Page 1


Έγκλημα στη Βίλα Χόλλοου της Αγκάθα Κρίστι

Μετάφραση ΜΑΓΚΥ ΣΤΑΓΑΚΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΛΟΚΑΘΗ


©1997: Για την Ελληνι Κ"ή Γλώσσα σ' 6λο τον κ:6σμο

Εκ:δ6σεις «ΚΑΛΟΚΑΘΗ» λένορμαν59 104 41 Αθήνα Τηλ: 5252.012, 5252.057, Fax: 5252.445


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Στις έξι και δεκατρία πρώτα λεπτά την Παρασκευή το πρωί τα μεγάλα γαλάζια μ άτια της Λούσυ Ά νγκατελλ άνοιξ αν για να δουν άλλη μ ι α μέ ρ α να ξ η μ ε ρ ώνει . Όπως πάντα , ξύπνησε αμέσως και άρχισε να συλλογί ­ ζεται τα προβλήματα που γεννούσε το απίθανα δρα­ στή ριο μυαλό τη ς. Αισθανόταν την ανάγκη να συζητή ­ σει και να συμβουλευτεί κάποιον, και διαλέγοντας για το ν σ κοπό α υ τ ό τ η ν ε α ρ ή ξ αδέ ρ φ η τ η ς τη Μι τζ Χ άρντκαστλ, η οποία είχε φτάσει στο Χ όλλοου την προηγούμενη νύχτα, η Λ αίδη Ά νγκατελλ γλίστρησε απαλά από το κρεβάτι της. έριξε μ ι α ελαφριά ρόμ πα πάνω στους ελκυστι κούς ώμους της και πρoχιiψη σε προς το δωμάτιο της Μιτζ. Επrιδή ήταν μια γυναί κα που ανέλυε τα πάντα με τέτοια ταχύτητα που σε έφε ρν ε <π αμηχανία, ξεκίνησε τη συζή τη ση στον νου της. κατ(χ πως το συνή θιζε, παίζοντας και το ρόλο της Μιτζ. Η συζήτη ση βρισκόταν στο φόρτε τη ς όταν η Λαίδη λνγκατελλ άνοιξε υρμη τι κά την πόρτα τη ς Μιτζ . .. . . . και έτσι αγαπητή ;..ι ο υ. πρέπει οπωσδή ποτε να συμ­ φωνή σει ς ό τι τ ο σα β β α τ ο κ ύ ρ ι α κ ο θα εί ν αι γ ε μ ά τ ο δυσκολίες ! " "Τ ι; Πώς ! " γρύλισε η Μιτζ άναρθρα. αφού είχε ξεση ­ κωθεί τόσο απότο μ α από έναν βαθύ κ αι ευχ άρ ιστο 'όπνο. Η Λαίδη Ά νγκατελλ πλη σίασε το παράθυρο, τράβηξε tις κουρτίνες και άνο ιξε τα παραθυρόφυλλα με μι α � η ρή κίνη ση αφήνοντας τ ο χλωμό φως τ η ς φθινοπωρι ­ νή ς αυγής ν α μπει στο δωμάτιο . 7


" Πουλιά ! " παρατή ρησε, κοιτάζοντας με καλοσυνάτη ευχαρίστηση μέσα από το τζάμι . "Τ όσο γλυκά. " 'Τι ; " 'Τ ουλάχιστον ο καιρός δε θα μας δημιουργήσει προ­ βλήματα. Φαίνεται ότι έχει σταθεροποι η θεί . Αυτό είναι πολύ καλό, γιατί. θα συμφωνείς σίγουρ α ότι όταν έχεις πολλές διαφορετι κές προσωπι κό τη τες κλεισμένες στο σπ ί τι . . . τ α π ρ άγ μ α τ α είν αι δέ κα φ ο ρ έ ς χ ε ι ρ ό τ ε ρ α . Μπορεί να παίξουμε επι τραπέζι α παιχνίδια, αλλά ίσως γίνει αυτό που έγινε και πέρυσι . Αυτό που έπ αθε η κακομοίρα η Γκέρντα εί ναι κάτι που δε θα συγχωρέσω ποτέ στον εαυτό μου. Τ ο είπα στον Χένρυ μετά ότι ήταν πολύ απερίσκεπτο ε κ μέρους μου. Αλλά πρέπει να έρθει και αυτή διότι θα ή ταν αγένεια να καλέσεις το Τ ζων κ:αι όχι αυτή . Αλλά δυσκολεύει τα πράγματα, και το πιο iσχη μο είναι ότι είναι τόσο καλή . Π ρ αγμ ατικά μου 'ραίνεται τόσο περίεργο μερικές φορές ότι μια γυναίκα τόσο καλή όσο η Γκέρντα είναι τόσο στερημένη από πλευράς ευφυίας. Α ν εννοούν αυτό όταν αναφέρονται στον ν όμ ο τ η ς αν τι στάθμι ση ς ν ομί ζ ω ότι δεν είναι καθόλου δίκαιο . " " Μα τι είναι αυτά που λες Λούσυ ; " "Τ ο Σαββατοκύριακο, αγαπη τή μου. Οι άνθρωποι που θα έρθουν αύριο. Τ ο σκεφτόμουν όλη νύχτα χθες και είμαι τρομερά ενοχλη μένη . Είναι πραγμ ατι κά μεγάλη ανακούφιση για μένα να το συζητήσω μαζί σου Μιτζ. Είσαι πάντα τόσο λογι κή και πρακτική ." 'Άούσυ," είπε η Μιτζ αυστη ρά. "Ξέρεις τι ώρα είναι;" .. Όχι ακριβώς αγαπητή μου, ποτέ δεν ξέρω." "Είναι έξι και τέταρτο . " " Ν αι αγάπη μ ο υ , " είπε η Λ αί δη Άν γ κ ατε λλ χωρί ς καμια ένδειξη μεταμέλει ας. 8


