Page 1







Een Fries op pad in de voetsporen van oom Jan

A Frisian Gallivant

www.gallivant.eu 


met dank aan Klaas Althuis voor het schrijven van een tekst over zijn broer, Anja Bekenkamp-Gerritsma, Anna Althuis, Dodi Hulst en Maartje Bekenkamp voor het nakijken van de teksten, Anne Althuis voor het uitlenen van de reistas van zijn broer, Beppe voor het uitlenen van het fotoboek en dagboek van haar zoon en de vele verhalen die zij over Jan vertelde. Nilam Bastola van Asian Heritage voor zijn hulp na de diefstal van Jolanda haar tas. Kari Cuelenaere van het Nederlandse Consulaat, Kathmandu, voor haar menselijke service.


Dit boek wordt opgedragen aan Beppe In herinnering aan Jan Althuis | 26 juni 1949 - 6 november 1972

teksten: Jan Althuis & Jolanda Althuis tekstredactie: Gijs Bekenkamp fotografie: Jan Althuis & Gijs Bekenkamp concept: Jolanda Althuis & Gijs Bekenkamp ontwerp: Gijs Bekenkamp de verhalen van oom Jan zijn zoveel mogelijk in ongeredigeerde vorm in het boek verschenen

eerste druk: oplage 3

Copyright Š 2009 Gijs Bekenkamp Alle rechten voorbehouden. Niets uit de tekst, het ontwerp of grafische voorstellingen in dit boek mag zonder schriftelijke toestemming van Gijs Bekenkamp worden hergebruikt, verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door druk, fotokopie, fax, overtypen, opslag in een geautomatiseerd gegevensbestand of anderszins hetgeen van toepassing is op de gehele of gedeeltelijke bewerking.

http://www.945-ontwerp.nl





Mijn oom Jan was de oudste van tien. Volgens mijn vader en oma was hij altijd de vreemde eend in de bijt geweest. Een stille jongen met eigen dromen. Je kunt stellen dat daar en toen aan die keukentafel mijn dromen over verre reizen zijn begonnen.

Een Fries op pad Een project van Jolanda Althuis en Gijs Bekenkamp

In herinnering aan Jan Althuis | 26 juni 1949 - 6 november 1972 In 1971 begon mijn oom Jan aan een uitgebreide wereldreis. Na ongeveer een jaar gereisd te hebben door landen als Turkije, Pakistan, India en Maleisië, keerde hij op 20 juli 1972 terug naar Friesland. Direct na terugkomst begon hij plannen te maken voor nieuwe reizen. Helaas is het hier nooit van gekomen. Mijn oom is, na een tragisch auto-ongeluk, op 6 november van datzelfde jaar om het leven gekomen. Ik, Jolanda Althuis, ben de dochter van zijn broertje. Zijn broertje, mijn vader, vertelde mij als klein meisje aan de keukentafel verhalen over deze man. Een oom die ik nooit heb gekend. Een jonge man geboren in een Fries gezin met tien kinderen afkomstig uit het dorpje Beetgum.



Hoe ouder ik werd, hoe meer ik wilde weten over mijn oom. Bij oom Anne haalde ik de rugtas waarmee oom Jan had gereisd. Van mijn Beppe (oma) kreeg ik zijn dagboek en de brieven die hij aan haar stuurde vanuit verre landen. Begin 2008 is het idee ontstaan om een deel van zijn reis over te gaan doen. Ik ben in zijn voetsporen getreden, heb foto’s gemaakt van de plekken waar hij heeft gestaan en heb verhalen geschreven over de plekken waarover hij heeft geschreven. Het eerste exemplaar van dit boek geef ik aan mijn Beppe als herinnering aan haar zoon die het lef had zijn veilige thuis te verlaten om de wereld te verkennen. Op 27 December van 2008 ben ik 'samen' met mijn oom Jan zijn reis door India en Nepal gaan herbeleven. Op mijn reis ben ik vergezeld door mijn vriend en fotograaf Gijs Bekenkamp. Tijdens de reis is op de website www.gallivant.eu regelmatig verslag uitgebracht van de belevenissen van zowel oom Jan als mijzelf. Op de website zijn teksten en foto’s zijn geplaatst van de plekken waar hij en ik zijn geweest.


Jan op de markt in Turkije




Klaas (links) & Jan (rechts) met Jan zijn geiten

10


Klaas Althuis over zijn grote broer Jan

Mijn ouders hadden tien kinderen, zeven jongens en drie meisjes. Jan was de oudste bij ons thuis. Jan was een rustige en verlegen jongen maar kon behoorlijke buien hebben. Daar gingen we maar niet teveel tegenin. Jan verliet als eerste het ouderlijk huis om in Leeuwarden naar de bakkersvakschool te gaan. Bij het huis waar wij geboren en opgegroeid zijn had hij een schuurtje waar hij geiten en konijnen hield. Die verzorgde hij heel goed. Ook had hij een hond, Lassie, een vuilnisbakkie. Met zestien jaar kreeg hij een brommer, een blauwe Typhoon. Ik vond het een prachtige stoere brommer. Hij liet echter helemaal niet merken dat hij er blij mee was. Zaterdagavond ging hij er steevast op uit om de omgeving te ontdekken en op zoek te gaan naar meiden. Jan was gek op muziek, vooral de Rolling Stones. Toen wij verhuisden naar een nieuw huis in het dorp kregen wij samen een kamer op de vliering. Eerst luisterden we muziek via een oude radio en later hebben we samen een draaitafel met boxen gekocht. Lieten we aan elkaar onze muziek horen. Jan is na de bakkersvakschool gaan werken in een bakkerij in Dronrijp. Hij ging naar zijn werk op z’n Typhoon. Een tijd later is hij gaan werken in de beschuitfabriek van der Meulen in Hattum. Hij vond in deze baantjes echter niet z’n rust. Hij was op zoek naar meer avontuur. Hij wilde graag op zee als kok werken. Via oom Jetse, die een zeeman was, kwam hij op de kustvaart. In deze tijd is hij ook in Engeland geweest.

Tijdens dit bezoek aan Engeland is hij bij een toekomstvoorspeller geweest. Wat hij daar te horen kreeg is later allemaal uitgekomen. Hij heeft ook nog enkele maanden op de grote vaart gezeten maar dat was niet leuk. Hij had er veel ruzie en de kapitein was altijd dronken. Daarom is hij daarna maar weer gaan werken aan vaste wal. Hij ging in Zwolle in de kost en ging werken in een broodfariek. Hij wilde graag reizen en via via kwam hij in contact met Yde. Yde was al een paar keer op reis geweest en Jan wilde een volgende keer dat Yde er op uit zou trekken graag mee. Afspraken werden gemaakt, een vertrekdatum gepland en een reisdoel gesteld. Jan verkocht de mini die hij toen in zijn bezit had en van het geld kocht Jan een rugzak, kleding en andere dingen die hij nodig had voor de reis. Op dinsdagmorgen 1 juni 1971 om zes uur begon Jan aan zijn lange reis. Die morgen vergeten we nooit meer. Op 20 juli 1972, ’s avonds om tien uur, stond hij plotseling weer bij ons in de kamer. We waren dolgelukkig. Hij was weer thuis! Nadat hij enkele weken thuis was vertelde hij dat hij weer op pad zou gaan. Dit keer naar Zweden, de Noordkaap, en hij vroeg of ik mee wilde gaan. Dit heeft jammer genoeg niet meer mogen gebeuren.

11


Op dinsdagmorgen 1 juni 1971 om zes uur vertrekt Jan Althuis liftend uit het Friese plaatsje Beetgum. Via Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, JoegoslaviĂŤ, Bulgarije, Turkije, Iran, Afganistan en Pakistan komt Jan zondagmorgen 4 juli 1971 om acht uur aan bij de grens met India.

12


Het vertrek van Klaas en Yde uit het Friese plaatsje Beetgum

13


aanloop naar Delhi Jan Althuis | zondag 4 juli 1971 | aankomst Delhi, India

Om 8 uur vertrokken naar de grens van India, het is benauwd warm. Dat komt, het is knap bewolkt maar het wil niet regenen. Je zweet soms verschrikkelijk en dan in die volle benauwde bussen te stinken. Dat is ook wat. We kwamen om 10 uur aan en waren om half 1 bij het station in het eerste het beste stadje van India.

Bij de douane sloopten ze net een koffer die vol zat met hash. Je kon het haast niet zien maar toen de hamer en beitel er bij kwamen vielen er zo hele stukkken van af. Bij het station aangekomen moesten we wachten tot 10 over 9 ’s avonds op de trein naar Delhi.

14

De treinen zijn hier allemaal stoomtreinen. Je komt dan ook onder het roet te zitten. De tijd is hier ook weer een half uur opgeschorst. Dat het scheelt nu 4,5 uur. Toen de trein kwam stormde iedereen er als wilde dieren in zodat je geen plaats meer kon krijgen. Dat toen moesten we wel weer in de hal zitten. Dat is een ruimte van ongeveer 1 meter bij 1,5 meter. In zo’n wagen kunnen 40 mensen zitten maar ik geloof, er zitten wel 80 in. Zitten of liggen in alle gaten of bagagerekken. Je kan het haast niet zo gek bedenken. We zaten eerst met z’n twee in het halletje maar toen we vetrokken waren we er al met 13 mensen. Het was verschrikkelijk en dan van 9 uur tot ’s ochtends 6 uur. Je bent gewoon kapot als je arriveert.


meer treinreizen van Jan op pagina 38 en 80

15


aanloop naar Delhi, Jolanda Althuis | vrijdag 29 augustus 2008 | Groningen, Nederland

