Issuu on Google+

Gyazette april 2012 Verenigingsorgaan der A.G.S.R. Gyas

2

Redactioneel

3

AmĂŠlie & Anne-hilde

4

A-sportiviteit

7

Verslaglegging van de Gyas-Hunze

8

INHOUDSOPGAVE

Voorwoord

Our club in the mix!

10

Uurtje bestuurtje; de Wedcom

12

Biggetje

14

Selectieweek in Varese

16

Ode aan het nieuwe vlot

18

Wintersport, Welcome to L2A!

20

Geen roeikoeien?

22

FoetCie: even helemaal weg

24

Waarom het leven roeien is

25

Oude Vier

26

Gyas presents Robbert

27

De sekte (2)

28

Necrologie voor het studentenleven

30

Dag boek!

32

Colofon Hoofdredacteur: Jos Luttjeboer Eindredacteur: Jolinda Tukker Abactis: Petra Westerhuis Redactie: Adriaan van der Graaf Cameron Ouwens Jofram Jansma Kyra Degenaar Marieke Voppen Martijn Dresscher Bestuur: Marije Sibma (praeses@gyas.nl) Petra Westerhuis (abactis@gyas.nl) Job Luitjens (fiscus@gyas.nl) Rosine van Velzen (adjunct@gyas.nl) Bob van der Steen (wedstrijd@gyas.nl) Vreneli Boerlage (competitie@gyas.nl) Freek Apperloo (materiaal@gyas.nl) Nino Wieferink (bhcom@gyas.nl) A.G.S.R. Gyas Postbus 1438 9701 BK Groningen Bootenhuysch Hoornsediep w.z. 199 Bestuurslijn : 050-526 74 45 http://www.gyas.nl De Gyazette is het onafhankelijke verenigingsorgaan dat zes keer per jaar verschijnt en gratis aan de lezers wordt bezorgd. Kopij inleveren via gyazette@gyas.nl Oplage: 800 Druk: WM Veenstra Druk omslag: Reclameland.nl Omslag ontwerp: Floppy Lay-out: Harm Hermsen Met dank aan: FotoCie en GrafiCie


Verenigingsorgaan

Voorwoord

Redactioneel

Door: Marije Sibma

Bijna niet bij te benen; hoe snel Gyas wel niet gaat.. Het meefietsen tijdens de Head gaat zelfs letterlijk te snel. Als de ene acht in elkaar zakt van vermoeidheid na een strakke race, is de volgende al gestart. Met inmiddels redelijk verzuurde benen maak je bij de finish toch maar rechtsomkeert. Niet kunnen genieten van het moment waarop de ploeg erachter komt dat ze geblikt hebben, neem je dan voor lief. Tijdens de prijsuitreiking wordt er gebrald door verenigingen die uiteindelijk niet veel mogen zingen. Het inzetten van het Gyaslied in deze setting voelt triomfantelijk. Inmiddels is het tevreden gezang van knorren tussen corporaal haantjesgedrag geen uitzondering meer, vol vertrouwen heeft Gyas de toe-

2

der A.G.S.R. Gyas

Door: Jos Luttjeboer komst. Zonder plichten of mores stomen wij lekker door. Terwijl er C4+en het water in gesleept worden ter voorbereiding op de NOOC, de nieuwe lenteleden zich inschrijven, en de wedstrijdsectie zich na afgelopen weekend opmaakt voor het kortbaanseizoen, zit ik met de nieuwe Kandidaats- Praeses in de zon. Terwijl ik een nipje neem van de cognac die voor ons staat, besef ik me dat het een uniek moment is; hij mag even genieten van de stilte voor de storm. Terwijl hij doet alsof hij nipjes neemt, gaan zijn ogen steeds meer stralen. Gyas. Ja, vette shit, jemig, en nog Praeses ook.. Achterover geleund neem ik nog een nipje, en hij doet nog steeds alsof. 

Gyazette

Het zal u niet ontgaan zijn dat de Gyazette als een oud-wedstrijdroeier is aangekomen alsof het niets kost. Het dikker worden met de jaren heeft ook zijn gevolgen op de fysieke status van het blaadje. Menig Gyazette wordt slechts bijeen gehouden door één nietje. Sommigen zelfs vallen als de bladeren van een herfstige boom verspreid op uw deurmat en in de gang, meegenomen door de tocht, die heer en meester is in uw gang omdat u nog steeds geen tochtstrip heeft aangebracht. Wij van de Redactie vonden het onacceptabel. Het is prima dat mensen zien dat wij de Gyazette overvoeden, lekker dik daar houden we van. Maar onverzorgd voor de dag komen, daar schamen we ons een beetje voor. Wat onderzoek op het World Wide Web deed mijn hart opveren. Op een website voor kantoorartikelen waren nietjes te koop die langer waren, maar wel in de nietmachines op Gyas pasten. De oplossing leek gevonden om de Gyazette tot megalomane proporties op te blazen. Enkele weken later ging ik bij een zaak in kantoorartikelen, waar ik u aanraad om alleen dingen van metaal te kopen omdat deze de penetrante rookgeur niet absorberen, op zoek naar deze lange nietjes. Het overigens uiterst vakkundig personeel dat mij aldaar te woord stond, wist mij te vertellen dat de standaardnietjes makkelijk door

april 2012

de elf A4’tjes, die ons blaadjes dik is, heen gedrukt kon worden. Ik strompel nog steeds van de schop voor mijn schenen. Waar het aan kon liggen dat de nietjes niet door de A4’tjes heen gedrukt kon worden, was niet het stugge leesvoer, maar de kwaliteit van de nietjes zelf. Een goede verkooptruc en ik liet mij inpakken. Voor de prijs van een Amerikaanse rapper, kocht ik zo’n duizend nietjes en plande met Martijn een testdag. Na een korte warming-up sessie in het krachthonk, waren wij klaar om de strijd met het papier aan te gaan. Martijn had uit angst voor paper cuts zijn handschoenen aangedaan. We pakten een oude Gyazette van de grond in de bestuurskamer en legde deze op de plek, waar de avond ervoor de aanhang van een bestuurlid gelegen had. We haalden de machine open en laadden de kwaliteitsnietjes. Martijn plaatste een extra A4’tje in het midden van de Gyazette en ik drukte rustig doch ferm een nietje af. Toen we de verkrachte Gyazette omdraaiden, glinsterde daar een het perfect gevouwen metaal. Dit proces konden we herhalen tot een equivalent van 52 pagina’s in ons clubblaadje. Met de juiste niettechniek en de kwaliteitsnietjes, zal onze liefdesbaby de komende jaren kunnen uitdijen tot een mini-sumoworstelaar, heerlijk! Veel leesplezier! 

3


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Amélie & Anne-hilde Lieve vrouwen van Gyas, Deze editie van onze column is speciaal voor jullie. Geïnspireerd door en geschreven op de dag van de vrouw willen we aan jullie zelf en vooral ook de mannelijke Gyanen laten zien hoe ontzettend fantastisch we zijn! We mogen dan wel labiel, chocola- en shopverslaafd en huilebalken zijn, zonder ons waren jullie er niet. Want wie smeerde immers elke ochtend jullie boterhammen (met Lätta), waardoor jullie nu sterk (enkele uitzonderingen daargelaten) en aantrekkelijk (idem) zijn? Dit is wat je noemt een “retorische” vraag. Een wát? Wat bijvoorbeeld ook een retorische vraag is, is vragen aan de zusjes Elsinghorst of ze willen scoren. Snap je het nu? Nee? Probeer het maar eens :-). Kusje aan de meest awesome tweeling van Groningen. Waarom wij vrouwen nu eigenlijk zo superbe zijn, ontdek je al

“Kusje aan de meest awesome tweeling van Groningen” gauw als je kijkt naar wat er de laatste tijd is gebeurd op Gyas.. Met stip op één, we zijn tenslotte een roeivereniging, is het hoogst bereikbare doel: een blik! Onze EJDT heeft dit tijdens hun eerste wedstrijd reeds voor elkaar gebokst en bracht drie blikken mee naar Groningen voor WedCom Nino. Wellicht onverwacht bleek onze Nino een uitstekende interim-WedCom te zijn. In plaats van zoals het een goede BHCom betaamt de Shenk aan te sluiten, draaide hij de tap al voor middernacht dicht, zodat de roeiers zich niet schuldig zouden maken aan studentikoze praktijken. Marije zal blij zijn om te horen dat Nino zijn eigen fustenrecord blijkbaar ondergeschikt acht aan Bob’s blikkenrecord. Ook tijdens de Heineken wa-

4

ren de vrouwen oppermachtig. Mannen, wat waren jullie eigenlijk aan het doen? Dames gefeliciteerd! Ook een wedstrijd, maar met een iets andere

“Ze draaien naakt een tapshift op het SRG feest” insteek: het leukste dispuut van Nederland. Zoals jullie hopelijk allemaal weten, doen onze lieve Zotjes mee voor de hoofdprijs. We vertrouwen erop dat ze inmiddels zijn verkozen tot leukste dispuut van Groningen en dat ze nu in de finale zitten. Jullie kunnen opnieuw jullie stem uitbrengen en zo onze Zotjes nationale faam bezorgen. Bovendien hebben ze beloofd dat, als ze winnen, ze naakt een tapshift gaan draaien op het SRG feest. Iemand die de wedstrijd inmiddels al gewonnen heeft is Marieke van der Vegt. We wisten natuurlijk al dat ze goed kan roeien en scharen, maar dat ze het ook in een triatlon goed doet heeft ze lang verborgen weten te houden. Vermoedelijk met dank aan een hoop verwarde Gyanen heeft deze dubbelganger de prijs voor sporter van het jaar gewonnen. Geheel terecht was natuurlijk ook de bekroning van Joost Kuiper als talent van het jaar en Nanne en Rogier als team van het jaar. Dit lijken ons voortekenen gegeven door de goden dat Gyas....... de Varsity Wint! En hoe gaan we dit doen? Met TETTEN! De tetten van de nu nog Jane Doe-stuur van onze oude vier wel te verstaan. Natuurlijk zullen ook de springende tetten aan de zijkant een cruciale rol spelen. De grijpreflex van de roeiers naar deze tetten zal stimulerend werken op de bootsnelheid en op de gevaren koers door het water. Het is als een ezel vooruit proberen te krijgen door

Gyazette

een wortel aan een stokje voor zijn hoofd te laten balanceren. Het is als een kat op het spek binden, een kind een lolly voorhouden of Briljant! in de bioscoop naar de billen van Ryan Gosling te laten kijken. We dwalen enigszins af, maar de clue van dit verhaal blijft natuurlijk dat GWDV! GWDS, HUNK? Wanneer je deze afkorting in verband brengt met het NOOC openingstoernooi in Tilburg weten ouderejaars waarschijnlijk snel waar je het over hebt. De reden voor de jaarlijks terugkerende migratie naar het zuiden, onder het mom van een “feestje”, is niets minder dan een pelgrimstocht die in het teken staat van het heilige vrouwelijke. De gelijkenis van de vrouw als een ingezeepte paal die je maar niet kunt beklimmen en waarbij je maar niet tot het hoogtepunt komt, zonder doorweekt en met kleerscheuren weer vaste grond te bereiken is immers snel gemaakt. Klinkt dit je niet bekend in de oren, smeed dan een plan, verover samen met je ploeg een coupé in de trein en begeef je naar Tilburreg. Er zal een wereld voor je open gaan.... GWDS! Op het intrainingsfeest was er dit jaar een hele speciale gast. Eigenlijk twee, en wie weet wel drie? Paul Drewes kwam tijdens het heetst van de strijd Gyas binnen om de

