Page 1

Portretten


Mijn naam is maar één woord, mijn leven een verhaal DE MENS IS EEN VERHAAL DAT BEGINT MET EEN SCHREI EN EINDIGT MET EEN ZUCHT. ELKE DAG VOEGT ZICH EEN NIEUWE BLADZIJDE IN DE RIJ.


Ieder mens is uniek en heeft een eigen verhaal. Daarom zijn we op reis gegaan langs de levensverhalen van onze cliënten en bewoners, zowel in onze verpleeghuizen als bij de mensen thuis. Door deze verhalen kunnen we de zorgverlening nog beter laten aansluiten op de cliënt of bewoner en zijn of haar mantelzorgers. Het afgelopen jaar hebben we levensverhalen opgehaald in het kader van het project Waardigheid & Trots van het Ministerie van VWS. De verhalen dragen eraan bij dat onze cliënten en bewoners meer waardigheid ervaren en onze medewerkers trots kunnen zijn op hun werk. De levensverhalen belichten de persoonlijke, belangrijke momenten in een mensenleven. Momenten van geluk, soms van verdriet en veelal van inzicht. Met deze verhalen kunnen onze medewerkers zich nog beter verplaatsen in de wensen en behoeften van onze cliënten en bewoners. Zo wordt onze zorg nog persoonlijker. In dit boekje treft u een selectie aan van alle verhalen die verteld werden. Ze illustreren wat ons betreft zo mooi wat het werken in de zorg betekent voor onze medewerkers en hoe onze bewoners en cliënten naar de zorgverlening kijken vanuit hun eigen perspectief. We wensen u veel plezier toe bij het lezen van deze inspirerende verhalen! Namens het managementteam en concernstaf van ActiVite, Lita Berkhout-Pos Voorzitter Raad van Bestuur


Privacy Er wordt goed voor mij gezorgd. Niet alleen door mijn kinderen, maar ook door de medewerkers hier. Alles wat ik nodig heb, is letterlijk binnen handbereik. Ik brei en lees graag. Gewoon, lekker op m’n kamertje. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Die privacy, dat vind ik prettig. Als ik er behoefte aan heb, ga ik gezellig in de gemeenschappelijke ruimte zitten om wat te kletsen, sport te kijken of te puzzelen. Er wordt hier van alles georganiseerd, dus aan aanbod geen gebrek. Ik werk graag met mijn handen. Vroeger was ik naaister op een atelier. Ik maakte de leukste dingen voor mijn kinderen. Dat was een mooie tijd. Toch mis ik het niet. Ach, voor iedere fase van het leven valt wat te zeggen. Ik heb een heerlijk leven gehad, liefdevol en harmonieus. En ik ben blij dat ik dat hier op mijn eigen manier kan voortzetten. Mevrouw Gelderblom (87)


Durf Regen of wind, het kan me niet deren. Als ik thuis ben, ga ik naar buiten met Chucky, mijn hond. Dat doet ons allebei goed, de buitenlucht, beweging en aanspraak. Drie dagen in de week ga ik naar het ontmoetingscentrum dementie. Ik geniet van het contact met de mensen daar. We zitten eigenlijk allemaal in hetzelfde schuitje en dat schept een band. Thuis kijk ik televisie. Lezen met een geheugenstoornis is niet te doen. Op pagina 3 weet je niet meer wat er op pagina 1 is gebeurd. Ik vind het belangrijk dat mijn hersenen aan het werk blijven. Dat ik dingen vergeet, is erg. Maar ik zou het nog erger vinden als ik niet meer durf te praten, uit angst dat ik dingen dubbel zeg. In gesprekken vraag ik daarom regelmatig: ‘Heb ik dit al gezegd?’ Dat heb ik mezelf in mijn verstandige tijd aangeleerd. De ander weet zo dat ik me bewust ben van mijn herhaling. En daardoor praat ik vrijer. Mevrouw Korsten (77)


