Issuu on Google+

มีงานบุ๊ก


รั กจนเป็ นเรื่ อง รวมเรื่ องสัน้ กตัญญู สว่ างศรี จิราภรณ์ วิหวา จิรัฏฐ์ ประเสริฐทรั พย์ ภานุพงศ์ เชยชื่น ภู่มณี ศิริพรไพบูลย์ สุปรี ดี จันทะดี พิมพ์ ครั ง้ แรก กุมภาพันธ์ 2556 เลขมาตรฐานสากลประจ�ำหนังสือ 978-616-91170-2-5 ราคา 120 บาท ออกแบบปก ศรัทธา แสงทอน มีงานบุ๊ก 483/1 ถ.รามค�ำแหง ต.หัวเดียด อ.เมืองตาก จ.ตาก 63000 โทรศัพท์ 055 515 664 พิมพ์ ที่ โชตนาพรินท์ จำ�กัด โทรศัพท์ 053 225 237 จัดจ�ำหน่ ายโดย บริ ษัท อมริ นทร์ บุ๊ค เซ็นเตอร์ จ�ำกัด 108 หมูท่ ี่ 2 ถ.บางกรวย-จงถนอม ต.มหาสวัสดิ์ อ.บางกรวย จ.นนทบุรี 11130 โทรศัพท์ 0-2423-9999 โทรสาร 0-2449-9561-3 Homepage: http://www.naiin.com/


สารบัญ จูบแรก จูบหลัง และจูบอื่นๆ กตัญญู สว่างศรี 9 จูเลียและจูเลีย จิ ราภรณ์ วิ หวา 29 น� ้ำตาที่ตา่ ง จิ รฏั ฐ์ ประเสริ ฐทรัพย์ 43 เขาหลงรักหล่อนอย่างเอ้ อระเหย ภานุพงศ์ เชยชื น่ 73 ความลับ อยูใ่ นสมุดบันทึกเล่มนี ้ ภู่มณี ศิ ริพรไพบูลย์ 97 สิง่ อ�ำนวยความสะดวก สุปรี ดี จันทะดี 111


รั กจนเป็ นเรื่ อง กตัญญู สว่างศรี จิราภรณ์ วิหวา จิรัฏฐ์ ประเสริ ฐทรัพย์ ภานุพงศ์ เชยชื่น ภูม่ ณี ศิริพรไพบูลย์ สุปรี ดี จันทะดี


จูบแรก จูบหลัง และจูบอื่นๆ กตัญญู สว่างศรี


9

1… จูบแรก เต็มไปด้ วยความเร้ าใจ เย้ ายวนและ ลึกลับเสมอ ผมชื่นชอบสัมผัสแห่งจูบแรก มันคล้ ายๆ กับ การริ เริ่ มเรื่ องสันสั ้ กเรื่ อง ในแง่การเขียน ประโยคเปิ ดอัน สวยงามมักพาเรื่ องราวให้ ดำ� เนินไปด้ วยความราบรื่ น แต่ มันยากยิ่งนัก จังหวะจะโคนของการเริ่ มต้ นในแต่ละครัง้ ล้ วนแตกต่าง ทุกทีที่ผมต้ องการสร้ างเรื่ องราวใหม่ๆ กลับ บอดใบ้ ไร้ หนทาง ผมควรจับมือเธอก่อนไหม หรื อจะส่ง สายตาหยาดเยิ ้ม โปรยค�ำหวานหว่านเสน่ห์ หรื อควรจะ


10

เป็ นค�ำคมหล่อๆ ต่อด้ วยการเอ่ยค�ำอนุญาต ข่มขู่บีบ บังคับ รวบรัดตัดตอน ค�่ ำ คื น แรกที่ พ บเธอ เราพู ด คุ ย กั น อย่ า ง สนุกสนาน หยอกล้ อกันท่ามกลางแสงสีและดนตรีกกึ ก้ อง ของผับย่านชานเมือง เรานัง่ ตัวแทบติดกัน (เป็ นความ จงใจของผมเองแหละ) ผมกับเธอต่างตะคอกเรื่ องราวไป มาเต็มเสียงขับแข่งกับอิเล็กทรอนิกส์ซาวด์เฉิ่มๆ ปล่อย ให้ เพื่อนที่มาด้ วยกันยืนเก๊ กหล่ออยูค่ นเดียว เธอบอกว่านักเขียนส่วนใหญ่ขีเ้ ก๊ ก นั่งไขว่ ห้ างเป็ นเลขแปด มือหนึง่ ถือแก้ วเหล้ า อีกมือคีบบุหรี่ทยี่ ก ขึ ้นสูบเป็ นครัง้ คราวและพ่นควันออกมาช้ าเชื่องเสมือน จงใจให้ สีเทาหม่นตัดกับแสงเหลืองนวลอ่อนของร้ าน เหล้ าประเภทที่ไร้ การเต้ น เน้ นบรรเลงเพลงอันมากมี รสนิยม ผู้คนต่างตูดติดเก้ าอี ้แลกเปลี่ยนความคิดฉลาด หลักแหลมด้ วยท่าทีสภุ าพ “มึงอย่าเก๊ กนะ กูเบื่อ” ผมสรุปความคิดเธอ ด้ วยตัวเอง ตกดึก อาการเมาของผมเริ่ มแสดงออกมา อย่างชัดเจน หลังโชว์ลีลาการเต้ นจนมันมือมันเท้ าและ มึนหัวไปพร้ อมๆ กัน ผมก็กลับมานัง่ ลงที่ตรงกันข้ ามกับ เธอ ผมเอื ้อมมือไปกุมมือเธอ ยีหวั หยอกล้ อเธอ สัมผัส ใบหน้ าของเธอ เราสบตากัน บทเพลงบรรเลงอย่าง ครื น้ เครง เหล่าบรรดานักเต้ นออกลีลาร่ายร�ำ ทว่าเราต่าง นิง่ สงบ ต่อจากนัน้ ผมจ�ำไม่ได้ แล้ วว่าเรื่องราวทีพ่ ดู คุยคือ


