Page 1

Legend of Rozeria: บทที่ 29 บททดสอบสุ ดท้ าย (1) ตึก ตึก ตึก พวกเนเน่หนั ไปมองทางเข้าออกเพียงหนึ่ งเดียวของห้อง เสี ยงฝี เท้าใกล้เข้ามา ร่ างสู งเพรี ยวเดินออกมาจากมุมมืดของบานประตู หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสี ขาวยาวคลุมถึงข้อเท้า นัยน์ตาสี นิลสงบนิ่งราวค่า คืนที่ไร้ดาว ผมยาวสี ชาด้านหลังมัดเกล้าครึ่ งศีรษะประดับปิ่ นอัญมณี ล้ าค่าสม ฐานะ ...ราชินีแห่งแสงสว่าง... หญิงสาวกวาดตาไปโดยรอบ ทัว่ ทั้งห้องเงียบกริ บจนได้ยนิ เสี ยงหายใจ เนเน่เกร็ งตัว ตั้งสติไม่ให้ถูกบรรยากาศกดดัน ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ จึงสะกิดพี่สาว “เป็ นไปได้ม้ ยั คะที่ท่านคาร์ดิเนียถูกควบคุมอยู”่ “แต่ชานสลบไปแล้วนะ ขนาดอีลิเซ่ยงั หลุดจากการควบคุมแล้วเลย” “อาจมีคนอื่นคอยควบคุมอยูก่ ไ็ ด้ พวกขี้ขลาดที่ซ่อนตัวอยูเ่ บื้องหลัง จะ ไม่ออกมาจนกว่าอีกฝ่ ายจะหมดสภาพ” แกรนด์วา่ การที่ได้ยนิ เสี ยงกระซิ บ ของคนที่พดู เบาอยูแ่ ล้ว นับว่าหูดีเกินคาด “ยังไงก็ดูสถานการณ์ก่อนละกัน สี่ ต่อหนึ่ง ถึงแต่ละคนอยูใ่ นสภาพไม่เต็มร้อยแต่กไ็ ม่น่าเสี ยเปรี ยบมาก”


อีลิเซ่ฟังบทสนทนาโดยที่ไม่แสดงความเห็นอะไร เธอยันตัวขึ้นนัง่ นัยน์ตาสี ครามน้ าทะเลฉายแววครุ่ นคิด “ส่ งภูตทั้งหมดมาซะ” ในที่สุดหญิงในชุดขาวก็เอ่ยขึ้น เสี ยงที่เปล่ง ออกมานั้นยังคงเต็มเปี่ ยมด้วยพลังอานาจ ทว่า... “บ้ารึ เปล่า” ริ นโพล่งขึ้นทันทีที่สิ้นเสี ยง คนที่พดู อะไรไม่คิดชะงักไป เล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ ายปรายตามอง กระนั้นเธอก็กย็ งั คงสบตาคู่สนทนาโดยไม่ หลบเลี่ยง เนเน่เองก็คิดเช่นเดียวกัน เพียงแต่เด็กหญิงไม่กล้าพูดออกมา ขนาดภูต โดนบังคับให้หายไปยังเป็ นอันตรายต่อตัวผูใ้ ช้ ถ้าถูกเอาไปคงเป็ นอันตรายถึง ชีวิต เปรี ยบเสมือนดวงวิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่จะยกให้ใครได้ง่าย ๆ อีกอย่าง ฝ่ ายนั้นจะต้องการภูตไปทาไมกัน “ไธนอสอยูไ่ หน” เด็กหนุ่มย้าคาที่พดู กับชาน “หมากที่เป็ นอันตรายต่อแผนการของข้าน่ะ ไม่สมควรที่จะอยูใ่ น กระดานอีกต่อไป” ...หมายความว่า ตาย ! ?...


