen individualisme wordt de moraal geprivatiseerd. Alle onderzoeken wijzen op een drastische geloofsafval en een breuk met het instituut Kerk. Door het wegvallen van het vertrouwen in elkaar merken we een versplintering in de relaties en zien vele mensen geen toekomst meer. Vandaar ook bij jongeren een onrustbarende toename van zelfdodingen. We kunnen die situatie nu ervaren als de ondergang van onze westerse beschaving of als een kantelmoment in de geschiedenis. Als christenen zien we deze tijd als een uitdaging om mee te werken aan een fundamentele oriëntatie en inspiratie. Zo kunnen we onze schouders zetten onder een

totale, grondige ommekeer. Dat is bekering. Om dat te verwezenlijken zijn er kernen van hoop nodig. Adem-Tocht wil zo’n kern van hoop zijn. Geïnspireerd door de Blijde Boodschap moet Adem-Tocht een oefenplaats van kritisch denken zijn. Onze leden denken in gesprek met elkaar na over het lijden en het levenseinde, over relatievorming, over migratie, over zorg voor gehandicapten en zieken, over ethisch investeren, over de betekenis van de Bijbelverhalen, over diverse thema’s die een mens raken. Adem-Tocht wil een oefenplaats van verbondenheid zijn. Onze leden willen warm verbonden leven met hun kinderen en kleinkinderen, met hun familie, met hun vrienden, met de parochiegemeenschap, met hun buren, met mensen die hun job verloren hebben, met de bevolking in de derde wereld en met de mensen van de vierde wereld bij ons. Adem-Tocht wil een oefenplaats van dienstbaarheid zijn. Onze leden zijn dienstbaar in de eigen familie, in hun buurt, voor hun vrienden, voor hun medeleden, voor zieken en bejaarden. Zij maken tijd voor anderen. Adem-Tocht wil een oefenplaats van dialoog zijn. Onze leden luisteren naar elkaars mening, dialogeren met elkaar en ook met andersdenkenden. Zij komen rustig uit voor hun eigen overtuiging in respect voor die van anderen. Zij durven zich kwetsbaar opstellen wanneer ze opkomen voor meer verdraagzaamheid, voor meer rechtvaardigheid en voor een soberder levensstijl. Wanneer we inlevend leren luisteren en spreken vanuit onze innerlijke overtuiging, scheppen we voor elkaar een basisvertrouwen. Dat basisvertrouwen is nodig voor een warme samenleving, zonder angst. Zo wordt een 3


hoopvolle gemeenschap gevormd. Zo dragen we met Adem-Tocht bij tot de evangelische boodschap van liefde. Adem-Tocht als teken van hoop realiseert mede het kantelmoment en maakt een nieuwe toekomst mogelijk. Dank voor jullie inzet in het voorbije werkjaar. Geniet van zonnige zomermaanden met verrijkende ontmoetingen. Denk eraan om andere mensen te laten kennismaken met onze beweging. Aan de voorzitters vraag ik de leden te vragen naar nieuwe thema’s voor ons tijdschrift en die aan hun diocesane leiding te bezorgen, zeker voor half oktober 2013. Het ga jullie goed. Eric Bruneel, interdiocesaan voorzitter

4

Woord van de interdiocesaan geestelijk raadgever Drie-eenheidszondag Wij vieren in deze na-pinkstertijd het feest van de drie-ene God, een moeilijk feest waarbij we ons buigen voor het onpeilbare mysterie van God, de onzegbaar Aanwezige. Drie-eenheidszondag komt in het kerkelijke jaar en in de liturgie nà Kerstmis, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. De Drie-eenheid staat immers niet aan het begin van ons geloofsdenken en geloofsleven maar aan het einde ervan, zowat als de samenvatting en afronding ervan. Zij voert ons in het onpeilbare mysterie van God dat ons menselijk denken en handelen te boven gaat. Waarom? Om God te kennen moeten wij altijd op deze wereld blijven, want in deze wereld is ons zijn openbaring gegeven. Het plaatsen van de leer over de Drie-eenheid als uitgangspunt verleidt ons tot filosofische gedachteconstructies of menselijke voorstellingen die ons afhouden van de Bijbelse rijkdom van deze openbaring. Daarom wordt in het geloofsdenken en het geloofsonderricht aanvankelijk of als basis, als uitgangspunt gesproken over Jezus, Gods Zoon en wordt door hem en in hem ons iets van God, de Vader bekend; en in de geschiedenis, vanaf de verrijzenis van Jezus, de geschiedenis van de kerk vanaf Pinksteren wordt hun beider Geest herkenbaar en voelbaar. En pas daarna kan gesproken worden over de heilige Drie-eenheid. Men kan het ook zo zeggen: in Jezus’ leven en werken en in het verdere leven van kerk en wereld komt de mens steeds meer het onzegbare mysterie dat God is, nader. Na eeuwen doordenken gaat de kerkgemeenschap stamelend formuleren en belijdt zij de leer van de heilige Drievuldigheid, niet als basis en uitgangspunt van haar geloof maar


als samenvatting van en reflectie op de heilsbetekenis van Jezus Christus. Voor ons christenen is en blijft Christus het uitgangspunt van dat denken. Jezus is er niet voor hen die al bij voorbaat (denken te) weten wie God is, maar voor hen die zoeken wie God is, die uitzien naar God. Wij zien naar de mens Jezus en horen zijn boodschap dat in hem God werkzaam is en leren van hem dat ook in ons God aan het werk is. Zo leren wij de Vader kennen als de achtergrond, draagkracht en behoeder van ons leven, als boodschap ook van hoop en verwachting, omdat wij onszelf leren zien in het Rijk van God dat nog tot voltooiing moet komen. Wij leren ook onze menselijke, aardse krachten en mogelijkheden zien als ons gegeven middelen om aan die voltooiing mee te werken. En daardoor mogen wij blijven hopen en vertrouwen ondanks onze beperktheid en begrenzing, omdat het Gods en Jezus’ Geest is die wij in ons en onze wereld herkennen en wij daardoor onszelf leren zien in veel grotere samenhangen dan ons klein leventje op zich ons laat ontdekken. Wie God in zijn leven ontdekt, mag ook grootheid zien in een klein leven. Dat is een goed uitgangspunt voor de tijd na Pinksteren, voor de tijd van de kerk en voor de tijd die ieder van ons op aarde mag doorbrengen. Het gaat er immers niet om God in peilloze verten en onpeilbare diepten te ontdekken maar in ons eigen klein, beperkt en eindig leven, hier en nu (vgl. A.J. Bosse, De zondagspreek, deel III, blz. 15 e.v.). De boeken en meditaties van bijvoorbeeld de Duitse benedictijner monnik Anselm Grün of van de Nederlands-Amerikaanse geestelijke schrijver Henri Nouwen kunnen ons helpen bij deze ontdekking. En zo leren we gaandeweg diepte bespeuren in ons gewone, dagelijkse leven én openheid bewaren en koesteren voor het transcendente daarin, als uitdrukking van de goddelijke liefde van God-Vader, Jezus-Zoon en hun Geest.