Het gaat echt gebeuren. Mijn ticket is binnen, vaccinaties zijn gehaald. Ik voel mij een echte reiziger met mijn te volle backpack vers uit de verpakking (ik ben mijn rugzak aan het uitproberen tijdens een bezoek aan mijn papa en mama). Ik ben niet eens een echte reiziger. Ik ben nog nooit ergens geweest. De keren dat ik heb gevlogen zijn op ĂŠĂŠn hand te tellen. Ik ben een stadskind die van luxe houdt. Ik moet dan ook straks drie stappen terug doen. Tijdens deze reis zal ik waarschijnlijk geen schone wc tegenkomen. Ik zal slapen in bedden waar de beestjes het bed doen schudden. Ik ben gespannen. Nu al, vier-en-een-halve maand voor mijn vertrek! Ik hou ervan dingen ruim van tevoren te plannen. Nu moet ik mijn drang naar duidelijkheid loslaten en me overgeven aan het lot! Kan ik dat? Ik ga goddank niet alleen, mijn lief gaat met mij mee. Hij is ervaren, reizen zit in zijn bloed. Zit het ook in het mijne? Zullen wij het samen leuk krijgen of zijn wij elkaar na een paar dagen al zat? Dan is drie maand opeens ontzettend lang! Wat mij nog meer beangstigt is het gevoel dat ik niet meteen naar huis kan. Ik zit ik weet niet hoeveel kilometers van mijn oude vertrouwde stekkie. Ik heb heel stoer de afgelopen weken gezegd, tegen iedereen die het maar horen wilde, dat deze reis helemaal te gek wordt. Ik heb gezegd dat ik heel nuchter deze reis in ga... nou nuchter? Niet dus! Ik ben als de dood ziek te worden, te schuimbekken van de hondsdolheid omdat ik zo nodig dat lieve schattige aapje wil knuffelen. En dat dat rotbeest de knuffel dan niet kan waarderen en mij een beet geeft om mij duidelijk te maken

de tas van Jan (links) en Jolanda (rechts)

Jolanda met haar eigen tas en de tas die Jan gebruikte tijdens zijn reis

16


meer vliegreizen van Jolanda op pagina 130

17


18


dat hij ook grenzen heeft. Mijn arme mama moest huilen toen ik haar opbelde om te vertellen dat ik mijn ticket had geboekt. Zij zei; `ik dacht dat je misschien wel van gedachten zou veranderen`. O, nee nee mam, je dochter, dit reislustige, avontuurlijke kind, gaat, hoewel met knikkende knieën!

P.S: lieve pap en mam, ik heb een goede reisverzekering afgesloten. Mochten jullie mij terug krijgen tussen vier planken dan zijn de kosten tenminste gedekt.

Jolanda Althuis | donderdag 25 december 2008 | Groningen, Nederland

Het is bijna zover. Ik ben er om eerlijk te zijn ook wel aan toe om te vertrekken. Die twee kerstdagen doorkomen en dan gaan we eindelijk. Al dat wachten. De boel in mijn kamer is aan kant. Alles zit in de tas. Vandaag bij Gijs zijn ouders eerste kerstdag vieren en dan vanavond door naar mijn ouders om daar de volgende dag tweede kerstdag te vieren. Broer Thom brengt ons dan ‘s nachts om vier uur naar Brussel, om daar zaterdagochtend om half tien te kunnen vertrekken naar Delhi, India.

Jolanda Althuis | zaterdag 29 november 2008 | Groningen, Nederland

Inmiddels kijk ik met andere ogen naar de reis die ik over vier weken ga maken. Ik heb vandaag mijn paspoort met visum voor India terug gekregen. Mijn angsten voor de dingen die ik in mijn vorige verhaal schreef zijn stukken minder geworden. Wel zijn er andere angsten bijgekomen. Ik ga nu terrorisme tegemoet. It’s all over the news! Door Gijs zijn nuchterheid word ik meegevoerd en overwin ik mijn negatieve gedachten. Het komt goed. Het gaat fantastisch worden. Onze site ziet er geweldig uit. Ons doel is duidelijk. Ik ga niet alleen, ik heb mijn Gijs bij mij en ook mijn oom Jan. Niets houdt mij meer tegen. Hondsdolheid, diarree of terrorisme, het kan mijn pret niet bederven. En mam en pap ik beloof jullie, ik ga geen aapjes knuffelen! Het eerstvolgende verhaal zal ik weer schrijven de dag voor mijn vertrek.

Vliegveld Brussel

ons vliegtuig richting Zürich. Vanuit Zürich vliegen we door naar Delhi, India

meer vliegreizen van Jolanda op pagina 130

19


Delhi

zo in de gaten houden want ze beroven en bestelen je waar je bij staat. Ze hebben een hele vreemde mentaliteit.

Jan Althuis | maandag 5 juli 1971 | Delhi, India

Om 6 uur hotel gezocht, wat duurder was dan we dachten, en wat geslapen. ’s Avonds wat door Delhi gelopen en wat rondgekeken maar de stad op zich is niet veel aan. Veel mensen en veel verkeer, voornamelijk taxi’s Jan Althuis | dinsdag 6 juli 1971 | Delhi, India

‘s Morgens naar de ambassade van Nepal geweest en het visum konden we dan morgen om 10.00 uur weer ophalen. ‘s Middags de stad in geweest en kwamen een kereltje uit Birma tegen en die liet ons de meest interessante dingen wat zien. Eerst zijn we naar een fotograaf geweest om wat pasfoto’s te maken. Toen zijn we naar zo’n heilige moskee geweest dat was de eerste waar we in mochten, een heel groot ding. Die vent wist alles van die tempel af en liet ons dan ook alles zien. Om 12.00 uur moesten ze bidden en dan moeten alle niet gelovigen uit die Moskee maar het regende zo hard dat het was niet mogelijk er uit te gaan. Dit kwam niet veel voor dat er vreemdelingen onder het bidden in de tempel waren zei hij. Het was de eerste keer dat hij dit beleefde. Daarna zijn we de interessantste markten wat afgegaan. Daar kwamen wij een vriend tegen van hem. Die man was zo ongeveer 28 jaar en had één been en zat in een kist, daar leefde hij in. Je ziet hier heel veel mensen die leven wat onder een stuk zeil. Toen zijn we wat gaan eten en hij uit Birma ook, toen we om de rekening vroegen kregen we dat van hem er ook op. We waren ook wel van plan om het te betalen maar hij deed ook of was het heel normaal dat we ook voor hem betaalden. Je moet de mensen hier

20

We kregen vanavond te horen dat we maandagmorgen om kwart voor 7 in het hotel aangekomen waren en dat als we morgen vroeg een uur later weggingen uit het hotel we weer voor een 24 uur moesten betalen. Dus gaan we er om kwart voor 7 morgen maar uit. Jan Althuis | woensdag 7 juli 1971 | Delhi, India

Hebben de bagage naar het station gebracht en zijn naar de ambassade van Nepal gegaan om het visum op te halen. Dat was zo voor elkaar en zijn van daar de stad weer in gegaan want we moesten de pasfoto’s nog ophalen maar die waren niet eerder klaar dan 12.00 uur. Toen zijn we maar naar een berucht koffiehuis gegaan en hebben daar geld gewisseld bij de bank. Je kreeg voor 1 dollar 10 rupees. Daarvan hebben wij nog wat dingen gekocht. Ik had een broek en een shirt voor 11 gulden. Daarna hebben we de foto’s opgehaald en zijn naar het station gegaan en hebben daar ongeveer 3 uur gewacht en kregen te horen dat de trein vol was. Toen hebben we maar geboekt voor de trein van morgen die om 8 uur ‘s avonds vertrekt en aankomt om 11 uur ‘s avonds de andere dag. Maar we hebben een zitplaats gereserveerd dus we kunnen zitten. Daarna hebben we weer een hotel gezocht en die was beter dan die anderen tot nu toe. Jan Althuis | donderdag 8 juli 1971 | Delhi, India

De hele dag wat lui op bed gelegen omdat we weer een flinke reis voor de boeg hebben. Het weer is hier een paar dagen koel en bewolkt net als bij ons in de herfst maar dan warmer. We zijn om 8 uur met de trein vertrokken naar Benares (red. = Varanasi) en hadden een mooie ruime coupé. Onze namen stonden er zelf op omdat we gereserveerd hadden voor de 2e klas zit.


Als je gewoon 2e klas reist is het net zo’n gekke boel als 3e klas. Als je die treinen soms ziet, het is net een jodentransport zo vol ze zitten. Ze zitten zelfs soms op het dak van de trein.

21


Delhi Jolanda Althuis | zaterdag 27 december 2008 | Delhi, India

De vlucht verloopt vlekkeloos. Om half één ‘s nachts landt ons vliegtuig in Delhi. Al tijdens onze landing ervaar ik de benauwde smoglucht. Daar moeten onze Nederlandse longetjes even aan wennen. Met onze rugzakken geïnstalleerd op onze rug gaan we naar buiten. Terwijl we naar buiten lopen komt de chaos van buiten ons tegemoet. Dat is echt even omschakelen. Het duurt niet lang of we vinden de man die een bordje met onze namen erop vasthoudt. Hij regelt een taxi die ons naar het hotel brengt dat we reeds in Nederland hadden geboekt. Het is meteen al een indrukwekkende toer door de stad. Een stad die overigens immens is. Van alles kom je tegen. Prachtige grote hotels, mooie gebouwen, mensen aan de kant van de weg, kindjes in tenten, slapend naast hun moeders en dan heb je het verkeer, dat rijdt hier als gekken. Op bumperkleven is geen verbod, dat is hier normaal... en dan toeteren ze allemaal naar elkaar...complete chaos dus! In het hotel krijgen wij een kamer toegewezen. Het is een kleine kamer maar het ruikt er schoon. Als we de badkamerdeur open doen komt ons een scherpe chloorlucht tegemoet. In de wasbak ligt zo’n grote stapel chloorblokjes dat je er het hele hotel wel fris van kan laten ruiken. Er staan twee harde bedden. Door de eerste indrukken en geuren die ik tijdens mijn korte ontmoeting met Delhi al heb meegemaakt kan ik niet in slaap komen, ondanks mijn vermoeidheid. Gelukkig hoeven we voor de volgende dag niet de wekker te zetten, we kunnen lekker uitslapen.