“Afgevoerd worden naar het ziekenhuis is het hoogst haalbare!” nieuwe lichting wedstrijdroeiers wijs toe te spreken. Wat we van hem hebben kunnen leren: er is leven na de boot, de vrouw wint altijd van de boot, je komt altijd weer terug op Gyas en je moet stoppen op je hoogtepunt. Fiscus Job nadert ook het hoogtepunt van

april 2012

zijn carrière. Hij doet een gooi naar de titel Penningmeester van het jaar. Zoals hij van Paul had kunnen leren, moet je altijd stoppen op je hoogtepunt. Echter, Job wilde meer en zoals hoogmoed voor de val komt, zo komt atten voor een atwedstrijd verliezen. Inmiddels tot twee keer toe slaagde de bewaarder van het Gyaanse goud er niet in om mij, Anne-hilde, te verslaan bij een atcontest. Dit terwijl Job toch zeker een aanzienlijk voordeel qua omvang en drinkcapaciteiten leek te hebben. Ik kan natuurlijk geen kans voorbij laten gaan om je hier aan te herinneren Job. Helaas is er geen mogelijkheid tot een herkansing, aangezien ik heb geleerd dat beco’s atten niet iets is wat ik ooit weer doe. Wat leren we hiervan: altijd bij voorbaat gelijk geven aan de vrouw die de scepter zwaait in je huis! Nu we het toch over drinken hebben, kunnen we het drinkevenement van de A.G.S.R. natuurlijk niet voorbij laten gaan: de Biercantus! Zoals Job niet én Penningmeester van het jaar én weergaloze BeCo-atter tegelijkertijd kan zijn, zo kan Tom Streef niet tegelijkertijd én begiftigd zijn met de wedstrijdroeiersgenen van zijn broer Peter én ook nog eens de sterke maag van een doorgewinterde competitieroeier hebben. Tijdens de Biercantus moest hij helaas zijn bierpul inruilen voor een praktische rode schoonmaakemmer. Jammer Tom, maar onthoudt: always look on the bright side of life. Betekent dit dat ook jij een goede wedstrijdroeier zult worden? Of is die bright side voor jou misschien de andere kant van de bar, waar de muziekcomputer zich bevindt? Joost schijnt namelijk op zoek te zijn naar een opvolger, maar dit heb je niet van ons want dan heeft Amélie ruzie. Mad respect voor je bij de BAM! Popquiz vertoonde muziekkennis! Afgevoerd worden naar het ziekenhuis is in onze ogen wel het hoogste wat je kunt bereiken tijdens een biercantus

5


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

A-sportiviteit Door: Joris Pijs en het was (uiteraard) een vrouw die dit voor elkaar kreeg. Hulde! Over naar iets wat van serieuzere grondslag schijnt te zijn: de trainingskampen voor de Middengroepen en de RTC’s. Hoewel wij in de volle overtuiging waren dat onze roeiers daar de ballen uit hun broek aan het trainen waren, blijkt onze verbeelding toch weer een loopje met ons te nemen. We vergaten namelijk dat Spanje en Portugal ook verstand van een mooie fiësta hebben en deze kans heeft een aantal mannen dan ook niet laten

“Je weet dat er weer geLIKt gaat worden” lopen. Gevolgen: buitensporige dronkenschap, een kotspartijtje en een hersenschudding. Blijkbaar hebben ook deze jongens niet begrepen dat je niet alles kunt hebben in het leven. Houden jullie het nou maar bij roeien, daar zijn jullie namelijk enorm goed in. Laat de iets minder florissante activiteiten des levens dan maar aan ons competitieroeiers over, daar zijn wij meestal (Job uitgesloten) enorm goed in. Op dit moment is er in Les Deux Alpes een ander trainingskamp bezig. De eerste lebberlijstnoteringen en foto’s van gipsvluchten en biertjes komen binnen in Nederland. Aangezien alle bralapen mee zijn hebben we eindelijk rust in de Gyas-keet. Eindelijk kan vrouwelijk Gyas een man met inhoudsgarantie scoren. Ski100, bedankt!

andere verenigingen aanwezig, want dat viel een beetje tegen. Het enige memorabele moment van de avond was toen Anne-hilde de atwedstrijd van Job won, dat kan natuurlijk beter. Op dit feest kwamen we er ook achter dat niemand meer met ons wil praten omdat iedereen bang is dat hun lief en leed op deze pagina verschijnt. Dit is natuurlijk ab-so-luut niet zo. Daarom laten we hier dan ook achterwege dat Erik ******** Jelle ****** een **** vindt. Met de temperaturen die langzaam weer omhoog gaan, de vogeltjes die je ´s ochtends wakkerfluiten en rokjesdag die dichterbij komt, staat ook een dozijn nieuwe leden te trappelen om lid te worden. Met Linde Prins in je commissie, intraining of niet, weet je dat er weer geLIKt gaat worden! Als ScoorCie-lid van het eerste uur vertrouwen we er op dat ze haar oude faam zal herstellen. Coachend kan ze haar kansen spreiden: afroeikids scoren en de nieuwe lichting wedstrijdroeiers klaarstomen met je eigen roeitalent en familiaire educatieve vaardigheden. Als je ze ook nog leert atten en rekenen, hebben we misschien ook nog kans op een capabele fiscus. We run the world, girls! Superdoei voor nu! PS: ik ben op zoek naar iemand die een app voor mij wil ontwikkelen, affiniteit met vogels is een pré. 

“Ik wist dat het moeilijk ging worden” verleden. Oja, en mocht je winnen, dan kijken we natuurlijk wel of jij hard gevaren hebt, of dat de rest langzaam is gegaan. Maar je hebt nog alle kans!’ Plotseling besef je dat er nooit de intentie geweest is om de snelste vier te maken. Zoals onze coach John al eens had laten vallen: ‘if

Het Gyas-Hunze feest was dan misschien wel niet zo legendarisch als we jullie op voorhand hadden beloofd, maar de herkansing volgt bij het SRG-feest. Hopelijk zijn er dan ook wat meer mooie bestuursmannen van

6

Acht jongens, één doel. Dat was ongeveer de gedachte afgelopen najaar. Hoewel resultaten uit het verleden -natuurlijk- meegenomen zouden worden, stond het jaar in het teken van het maken van de snelst mogelijke lichte vier. Ik wist dat het moeilijk zou worden. Maar met het resultaat van de World Cup München in het achterhoofd, toen ik inviel en de vier vijfde werd en bovendien in de halve finale sneller was dan ooit, ging ik het jaar toch met een zeker vertrouwen tegemoet. Het jaar vorderde, de oude vertrouwde combinaties bleven varen in de twee zonder, en wij gingen in de nieuwe combinaties nog duidelijk minder snel. Er is nooit gewisseld of geprobeerd hoe andere samenstellingen het zouden doen. Niet nodig, want de vier zou bepaald worden op basis van races in de vier-zonder over twee kilometer. Het zal wel, dacht ik. In januari, op kamp in Portugal, werden de plannen veranderd. ‘De vier wordt alvast gemaakt, en bestaat uit de jongens die er in 2009 en 2010 inzaten. Anderen hebben alleen nog kans op een plek door op de 2km race in de twee zonder een ‘uitzonderlijk’ resultaat te behalen. Trouwens, als er ijs is, gaat de trial niet door want er is geen tijd te verliezen. En als er iemand ziek is ook niet. En bij een snoek kijken we naar resultaten uit het

Gyazette

april 2012

it ain’t broke, don’t fix it’. Hoe conservatief en a-sportief wil je het hebben? Bovendien heb ik sterk de indruk dat de jongens uit de ‘oude’ combinatie bang waren hun plek te verliezen en daarom een soort pact gesloten hebben van ‘met z’n vieren of niet’. Arnoud en ik hadden geen zin nog langer aan dit schijnproces mee te doen en zijn naar huis gegaan vanaf het kamp. Een krappe week later zaten we samen in Sevilla om de twee zonder aan de gang te krijgen, met onze eigen coach. Had ik iets anders kunnen doen? Ik waag het te betwijfelen. Natuurlijk heb ik twijfels gehad over onze coach en over de gang van zaken, maar als roeier in zo’n selectieproces

“Ik geloof dat ik hard kan roeien” is je rol zo onderdanig dat je niks kunt beginnen. Bovendien wil je erin blijven geloven dat het eerlijk zal zijn en dat het goed zal komen. Vanaf het begin weet je dat de kans dat je niet in de vier komt even groot is als de kans dat het wel lukt, dat hoort erbij. Het is echter moeilijk te verteren dat je geen kans krijgt om op het water een plek te veroveren. En dat het de coaches niks kan schelen, dat ze geen respect hebben voor de tijd en moeite die je er als atleet in stopt. Ik geloof dat ik erg hard kan roeien en dat wil ik graag laten zien. Als dat niet op de Spelen kan, dan maar op het WK. Arnoud en ik hebben de dingen een stuk beter geregeld dan toen we in de bondsgroep zaten, hebben een betere coach en worden vaker gecoacht. Het voelt als een bevrijding niet langer moeizaam te moeten samenwerken met coach en andere roeiers, maar onze eigen gang te kunnen gaan. We richten ons erop om tijdens de world cups en het WK snoeihard te varen. Als straks blijkt dat de vier niet snel genoeg gaat, zullen we wel zien wat er gebeurt! 

7


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Verslaglegging van de Gyas-Hunze Door: Jofram Jansma

Zijn ogen stonden op wakker, zijn wekker had hem reeds om zes uur ’s ochtends uit de zoete dromen over vandaag geholpen. Mijn ploeggenoot, bewapend met een blitse spiegelreflexcamera, had zich vanuit Slochteren gespoed om zich te zevenen te melden op ons aller Bootenhuysch. Hoewel het voor de gelegenheid ontdaan was van nagenoeg alle memorabilia en ander brassenswaardige voorwerpen, zag het er niet kaal uit. Kampeertafeltjes en –bankjes gaven een gezellig druk aanzicht, des te meer ze bezeten waren door Gyanen, Orcanen, Skøllies en lieden van andere verenigingen. Daags ervoor was ik nog vanuit de Domstad, waar ik enige tijd met een vriend heb doorgebracht, weer naar de Martinistad getrokken. Het zal de mensen die week-in-week-uit te Groningen verblijven misschien zijn ontgaan, maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden

“Onder hen herkende ik al roeiers, getooid met kleine afbeeldingen van bladen op schouders, borst en rug, soms voorzien van een letter of ander opschrift” hield die week en dat weekend de beschaafde wereld –voor de gemiddelde Nederlander op weg naar Groningen— op bij Assen. Groningen, dat enkel centraal gelegen ligt van het haar omringende Ommeland, was zo nóg verder verwijderd, maar de reizigers die mij in de bus vergezelden naar de Stad bleken geen haast te hebben. Onder hen herkende ik al roeiers, getooid met kleine afbeeldingen van bladen op schouders, borst en rug, soms voorzien van een letter of ander opschrift. Enfin, hij had zich dus opgegeven

8

voor vrijwilligersdienst en stond daar, rustig en gedwee, koffie te maken, schenken en consumptiebonnen uit te delen. We hadden ons met meerderen van ons ploegje opgegeven voor vrijwilligerswerk. Dat we elkaar tegenkwamen was deels toe-