Uitlaatklep Verliefd worden; je denkt dat het niet meer kan op deze leeftijd. Maar toch gebeurde het. Een mens heeft veel ruimte in zijn hart. Nu wonen we een klein jaar samen. Haar kamer is de slaapkamer, mijn kamer is ons woongedeelte. En ’s avonds doen we een borreltje op ons balkon. Ik heb altijd in de bouw gezeten en hou erg van knutselen. Gelukkig kan dat hier in huis. En de bouwmarkt zit gewoon om de hoek. L aatst nog ben ik daar mijn rollator vergeten. We kwamen er pas achter op de terugweg. Prachtig toch, je rollator vergeten, gewoon, omdat je gelukkig bent. Ik hoef geen grote idealen meer te hebben. Ik heb mijn leven gehad. Voor mij is iedere dag er een extra. Want ik lijk misschien wel een hele vent, maar na longkanker en een hartoperatie, ben ik ’s ochtends helemaal nergens zonder de hulp die ik hier krijg. Meneer Van Hevelingen (83)


Trouw Ik ben 24 uur per dag, zeven dagen in de week activiteitenbegeleider. Loop ik over de vrijmarkt, dan zoek ik naar oude spullen voor het ontmoetingscentrum. Leuk voor reminiscentie, denk ik dan. Deelnemers vinden niets zo fijn als praten over vroeger. Op de camping zag ik mensen een spel spelen, Kubb. Ik heb net zo lang gekeken tot ik begreep wat de regels waren. Ik paste het aan voor het OCD en nu spelen we het al jaren. Toen we vijf jaar bestonden, hielden we zelfs een toernooi. Prachtig vind ik dat. De kunst is om mensen uit te dagen toch zoveel mogelijk zelf te blijven doen. Ga ik aardappels schillen aan tafel, dan zegt er altijd wel eentje dat ik te dik schil. ‘O,’ zeg ik dan, ‘laat jij eens zien hoe het wel moet dan?’ Je bouwt echt wel wat op met de deelnemers. Vorige week ging ik nog even op bezoek bij een zieke mevrouw die hier vierenhalf jaar in de groep had gezeten. Vanmorgen hoorde ik dat ze overleden was. Dan ben ik toch blij dat ik niet tot na het weekend heb gewacht. Conny Smit (53) Activiteitenbegeleider Ontmoetingscentrum Dementie (OCD)


Acceptatie Ik luister graag naar klassieke muziek. Die Hollandse smartlappen ken ik nu wel. Ik ben opgegroeid in een cafÊ. Mijn mooiste herinneringen heb ik daar. Ik ben letterlijk een praatjesmaker. Als er nieuwe bewoners zijn, knoop ik altijd een praatje aan. Zo stel je de mensen op hun gemak. Dat is voor iedereen prettig. Een geluksvogel, zo noem ik mezelf weleens. Ik word goed verzorgd en mijn kinderen komen vaak op bezoek. Ik heb er zeven. De oudste overleed toen hij acht jaar was. Ik heb het aanvaard, maar het is altijd een gaatje in mijn hart gebleven. Voor de dood ben ik niet bang. Ik wacht het wel af. En ondertussen vliegen de dagen voorbij. Iedere dag is anders. Ik fiets, kaart, ga naar stoelgym en naar de kerk. Alles op m’n gemakje, want door mijn hartfalen heb ik geen uithoudingsvermogen meer. Ik heb gewoon alles opgebruikt in het leven. Zoals het hoort. Mevrouw Van Diemen (91)