11

อะไร อาจไม่มีบทสนทนาใดเลยก็เป็ นได้ รู้ ตวั อีกที...ริ มฝี ปากของผมก็วางซ้ อนอยู่บน ริ มฝี ปากของเธอเสียแล้ ว เธอผละตัวออกเบาๆ “พอก่อน เดี๋ยวอยาก” ผมถอนตัวเชื่องช้ า เอียงคอซบไหล่เธออย่าง นุ่ ม นวลราวกั บ เด็ ก หนุ่ ม ผู้ ขาดความรั ก จากแม่ อากัปกิริยาต่างๆ แสดงออกประหนึง่ ขออภัยในการล่วง เกิน ผมอาจจะพอมีอารมณ์ อยู่บ้าง แต่ก็หาใช่ ความก�ำหนัดทีบ่ ำ� บัดได้ ด้วยความใคร่เพียงฝ่ ายเดียว เธอ แตกต่างจากหญิ งสาวทัว่ ไปที่เคยพบตามผับบาร์ มัน ไม่ใช่จบู ดูดดื่ม ไม่ใช่รักเร่าร้ อน และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ จูบหวานแว๋วของเด็กมัธยมที่เพิ่งเริ่ มหัดมีเซ็กส์ (แม้ เธอ จะอายุเพิง่ ครบสิบแปดได้ เพียงสองสัปดาห์!) บรรยากาศ เต็มไปด้ วยเสน่ห์ยากบรรยาย เธอไม่ใช่คนสวยประเภท ที่ใครเห็นแล้ วต้ องเหลียวตาม หาได้ ลึกลับชวนสงสัย อย่างตัวละครในนิยาย เธอตลก พูดจาตรงไปตรงมา “เรา ก็เงี่ยนเหมือนกัน” ถ้ าไม่เมาจนจ�ำผิด ผมคิดว่าผมได้ ยิน เธอพูดอย่างนัน้ ออกจากผับ ล้ อ มวงกัน ต่ อ ที่ บ้ า นเพื่ อ นผู้ เชี่ยวชาญเรื่ องพืช ท่ามกลางควันกัญชาฟุ้งกระจาย บทสนทนา พูดคุยขมคอ บ้ างรู้เรื่ อง บ้ างไม่ร้ ูเรื่ อง พาเราสองเดินทาง


จูเลียและจูเลีย จิ ราภรณ์ วิ หวา


29

ผมหวีแล้ ว ขอบตากรี ดหนาเท่ากันดีแล้ ว เสื ้อกับกางเกง เข้ ากันดีแล้ ว รองเท้ าใส่สบายดีแล้ ว หยิบกล่องยาและ ของทีต่ ้ องใช้ วนั นี ้ใส่กระเป๋ าครบแล้ ว โทรศัพท์มอื ถือชาร์ จ แบตเต็มแล้ ว... จูเลียยืนหมุนไปหมุนมาอยู่หน้ ากระจกเพื่อ ตรวจตราตัวเองก่อนออกจากบ้ าน และทีม่ ากกว่านัน้ เธอ ก�ำลังพยายามตรวจสอบว่าเธอกลับไปเป็ นคนปกติแล้ ว หรื อยัง ต้ องกลับไปขอบคุณมหาวิทยาลัยที่บงั คับให้ เด็ ก ปี หนึ่ง ทุก คนเรี ย นวิ ช าจิ ต วิ ท ยาทั่ว ไป และท� ำ ให้ นางสาวจุรียา หวัง รหัสประจ�ำตัว 46110485 รู้จกั ว่าโรค


