Issuu on Google+

Legend of Rozeria: บทที่ 8 ภัยร้ ายในเงามืด ทิวทัศน์ภายนอกเกวียนค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามระยะทาง จากบ้านเมือง หนาแน่นเต็มไปด้วยผูค้ น กลายเป็ นทุ่งหญ้ากว้างที่มีบา้ นเรื อนตั้งอยูเ่ ป็ นหย่อม ๆ จนในที่สุดก็ไม่พบเห็นที่พกั อาศัยของมนุษย์เลย “ใกล้ออกจากอีดาร์ทแล้วสิ นะ” ร่ างเล็กผอมที่นงั่ มองนอกหน้าต่าง ตลอดเวลาเริ่ มหันรี หนั ขวาง ผูค้ ุมเกวียนสั่งให้ปลุกก่อนพ้นเขตเมือง ในเมื่อ เด็กหญิงเป็ นคนเดียวที่ตื่นอยูจ่ ึงต้องรับหน้าที่น้ ีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ตะ...ตื่นเถอะค่ะ” เนเน่หลับตาปี๋ ท่าทางเหมือนคนตะโกน แต่เสี ยงที่ ออกมากลับเบามากเสี ยจนแม้คนที่ตื่นอยูย่ งั ได้ยนิ แค่แว่ว ๆ “แค่ปลุกพี่แกรนด์หรื อคุณไธนอสเอง” เธอย้ากับตัวเอง พยายามคิดหา วิถีปลุกที่ดีที่สุด ทว่าจินตนาการไปจินตนาการมากลับตัวสัน่ กึก ๆ ด้วยความ กลัว (?) สุ ดท้ายเด็กหญิงเลยตัดสิ นใจว่าจะออกไปเฝ้ านอกเกวียนเอง ตอนนี้ อากาศร้อนอบอ้าว ตะวันกาลังสาดแสงจ้าอยูเ่ หนือศีรษะพอดี นับ เวลาแล้วถือว่าเดินทางเร็ วมาก ท่าทางไธนอสจะให้ความสาคัญกับการเลือกม้า มากกว่าที่นงั่ คน “เนเน่” เสี ยงใสดังมาจากด้านหลัง ร่ างบางปราดเปรี ยวแหวกม่าน ชะโงก หน้าออกมาทักทายด้วยท่าทางสดชื่นเพราะได้นอนหลับมาเต็มอิ่ม เด็กสาวหัน ซ้ายทีขวาที “ถึงไหนแล้วเนี่ย”


“ชานอีดาร์ ทค่ะ พี่ริน” “พวกผูช้ ายนี่ไม่ไหวเลย ปล่อยให้เด็กผูห้ ญิงอยูเ่ ฝ้ าเกวียนได้ไงเนี่ย” ริ น บ่น เตรี ยมหันกลับไปปลุกเป้ าหมายที่นอนหลับอุตุอยูใ่ นเกวียน ทว่าโดน เด็กหญิงห้ามไว้เสี ยก่อน “ปล่อยให้พวกพี่ ๆ หลับต่อเถอะค่ะ คือ...หนูอยากเฝ้ าเกวียนเอง...” “อืม ก็ได้ งั้นพี่อยูเ่ ป็ นเพื่อนแทนละกันนะ” เด็กสาวขมวดคิ้ว หากเธอก็ ยอมทาตามที่ฝ่ายตรงข้ามต้องการ ทาให้หนุ่ม ๆ ยังคงได้นอนหลับอย่างสบาย ใจ ร่ างบางก้าวออกมายืนข้างคนขับ “ว้าว ลมเย็นจังเลย” เส้นผมสี ดาขลับเส้นเล็กละเอียดไล้ไปกับใบหน้ารู ปไข่ทาให้เธอดู เหมือนจะรวมเป็ นหนึ่งเดียวกับสายลม นี่ ถา้ เธอใส่ กระโปรงบาน ๆ ภาพที่เห็น ตรงหน้าคงจะสวยกว่าเดิมแน่ ทว่าเจ้าของร่ างบางดูเหมือนจะชอบใส่ กางเกงขา สั้นให้คล่องแคล่วมากกว่า “เอ่อ...” “อะไรเหรอ” “มะ...ไม่มีอะไรค่ะ” คนขี้อาจก้มหน้างุดเมื่อคู่สนทนาหันมาสบตา ความ จริ งเธออยากถามเหตุผลที่รินออกเดินทาง แต่มาคิดอีกทีมนั ออกจะเป็ นเรื่ อง ส่ วนตัวอยู่ ถามไปคงเสี ยมารยาทแย่


