Page 74

74

PITTACUS LORE

μιλούν, κόρνες αυτοκινήτων που ουρλιάζουν. Μ ου θυμίζει το παζάρι στην Ισπανία, αλλά είναι χίλιες φορές εντονότερο. Ο Οχτώ κι εγώ τεντώνουμε τον λαιμό και κοιτάζουμε προς τα πάνω, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος των κτιρίων που υψώνονται από πάνω μας. Περπατάμε αργά, οι άνθρωποι μας ρίχνουν εκνευρισμένες ματιές καθώς είναι αναγκασμένοι να μας παρακάμπτουν. Παραείναι έντονα για μένα εδώ έξω. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, η φασαρία… Δεν είμαι συνηθισμένη σ’ αυτό. Χώνω το χέρι μου στην καμπύλη του αγκώνα του Οχτώ, για να είμαι σίγουρη ότι δε θα χωριστούμε κατά λάθος και δε θα χαθούμε μέσα στο πλήθος. Μ ου χαμογελάει. «Προς τα πού;» ρωτάει. «Από κει» δείχνω, διαλέγοντας μια κατεύθυνση στην τύχη. Καταλήγουμε στην προκυμαία. Είναι πολύ πιο ήσυχα εδώ. Οι γήινοι που περιδιαβάζουν στις όχθες της λίμνης Μ ίσιγκαν είναι σαν και μας – δε βιάζονται να πάνε πουθενά. Κάποιοι κάθονται σε παγκάκια, τρώνε το μεσημεριανό τους, ενώ άλλοι ασκούνται τρέχοντας ή κάνοντας ποδήλατο δίπλα μας. Ξαφνικά νιώθω θλίψη γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Τόσο πολλά κρέμονται από μια κλωστή, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα. Ο Οχτώ μού αγγίζει απαλά το χέρι. «Συνοφρυώθηκες». «Συγγνώμη…» αποκρίνομαι με ένα βεβιασμένο χαμόγελο. «Απλώς σκεφτόμουν». «Άσ’ τα αυτά!» λέει, δήθεν αυστηρά. «Μ ια βόλτα βγήκαμε μόνο. Δεν έγινε και τίποτα». Προσπαθώ να διώξω τη μαυρίλα από το μυαλό μου και να το παίξω τουρίστρια, όπως είπε ο Οχτώ. Η λίμνη είναι κρυστάλλινη και όμορφη, μερικές βάρκες διασχίζουν τεμπέλικα την επιφάνειά της. Περιπλανιόμαστε δίπλα από αγάλματα και υπαίθρια καφέ. Ο Οχτώ ενδιαφέρεται για τα πάντα, προσπαθεί να καταναλώσει όσο περισσότερη τοπική κουλτούρα γίνεται και δοκιμάζει χαρωπά να με κάνει και μένα να ενδιαφερθώ. Στεκόμαστε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ασημένιο γλυπτό που

Profile for Μενέλαος Τσαλκιτζής

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Profile for 9221072
Advertisement