Om deze God te noemen gebruiken we twee geleerde woorden: transcendentie en immanentie. Wij geloven immers in een God die tegelijk transcendent, d.w.z. wereldoverstijgend en dus verheven boven mens en wereld, én immanent is, d.w.z. aanen inwezig is in mens en wereld of God die op zoek is naar mens en wereld voor hun heil en welzijn. Wij zullen ook woorden zoeken om het transcendente en het heilige in de concrete werkelijkheid, het leven van alledag, ter sprake te brengen. We kennen bijvoorbeeld het gezegde van Ireneüs van Lyon: “De glorie van God is de levende mens en het leven van de mens is gericht op het zien (of het ontdekken) van God”. Geloof en christendom houden in dat God “meer op zoek is naar verloren mensen” dan “mensen op zoek zijn naar een verloren God”. Kortom, Drie-eenheid betekent dat GodVader er altijd ‘voor ons’ is, in Jezus-Zoon en door hun beider Geest. Drie-eenheid betekent dat onze God een ‘God van mensen’ is, onze God en Vader. Robrecht Michiels

5


Geloven op een breukvlak in de tijd

Thema voor juni

Hoe moeten we over God denken? Toen ik opgroeide, was die vraag overbodig. We leerden op school dat Hij een bovennatuurlijk wezen is, dat Hij zich ver van ons bevond, dat Hij lang geleden de wereld heeft geschapen en dat Hij van tijd tot tijd ingrijpt. Met dat beeld van het populaire christendom leefde de generatie die in de jaren 1950 voor het eerst te communie ging. God bestond, het christendom was waar en wij hadden geen reden om daar anders over te denken. Gaandeweg twijfelde ik aan dat beeld van een God die als een horlogemaker alles regelt en tegelijk als een boekhouder onze plus- en minpunten beloont en/of bestraft. Dat beeld strookte niet langer met het moderne mensen wereldbeeld dat ons werd aangeleerd. In plaats van te geloven dat God uitsluitend ‘ergens hierboven’ is, leerde ik dat Hij ook ‘hier en nu’ is, midden onder ons. Als we geloven dat God mens is geworden, dan ontmoeten we Hem in onze medemens en in het hart van onze menselijke ervaringen, ook al zal Hij altijd groter zijn dan wij met ons verstand kunnen bevatten. Dat stukje uit mijn levensgeschiedenis typeert de ommekeer die zich de afgelopen decennia binnen de christelijke traditie heeft voorgedaan. Anno 2013 wordt het geloof niet langer met de paplepel ingegoten, het is een bewuste, persoonlijke keuze geworden midden een veelheid van opvattingen. Die evolutie liep niet altijd van een leien dakje. “Waar gaat het met het geloof en de Kerk naartoe?’’, vragen velen zich vandaag bekommerd af. Het lijkt er sterk op dat we sinds de jaren ‘60 een wereldbeeld achter ons hebben gelaten, waarbij we tevens afscheid namen van de Kerk van vroeger. Tegelijk bouwen we aan de fundamenten van een nieuw huis. We zijn de generatie van het ‘niet meer’, maar ook van het ‘nog niet’. Niettemin worden

6


we op dit breukvlak in de tijd voortdurend uitgedaagd te getuigen van ons geloof en de Kerk te helpen haar te vernieuwen. Waar komen we vandaan? Vijftig jaar geleden, op 11 oktober 1962, opende de toenmalige paus Johannes XXIII in Rome het Tweede Vaticaans Concilie. Het sleutelwoord luidde aggiornamento. Daarmee bedoelde Johannes XXIII dat hij de Kerk bij de tijd wilde brengen, zowel door te reflecteren over haar gedachtegoed en haar taken, als door het moderniseren van haar structuren. Als gevolg van allerlei maatschappelijke processen zoals secularisering, individualisering, verstedelijking, schaalvergroting en emancipatie was wereldwijd immers een heel nieuw politiek en geestelijk klimaat gegroeid. Ook in Vlaanderen verloor de Kerk aan maatschappelijke betekenis en maakten

haar organisaties zich gaandeweg van hun zuil los. Het lidmaatschap van een beweging of vereniging had steeds minder te maken met levensbeschouwelijke overwegingen, maar veeleer met de kwaliteit van de dienstverlening. Denk maar aan het succes van het katholiek onderwijs. Daardoor vroegen veel verenigingen zich omstreeks de eeuwwisseling af wat er nog van hun christelijk profiel overbleef. Sommige kozen zelfs resoluut een andere naam die niet langer naar hun christelijke oorsprong verwees. Daarbij deed de leerstellige verscheidenheid binnen de Kerk zich de voorbije halve eeuw nadrukkelijk voelen. In 1968 veroorzaakte de encycliek Humanae Vitae, waarin het Vaticaan zich tegen kunstmatige geboorteregeling verzette, een postconciliaire breuklijn tussen vooruitstrevenden en behoudsgezinden, met zware gevolgen tot op heden. Doordat de kloof tussen de theologen zich ook in de lagere echelons van de Kerk weerspiegelde, werd de Kerk steeds meer vleugellam. Elk 7