ริ นดูไม่ติดใจสงสัยอะไรกับบทสนทนาค้าง ๆ คา ๆ ของน้องสาว เธอ หลับตาลงแล้วเหยียดแขนออก ปล่อยให้สายลมพัดผ่านร่ างกาย “พี่รู้สึกว่ามี กลิ่นฝนจาง ๆ ข้างหน้าฝนต้องตกแน่... พี่ไธนอส ! หนูวา่ น่าจะหยุดพักหน่อย นะ พอมีที่ดี ๆ มั้ยคะ” “เฮ้ย ทาไมทีกบั ไธนอสเธอพูดเพราะเงี้ยอ่ะ ฉันก็อายุมากกว่าเธอนะ” แก รนด์สะดุง้ ตื่นขึ้นก่อนเป้ าหมายของคนปลุก แถมยังเริ่ มโวยใส่ ทนั ทีที่ลืมตา ขึ้นมาอีกต่างหาก “ก็นายมันไม่สมควรพูดเพราะด้วยน่ะสิ อีกอย่าง นายก็อายุมากกว่าฉัน แค่สองสามปี เอง อย่ามาหาเรื่ องน่า” ริ นแลบลิ้นใส่ “ถ้าไปพักนอกเขตอีดาร์ทจะอันตราย มีป่าเล็ก ๆ อยูแ่ ห่งหนึ่งก่อนออก จากอีดาร์ท...” ร่ างสู งยังคงตื่นไม่เต็มตาเลยตอบช้าไปเล็กน้อย “เอ่อ...ตะ...แต่เราออกจากอีดาร์ ทมาแล้วนะคะ” เสี ยงอูอ้ ้ ีดงั มาจากหน้า เกวียน เธอเห็นป่ าที่ว่านัน่ หลังจากริ นมานัง่ เป็ นเพื่อนได้ครู่ เดียว แถมยังเห็น ป้ ายประกาศสิ้ นสุ ดเขต ขอให้เดินทางอย่างสวัสดิภาพ ลงชื่อโดยเจ้าเมืองเมอร์ แช็นท พไรซ ปั กไว้ “งั้นพักตรงไหนก็ไม่ต่างกันแล้วล่ะ” ทหารหนุ่มก้าวออกมา เข้าคุม เกวียน บังคับม้าให้หยุดใต้ตน้ ไม้ใหญ่ขา้ งหน้าผา ก่อนจะหันมาบอกเหล่าผู ้ ร่ วมเดินทาง “อัลมาริ นาไม่ค่อยสนใจเรื่ องการป้ องกันสัตว์ป่าเท่าไหร่ ถ้า เป็ นไปได้เรารี บพักรี บไปดีกว่า”


พูดจบ เหมือนฟ้ าแกล้ง เพราะเม็ดฝนได้เริ่ มโปรยปรายลงมาจากฟ้ าดังที่ ริ นได้บอกเอาไว้ โชคดีที่ตน้ ไม้ใหญ่มีใบหนาพอจึงช่วยบังฝนได้เกือบหมด “ท่าทางเราจะไปไม่ได้แล้วล่ะค่ะ” ริ นนัง่ ลงกางเสื่ อ เอาอาหารกลางวันที่ เตรี ยมไว้มากินอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้คนอยากรี บไปหน้ามุ่ยอยูค่ นเดียว