30

ซึมเศร้ าคืออะไร ค�ำว่าจิตเภทกิ นความหมายแค่ไหน อาการประสาทหลอนเป็ นอย่างไร และเข้ าใจว่าความผิด ปกติทางจิตเป็ นเรื่ องที่เกิดขึ ้นและรับมือได้ ไม่เหมือนใน ละครทีวีที่จบั ทุกความผิดปกติใส่โรงพยาบาลบ้ า ดังนัน้ เมื่อตระหนักได้ วา่ ก�ำลังกลายเป็ น ‘ผู้ป่วย’ จูเลียจึงไม่รีรอ ที่จะเข้ ารับการรักษา กินยาและดูแลตัวเองตามที่หมอสัง่ อย่างเคร่งครัด และยิง่ เมือ่ เธอได้ ร้ ูจกั กับดนัย เธอก็ปรารถนา ที่จะหายเป็ นปกติ จูเลียไม่เคยบอกดนัยว่าเธอป่ วย แต่ในทุก ครัง้ ที่ได้ เจอกัน จูเลียจะเล่าเรื่ องราวอื่นๆ เกี่ยวกับตัวเธอ ให้ เขาฟั งอย่างละเอียดถี่ถ้วน ลูกครึ่งไทย-สิงคโปร์ อย่าง เธอถู ก เลี ย้ งดู ม าอย่ า งไร ลัก ษณะนิ สัย ของพี่ เ ลี ย้ ง อาจารย์ทเี่ ธอเกลียดสมัยมัธยม เพือ่ นร่วมคณะทีเ่ ธอแอบ ชอบตอนเรี ยนมหาวิทยาลัย เส้ นก๋วยเตี๋ยวที่ ชอบกิ น บรรยากาศในบริ ษัทรับผลิตสารคดีที่เธอเคยท�ำงานตอน เรี ย นจบใหม่ ๆ กลิ่ น แปลกประหลาดในลิ ฟ ท์ ข องตึก ส�ำนักงานที่ท�ำเธออาเจียนทุกวันตอนเช้ า ไปจนถึงนิสยั ตลกๆ ของเพื่อนกลุม่ เดียวกับเธอ ในทุกเรื่ อง ดนัยจะฟั ง อย่างตัง้ ใจและแลกเปลี่ยนเรื่ องราวในหัวข้ อสนทนา เดียวกันบ้ าง บางครัง้ ก็ตงค� ั ้ ำถามที่ชวนให้ จเู ลียได้ นิ่งคิด และท� ำให้ เธอรู้ สึกพิเศษได้ เสมอเมื่อเธอพูดอะไรบาง อย่างออกมา ดนัยชอบพูดติดปากว่า “ผมรักวิธีคิดของ คุณ”


จูเลียหลงรักดนัย และแน่ใจว่าเขาก็ประสบ ปั ญหาที่ไม่แตกต่างกัน

ธุระของจูเลียในวันนีค้ ือการรวบรวมข้ อมูล เกี่ยวกับประเพณีและความเชื่อเรื่ องการเกิดของมนุษย์ เพื่อน�ำไปใช้ ในงานวิจยั เธอรับจ้ างหาข้ อมูลมาเกือบจะ ครบปี และรู้สกึ ดีที่ได้ ประกอบอาชีพที่ไม่ต้องพบปะผู้คน มากมาย งานนี ้เอื ้อให้ เธออยู่เงียบๆ และควานหาสิ่งที่ ต้ องการจากหนังสือเล่มโตโดยไม่ต้องมีสกั บทสนทนา หากจะมีบ้าง ก็เป็ นเพียงการติดต่อขอยืมหนังสือหายาก จากบรรณารั กษ์ และสัง่ งานเจ้ าหน้ าที่รับถ่ายเอกสาร เท่านัน้ จูเลียไม่ชอบการปฏิสมั พันธ์กบั ผู้คนนอกเส้ นวง ปลอดภัย ในตอนทีเ่ ด็กกว่านี ้เธอเคยเข้ าใจว่าเธอไม่ชอบ ใครต่อใครเพราะเขาเหล่านันท� ้ ำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ แต่ ตอนนี ้เธอเข้ าใจแล้ วว่า เธอไ���่ได้ เกลียดใคร แต่เกลียดตัว เองเวลาที่อยูก่ บั คนอื่นต่างหาก งานเสร็ จ ไวกว่ า ที่ คิ ด จูเ ลี ย ออกมาซื อ้ น� ำ้ อัดลมกระป๋ องที่หน้ าห้ องสมุดแล้ วหยิบโทรศัพท์มือถือ ขึ ้นมาเปิ ดเสียง เธอกดเข้ าไปที่เมนูรายชื่อ เลือ่ นไปจนถึง ชื่อของดนัย ก่อนจะเลื่อนขึ ้นเลื่อนลงซ� ้ำแล้ วซ� ้ำเล่า เธอ ไม่เคยโทรหาเขา ทังที ้ อ่ ยากจะโทรหาทุกวันตังแต่ ้ ได้ เบอร์ โทรศัพท์มา