Eerlijk Theo’s kortetermijngeheugen is een zeef. Daardoor wordt hij bijvoorbeeld steeds slordiger met geld. Ik help hem onder andere bij het op orde houden van zijn financiÍn. Twee keer per week ga ik langs. Dan drinken we een kop koffie, maken een puzzel of doen een cryptogram. En op zaterdag beoordelen we de foto bij de rubriek Blootgeven in VROUW Magazine. Theo en ik zijn vrienden. We zijn altijd eerlijk tegen elkaar. Op het harde af misschien. En dat is niet anders nu Theo ziek is. Dat vind ik eigenlijk wel mooi, die gelijkwaardigheid. Als hij doorheeft dat zijn geheugen hem in de steek laat, merk ik dat hij bang is voor wat komen gaat. Daarin wil ik er graag voor hem zijn. Zoals ik hoop dat iemand er voor mij is als ik aan de schaduwkant van het leven beland. Want wat Theo nu overkomt, kan mij ook gebeuren. Meneer Van Zandwijk (68) Mantelzorger van Meneer Spelt, zie volgende pagina


Dementie Ik woon alleen, maar daar is niet veel aan. Ik zou het weleens fijn vinden als er iemand in de pot staat te roeren. Altijd maar zo’n kant en klare hap, daar wordt niemand beter van. Vroeger tenniste ik nog. Daar ken ik Bart geloof ik van. Een beste vent. We pesten elkaar soms, maar we weten van elkaar hoe het is bedoeld. Ik ben altijd weer blij als hij er is. Twee keer per week ga ik naar de dagopvang, dan ben ik onder de mensen en dat is fijn. We lezen de krant, puzzelen en luisteren naar muziek. Ik ben dol op klassieke muziek, zing in een koor. Daar moest ik maar eens mee ophouden. Mijn stem kraakt te veel. Een ramp, voor mezelf en de luisteraars. Toch helpt zingen me. Ik ben weleens bang voor mijn geheugen. Het fietst als een gek achteruit. Dat maakt me verdrietig.

Als ik me verdrietig voel, zing ik. Zo lucht ik mijn hart. En dat is soms nodig.

Meneer Spelt (85)


Vertrouwen Ik ben het beste op mijn plek bij cliënten die veel mopperen. Dan doe ik er alles aan om ze toch te laten lachen. Ik wil ze op zien bloeien. Een mevrouw wilde geen man in de verzorging. Ik vertelde haar hoe leuk mijn collega Jaap was, net zo lang tot hij een keer mee mocht komen. Nu loopt ze met hem weg. Ze heeft zelfs de buurvrouw overgehaald Jaap een kans te geven. Een keer kwam ik bij een cliënt die stervende was. Toen ik even in huis was, overleed hij. Zijn vrouw zei: ‘Omdat jij nu hier bent, durft hij het los te laten.’ Dat voelde als een blijk van vertrouwen. Het mooiste compliment kwam toen ik nog maar net in de zorg werkte. Een mevrouw zei: ‘Jij hebt al zoveel ervaring, jij werkt hier al zo lang.’ Ik heb haar maar in de waan gelaten. Het komt vast door mijn leeftijd. Elja van Middelkoop (54) Wijkverpleegkundige


Respect Ik heb een spierziekte en mijn vrouw kon niet meer voor mij zorgen. Dat heeft ze jarenlang gedaan. Na 57 jaar samenleven ben ik uit huis gegaan. Een bittere pil, maar het beste in de situatie. Mijn vrouw is weer helemaal de oude. Ze heeft een autootje en ziet haar vriendinnen weer. Dat maakt mij trots. Én natuurlijk stik jaloers. Door mijn ziekte ben ik afhankelijk van anderen. Ook als het gaat om verzorging en hygiëne. Dat gebeurt altijd respectvol. Er wordt hier gekeken naar mij als mens en niet naar mijn tekortkomingen. Heel prettig vind ik dat, want je kunt je soms echt heel hopeloos voelen. Ik ben een betrokken mens. Altijd al geweest. Het is de rode draad in mijn leven. Ik organiseer graag dingen. Een film- of bingoavond op de zaterdag. Met zo’n lekker advocaatje. Als ik dan zie hoe iedereen geniet, ben ik gelukkig. Meneer Masselink (81) Meneer Masselink is overleden in april 2017