“hé, mijn ploegje roept mijn naam, even zwaaien, even een kiekje maken” val. Zeker, ik had de vermetele die zich om zeven uur op Gyas moest melden per se opgezocht, maar niet degene die kort daarna binnenkwam om te helpen bij het vlot bij het Noorderpoort College. Inmiddels had ik al genoeg verpoosd op Gyas zelf. Met mijn ene ploeggenootje had ik verhalen opgehaald, van een andere Gyaan had ik zijn verslag aangehoord van de roemrijke nederlaag door de inspanningen van de Trojanen. Ja, zo leerde ik dat een halve seconde het verschil kan maken, dat niet geproefd kan worden in het zoute zweet van de zegevierders, noch in de zilte tranen van de ziedende tweede. Mijn ene ploeggenootje zou niet roeien, dat zijn hart bij de vereniging en zijn ploegje lag, werd niet betwijfeld, maar een oude blessure speelde op. Ik ging met de andere mee, bootjes kijken bij het Noorderpoort College, want veel meer dan dat was er niet te doen. Zelf zou ik me niet veel later met weer een ander ploeggenootje op de Eelderbrug melden om weinig meer te doen dan keuvelen, terwijl we een oogje in het zeil hielden op langs- en ondervarende boten. Er was al enige tijd verstreken toen ik me met mijn fotocamera naar de start begaf. Ik was voornemens mijn ploegje zowel bij te staan als beeldelijk verslag te leggen van hun in-

Gyazette

spanningen. Ja, beste lezer, óók deze keer deed ikzelf weer niet mee, ditmaal ten faveure van een ander teamlid. (Ik zal u te zijner tijd van mijn prestaties in Tilburg kond doen). De fotocamera van mijn teamgenoot, die eerder nog charmante beelden van de bestuursvier had gemaakt, zou verslaglegging doen vanaf de Herebrug en verder. Ik was al bij de oude locatie van Gyas aangekomen toen ik mijn ploegje op zag komen roeien, daarna kwam wat ze in het Engels “the waiting game” noemen. Dit spel is niet zo leuk. Je wacht totdat de tijd verstrijkt (wat vrij normaal is, als je aan het wachten bent) en ondertussen vul je de tijd met het luisteren van de muziek, de aan-

“We hadden zeker zin om de rest van de nacht getrouw de bar bij Gyas te bewaken tegen horden invallende externen” kondigingen, praatjes maken met deze en gene, het pellen van een sinaasappel en... hé, mijn ploegje roept mijn naam, even zwaaien, even een kiekje maken. Toen was de tijd daar dat #130, Heren Onvervaren C4+ moest roeien. 2700 meter, van de oude locatie van Gyas tot het gebouw van de burgerroeivereniging de Hunze moest zo snel mogelijk afgelegd worden. Er zijn foto’s van het gezwoeg, het trekken aan de palen. Foto’s van de ogen niet in de boot hebben en foto’s van het overgeven aan de vermoeidheid van 100% procent geven. De tijd was bij lange na niet de beste, maar de prestatie–vind ik– zeker wel iets om trots op te zijn, we hebben wél meegedaan! Al met al een geslaagde middag, maar hoewel de dag nog niet ten einde was gekomen, waren de meesten van ons uitgeblust. Het was niet zozeer het roeien dat een zware wissel trok, dunkt mij, maar meer de drukte

april 2012

in het algeheel. De dag was zeer goed geregeld door de toegewijde mensen van de Gyas-Hunzecommissie. We hadden zeker zin om de rest van de nacht getrouw de bar bij Gyas te bewaken tegen horden invallende externen, maar de corporale SGOPPA, de vermoeidheid van het roeien en misschien ook de bouw van het nieuwe station Europapark zorgden voor, wat haast wel zo moet zijn, een rustige opkomst op het Bootenhuysch. De mixploma met ons stuurploegje, die daaraan voorafging, kon onze zinnen niet genoeg opzwepen om de ganse nacht te verblijven bij ons gebouw aan het Hoornsediep. Zo waren er avonden, of nachten liever, die langer duurden, maar deze duurde ons al te lang. Stuk voor stuk dropen zij af, en als voorlaatste ikzelf. De sprint op zondag zou niet doorgaan, de vrijwilligersdienst voor die dag dus ook niet. Gedachten gingen door mijn hoofd, stellingen, stukken, vragen. Maar eer zij waren beantwoord, zeeg mijn hoofd neer op het kussen. Het laatste woord van mijn bewustzijn en het eerste woord van mijn onbewuste tekende zich af op mijn lippen. ZWEA. 

9


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Our club in the mix! Door: Niels Kok

De titel doet u wellicht denken aan één of andere ‘marketingstunt’ van de plaatselijke pauper disco waar elk weekend vijftien- en zestienjarige pubers het comazuipen tot een sport maken. Op deze manier proberen zij enigszins (meer) klanten (lees kinderen) naar hun tent te lokken. Als U dit denkt, zit U fout. Het gaat hier namelijk onze eigen geliefde clubheren en clubdames, oftewel het clubroeien. Voor degenen die niet weten wat dat clubroeien inhoudt, geeft de Dunne van Leusen de volgende definitie: clubroeier (zn), homo universalis; roeier, feestbeest, coach, commissielid en potentieel bestuurslid. Er zijn verschillende redenen waarom mensen gaan clubroeien. Sommigen zijn niet goed genoeg voor het echte wedstrijdroeien, sommigen doen het omdat ze gewoon meer willen roeien wat ze met hun competitieploeg niet lukt en sommigen willen wel eens een jaar een zo’n vette acht zitten. Maar de voornaamste reden, naar mijn mening, is dat de gemiddelde clubroeier sporadisch ordinair wil blijven zuipen. Helemaal niets mis mee, integendeel, ik doe geregeld mee met deze zuipfestijnen met onze helden en heldinnen! Maar niet altijd… En dat heb ik geweten! Het is namelijk zo dat op zondagavond elf februari onze clubdames en clubheren gingen mixen met elkaar. Gewoon gezellig, een mix-ploma, pilsje erbij, niets mis mee. Echter moest deze ploma plaatsvinden aan het Gedempte Kattendiep 1 bij het stuurtje van de clubdames. Dat mijn bunker zich ook in dit huis bevindt, is de aanleiding van dit verhaal.

10

Het begon allemaal met een berichtje op Facebook diezelfde middag. Er zouden zo’n twintig personen in huis zijn die avond. We hoefden ons geen zorgen te maken, want ze waren om twaalf uur ’s avonds weer weg. Dikke prima, van mijn kant zag ik geen problemen. Ik ging gewoon verder met flink ontbrakken! Ik had namelijk een zwaar weekend gehad. Ik was zaterdag op zondagnacht in het Gelrdome in Arnhem bij Hardbass, waarbij de decibels mij om de oren werden geslagen en ik me helemaal suf heb gedanst! Die ochtend kwam ik 9:15 thuis bij m’n ouders voor een powernap van anderhalf uur, want ik zou mij die dag richting het FC Zwolle stadion wenden voor een partijtje voetbal. ’s Avonds weer richting Groningen waar ik om 22:00 aankwam. Nog even tv kijken, geouwehoerd met een paar clubheren en vervolgens naar bed. Na een gezellige avond gingen onze helden en heldinnen van ‘the club’ naar huis, zoals afgesproken.

Maar ze bleven op de gang staan. Ze kwamen niet binnen. Toen ging de deur weer dicht en hoorde ik menig voetstappen de trap naar boven nemen. Daar ging mijn droom. Trede voor trede realiseerde ik mij dat wat de nacht van mijn leven had kon worden, gewoon een simpele dronkenvrouwsactie was van één van de clubdames… Had die dekselse Marco Borsato toch gelijk met zijn hit uit 1994. Tot op heden heb ik nog excuus ontvangen namens de clubdames voor deze keiharde

verstoring van mijn droom. Ze lieten mij in de waan van een fantastische nacht! Als ze nou mijn kamerdeur dicht hadden gelaten, had ik fijn verder gedroomd en misschien een beetje gebaald. Echter is het nu een ware depressie. Of ik deze te boven kom, kan ik niet beloven. Ik houd mij sterk bij de gedachte dat de droom een keer uit zal moeten komen. Immers, de meeste dromen zijn bedrog… de meeste… 

Tenminste dat dacht ik… Toen ik eenmaal dromenland van meerdere kanten bekeken had, hoorde ik plots rond de klok van drie uur een paar giechelende dames terugkomen. Deze kwamen niet alleen luidruchtig het huis binnen, maar zwierden ook mijn kamerdeur open. Op dat moment dacht ik weer in dromenland te zijn, want daar zouden pakweg tien dames staan die (zoals een clubroeier beaamt) bedwelmd waren van de drank. En ik hoef onze mannelijke lezers niet te vertellen wat er mogelijk is als de drank in de vrouw is. Allerlei beelden schieten door mijn hoofd; tien vrouwen, vol drank, die ook nog eens veel roeien dus ze moesten haast wel een goed lijf hebben. Daar stonden ze dan, voor mijn eigen deur, en geen andere man in de buurt. Ik had ze helemaal voor mezelf. Ik hoorde nog een hoop gegiechel, dus ze waren nog eens in de stemming ook!

Gyazette

april 2012

11


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Uurtje bestuurtje; de Wedcom Elke Gyazette onderwerpen we een bestuurslid aan een aantal vragen. Deze keer is de beurt aan onze enige echte Wedcom; Bob van der Steen!

Leukste Gyas moment tot nu toe? Dit was het moment dat ik mijn eerste blik trok op de bosbaan. Onvergetelijk moment met Zwaar’09.

Stel jezelf eens voor in 5 woorden. Druk, chaotisch, enthousiast, nieuwsgierig en optimistisch.

Wat zou er gebeuren als je met het bestuur op een onbewoond eiland zit? Eerst wil ik even ingaan op het rare begrip op een onbewoond eiland zitten (wonen)… Het spreekt zichzelf namelijk altijd tegen. Zodra je als groep of persoon op een onbewoond eiland zit, woont of gaat wonen dan is het geen onbewoond eiland meer. Op een onbewoond eiland zitten kan dus in eerste instantie helemaal niet. Verder denk ik dat we het gehele eiland binnen no-time omgebouwd hebben tot extern trainingskamp locatie van Gyas waar alle ploegen gedurende de ijstijd naartoe kunnen. Met indoor en outdoor roeiwater natuurlijk voor elke weersituatie!

Hoe ben je bij Gyas gekomen? Eerlijk gezegd was ik eerst niet van plan om lid te worden in de KEI-week. Naderhand ben ik bij een open roei middag langsgekomen met het idee: ”kijken kan altijd.” Toen was het echter wel zo gezellig dat ik eigenlijk ben blijven hangen. Vanaf dat moment ging het eigenlijk mis. Leukste commissie die je hebt gedaan en waarom? Wedstrijdcommissie, omdat dit gewoon de gezelligste commissie is van Gyas. En hoe voelt dat nou, bestuur? In eerste instantie kon ik het eigenlijk niet geloven en helemaal bevatten. Ook nu zijn er nog zoveel dingen waar je even van staat te kijken wat een enorm leuke ervaring is. Waarom wilde je de functie doen die je nu doet in het bestuur? Omdat dit het leukste aspect van Gyas is. Hier ben ik graag een jaar lang mee bezig. Beschrijf Freek eens. Freek is de man met een enorm groot hart voor de boten! Hij is de beste in het repareren van de boten en is verder een topper om in het bestuur te hebben. Hij wil alleen het beste en stelt daarom vaak de juiste kritische vraag om altijd het onderste uit de kan te halen.