Η Μιτζ την κοίταξε αυστη ρά. Πόσο εξοργιστι κή και ε ν τ ε λ ώς ε κ τ ό ς π ρ αγ μ α τ ι κ ό τ η τ α ς ή τ α ν η Λ ο ύ συ ! Π ράγματι , σκέφτη κε η Μιτζ, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί την ανεχόμαστε ! Κι όμως, ακόμα και τη στιγμή που το σκεφτόταν ήξε ­ ρε την απάντηση . Η Λούσυ Άνγκατελλ χαμογελούσε καθώς την κοιτούσε η Μιτζ, σίγουρη για την ιδιόμορφη πειστι κή γοη τεία που εξασκούσε σε όλη της τη ζωή και που ακόμα και τώρα, ενώ είχε περάσει τα εξήντα, δεν την είχε εγκαταλείψει . Εξαιτίας αυτή ς της γοη τεί ας άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη , ξένοι ηγεμόνες, ακό­ λουθοι πρεσβειών , αξιωματούχοι κυβερνήσεων, είχαν υπομείνει αναστάτωση , ενόχληση και σύγχυση . Ή ταν αυτή η παιδιάστικη ευχαρίστηση και χαρά που χαρα­ κτή ριζε τα καμώματά της και που αφόπλιζε και εξουδε­ τέρωνε κάθε κριτική . Τ ο μόνο που χρειαζόταν ή ταν να ανοί ξει η Λ ούσυ τα μεγ άλα γαλάζι α μ άτια τη ς, να απλώσει τα λεπτά της χέρια και να μουρμουρίσει , "Ω! Συγγνώμη . . . " και η δυσαρέσκεια αμέσως εξαφανιζόταν . "Αγαπη τή μου," είπε η Λ αίδη Άνγκατελλ, "Συγγνώμ η . έπρεπε να μου τ ο είχες πει ! " "Σου το λέω τώρα αλλά είναι πολύ αργά ! Εχω ξυπνήσει παντελώς πια. " "Τ ι κρίμα! Αλλά θα με βοηθήσει ς, έτσι δεν είναι;" "Για το Σαββατοκύριακο ; Γιατί ; Τι έχει ;" Η κυρία Άνγκατελλ κάθισε στην άκρη του κρεβατι­ ού . Δεν έμοι αζε, σκέφτη κε με άλλον που θα καθόταν στο κρεβάτι σου . Ή τ αν μια άϋλη μορφή , λες και είχε προσγειωθεί μια νεράιδα στο σημείο εκείνο για λίγο . Η Λαίδη Άνγκατελλ έκανε μια χαριτωμένη χειρονο­ μία αμηχανί ας, ανεμί ζοντας τα λευκά της χέρια . .. Έ ρχονται όλοι οι λάθος άνθρωποι . Λάθος που θα 9


βρεθούν μαζΙ δηλαδή , όχι ότι είναι λάθος οι ίδιοι . Είναι όλοι τους πολύ γοητευτι κοί. .. Γloιoς έρχεται; ,. Η Μιτζ έσπρωξε τα σγουρ ά μαύρα μαλ λιά τη ς από το μέτωπο της με το δυνατό μελαψό μπράτσο τη ς. Τ ίποτα άϋλο '1 νεραϊδένιο δεν υπήρχε σε αυτή την κίνηση . "Είναι ο Τ ζων και η Γκέρντα. Αυτός από μόνος του είναι εντάξει. Ο Τ ζων είναι απολαυστι κός, πο λύ ελκυ­ στι κός. Όμως για την κακομοίρα την Γκέρντα, τι να πω, οφείλουμε όλοι μας να είμαστε ευγενι κοί. Π ολύ ευγενι­ κοΙ" Η Μιτζ αισθάνθη κε μια ανεξήγητη ανάγκη να τη ν υποστη ρίξει . 'Έλα τώρα δεν είναι και τόσο άσχη μη . " " Μα αγαπη τή μου είναι αξιο λύπητη . Αυτά τα μάτια. Και δε δείχνει να καταλαβαίνει ούτε μια λέξη από αυτά που τη ς λένε. " "Συγκεκριμένα δεν καταλαβαίνει αυτά που λες εσύ," είπε η Μι τζ. " Όχι ότι φταίει αυτή βέβαια. Ο νους σου, 'Λούσυ, τρέχει με μια τέτοια ταχύτη τα που για να σε παρακολουθήσει κανείς πρέπει να κάνει με το μυαλό του τα πιο απίθανα άλματα." "Όπως ο πίθη κος," είπε η Λαίδη Άνγκατε λλ αφη ρημέ­ να. " Π οι ος άλλος θα έρ θει εκτός από τους Κ ρίστοου δη λαδή; Η Χενριέττα υποθέτω;" Το πρόσωπο της Λ αίδη ς Άνγκατελλ έλαμψε. "Ναι, και διαισθάνομαι ότι θα είναι ένα γερό στή ­ ριγμα. Έ τσι είναι πάντα, Η Χενριέττα ξέρεις είναι τόσο καλή , πραγματι κά καλή σε βάθος όχι μόνο στην επιφά­ νεια. Αυτή θα βοη θήσει την κακομοίρα την Γκέρντα. Ήταν υπέροχη μ αζί της πέρυσι . Τ ότε που παίζαμε 10