Genieten Toen ze vroegen wie er wilde werken in de kleine groepen stond ik vooraan. Ik vind werken met mensen met dementie fantastisch. Als mijn bewoners na het wassen en aankleden allemaal aan tafel zitten, ben ik op en top tevreden. ‘De pilletjes en poedertjes zijn binnen, nu gaan we iets leuks doen!’ zeg ik dan. Laatst vroeg ik de bewoners in mijn groep of ze het leven nog de moeite waard vonden. Stuk voor stuk zeiden ze ja. ‘We hebben jullie toch?’ Een meneer was al een jaar niet buiten geweest. Door andere medicatie voelde hij zich wat beter, dus moedigde ik hem aan even buiten te gaan zitten. Juist op dat moment kwam zijn zoon aanlopen, die was stomverbaasd. ‘Super pa, zit je hier lekker met het zonnetje op je kop!’ Ik weet het wel: over een minuut is meneer het misschien weer vergeten. Maar het gaat erom dat hij op dat moment geniet, toch? Greet van Rijn (62) Verzorgende IG


Realiteit Corrie en ik zijn 50 jaar getrouwd. Drie jaar geleden werd bij haar Alzheimer geconstateerd. Dat begint met kleine dingen, tien keer hetzelfde vragen bijvoorbeeld. Maar dat vergeten is het ergste niet in mijn ogen. Dat is de woede die ze voelt omdat ze merkt dat ze de dingen vergeet. En die uit ze bij mij. Het is niet altijd eenvoudig om haar te helpen. Het moeilijkst vind ik misschien wel het aankleden. Iedere ochtend leg ik een setje voor haar neer, maar dan vindt zij dat het niet combineert en is er weer strijd. Vroeger deed zij het huishouden en hielp ik af en toe mee. Nu doe ik het in mijn eentje. Corrie kon heerlijk koken. Vooral haar hachee was verrukkelijk. Zoals zij het maakte, is mij nog niet gelukt. Als ze bij het ontmoetingscentrum dementie is, mis ik haar. Makkelijk is het zeker niet, maar samen komen we er wel. Dit is onze nieuwe realiteit. Meneer Massaar (77) Mantelzorger van zijn vrouw, zie volgende pagina


Lotgenoten Vroeger deed ik alles zelf. De was, koken, schoonmaken, de bedden. Nu loop ik naar de keuken om thee te zetten en voordat ik er ben, ben ik vergeten wat ik ga doen. Ik word ook gevaarlijk nu. Dan weet ik bijvoorbeeld niet meer of ik het gas aan heb gedaan. Verschrikkelijk vind ik het, want ik merk dat het gebeurt. Dan denk ik ’Ik wéét dit toch? Ik kan dit!’ Ik kan het gewoon nog niet aanvaarden. Op dinsdag ga ik naar het ontmoetingscentrum dementie. Daar ben ik met lotgenoten. We praten over de ziekte, doen geheugentraining en wandelen. Het helpt me. We voelen dezelfde wanhoop. Vaak word ik boos op mijn man. Pure onmacht, want ik ben hartstikke blij met hem. Voor hem is dit ook niet makkelijk. Ons leven is 180 graden veranderd. Voor hem het meest. Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel. Laatst had ik twee verschillende schoenen aan. Dan liggen we samen ouderwets in een deuk. Mevrouw Massaar (74)