“เด็กพวกนั้นหรื อที่ ‘ท่าน’ บอกให้จดั การ” เสี ยงผูห้ ญิงคนหนึ่งดังขึ้นใน ที่ซ่ ึ งห่างจากต้นไม้ใหญ่ริมผาไม่มากนัก ดวงตาสี ฟ้าคมกริ บจับจ้องไปที่กลุ่ม บุคคลที่หลบฝนอยูใ่ ต้ร่มไม้ “เมี้ยว” แมวดายึดไหล่หล่อนเป็ นที่ยนื ส่ งเสี ยงร้องออกมาเป็ นเชิงตอบ รับ “ถึงกับต้องใช้ฉนั นี่นะ” เสี ยงนั้นยังคงคุยกับแมว น้ าเสี ยงเริ่ มบอกถึง ความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนที่เธอต้องจัดการเป็ นเพียงเด็กสามคน มีเพียง ชายหนุ่มร่ างสู งผมสี น้ าตาลไหม้คนเดียวที่พอจะดูมีฝีมือหน่อย “ทาก็ทา” หญิงสาวพูดออกมาหลังโดนดวงตาสี ข้ ีเถ้าดุ ๆ จ้อง “เฮ้อ เปลืองพลังเวทอีกแล้ว” “...”


“ลงไปก่อนสิ ซี นิท ฉันร่ ายเวทไม่ได้” หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังเงียบไปพัก หนึ่ง ซี นิทวาดหางกระโดดผลุงลงพื้นอย่างสวยงาม ก่อนสะบัดหันบั้นท้ายของ มันใส่ ผไู ้ ล่อย่างงอน ๆ วงแหวนเวทสี ฟ้าหม่นปรากฏขึ้นทันทีที่เจ้าตัวเล็กสี ดาลงสู่ พ้นื เป็ นการ บอกว่าผูร้ ่ ายเวทไม่สนใจท่าทีของมันสักนิด “สายน้าที่เชี่ ยวกราก สี ดาที่มืดมิ ด โลหิ ตที่ไหลในกายา จงนาพาผู้ได้ ยินเสี ยงเพรี ยกมาสู่ ที่แห่ งนี้ และบงการร่ างนั้ นด้ วยความปรารถนาแห่ งข้ า ...”

!!! เจ้าของผมสี น้ าตาลไหม้สะดุง้ นัยน์ตาสี ทองหรี่ ลงมองรอบตัวอย่างไม่ ไว้ใจ “มีอะไรหรื อคะ” ริ นถามทั้งที่ยงั เคี้ยวของหวานตุย้ ๆ “รู ้สึกถึงพลังเวทสายผสมความมืด ระวังตัวด้วย” สิ้ นคาของชายหนุ่ม งูมี ครี บสี น้ าเงินตัวใหญ่ยกั ษ์กก็ ระโจนขึ้นมาจากหน้าผาเบื้องหลัง มันแผ่ปีกกลาง ลาตัวออกกว้างสร้างความน่าเกรงขาม ข่มมนุษย์ท้ งั สี่ ที่ได้ได้ยืนมองร่ างอสู รผู ้ ควบคุมผืนน้ าอย่างตกตะลึง “ลิเวียธาน...” หางยาวตวัด ปะทะร่ างเล็กอย่างจัง !


ตูมมม “เนเน่ !” โชคดีที่ดา้ นล่างเป็ นทะเล ริ นขยับตัวเตรี ยมกระโจนไปยังทิศที่ เด็กหญิงถูกปั ดตกลงไป “อย่าตาม” คนถนัดออกคาสั่งตวาด “คนใช้เวทวารี ตกน้ าไปยังไงก็ไม่ตาย หรอก ตอนนี้คนที่สู้ได้มีแค่เธอนะ” แกรนด์พยักหน้าเห็นด้วยขณะชักดาบออกจากฝัก พลังเวทไฟของเขาตก ไปกว่าครึ่ งเมื่อต้องเผชิญกับฝน ไธนอสเองก็ยงั บาดเจ็บอยู.่ .. ด้วยฝี มือเขาเอง “เข้าใจแล้ว” เด็กสาวขานรับ พลันวงแหวนเวทสี เหลืองอ่อนก็ปรากฏบน พื้น ลวดลายและอักขระถูกวาดโดยใช้เวลาเพียงแค่ช่วงลมหายใจ “ปักษาวายุ !” ร่ างนกตัวใหญ่ปรากฏขึ้นเมื่อสิ้ นเสี ยงเรี ยก ปี กสี เหลืองอ่อนสะบัดไล่ หยดน้ าที่ตกลงมาจากฟ้ า ก่อนโผไปเกาะบนแขนผูเ้ ป็ นนาย “บังอาจมารังแก น้องสาวสุ ดที่รักของฉัน ให้อภัยไม่ได้” ริ นเข้าปะทะกับสัตว์ร้าย ร่ างบางเมื่อเข้าคู่กบั ภูตแห่งลมยิง่ เร็ วขึ้นเป็ น สองเท่า แต่ความเร็ วนั้นแทบไร้ประโยชน์ เมื่ออาวุธของเธอไม่สามารถสร้าง บาดแผลให้เจ้ายักษ์ใหญ่ได้แม้แต่นอ้ ย “ไม่ไหว กริ ชของริ นเบาไป” ไธนอสยกมือขึ้นเตรี ยมร่ ายสายฟ้ า ประกาย สี เงินปรากฏขึ้นรอบแขน หากเขาหยุดมันไว้เพียงเท่านั้น ความรู ้สึกปวดแสบ