“อะ...อะไรกัน” เด็กหญิงตัวเล็กที่สุดตีความหมายไปในทางเลวร้ายที่สุด แล้วก็เริ่ มเสี ยขวัญ ขณะคนถามกามือตัวเองแน่น พยายามอดกลั้นอารมณ์เต็มที่ เด็กหนุ่มผูใ้ ช้ไฟตั้งท่าสู ้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ ายไม่คิดจะพูดต่อ ดาบคู่สัญลักษณ์แห่ง ราชาอทาแลนทาสะท้อนเปลวไฟทาให้เหมือนมันกาลังเปล่งประกายสี ทอง “ดูท่าจะไม่ยอมส่ งภูตมาดี ๆ สิ นะ” วงแหวนเวทสี ดาปรากฏบนพื้น ราชินีแห่งโรเซเรี ยเรี ยกภูตแห่งความมืดออกมาอีกครั้ง ดวงตาสี แดงดังเลือด เปล่งประกายเยียบเย็น “งั้นก็ตายซะ” เสี ยงนั้นก้อง เสมือนหนึ่งคาประกาศเริ่ มการต่อสู ้ ริ นพุง่ เข้าใส่ ยมทูตสาว เคียวอันใหญ่ฟาดฉับ ร่ างบางหลบวูบลอดคม มัจจุราช ตวัดกริ ชใส่ ร่างสี ดา ภูตแห่งความมืดลอยถอยหลัง อาภรณ์ที่ขาด เพราะอาวุธสั้นพร่ าเลือนราวเงา ก่อนจะกลับมาเป็ นปกติราวเด็กสาวพลาดเป้ า เจ้าของนัยน์ตาสี เลือดเหวี่ยงอุปกรณ์คร่ าชีวิตใส่ ผหู ้ าญกล้ามาต่อกร การต้อสู ้ดาเนินไปอย่างรวดเร็ ว แกรนด์จอ้ งการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ราว ไม่ตอ้ งการพลาดการเคลื่อนไหวแม้สักวินาที “ฉันจะลองอ้อมไปจัดการราชินีแห่งโรเซเรี ย ช่วยคุม้ กันด้วย” เด็กหนุ่ม สัง่ หลังประเมินแล้วว่าแยกกันไปดีกว่า วิธีน้ ีอาจเพิม่ ภาระให้เนเน่เพราะต้อง คอยดูถึงสองคน แต่ถา้ เขาจัดการผูใ้ ช้ได้ภูตจะหายไปด้วย ดูแล้วน่าจะเร็ วกว่า ทว่าเด็กหนุ่มยังไม่ทนั ขยับ ก็มีเสี ยงเหล็กหล่นกระทบพื้น


เคร้ ง เคียวของยมทูตกระแทกเข้ากลางลาตัวร่ างบาง กวาดเอาทั้งร่ างกระเด็น ! “พี่ริน/ริ น !” ผูร้ ่ วมต่อสู ้ตะโกนออกมาแทบจะพร้อมกัน เนเน่ปราดเข้าไปดูพี่สาว ขณะแกรนด์ยนื คุมเชิง นัยน์ตาสี น้ าตาลจ้องคู่ต่อสู ้ พลางชาเลืองมองคน บาดเจ็บเป็ นระยะ บุคคลซึ่ งสามารถพรากไธนอสผูเ้ ป็ นถึงราชองครักษ์ไปจากพวกเขาได้ อย่างง่ายดาย ราชินีแห่งนครที่เจริ ญรุ่ งเรื องที่สุดของทวีปใหญ่ ยังคงยืดตัวตรง อย่างสง่างามอยูเ่ บื้องหลังยมทูตปี กดา ผิวสี ขาวราวหิ มะขับนัยน์ตาสี แดงดัง่ เลือดให้ดูเด่นแม้ในแสงสลัว ริ นนอนคูต้ วั อยูบ่ นพื้นใกล้บริ เวณต่อสู ้ หายใจถี่ระรัวด้วยพิษจาก บาดแผล ผูใ้ ช้ลมสร้างเกราะคุม้ กันได้ทนั ฉิ วเฉี ยดทาให้ร่างกายยังไม่ขาดออก จากกัน ทว่าพลังป้ องกันของสายลมน้อยมาก เคียวที่แฝงไว้ดว้ ยพลังเวทแห่ง ความมืดจึงตัดทะลุฝ่ามา สร้างบาดแผลบนร่ างกายเด็กสาวเป็ นแนวยาว เลือด ขุ่นคลัก่ หลัง่ ออกมานองเจิ่งพื้น เนเน่สั่นระริ ก มองมือตัวเองที่ถูกย้อมให้เป็ นสี แดง “ห้ามเลือดให้เธอก่อน” อีลิเซ่ลุกขึ้นมา ขมวดคิ้วแน่นปิ ดกั้นอาการ บาดเจ็บ แม้ร่างกายจะไร้แผล แต่จิตใจภายในบอบช้ าจนมิอาจเดินได้ตรง