bijkomend conflict versterkte dat gevoel. Denk bijvoorbeeld aan de uitspraken van de voormalige paus Joannes-Paulus II dat vrouwen nooit tot het priesterambt zullen worden toegelaten. Waar staan we nu? De ontwikkelingen na het Tweede Vaticaans Concilie lieten een groot deel van de kerkelijke achterban met gevoelens van ontgoocheling en ongenoegen achter. Bij anderen leidden ze tot verkramping en in Rome tot meer centralisme. De polarisatie binnen de Kerk werd er in veel opzichten alleen maar groter door. Velen die vonden dat door de stugge houding van Rome de verwachtingen van de jaren ‘60 niet zijn waargemaakt, haakten af. Anderen zochten hun toevlucht bij een of andere beweging van oosterse oorsprong. Weer anderen sloten zich aan bij behoudsgezinde groepen die een terugkeer naar de massakerk van vroeger beogen of zich wentelen in verheerlijkte herinneringen. Is er na Vaticanum II dan niets veranderd? Toch wel. Het concilie veroorzaakte wel degelijk een mentaliteitswijziging bij de bevolking. Begrippen zoals gehoorzaamheid en verantwoordelijkheid kregen daardoor een andere invulling. Velen fulmineren als Rome nogmaals onderstreept dat vrouwen geen priester kunnen worden of dat gescheiden en hertrouwde gelovigen niet te communie mogen gaan. Ze aanvaarden niet langer onvoorwaardelijk wat Rome voorhoudt. Zij verkiezen het bevrijdende geloof als persoonlijke ontmoeting met Jezus Christus, boven het geloof dat enkel en alleen berust op het gezag van anderen. Bij de discussie over het Tweede Vaticaans Concilie past niettemin een kanttekening. We moeten er terdege rekening mee houden dat de tijdgeest van het begin van de jaren 8

‘60 niet met de huidige kan worden vergeleken. In een cultuur zoals de onze, die grotendeels afscheid heeft genomen van het christendom, luidt de vraag niet zozeer meer hoe en in welke mate de Kerk een openheid naar de moderne cultuur kan creëren, dan wel wat het betekent een minderheidskerk te zijn in een areligieuze cultuur. Het volstaat met andere woorden niet dat de kerkleiding zich naar de tijdgeest zou richten opdat het christelijk geloof vanzelf weer opbloeit. Velen zijn uitsluitend met presteren en consumeren bezig en zien niet in welke toegevoegde waarde het geloof aan hun leven kan geven. Toch biedt deze tijd enorme kansen voor Kerk en geloof. Te midden van alle welvaart en luxe is de nood aan spiritualiteit groot. Het grote aantal zelfmoorden leert dat velen vruchteloos op zoek zijn naar de zin van het leven. Anderen klagen dat ze ‘zichzelf niet zijn’, waarmee ze bedoelen dat ze de gebruikelijke klik met de wereld missen. Geconfronteerd met de leegte, de vervreemding en de versplintering van het bestaan, zitten ze met vragen als ‘Wat is de zin van het leven?’, ‘Hoe moeten we met het lijden omgaan?’ en ‘Is er leven na de dood?’. Dat zo weinigen de antwoorden daarop in de Kerk vinden, komt wellicht doordat een groot deel van de bevolking nog altijd dat oude godsbeeld voor ogen heeft. Ze komen niet los van het beeld van God als koning, heerser en rechter. Hun leven wordt beheerst door een verlammend schuld- en zondebesef. Komt het er als gelovige echter niet allereerst op aan je te richten tot Hem die ons het leven schonk, die ons van meet af heeft liefgehad en die ons voortdurend nabij is? Voor wie God als barmhartigheid ziet, staan niet zonde en schuld centraal, maar het onderhouden van een persoonlijke relatie met Hem. Dat betekent niet dat zonde niet meer bestaat, alleen ligt de nadruk niet langer op het schenden van een of ander gebod, maar op een daad van verraad aan de relatie met God en een gebrek


aan barmhartigheid tegenover Hem en de medemens. Het is godgeklaagd dat veel gelovigen dat godsbeeld nooit op het spoor zijn gekomen. Uit dat alles blijkt dat geloven geen zaak is van hier je hemel te verdienen voor later, maar dat het erop aankomt hier en nu een relatie met God en met de wereld aan te gaan. Die stap van het monarchale godsbeeld naar een persoonlijke relatie met een barmhartige God, is voor velen echter allesbehalve evident. Uitzicht op vernieuwing Inzicht in wat er gaande is, volstaat niet

om een nieuwe Kerk te bouwen. Er moet ook uitzicht zijn op vernieuwing. Laten we bij de jongeren beginnen, ook zij behoren ongetwijfeld tot de groep van zinzoekers. Veel jongelui praten opnieuw meer open en onbevangen over het geloof. Zij hebben de klerikale en bevoogdende Kerk van vroeger niet gekend en de behoefte om met het verleden af te rekenen, is hen vreemd. Vraag is in welke mate de pedofilieschandalen die onze Kerk de afgelopen jaren hebben geteisterd, een invloed hebben op hun houding tegenover het instituut Kerk. Een ander probleem is dat het veel jongeren aan inzicht in het geloof ontbreekt. Ook zij associĂŤren Kerk en geloof nog vaak met een codex van geboden en verboden, en 9


niet met een diepere levensinspiratie en oriëntatie. Nochtans wijst het succes van de Wereldjongerendagen en van diverse nieuwe bewegingen erop dat jongeren ook vandaag nog zin en samenhang in het christelijk geloof vinden en dat ze het de moeite waard achten daarnaar te leven. Aan binnenkerkelijke tegenstellingen en steriele discussies hebben ze geen boodschap, ze hechten meer belang aan spiritualiteit. Er zijn nog tekenen van hoop. Op heel wat plaatsen zijn kleine, enthousiaste gemeenschappen en groepen bezig met geloofsverdieping. Gezins-, gebeds- en Bijbelgroepen, bewegingen van leken die aansluiting zoeken bij het abdijleven, bij een religieuze orde of bij het charisma van inspirerende figuren of spirituele leiders. Die kernen dragen hun engagement uit in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die waarin de jonge Kerk ontstond. Een niet te onderschatten pijler voor de toekomst is ongetwijfeld de persoonlijke verdieping en de verinnerlijking van het geloof. Volgens de Franse denker Marcel Légaut (1900-1990) moet elke christen streven naar persoonlijke verdieping, vóór hij zich met kerkvernieuwing bezighoudt. Dat houdt in dat elke mens zijn spirituele eigenheid moet ontdekken en uitbouwen. Zo’n ‘leven van binnenuit’ is ook de kern van Jezus’ boodschap: Hij nodigt de mens uit zelf te ontdekken wat hij met de hem toevertrouwde gaven wil doen. Ook al bleef die persoonlijke verdieping in de katholieke traditie al te lang onderontwikkeld, volgens Légaut geeft zij de gelovigen de kracht om mee te werken aan een eigentijdse en dynamische Kerk. Dat alles impliceert een sterk persoonlijk engagement waarin ook de inzet voor maatschappijverandering verankerd moet zijn.