Hotel Ashiana, Delhi

22

muur in Delhi


23


Jolanda Althuis | zondag 28 december 2008 | Delhi, India

Ik word wakker. Als ik m’n hotelkamer open doe komen onmiddellijk de vele geluiden en geuren van de straat op me af. Het getoeter van de auto’s, de vele mensen. Ik ben onmiddellijk klaarwakker. Na een douche (wat overigens met steenkoud water moet) ben ik klaar om de straat op te gaan. En ja, wat ik toen zag! We lopen de straat van ons hotel uit en slaan een hoek om. We moeten eerst een pinautomaat zien te vinden en we hebben nog geen ontbijt gehad (en dat is niet verstandig, vooral niet omdat de geuren van de straat zo sterk zijn dat je maag drie keer omdraait). Het lukt ons te pinnen en wat ontbijt te scoren... We gaan eerst maar even terug naar het hotel om bij te komen. Wat een cultuurshock! Voor iemand die nooit buiten Europa is geweest, voor iemand met weinig reiservaring. Na ons ontbijt bezoeken we de binnenstad. We willen de drukte even vermijden maar dat lukt ons niet goed. We worden continue door allerlei mensen aangesproken. Ze lijken te voelen dat we ons onzeker door de stad bewegen. Deze mensen, allemaal mannen, spreken je aan en wijzen je de weg naar dure winkels en boekingsbureautjes. Als hun poging slaagt wacht hen een provisie. Heel begrijpelijk dat ze ons aanklampen maar niet minder vervelend. We worden meteen in het diepe gegooid. Na een aantal uren krijg ik beter door hoe ik op deze opgedrongen aandacht moet reageren; ik moet voornamelijk de bitch uithangen, negeren, boos kijken en vooral niet met ze in gesprek gaan. Om wat bij te komen drinken we een kop koffie en in een internetcafé stellen we het thuisfront op de hoogte van onze veilige aankomst in India. Later die dag bezoeken we het Red Fort, geweldig wat mooi. Hier zie je een hele andere kant van Delhi. De vrouwen zijn overigens ook prachtig om te zien. Allemaal zo mooi gekleed. Ik heb deze

verkeersdrukte in Delhi

24


tuk-tuks rijden al toeterend door de straten van Delhi

dit verschil vind je op pagina 94

deze overeenkomst vind je op pagina 53

25


eerste dag zoveel gezien en beleefd, het is te veel om allemaal op te schrijven. Morgen posten we ook een eerste verhaal op www.gallivant.eu, onze reissite. Waar je hier ook niet aan ontkomt is de armoede. Kinderen zonder kleertjes dartelen over straat. Tussen het spelen door zijn ze aan het bedelen. Daarbij kijken ze je zo diep in de ogen aan dat je niet kunt wegdraaien. Als je een kindje of moeder geld geeft staat binnen een mum van tijd een hele groep kinderen voor je neus. Helaas kun je niet iedereen je geld geven. Niet alleen moeders en kinderen bedelen hier, ook veel oudere mensen liggen hier aan de kant van de weg. Het maakt allemaal heel veel indruk op mij, ik besef hoe goed ik het heb en hoe bevoorrecht ik ben als meisje in een land als Nederland.

Jolanda leest de kaart

26

Red Fort, Delhi


jonge vrouw poseert voor haar familie

27


verkoper van nootjes

28


naanverkopers

tijdschriftenverkopers

29


fruitverkoper

30

straatverkopers


31


een vrouw die op straat leeft

32

uitzicht vanuit Hotel Ashiana


33


bumperkleven in Delhi

34


35


openbaar urinoir

36


37


Delhi – Varanasi, India Jan Althuis | donderdag 8 juli 1971 | Delhi – Varanasi, India

De reis verliep mooi vlot we waren om half 2 al in Benares en we hebben altijd een mooie lege wagon gehad met airconditioning. We zijn daarna naar een hotel gegaan. Een goed hotel zo te zien want het is haast nog nieuw. Je hebt hier allemaal tempels en nog meer van dat heilige spul want dit is een heilige stad van India en je zit dicht bij de Ganges.

38


mensen wassen zich in de heilige rivier de Ganges

meer treinreizen van Jan op pagina 14 en 80

39


Delhi - Varanasi, India Jolanda Althuis | dinsdag 30 december 2008 | Delhi naar Agra

Vandaag staan we erg vroeg op, om half zes ’s ochtends zijn we op het station van Delhi. De hele stationshal ligt vol met zwervers. Je moet letterlijk over de slapende lichamen heen stappen. We willen één van de eerste treinen naar Agra nemen. Op het station wordt echter omgeroepen dat de trein naar Agra een vertraging heeft van ongeveer anderhalf uur. De trein komt uiteindelijk twee uur later dan gepland aan op het station en het duurt nog minstens een uur voordat de trein daadwerkelijk vertrekt. Oom Jan schreef hier ook al over in zijn dagboek en zoveel jaar later blijkt dit dus niet anders of beter te zijn geworden. De trein is zoals ik mij die had voorgesteld. Smerig en vol maar heel indrukwekkend en daardoor ook wel weer mooi. Uiteindelijk komen wij aan in Agra om kwart over één in plaats van half negen ‘s ochtends wat ons was verteld toen wij ons ticket kochten.

Jolanda wacht op de trein naar Agra op het station van Delhi

40

New Delhi treinstation


deze overeenkomst vind je op pagina 80

meer treinreizen van Jolanda op pagina 42 t/m 49

41


IndiĂŤrs wachten gehurkt op het station van Delhi tot de trein naar Agra arriveert

42


Jolanda Althuis | vrijdag 02 januari 2009 | Agra naar Allahabad

Gijs en ik verblijven tot 2 januari in Agra, de stad van de Taj Mahal, en reizen dan via Allahabad naar Varanasi, een stad aan de heilige rivier de Ganges. Gijs en ik lopen richting onze coupé. Onze coupé valt en klein beetje tegen, een klein beetje maar hoor. In mijn beleving hadden wij een privécoupé geboekt, de enige privacy die we hebben is echter het gordijntje tussen ons en het gangpad en de volgende bedden. Een groot voordeel is dat iedereen onmiddellijk zijn gordijntje sluit en gaat liggen op zijn bedje met schone lakens. Je merkt helemaal niks van de anderen. Behalve wat gesnurk hoor je vrijwel niets. Het is al snel pikkedonker in onze coupé. We zullen de hele nacht rijden en de volgende ochtend om vijf uur aankomen. Als een echte backpacker lig ik op mijn bed, mijn tas onder mijn hoofd en mijn backpack onder mijn bed.

Ik heb bovenin mijn tas mijn vieze was gestopt, dat zorgt er wel voor dat geen kip in mijn tas gaat lopen snuffelen.

Jolanda in haar coupé

meer treinreizen van Jolanda op pagina 40, 41 & 44 t/m 49

43


Zelf heb ik mijn stinksokken aangehouden zodat ik ook niet lastig gevallen zal worden... Ik lees, bijgelicht door mijn zaklampje, nog een paar bladzijden van mijn boek en val dan in slaap...terwijl de trein verder schommelt...dit is een fijne rit...

Jolanda Althuis | dinsdag 04 januari 2009 | Allahabad naar Varanasi, India

‘s Ochtends om half negen zijn we op het station van Allahabad. Onze trein naar Varanasi zal dan vertrekken. De trein komt uiteindelijk aan om half twaalf. Voordat we vertrekken zijn we weer een half uur verder. De treinreis zou drie uur duren maar al met al heeft het zo`n acht en een half uur geduurd. We hebben ons echter prima vermaakt. Lekker lezen, kaartje leggen, muziekje luisteren, tekenen. Genoeg te doen en genoeg te zien als je naar buiten kijkt.

Het Indische landschap tussen Agra en Varanasi is voornamelijk heel plat en het lijkt een beetje op Nederland. Het grootste verschil is dat de dorpen een bij elkaar geraapt zooitje van bouwsels lijken. Maar het heeft echt wat, het is prachtig om te zien hoe de boeren en hun vrouwen zich handhaven op het platteland.

treinstation Allahabad

44


meer treinreizen van Jolanda op pagina 40 t/m pag 43 22, & 46 25, t/m 124 49

45


46


treinstation Allahabad

meer treinreizen van Jolanda op pagina 40 t/m 45 & 48, 49

47


Treinensysteem in India:

In India heb je afgezien van de frequente vertragingen een goed georganiseerd treinennetwerk. Je koopt je kaartje voor een bepaalde klasse. Hiervoor vul je op het station een formulier in waarop je beschrijft waar je heen wilt en in welke klasse je wilt zitten. De benodigde informatie hiervoor kun je vinden op grote borden die in de hal van het station staan opgesteld. In de tijd van oom Jan reden alle treinen nog op kolen. Tegenwoordig zijn de treinen sterk gemoderniseerd. Nu moet je niet denken aan treinen zoals wij in Nederland hebben, de treinen zien er nog steeds aftands uit, maar vooruitgang valt te bespeuren. Je schijnt voor zes verschillende soorten klassen een kaartje te kunnen kopen. Gijs en ik zijn bekend geraakt met vier soorten. Allereerst heb je de ‘second class’. Je plaats is een houten stoel, je zit hutje mutje op elkaar en je moet niet gek opkijken als je pluimvee tegenkomt in deze klasse. Dan heb je de ‘sleeperklasse’. Hier slaap je op stapelbedden van drie hoog. Deze klasse is nog betaalbaar voor de gewone Indische arbeider. ‘3AC’ lijkt op de sleeperklasse, heeft drie stapelbedden boven elkaar maar is een stuk duurder. Het verschil zit hem hier in dat deze klasse is afgesloten van de rest van de trein. ‘2AC’ heeft ook stapelbedden, maar nu zijn er maar twee boven elkaar. Ook deze klasse is afgesloten van de rest van de trein. Deze klasse is nog weer duurder en niet meer te betalen voor de gewone Indische arbeider.

interieur 3AC wagon

48


3AC wagon op het perron van Allahabad

meer treinreizen van Jolanda op pagina 40 t/m 47

49


Varanasi Jan Althuis | zaterdag 10 juli 1971 | Varanasi, India

Om half 11 opgestaan wat gegeten. Het regende dat het goot, binnen een paar minuten stonden de straten blank en het water stond zelfs in onze hotel kamer. Toen de regen wat minder werd hebben we een fietstaxi genomen en zijn eerst naar het station gegaan om wat ansichtkaarten te kopen en kwamen zo in allerhande winkels terecht met prachtig mooi spul uit hout gesneden en van olifanten tanden en zo wat meer. De ene en de andere winkel scheelde nog al wat met de prijs. De jongen van die taxi wist je naar alle plaatsen te brengen. Zo zijn we ook naar een zijde fabriek geweest waar de mensen voor 2 roepees per dag werkten dat is ongeveer 1 gulden 50 (red. +- 70 eurocent). Ze maakten daar prachtig mooi weef werk. Er was een jongen uit Engeland die kocht er voor 1100 roepees om het weer in een ander land te verkopen. Dat is een gok, maar het valt te proberen. Daarna zijn we naar de Ganges geweest en hebben het verbranden van lijken een kwartier gade geslagen en zijn toen met de boot de Ganges op geweest, dan kon je wat foto’s maken.

