Page 266

266

PITTACUS LORE

να παίρνει μια ρόδινη απόχρωση, που συνήθως θα την έβρισκα όμορφη, αλλά εδώ έξω, για κάποιον λόγο, μου φαίνεται δυσοίωνη. «Δε θέλω ν’ ακουστώ σαν κότα» λέω ανήσυχη και βάζω μια υγρή τούφα μαλλιά πίσω από το αυτί μου, «αλλά σοβαρά τώρα, δε θέλω να βρίσκομαι εδώ έξω μετά τη δύση του ήλιου…». «Ούτε κι εγώ» προσθέτει ο Οχτώ χτυπώντας ελαφρά τον χάρτη στα χέρια της Έξι. «Ιδίως αν η αξιοσέβαστη πλοηγός μας δεν έχει ιδέα πώς να μας οδηγήσει πίσω στον πολιτισμό». Η Έξι κοιτάζει τον Οχτώ στενεύοντας τα μάτια, αλλά δεν απαντάει. Ο Εννιά απλώς βάζει τα γέλια. Τεράστιοι λεκέδες ιδρώτα σκουραίνουν το μπλουζάκι του, και τα έντομα βουίζουν ασταμάτητα γύρω του, αλλά δε φαίνεται να τον ενοχλεί. Αντίθετα, δείχνει να το απολαμβάνει – την υγρασία, τον ιδρώτα, που σε κάνει να κολλάς, την αίσθηση του κινδύνου. Βρίσκεται στο φυσικό του στοιχείο. «Σκεφτόμουν μήπως πηγαίναμε για κάμπινγκ μετά…» προτείνει. Ο Οχτώ κι εγώ βογκάμε. Αν δεν υπήρχαν αλιγάτορες να επιπλέουν εκεί γύρω στο νερό από κάτω μας, θα εκμεταλλευόμουν οπωσδήποτε αυτή την ευκαιρία για να καταβρέξω τον Εννιά. Κοιτάζω τον ουρανό ξανά, κρατώντας τα μάτια μου ανοιχτά για τον Πέντε. «Είμαι βέβαιη πως, όπου να ’ναι, θα γυρίσει» λέω. Δεν υπάρχει λόγος να μην είμαστε αισιόδοξοι. Έως τώρα αυτή η αποστολή πήγε ομαλά, χωρίς κανένα σημάδι προβλήματος. Ακόμα δεν αισθάνομαι καλά που αφήσαμε τον Τζον και την Έγια πίσω, αλλά οι υπόλοιποι είχαν δίκιο. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτούς στο Σικάγο. Δεν έφτασα στα επίπεδα ενθουσιασμού του Εννιά, αλλά οπωσδήποτε νιώθω καλύτερα εδώ κάνοντας κάτι, ψάχνοντας έναν τρόπο να βοηθήσουμε τους φίλους μας και να κερδίσουμε αυτό τον πόλεμο. Αρκεί βέβαια να μη χαθούμε σ’ αυτό τον βάλτο. Τίποτα καλό δε θα έβγαινε από κάτι τέτοιο. Μ ια σκιά περνάει από πάνω μας. Ο Πέντε. Αιωρείται πάνω

Profile for Μενέλαος Τσαλκιτζής

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Profile for 9221072
Advertisement