10

Slotbeschouwingen De zon is niet weg als zij achter de horizon verdwijnt. Anders gezegd: het zou kortzichtig zijn te doen alsof het geloof verdwijnt omdat de Kerk in het Westen in een crisis verkeert. Wat wij meemaken, heeft niet zozeer te maken met het verdwijnen van de Kerk, maar alles met een hergeboorte van de Kerk. Het priestertekort, het dalende aantal gelovigen en de geseculariseerde maatschappij nopen de westerse Kerk tot bezinning. Het wordt hoe dan ook anders: kleiner, bescheidener en kwetsbaarder, ongetwijfeld. Maar leert het evangelie niet dat God altijd de kant van de zwakke kiest? De vernieuwing biedt ook kansen voor een meer authentieke, open en belijdende Kerk. Kortom, voor een Kerk die voor iedereen openstaat en die in de ontmoeting met andersdenkenden haar eigenheid beter leert kennen. Als christen moeten we volop en onbevangen in deze tijd en in deze cultuur durven te leven. De geseculariseerde samenleving is een uitdaging om, vanuit een positieve waardering voor de hedendaagse cultuur, te zoeken naar eigentijdse antwoorden op de geloofsvraag en om God zichtbaar te maken in wat we doen. Wat is het geloof trouwens waard als het ons, gelovigen, niet uitdaagt na te denken over waar we voor staan en over de levenskeuzen die daaruit voortvloeien? Wat we nodig hebben, is een beetje meer moed en weerbaarheid om voor onze overtuiging uit te komen. Want er is geen reden tot pessimisme. De onvrede met de banaliteit van onze consumptiemaatschappij doet velen twijfelen aan de schijnbare zekerheid dat God niet bestaat. Zijn we als Kerk voldoende dynamisch en duidelijk om de twijfelaars ervan te overtuigen dat de Blijde Boodschap wel degelijk te maken heeft met het leven van alledag? Tot slot moeten we afstand nemen van ons verlangen om elk aspect van de kerkvernieuwing waarvoor we ijveren, gerealiseerd te zien. Ook


Londen en Parijs zijn, net als Rome, niet in één dag gebouwd. ”Als de Heer het huis niet bouwt, vergeefs zwoegen de bouwers’’, leert Psalm 127. Daaruit afleiden dat op termijn alles goed komt, getuigt van gemakzucht. Het blinde vertrouwen in een God die met zijn Kerk begaan is, moet ons tegelijk inspireren om wat we kunnen doen, telkens weer goed te doen.

Tevens moeten we de illusie laten varen dat het welslagen van de Kerk alleen in onze handen ligt. Nogmaals, wat we hier en nu kunnen doen, mogen we niet nalaten te doen. En laten we het overige in alle nederigheid aan de genade van Gods genade over. Bert Claerhout

Bert Claerhout is in 1950 in Oostende geboren. Hij studeerde sociologie aan de KU Leuven en koos voor een journalistieke loopbaan. Hij werkte twintig jaar voor De Standaard, waar hij onder meer instond voor de berichtgeving over religie en cultuur. Hij is een van de oprichters van het christelijk opinieweekblad Tertio, waarvan hij van 2000 tot 2006 de eerste hoofdredacteur was. Thans is hij hoofdredacteur van Kerk & Leven en redactielid van het monastieke tijdschrift De Kovel.

VRAGEN TER BESPREKING 1. Welke vragen heb je ter verduidelijking bij de tekst? 2. Wat heeft je getroffen in dit artikel? Wat spreekt je bijzonder aan? 3. Geloof je nu anders dan vroeger en hoe? 4. Heeft Adem-Tocht voor jou daarin een rol gespeeld? 5. Zie je veranderingen ten goede in je geloofsgemeenschap? Wat kan jouw bijdrage daartoe zijn?

11


GEESTELIJK TESTAMENT VAN KARDINAAL MARTINI Op 8 augustus 2012 gaf Kardinaal Martini een (laatste) interview aan zijn medebroeder Georg Sporschill sj. Op 31 augustus 2012 zou hij overlijden. De tekst van dit interview werd door Martini nog herlezen en goedgekeurd. Dit document kan beschouwd worden als het geestelijk testament dat hij nagelaten heeft aan de Kerk, de Kerk waar hij zielsveel van hield. Onderstaand vindt u deze tekst, vertaald uit de originele versie in het Italiaans. In welke toestand bevindt de Kerk zich vandaag? De Kerk is vermoeid in het welvarende Europa en Amerika. Onze cultuur is overtijds. Onze kerken zijn groot, onze kloosters staan leeg. De bureaucratie van de Kerk groeit alsmaar. Onze rituelen en gewaden zijn pompeus … Drukt dit werkelijk uit wie wij zijn vandaag? We gaan ten onder aan onze rijkdom. We lijken op de rijke jonge man die droef wegging toen Jezus hem uitnodigde om zijn leerling te worden. Ik weet dat het niet makkelijk is om alles achter te laten. We zouden op zijn minst mensen kunnen zoeken die vrij zijn en hun medemens nabij, mensen zoals bisschop Romero er een was en de jezuïeten-martelaren van El Salvador. Waar zijn de helden onder ons die ons inspireren? We mogen hen zeker niet opsluiten binnen institutionele grenzen. Wie kan vandaag de Kerk helpen? Karl Rahner sj gebruikte graag het beeld van het gloeiende houtskool onder de as. In de Kerk van vandaag zie ik zoveel as boven de gloeiende houtskool dat ik vaak overmand word door een gevoel van onmacht. Hoe kan de gloeiende houtskool worden bevrijd om het liefdesvuur terug aan te wakkeren? Eerst en vooral moeten we op zoek gaan naar de gloeiende houtskool. Waar zijn de mensen die overlopen van grootmoedigheid, zoals de barmhartige Samaritaan? Wie heeft een geloof zoals de Romeinse honderdman? Wie is zo enthousiast als Johannes de Doper? Wie durft zo vernieuwend te zijn als Paulus? Wie is zo trouw als Maria Magdalena? Ik raad de Paus en de bisschoppen aan om op zoek te gaan naar 12 echt vrije mensen om hen aan het roer te plaatsen. Mensen die dicht staan bij de armsten en die omringd zijn door jongeren en die nieuwe experimenten lanceren. We moeten ons kunnen meten aan mensen die zo in vuur en vlam staan dat de Geest zich overal kan verspreiden. Welke middelen beveelt u aan tegen de vermoeidheid van de Kerk ? Ik heb drie belangrijke aanbevelingen. De eerste is bekering: de Kerk moet haar eigen fouten erkennen en moet een weg bewandelen van radicale verandering, te beginnen met de Paus en de bisschoppen. De pedofilieschandalen zetten ons aan om een weg van bekering aan te vatten. De vragen over seksualiteit en al de thema’s inzake lichamelijkheid zijn hier een voorbeeld van. Ze zijn belangrijk voor iedereen en soms zij ze ook te belangrijk. We moeten de vraag stellen of de mensen nog luisteren naar het advies van de Kerk inzake seksualiteit. Heeft de Kerk in dit domein nog gezag of is zij in de media enkel nog maar een karikatuur?