50

Er drijft ook een lichaam van een kind van een jaar oud in. De arme mensen die het niet kunnen betalen worden zo in de rivier gegooid. De anderen komen op wat hout te liggen en worden nadat ze in de rivier zijn gedoopt opgebrand. De mensen staan er bij net als wij wat oud papier verbranden. Het is een gezellige stad, allemaal van die kleine straatjes en allemaal winkeltjes en daar lopen de koeien en varkens ook tussen. We waren eerst van plan om morgen weg te gaan maar gaan nu maandag maar. Die jongen van die taxi is de gehele dag met ons geweest voor maar 5 roepees. De kelners van dit hotel verdienen per dag 2 roepees vertelde de hotelhouder ons. We hebben van die jongen uit Engeland een studentenkaart gekocht, dat als het zou lukken we goedkoop kunnen reizen.


lijkenverbrandingen bij Manikarnika, ĂŠĂŠn van de burninggaths van Varanasi

deze overeenkomsten vind je op pagina 71, 72, 73

51


lijkenverbrandingen bij Manikarnika, ÊÊn van de burninggaths van Varanasi. Op de achtergrond de paleizen van Maharadja’s

52


Jan Althuis | zondag 11 juli 1971 | Varanasi, India Het regende weer dat het goot, nog erger dan gisteren. We zouden om half 7 naar een fabriek waar ze olifanten en meer van dat spul uit hout snijden. Maar het regende te veel dat we zijn maar blijven liggen tot 10.00 uur. Hebben daarna wat gegeten en zijn toen de stad ingegaan het regende nog wel maar niet zo erg meer. We zijn naar die fabriek geweest maar ze hadden daar niet wat we zochten, Yde wou zo’n grote olifant kopen. Toen zijn we weer naar een winkel toegeweest waar we gisteren ook al geweest waren maar de baas was er niet dat we hebben wat thee gedronken en een uur gewacht en toen was hij er nog niet toen zijn we maar weg gegaan. We waren met de fietstaxi en dezelfde jongen van gisteren heeft ons naar ons hotel gebracht omdat het zo hard regende. Na een kwartier fietsen bleek dat hij een heel eind om fietste, zo we werden op het laatst door en door nat. Het bleek later dat hij dat deed omdat die baas van die winkel onderwijl in die winkel kon arriveren want hij fietste er later weer langs en toen zou hij er weer langs fietsen. Wij maar schelden op die kerel. Dat komt omdat wanneer hij klanten brengt naar die winkels hij daar zoveel procent voor krijgt. En het zijn meestal de duurste winkels.

deze overeenkomst vind je op pagina 24

53


de Ganges met op de achtergrond de paleizen van Maharadja’s

54


Jan tijdens een boottocht op de Ganges. Om zijn nek het type ketting dat Jolanda 37 jaar later voor haar vader zal kopen

deze overeenkomst vind je op pagina 56, 75

55


Varanasi

Jolanda Althuis | maandag 05 januari 2009 | Varanasi, India

Varanasi is voor alle Hindoes van India en daarbuiten één van de heiligste plekken aan de Ganges waar het leven en de dood samen komen. Indiërs komen naar de Ganges om zich ritueel te wassen in de rivier. Anderen komen hier om te sterven en te worden gecremeerd waarmee een enkeltje hiërnamaals zo goed als gegarandeerd wordt. Het is een prachtige plek. Iedereen die nog een keer de aandrang heeft om te reizen, ga naar Varanasi, India. Ik dacht dat ik veel dood en verderf zou tegenkomen maar het valt allemaal erg mee. Er is zo veel leven en kleur in deze stad dat wil je niet geloven. Muziek galmt hier door de straten, er zijn allemaal kleine winkeltjes met prachtige spullen, sjaals van zijde, ringen, armbanden, mooie broeken, jurken, echt een hemel voor iedere vrouw die maar een beetje van het alternatieve houdt. Ik heb dus mijn slag geslagen vandaag. Heb twee prachtige broeken gekocht en een geweldige sjaal. Ik had in Agra al een mooie sjaal ingeslagen maar kan deze nieuwe niet laten liggen. Bij een sieradenwinkeltje koop ik een zelfde soort ketting als oom Jan omhad op één van de weinige foto’s die uit die tijd bewaard zijn gebleven. Ik ben van plan deze ketting aan mijn vader te geven. Aankomen in Varanasi roept een heel ander gevoel op dan aankomen in andere steden in India die ik tot nu toe heb gezien. Het is hier net als in Allahabad heel druk maar het is opener en het is schoner en er is veel meer kleur. Er is armoede en er zijn veel

Ganga Fuji Home & restaurant, Varanasi

56

sieradenwinkel


deze overeenkomst vind je op pagina 55

57


jonge vliegeraars oefenen hun kunsten

58


trieste dingen die erg confronterend zijn maar daarnaast is er hier ook meer rijkdom. De stad lijkt meer verschillende klassen te hebben en mede hierdoor komt de stad heel anders op mij over. Ons hotel is geweldig mooi. Het is een hoog gebouw met een dakterras. We worden erheen geleid door een vriendelijke IndiÍr die ons gewoon wil helpen, niks meer. Vanaf het dakterras heb je een geweldig uitzicht over de stad. Ik wordt getroffen door de vele vliegers die vanaf de omringende daken worden opgelaten. Niet alleen door jongeren maar juist ook veel door volwassenen. De kamers zijn heel kleurrijk geschilderd. Ik heb een filmpje gemaakt en wat fotos. Die zal ik binnenkort online zetten. Het is heel schoon, we delen onze douche en wc met andere reizigers. Er zijn hier heel veel hippies, vooral westerlingen met rasta haren. Ik denk erover ook maar rasta’s te nemen...

honderden vliegeraars oefenen hun vliegerkunsten voor een belangrijk vliegerfestival later deze maand

59


Jolanda Althuis | dinsdag 06 januari 2009 | Varanasi, India

Gijs en ik hebben vandaag een ticket gekocht voor de bustocht naar Nepal. De tocht zal zo`n twintig uur duren. Al die tijd moeten we op ons gat zitten. Gelukkig hebben we waarschijnlijk wel een geweldig uitzicht als we aankomen. Maar goed, dat is pas donderdag, we leven vandaag!

Jolanda Althuis | donderdag 8 januari 2009 | Varanasi, India

’s Ochtends regent het. Vol goede moed zetten Gijs en ik een stap uit ons hotel om onze schoentjes direct onder te dompelen in een mix van heilige koeienvlaai, water en zand...splets, splots wat een genot, je moet oppassen niet te snel te lopen anders glij je uit en wordt je hele lichaam besmeurd met deze heilige drab. Zo voorzichtig mogelijk bewegen wij ons voort door de smalle straatjes. Veel IndiÍrs daarentegen zijn echte bikkels en stappen gewoon door de heilige drap met blote voeten. Ze zeggen daarbij dat het helpt voor `good luck`.

nauwe straatjes vol met kleine winkeltjes

60

koeien kom je overal tegen


een handelaar bereidt voedsel

61


man beitelt tekst in een stuk marmer

62


koekenbakker

overheerlijke geuren drijven uit de verschillende kraampjes met voedsel

63


zakjes met henna te koop

64


65


Bij de gahts

Alle gahts, of badplaatsen, hier aan de Ganges zijn het bezit van een Maharadja ergens uit India. Iedere Maharadja heeft aan zijn gaht een paleis gebouwd. Nu moet je niet denken dat de paleizen gemaakt zijn van marmer of van goud, misschien is dit in het verleden wel geweest maar tegenwoordig zien de paleizen er vies en zwart uit. De vele rook die uit de burning gaths komt (dit zijn de gaths waar alle lijken ritueel worden verbrand) hebben hier voor gezorgd.

vrouw drinkt uit de Ganges, ĂŠĂŠn van de meest vervuilde rivieren te wereld

66

uitzicht over de gaths en de Ganges


67


wassen is een belangrijk en veelgezien ritueel aan de Ganges. Mensen vanuit heel India en ook daarbuiten komen naar Varanasi om zich onder te dompelen in de heilige rivier

68


69


jongen verkoopt ons rituele offerkaarsjes

70


Gijs en ik slenteren langs de gaths van Varanasi, we bekijken de mensen die zich hier ritueel wassen, we bekijken de mensen die hier uit de Ganges drinken, we bekijken hen die hun behoeften doen in de toch al meest vervuilde rivier van de wereld. We kijken verwonderd naar dit spektakel. Net als oom Jan willen we een roeibootje huren. We komen een bootjongen tegen. Voor vijftig Indiase rupies, nog geen euro, wil hij ons een uur vermaken en alle mooie dingen laten zien die zich afspelen aan de rand van de Ganges. Als we net zullen vertrekken springt er een jongen op onze boot. Hij heeft een mand vol bakjes bij zich. In ieder bakje zit een bloem met in het midden een kaarsje. Het is de bedoeling dat je het kaarsje aansteekt en het met bakje en al te water laat. Dit ritueel zal geluk brengen voor je familie.

Voor mijn familie thuis brand ik dit kaarsje en laat het dobberen over de Ganges. Ik hoop dat het dit jaar veel geluk zal brengen voor mijn familie.

Jolanda brandt een offerkaarsje voor haar familie

offerkaarsje

deze overeenkomst vind je op pagina 50

71


Met de roeiboot komen we aan bij een van de burning gaths van Varanasi. Een burning gath is een traditionele verbrandingsplaats voor overledenen. Dagelijks komen daar zo’n 300 lichamen van overledenen vanuit heel India aan om te worden verbrand. Op het moment dat we aankomen wordt er net een lijk in het water gedompeld. Het lijk is gewikkeld in linnen en gouden doeken. Het onderdompelen maakt de overledene rein en vrij van zonde. Na het onderdompelen wordt het lijk op een stapel hout gelegd, de familie koopt het hout. Voor kwalitatief goed hout betaal je een kapitaal. Als je dit niet kunt betalen kan je er ook voor kiezen om lokaal hout te kopen. Dit is een stuk goedkoper maar zorgt ook voor minder ‘good luck’. Vervolgens wordt het lichaam bestrooid met kruiden. De familie, althans het mannelijke gedeelte van de familie, staat rondom de brandstapel.