Zelfstandigheid Mijn hart werkt niet goed meer en daar krijg ik medicijnen voor. Spuiten, slikken, prikken, ik doe het allemaal zelf. Alleen lopen gaat niet meer. Daarom heb ik nu een kleine scootmobiel. Zo kan ik ’s ochtends na de thee zelf naar boven gaan. Ze organiseren hier veel leuke dingen. Bingo, puzzelen, maar ook bloemschikken en vouwkaarten maken. Ik doe overal aan mee. Het is fijn om onder de mensen te zijn. De kast op m’n kamer praat niet terug en beneden hoor je nog eens wat. Ik ben een vrolijke Frans, maar als ik een rotdag heb, trek ik me terug. Dat kan hier gelukkig. Ik heb geen wensen meer. Ben blij met de kleine dingen. Op maandag word ik gewassen door een Marokkaanse dame. Dat is een feest. Zij smeert me na het douchen helemaal in met kokosmelk. Dan ruik ik heerlijk als ik ga slapen. Mevrouw Boelen (93)


Hulp Veel ouderen vinden het moeilijk om hulp te vragen. Ze willen niemand tot last zijn. Soms vraag ik aan een cliënt: zal ík je familie even bellen? En bijna altijd merk ik: de kinderen willen juist heel graag helpen, met liefde! Als Hulp bij het Huishouden zijn wij langer bij een cliënt dan onze collega’s van de zorg. Soms merk je dan ook andere dingen op. Een cliënt ging opeens haar brood smeren met het mes achterstevoren. In zo’n geval trek ik aan de bel, want dat klopt natuurlijk niet. Het geeft mij een fijn gevoel als ik het goed voor mijn cliënten kan regelen. Dat zat er al jong in. Ik begon mijn carrière in de schoenenhandel, maar dat leven paste niet bij wie ik echt ben. Er kwam een steeds groter gat tussen werk en privé. Nu zit ik beter in mijn vel. Ik vind het bijzonder als ik gezelligheid kan brengen in een moeilijke situatie. Ik herinner me een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. In de laatste fase kwam ik daar veel helpen met het huishouden en samen met de verpleging vormden we een team dat het gezin ondersteunde. Mensen durven niet meer te komen als het leven zo heftig wordt, dan is het fijn als je een steentje kunt bijdragen. In je werk, maar ook in wie je bent. Claudia Nulkes (43) Hulp bij het Huishouden


Tijd Haasten, dat doe ik niet, die tijd is voorbij. Ik neem overal de tijd voor; een wasje draaien, koken. EĂŠn keer in de week komt de hulp, maar verder doe ik het mooi allemaal zelf. Wat vandaag niet lukt, komt morgen wel. De dagen zijn zo om. Het hoeft allemaal niet zo snel meer. Met mijn rollator ben ik zo bij de winkels voor een boodschap of een lekker harinkje. Daar ben ik dol op. Mijn kinderen bellen af en toe om te vragen hoe het gaat. Laatst vroeg mijn schoonzus of ik bij haar in het verpleegtehuis wilde wonen. Mij niet gezien. Ik zit hier goed en red mezelf nog prima. Ik ben een optimistisch mens. Het liefst blijf ik hier nog wat jaartjes rommelen. Je weet het nooit natuurlijk. Vandaag gaat het goed, maar morgen kan het anders zijn. En als dat zo is, zien we dat dan wel. Meneer Karlas (81)


Genegenheid Iedereen is weleens eenzaam. Dat is niet afhankelijk van leeftijd of burgerlijke status. Dat zit in de mens. Als je ouder wordt, wordt je wereld kleiner en de eenzaamheid groter. We hebben allemaal liefde en genegenheid nodig. Daarom ben ik blij dat ik hier woon. Als ik me alleen voel, maak ik een praatje met de bewoners of medewerkers. Dan is dat nare gevoel zo weer verdwenen. Zolang het nog kan, doe ik het liefst alles zelf. Om hulp vragen vind ik moeilijk. Ik ben altijd bang dat ik tot last ben. Een enkele keer vraag ik een ander een fles voor me te openen of de plintjes af te stoffen. Dat lukt me gewoon niet meer. Eens per week word ik gewassen. Daar geniet ik dan echt van. De rest van de week doe ik het zelf. In een slakkentempo weliswaar, maar gelukkig hoef ik op mijn leeftijd geen haast meer te hebben. Mevrouw Kropff (96)