เนเน่ร่ายเวทเรี ยกเป้ ที่เก็บไว้ออกมา เด็กหญิงหยิบผ้าพันแผลจากกระเป๋ า มือสั่นจนควบคุมไม่ได้ “นะ...หนูไม่เคยทาแผลใหญ่ขนาดนี้มาก่อน” “หลีกไป” อีลิเซ่ผลักคนตัวเล็กกว่าออก ถือวิสาสะรื้ อชุดเนเน่มากดปิ ด บาดแผลยาว สี แดงเข้มซึ มเข้าเนื้อผ้าอย่างรวดเร็ วตามปริ มาณเลือด “อะ...อีลิเซ่ ไม่เป็ นไร ละ...แล้วเหรอ” ริ นฝื นลืมตาขึ้นทั้งที่เจ็บแทบขาด ใจ “ห่วงตัวเองไปเถอะ” คนถูกถามตอบเสี ยงห้วน คว้าอีกชุดมากดทับ พยายามห้ามเลือด “พี่รินเป็ นยังไงบ้างคะ” “อา...ไม่เป็ นไร...” ริ มฝี ปากซี ดเผือดไร้สียกขึ้น รอยยิม้ ที่เคยสดใสดูอ่อน ระโหย “ไม่เป็ นไรบ้านเธอสิ แผลยาวขนาดนั้น” เด็กหนุ่มที่ยืนคุมเชิงอยูส่ วนทัน ควัน แกรนด์จอ้ งคู่ต่อสู ้ จิตใต้สานึ กร้องเตือนให้รีบหนี ขณะที่สามชีวิต ด้านหลังเป็ นเสาค้ ายันให้ยนื หยัด “ทาไมต้องทาอย่างนี้ มีแผนอะไรกันแน่ ต้องการภูตไปทาอะไร” เด็ก หนุ่มรัวคาถามเป็ นชุด หวังถ่วงเวลา อย่างน้อยก็จนกว่าเลือดของริ นจะหยุด ไหล