12

Hoe ga jij de bestuurskilo’s bestrijden? Bestuurskilo’s bestaan niet, ervaring en kennis is hetgeen wat een bestuur rijker wordt. Daarnaast ben ik van plan om bij de wedstrijden met zo veel mogelijk ploegen mee te fietsen wat natuurlijk ook een groot aantal fiets kilometers zijn. Kiezen; Jaar wedstrijdroeien/Jaar bestuur Zuster/Dokter Hard roeien/Hard drinken Zware bal/Lichte pik

Bruin/Blond Sturen/Roeien Bier/Wijn Frans Duijts/Frans Bauer (Beide schraal!!) Random scoren/ relatie Circuit/Ergometer Slapen/Feesten Negende Cirkel/Blauwe Engel Overdag/’s Nachts (dan kan je roeien) Zomer/Winter (dan kan je roeien) Loods/Platje 

Hoeveel denk je te gaan scoren nu je in het bestuur zit? Heel veel, echter wel met een en dezelfde persoon natuurlijk. Wat weten wij nog niet van jou en moeten wij echt weten? Op zijn “Vos’jes” doen vind ik best leuk. (als je meer wilt weten over deze term, dan kan je het beste uitleg vragen bij Jelle….) Wordt komend jaar buiten de boot even succesvol als de jaren in de boot? Daar gaan we natuurlijk wel voor! Denk je dat je geneeskundige kennis nog van pas gaat komen komend bestuursjaar? Hier ben ik zeker van overtuigd, er zal vaak genoeg een dronken aap zijn die zichzelf de vernieling in helpt. Bij deze voorvallen is de elke kennis van EHBO al een enorme pre.

Gyazette

april 2012

13


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Biggetje Door: Porcus

Onlangs heb ik weer eens met mijn compoploeg een dinertje gedaan in Amsterdam. Na ons eerste jaar kon de balans opgemaakt worden, veel gestart en niks gewonnen. Sofieke zei troostend: ‘gelukkig heb je wel nieuwe vrienden gekregen dit jaar’, om het allemaal nog erger te maken. Ze zei ook dat ik haar als eerste moest bellen mocht het uit gaan met mijn vriendin, waarna ze de buitenkant van mijn oorschelp met het puntje van haar tong beroerde. Het is inmiddels uit met mijn toenmalige vriendin. Nooit heb ik gebeld, uit angst om de betovering van de fantasie te doen verbreken met de werkelijkheid. Vijf van de oorspronkelijke acht , vertrokken met de Noorderzon naar de Randstad, eentje vond het nodig om tijdens de Gyas-Hunze niet op te komen dagen en heeft sindsdien

“Wedstrijdroeien staat goed op je c.v.” ook niks meer van zich laten horen en twee zijn na ons eerste jaar gaan wedstrijdroeien. Het wedstrijdroeien staat goed op je c.v. probeerden ze mij wijs te maken. Wel studiepunten halen staat ook goed op je c.v. was mijn ietwat flauwe antwoord. Deze opmerking galmde lang na in hun hoofden, tijdens de sporadische ploma’s werd het onderwerp studeren gemeden. Vroeg ik er toch een keer naar, uit pure pesterij wel te verstaan, dan deden zij voorkomen dat de bachelorbul dit jaar in de broekzak gestoken kon worden. Onzin natuurlijk, via andere kanalen, de informatiecirkels van Gyas kwam ik er snel genoeg achter dat er binnen de hele eerstejaars wedstrijdploeg in totaal 65 punten bijeen gesprokkeld waren en dat het merendeel van de punten door één persoon waren gehaald.

14

De informatiecirkels van Gyas zijn concentrische ringen, waaruit onder andere afgeleid kan worden hoever jij je bevindt van de harde Gyaskern. In totaal bestaan er vier cirkels elk met een maximale tijdsindicatie. Vanaf het centrum - de bron- gezien stellen de cirkels respectievelijk een dag, een week, een maand en een jaar voor. Om het principe nog wat te verduidelijken volgt een voorbeeld. Stel iemand binnen Gyas raakt zwanger dan is het een vrouw en de dader een man, die soms nog nader onderzocht of gezocht moet worden. Een bron binnen Gyas meldt op 4 oktober dat mejuffrouw Huppelepup zwanger is. Uiteraard klinkt er dan een Hoezee uit de bestuurskamer. De jongens en meisjes bestuursleden zitten altijd in de eerste, binnenste cirkel en zouden elke dag een tabloid aan roddels en andere rommel kunnen uitbrengen . Politiek correct vertellen ze alles meteen door aan iedereen die het horen wil, zoals het gaat met elke roddel danwel strikt vertrouwelijke informatie. De tijdreis, ook wel de actieradius genoemd, die deze informatie dan aflegt van bestuurskamer tot jouw gevoelige kinderoren, is een goede maat voor de hoeveelheid vrienden je nog binnen de club hebt. Ook is de informatie die je erg laat ontvangt, stel een half jaar nadat de roddel de wereld ingestoten is, meestal niet erg betrouwbaar. Op je kamer zit je wat te verstoffen tot een van die ‘gepromoveerde’ wedstrijdroeiers uit je compoploeg belt. Hij vertelt je dat hij heeft gehoord dat mejuffrouw Huppelepup zwanger is. Ze deed het ook met Jan en alleman is je laconieke antwoord. De woorden zijn nog maar net de omheining van je tanden gepasseerd als er ergens een belletje gaat rinkelen. Zonder gedag te zeggen hang je op en logt in op de Gyassite. Je zoekt het adres van mejuffrouw op en komt tot de ontdekking dat ze verhuisd is. Je fiets kraakt en piept, protesterend tegen het geweld dat hem wordt aangedaan, en dreigt

Gyazette

onhoorbaar om binnenkort te gaan staken als het zo door gaat. Je springt van je fiets en smijt je fiets tegen een lantaarnpaal. De

“Je inspecteert haar lichaam” nummers van de huizen flitsen je voorbij. Je slapen bonzen, je hart lijkt als een skippybal in je borstkas op en neer te bewegen. Daar is het, nummer 26. Je belt aan, ergens in het huis klinkt een schelle bel. Er beweegt iets in huis en nu ook in de hal. Een schim loopt

april 2012

richting de deur en opent de deur. Daar staat ze dan. Mejuffrouw Huppelepup, de ogen waar je een nacht in verdronken bent, staan vermoeid in hun kassen. Je inspecteert haar lichaam en de opluchting is groot als je tot de ontdekking komt dat ze geen zwangerschapsbuikje heeft. Wel dikke borsten, maar daar wist je van. Wil je even binnenkomen? vraagt ze zonder te glimlachen. Op het moment dat je haar wilt zeggen dat je er weer vandoor moet, hoor je de krijs van een baby. 

15


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Selectieweek in Varese Door: Rogier Blink

Aan het begin van het jaar heb ik Jos toegezegd iedere keer een stuk voor de Gyazette te schrijven over de belevenissen van Nanne en mij in Amsterdam. Nu we na 2 jaar trainen op Gyas weer naar het verre Amsterdam moesten is dat natuurlijk een mooie manier om iedereen die met ons meeleeft op de hoogte te houden. Ondanks de goede afloop voor mij van de week seatracen in Varese heb ik het schrijven van dit stuk maar uitgesteld en uitgesteld. Waarom, vroeg ik me af? Het antwoord is simpel. Het was gewoon een van de kutste weken uit mijn roeicarrière. Sinds ik begonnen ben met roeien ben ik lastige momenten tegen gekomen. Een jaar overtraind, het missen van de drive om er alles voor te doen en momenten dat ik gewoon echt dacht dat ik het niet ging halen om mijn Olympische droom te verwezenlijken. Nu ik zeker ben dat ik voor de tweede keer naar de Olympische Spelen mag en ook nog in de topboot die echt voor de medailles, kan gaan zou je denken dat alleen blijdschap overheerst. Toch is dat niet zo, ik ga proberen uit te leggen waarom. Zoals bekend gaan de dingen hier in Amsterdam vaak anders dan ik ze zou willen en zou doen. Ik wist dat ik dit jaar veel zou moeten slikken en me zou moeten aanpassen om het te halen. Vanaf dag één gaat dat eigenlijk prima. Wat daarbij helpt is dat ik precies op het juiste moment de vorm van mijn leven te pakken lijk te hebben. Van een ergo pr op een nultest tot en met het winnen van iedere lange afstandstrial die we gevaren hebben. Om heel eerlijk te zijn dacht ik dat mijn plekje rond was, zeker als ik de 2- race in Varese zou winnen. Nou ben ik niet achterlijk en ik weet dat als een coach de ideale roeier moet omschrijven, hij zeker niet aan mijn fysieke plaatje denkt. Vervolgens ook niet aan mijn techniek en mijn persoontje is ook zeker niet gemakkelijk

16

voor een coach. Maar als je keer op keer het hardst gaat dan zou er toch wel wat goeds in dat lijf zitten en ondanks dat het er niet uitziet zou er toch wel wat efficiënts in die techniek zitten. In Varese werd ik hard uit die droom gerukt. Toen ik na de winst in de 2- de eerste dag de seatraces won, met de inmiddels bekende “Hatsa!” dacht ik dat het helemaal rond zou zijn. De dag erna bleek al snel anders. Ik werd direct geraced tegen David Kuiper. Een jongen waar ik al acht jaar mee roei, die ik erg hoog heb zitten. Bam, klap in het gezicht. Tegen alle jongens op stuurboord wil ik wel racen, ik weet meteen iets waarmee ik het verschil kan maken ten opzichte van die jongens, maar tegen David, dat is een lastige. Van David kan ik verliezen. Hoe kan het dat wij nu als eerste tegenover elkaar gezet worden? Los van dit alles is er voor mij natuurlijk maar één opdracht, zorgen dat ik deze race win. In de ochtend hadden we een goed resultaat neer gezet met een winst van bijna vier seconden, maar toch was ik bang. De race in de ochtend was snel beslist geweest, hadden we niet meer verschil kunnen en moeten maken. Dat zal me toch niet gaan opbreken? Tussen de races door op bed kon ik eigenlijk niet tot rust komen. Mijn hartslag bleef boven de honderd en voelde me totaal niet fijn. Dit is iets wat ik normaal nooit heb. Natuurlijk ben ik nerveus en gespannen voor belangrijke races, maar de zin om de uitdaging aan te gaan overheerst. Dat was nu niet zo, de angst dat het mis kon gaan na al het goede tot nu toe was sterker. Met behulp van mijn vrienden binnen de equipe werd ik langzaam rustig. Geloven in eigen kansen en, wat altijd helpt, heel taakgericht bezig zijn. Dus, na stiekem toch nog een kort dutje, de jongens bij elkaar geroepen waar ik het die middag mee moest doen. Mijn plan aan hen uitgelegd, zij waren snel