ปวดร้อนทาให้ไม่กล้าเสี่ ยงใช้เวท เพราะถ้าพลาดเพียงน���ด แรงโจมตีมหาศาล อาจพลั้งไปถูกผูร้ ่ วมทางซึ่ งเข้าไปคลุกวงในกับศัตรู ร่ างสู งเลือกตะโกนสั่งคนที่เข้าไปร่ วมสู ้ท้ งั ที่ใช้เวทไม่ได้แทน “แกรนด์ ถอยออกมา ไปช่วยเนเน่ สู ้ท่ามกลางสายฝนแบบนี้ผใู ้ ช้เวทน้ าได้เปรี ยบที่สุด” “หา แต่ฉนั อยากสู ้มากกว่า ให้รินไปสิ น้า~” คนถูกสั่งตอบด้วยน้ าเสี ยง ออดอ้อน ถ้าคนพูดเป็ นผูห้ ญิงอาจจะฟังดูน่าให้ใจอ่อนบ้าง แต่นี่เป็ นเสี ยงผูช้ าย คาอ้อนเลยไม่ค่อยสัมฤทธิ์ ผล “นายน่ะแหละไป” เสี ยงตอบกลับมาแทบจะเป็ นเสี ยงตะคอก “นายไม่ เร็ วพอที่จะหลบเจ้านัน่ พ้น” แม้อสู รร้ายจะตัวใหญ่ แต่มนั ก็เร็ วพอที่จะโจมตีสวนกลับทัน แกรนด์ โดนไปถึงสองครั้งเต็ม ๆ ในขณะที่มนั แทบไม่เฉี ยดริ นเลย “ให้ฝนหยุดตกก่อนเถอะ” เด็กหนุ่มยอมถอนตัวออกจากการต่อสู ้ดว้ ยที ท่าเซ็ง ๆ ทว่ายังไม่ทนั ที่ผใู ้ ช้เวทเพลิงจะเดินไปถึงขอบหน้าผา ริ นก็เห็นอสู รร้าย เปิ ดช่องว่าง เลยจัดการแทงตาของมันทันที งูยกั ษ์ค่ปู รับส่ งเสี ยงกรี ดร้องก่อน หนี หายลงทะเล โดยสะบัดหางกระแทกเด็กหนุ่มเป็ นการส่ งท้ายอีกปึ ก “โอ้ย !” ร่ างสันทัดลอยละลิ่วตามแรงฟาด ตกน้ าตามเนเน่ไปในที่สุด