Vrouwen mogen niet bij dit ritueel aanwezig zijn omdat de tranen van de vrouw de geest van de overledene op aarde zou houden. Dan wordt de houtstapel aangestoken. Ik kan vanaf ons bootje het hoofd van de overledene zien, deze is niet afgedekt, ik krijg er kriebels van in mijn maag. Voor de familieleden lijkt het de normaalste zaak van de wereld. Ik ben er duidelijk niet aan gewend en vind het een vreemde gewaarwording. Als we verder varen zie ik tot mijn ontzetting een lijk in het water drijven. Ik bekijk dit eens levende wezen met afschuw terwijl Gijs vrolijk foto’s maakt. Whaaa! Er wordt ons verteld door de bootman dat zwangere vrouwen en heiligmannen niet mogen worden verbrand, deze

grote stapels hout liggen achter de burninggath klaar

72


zwangere vrouwen en heiligmannen mogen niet worden gecremeerd. Zij belanden in de Ganges

deze overeenkomsten vind je op pagina 50

73


os kijkt uit over de Ganges

74


ongelukkigen moeten weer worden opgenomen in de cyclus der wedergeboorte. Gelukkig is het lijk volledig gewikkeld in linnen. Op het lichaam zit een raaf aan het linnen te plukken.

Oom Jan heeft dit ook gezien toen hij in zijn bootje over de Ganges dreef zo’n 37 jaar geleden. Ons wordt verteld dat Indiërs die geen geld hebben voor een rituele verbranding hun gestorven familielid niet laten verbranden op de traditionale manier. Deze personen worden verbrand in een modern crematorium vlak achter de burning gath. Deze mensen zijn niet ‘very lucky’. Ook zij zullen hoogstwaarschijnlijk niet rechtstreeks naar het Nirwana gaan. Inmiddels peddelen we al weer anderhalf uur op de Ganges. We vragen de bootjongen terug te keren naar onze opstapplek. Dit omdat Gijs en ik graag nog wat dingen willen doen voordat onze bus richting Nepal vetrekt. We besluiten voor de laatste keer te eten in ons hotel. Om vier uur ‘s middags nemen wij afscheid en vertrekken wij per rickshaw naar het reisbureau waar we onze busticket hebben gekocht.

Jolanda tijdens een boottocht op de Ganges

deze overeenkomsten vind je op pagina 50, 55

75


Indiase ‘tourist’

76


1 . drukte aan de Ganges 2. overal lopen dieren los op straat 3. overal en altijd zijn er mensen op straat 4. jongens zoeken een plaatsje in de boot 5. vrouw maakt platte schijven van bolletjes koeienpoep. Deze schijven worden gebruikt als brandstof bij de openbare crematies 6. man met zware last op zijn fiets 7. meeuwen bedelen om voedsel 8. vrouwen in kleurrijke sluiers 9. ijs

77


tuk-tuk chauffeur prepareert pruimtabak

78


heiligman poseert voor de camera

79


Varanasi - Kathmandu Jan Althuis | zondag 11 juli 1971 | Varanasi - Kathmandu

Wij hadden er zo de pee in dat we om half drie maar op de trein zijn gestapt. De doden lagen gewoon op het perron, het was net een veestal. Veel bedelaars en de koeien lopen er om en nog meer van die apartigheid. We zijn op zo’n boemel treintje gestapt en moesten wel vier keer overstappen. Het zijn in India allemaal stoomtreinen. Zo kom je onder het roet te zitten tot het niet normaal meer is.

Jan Althuis | maandag 12 juli 1971 | Varanasi - Kathmandu

Het was een lange rot reis. Je moest soms wel een uur op een andere trein wachten. Een uur wachten op iets is hier niets. We kwamen na veel moeite om 13.00 uur ‘s middags aan bij de grens van Nepal. Het heeft hier zo verschrikkelijk geregend dat alle straten haast blank waren. Maar het is hier een mooie omgeving. Toen we over de grens waren zijn we naar een hotel gegaan en wat eten besteld. Rijst met kip, chinees eten kun je hier krijgen, maar de kip moest nog geslacht worden. Het chinees eten is hier niet zo als bij ons, bij ons is het lekkerder. Morgen vroeg om zeven uur gaan we met de bus naar Kathmandu. De reis duurt zo’n zes á zeven uur en we moeten ongeveer 210 km afleggen door de bergen en zo.

80


deze overeenkomst vind je op pagina 40 & 90

meer treinreizen van Jan op pagina 14, 38

81


1 . rijstvelden 2. & 3. uitgestrekte berglandschappen 4.Nepalezen aan het werk op rijstvelden

82


Jan Althuis | dinsdag 13 juli 1971 Varanasi - Kathmandu

Het hotel is ook weer klote want er was geen water. Je vindt hier overal wel wat met de hotels, dan weer dit dan weer dat. We zouden om zeven uur vertrekken dus stonden wij om zes uur op, maar de bus vertrok pas om acht uur. Na een uur rijden over smalle en slechte wegen kwamen we in de bergen. Het is hier de regentijd dus komt er soms verschrikkelijk veel regen naar beneden en je had dan ook stukken weg in de bergen die waren gewoon weggespoeld. Je had ook stukken berg dat naar beneden was gekomen en dan kon je er maar amper langs. Het is hier een prachtige omgeving, het mooiste tot nu toe van deze trip zijn de steile hellingen met allemaal rijstvelden en de bergen zijn prachtig begroeid, je kan het niet beschrijven je moet het zien.

83


Je zit soms wel een paar honderd meter boven de wolken en dan zie je weer stukken bergtoppen met sneeuw boven de witte wolken uitkomen en als dan de zon op die toppen schijnt is het een prachtig gezicht. De mensen zijn allemaal druk op de rijstvelden, met rijst planten en gras zoeken voor de koeien en zo. Het zijn hier ook prachtige kleine huisjes tegen de hellingen aan met rieten daken. Je draait hier als maar rondjes om de bergen en de weg is soms verschrikkelijk stijl dat je kan de bus haast wel belopen. De zit duurt dan ook tien uur i.p.v. zeven uur maar het is een prachtige tocht.

In dit land krijg je echt het gevoel dat je op vakantie bent. Het is lekker rustig, weinig verkeer en de mensen staren je niet zo aan, ze zijn heel vriendelijk. Het is een echt toeristisch vriendelijk land.

Nepalezen aan het werk op rijstvelden

84


Nepalees bergvolk

85


Varanasi - Kathmandu Jolanda Althuis | donderdag 8 januari 2009 | Varanasi - Kathmandu

Bij het reisbureau in Varanasi geven wij ons betalingsbewijs af en krijgen wij in ruil hiervoor een envelop met daarin, zo zegt de baas van het reisbureau, een ticket voor onze vervolgreis vanaf de grens van Nepal. We moeten deze envelop bij een door hem opgegeven adres inleveren. Als Gijs de envelop open wil maken pakt de man het snel af en doet er nietjes in. We mogen de envelop beslist niet open maken, het zou dan z’n waarde verliezen. De man staat op en gaat met ons mee naar onze bus. Je wil het niet geloven maar onze touringcar is niet de beloofde luxebus, nee het is een oude, krakkemikkige bus met zeer weinig beenruimte. We blijken tickets te hebben voor een lijnbus! Gijs en ik kijken elkaar aan en als de baas ons gedag zegt maken we de envelop alsnog open. Er zit een briefje van 500 Indiase roepies in (+- tien euro), éénzesde van het totaal betaalde bedrag, maar geen vervolgticket. We kiezen er voor om toch in de bus te blijven zitten en te accepteren dat we er ingeluisd zijn. We hebben geen zin om verhaal te gaan halen en daardoor nog een dag in Varanasi te moeten blijven. De bus vult zich ondertussen snel met Nepalezen.

De bus die ons van de grens van India naar Pokhara brengt

86

kijkje door de voorruit van de bus


meer busreizen van Jolanda op pagina 90, 91

87


uitzicht over het grensgebied tussen India en Nepal vanuit hotel Prakash

88


De busrit

De busrit in deze krakkemikkige bus is niet te harden. We rijden steeds met te hoge snelheid over gaten in de weg en worden daarbij zo hoog uit onze stoelen gelanceerd dat we onze hoofden tegen de bagagerekken boven ons stoten. Af en toe stopt de bus in dorpjes en stappen mensen in en uit. Van slapen komt niet veel terecht. Niet alleen door de hobbels en bobbels in de weg overigens maar ook doordat de chaufeur zijn bollywood muziek heel hard draait... Zo swingen we de nacht door door de straten en over de autowegen van India...

Jolanda Althuis | vrijdag 9 januari 2009, 4.00 uur ’s ochtends | grens India en Nepal

We hebben er inmiddels tien uur opzitten als onze buschauffeur ons vertelt dat we bij de grens zijn aangekomen. Wij stappen uit, kijken om ons heen en zien slechts een verlaten plek. Het is heel mistig. We vragen nog een keer aan de chauffeur of dit echt wel de grens is, hij lacht en zegt `Yes, yes` en wijst ons de weg. Nou ja, hij wijst ons eerder weg dan ‘de weg’. Ik zeg tegen Gijs dat we het beste achter onze Nepalese medepassagiers aan kunnen te lopen. Al na een paar steegjes komt de grenspost in zicht. Ik ben opgelucht dat het toch goed is gekomen. Bij de grens kunnen wij zo doorlopen. Niemand van de Indiase douane houdt ons tegen. We lopen voorbij de Nepalese grenspost en ook daar houdt niemand ons tegen. Het is mistig, het is leeg en erg donker. Wij vragen toch maar aan een beambte of we niet een visum moeten halen en waar dat kan.`Ja natuurlijk` zegt hij en loopt met ons mee. We komen bij een huis, het is daar pikkedonker. Er wordt geschreeuwd door de beambte en vervolgens geklopt op de deur. Een man die duidelijk net uit zijn slaap is gehaald doet open. Hij kijkt in Gijs zijn paspoort en constateert dat wij bij de Indiase grenspost ook nog geen stempel hebben gehaald. Oké dan, we lopen weer terug India in. Ook daar is het huis dicht en is het pikkedonder. We kloppen herhaaldelijk op de deur van het huis en na een tijdje doet

meer busreizen van Jolanda op pagina 90, 91

89


een man open. In zijn pyama gehuld en met een zaklamp als enig licht zet hij de stempel die verklaart dat we India uitgaan. Nu kunnen wij terug voor ons visum voor Nepal. Na ook dit te hebben ontvangen passeren we de grens van Nepal voor de tweede maal en lopen naar het adres dat ons opgegeven is. Het adres blijkt te kloppen en de man die ons opvangt en onze envelop in ontvangst neemt zegt ons dat onze bus over een uur komt en dat wij eerst thee en eten kunnen krijgen voordat wij weer vertrekken. Dat is geweldig. We komen weer even bij.

Jolanda Althuis | vrijdag 9 januari 2009 | grens Nepal – Pokhara, Nepal

Na een goed uur, het begint inmiddels te schemeren, worden we opgehaald om onze volgende bus te halen. We lopen naar buiten en hopen op een betere bus maar we worden weer teleurgesteld. Ook deze tweede bus is niet te harden.