Gyazette

akkoord en daarna de verantwoordelijkheid ook zoveel mogelijk op hun schouders gelegd. De coaches willen me dan niet per se mee hebben, de roeiers waar je dit jaar vaak van gewonnen hebt willen dat zeker wel. Nu valt er niks meer te doen behalve afleiding zoeken, gelukkig kwamen de uitslagen van de 2- races van de vrouwen net binnen en kon ik als een echte rainman in de bus richting de baan lekker aan het rekenen slaan om te kijken wie het het best had gedaan. Na nog een paar laatste slechte grappen was het gametime. Het filmpje van de NOS beschrijft het goed, al is het nog veel heftiger. Jongens die weten dat het om hun plekkie gaat, samen met jongens die zich maximaal verantwoordelijk voelen voor het resultaat van die eersten en daarnaast de onzekerheid over wat er de volgende race gaat gebeuren. Oproeien was niet goed, maar wel beter dan uitroeien in de ochtend. De boot van vanochtend roeide veel lekkerder, kut zou dat vier seconden zijn. Na nog een keer mijn ploeggenoten goed toegesproken te hebben lagen we aan de start. Nu alleen nog ons plan zo goed mogelijk uitvoeren. De andere vier mag de eerste kilometer geen lengte pakken, want dan gaan ze erin geloven. Attention Go. Bam Bam Bam, de start uit, ha we liggen voor. Hoe kan dat nu? Nu deze snelheid vasthouden, ai dat lukt niet goed, we raken het water een paar keer en voor de 250m is de boot van David er al langs. Nu contact houden, het roeien is kort en rommelig, maar er zit zeker veel achter. Mijn taak als boeg is naast de commando’s ook het samenhouden van de ploeg. Na de 500m zit ik gelijk met hun slag en dus liggen we een halve boot achter, da’s te vroeg te veel. Gelukkig komt op 700 meter de push waar ik de jongens op had gewezen in het hotel. Hier slaan we terug, hier slaan we de hoop uit handen van die anderen. De push komt er niet zo uit als gehoopt, maar we lopen iets in. Mijn

april 2012

hele ploeg voelde dat het niet zo ging als zou moeten en blijft maar drukken. Op de 1000 meter is het verschil een kwart lengte en lig ik precies waar ik wilde liggen. De eindsprint in, geen fouten maken. Het verschil blijft ongeveer gelijk en als ik met 500 meter te gaan nog steeds naast hun slag lig weet ik dat het goed zit. Over de lijn en seatrace gewonnen. Nu is mijn plekje eindelijk zeker. Als je dit leest kan je raden hoe ik me voelde toen ik 3 uur later te horen kreeg dat deze race over moest, dat ik nog een keer moest laten zien dat ik David kon hebben. Ik voelde me bestolen terwijl ik op dat moment al helemaal uitgeput was van de strijd die was uitgevochten. Gelukkig waren de badkamermuren in het hotel van hard marmer en er waren weer mensen die me hard uit deze put trokken. Nu afrondend, de tweede race won ik ook. Godzijdank. Na het kamp hebben we even vrij gehad om bij te komen, tijd die ik zeer zeker nodig had. Nu is het tijd om vooruit te kijken en deze ellendige week achter me te laten. Nog vier en een halve maand en dan is de Olympische finale. Ik zit met jongens in de boot die ik allemaal in staat acht om een Olympische plak te winnen. Het vertrouwen is groot, in onszelf, maar ook het vertrouwen dat we krijgen van onze omgeving. De Head was uniek om mee te maken en de sfeer die er rond mijn acht hing ook. Heerlijk. Er is vertrouwen, maar dat schept ook verwachtingen en daarmee verplichtingen. Dat is mijn taak de komende maanden, die verplichtingen zo goed mogelijk nakomen. Dan gaat het echt leuk worden deze zomer. 

17


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Ode aan het nieuwe vlot Door: Jolinda Tukker

Goed, ik zal er niet omheen draaien of er een eufemisme tegenaan gooien om het wat minder erg te laten lijken, het huidige vlot is gewoon een drijvend wrak. Punt. Het mag dan met alle liefde door een aantal (toenmalige) leden in elkaar gezet zijn, niemand kan ontkennen dat je inmiddels struikelt over de uiteinden van losliggende, doorbuigende planken. Het verbaast me trouwens dat er nog steeds geen zware door een plank is gezakt. Gelukkig zijn ze van extreem buigzaam materiaal gemaakt. De praesesbekendmaking was ook weer leuk. Het vlot hield immers het gewicht van alle belangstellenden niet, en zonk waar je bij stond, of beter gezegd, op stond. Oftewel, nieuwe praeses worden? Prima, moet je wel tegen natte voeten kunnen. Over het bakvlot zal ik het maar helemaal niet hebben, dus hiermee heb ik eigenlijk al teveel gezegd. Gelukkig is de oplos-

“Het vlotje, een typische winwin situatie” sing nabij! Afgelopen ALV is besloten dat er een betonnen vlot met bijbehorend bakvlot gaat komen! Hoeveel dit grapje gaat kosten? Zo’n 78.000 euro. Toch niet zo grappig dus. Als we Job z’n praatje moeten geloven komt het allemaal echter helemaal goed. De financiën zijn op orde, en het komt wel uit. Het enige wat we moeten doen is wat geld verzamelen met z’n allen. Waar dat geld vandaan moet komen? Voor het grootste deel van onszelf. Koop bijvoorbeeld een stukje vlot met je commissie (aan te raden is een miminum aantal leden van tien, ervan uitgaande dat de gemiddelde Gyaan z’n stufi even hard nodig heeft als elke andere student), en ontvang een vlotleven lang roem in de vorm van een naam op het betreffende stukje vlot. Daarbij is het natuurlijk wel te hopen dat het nieuwe vlot iets

18

langer zal leven dan het huidige. Geen commissielid, maar wel een bierdrinker? Je kunt aan de bar ook een vlotje bestellen in plaats van een meter onder het mom van ‘alle beet-

“De nieuwe praeses wordt voortaan onthaald met droge sokken” jes helpen’; je krijgt nog steeds twaalf bier, je betaalt er elf, waarvan één voor het vlot. Een typische win-win situatie. Je krijgt nog steeds een gratis biertje en, als het nieuwe vlot er eenmaal is, nooit meer natte voeten als je een keer lekker in een skiffje wil uitbrakken op het water. Zie je het al voor je? Een mooi betonnen vlot, met geïntegreerd bakvlot. Extra meters om aan te kunnen leggen, geen enkel risico op een blessure door een stom ongelukje zoals het struikelen over een losliggende plank. Je hoeft ook nooit meer bang te zijn dat je ineens door het vlot zakt. De nieuwe praeses wordt voortaan onthaald met droge sokken en ook op de afroeidag kan het vlot vol staan zonder dat het zinkt. Het bakvlotten zal een nieuwe impuls krijgen omdat je ook hierbij geen natte voeten meer krijgt . Kortom, het nieuwe vlot zal Gyas goed doen. Nieuw betonnen vlot, ook al ben je er nog niet, deze ode is voor jou. Ik hoop dat je een lang, gelukkig leven zult leiden op Gyas en jarenlang de voeten van vele Gyanen zal dragen en ze vooral ook droog zal houden. Hopelijk tot snel! 

Gyazette

april 2012

19


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Wintersport, Welcome to L2A! Door: Jeroen de Groot

Maanden wintersport gekte gingen er aan vooraf, met de gepaste Skihut tijdens de afroeiperiode en de inmiddels welbekende GGOW leus. Eindelijk, 9 maart het was zover! Gyas gaat op wintersport! Met bijna 90 man en flessen Jägermeister in de koffer vertrokken we richting het zonovergoten Deux Alpes. Rond een uur of acht kwamen we aan in Deux Alpes en werden we ontvangen door onze hardwerkende reisleidster Lonneke, hierover later nog meer. Wie zijn eigen spullen hadden meegebracht vertrok deze dag al richting de piste. Van de achterblijvers waren er een aantal die de leus: ”Er moet meer gedronken worden” letterlijk namen en ruim voor twaalf uur begonnen met zuipen. De rest volgde diezelfde avond en een feestje op de eerste dag was een feit! Direct tijdens de eerste avond ging het gas al goed op die lollie in de Prins van Oranje (onder ons beter bekend als de PVO). Floppy heeft de hele avond met zijn fist staan pumpen en werd met een forse spierpijn in zijn rechter arm wakker. Door de introductie van het fistpumpen door Floppy konden we elkaar op de piste snel terug vinden, even een paar keer goed pumpen en je werd snel herkend. Voor iedereen die er niet bij was; Floppy als pumpingmaster doet het graag nog eens voor. De ochtend brak aan en iedereen was topfit en vertrok naar boven, nog geen drie uur later was de sneuveltrofee al vergeven. Thomas Kaufmann die slechts een aantal afdalingen had gemaakt viel en verdraaide zijn knie. In de helikopter werd hij naar de dichtstbijzijnde kliniek gebracht. Helaas was voor hem de vakantie snel over, maar aldus Thomas, “Ook al was het nog zo kort , het was awesome!” In de loop van de week zijn een aantal records gevestigd. Freek liet zich bijvoorbeeld suïcidaal op zijn snowboard met 107km/u van de Fee 3 af storten, al was het voor Freek zelf indrukwekkender dat hij al anderhalve week

20

droog stond. Daan wist dit op zijn latten echter lachend te overtreffen met een snelheid van 114 km/u. Nu we het toch over records hebben, Annemart die in de bus nog vol met principes zat, wist deze de tweede avond direct te laten varen en dacht: “Er moet meer gescoord worden!” Praatjes vullen geen gaatjes, dus sloot Annemart de avond af met Jippe in het trappenhuis. Het was duidelijk, er moest meer gedronken worden en er moest meer gescoord worden! Dat waren de zaken die vast stonden deze week. Na een rustig tweede avondje in de PVO moest er toch wat meer actie worden ondernomen en werden er als vanouds een aantal deuren gebrast. Rutger die toch echt liever om zes uur zijn bed uit komt om alvorens hij de piste opgaat voor zijn first track nog een paar yoga oefeningen te doen, was dan ook niet zo blij toen hij wakker werd. En tot de conclusie kwam dat zijn wekker was uitgeschakeld en zijn douche en wc deur waren verdwenen. Gelukkig wist Jeroen de boel nog een beetje te sussen en is het allemaal met een sisser afgelopen. De deuren waren namelijk veilig opgeslagen in het probleemappartement. De wederkerende rust hebben we ook te danken aan Floris den Blanken die gewapend met een stofzuiger bereid was alle vrouwelijke problemen die zich die avond voordeden op te zuigen. “Je moet de kern van het probleem opzuigen” aldus Floris. Gelukkig voor Jeroen was het na die nacht niet afgelopen met het brassen van deuren, matrassen en vrouwen. Alleen werd op een gegeven moment de grote bemiddelaar steeds meer genegeerd en moest de sterke arm der wet ingeschakeld worden, tot twee keer toe. Of het door de sterke arm kwam of door de totale uitputtingsslag, hoe je de eerste helft van deze week kan beschrijven, is niet helemaal duidelijk maar de nachten daarna leek het zeker drie tot zes uur per nacht stil te zijn.

Gyazette

De vijf fusten, die ons gratis aangeboden werden door Husk, waren binnen anderhalf uur op, na deze teleurstelling is iedereen weer snel naar de PVO vertrokken, waarvan sommigen met de slee de piste afgingen, ging de rest in polonaise. Vervolgens kwam donderdag niet iedereen meer zo topfit uit zijn bed en besloot onbewust vrijwel iedereen om stipt kwart over drie feest te gaan vieren bij de Panobar, vraag een van ons maar naar een video-impressie. Tafels vol halve liters en het dakterras vol met pumpende Gyanen. Daarna met zijn allen afdalen, wat Job fataal werd. Een gebroken pols was het resultaat, diezelfde dag ging ook Floppy onderuit en had zijn schouder uit de kom. Er moest meer gedronken worden, iets wat voor de meesten onder ons geen probleem was en er werd dus ook genoeg gedronken. Na liters Lager, een fles fireman, was een liter Jägermeister in 29 minuten dan ook geen probleem. Drinken onder het genot van een potje 30’en is dan ook veel leuker. Maar wanneer alles voor Bassie is, kom je toch niet onder een lepel kaneel uit. Bas wist dit evenals Kirsten en Bef niet binnen te houden. Joris wel, waarvoor hulde! Bas, die de laatste avond goed kaal was, letterlijk en figuurlijk. Zijn Pony is professioneel bijgeschoren, net als de kuif van Mark. Mark, die overigens zijn gelijke gevonden lijkt te hebben. Er moest meer gescoord worden, dit ging

april 2012

moeizamer. Gelukkig wisten Erik, Jippe en een aantal vrouwen dit wel waar te maken. VerSTANdige Erik ging op pad met Gaby en liet Lonneke nog net iets harder werken, ze had het tenslotte al druk genoeg. Jippe zag na het avontuur in het trappenhuis toch meer in een relatie. Na blauwtje bij onze chaletslet ‘Deborah de tweede’, die zich door rikkert heeft laten aanduwen, was het na een snelle blik richting Lisa, maar liefst vier avonden op een rij raak. Aljan ging er de laatste avond vandoor met een tot nu toe nog onbekende 30-jarige Franse dame. De laatste nacht werd de PVO voor het laatst in volle glorie bezocht. Toen het al aardig gezellig begon te worden kwam Floppy aan met een raar verhaal dat hij “help” had horen roepen en een aantal keer het liftalarm had gehoord. Dus werd er een paar biertjes later door een aantal mensen toch maar polshoogte genomen. Toen bleek dat er daadwerkelijk mensen vastzaten wist de MatCom de buitendeur vrij makkelijk te forceren en klommen o.a. Mark en de tweeling eruit. Bij nader inzien vonden ze het toch niet zo handig dat ze hadden lopen jumpen en pumpen in de lift. Kortom het was weer een week om niet te vergeten en daar willen we ten eerste de Ski100 voor bedanken en iedereen die mee was. Het was awesome! 