31

+++


น� ้ำตาที่ตา่ ง จิ รฏั ฐ์ ประเสริ ฐทรัพย์


43

บางที อาจเป็ นเรื ่องบังเอิ ญที ว่ นั เกิ ดของนายพลแดร์ ริดา ไปตรงกับวันชาติ ของประเทศนี ้ หรื อบางที อาจเป็ นการ สถาปนาวันชาติ ของประเทศนีใ้ ห้ตรงกับวันเกิ ดของนาย พลแดร์ ริดา ไ ม่ มี ห ลั ก ฐ า น แ น่ ชั ด ใ น ป ร ะ เ ท ศ ที ่ ประวัติ ศ าสตร์ ถู ก สร้ า งขึ้ น มาในระยะเวลาอัน ใกล้ ประเทศที ด่ ูเหมื อนประชากรทุกคนเกิ ดมาและจ� ำความ ได้ก็ต่างซาบซึ้ งถึงความยิ่ งใหญ่และยิ่ งยงของท่านผูน้ �ำ กันถ้วนทัว่ ผู้ คนแน่ น ขนัด ตลอดทุ ก ตารางเมตรของ จัตตุรัสกลางเมือง ธงชาติที่ท�ำจากกระดาษในมือของ


พวกเขาโบกสะบัด ทุกสายตาจับจ้ องไปยังระเบียงกลาง พระราชวัง ไม่มีใครอยู่ตรงนัน้ หากทุกคนก็ต่างตะโกน ป่ าวร้ องและสรรเสริญประมุขหนึง่ เดียวของประเทศไปยัง พื ้นที่วา่ งเปล่าของระเบียงนัน่ วันชาติปีนี ้ นายพลแดร์ ริดามีอายุครบหนึ่ง ร้ อยสี่สบิ ห้ าปี

44

น่าจะอยูท่ ี่หลักหมื่นคน ผมประเมินจากการ ลอบมองเผินๆ เมื่อครู่ เสียงตะโกนยังดังไม่มีตกนาน ชัว่ โมง บอกให้ ร้ ูวา่ นายพลแดร์ ริดายังคงอยู่ และไม่เสือ่ ม คลาย ผมพ่นควันบุหรี่ สดุ แรงปอด ความกังวลไม่ได้ ออก มากับกลุม่ ควัน หากยังคงเกาะนิ่งแนบชิดไปกับอวัยวะ ภายใน แม้ ไม่ใช่ครัง้ แรก แต่ความรู้สกึ ยังคงไม่ตา่ งไปจาก เมื่อหลายสิบปี ก่อน...หลายสิบปี อืม...มันนานจนผมจ�ำ ไม่ได้ วา่ มันกี่สบิ ปี แล้ วนะ ผมซดเครื่องดืม่ ชูกำ� ลังเป็ นขวดทีส่ าม ถึงรู้มนั ไม่ได้ ช่วยให้ คลายลง แต่มันก็คล้ ายการเอาหนามบ่ง หนามที่ยอก อาจเป็ นวิธีเดียวที่ท�ำให้ ผมกล้ าลุกยืน ผม ดับบุหรี่ ตวั ที่สี่พร้ อมๆ กับที่นายทหารชันผู ้ ้ ใหญ่คนหนึ่ง เดินเข้ ามาในห้ อง เขามองมาด้ วยสายตากดต�ำ่ กล่าวด้ วย น� ้ำเสียงแข็งกร้ าวและเย็นชา ได้ เวลาแล้ ว รู้สกึ ถึงจังหวะถีเ่ ร็วกระหน�ำ่ ซัดภายในหน้ าอก ข้ างซ้ าย มันขัดแย้ งกับกล้ ามเนื ้อทัว่ ร่างกายที่หนักอึ ้ง ผม สูดหายใจลึกก่อนจะยกร่างออกจากเก้ าอี ้เหล็กสีด�ำ นาย