We doen deze reis wel helemaal in het teken van mijn oom Jan. Hij heeft deze hele rit ook als #$!! ervaren. Weer tien uur in een rot bus zitten, maar wat een uitzicht hebben we! Je ziet de Himalaya na elke bocht weer opnieuw opduiken. We rijden langs rijstvelden, kleine berghuisjes. Je ontmoet de Nepalese medereizigers in de bus, WOW, dit is echt geweldig. We rijden ellenlange stukken door het hooggebergte, we plassen in de bosjes aan de kant van de weg en we kopen eten bij tentjes aan fruitverkopers aan de kant van de weg

een typisch Nepalees bordspel: carrom

90

de kant van de straat. We hebben rugpijn en ik heb overal blauwe plekken van het stoten na elke hobbel die we maken. We hebben honger en zijn totaal uitgeput maar het is de moeite zeker weten waard. Al beloven wij elkaar dit in het vervolg niet weer via een bureautje te regelen maar gewoon zelf te doen. Al met al hebben we veel te veel betaald voor comfort van niets. Na Pokhara rijden we naar Sauraha om vanaf daar de bus naar Kathmandu te pakken.


Jolanda Althuis | vrijdag 23 januari 2009 | Sauraha - Kathmandu, Nepal

Om negen uur vertrekken we richting de busplaats van Sauraha. Door de hotelmanager worden we persoonlijk naar onze stoelen in de bus begeleid. Wij nemen afscheid van hem en onze mooie dagen in het nationaal park Chitwan. Ik ga zitten in mijn stoel waar ik de komende zes uur niet meer uit kom. Tijdens onze rit zien we

weer diverse natuurspektakels. De ĂŠĂŠn nog mooier dan de ander. Zo zien we bijvoorbeeld vrachtwagens gekanteld op de weg, oeps iets te hard gereden...

Himalaya gebergte

deze overeenkomsten vind je op pagina 80

meer busreizen van Jolanda op pagina 86

91 91


We luisteren naar onze mp3 speler en fantaseren over Kathmandu. De plaats waar oom Jan ook is geweest. We hopen daar nog dingen terug te vinden uit de tijd van oom Jan. Na twee en een half uur moet ik zo nodig plassen, ik knap bijna. Ik heb te veel cola gedronken.

De GGD raadde mij aan; elke dag een cola en je wordt niet ziek. Als je mij kent houd ik mij daar natuurlijk strikt aan, want Jolanda wil niet aan de rees, nog lange niet, nog lange niet.... We stoppen goddank aan de kant van de weg. Daar staan wat huisjes. Ik vraag aan wat mensen of ze een wc hebben, ze wijzen een kant op. Ik loop daar heen en dan vraagt een man wat ik zoek. ‘Ik moet naar de wc’ hij neemt mij mee naar een hut achter een huis waarvan de deur half open hangt. Ik moet inmiddels zo nodig dat het mij niks meer kan schelen of ik moet piesen in de hut met de deur half open, zodat al die gezellige kinderen en moeders naar mijn witte kont kunnen staren of dat ik het in mijn broek moet doen. Ik kies toch maar voor optie één. Ik op mijn hurken in die hut en joh wat een opluchtig... alle mensen moeten lachen maar dat maakt mij niet uit, ik ben het kwijt. Van opluchting lach ik net zo hard met hen mee. Nog net op tijd terug stap ik weer in de bus die al met ronkende motor op die ene blanke heeft staan wachten. Ik steek mijn hand op naar iedereen in de bus en lach vriendelijk. Zo, ik kan er weer tegenaan.

plaspauze

92

kijkje door de voorruit van de bus


meer busreizen van Jolanda pagop 22, pagina 25, 12486

93


Kathmandu Jan Althuis | woensdag 14 juli 1971 | Kathmandu

Het was vannacht verschrikkelijk hoeveel vliegen er in de kamer waren. Langpoten en meer van die kleine dingen. Toen ik wakker werd was het net of had ik de bof. Mijn armen zaten helemaal onder de kleine puistjes. Het doet geen pijn maar het lijkt zo raar.

We zijn om tien uur de stad ingegaan, naar het postkantoor. Of er ook post was, en dat was er, alleen voor mij. Toen zijn we naar de ambassade van Thailand geweest, voor inlichtingen. Je mag wel naar Thailand toe maar alleen als een heer dus gaan we niet naar Thailand. En datzelfde is net zo in Maleisië en Indonesië, dus daar gaan we ook niet heen. Toen hebben we inlichtingen gevraagd om van hier naar Australië te vliegen maar dat wordt te duur, dat we moeten nu eerst maar eens naar de Indiase ambassade om inlichtingen, hoeveel het met de boot kost naar Australië vanaf Calcutta. Je kan hier fietsen lenen en dat hebben we gedaan en hebben zo alles maar wat afgefietst van het ene kantoor naar het andere. Je moet hier links rijden, dat is uitkijken.

94


markt in Kathmandu

dit verschil vind je op pagina 24, 121 80

95


het gebouwtje achterin het landschap is de Chinese grens

na een enorme knal staat iedereen naast de auto

96


Jan Althuis | donderdag 15 juli 1971 | Kathmandu, Nepal

We zijn vandaag met een stel Amerikanen en Engelsen naar de Chinese grens geweest in een jeep. We zijn om zeven uur vertrokken en na een uur rijden kwamen we op een plaats waar de toppen van de bergen van de Himalaya besneeuwd waren. We konden filmen, dat gebeurde om deze tijd van het jaar maar heel zelden dat je wat kon zien. En het was deze dag toevallig heel helder dat je kon prachtige foto’s maken. Het landschap is weer prachtig mooi maar de weg is verschrikkelijk slecht. De Chinezen onderhouden dit stuk weg. Daar waren ze het hele jaar dan mee bezig. De ene keer komt er weer een stuk rots naar beneden en de andere keer dan valt er zo veel regen dan spoelen er gewoon stukken weg weg. Er was nog een mooie rivier daar. Hebben we nog even in gezwommen en we zijn toen naar de grens gereden, daar waren we ongeveer 1 uur. Je mocht niet eens met je vinger naar China wijzen, dan stonden ze al te schreeuwen van dat mag niet. Van de grens weer terug over dezelfde weg en je kon nog een warm bad nemen. Er kwam uit één van die bergen warm water stromen. Om een uur of drie, we reden rustig op naar een bocht om de berg, hoorden we opeens een knal dat het niet mooi meer was. We wisten niet wat het was.

De één dacht, ze schieten op ons en de ander dacht dat er een bom in de auto was geplaatst. Maar na de eerste knal bleef de chauffeur direct staan. Een Amerikaan sprong eruit en begon te draven de andere kant uit en zo zette de chauffeur de auto ook in z’n achteruit. Na de tweede knal was er nog niet één die wist wat er loos was. Nadat we 50 meter achteruit waren gereden waren er nog drie knallen gevallen en het was allemaal stof en rotsen op de weg. Het bleek een 5 minuten later dat de Chinezen er een rots aan het opblazen waren. Eén van die Chinezen moest ons waarschuwen maar die zat te slapen. Dus als we 5 seconden eerder waren geweest had het wel eens raar kunnen aflopen. We waren ongeveer om 7 uur weer in Kathmandu hebben wat gegeten en zijn toen weer naar het hotel gegaan. We liggen altijd vroeg op bed. 9 uur half 10, nooit later.

dit verschil vind je op pagina 119 80

97


Jan Althuis | vrijdag 16 juli 1971 | Kathmandu, Nepal

Om 10 uur opgestaan, gegeten en een fiets gehuurd. Zijn de stad in geweest en naar de Indiase Ambassade geweest om te vragen of we ook weer een visum nodig waren maar dat was niet nodig als we met het vliegtuig gingen. Vandaar zijn we naar het museum geweest maar dat was niet veel en toen naar de apentempel, een tempel bovenop een heuvel met allemaal apen en ander dieren. We hebben daar nog zoiets als Hari Krishna bijgewoond. Het was wel mooi om te zien maar het stonk er verschrikkelijk. ’s Avonds wat lui in het hotel rondgebracht. Wat lezen enzo.

Jan Althuis | zaterdag 17 juli 1971 | Kathmandu, Nepal

Het is hier vandaag zondag dat het was hier vanochtend vrij rustig op de weg dat we hebben geslapen tot 11 uur. Daarna wat gegeten en gelezen tot 1 uur. We zijn de stad weer even in geweest en hebben gegeten in een goed hotel. We zijn om een uur of 4 teruggegaan naar het hotel, koffie gedronken en daarna wat gelezen.

Jan Althuis | zondag 18 juli 1971 | Kathmandu, Nepal

Om 9 uur opgestaan. 5 stukken toast gehad en koffie. Om een uur of 11 de stad ingegaan naar het postkantoor om te kijken of er ook brieven waren aangekomen maar die waren er niet.

98

We hebben bij een reisbureau een vliegreis geboekt voor dinsdag naar Calcutta en zijn daarna naar het hotel teruggegaan wat brieven geschreven en om 8 uur weer de stad ingegaan om wat te eten. Ik sta ’s ochtends met honger op en ga meestal met honger naar bed. Het is verschrikkelijk wat ik opeet. Dan is de reis toch nog ergens goed voor geweest.

Jan Althuis | maandag 19 juli 1971 | Kathmandu, Nepal

Om acht uur opgestaan en een brief aan Jannie geschreven. Om 9 uur wat gegeten en toen de stad ingegaan om de vliegtickets op te halen en naar het postkantoor geweest of er soms brieven waren aangekomen maar dat was niet zo. Verder de gehele dag wat rustig aan gedaan.


deze overeenkomst vind je op pagina 108 t/m 113

99


Kathmandu Jolanda Althuis | vrijdag 23 januari 2009 | Kathmandu

We hebben in Kathmandu een geweldig gasthuis gevonden. Een van de oudste in de buurt Thamel, de buurt waar oom Jan ook is geweest. Het gasthuis is verbouwd tot een luxe hotel. Wel is het originele gasthuisgedeelte uit oom Jan zijn tijd nog in stand gehouden. Hier slapen we dan ook. Thamel is niet altijd het toeristencentrum van Kathmandu geweest. In de jaren 70 domineerde Freak Street. Freak Street ligt net ten zuiden van Durbar Square, het belangrijkste tempelplein van Kathmandu, terwijl Thamel hier juist ten noorden van ligt.