21


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Geen roeikoeien? Door: Martijn Dresscher en Jos Luttjeboer

Na het blikken op de Winterwedstrijden, maakten Martijn en ik een afspraak met de dames van EJD 8+. We schuiven aan op een van de VrijMiBo’s, die deze EJD dit jaar succesvol introduceerden. Het is een uitgedund groepje deze keer, de harde kern. En zoals we dat gewend zijn van harde kernen, hebben ook zij een boodschap: ‘Wij zijn absoluut niet arrogant!’. De angst om arrogant bevonden te worden zit er wel in bij deze jongedames, helemaal na het akkefietje met de EJD ‘11. De herinnering aan de EJD ’12 8+ moet vooral bestaan uit een hechte, gezellige ploeg. En Els ten Have, díe wil graag als Yvonne herinnerd worden. Zoals bij veel ploegen hebben de dames ook bijnamen voor elkaar, mede uit praktisch oogpunt. Er zijn veel te veel Annes en Nienkes aan boord, wat natuurlijk zeer verwarrend is voor het coachkader (op leeftijd) en

“Daar kunnen de zwaren een puntje aan zuigen” voor de roeisters zelf. Anne-Lieke is de ‘Moeder’, oudste eerstejaars en werd door haar mederoeisters aangewezen als zijnde de ploegslet, over de uitslag kan overigens niet gecorrespondeerd worden met de Redactie. Van de oudste gaan we naar de jongste, Annewiek, de benjamin van het stel en wordt dan ook liefkozend ‘Ben’ genoemd. Elsje Fiederelsje klinkt ons toch wat zachter in de oren dan Terror Els met haar roze thermo en haar pull-up record van maar liefst zes stuks, waaraan de dikkerdjes van de EJZ een puntje kunnen zuigen! Nu we het toch over punten hebben en ik wanhopig opzoek ben naar slechte bruggetjes om door deze opsomming van namen te werken, komen we aan bij de praeses van GVD De punter, Nienke T., ook wel Nienus, niks bijzonders dus. De andere Nienke wordt Storckie genoemd, we-

22

derom hetzelfde verhaal.Tijdens de VrijMiBo beweert oud abactis Annemiek vrolijk dat ze introvert is net als de rest van bakboord, terwijl ze nagenoeg non-stop aan het woord

“Vrouwen stinken als ze sporten” is, haar bijnaam is Mikey. Dan komen we aan bij Henk! Wij van zwaar ’09 weten dat je hard gaat met een Henk aanboord. Wij raden het dan ook sterk aan om één van de roeiers in welke acht dan ook Henk te noemen, ook al hebben de ouders van het desbetreffende kind gekozen voor een andere naam, bij de EJD: Lisanne. Dat vrouwen stinken als ze sporten, is algemeen bekend. Hun truc om niet smerig voor de dag te komen,is dan om heel veel lawaai te maken en te zeggen dat zwaren stinken. Zwaren, die graag veel eten uit angst om de in de maanden van afzien opgebouwde spieren weer kwijt te raken, zijn als de dood voor de ammoniageur. Niet omdat ze niet van een schoonhuis houden, maar omdat ammonia vrijkomt bij het verbranden van spieren, bij lichten dus. Om de cirkel niet rond te maken is Emma, de smerigste EJD’er, dat is gewoon zo, wederom geen correspondentie mogelijk. Van vies gaan we over naar de geur van bloemen, we gaan over naar Fleur alias derde persoon enkelvoud: ‘Nou dan denk ik, Fleur wat zie je er weer lekker uit vandaag!’. Eke, Cosmogirl, is de ijdelheid zelve. Ze is gewapend met een cosmeticatas met mascara, lipgloss, foundation, wimperkruller, face scrub en natuurlijk onmisbaar de dag- en nachtcrème; aan alles is gedacht. Winnen is mooi, goed uitzien beter! Hoofdcoach Bertram is een vaderlijk typ en is dan ook gezegend met elf mooie dochters. Hij verwent ze met speculaas en thee. Het liefst pakken de andere coaches, Edward en

Gyazette

Peter, de dames flink aan. Bertram ook, maar met fluwelen handschoenen, gewoon ‘lekker roeien’ is het motto. Het geheim achter een winnende EJD is ze goed voeren, zo lang ze niet huilen gaat het goed. Hun kracht schuilt in het eten van pannenkoeken en andere lekkernijen, daar worden ze gelukkig van. Volgens de dames zelf zijn ze geen vadsige EJD, dat had een jongen van Proteus ook gezegd toen zij met overmacht de winterwedstrijden hadden gewonnen. De Redactie, grondig als zij is, is op zoek gegaan naar deze jongeman en achter-

“Ze zijn paalblind!” haalde de ware motieven van dit geslijm en heeft hem ook meteen uitgenodigd voor de uittrainingspartij op de AQSF, om de dames wat beter te leren kennen. De voorbereiding voor een wedstrijd is apart te noemen. Het niet tubbend weg roeien van het vlot is vrij normaal, maar dat de slag door haar rigger moet plassen is toch wel eigenaardig. Voor de start wordt er nog een slappe mop verteld door Geanne, waarna de dames hun yell ‘Hoer!’doen. Vier van de elf dames blijkt inmiddels vast geroest in een relatie. De ervaring leert dat er over het algemeen tijdens de intraining relatief weinig geregeld wordt. Bij deze EJD echter niet, ze scoren er rustig op los en staan zeker open voor suggesties. Zoals ze het zelf formuleren: ‘We zijn een hele open ploeg, gelukkig liep het met een scissor af!’. De EJD is makkelijk te paaien. Vragen we wat ze vinden van de EJZ, dan worden het ‘eieren bakken’ en ‘lief’ in een zin genoemd. Pink Panter, Sjoerd, wordt unaniem gekozen als minst smerige lichte van de EJZ. Dat er wel meer aantrekkelijke gasten bij de EJZ rondlopen, blijkt uit de volgende zinsnede: ‘Die jongens hebben een vriendin in Zwolle, dus als ze hier scoren

april 2012

dan merken ze het niet!’ De minst smerige lichte bij de EJL is, is wat moeilijker te kiezen. Abel? Néé, niet Abel! Rik! Nee, toch Joris! De boel verbruien bij de dames blijkt ook niet zo moeilijk, roei eenmaal met hun palen (EJL) en heibel is wat je krijgt. Ze zijn paalblind en paalhoeren, aldus de EJD. Als we vragen of er nog íets positiefs vanaf kan bij de EJL, blijft het net even te lang stil. Dan wordt de stilte doorbroken:’het zijn wel lieve jongetjes, alleen ze zijn een beetje naïef’. Aan het eind van gesprek, in ruil voor gratis eten, worden Martijn en ik onderworpen aan een gezichtsmasker van heerlijke Dode Zee modder. Freek A. meldt zich vrijwillig aan, nadat hij ons ontspannen ziet liggen. Wij wensen de EJD veel succes dit jaar! 

23


Verenigingsorgaan

FoetCie: even helemaal weg

Waarom het leven roeien is

Na tal van verenigingen te hebben gemaild, vonden we dan toch eindelijk de vereniging die, naar onze inschatting, perfect op Gyas zou aansluiten. Dat bleek nog best moeilijk te zijn, aangezien Gyas toch eigenlijk best wel bijzonder is, ook al realiseert niet iedere Gyaan zich dat iedere dag. Zo bestaat er in Europa nergens zo’n grote roeivereniging waar alleen maar studenten lid zijn en waar compo- en wedstrijdroeiers gemengd bij een vereniging actief zijn. De vereniging waarmee we uitwisselen heeft dus net als Gyas alleen maar studentenleden, zowel compo- als wedstrijdroeiers en mooie feesten. Van deze vermelding in de Gyazette willen wij natuurlijk ook goed gebruik maken door wat meer over de vereniging te vertellen. De reis gaat naar Rudergemeinschaft Angaria in Hannover. Er zijn bij de vereniging ongeveer 30-40 actieve studenten, waarvan er 15 op de vereniging zelf wonen (can you imagine: je bed boven de sapjeskamer?!). Tijdens de studententijd betalen de studenten zelf niks aan de vereniging, maar alles wordt betaald door de zogenaamde ‘Alte Herren’. Het is dus zo dat wanneer men werkt, men dan pas betaalt aan de vereniging. Om ook nog even wat over de roeiresultaten te vermelden: ze roeien veel internationale wedstrijden waar zij zeer vaak in en waren zij, net als onze RTCtoppers, ook aanwezig in St. Petersburg. Ze versloegen zelfs onze EJD’11 in Moskou! Meer informatie over de vereniging kun je vinden op de site: www.angaria.de De FoetCie is al op verkenningstocht geweest in Hannover, om ervoor te zorgen dat onze uitwisseling soepel gaat verlopen. Zo weten wij al helemaal de weg in Hannover, waar men de beste Hannoverse Bratwurst kan scoren en hoe de party’s er bij Rudergemeinschaft Angaria aan toegaan. Wij als FoetCie zijn razend enthousiast en zijn er 200% zeker van dat de eerste uitwisseling ooit georganiseerd door de A.G.S.R. Gyas een daverend

In een boot val je op aarde. De eerste halen zijn zwak, onkundig, onwetend en misschien zelfs onhandig. Je ouders houden je vast aan het vlot. Tot het moment dat ze voelen dat je sterk genoeg bent. Ze laten je los en ineens drijf je af van de kade. Verbaasd over je eigen kunnen roei je, zwevend over de deining, weg. Het water strekt zich aan alle kanten voor je uit. Vanaf dat moment is het aan jou. Soms roei je vastberaden, met sterke halen, kilometers vooruit. Soms is het ploeteren, centimeter voor centimeter zwoeg je door het water. Andere momenten is het meer dobberen, twijfelend over welke route te volgen. Wat is de goede kant? En wie bepaalt dat dan eigenlijk? Bestaan er überhaupt een goede en een verkeerde kant?