45

ทหารเปิ ดทางให้ ผมเดินน�ำออกจากประตู ย่างก้ าวเชื่อง ช้ า แต่ไม่หนักแน่น คล้ ายผมค่อยๆ เยื ้องย่างไปในอากาศ บางเบา เท้ าไม่ตดิ พื ้น “กี่ ปีมาแล้ ว ยังไม่ชินอีก” นายทหารเสียง กร้ าว เป็ นฉากอันคุ้นเคย ผมก้ าวลงบนโถงทางเดิน ชันสามของอาคารทรงวิ ้ คตอเรี ยนอันโอ่โถง ทางเดินมี ความกว้ างประมาณสามเมตร พรมสีแดงปูยาวน�ำทาง ไปจนถึงสุดห้ อง บนเพดาน แชนเดอเลียร์ สีขาวมุกคลิป ทองระโยงระยางหลายพุม่ ไฟสีส้มภายในขับเน้ นให้ เกร็ด กระจกสกาวใสแม้ มี แ สงจากยามเช้ าลอดเข้ ามา แทรกแซงทัศนียภาพ สองข้ างทางเรียงรายด้ วยภาพเขียน ยุคฟื น้ ฟูศลิ ปวิทยาการของยุโรป ทุกภาพอยูใ่ นกรอบรูป สีทองในยุคสมัยเดียวกัน เนื ้อทองอร่ ามจนผมคิดว่าน่า จะท�ำมาจากทองค�ำแท้ ที่สดุ ทางเดินเป็ นรู ปหล่อทอง เหลืองขนาดครึ่งตัวของท่านผู้น�ำ ตระหง่านอยูห่ น้ าผนัง ที่แบ่งทางเดินออกเป็ นสองทาง และเช่นเคย ผมเดิน เข้ าไปยังห้ องทางขวา มีนายทหารผมสันเกรี ้ ยนผิวขาวปลัง่ สามคน รออยูใ่ นนัน้ ผมค้ อมศีรษะให้ เขาเล็กน้ อย ก่อนจะนัง่ ลง หน้ ากระจก นายทหารที่น�ำผมมาปิ ดประตู เขาไม่ได้ เข้ า มาด้ วย หนึง่ ในสามผมไม่ค้ นุ หน้ า ผมคิดว่าน่าจะเพิ่งมา ใหม่ อย่างไรก็ตามภายในห้ องเราไม่ได้ คยุ กัน ต่างคนต่าง เริ่ มงานของตัวเองโดยมีผมนัง่ จ้ องมองใบหน้ าตัวเองอยู่


เขาหลงรักหล่อนอย่างเอ้ อระเหย ภาณุพงศ์ เชยชื น่


73

นี ่เป็ นเรื ่ องจริ ง มี ความเป็ นวรรณกรรมอยู่น้อยมากใน เรื ่องนี ้ ดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี ้จะไม่มีเรื่ องราวอะไร เท่าไหร่เลย ตอนนันผมเป็ ้ นเด็กเฝ้าร้ านหนังสือ ไม่มีอะไร ให้ ตื่นเต้ นมากนักนอกจากกองหนังสือที่เรี ยงรายอยู่ใน ชันวางหนั ้ งสือ แรกเริ่ มดูเหมือนว่าจะมีแต่หนังสือที่ชวน ให้ ตื่นเต้ น มีหนังสือวรรณกรรมที่ไม่ร้ ูจกั อยูเ่ ยอะแยะ มี นักเขียนทีไ่ ม่ร้ ูจกั อยูเ่ ยอะแยะ การเลือกหนังสือสักเล่มมา นัง่ อ่านนอนอ่านผ่านชีวติ ไปวันๆ ก็ดเู ป็ นกิจกรรมทีเ่ ข้ าท่า เข้ าทางอยู่ส�ำหรับคนที่ริเริ่ มเป็ นนักเขียนฝึ กหัดแบบผม


ผ่านไปไม่ถึงเดื อนหนังสือทัง้ หลายก็ กลายไปเป็ นคน แปลกหน้ าที่ผมไม่มีความคิดที่จะท�ำความรู้จกั ยิ่งอยูก่ บั หนังสือมากๆ เข้ าผมก็ยิ่งอ่านหนังสือน้ อยลง ความตื่น เต้ นของนักนิยมวรรณกรรมช่างมีอายุขยั สันนั ้ ก มิหน�ำซ� ้ำ ผมก็ไม่ได้ เขียนอะไรในช่วงเวลาเหล่านัน้ อาชีพนักเขียน ที่เป็ นความฝั นของผมน่าจะจบลงตรงนัน้ ตรงสถานที่ และห้ วงเวลาทีม่ นั น่าจะก่อให้ เกิดการท�ำงานวรรณกรรม ดูจะเป็ นตลกร้ ายที่ไม่ชวนให้ คนทัว่ ไปข�ำขันเอาเสียเลย ผมไม่สนใจอีกต่อไปแล้ วแหละว่าคนยุคนี ้ใครจะสนใจรึ ไม่สนใจในวรรณกรรม ปล่อยให้ มนั เป็ นเรื่ องของคนบ้ าๆ บอๆ เฉพาะทางไปเสียเถอะ 74

วันหนึ่งเธอก็เดินเข้ ามาในร้ าน สาบานด้ วย ความเป็ นจริงผมไม่เคยชินกับการพบปะคนภายนอกเลย ผมมักเก้ ๆ กังๆ เสมอเวลาพบเจอคนแปลกหน้ า เป็ นแบบ นี ต้ ัง้ แต่ เ ด็ ก แล้ ว ผมไม่ ค่ อ ยออกไปพบเจอใครหรื อ ซอกแซกสูโ่ ลกภายนอกเลย ผมชอบหมกตัวเองอยูใ่ นห้ อง แล้ วอ่านหนังสือมากกว่า นี่อาจจะเป็ นส่วนหนึง่ ที่ท�ำให้ ผมอยากเป็ นนักเขียน ก็แค่สร้ างโลกจ�ำลองขึ ้นมาในหัว แล้ วสื่อสารออกไปทางอ้ อม นี่เป็ นวิธีที่ไม่ต้องไปปะทะ โดยตรงกับโลกความเป็ นจริงหรือสือ่ สารกับผู้คนจริง เป็ น วิถีทางที่ไม่เลว ผมคงคิดแบบนัน้ แต่ไม่มีอะไรกล้ วยๆ เหมือนความคิดของตัวเราเองหรอก จะในวิถีทางใดก็ ต้ องกระเสือกกระสนดิ ้นรนอยูด่ ี