“เอ่อ พี่แกรนด์เป็ นอะไรมั้ยคะ” เสี ยงเด็กหญิงดังขึ้นเมื่อเขา ตะเกียกตะกายโผล่ข้ ึนจากผิวน้ าได้สาเร็ จ ร่ างเล็กย่อตัวลงมาฉุ ดเขาขึ้นมายืน บนผิวน้ าด้วยเวทของเธอ จากคนจะไปช่วยเลยกลายเป็ นคนถูกช่วยซะนี่ “นี่มนั อะไรกัน แค่สัตว์ตวั เดียวยังจัดการไม่ได้” ไธนอสเริ่ มเปิ ดประเด็น เทศน์หลังทุกคนเข้าไปอยูใ่ นเกวียนด้วยสภาพเปี ยกโชก ริ นเปี ยกเพราะฝน แก รนด์กบั เนเน่ตกน้ า ส่ วนองครักษ์หนุ่มนั้น...แห้งสนิทเพราะยืนอยูใ่ นร่ มไม้ ตลอด “ผมจะฝึ กการต่อสู ้ให้พวกเธอใหม่ต้ งั แต่ตน้ เลย” “แต่พวกเราเคยชนะนายมาแล้วนา” คนชอบยัว่ ขัดขึ้น จงใจละคาว่า ‘รุ ม’ อันที่จริ งเรี ยกว่าชนะเต็มปากเต็มคายังไม่ได้ดว้ ยซ้ า เพราะการต่อสู ้ยงั ค้างคา ชายหนุ่มบาดเจ็บแต่ไม่ถึงกับแพ้ “จากที่เห็น พวกเธอมีพลังเวทเยอะก็จริ ง แต่ยงั ขาดประสบการณ์” ผูม้ ี อายุมากสุ ดวิจารณ์ต่อโดยไม่สนใจแกรนด์แม้แต่นิดเดียว ทาเอาคนชอบยัว่ หงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย “ไหนลองบอกระดับของผูใ้ ช้เวทมนตร์ของตัวเองมาสิ ” “ค่า” ริ นยกมือ เมื่อคนสอนอนุญาต เธอจึงเริ่ มถามคาถาม “ระดับของ ผูใ้ ช้เวทมนตร์คืออะไรเหรอ” คาถามของนักเรี ยนทาให้คนจะเป็ นอาจารย์ถึงกับกุมขมับ เขาแค่พดู ไป อย่างนั้นเอง ถ้าให้เริ่ มจากศูนย์จริ ง ๆ เขาคงต้องบอกลา “ไม่เคยเรี ยนมารึ ” “ลืมหมดแล้ว” เด็กสาวตอบราวมันเป็ นเรื่ องที่แสนจะธรรมดา


“งั้นเธอก็อยูใ่ นระดับนักเวทฝึ กหัด” ไธนอสสรุ ปให้โดยมิได้อธิ บาย เพิ่มเติมแม้แต่นอ้ ย ทาเอาคนรอฟังคิ้วย่น “นักเวท” แกรนด์ตอบด้วยท่าทางสบาย ๆ “นักเวทฝึ กหัดค่ะ” เนเน่ตอบบ้าง แอบแจกแจงอย่างย่นย่อให้คนขี้ลืมฟัง เป็ นการส่ วนตัว “ผูใ้ ช้เวทมนตร์จะแบ่งเป็ นสี่ ข้ นั ค่ะ คนทัว่ ไปจะมีพลังเวทอยู่ ในระดับต่า นักเวทฝึ กหัดคือผูต้ ้ งั มัน่ จะเป็ นนักเวทซึ่ งจะมีพลังเวทมนตร์อยูใ่ น ระดับปานกลางถึงสู ง...” “หมายความว่าตาบ้านัน่ อยูร่ ะดับสู งกว่าฉันเรอะ” ริ นทาแก้มป่ องอย่าง ไม่พอใจ “เพราะคุณไธนอสเห็นว่าพี่รินลืมหมดแล้วมั้งคะเลยจัดให้อยูใ่ นระดับนี้ หนูวา่ พี่รินเองพลังเวทก็พอ ๆ กับพี่แกรนด์น่ะแหละค่ะ” เด็กหญิงปลอบ “ระดับสู งกว่านี้ กม็ ีจอมเวทที่สามารถใช้เวทมนตร์ในระดับสู งหรื อสู งสุ ดได้” “ปกติพวกจอมเวทจะเป็ นพวกแก่ ๆ จวนจะเข้าโลง แต่บางทีกม็ ี ข้อยกเว้นเหมือนกัน อย่างราชินีแห่งแสงสว่างและเจ้าแห่งความมืดไง” ตัวยุง่ ที่ นัง่ อยูข่ า้ ง ๆ เข้ามาแจมด้วย “แต่เดี๋ยวฉันจะทุบสถิติจอมเวทที่อายุนอ้ ยที่สุดให้ ดู” “ใครถาม” ผูใ้ ช้เวทวายุถลึงตาให้ เพราะท่าทางมัน่ ใจเต็มเปี่ ยมใน ประโยคหลังนัน่ มันน่าถีบให้กลิ้งจริ ง ๆ


