Page 25

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤΕ

25

ένοχα το κεφάλι του. «Ποτέ δεν το είχα σκοπό να σε ανακατέψω σ’ αυτές τις φασαρίες». «Δεν το έκανες εσύ, μπαμπά. Δε φταις εσύ που ο κολλητός μου αποδείχθηκε εξωγήινος. Τέλος πάντων, τώρα είμαι χωμένος μέσα για τα καλά, και πρέπει να τους βοηθήσουμε». Μ έσα στο σκοτάδι και στον καπνό δεν μπορώ να είμαι βέβαιος, αλλά είναι λες και ο πατέρας μου με βλέπει πρώτη φορά. Κατά τη βιαστική μας επανένωση εκεί στη βάση μάλλον με είδε σαν το μικρό παιδάκι που ήμουν όταν εξαφανίστηκε σε πρώτη φάση. Αλλά δεν είμαι παιδί πια. Από την έκφραση στο πρόσωπό του –ένα μείγμα θλίψης και περηφάνιας– νομίζω ότι το συνειδητοποιεί αυτό. «Έγινες ένας γενναίος νεαρός άντρας» λέει, «αλλά ξέρεις ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε εκεί πίσω… Σωστά; Ακόμα κι αν οι Γκάρντι βρίσκονται εδώ, δε θα το ρισκάρω – δε θα ρισκάρω να σε χάσω». Αρχίζει και πάλι να κινείται, κι εγώ ακολουθώ. Η πλάτη μας είναι κολλημένη στον τοίχο καθώς πλησιάζουμε μια γωνία του εξωτερικού τοίχου της βάσης. Τα πόδια μου κινούνται νωθρά, αλλά όχι από την εξάντληση. Κατά βάθος ξέρω ότι δε θα έπρεπε να το σκάσουμε, και το σώμα μου συμμετέχει στη διαμαρτυρία. Το χάος γύρω από τη βάση μού θυμίζει τη σπηλιά στη Δυτική Βιρτζίνια κι αυτό που συνέβη μετά –τις αλυσίδες, τα βασανιστήρια– και θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στον Άνταμ, αν τον αφήσουμε πίσω, ή στους Γκάρντι, αν είναι αυτοί που πολεμούν. Κάτι άλλο θέλω να κάνω, όχι να το σκάσω. «Μ πορούμε να τους βοηθήσουμε» πετάω. «Πρέπει!» Ο πατέρας μου συμφωνεί. «Και θα το κάνουμε. Αλλά δε θα βοηθήσουμε κανέναν αν σκοτωθούμε όσο τρέχουμε πίσω στα τυφλά σε μια βαριά οχυρωμένη στρατιωτική βάση που επιπλέον έχει πάρει και φωτιά». Αυτά τα λόγια ακούγονται οικεία. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιώ πως τέτοιες συμβουλές έδινα κι εγώ στον Τζον, ακριβώς προτού φύγει τρέχοντας για να κάνει κάτι γενναίο και

Profile for Μενέλαος Τσαλκιτζής

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Profile for 9221072
Advertisement