12


Mijn tweede aanbeveling betreft het Woord van God. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft de Bijbel teruggegeven aan de katholieken. (…) Enkel wie die dit Woord ontvangt in zijn hart kan bijdragen tot de vernieuwing van de Kerk en zal wijze antwoorden kunnen geven op persoonlijke vragen. Het Woord van God is eenvoudig en zoekt als gezel een luisterend hart … Noch de clerus noch het kerkelijk recht kunnen de innerlijkheid van de mens vervangen. Al de uitwendige regels, de wetten, de dogma’s werden ons gegeven om de innerlijke stem te verhelderen en voor de onderscheiding van de geesten. Voor wie zijn de sacramenten? Ze zijn het derde medicijn. De sacramenten zijn geen middel om te straffen. Ze zijn een hulp voor mensen op verschillende momenten van hun levenstocht en wanneer ze het moeilijk hebben. Bieden we de sacramenten aan aan de mensen die nood hebben aan nieuwe kracht? Ik denk aan al diegenen die uit de echt gescheiden zijn, aan de hertrouwde koppels en aan de wedersamengestelde gezinnen. Zij hebben nood aan bijzondere bescherming. De Kerk houdt vast aan de onverbreekbaarheid van het huwelijk. Het is een genade als een huwelijk en een gezin slagen. … De houding die we aannemen ten overstaan van wedersamengestelde gezinnen zal bepalen of hun kinderen aansluiting vinden bij de Kerk. Een vrouw wordt in de steek gelaten door haar echtgenoot en vindt een nieuwe partner die begaan is met haar en haar drie kinderen. Deze tweede liefde is een succes. Als dit gezin gediscrimineerd wordt, worden niet alleen de vrouw maar ook haar kinderen aan de kant gezet. Als de ouders zich niet meer thuis voelen in de Kerk en haar steun niet ervaren, dan verliest de Kerk de nieuwe generatie. Voor de communie bidden we: “Heer ik ben niet waardig …” We weten dat we onwaardig zijn … Liefde is genade. Liefde is een geschenk. De vraag of uit de echt gescheidenen de communie mogen ontvangen zou moeten worden omgekeerd. Hoe kan de Kerk hulp bieden aan complexe familiale situaties met de kracht van de sacramenten? Wat doet u zélf? De Kerk is 200 jaar in vertraging. Waarom wordt er niet aan geschud? Zijn we bang. Bang, eerder dan moedig? Het fundament van de Kerk is geloof. Geloof, vertrouwen en moed. Ik ben oud en ziek en ben afhankelijk van de hulp van anderen. De goede mensen die mij omringen maken het mogelijk dat ik liefde ervaar. Die liefde is sterker dan het gevoel van ontmoediging dat ik soms ervaar als ik kijk naar de Kerk in Europa. Enkel liefde overwint vermoeidheid. God is Liefde. Ik heb een vraag voor u: “Wat kan u doen voor de Kerk? (Uit Jezuïeten in Nederland & Vlaanderen)

13


‘De kracht van het beeld reikt verder dan een print’ Pinksterteken van Paul Reding Deze houtsnede werd in 1976 gecreëerd door Paul Reding, een Duitse kunstenaar. Hij noemde het zelf: Pinksterteken. Het pinksterverhaal vermeldt dat veel mensen aanwezig waren te Jeruzalem, afkomstig uit ieder volk onder de hemel. Onze prent suggereert een grote menigte. Een menigte van mensen, Alleman(de), Everyone, Elckerlyck die in de grootstad Allemonde wonen, begeven zich op weg uit de benauwelijke engte van verstikkende hoge zwarte wanden. Hun uittocht is waardevol. Zij gaan de Pinkstergeest tegemoet. Het is een levendig beeld met een verticale krachtlijn. Een mensenmassa beweegt zich op een lange smalle straat die naar boven leidt, de oranje-rode cirkel tegemoet. Dit volkje baant zich een weg tussen hoogoprijzende zwarte, dreigende blokken. Je denkt spontaan aan hoge wolkenkrabbers. Figuurlijk denk je aan benarde omstandigheden, innerlijke beklemming, angstwekkende situaties, vluchtende mensen her en der in de wereld. Bij een eerste oogopslag valt het kleurencontrast op tussen boven en beneden: oranje versus wit en zwart. Het geeft de indruk dat deze mensenzee naar boven wordt gezogen als door een wervel-wind bewogen. De roffel van een stormwind, bliksemlicht verspreid in vonken, wirwar van geluiden die zich tot taal die iedereen kan duiden, tot ieders moedertaal verdicht. J.W. Schulte Nordholt. Een stoet van mensen stappen van de kijker weg. De meesten zien wij op de rug. Enkelen blikken naar elkaar. Op de voorgrond gaan er twee met opgeheven armen, een gebaar van begeestering wellicht, want hun bestemming is in zicht. De menigte is ontelbaar, niemand is herkenbaar, noch man, noch vrouw, noch kind. In de verte is de stoet enkel nog als een lijn herkenbaar. Deze mondt uit in de vuurbol. Bovenaan in die zon is een vogelsilhouet zichtbaar. De duif schijnt neer te dalen. De mensenmassa trekt opwaarts. Men voelt de kracht van beide bewegingen. “Gaat er een licht de duisternis te boven, een zon die de nacht en nevel overwint, ik loof het vuur dat neerdaalt uit de hoogte en ook in mij een nieuwe dag begint” J. Zijlstra. De opwaartse beweging doet denken aan een uittocht, een vlucht van mensen weg uit de gevaarlijke donkerte tussen de zwarte muren. Zij dringen zich doorheen de engte naar het licht, de vrijheid. 14