Echt contact Ik ben graag op mezelf. Ik doe kleine klusjes in huis en draai nog regelmatig een wasje. Gelukkig ben ik nog zelfstandig. De gedachte aan totale afhankelijkheid schrikt me af. De hulp die ik hier krijg, is voor het huishouden. Heel fijn, want de boel een beetje fris houden op m’n kamer, dat vind ik belangrijk. Sinds mijn vrouw is overleden, woon ik hier. Dit is nu mijn thuis en dat bevalt me wel. Kijk, het is natuurlijk nooit hetzelfde als vroeger. Dat kan niet meer. Maar ik maak er het beste van. De omgeving is prachtig en ik maak dagelijks een ommetje. Soms ga ik dan naar de schepen kijken. Ik ben gek op varen. Als kleine jongen was ik dat al. Vaak kom ik buiten anderen tegen. Dan maken we een praatje. Dat is voor mij genieten. Even Êcht contact. Ja, voor mij zijn het de kleine dingen die het doen. Meneer Van Veen (80)


Dichterbij Soms is het lastig om contact te krijgen met mensen. Een mevrouw wilde me niet binnen laten, letterlijk en figuurlijk. Toen ik na weken proberen eindelijk welkom was, hebben we eerst even samen tv zitten kijken. Prachtig als je daarna in gesprek raakt en toch dichterbij mag komen. Ik merk dagelijks dat een opname in een verpleeghuis voor veel mensen een ingrijpende gebeurtenis is. Ze nemen afscheid van het vertrouwde en maken ruimte voor het nieuwe. Religie en levensbeschouwing zijn hen in deze periode soms tot steun. Ik vind het fijn om te zien dat mensen daar houvast aan hebben. Als geestelijk verzorger heb ik een soort vrijplaatsfunctie. Ik hoef niets van of met de cliĂŤnten. Ik ga samen met hen op zoek naar wat kracht geeft en wat wezenlijk van belang is. Als er moeilijke vragen komen, hebben we de neiging tegen mensen te zeggen: richt je op het positieve. Begrijpelijk, maar daarmee ontwijk je de vraag. Ik heb in mijn werk geleerd dat ik niets hoef op te lossen voor cliĂŤnten. Ik wil er voor hen zijn en naar ze luisteren. Sommige vragen hoeven geen antwoord, maar moeten wel gesteld kunnen worden. Ik denk elke dag wel een keer: wat zit ik hier toch op mijn plek. Ik heb oog voor het kwetsbare, vind het belangrijk dat mensen gezien en gekend worden. Ook als ze iets voor de twaalfde keer komen vertellen. Ruth Schreuders (43) Geestelijk verzorger


Gastvrijheid Mijn man en ik zijn hier samen komen wonen. Hij leeft niet meer, maar heeft me een mooie erfenis achtergelaten: onze kinderen en kleinkinderen. Regelmatig komt er een op bezoek. Ik kom uit een creatief gezin. Mijn vader was kunstschilder en ik schilderde zelf ook. Mijn man kon prachtig zingen. Ik niet, maar ik heb wel altijd liedjes in mijn hoofd. Bij ons thuis was het net de zoete inval. Iedereen was welkom. Ik heb geleerd altijd gastvrij te zijn en anderen te helpen. Nu ik niet meer zelfstandig woon ben ik daarin afhankelijk van anderen. Logeren of mee-eten gaat niet meer. Dat vind ik jammer. Ik ben een soort clown. Ik zie overal de humor van in en maak de mensen graag aan het lachen. Ik heb heus genoeg narigheid meegemaakt, maar ik heb een hart dat wil leven. Ik vind het leven net een stuk zoethout. Bittere en zoete momenten met een goede nasmaak. Mevrouw Van der Linden (90)


