Page 242

242

PITTACUS LORE

Στην αρχή δε λέω τίποτα, δε θέλω να τη διακόψω. Στέκομαι δίπλα της και την παρακολουθώ. Ο αέρας κάνει τα μαλλιά της να τη μαστιγώνουν στο πρόσωπο, λουσμένα στο κόκκινο φως που αφήνουν τα παραταγμένα στην ταράτσα φωτάκια που αναβοσβήνουν. Ένα μικρό χαμόγελο ανασηκώνει τις γωνίες του στόματός της. Αν δεν την ήξερα τόσο καλά, θα έλεγα πως η Έξι ένιωθε πραγματικά χαρούμενη. Αργά, σχεδόν σαν να μετανιώνει που σταματάει, η Έξι κατεβάζει τα χέρια της και με κοιτάζει. Ο άνεμος εξαφανίζεται αμέσως, τα σύννεφα αρχίζουν πάλι τη συνηθισμένη τεμπέλικη πορεία τους έτσι όπως διασχίζουν τον νυχτερινό ουρανό. Αισθάνομαι σαν να διακόπτω κάτι. «Γεια σου. Δεν ήταν ανάγκη να σταματήσεις». «Κανένα πρόβλημα. Τι τρέχει;» λέει. «Κατάλαβε κιόλας ο μπαμπάς σου τι λένε εκείνα τα έγγραφα;» «Μ πα, όχι, τίποτα δεν τρέχει. Απλώς ήθελα να σου μιλήσω». «Ω…» μουρμουρίζει η Έξι κοιτάζοντας πάλι τον ουρανό. «Ό,τι θες». «Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο» αποκρίνομαι βιαστικά, νιώθοντας ανόητος. «Μ πορείς να ξαναγυρίσεις στην προπόνηση ή σε ό,τι έκανες. Θα σ’ αφήσω μόνη σου». «Όχι! Μ είνε» λέει ξαφνικά. «Είναι ζόρικο για μένα να είμαι πάντα κλεισμένη σ’ αυτό το ρετιρέ. Από τότε που ανέπτυξα αυτό το Χάρισμα, αισθάνομαι συνδεδεμένη με τον καιρό. Μ ’ αρέσει να έχω επαφή μαζί του, αν βγάζει νόημα αυτό που λέω». «Ναι, οπωσδήποτε…» ψιθυρίζω, χωρίς να καταλαβαίνω γρι από αυτό το αισθάνομαι συνδεδεμένη με τον καιρό. «Τα πήγες πολύ καλά στην προπόνηση σήμερα. Μ ε συγχωρείς που εγώ τα έκανα θάλασσα». «Έλα τώρα, Σαμ» αποκρίνεται και υψώνει το βλέμμα της. «Φτάνουν πλέον οι συγγνώμες. Σοβαρά τώρα… Γι’ αυτό ήθελες να μιλήσεις και ανέβηκες εδώ πάνω;» «Όχι…» λέω αναστενάζοντας. Ας πάει στον διάολο. Αποφασίζω να ακολουθήσω τη συμβουλή του Τζον και να το

Profile for Μενέλαος Τσαλκιτζής

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE  

Pittacus Lore - Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΝΤE

Profile for 9221072
Advertisement