75

แล้ วอะไรดลใจให้ ผมต้ องไปเป็ นเด็กเฝ้าร้ าน หนังสือกันหนอ ในเมื่อการต้ องไปอยู่ในร้ านค้ าอะไรสัก อย่างผมก็ต้องพบปะกับผู้คนที่ไม่ร้ ู จกั อยู่ดี ก็คงเหมือน ในหนังสือคู่มือทังหลายบอกนั ้ น่ แหละ คนเราต้ องรู้ จกั ปรับตัวและฝึ กฝนตนเองในสายงานต่างๆ ผมก็จ�ำต้ อง ฝึ กฝนมันบ้ าง รู้ จักยิม้ แย้ มกับลูกค้ า รู้ จักพูดคุย รู้ จัก แนะน�ำสินค้ าที่ตวั เองขายให้ กบั ลูกค้ า ผมคิดว่าคงปรับ ตัวไม่ยากนักหรอก ผมชอบอ่านหนังสือนี่นา การอยู่ใน สถานที่ที่มีสิ่งที่เราชอบน่าจะดีนะ ผมรู้ จกั หนังสือนี่นา ผมรู้จกั วรรณกรรมนี่นา ผมน่าจะบอกเล่ามันได้ หรอกน่า ผมน่าจะรู้หรอกว่าใครชอบไม่ชอบอะไร ใครต้ องการอะไร ผมน่าจะรู้ หรอกว่าหนังสือเล่มนันๆ ้ มันเกี่ยวกับอะไรมี อะไรอยูใ่ นนัน้ ผมน่าจะท�ำหน้ าทีไ่ ด้ ดอี ยูห่ รอกน่า ผ่านไป สองเดือนผมก็ไม่คดิ จะแนะน�ำให้ ใครอ่านหนังสืออีก ช่าง หัวเขาเถิดน่า คนเราถ้ าคิดทีจ่ ะอ่านอะไรสักเล่ม เดีย๋ วเขา ก็เลือกไอ้ ที่เหมาะๆ กับตัวเขาเองหรอกน่า จะไปเจ้ ากี ้ เจ้ าการอะไรกับความต้ องการของคนอื่นนักหนา ผมเลย ไม่คอ่ ยได้ ปฏิบตั หิ น้ าทีข่ องพนักงานทีด่ สี กั เท่าไหร่ ผมเลย เอาแต่นงั่ ๆ นอนๆ แทน บางทีก็งีบหลับตลอดบ่าย ไม่มี ใครคิดจะขโมยหนังสือนักหรอก ไม่มีใครหิวกระหายทาง ปั ญญาหรอก มีก็แต่ปัญญาชนที่ยืมหนังสือแล้ วขี ้เกียจ เอาไปคืนห้ องสมุดก็เท่านันเอง ้


ความลับ อยูใ่ นสมุดบันทึกเล่มนี ้ ภู่มณี ศิ ริพรไพบูลย์


97

ผู้โดยสารต่างทยอยขึ ้นรถแต่เขากลับแทรกตัวออกจาก แถวแล้ วเดินอ้ อมไปยังที่นงั่ คนขับ ชายสูงอายุหน้ าตา ขึงขังมองลงมาถามเขาด้ วยถ้ อยค�ำห้ วนๆ ว่า มีอะไร เขา ตอบกลับไป: “ไม่ต้องรอ” ใกล้ โรงแรมที่พกั เขานัง่ อยูใ่ นบาร์ เหล้ าเล็กๆ ซึง่ ตกแต่งด้ วยโปสเตอร์ หนังยุโรปใส่กรอบอย่างดีแขวน ไว้ บนฝาผนัง มีเปี ยโนไฟฟ้าอีกหนึง่ หลัง เขาสัง่ เบียร์ และ กับแกล้ มอี กอย่างระหว่างรอ เขากวาดสายตาไปยัง โปสเตอร์ ทีละใบ: Cries and Whispers, Blow-Up, Breathless--บริ กรชายก�ำลังริ นเบียร์ เขาหันกลับแล้ ว


ขอบคุณตามมารยาท Solyaris, The Double Life of Veronique--มีเสียงบีเนเชอรัลจากเปี ยโนไฟฟ้าหลังนัน้ Zbigniew Preisner’s Les Marionettes…