Trots Ik ben gisteren even naar buiten geweest voor een pak melk. Normaal ga ik samen met de hulp als zij na het werk haar eigen boodschappen doet. Dat vinden we gezellig. Nu zij op vakantie is, ga ik alleen. Als ik dan zo flink ben geweest, ben ik echt trots op mezelf! Ik ben van plan om de 100 jaar te halen. Dat lijkt me zo leuk. En zoals het nu gaat, moet dat wel lukken. Wel wordt het allemaal minder. Het is gewoon een beetje op. Ik zit de hele dag in mijn stoel en val regelmatig in slaap. Verschrikkelijk vind ik dat, maar ik moet het accepteren. Gelukkig sta ik er niet alleen voor. Ik heb veel hulp van mijn dochter en de thuiszorg en de buren komen ook regelmatig aan. Op goede dagen ga ik met mijn rollator naar de brievenbus. Daar blijf ik dan even zitten op een bankje. Gewoon, mensen kijken. Heerlijk vind ik dat. Mevrouw Kleyne (98)


Activiteit Na mijn hartinfarct kon ik niet meer thuis wonen. Na 63 jaar moest ik ineens verhuizen. Ik vond het verschrikkelijk, wilde niet tussen de oude mensen wonen. Ik was toen 88 jaar. Nu hoop ik dat ik hier mijn oogjes mag sluiten. Wat ze zeggen is waar; ouderdom komt met gebreken. Maar klagen verandert daar niets aan. Je wordt er alleen maar chagrijniger van. Ik blijf liever lekker bezig. Dat is ook goed voor mijn artrose. Sinds kort heb ik een rollator. Een lichte, niet zo’n kruiwagen. Daarmee ga ik dan naar de supermarkt om boodschappen te doen. Net heb ik daar zo’n lekkere zwabber en doeken gekocht om mijn kamer heerlijk te zwabberen. Vroeger was ik hulp in de huishouding en die poetsdrift zit er nog steeds in. Als mijn ramen worden gezeemd, maak ik ondertussen de laatjes schoon. Ik kan gewoon niet goed stilzitten en iets nuttigs doen maakt me blij. In verband met privacy is de naam van mevrouw niet vermeld in deze uitgave. Mevrouw is in augustus 2017 overleden.


Rijk Als ik in een groep zit, weet ik niet direct waar de anderen het over hebben. Vroeger ving ik een woord op en kon ik meepraten, maar dat is er niet meer bij. Dat komt door mijn gehoor en door mijn geheugen. Dat gaan achteruit. Ik vraag me soms weleens af of ik dementie heb of gewoon een slecht geheugen. Een dag per week ga ik naar ontmoetingscentrum dementie. Daar trainen we het denkvermogen. Ik vind het lang niet altijd fijn in zo’n groep, maar het is wel nuttig. Dingen die lang geleden zijn gebeurd, bijvoorbeeld tijdens de oorlog, herinner ik me beter dan de dag van gisteren. Het is wat het is. Ik heb een rijk leven gehad, de wereld gezien en bijzondere mensen ontmoet. Maar nu zit ik het allerliefst met mijn vrouw op ons terras te genieten. Je ziet het randje van de zon al op m’n benen! Meneer Molendijk (95)


De verhalen van vroeger, die nu openhartig gedeeld worden in dit boekje van onze bewoners, cliĂŤnten en medewerkers, zijn niet alleen de herinneringen van vroeger. Zij wijzen ons de weg naar de toekomst. Een ieder die een bijdrage geleverd heeft aan dit boekje willen wij oprecht bedanken voor zijn of haar openhartige verhaal en wijze lessen.

! k n a d k j i l Harte


postadres Postbus 149 2350 AC Leiderdorp T (071) 516 14 15 E info@activite.nl I www.activite.nl

ActiVite portretten  

Ieder mens is uniek en heeft een eigen verhaal. Daarom zijn we op reis gegaan langs de levensverhalen van onze cliënten en bewoners, zowel i...

Advertisement