หญิงสาวเหยียดยิม้ เล็กน้อย พริ บตานั้นเองร่ างสี ดาก็เข้าประชิดเด็กหนุ่ม คมเคียวทาบลาคอ ไอจากภูตแห่งความมืดทาให้เลือดเย็นเฉี ยบ เจ็บปวดราว โดนน้ าแข็งกัดกิน หากฝ่ ายตรงข้ามตวัดมือ ศีรษะเขาคงหลุดจากบ่า “พี่แกรนด์ !” เนเน่กามือแน่น เสี ยงเย้ยหยันตอกย้าถึงความห่างชั้น...ไร้ หนทางชนะ “เน...เน่” ริ นพูดไปหอบไป “อ...อย่าท้อถอย...แม้...ในยามอยูใ่ นความสิ้ น ...หวัง” “...” นัยน์ตาสี ครามน้ าทะเลมองร่ างที่เต็มไปด้วยบาดแผล ริ นมองโลก ในแง่ดีและมีกาลังใจที่แข็งแกร่ งมาก ตรงข้ามกับเธอโดยสิ้ นเชิง แต่...มันก็แค่กาลังใจ ทาให้ชนะไม่ได้หรอก อีลิเซ่ลุกยืนขึ้น หันไปหาเจ้าแห่งความมืด “ฉันยินดีมอบภูตให้” “คุณอีลิเซ่ ! ?” นัยน์ตาสี มรกตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ริ นเอื้อมมาจับมือเด็กหญิงไว้ “เชื่อใจอีลิเซ่ เถอะ” คาพูดนั้นทาให้คนเดินชะงักเท้า เชื่อใจฉันงั้นรึ ...ทั้งที่เคยบอกแล้วแท้ ๆ ว่าอย่ามาเหมารวมเป็ นพวกพ้อง


ใบหน้าได้รูปยังคงนิ่ งสงบ เจ้าของผมสี น้ าตาลแดงสาวเท้าเข้าหาราชินี แห่งโรเซเรี ยอีกครั้ง ดึงแกรนด์ออกจากคมเคียว ผลักไปด้านหลังอย่างไม่ใยดี มาหยุดยืนนิ่งห่างร่ างสู งระหงไม่กี่กา้ ว “ก่อนหน้าที่ฉนั จะมอบภูตให้ ช่วยไขข้อข้องใจที” นัยน์ตาสี ครามน้ า ทะเลสบนัยน์ตาสี นิล “ทาไมต้องแสดงตัวเป็ นคาร์ดิเนียด้วย... เจ้าแห่งความมืด”

...เพราะเป็ นปี ศาจจึงสมควรอยูใ่ นความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุ ดนี้... แสงอันอบอุ่นจากพระอาทิตย์สะท้อนหิ มะสว่างสดใส หากในใจของ เด็กหญิงนั้นมืดมิดเหลือเกิน นัยน์ตาสี ครามน้ าทะเลมองถนนที่เต็มไปด้วยผูค้ น ...โดดเดี่ยว... ผูค้ นมากมาย แต่ไม่มีสักคนที่ชายตามองเด็กน้อย เด็กหญิงไม่โทษพวก เขา ไม่มองซะยังดีกว่า...ไม่มองเสี ยยังดีกว่าถูกมองด้วยสายตารังเกียจอย่างนั้น ...สายตารังเกียจที่พอ่ มองเธอ คาพูดของผูเ้ ป็ นพ่อวนเวียนอยูใ่ นหัว อีลิเซ่มวั แต่คิดถึงคาพูดเหล่านั้นจน ไม่ทนั ได้สังเกตว่ามีใครบางคนเข้ามาประชิดตัว “เธอไม่ใช่ปีศาจหรอกนะ”