98

เขาผละตัวเองจากเก้ าอี ท้ รงสูงพร้ อมแก้ ว เบียร์ ในมือ เขายืนอยูห่ ลังเธอราวสามนาทีรอจนเธอเล่น จบ “เล มารฺี โยเน็ตตฺ” เขากล่าว เธอหันกลับแล้ วมองตรงมาที่เขา “คุณรู้จกั เพลงนี ้ด้ วยเหรอ” เธอถามด้ วยความ แปลกใจ ตรงโต๊ ะหินอ่อนหน้ าร้ าน ห้ าทุม่ สี่สบิ ห้ า เธอ สัง่ เบียร์ เพิ่มอีกขวด คนในร้ านต่างทยอยกลับ บริ กรชาย หญิงช่วยกันปิ ดประตู หน้ าต่าง “กลับกันเถอะคุณ” เขากระซิบบอก เธอปฏิเสธแล้ วกวักมือเรี ยกบริ กรหญิ งคน หนึง่ “ไม่ต้องรอพี่นะ กลับกันก่อนได้ เลย” “ค่ะ” บริ กรหญิงรับค�ำ “นี่ร้านคุณใช่ไหม” เขาถามและจุดบุหรี่ “ค่ะ...ฉันขอบุหรี่ สกั มวนได้ ไหม” “ได้ ส”ิ เขารี บยื่นซองบุหรี่ และไฟแช็กให้


ในร้ าน ใต้ เคาน์เตอร์ เธอชี ้ไปที่กล่องลังใบ ใหญ่ ข้ างในมีม้วนวีดีโอ VHS อยูห่ ลายม้ วน “อยากดูเรื่ องไหนคุณหยิบออกมาเลยนะ” “เก่าขนาดนี ้ยังดูได้ อีกเหรอ” “ได้ สิ ยังชัดแจ๋วทุกเรื่ อง” “เดี๋ยว” เขาแย้ ง “ที่นี่ไม่มีทีวีสกั เครื่ องแล้ วเรา จะดูกนั ยังไง” “ก็ดูท่ีบ้านฉันน่ะสิ คืนนีค้ ุณนอนค้ างที่นั่น ก็ได้ ” “ดูเสร็ จผมเรี ยกแท็กซี่กลับดีกว่า”

หลัง

ในรถยนต์คเู ป้สีน� ้ำตาลเข้ มของเธอ “คุณหยิบหนังเรื่ องอะไรมาน่ะ” “ไม่ร้ ูสิ เดี๋ยวนะ” เขาเอื ้อมมือไปหยิบม้ วนวีดีโอจากที่นงั่ เบาะ

“ผมว่าคุณคงดูแล้ วหล่ะ เดอะ ดับเบิล ไลฟ์ ออฟ เวโรนิค” “ยัง”

99

เธอจุดบุหรี่ แล้ วถาม: “ดูหนังกันไหม” เขาพยักหน้ า เธอลุกขึ ้นแล้ วจับมือเขา “ตามฉันมา”


สิง่ อ�ำนวยความสะดวก สุปรี ดี จันทะดี


111

ช่างเป็ นอากาศยามเช้ าที่แสนจะสดใส ใครหลายคนลง ความเห็นว่าเป็ นเช่นนัน้ สังเกตได้ จากสีหน้ าและแววตา ที่เปล่งประกายของผู้คนยามเดินสวนผ่านไปมา แม้ ค�ำ ทักทายกับบุคคลแปลกหน้ าจะไม่ได้ หลุดออกมาจาก ปาก หากแต่ความรู้ สกึ ทังหมดทั ้ งมวลที ้ ่มีอยู่ของแต่ละ บุคคล ก็ได้ สง่ ตรงถึงกันโดยไม่ต้องอาศัยการใช้ เสียง ‘ดินแดนแห่งความสุข’ นับเป็ นอาณาบริ เวณ ทีท่ างราชการสร้ างสรรค์ขึ ้นมา เพือ่ ให้ ประชาชนได้ มพี ื ้นที่ ส�ำหรั บการพักผ่อนหย่อนใจ ยื ดระยะห่างจากภาวะ ตึงเครี ยดนานาให้ ได้ แวะเวียนผ่านมาอาศัยอยูใ่ นบริเวณ


แห่งนี ้ร่วมกัน ท้ องฟ้าของที่นี่ก้อนเมฆแต่ละก้ อนแยกตัว เป็ นเอกเทศคล้ ายดัง่ ส�ำลีก้อนกลมทีม่ แี ม่เหล็กซุกซ่อนอยู่ ข้ างในจนผลักไสให้ ก้อนเมฆต่างก้ อนได้ อยู่ห่างกันออก ไปเช่นเดียวกับการเว้ นวรรคให้ สวยงาม การแปรอักษรยัง คงไม่เกิดขึ ้นตราบที่เหตุการณ์ ยงั คงปกติ หากแต่ก้อน เมฆเหล่านี ้จะถูกควบคุมโดยเจ้ าหน้ าที่ของทางราชการ ณ ที่ท�ำการหอคอยระฟ้า ยามใดที่ต้องการจะประกาศ แจ้ งข่าวคราวความเคลื่อนไหวต่างๆ ให้ ผ้ คู นได้ รับรู้ร่วม กันหากว่ามีเหตุแห่งความจ�ำเป็ น