15


Wat zijn dat voor machten en bedreigingen die mensen vandaag terneerdrukken? Wat doet mensen op de vlucht slaan? Oorlog, racisme, geweld, armoede, honger, milieuafbraak, aids… Ook in eigen hart leeft vaak agressie, onbegrip, onverdraagzaamheid, kortzichtigheid en honger naar mededogen. Men voelt in deze prent de onmacht van de enkeling, wandelend in de duisternis, reikhalzend naar het licht, naar uitkomst in een betere nieuwe wereld. De woorden uit Johannes’ Openbaring over de stad Babylon passen hier wonderwel. “Toen hoorde ik een andere stem uit de hemel zeggen: ‘Ga weg uit die stad, mijn volk, zodat je geen deel hebt aan haar zonden en ontkomt aan de plagen die haar zullen treffen’ – Apok. 18, 5. De tekening maakt duidelijk dat in de stad zich gevaarlijke krachten hebben opgestapeld. In deze stad kent het volk van God geen vaste woonst. De Hebreeënbrief zegt het zo: “Onze stad is immers niet blijvend, wij kijken juist verlangend uit naar de stad die komt” (Hebr. 13,14). Mensen door de Geest bezield, treden uit de kleine kring naar buiten met pinksteradem en mededeelzaamheid. Gij kent ons onervaren, wij zoeken nog de baan, Uw kracht zal ons doorvaren om mee op tocht te gaan. Beziel ons, stervelingen, de dood raakt ons niet aan, Gij schepper aller dingen, wordt kern van ons bestaan. G. Helderenberg. Deze prent zou het decorum kunnen zijn van Pelléas en Mélisande van de Belgische toneelschrijver Maurice Maeterlinck (Nobelprijswinnaar, Literatuur 1911) en inspiratiebron werd voor de opera van Claude Debussy. Er is hongersnood in het koninkrijk van Arkels Allemonde. Het meisje Mélisande jammert in het koninklijk verblijf: ‘In het donkere kasteel is geen leven. Ik moet hier uit, ik moet naar het licht.’ De oranjegekleurde zon op deze prent komt op de pelgrims af en trekt hen aan. In dit ronde vuur, in deze gloed woont de H. Geest, als een vogel getekend. Met het Pinksterfeest wordt de nieuwe stad de beloofde stad met de Geest van liefde vervuld en doordrongen van oranje-gloed. De Christus, de Paaszon, zendt van bij de Vader de Geest. De Opgestane verbindt de wereld van God met de wereld van de mensen. Die vele mensen zijn op weg naar Hem. De tegenstelling van het wit-zwarte beeld met de oranje kleurvlek symboliseert het contrast tussen oud en nieuw. De cirkelvorm maakt zichtbaar dat het leven in de Geest volkomen is.

16


Alleen wat uit de aarde geboren is kan zich boven de duisternis zo hoog verheffen. De hemel omlijnend maakt men haar helder en doorschijnend, vliegt men op vleugels van vuur en licht op tot voor Gods aangezicht. J.W. Schulte Nordholt Deze prent verbeeldt een grote trechter die de donkere wanden doorbreekt en uitmondt in het licht. De getekende lijnen die de aanzuigende tracht verbeelden, kan je de wind, of storm noemen, de oranje bol laaiend vuur. Door de nauwe engte worden de gaven van de Geest breed en rijkelijk naar de mensen gezonden. Tevens trekt het mensen aan. Het brengt hen in beweging. Het bevrijdt uit angst en benauwenis. Het licht de donkerte op. Het voert ons naar een ware wijde wereld. Met wat verbeelding kan je het totaalbeeld ook zien als een mensenfiguur met opgeheven handen. In het hoofd van die mens leeft de vogelfiguur. Hij staat in orante houding, de handen naar de hemel gericht. Dit smekend gebaar verwijst naar het Lucasevangelie: “Ik zal ervoor zorgen dat de belofte van mijn Vader aan jullie wordt ingelost. Blijf in de stad tot jullie met kracht uit de hemel zijn bekleed” (Luc. 24,49). Terzelfder tijd vertolkt dit beeld de innerlijke verwondering dat het pinksterwonder aan hem geschiedt; Leef in ons, Heilige Geest, woon, Vogel, in ons midden; ons zingen en ons bidden, onmachtig en bevreesd, wil ’t op uw wieken dragen tot aan Gods hart, - dit vragen wij U het allermeest. Ad den Besten Mark Delrue Mark Delrue, auteur van de boeken Kunst en Spiritualiteit, Lannoo (2005) en Kunst en Liturgie, Lannoo (2009), is priester van het bisdom Brugge. Hij is directeur van het interdiocesaan museum voor Moderne Religieuze Kunst van de Basiliek van Koekelberg en lid van de commissie van cultusgebouwen in het bisdom Brugge en in het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Als curator verleende Mark Delrue zijn medewerking aan een aantal opgemerkte tentoonstellingen, onder meer Epifanie in de parkabdij Leuven in 2000. Bij Averbode verscheen in 2012 een derde boek van Mark Delrue: Op vleugels van verlangen. Over de eigen taal van kunst.

17


Nieuws uit de beweging BISDOM ANTWERPEN   De Bijbel, een moeilijk, maar intrigerend boek -  Op donderdag 14 maart hielden we onze jaarlijkse vormingsdag die in het teken stond van de Bijbel. Vaak klinken er vragen als “Hoe moeten we vandaag de Bijbelverhalen verstaan?” De Bijbelwetenschap heeft een hele evolutie doorgemaakt. Nieuwe archeologische vondsten, de hernieuwde studie van de originele teksten, de verruimende blik aangereikt door de menswetenschappen, de band met het leven ... doen de teksten op een andere manier lezen dan jaren geleden. Om wat meer inzicht te krijgen in de hedendaagse kijk op de Bijbel, nodigden we graag een eminente Bijbelkenner uit, Jean Bastiaens. Hij werkte mee aan de Nieuwe Bijbelvertaling en hij schrijft de commentaren bij de lezingen in het parochieblad. Sinds 2010 is hij directeur van het Bijbelhuis in Zevenkerken-Brugge. We mochten in het TPC zowat 35 bestuursleden uit heel het bisdom verwelkomen die de voorjaarssneeuw getrotseerd hadden. De spreker reikte eerst een aantal stevige leessleutels aan om de Bijbel beter te verstaan. De groep luisterde geboeid naar een helder betoog. Jean Bastiaens zette zijn uiteenzetting kracht bij met een powerpoint zodat iedereen goed kon volgen. Dan gingen we dieper in op een Marcusverhaal: de vrouw die aan bloedvloeiing leed. Na een toelichting gingen we zelf via kringgesprekken met dat verhaal aan de slag. Het werd voor de meesten een boeiende uitwisseling. Tot slot was er nog kans om de spreker vragen te stellen. Jean reikte wat instrumenten aan voor wie zich verder in de Bijbel wil verdiepen. Dat bij de vragen de verrijzenis van Jezus aan de orde kwam, zal u zeker niet verwonderen!  Onze bijeenkomst ging over tijd, maar dat vond men blijkbaar niet erg, omdat we over dit thema nog lang niet uitgepraat zijn! Wordt zeker ooit vervolgd! (Mia Verbanck) Ontmoetingsnamiddag - Dinsdag 21 mei: Ontmoetingsnamiddag met als thema ‘Woorden met ruimte voor het onzegbare’. Kris Gelaude spreekt over haar werk. TPC, Groenenborgerlaan 149, 2020 Antwerpen. Welkom vanaf 13.30 uur - start om 14 uur. Geestelijk raadgever overleden - De kringen Schilde en s’Gravenwezel betreuren het overlijden van hun geestelijk raadgever E.P. Scheutist Leon Van Loon.