เด็กหญิงตัวน้อยหันไปมอง เจ้าของเสี ยงอ่อนโยนเป็ นเด็กผูห้ ญิงอายุ มากกว่า ผมสี ชาด้านหลังตัดสั้นเท่าต้นคอ ด้านหน้าปล่อยยาวระใบหน้าเล็ก น่ารักเหมือนตุ๊กตา ดวงตากลมโตสี นิลที่จอ้ งมองมาแฝงไปด้วยความอบอุ่น ร่ างบางหันหลังให้ “ตามฉันมาสิ ” คนแปลกหน้า... ควรจะตามไปรึ เปล่า เท้าของเด็กหญิงก้าว ตามคนแปลกหน้าก่อนที่สมองจะมีคาตอบให้ ตัวเอง... รอบด้านมีแต่ความมืดมิด...ถ้าหากมีแสงสว่างที่ปลายทางนั้นแม้เพียง น้อยนิด เธอก็อยากตามมันไป... “ขอโทษนะที่ตอ้ งพามาที่แบบนี้” เสี ยงร่ าเริ งดังขึ้นเมื่อพวกเธออยูต่ าม ลาพัง เธอพยายามจัดกล่องข้างถังขยะในตรอกแคบให้เข้าที่อยูห่ ลายนาที จน ในที่สุดก็ได้ที่นงั่ ที่สะอาดกว่าพื้นเล็กน้อย “ฉันชื่อคาร์ ดิเนีย ยินดีที่ได้รู้จกั ” คนแปลกหน้าไม่ได้ขยับปาก แต่เสี ยงนั้นชัดเจนราวพูดอยูข่ า้ งหู วินาทีน้ นั ฉันก็รู้ทนั ทีวา่ คนตรงหน้าเหมือนกับฉัน ...แม่มด... ไม่สิ เธอคนนั้นเรี ยกตัวเองว่าผูใ้ ช้เวท พวกเราคุยกันจนตะวันลับขอบฟ้ า คาร์ดิเนี ยอธิ บายเรื่ องพลังที่ฉนั มี และ โลกอีกแห่งหนึ่ง...โลกเวทมนตร์


“พลังของเธอจาเป็ นต่อโลกทั้งสองโลกนะ” เจ้าของนัยน์ตาสี นิลคว้ามือ ของคนที่พดู ด้วยขึ้นมากุมไว้ “เธอคือคนที่จะช่วยโลก ไม่ใช่ปีศาจหรื อแม่มด เธอคือความหวัง !” แม้จะพบเพียงชัว่ ครู่ แม้ได้พดู คุยกันไม่นาน แต่ฉนั กลับรู ้สึกผูกพันกับ คนตรงหน้าอย่างประหลาด ฉันไม่เคยลืม...ถึงสัมผัสความอบอุ่นที่ได้จากมือ นั้น ไม่เคยลืม...บุคคลที่เป็ นแสงสว่างในชีวิตฉัน คาร์ดิเนีย ผูท้ ี่อยูต่ ่อหน้าเธอตอนนี้ ไม่ใช่คนคนนั้น “ฉันเคยเจอกับคาร์ดิเนีย...ที่โลกของฉัน...บางทีรินเองก็ดว้ ย” ที่อีลิเซ่ไม่เลือกฝ่ ายเพราะเธอมาที่นี่ตามคาสัญญาในวัยเด็กเท่านั้น หาก คาร์ดิเนียคือเจ้าแห่งความมืด เธอก็พร้อมจะเข้ากับเคียร่ าทันที แต่ดูเหมือนริ น จะคิดถูก คนที่ขา้ มมิติไปตามคนทั้งสองคือราชินีแห่งแสงสว่าง “ตอนปากทางเข้าเคียร่ ามันมืดเกินกว่าจะเห็นชัด บรรยากาศเยียบเย็นเกิน กว่าจะรวบรวมสติ ใช่ ตอนนั้นฉันไม่ได้ทนั สังเกต เธอน่ะไม่ใช่คาร์ดิเนีย คล้าย ...แต่ไม่ใช่...ไม่ใช่โดนควบคุม แต่เป็ นคนละคน” ร่ างสู งเพรี ยวยืนฟังนิ่งขณะเนเน่มองทั้งสองด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่ ท่านคาร์ดิเนียงั้นเหรอ ! ? “ราชินีแห่งแสงสว่างพยายามกันพวกเจ้าออกจากข้า ถึงขนาดส่ งองครักษ์ ส่ วนตัวมาดักพาพวกเจ้าไปก่อนที่จะโดนจับไปเป็ นทหาร สิ่ งที่คนคนนั้น