112

เช้ านี ข้ ณะที่ เขาก� ำลังนั่งอ่านหนังสือพิ มพ์ ประจ�ำวันเพื่อฆ่าเวลาอยูท่ ี่ม้านัง่ บริเวณนัน้ ขณะรอคอย บุคคลที่ได้ ท�ำการนัดหมายและตกลงว่าจะมาพบเจอกัน นกพิราบบังคับวิทยุของเหล่าบรรดากลุ่มคนซึ่งต่างก็ หลงใหลได้ มารวมตัวทดสอบความพร้ อมส�ำหรั บการ แข่งขันรายการเมเจอร์ ประจ�ำปี รายการหนึ่งซึง่ ก�ำลังจะ มาถึงในอีกไม่กี่วนั ข้ างหน้ า สบโอกาสที่ใครบางคนจะใช้ มันเป็ นพาหนะส่งมอบความในใจผ่านทางจดหมายให้ แก่หญิงสาวรายหนึง่ ซึง่ ก�ำลังนัง่ ให้ อาหารปลาจ�ำลองอยู่ บริ เวณอีกฟากฝั่ งของสระน� ้ำในระยะที่สามารถมองเห็น ผลที่จะเกิดขึ ้นได้ ด้วยตาเปล่าและไม่กี่อึดใจ ในขณะที่ เขาลดหนังสือพิมพ์ลงแล้ วลอบมองผู้คนด้ วยสายตาสอด ส่ายไปมา ก็ยงั ไม่มีทีทา่ ว่าจะพบเห็นบุคคลที่มีลกั ษณะ อาการเช่นเดียวกับที่เขาเป็ นอยู่ขณะนี ้ การพบกันครัง้


ชายคนหนึ่ง ซึ่ง สวมเสื อ้ แจ็ ค เก็ ต ที่ มี ห มวก คลุมจนมองไม่เห็นเส้ นผม กางเกงสแล็คเป็ นสิ่งที่ชายผู้ นันสวมใส่ ้ มันมีสีด�ำไม่ตา่ งไปจากสีของเสื ้อและรองเท้ า การทรงตัวอย่างผิดปกติท�ำให้ กรอบแว่นตาด�ำได้ ตกลง มาอยู่ยงั บริ เวณปลายจมูกของชายคนดังกล่าวอยู่เป็ น ระยะๆ จนชายผู้นนต้ ั ้ องดันกรอบแว่นให้ กลับเข้ าทีเ่ ดิมใน ระดับสายตาด้ วยปลายของนิ ้วชี ้ที่ถกู ห่อหุ้มไว้ ด้วยถุงมือ ส่วนมืออีกข้ างหนึ่งซึง่ ก�ำลังถือไม้ เท้ าที่มีลกั ษณะคล้ าย กับสระอา โดยทีเ่ ขาได้ ลงความเห็นแล้ วว่านอกเหนือจาก ผิวหนังของใบหน้ าที่อยู่พ้นกรอบแว่น ทังเนื ้ ้อทังตั ้ วของ ชายคนดังกล่าวล้ วนแล้ วแต่เป็ นสีด�ำ จนกระทัง่ ใบหน้ า นันได้ ้ ปรากฏเป็ นรอยยิ ้มสีขาวที่ตดั กับความทึมทึบ เขา หันซ้ ายแลขวาขณะที่ถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือและค่อน

113

แรกโดยทีต่ า่ งฝ่ ายต่างไม่เคยเห็นหน้ าค่าตาซึง่ กันและกัน มาก่อนนันช่ ้ างดูเลื่อนลอยยิ่งนัก เสมือนเป็ นการรอคอย ให้ จินตนาการได้ ปลุกปั น้ นามธรรมจนกลายสภาพมา เป็ นรู ปธรรมที่จบั ต้ องได้ เขายังมีเวลาอีกประมาณห้ า นาทีตามเวลาทีไ่ ด้ ตกลงนัดหมายกันไว้ ถัดจากนันไปแล้ ้ ว เขาคิดว่าคงต้ องเดินไปยังหอคอยระฟ้าที่ตงอยู ั ้ ่ใจกลาง ลานของพื ้นที่แห่งนี ้ เพื่อบอกแก่เจ้ าหน้ าที่เพื่อขอความ ช่วยเหลือและท�ำการประชาสัมพันธ์ เป็ นตัวอักษรของ กลุม่ ก้ อนเมฆในการติดตามหาตัวบุคคลดังกล่าวว่าเขา ได้ รอคอยอยู่ ณ ตรงจุดนี ้


รักจนเป็นเรื่อง (ฉบับทดลองอ่าน)