BISDOM GENT Afscheid pater Vandaele - Met heel veel spijt, maar zeer dankbaar voor al hetgeen hij gedurende jaren voor onze beweging betekend heeft, zullen wij nu E.P. André Vandaele, die 18


wegens gezondheidsredenen ontslag neemt, moeten missen. Pater Vandaele was jarenlang de zeer gewaardeerde geestelijk raadgever van de kringen van Sint-Amandsberg en Oostakker. Wij danken hem dan ook voor al de degelijke en aangename kringgesprekken en wensen hem het allerbeste voor de komende jaren. Overlijden pater Sas - Met heel veel spijt moeten wij ook afscheid nemen van E.P. Wladimir Sas, geestelijk raadgever van de kring Kolegem, die op 93-jarige leeftijd plots overleed. Pater Sas was een zeer charismatisch figuur, met eigen ideeën en een aparte aanpak van de thema’s die in ons tijdschrift werden gepubliceerd. Vormingsnamiddag - Op vrijdag 22 maart kwam een 30-tal leden naar onze vormingsnamiddag. Het aantal aanwezigen was iets minder dan vorig jaar, maar daar zal het zeer koude weer wel een rol in hebben gespeeld. En zoals meestal hadden de afwezigen ook deze keer ongelijk, want zij hebben een zeer boeiende conferentie over ‘Hoe de Bijbel leren lezen?’ gemist. Priester Lode Aerts gaf op zijn eigen enthousiaste manier uitleg over een ‘Biddende Bijbellezing met Dietrich Bonhoeffer’. Iedereen kreeg een uitgebreide tekst zodat ze de mooie PowerPoint presentatie, met inbegrip van een korte video, goed konden volgen. Tot slot legde hij ook ‘de 3x3 methode voor een biddende Bijbellezing’ uit en veel kringverantwoordelijken waren nu al van plan, die in één van de komende kringgesprekken ook toe te passen. Na deze prachtige uiteenzetting kwamen de kringverantwoordelijken aan het woord om hun kringwerking en eventueel daarbij horende vragen en opmerkingen te formuleren. Dank, heel veel dank aan allen die van deze namiddag een aangename samenkomst hebben gemaakt. Bezinningsdag - Op vrijdag 7 juni heeft onze bezinningsdag plaats in de Oude Abdij te Drongen. Priester Eric Galle zal ons in twee conferenties het niet zo eenvoudige thema ‘Van relatie gesproken. God als Drie-ene’ toelichten. De persoonlijke uitnodigingen worden via de kringverantwoordelijken aan onze leden bezorgd. Wij hopen jullie talrijk te mogen verwelkomen vanaf 9 uur. Breng gerust ook andere geïnteresseerden mee. BISDOM BRUGGE Danknamiddag - Op de danknamiddag van 5 maart jl. in Groenhove te Torhout waren 115 kringverantwoordelijken present. Interdiocesaan voorzitter Eric Bruneel was er de speciale gast en hij gaf er zijn boeiende kijk op de uitdagingen voor hedendaags christen zijn van Vlaamse senioren. Van hun kant brachten de deelnemers in onderlinge bespreking verslag uit over de eigen kringwerking: hoe zij concreet denken, dialogeren en samen bidden. Realistisch werden de moeilijkheden en beperkingen toegelicht. Unaniem werd gewezen op de weldoende invloed van onze kringbijeenkomsten: meer gelovig inzicht, levenswijsheid en bemoedigende samenhorigheid. Het is een lange en intense dialoog geworden tussen voorzitter en aanwezige kringverantwoordelijken, met verhelderende informatie en waardevolle raadgevingen in een vriendelijke en openhartige sfeer. Deze deugddoende danknamiddag werd passend bij een glas wijn met gebak in gezellig samenzijn beëindigd.