Kathmandu Guesthouse, Kathmandu

100

kleurstoffen te koop op de markt


101


Thamel, het huidige touristische centrum

Freak Street, het touristische centrum in de de jaren 70

102


In Thamel lopen oudgeworden hippies rond vermengd met moderne hippies en trollytouristen. Op iedere hoek wordt je hash en opium aangeboden door verkopers van tijgerbalsum. Overal lopen lijmsnuivende kinderen rond.

Freak Street is echt vergane glorie. Er is nog een enkel hostel en eethuisje te vinden maar de grote groepen toeristen zijn hier weggetrokken. Freak Street dankt zijn naam aan de hordes hippies die hier in de jaren 70 bivakkeerden. Het vele drugsgebruik van deze groep tijdelijke bewoners heeft de straat de naam gegeven. Tot op de dag van vandaag dragen de enkele winkels die hier nog zijn gevestigd de naam uit het verleden. Kathmandu is geweldig. Na alle horrorverhalen over Kathmandu van medereizigers; Kathmandu zo vies, het stinkt er zo, het is er zo groot en zo druk... Nou ik zeg je, Kathmandu is niets vergeleken met wat wij hebben gezien aan vuil, viezigheid en verstikkende drukte in Delhi. Ik doe het er voor. Ik vind het hier geweldig. Ik mag dit wel, ik vind de mensen vriendelijk en de tempels heel mooi. Ik vind het leven hier net zo hard als in iedere andere stad die ik tot nu toe heb gezien maar ik kijk er met andere ogen naar. Doet u mij maar een stukje Kathmandu!

een winkel in Freak Street

103


momo, een Tibetaanse specialiteit

104

"Yeh Pyas Hai Badi" (Hindi; "Deze dorst is te sterk")


winkel voor blaasinstumenten

meisje verkoopt groente en fruit

105


Jolanda Althuis | maandag 26 januari 2009 | Kathmandu, Nepal

Vandaag naar Patan gegaan. In tegenstelling tot de twee andere koningssteden van Kathmandu valley, Kathmandu (hindoeïstisch - boeddhistisch) en Bakhtapur (hindoeïstisch) is Patan enkel Boeddhistisch. Patan zou zijn gesticht door de Boeddhistische

koningsstad Patan

106

keizer Ashoka (268- 233 v.C.) die een stupa midden in de stad en vier stupa’s buiten de stad liet bouwen. De stupa’s staan daar nog steeds te stralen in de zon met hun goud met witte muren. Ook is er in Patan een prachtige gouden tempel en een paleis. Rondom het paleis weer tientallen prachtige tempels.


1 . & 2. & 3. tempelornamenten 4. vrouw met dagelijkse boodschappen 5. vrouw in gedachten verzonken 6. jongentje helpt met het aansteken van offerkaarsen in de Golden Temple 7. gebedsmolens in de Golden Temple 8. overzicht van het tempelplein van Patan 9. Golden Temple

107


veel gelovigen lopen een hele ronde om de voet van Swayanmbunath. Tijdens deze ronde draaien ze aan de gebedsmolens die langs de gehele route staan opgesteld

108


Jolanda Althuis | dinsdag 27 januari 2009 | Kathmandu, Nepal

We zijn vandaag op een geweldige plek geweest. Swayambunath is een wereldberoemde stupa in Kathmandu. Met drie immens grote gouden boeddha’s. Weer een plek waar mijn mond van open valt. Bovenop een berg is een prachtige stupa gebouwd. De stupa wordt bewoond door honderden kleine aapjes. Vandaar dat deze plek in de volksmond ook de monkeytemple of apentempel wordt genoemd. Een prachtige plek. Je kijkt je ogen uit, zoveel cultuur en zoveel mooie stupa’s en tempels. Je kunt de stupa bereiken door 365 treden te bestijgen.

mantra’s op een muur aan de voet van Swayambunath

gebedsmolens

deze overeenkomst vind je op pagina 98

109


gouden boeddha’s aan de voet van Swayambunath

110


deze overeenkomst vind je op pagina 98

111


Swayambunath of monkeytemple

112


bewoner van Swayambunath

Tibettaanse vlaggetjes

deze overeenkomst vind je op pagina 98

113


Jolanda Althuis | donderdag 29 januari 2009 | Kathmandu, Nepal

Vandaag hebben Gijs en ik Bodhnath bezocht. Een prachtige stupa aan een belangrijke handelsroute van Kathmandu naar Tibet. De stupa is prachtig wit met bovenop, van bladgoud, boeddha’s ogen. De stupa heeft een diameter van zeker veertig meter. Het heiligdom ligt zo`n acht kilometer uit het centrum van Kathmandu. In de vele huizen rondom de stupa wonen Tibetanen, gevlucht uit Tibet. Veel Tibetanen hebben hier een handeltje opgezet. Prachtige schilderijen, doeken, kleren, beeldhouwwerken, sieraden en nog veel meer wordt aangeboden. Het is prachtig om hier op een terras te zitten en te kijken naar de vele monniken die hier hun dagelijkse gebeden uitvoeren. De vele monniken die hier ontelbare rondjes om de stupa lopen en hun mantras uitspreken, kleine kinderen in monnik-kostuums spelend op de witte muren van de stupa. Je kijkt je ogen uit en je moet oppassen dat je je mond niet moet oprapen van de straat want geloof mij die staat wagenwijd open, als je dit ziet... Vandaag ontmoeten we een vrouw de wij eerder in Pokhara waren tegengekomen. We komen wel vaker mensen opnieuw tegen. Eigenlijk is de wereld van een reiziger maar heel klein. We hebben gezellig bijgekletst en samen wat gedronken. Daarna hebben we een taxi gedeeld terug naar Thamel. Vanaf hier zijn we weer onze eigen weg gegaan. Ik blijf schrijven als ik jullie allemaal moet gaan uitleggen waar alle tempels precies voor staan die we de afgelopen dagen hebben gezien, dat doe ik dus lekker niet. Jullie kunnen meer te weten komen via internet. Verder is er dit keer niet echt veel te melden. Het leven is hier vooral erg relaxed. We struinen alle culturele bezienswaardigheden wat af en we genieten van de mensen en hun dagelijkse bezigheden.

1. de stupa van Bodnath 2. jonge vrouwen lopen door een zee van vlaggetjes

114


3. & 4. man spant extra Tibettaanse vlaggetjes

vrouwen draaien aan gebedsmolens

115


116


jonge boeddhistische monniken

117


Kathmandu

118


Gister hebben Gijs en ik voor het eerst deze reis ruzie gemaakt. We zijn uit elkaar gegaan om af te koelen, Gijs bleef in de kamer en ik ging in de tuin zitten. We hebben elkaar misschien een half uur met rust gelaten en toen was het al weer koek en ei. Ruzie maken is niet echt onze sterkste kant. We zijn weer heel gelukkig en verliefd op elkaar. De komende vier weken zullen we vrijwilligerswerk gaan doen in Bakhtapur en daarna zullen we verder reizen. Onze plannen wijzigen continue. We denken er nu over om niet meer naar Bangladesh te gaan maar naar Tibet af te reizen om onder andere Lhasa te bezoeken. We moeten nog uitzoeken hoe wij dat kunnen gaan doen maar het zou toch geweldig zijn als dat zou lukken. Zeker ook omdat oom Jan ook naar de grens met Tibet is afgereisd.

Jolanda Althuis | woensdag 18 februari 2009 | Bhaktapur, Nepal

Slecht nieuws voor Gijs en mij. Een paar dagen geleden hebben we een reis naar Tibet geboekt, acht dagen zouden we daar blijven. Vandaag hebben we echter te horen gekregen dat China de grens naar Tibet heeft dichtgegooid. De reden is ons nog onduidelijk maar de grens blijft zeker een maand dicht. Dat betekent dat het er voor ons niet meer in zit om naar Tibet te gaan omdat we eind maart weer naar huis moeten. Ik had me ontzettend op deze reis verheugd maar deze droom gaat voorlopig dus niet door. Maar ik zeg jullie bij deze; wij, Gijs en ik, gaan een keer naar Tibet. Waneer we precies gaan dat zien we nog wel maar eens in ons leven gaan we! Nu is het ons plan om direct terug naar India te gaan en daar uitgebreid Radjastan te bezoeken. We doen dus uiteindelijk niet drie landen aan maar houden het bij Nepal en India.

Toen was het Ăźberhaupt nog niet toegestaan om Tibet in te trekken. Verder gaan we waarschijnlijk niet meer naar het zuiden van India. In plaats daarvan willen we Rajasthan bezoeken. Dit ligt in het noord-westen van India. Veel reizigers die wij ontmoetten waren erg enthausiast over dit gebied. Goed, onze plannen zullen de komende weken wel weer veranderen. NamastĂŠ (= goede dag ) uit Kathmandu

Jolanda schijft een brief aan het thuisfront

dit verschil vind je op pagina 97 80

119


Jolanda Althuis | maandag 02 maart 2009 | Kathmandu, Nepal Zaterdagavond zijn we weer teruggekomen in Kathmandu vanuit Bakhtapur. Inmiddels is het al weer maandagmiddag. We zouden eigenlijk vandaag per bus vertrekken in de richting van de grens met India maar helaas... er zijn stakingen

Maoïsten hebben alle wegen in het zuiden van het land geblokkeerd en die gaan de komende drie of meer dagen niet meer weg. We zitten vast in Kathmandu. Vandaag hebben Gijs en ik echter besloten dat we helemaal niet vast willen zitten. We hebben een vliegticket geboekt voor een vlucht voor aanstaande woensdag. Om kwart over negen vliegen we dan van Kathmandu naar Delhi. Vanuit Delhi zullen we diezelfde dag nog per trein vertrekken naar Agra om vanuit daar Rajasthan in te trekken. Ik heb veel zin om India weer in te gaan maar ik heb ook erg veel zin om over drie weken mijn familie in de armen te sluiten, mijn vriendinnen te zien, mijn bedje te voelen, meer kleding keuze te hebben.