Door: de FoetCie

24

der A.G.S.R. Gyas

Door: Jolinda Tukker

succes gaat worden! Wil jij de eerste uitwisseling ooit in de historie van Gyas niet missen; voor 120 euro all-in, van 25 mei t/m 28 mei een aantal prachtige dagen hebben in het mooie Hannover en pure awesomeness meemaken? Wees er dan snel bij en geef je nu op via de inschrijflijst op de site. Beisein is mitmachen! Het programma tijdens ons bezoek aan Angaria: Vrijdag • 17:00 uur: vertrek vanaf Gyas • ’s Avonds bbq bij Angaria Zaterdag • Roeien • Sightseeing Hannover • Dragon Boat Races • PARTY MACHEN!!! Zondag • Sparren tegen Deutschland • Bezoek bierbrauerei • THEMAFEEST!!! Maandag • Ausbrakken • Zuruck nach Hause Natuurlijk zou de uitwisseling geen uitwisseling zijn zonder dat Angaria ook het Hoge Noorden van Nederland komt bezoeken. Dit gaat zeker gebeuren, het is echter nog niet definitief wanneer dit zal plaatsvinden. Viele liebe Grüße FOETCIE Wij zoeken nog nieuwe leden voor onze commissie. Vind jij het leuk om een uitwisseling te organiseren en ben je enthousiast, geef je dan nu op voor de sollicitaties op de inschrijflijst. De deadline is 6 april, dus wees er snel bij! 

Gyazette

In ieder geval, welke kant je ook opgaat, je komt altijd mensen tegen. Van de meesten kruis je alleen hun baan, van die roeiers weet je niets en zul je ook niets te weten komen, want een moment later zijn ze alweer uit je blikveld verdwenen. Anderen blijken echter hetzelfde tempo aan te houden en komen naast je roeien. Soms zelfs je leven lang, over geile wateren en door woeste golven. Vaak gebeurt dit echter niet. Sommigen raak je kwijt in een storm. Het is de kunst om die mensen los te laten, en te bedenken dat zij hun eigen weg wel vinden naar rustiger vaarwater. Soms blijk je na een tijd samen te hebben geroeid een andere vaarroute te hebben gekozen voor de rest van je tocht, en verlies je elkaar langzaam uit het oog. Met weer een ander dreig je te botsen, en daarom wijk je beiden uit naar een andere kant.

In het begin is het moeilijk dat ze niet meer naast je varen, maar je zult altijd weer nieuwe mensen tegenkomen die ervoor zorgen dat je weer lekker op die benen gaat staan. De schouders ontspannen, het tempo gaat mee, de halen voelen licht, ineens voel je weer de warmte van de zon op je gezicht, en je weet weer: ja, roeien is leuk! Dan heb je ook nog de roeiers die tegen de stroom in varen. Deze mensen worden gek aangekeken door de massa die de gemakkelijke weg kiest, in de kudde met de stroom mee. Deze massa beseft echter niet dat er stroomopwaarts meer ruimte voor jezelf is. Ruimte om je eigen haal te ontwikkelen en om in je eigen snelheid vooruit te gaan. De massa vergeet bovendien ook dat je er alleen maar sterker van kunt worden om tegen de stroom in te roeien. Het kost wat extra kracht en doorzettingsvermogen, maar dan heb je ook wat. Kortom; het leven is roeien. En hoe mooi zou het einde zijn om dan na die ene laatste haal, moe van het leven maar voldaan, nog een laatste blik te werpen op de baan. De gemaakte meters niet minder of meer dan herinneringen. Om dan nog één keer je lievelingsliedje te zingen. Je ogen te sluiten en te gaan. 

Deze mensen verdwijnen aan de horizon, het waren je metgezellen voor een gedeelte van je roeitocht, zorgden voor gezelschap, konden met je lachen, boden een luisterend oor als je even in een klaagbui was, en motiveerden je om door te gaan als je het zwaar had.

april 2012

25


Verenigingsorgaan

Oude Vier

Gyas presents Robbert

Door: Martijn Dresscher De Varsity staat voor de deur en daarmee ook de strijd der strijden, de clash van de titanen oftewel de finale van de oude vieren. Voor diegene die nog in het ongewis is over dit evenement, laat mij u helpen. De varsity is een jaarlijkse roeiwedstrijd die wordt verroeid op het Amsterdam-Rijnkanaal te Houten. Dit kanaal staat bekend om zijn harde zijkant die een hoop golfslag met zich mee brengt, niet bepaald een spiegeltje dus. Hiernaast is het niet ongewoon dat men zich tijdens deze wedstrijd omringd vindt door rondvliegende hoopjes gras met aarde. Deze worden gegooid door die kakkers met hun matjes en hun errrrrr, ook wel bekend als corporalen. Ook dit jaar legt Gyas weer een mooie glimmende Hudson viermet in het water, ook dit jaar zitten daar vier ervaren roeiers in en ook

“Lekker kwallenballen tijdens dat wedstrijdje” dit jaar gaan wij hem gewoon winnen. De eerste roeier die ik onder uw aandacht wil brengen is Pieter Buisman, ook wel Pierre genoemd. Deze gigantische man was altijd de grootste wedstrijdroeier die op Gyas te vinden was, immer boven de 100kg is Pieter een macht die lastig te stuiten valt. Het gerucht gaat echter wel dat Pieter vanzelf gaat liggen als hij door meer dan één persoon belaagd wordt, gelukkig zou dit in de roeiboot niet een probleem moeten zijn. Naast Pieter zit er nog een roeier uit het RTC in de boot: Tim van de Vendel. Binnen zijn ploeg de jongste maar niettemin een roeier om rekening mee te houden. Tim houdt eigenlijk wel van een biertje drinken en is dan ook niet vies van een avondje stappen als warming-up voor de ochtendsessie. Het meest wonderbaarlijke is dan nog dat het niet echt opvalt wanneer hij

26

der A.G.S.R. Gyas

dat gedaan heeft, hij kijkt hetzelfde uit zijn ogen en hij roeit ook niet veel anders. Uiteraard is Tim inmiddels ook gewoon intraining, dus ook dit zou geen probleem mogen zijn

“Ergometers zinken, dus hebben we een boot” tijdens de komende wedstrijd. Waar Pieter bruut vermogen met zich mee brengt zorgt Tim meer voor een soepele component in de vier. De laatste twee roeiers zijn gezichten die we nog wat minder lang hebben rond zien lopen op onze vereniging. Het duo Gerbren en Geert heeft fysiek zeker het een en ander in huis. Ze zijn beide langer dan Pieter, wat op zich al een prestatie is, en ze trappen al harder op een ergometer dan veel mensen die al twee keer zo lang aan het wedstrijdroeien zijn. Maar ja, ergometers zinken en om hard te roeien moet je wel wat meer in huis hebben. Gerbren heeft laten zien zijn skiffje goed op snelheid te kunnen houden en ze zijn samen hard aan het werk om hun twee hard te laten gaan, de voorbereiding ligt er dus aardig en ze hoeven nu alleen in te stappen en mee te gaan in het stevige RTC-ritme wat Tim en Pieter zullen neerzetten. Al met al zie ik dus niet in hoe het mogelijkerwijs mis zou kunnen gaan op de Varsity, we hebben het fysiek, de souplesse en de ervaring. Maargoed, de race der oude vieren zou geen clash der titanen zijn als de rest niet hetzelfde in huis zou hebben. We wachten dus af, in spanning, en wensen onze roeiers veel succes. 

Naam: Robbert van der Mijn Ploeg: Licht ‘12 Lid sinds: September 2011 1. Waarom ben je lid geworden bij Gyas? De Eerste reden om lid te worden van Gyas was om te sporten. Na 3 jaar lang rokend en drinkend de Mooie Student uit te hangen in Groningen, vond ik het tijd worden om een draai te geven aan de door mij zo vaak gebruikte term “Mooie Student”. Gyas leek mij de ideale plek om de sociale druk op te zoeken die mij tot lichaamsbeweging zou leiden. 6 keer per week trainen met Eerstejaars Licht had ik aanvankelijk voor waanzin gehouden. Maar ja, je moet er natuurlijk wat voor over hebben om een Mooie Student te zijn. 2. Het liefst roei jij in een: 8. Veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet. De Eerste boot waar ik in zat was een C4. Na 4 weken afroei heb ik deze ingeruild voor een boot met wat meer allure, de 8+. Deze boot vergde voor de Eerstejaars wat oefening om onder controle te krijgen, maar eenmaal op dreef vliegt zij over het water. 3. Het gemiddelde bedrag op jouw streeprekening: Volgens de Gyas site zit ik op een gemiddelde van € 143,70 per maand. Hoewel wedstrijdroeien een dure grap is, houd ik al dat geld dat ik bespaar op sigaretten en bier mooi op zak aan het eind van de maand. 4. Dé roeiwedstrijd komt eraan. Jij moet en zal blikken, maar de hele week is jouw boot al bezet. Hoe los je dit origineel op? Gewoon de boot (lees: palen) van de dames gebruiken, boetevoorstel komt later wel. 5. Jouw grootste Gyas-glorie moment is? Mijn grootste Gyas-glorie moment is helaas nog niet te vinden in blikken, maar daar wordt hard aan gewerkt. Wel kan ik met enige trots zeggen dat ik samen met mijn ploeg

Gyazette

april 2012

een enorme internet-hit gescoord heb. Met inmiddels ruim een miljoen kijkers is het Youtube-filmpje van onze stunt vooral in India erg populair. Met media aandacht voor Gyas van onder andere TV-Noord en de UK lijkt me deze ludieke actie toch ook wel vrij glorieus. 6. Liever met bloed, zweet en tranen dat gratis biertje of zonder kleerscheuren strepen? Ik snap de lol van strepen op zich wel, zelfs ik heb me wel eens aan deze activiteit vergrepen. Het is natuurlijk wel zonde als je, terwijl je net over een 3 meter brede linie van stinkende zwaren heen bent gekatapulteerd door je ploeg om dat biertje te bemachtigen, ditzelfde biertje gelijk weer met twee vingers wegslingert richting Nino’s dure elektronica. 7. De grootste Gyas blunder (van jou of van iemand anders is): Mijn grootste Gyas blunder zoals deze door de Gyaan beschreven zou worden, is in mijn eigen ogen een van de momenten met de grootste glorie. Tijdens de intraining ben ik in uiterst beschonken toestand (MOOIE STUDÈÈHÈNT), enkel gekleed in mijn nieuwbakken wedstrijddas nadat mijn kleren doordrenkt waren van het bier, achter mijn vrouwelijke coach door de sapjeskamer aangezwalkt. Volgens ooggetuigen (zelf heb ik namelijk geen herinnering meer aan dit incident) waren mijn woorden: “He Frederiek! heb je nog nooit een naakte man gezien?!!!”, terwijl mijn lieve coach mij droge kleren aan het aantrekken was. Dank je Fré, jij Supermeuje Student. 8. Aan wie geef je deze vragenlijst door? Ik heb de pen ontvangen van Nienke Tuinstra. Daarom lijkt het me niet meer dan redelijk dat de pen weer terug gaat naar een Tuinstra. De pen gaat door naar de zwijgzame Fries van Eerstejaars Licht 2012, Jolmer Tuinstra. 