19


EEN NIEUWE WEBSITE VOOR ADEM-TOCHT http://www.kerknet.be/microsite/ademtocht/ Hoe het begon De computer en internet zijn vandaag niet meer weg te denken uit onze wereld. Adem-Tocht had gelukkig ook al enkele jaren een plaatsje veroverd op het wereldwijde web, dankzij zijn blog. Insiders vonden er o.a. de maandelijkse thema’s, de gespreksbijlagen, de aankondiging van activiteiten. Wie kennis wilde maken met de beweging, kon er lezen waarvoor Adem-Tocht staat en wat het beoogt. Webmasters als Carlos Ervinck, Tony Hutsebaut en Wim Van den Bossche hebben er werk van gemaakt en er tijd ingestoken! Adem-Tocht is hen heel erkentelijk voor wat ze gerealiseerd hebben. Een evolutie Intussen bestaat de blog zo’n vijftal jaren en in de wereld van de informatica gaat de evolutie razendsnel, de mogelijkheden worden almaar groter en attractiever. Al deed de blog goed dienst, er waren ook schaduwzijden. Vooreerst waren de bisdommen ongelijk vertegenwoordigd: Antwerpen, Brugge en Gent zorgden voor een pagina, Hasselt en Vlaams-Brabant hadden geen webmaster. Elke pagina stond wat apart en bevatte zowat dezelfde algemene informatie, veel herhalingen dus. Naar de buitenwereld toe, kwam dat wat rommelig over. Als je aan de toekomst denkt en ook nieuwe en jongere senioren wil aanspreken, moet je vlot vindbaar zijn op het net en moet het geheel overzichtelijk ogen. Men moet doelgericht te weten komen wat Adem-Tocht is en doet en ook tot wie men zich kan wenden als men contact wil nemen. Zo groeide het idee van een nieuwe webstek die twee luiken bevat: een overkoepelend deel met duidelijke algemene informatie voor iedereen én een eigen stuk voor elk bisdom. Adem-Tocht op Kerknet Waarom niet kiezen voor Kerknet? Kerknet biedt onderdak aan de bisdommen en de parochies, maar ook aan christelijke organisaties die dat wensen. Ja, Adem-Tocht is toch diocesaan gestructureerd. Het ligt dus voor de hand om gebruik te maken van de infrastructuur die Kerknet biedt! De Raad van Bestuur was ervoor gewonnen en legde het idee voor aan de Algemene Vergadering die instemde met het plan. Achter de schermen volgde er een testfase. En tegen 1 juni is de site gebruiksklaar. De hoofdkleuren zijn groen en grijs. Waar vind ik de nieuwe website? Het begint met het goede adres. Voortaan stem je niet meer af op je vertrouwde url: http:// www.bloggen.be/adem_tocht/. Maar je kiest nu: http://www.kerknet.be/microsite/ademtocht/. Als je dat eenmaal als nieuwe startpagina ingesteld hebt of laat instellen, kom je vanzelf op Adem-Tocht, elke keer als je internet opent. Wie per ongeluk nog op de blog inlogt, zal nog een tijdje automatisch doorverwezen worden naar de nieuwe site. 20


Het menu links Op de startpagina zie je links een menubalk met vijftien titels. Als je op een titel klikt, gaat de pagina open en kan je verder lezen. Soms verschijnen er twee of meer onderverdelingen en kan je kiezen waarover je meer te weten wil komen. Onder elk bisdom vind je bv. acht tabbladen. De balk bovenaan Bovenaan zie je het logo van Adem-Tocht en enkele foto’s.

Het middengedeelte van de startpagina Centraal op de pagina staat bovenaan een korte voorstelling van de beweging. Daaronder volgt het actuele nieuws. Vooraan staan daar de gespreksbijlagen. Net zoals vroeger kan je ze daar in pdf ophalen om ze af te printen. Onder het ‘nieuws’ vind je de kalender. In één oogopslag zie je wat er in de bisdommen te doen is. Helemaal onderaan zie je de contactgegevens en kan je de voorstellingsfolder van Adem-Tocht downloaden.

21


De rijke inbreng van de bisdommen, een droom! De website kan maar actualiteit brengen, als er nieuws aangeleverd wordt vanuit de basis. We nodigen alle kringen uit om regelmatig een echo van hun werking door te geven aan hun diocesaan bestuur, in woord en beeld. De diocesane contactpersonen van de bisdommen bezorgen die teksten en foto’s en ook een impressie van de diocesane activiteiten op ÊÊn centraal punt: de webmaster van het geheel. Zo is de samenhang verzekerd! En nu aan de slag! In het begin zal het zeker wat wennen worden voor wie niet zo vlot met de computer werkt. Gewoon omdat het nieuw is. Een ervaren surfer zal snel zijn weg vinden en naar hartenlust kunnen grasduinen in het volledige aanbod van Adem-Tocht. Aan iedereen veel succes! Mia Verbanck, voorzitter Adem-Tocht Antwerpen en webmaster.

22


Onze dierbare overledenen Gent Maria-Goretti: mevrouw Julia Verbruggen • Kolegem: E.P. Wladimar Sas • Gentbrugge Sint-Eligius: de heer Pierre De Donder • Grimbergen: mevrouw Jeanne Van Thienen • Marke: de heer Andre Van Hauwaert, echtgenoot van mevrouw Lieve Verhulst • Menen: mevrouw Jo Casier • Meise: mevrouw Mathilde Verbelen, medestichtster kring en gewezen voorzitster • Nieuwpoort: mevrouw Angèle Demey, echtgenote van de heer André Rommelaere • Nieuwpoort: mevrouw Maria Laevens, weduwe van de heer Daniël Doom en van de heer Edouard Devos • Oostduinkerke: de heer Jan Debruyn, echtgenoot van mevrouw Annie Falsté • Schilde: mevrouw Philomène Jacobs-De Deken • Schilde en ‘s-Gravenwezel: E.P. Leon Van Loon, geestelijk raadgever • Sint-Michiels: de heer Walter Cassert, weduwnaar van mevrouw Martha Geeurickx • Wilrijk Pius X: de heer André Van Ammel, echtgenoot van mevrouw Gisèle Beukelaer

INHOUD Edito, interdiocesaan voorzitter ‘Drie-eenheidszondag’, interdiocesaan geestelijk raadgever Thema voor juni: ‘Geloven op een breukvlak in de tijd’, Bert Claerhout ‘Geestelijk testament’ van kardinaal Martini De kracht van het beeld reikt verder dan een print: ‘Pinksterteken’ van Paul Reding, Mark Delrue Nieuws uit de beweging Een nieuwe website voor Adem-Tocht, Mia Verbanck Onze dierbare overledenen Thema’s werkjaar 2013-2014 Zomergroet ‘Geniet van alles’

Thema’s werkjaar 2013-2014 SEPTEMBER 2013: OKTOBER 2013: NOVEMBER 2013: DECEMBER 2013: JANUARI 2014: FEBRUARI 2014: MAART 2014: APRIL 2014: MEI 2014: JUNI 2014:

Kerk zijn 50 jaar na Vaticanum II Christen zijn in onze geseculariseerde wereld Als het leven uitzichtloos wordt Hoe vandaag de Bijbelse verhalen lezen? Tot welke God bidden we? Jacob en het gevecht met de engel Ten diepste geraakt. Over christen zijn en diaconie De glorie van God is de levende mens (Ireneus van Lyon) Over godsbeelden en mensbeelden Sporen van nieuw leven in de Kerk? Toenadering tussen christenen en moslims

23


Geniet van alles wat je gratis geschonken wordt: de zon, de blauwe lucht, het spel van de wind, een bloem in het veld, een vogel op het dak, het gegons van een insect, een paard dat je aankijkt, de glimlach van je vriend, een woord van waardering, kinderogen, een zoen, de liefde van onze God. bron: onbekend (foto Mia Verbanck)


Ademtocht juni-juli-augustus 2013  
Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you