“อยากสอด” คนโดนตอกกลับลอยหน้าลอยตาตอบ “ส่ วนคาว่าผูใ้ ช้เวทนั้นคือคาเรี ยกรวมของคนที่อยูใ่ นระดับนักเวทและ จอมเวท นอกจากนี้ยงั มีลาดับพิเศษคือผูใ้ ช้ภูตอย่างพวกเรา และผูอ้ ญั เชิญภูตที่ ในร้อยปี จะมีสักคน ที่วา่ เป็ นลาดับพิเศษก็เพราะภูตจะอยูเ่ พียงชัว่ คราว ถ้า ปราศจากภูตก็จะกลับไปอยูใ่ นหนึ่งในสี่ ข้ นั ของระดับปกติค่ะ” เด็กหญิง สาธยายยาวเหยียด ส่ วนคนฟังได้แต่พยักหน้าหงึกหงักตามทั้งที่คาพูดพวกนั้น ทะลุหูเธอออกไปเกือบหมดแล้ว “มีใครเอาตาราเวทมนตร์เบื้องต้นมาบ้าง” ไธนอสขัดขึ้นเมื่อเห็นว่าที่ลูก ศิษย์มวั แต่คุยกันเอง “อ๊ะ หนูพกมาค่ะ” เนเน่วา่ พลางพยายามตั้งสมาธิ ร่ายเวทเรี ยกสิ่ งของ ออกมาจากช่องว่างมิติ “เฮ้ย !” แกรนด์สะดุง้ เมื่ออยู่ ๆ วัตถุปริ ศนาร่ วงลงมาจากอากาศ ห่างจาก ศีรษะเขาไปไม่กี่คืบ เมื่อเพ่งมองก็พบว่าเป็ นหนังสื อปกแข็งเล่มใหญ่ สภาพจะ ยับเยินทาให้จินตนาการออกมาผ่านมือมาหลายคนแล้ว (ไม่กเ็ จ้าของเป็ นพวก ไม่รักษาของสุ ด ๆ) ขนาดเล่มหนาทาให้ประเมินความหนักได้ไม่ยาก อย่าง น้อยก็กะได้วา่ โดนเข้าไปคงขาไม่ออก กระนั้น เจ้าตัวดีกย็ งั มีสติมนั่ คงพอจะ เล่นมุกได้ “เก่าแก่ไม่แพ้เกวียนของราชองครักษ์เลยนะเนี่ย”


“ขอโทษค่ะ หนูไม่ค่อยถนัดเวทลมเท่าไหร่ การใช้เวทสายอื่นมันยาก...” เด็กหญิงมีท่าทางตกใจยิง่ กว่าคนเฉี ยดโดนหนังสื อน็อกสลบซะอีก “นะ... หนังสื อนี่เป็ นของที่ได้รับบริ จาคมา เลยเก่านิดหน่อย...” “แค่อ่านได้กพ็ อ” ไธนอสเมินคากัดของตัวยุง่ โดนสิ้ นเชิง “เดี๋ยวจะคิด วิธีการฝึ กของแต่ละคนให้ ระหว่างนี้ ให้ท่องทฤษฎีในนี้ให้หมด ไว้เข้าเมือง ก่อนแล้วค่อยเริ่ มฝึ ก” “ล้อเล่นน่า” ทั้งสามพึมพา พร้อมใจกันมองความหนาของตาราเวทด้วย ความสยดสยอง “เอาจริ ง” เสี ยงตอบกลับจากคนตั้งตัวเป็ นอาจารย์ทาเอาลูกศิษย์คอตกกัน ถ้วนหน้า ฝนหยุดตกแล้ว ท้องฟ้ าค่อย ๆ กลายเป็ นสี ฟ้าสดใส และเกวียนของเหล่า บุคคลที่ได้รับมอบหมายให้ไปบุกนครแห่ งความมืดก็ออกเดินทางต่อไป ...โดยไม่รู้วา่ ... ที่มุมมุมหนึ่ง ดวงตาสี ฟ้าคมกริ บกาลังจ้องพวกเขาอยู่


Rozeria #08