Jolanda Althuis | dinsdag 03 maart 2009 | Kathmandu, Nepal Dit keer heb ik een wel heel triest maar ook sappig verhaal. Allereerst, en nu komt de grap, wij zijn nog steeds niet vertrokken uit Kathmandu, Nepal. Het is alsof de goden, Shiva, Krishna en Rama ons hier heel graag willen houden. Dat we hier nog steeds zijn is

120

niet uit vrije wil hoor, dat is volledig noodgedwongen. Voor Gijs en mij begon ons dagje heerlijk relaxed. In de wetenschap dat we morgenochtend vroeg zullen vertrekken naar Delhi, India willen wij nog even volop genieten van Kathmandu en alles wat deze stad ons te bieden heeft. De dag begint met een heerlijk bakkie café latte met een vers gebakken croissant die wij op een bankje op het balkon van een restaurant in Thamel oppeuzelen. Op de achtergrond het eeuwige drukke getoeter van het verkeer. Na het ontbijt lopen we richting een luxe winkelstraat iets buiten het centrum van Kathmandu. Een maand geleden heb ik hier een heuse ZARA gezien, m’n favoriete kledingwinkel. Ik moet en zal daar heen, hoe gek is het om een leuk kledingstuk uit de ZARA uit Kathmandu te hebben. Als we eindelijk bij de ZARA aankomen valt het kledingaanbod jammergenoeg vies tegen. Uiteindelijk heb ik niet eens iets gekocht. Onze volgende bestemming is de ‘Garden of Dreams’, een mooie tuin in oud-Romeinse stijl, vlak bij Thamel waar je de hectiek en chaos van de stad prima kunt ontvluchten. We lezen daar een boek in het zonnetje. In een shopje in Thamel heb ik een spannend Nederlands boek gevonden die ik voor en paar roepies heb gekocht. Veel toeristen ruilen hun boeken om in boekwinkels in Thamel, vandaar dat er veel Nederlandse, Franse, Spaanse en anderstalige tweedehands boeken te koop zijn tegen een heel zacht prijsje. Rond een uur of drie keren we terug naar het restaurantje waar we de dag ook zijn begonnen en eten daar onze lunch. Na de lunch lezen we nog weer wat. Tegen een uur of vijf wil ik wel graag nog wat inkopen doen voor onze reis van morgen. Ik heb twee witte hemdjes verknald met wassen dus tracteer ik mijzelf op minstens twee of drie nieuwe. Er is een geweldig


winkeltje in Tamal genaamd Maya. Daar ga ik dus naar toe. Gijs gaat naar een fotozaak terwijl ik ga shoppen. Ik vind er een leuk hemdje met daarbij passende oorbellen en een armband, die had ik nog niet in die kleur... Voordat ik naar de fotozaak waar Gijs is ga ga ik ook nog even pinnen. Gijs is nog bezig en ik stel voor dat ik alvast vooruit ga naar een internetcafĂŠ om een laatste mailtje te sturen naar het thuisfront. En nu komt het trieste gedeelte... ik zit nog geen vijf minuten achter een computer en heb net een venster geopend om mijn paps en mams een mail te sturen als het plotseling druk wordt achter mij. Ik doe mijn tas van mijn schouder, zet hem een seconde vlak naast mijn been neer en draai mij om naar de mensen achter mij, om vervolgens weer terug te kijken naar mijn tas. Ja je voelt het al aankomen...WEG, mijn tas is weg!

Ik sta op van mijn stoel, voel mijn hart in mijn keel en kijk woest om mij heen, iedere toerist is druk aan het internetten en heeft echt niet door waarom ik als een gek om mij heen sta te zwaaien en te roepen dat mijn tas weg is. De jongen achter de balie kijkt mij eerst geschokt aan en komt dan eindelijk in actie maar dan is het al veel te laat, de vogel is al gevlogen met potverdomme mijn tas... jullie willen niet weten wat er door mij heen ging. Ik, Jolanda Althuis, sta voor de meeste van mijn familie en vrienden bekend als een net en vooral zeer oplettend meisje dat haar spullen altijd zorgvuldig bij zich draagt, soms bijna dwangmatig. Vandaag is ze bestolen van haar tas. Normaal gesproken heb ik nooit veel dierbare of kostbare spullen in mijn tas zitten maar vandaag heb ik uiteraard alles in

1. verkoopster van gedroogde vis 2. Garden of Dreams 3. verkoper van fluiten

121


verkoper van momo

122

kind luidt de klok bij Bodnath


mijn tas gestopt. Mijn paspoort en bankpas, mijn mp3 speler en het aller, aller, aller ergste mijn dagboeken waarin ik alle belevenissen van mijn hele reis zo nauwkeurig heb opgeschreven met prachtige tekeningen van plekken en tickets van plaatsen die wij hebben bezocht in India en in Nepal... allemaal weg! Op het moment dat het gebeurt wil ik naar huis, ik heb het gehad. Eerst Tibet dat niet doorgaat en dan de grens die we niet kunnen bereiken door wegblokkades. Als we dan blij zijn dat we een ticket hebben geboekt om alsnog snel naar India te kunnen, wordt potdomme mijn tas gestolen en zitten we nog steeds vast in Kathmandu.

Indiase ambassade. Daar loopt alles spaak. De mannen achter de bali zijn ontzettend grof en onbeschoft, ik kan ze wel schieten. De conclusie is dat we mijn nieuwe visum voor India pas over acht dagen kunnen komen ophalen. Nog langer in Kathmandu blijven is echt geen optie...

Ik kan mijn bankpas meteen blokkeren en Gijs annuleert onze vlucht. De mensen van het reisbureau waar we de vliegticket boekten zijn geweldig behulpzaam. Ze bellen onmiddellijk met het consulaat van Nederland en morgen kunnen we daar terecht als we tenminste eerst bij de toeristenpolitie aangifte hebben gedaan van de diefstal. Voorlopig lijken we nog wel weer even vast te zitten in Kathmandu.

In ons restaurantje bedenken we wat we dan wel willen, ik ben verdrietig, ik heb er genoeg van, het enige wat ik eigenlijk wil is gewoon weg zijn uit Nepal, weg uit Kathmandu. Waar naartoe maakt mij niet meer uit. Na een tijdje dromen bedenken we dat we misschien wel naar Thailand kunnen gaan om daar deze kater weg te spoelen op de witte stranden van Thailand. Een geweldig idee!

Jolanda Althuis | woensdag 04 maart 2009 | Kathmandu, Nepal Vandaag staat in het teken van dingen regelen. Eerst gaan we met een taxi naar de toeristenpolitie om daar aangifte te doen van de diefstal. Dit verloopt vlot. Dan gaan we door naar het consulaat van Nederland. Door Kari, de consul, worden we zo goed geholpen dat ik binnen een uur een nood-paspoort in m’n bezit heb, een laissez-passer. Maar we zijn er nog niet. Kari heeft nog twee brieven voor mij geschreven. Eén voor de immigratiedienst van Nepal en één voor de Indiase Ambassade, ik ben immers momenteel illegaal in Nepal en heb ook geen visum meer voor India. Eerst naar de Nepalese immigratiedienst om daar mijn visum te regelen, ook dat is binnen een uur gepiept. Dan nog de laatste drempel, de

Jolanda Althuis | donderdag 05 maart 2009 | Kathmandu, Nepal Gijs en ik boeken een ticket naar Thailand. Morgenochtend om acht uur kunnen we al naar het vliegveld om om elf uur te vertrekken van Kathmandu naar Bangkok, Thailand. Ik ben echt zo blij en ik heb echt zo veel zin om dit te gaan doen! Na al die pech lekker hangen op het strand, wie wil dat niet! We hebben ontzettend veel hulp gehad van Nilam van het reisbureau Asian Heritage en van de consulate Kari, wat een geweldige mensen. Als mijn tas niet was gestolen had ik al lang in India gezeten, wat ook mooi was geweest, maar nu ga ik naar Thailand en dat vind ik wel erg super...

123


het centrale tempelplein van Kathmandu

124


125


Vertrek Jan Althuis | dinsdag 20 juli 1971 | vertrek

Om zes uur opgestaan en om zeven uur vertrokken van het kantoor van Nepal airlines. Om half 8 vertrokken met het vliegtuig. Het was een vliegtuig voor 45 personen dus geen grote maar er zaten maar 5 passagiers in en een stuk of 6 bemanningsleden. Het is een prachtig gezicht boven de bergen en als je boven de wolken vliegt, die waren zo wit, het was net alsof het allemaal sneeuw was.

vliegtuig naar Calcutta

126


na aankomst in India neemt Jan een boot richting MaleisiĂŤ

127


128


129


Vertrek Jolanda Althuis | vrijdag 06 maart 2009 | Kathmandu, Nepal

Mijn reis door Nepal houdt per vandaag op. Na enkele weken in India te zijn geweest en dik twee maand in Nepal is het nu tijd voor ons om verder te trekken. Gisteren hebben we een ticket geboekt naar Thailand. Een hele andere bestemming dan gepland maar we kunnen nu éénmaal niet terug naar India. Hier scheiden ook onze wegen oom Jan. Jij vliegt naar Calcutta, India, en ik vlieg naar Thailand. Enkele keren heb ik je erg dichtbij gevoeld, had ik het idee dat je met ons meereisde. In het bootje op de Ganges bij Varanasi, of in de bus richting Nepal, hoe vervelend die busreis ook was. Op andere plekken leek je weer mijlenver weg te zijn. Kathmandu lijkt zo te zijn veranderd sinds de tijd dat jij er was dat ik je aanwezigheid eigenlijk niet heb gevoeld. Of het moet al in de straatjes van de oude stad zijn geweest. Ik vond het erg bijzonder om zoveel jaren later in je voetsporen te hebben mogen treden. Dank je oom Jan…

uitzicht vanuit het vliegtuigraampje

130

de bestemming

uitzicht vanuit het vliegtuigraampje


meer vliegreizen van Jolanda op pagina 16

131


één van de laatste foto’s van Jan links Klaas, rechts Jan

132


Op 20 juli 1972, ’s avonds om tien uur, stond hij plotseling weer bij ons in de kamer. We waren dolgelukkig. Hij was weer thuis! Klaas Althuis over zijn grote broer

133


134


4 november 1972

135


136


6 november 1972

137


138


Met liefde aan mijn ouders (en broers en zusjes) Dicht in mijn hart zijn de dingen die jullie hebben gedaan Dat maakt elke kerstmis gedenkwaardig Jullie voorbeeld van liefde heb ik gevonden De geest van kerstmis kan als laatst het jaar rond Dicht in mij hart zijn de herinneringen die we deelden Die leven door het jaargetijde en houden me bewust Dat is een erfenis van zuivere liefde En het is een zegen om zulke ouders als jullie te hebben Gelukkig kerstfeest met veel liefs Jan

(gevonden op een kaart die Jan in december 1971 uit AustraliĂŤ verstuurde)

139


140


een fries op pad  

een fries op pad

Advertisement
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you