เรี ยกว่าความหวัง...ผูใ้ ช้ภูต ถ้าเอาพลังพวกเจ้ามาได้...” มือเรี ยวคว้าใบหน้าเด็ก สาว เล็บยาวสี ดากรี ดแก้มเรี ยกเลือดซึ ม หากนัยน์ตาสี ครามน้ าทะเลยังคงนิ่งสนิท “ปลอมเป็ นคาร์ดิเนียเพื่อเรี ยก พวกเรามาที่นี่สินะ คาสั่งที่ไธนอสได้รับตอนอยูอ่ ีดาร์ทคงเป็ นฝี มือคุณล่ะสิ ” ระหว่างที่เนเน่กาลังงง ผูใ้ ช้ไฟก็กระซิ บที่ขา้ งหู “เนเน่ เตรี ยมโจมตี” แก้มเด็กหญิงขึ้นสี แดงระเรื่ อเมื่อใบหน้าที่ออกจะติดสวยอยูห่ ่างจากเธอ เพียงไม่กี่คืบ เสี ยงที่ตอบออกไปเบาจนแทบไม่ได้ยนิ “คะ ?” “อีลิเซ่ไม่เคยพูดมากขนาดนี้ เธอกาลังถ่วงเวลาให้เรา...” แกรนด์ตอบ โดยไม่สนใจอาการเขินของฝ่ ายตรงข้าม เขาเก็บดาบคู่ในมือแล้วชักดาบเล่ม ใหม่ออกมา “...ปิ ดฉากการต่อสู ้ !” “อะ...” เด็กหญิงอ้าปากค้าง ปิ ดฉากการต่อสู ้ ทั้ง ๆ ที่ยงั มองไม่เห็นทาง ชนะแม้แต่นิดเนี่ยนะ ทายังไง ! ? “ฮะฮะ ไม่ตอ้ งทาหน้าอย่างนั้นก็ได้” เจ้าของเสี ยงกวนโบกนิ้วเล่นใน อากาศ “แม่คนนั้นวางแผนให้เสร็ จสรรพแล้วล่ะ หึ หึ พลังของคนเดียวอาจสู ้ ไม่ได้กจ็ ริ ง แต่ถา้ หลายคนก็ไม่แน่ ถ้าเป็ นฉันคงไม่ได้นึกถึงวิธีน้ ีแน่” “ฉันฝากพลังไว้ที่เธอล่ะนะ ชนะให้ได้ในคราวเดียวล่ะ” ฝากพลัง...งั้นเหรอ


แกรนด์ยอ่ ตัวลงมาจับมือเล็ก เนเน่รีบก้มหน้างุดด้วยความอายก่อนจะ รู ้สึกเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างไหลเข้าสู่ ร่างกาย “คอยจังหวะนะ” เด็กหญิงเงยหน้ามองคนสั่งด้วยความงุนงง สมองเริ่ มทาความเข้าใจพลัง ที่พวยพุง่ อยูใ่ นร่ างกาย พลังนั้นให้ความรู ้สึกสงบนิ่งดัง่ พื้นแผ่นดินอันเป็ นต้น กาเนิดพรรณไม้นานาชนิด แหล่งพลังงานของสรรพชีวิต ก่อนจะรู ้สึกได้ถึง ความสดชื่นดัง่ สายลมที่พดั ผ่านร่ างกาย พัดพาความโศกเศร้าและโอบกอด หัวใจเอาไว้ และความรู ้สึกก็เริ่ มผันแปรไปอีกครั้ง ร้อนแรงดัง่ เปลวเพลิงที่ลุก โชติช่วง แผดเผาสิ่ งต่าง ๆ ด้วยความมุ่งมัน่ อย่าบอกนะว่า... พี่ ๆ ทั้งสามเอาพลังเวทของตัวเองมาให้เธอหมดแล้ว ! อีลิเซ่เอาพลังให้รินตอนไปทาแผล ริ นส่ งต่อพลังเวททั้งสองให้แกรนด์ ขณะอีลิเซ่กาลังถ่วงเวลาให้ และในตอนนี้ แกรนด์กน็ าพลังนั้นมามอบให้ เด็กหญิง แผนการที่วางไว้โดยฝี มือผูใ้ ช้เวทดินดาเนินไปอย่างเงียบเชียบ แผน ง่าย ๆ แต่ในเมื่อมันเป็ นความคิดของอีลิเซ่ มันก็คงเป็ นแผนง่ายที่ถกู วางไว้ อย่างแยบยล “แผนที่จะทาให้พวกเราสับสนแตกแล้วล่ะ” เสี ยงนิ่งของอีลิเซ่ดงั แทรก ขึ้นมา เธอปั ดมืออีกฝ่ าย เดินถอยหลังออกมาก่อนทรุ ดลงสู่ พ้นื ...อีลิเซ่ยงั คง อ่อนล้าจากการโดนควบคุม ชัว่ วินาทีน้ นั เองที่มือใหญ่ผละออกจากมือเล็ก เด็กหนุ่มวาดดาบกระโจน เข้าหาฝ่ ายตรงข้าม