27


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

De sekte (2)

Door: Adriaan van der Graaf Het seizoen gaat beginnen en het feest kan beginnen. Op een paar hemelse meetmomenten na hebben de discipelen geen flauw benul hoe hard ze geloven. En in de sekte die het wedstrijdroeien heet, is harder geloven beter dan zachter. Hoe harder je kan geloven, hoe meer respect er afgedwongen kan worden bij de andere gelovigen. En in sommige (andere) sekten is de hardheid van het geloof recht evenredig met de hoeveelheid respect die je krijgt in de kerk. De buren op het industrieterrein verkiezen deze machtsstructuur boven de onze bijvoorbeeld. Veel heb ik te maken gehad met de gelovigen van het industrieterrein. Hoewel de kerk er helemaal anders is opgebouwd blijven we bidden tot dezelfde God. De doelen zijn hetzelfde. Hoe harder er geloofd wordt, hoe beter. Ik bevind mij in een gebedsgroep die

“Waar je in gelooft, daar ga je hard mee!” uit noodzaak een interkerkelijke overeenkomst is aangegaan, om het hard geloven te stimuleren. Terug naar het geloofsseizoen. Metingen van het geloof zijn er in twee vormen. De luchtgeremde en de watergeremde. Het eerste vindt meestal in de plaatselijke kerk plaats en de tweede onder de blote hemel. Op verschillende locaties door het hele land vinden de watergeremde geloofsmetingen plaats. Terwijl de luchtgeremde ongeveer twee keer per jaar ergens in een gymzaaltje zijn. De pikorde is rond deze tijd op de luchtgeremde al lang bekend en discipelen als Roel Braas en de gebroeders Muda hebben getoond dat zij het hardst kunnen geloven. Maar watergeremd geloven is een hele andere tak van sport. Waar mensen het fysieke

28

wel in zich hebben, is het een andere zaak met water. Daar is geloven een kwestie van fysieke kracht en het juist aanspreken van de heiligen. Deze discrepantie in metingen ligt

“Geloven is dan slechts een kwestie van fysieke kracht” volgens mij grotendeels in het feit dat de heiligen, de groten, degenen die onbarmhartig zijn voor het hersenloos reupen, binnenshuis minder bereik hebben om het verkeerde af te straffen.

discipelen zich welke zich misschien, met de gratie Gods, konden meten op de grote geloofsmetingen. Het Nederlands kampioenschap (geloven), de Holland graal en misschien wel een plekje om de kerk te vertegenwoordigen op de wereld-geloofs-dagen. Een paar week na de bedevaart, begon het lange-geloofs-seizoen. Hier werd het gemeten wie het hardst overtuigd zijn religie kon uitoefenen over een periode van vijftien tot dertig minuten. Ten tijde van schrijven zijn er twee metingen geweest. De jonge dames van onze mooie AGSR hebben het erg goed

gedaan en zijn twee keer eerste geworden. De dromen en gebeden van de gebedsgroepen die het relatief minder hebben gedaan zullen moeten beslissen of ze het roer omgooien, of juist doorgaan op de ingeslagen route, met de hoop dat de vruchten later komen dan verwacht. Uit ervaring weet ik dat tussen nu en het einde van het seizoen de rollen omgedraaid kunnen worden. Het korte seizoen komt eraan. Daar zullen de heiligen hierboven misschien anders beslissen over de geloofsovertuigingen van bepaalde gebedsgroepen. 

In het pre-seizoen ben ik samen met een hele hoop jongens van het allerheiligste, de grote Gyas, op bedevaart gegaan. De bedevaart werd begeleid door misschien wel de heiligste in zijn klasse, de grote Mark Emke. Hoewel hij zich niet specialiseert in hard geloven zorgt deze priester ervoor dat anderen juist hard leren te geloven. De bedevaart was naar Porto,Portugal, omdat de heiligen daar beter met ons konden praten (Het was er warmer). Op deze bedevaart werd niet zozeer gemeten hoe hard er geloofd werd, het was meer een kwestie van een weekje naar de religie leven. Twee keer per dag met een stijve paal in de plaatselijke natte waterweg roeren. Hier oefen je het geloven. Daarna is het bidden. Bidden op je kamer voor betere tijden. Samen met de jongens van onze kerk, de heilige, de mooie, de allesziende Gyas. Maar ook met gasten van het industrieterrein. Deze situatie zorgde voor de eerste grote hoeveelheid meetresultaten. De hoge priesters beloofden een eerlijke geloofsmeting en naast elkaar werd in verschillende configuraties gekeken of mensen elkaar in konden halen in opperste geloofsovertuiging. De sekten kregen hun eerste voorproefje van geloofsverschillen. Hier toonden de eerste

Gyazette

april 2012

29


Verenigingsorgaan

der A.G.S.R. Gyas

Necrologie voor het studentenleven Klaes Wester Door: licht ‘08 Een man een man, een woord een woord. Klaes Wiebe Wester was een man van weinig woorden, althans, weinig verstaanbare woorden. Maar dat wat men er van verstond, daar kon men van op aan. In 2006 geboren uit de warme moederschoot van de Rijksuniversiteit Groningen zagen de vooruitzichten voor Klaes er aanvankelijk niet al te best uit. Klaes leek een erfenis uit een eerder leven met zich mee te dragen. In zijn dromen en dronkkenmansgelal kon men verhalen horen over Skûtsje, Fierljeppen en Selsbetsjinning. Zijn omgangsvormen leken bij vlagen beter te passen in een andere wereld. Een wereld ver voorbij Aduard, waar de wereld ophoudt en het grote niets begint.

“Daar waar het grote niets begint” En toch, en toch kijken wij terug op een studentenleven dat in al zijn facetten tot in het diepste geleefd is. Ja, uitgewoond mogen wij wel zeggen. Van Draaibar tot Blauwe Engel, van Sapjeskamer tot de bedjes van nietsvermoedende maagden, niets is meer zoals het was voordat Klaes langskwam. Zijn ogenschijnlijke eigenaardigheden, die voor het ongetrainde oog een sta in de weg leken, bleken op slinkse wijze vermomde kwaliteiten. Bij het zetten van zijn handtekening bij de uitreiking van zijn bul gingen de eerste spijkers in de kist. Op de trappen van het academiegebouw volgde nog een hand vol. Geen uitzonderlijk einde, iedereen ondergaat immers dit zelfde onvermijdelijke lot. Bij Klaes echter, echode in elke hamerslag de laatste resten van zijn uitzonderlijke levenshouding als rollende donder door de spelonken van het Groningse studentenleven. Bier verschraalde, vrouwenharten braken en ieder-

30

een wist: er is ons een legende ontnomen. Een meester in de hoogedele kunst van het schralen. Een man die totaal verragd met kroegschoenen onder zijn zwembroek over straat kon. Een man die met een moeder van een kater doodleuk 30 pagina’s voor zijn scriptie eruit ramde. Een man die riep dat hij iets ging doen en het vervolgens ook direct deed. Een controversiële rariteit in dit studentenleven. Uiteindelijk is het toch de schimmel in zijn kamer geweest die Klaes de spreekwoordelijke das heeft omgedaan. Als een kille, klamme minnares heeft zij elke eenzame nacht trouw aan zijn zijde geslapen. Op nachten dat een schone studente de eer had om zijn bed te delen was zij een ietwat onhandige toeschouwster, die toch heel verdienstelijk de camera kon bedienen. Klaes wist dat ze er was, hij voelde het al sinds lange tijd in zijn longen. Toch heeft hij haar nooit uit zijn kamer geweerd, haar nooit vervloekt of zelfs maar kwaad over haar gedacht. Want hij wist; het is slechts uitstel. Beter elke resterende dag zo hard mogelijk af te schralen dan het leven op kunstmatige wijze rekken en echt

Dat, of we hebben hem gewoon weer niet verstaan. Voor de achterblijvers rest er slechts hoop dat zo’n wereld bestaat. Hoop en de vele herinnering aan een groot student en een bijzonder ongeïnteresseerd medemens.

Namens de overlevenden, Licht ‘08 ‘Corpulentie blijft een doodszonde’ Liever geen bloemen, we hebben liever geld.

“Er is ons een legende ontnomen” Nederlands leren spreken. Zijn lichaam is begraven op een eiland in de Hoornse plas. Het zal waarschijnlijk al ruimschoots de tekenen van verrotting aan het vertonen zijn. Het borsthaar, waar menig vrouwenhand verstrikt in raakte, begint te ontrafelen en andere onuitsprekelijke lichaamsdelen vervallen tot een meer symmetrische vorm. Gelukkig vond Klaes in zijn laatste dagen steun in zijn geloof in een leven na het studentenleven. Welke van de twee grote religies ‘werken’ of ‘uitkeringstrekken’ hij aanhing heeft Klaes altijd in het midden gelaten.

Gyazette

april 2012

31


Dag Boek, Door: Noach Ik mis dingen. Niet omdat ik er hevig naar verlang, maar ik krijg dingen niet mee. Niet omdat het niet goed met me gaat, het gaat vrij goed met me, maar omdat ik ze niet zie. En de reden waarom ik het niet zie, is mij helaas volkomen duidelijk. Sinds kort heb ik een smartphone. En die vreet energie. Niet omdat de batterij snel leeg is (wat overigens wel het geval is), maar omdat ik veel van mijn aandacht in dat apparaat stop. Om een of andere reden heb ik het idee dat dankzij dat apparaatje de wereld dichterbij komt. Alle informatie ligt binnen handbereik, je bent continu op de hoogte van wat je sociale omgeving bezig houdt en er zijn tienduizenden spelletjes ter lering ende vermaak die mensen dichterbij schijnen te brengen. Schijnen inderdaad. Want waar ik mezelf continu op betrap is dat ik om de haverklap naar dat schermpje loop te staren, heb ik nog berichten, zijn er nog nieuwtjes, ow wacht mijn pa heeft waar wat getekend, mijn zusje een nieuw woord op wordfeud. De mensen en de wereld die daadwerkelijk om me heen cirkelen zie ik nauwelijks. Als een blind kalf loop ik er langs constant gefocust op dat schermpje. Ik mis daadwerkelijk alles wat er om me heen gebeurt. Ik ben gewoon geen gezellig persoon meer. En het erge is, je hebt het niet door. Iedereen doet het eigenlijk, en niemand vindt het erg. Ik had het ook niet door. Tot voor kort. Ik las namelijk in een tijdschrift (zo’n echte met bladzijdes) dat de wereld fantastisch is, maar je moet wel om je heen blijven kijken. Het geluk ligt op straat, maar je moet het wel zien en willen zien. Er was een onderzoek geweest naar het verschil tussen mensen die van zichzelf zeiden: “ik heb altijd pech” en mensen die van zichzelf zeiden: “ik heb veel geluk” en hoe dat dan kwam. De opzet was als volgt: Voor een café leggen we vijf euro op de stoep. In het café zetten we allemaal mensen. Gezellig. En we laten de proefpersoon naar het desbetreffende café komen. Het kenmerkende verschil tussen de gelukkige medemens en de pechvogels was het volgende: De gelukkige medemens keek om zich heen. Zag wat er om zich heen gebeurde, ontdekte dan ook de vijf euro. Binnen gekomen gingen ze zitten en maakten ze makkelijk contact met mensen om hun heen en al snel volgde een gezellig babbelte. Bij de pechvogels ging het anders. Ze stapten direct op het café af, zonder om te kijken en gingen de deur door, het café binnen. Daar gingen ze aan een tafeltje zitten en daar bleef het bij. Daar waar de gelukkigen onder ons een gratis drankje (immers vijf euro gevonden) en een gezellig gesprek hadden, waren de pechvogels de kosten voor een drankje armer en hadden niet een onverwacht gezellig gesprek. Hieruit volgt mijn eenvoudige conclusie: Dankzij de smartphone word ik een pechvogel. Het verruimt mijn kijk op de wereld niet namelijk, het vernauwt mijn blik. Ik staar uren op een schermpje in de hoop er wat uit te halen, terwijl er om me heen veel meer te vinden is. Ik wil niet weten wat ik de afgelopen weken al gemist heb, maar dat overkomt me niet nog een keer. Die smartphone is leuk en aardig, maar voortaan staat hij uit. Wil je me bereiken? Kom me maar opzoeken!


Gyazette April