ร่ างเล็กพยายามเอื้อมคว้าข้อมือนั้นไว้ ในเมื่อพี่เขาเอาพลังให้เธอหมด แล้วเขาจะสู ้ฝ่ายตรงข้ามได้ยงั ไงเล่า เข้าไปตอนนี้ กเ็ หมือนฆ่าตัวตายชัด ๆ “อย่าขยับ” เสี ยงผูห้ ญิงดังมาจากด้านหลัง เด็กหญิงหันขวับไปมองทันที เด็กหญิงนัยน์ตาสี งาช้าง ผมสี ชมพูอ่อนจนเกือบขาวรวบเป็ นแกละทั้ง สองข้าง “โนรู น ?” ทาไมถึงมาอยูท่ ี่นี่ ! ? “เจ้าควรดูการต่อสู ้ รอจังหวะตามที่ผใู ้ ช้ไฟคนนั้นบอก” เด็กหนุ่มกาลังอยูก่ บั ภูตแห่งความมืด เคียวยมทูตตวัดฉวัดเฉวียนเฉี ยดหัว ผูใ้ ช้ไฟไปอย่างน่าหวาดเสี ยว คนหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดทาได้แค่กา ดาบแน่น ชินใช้เคียวเหมือนกันก็จริ ง แต่รายนั้นโจมตีค่อนข้างเชื่องช้า ผิดกับยมทูตหญิงตรงหน้า นอกจากจะรวดเร็ วแล้ว การฟาดฟันแต่ละครั้งยังแฝงไปด้วยพลังเวทแห่ง ความมืด พลังซึ่ งมีอานาจทาลายล้างมากที่สุดในเวททั้งหกสาย “ชิ !” เด็กหนุ่มสบถ เขาหลบช้าไปเพียงเสี้ ยววินาที แม้จะโดนแค่ถาก แต่ บาดแผลจากเคียวกลับกรี ดลึกเข้าไปในเนื้ อ เลือดสี แดงสดไหลออกมาจาก


บาดแผล แกรนด์ไม่มีเวลาแม้แต่จะเอามือมากุมเพราะคู่ต่อสู ้ตวัดอาวุธเข้าหา อย่างต่อเนื่อง ท่าทางแบบนี้คงไม่หลงกลแผนตื้น ๆ พลังเวทก็ให้เนเน่ไปจนหมด กว่า จะฟื้ นคืนคงกินเวลาหลายวัน แถมแค่หลบให้พน้ ก็เต็มกลืนแล้ว แบบนี้ใครจะ หาจังหวะได้ ! ขณะที่แกรนด์กาลังยุง่ กับการคิดอยูน่ นั่ เอง คมเคียวก็เข้ามาหาร่ างเด็ก หนุ่มโดยไม่ทนั ตั้งตัว... หลบไม่ทนั !

Rozeria #29  

Legend of Rozeria Chapter 29 by A.T.Ruby

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you