Λίμερι κ. και φτιάχναμε λέξει ς, ε ί χ αμ ε πλfι(ί)σει τους σχεδιασμούς και τους διαβάζαμε όταν συνειδητοποιή­ σαμε ότι η φτωχή αγαπη τή Γ κέρντα δεν είχε καν αρχί­ σει . Δεν ήταν καν σίγουρη ποιο ή ταν το παιχνίδι που παί ζαμε. Ή ταν φοβερό. δεν ήταν Μιτζ;" "Γιατί έρχονται να μείνουν με τους Άνγκατελλ. δεν μπορώ να καταλάβω," είπε η Μιτζ. "Συντροφι ά με όλα αυτά τα επιτραπέζια παιχνίδια που απαιτούν τόση δια­ νοητι κή εργασία και τον ιδιόρρυθμο τρόπο συζήτησής σου, Λούσυ. " "Ναι αγαπητή μου πρέπει να είμαι εξαντλη τική και πρέπει να είναι τόσο δύσκολο για την Γκέρντα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν είχε δύν αμη δε θα ερχόταν. αλλά όπως και να έχουν τα πρ άγ μ ατα έτσι γίνεται πάντα, και κάθεται εκεί η κακομοίρα και δεί χνει πάντα τόσο συγχυσμένη και θα έ λεγα ακόμα και ταπει νωμέ­ νη. Ο Τ ζων έδειχνε τρομερά ανυπόμονος. Δεν Ι1ξερα τι να κάνω για να επανορθώσω και γιαυτό αι σ θάνθ η κα τόση ευγνωμοσύνη απέναντι στη Χενριέττα. Γύρισε και ρώτησε για το πουλόβερ που φορούσε η Γ κέρντα. Ήταν έν α απαίσιο π ρ άγμα σε λαχανί χ ρ (ό μ α . πολύ καταθλιπτι κό, λες και το πήρε από παζάρι μεταχειρι­ σμένων. Η Γκέρντα ενθαρρύνθη κε αμέσως. γι ατί απ' ότι φαίνεται το είχε πλέξει μόνη τη ς και η Χενριέττα τη ς ζή τησε το σχέδιο. Η Γκέρντα έδειχνε τόσο ευτυχι σμένη και περήφανη . Αυτό είναι που εννοώ για τη Χεν ριέττα. Πάντα καταφέρνει ν α κάνει τέτοι ου είδους πρ άξεις. Είναι κάτι σαν χάρισμα." " Μπαίνει στον κόπο," εί πε η Μιτζ αργά. "Ναι, και ξέρει τι να πει." " Ναι," είπε η Μιτζ. 'Άλλά δεν είναι μόνο λόγια. Τ ο ξέρεις ότι η Χενριέττα έπλεξε το πουλόβερ αυτό;" 11


:Ί "J:..x αγαΠήτή ,μου:' είπε με σοβαρό ύφος η Λαίδη ΆΥγΚ,dτελλ, "και το φόρεσε;" ':;'κ,αtΌτo φόρεσε. Η Χενριέττα κάνει αυτά που λέει." " ;"Κι;χι'ήταν ι1παίσιο;" :. ·�θχι.� στη Χενριέττα έδειχνε πολύ ωραίο," :"Ναι και �βαια. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην Γκέρντα: και τη Χενριέττα. στι κάνει η Χενριέττα τ6i:,K��ει καλά και έχει καλό αποτέλεσμα . Είναι EmM­ ξια<σε όλα τα πράγματα σχεδόν. και στον δικό της .' � �wp'o. Πρέπει να ομολογήσω Μ ι τζ , ότι αν υπάρχ ει κ:(x � oιoς που θα φέρ ε ι σ ε πέ ρας αυτό τ ο Σαββατοκύριακο θα είναι η Χενριέττα, Θα είναι καλή με ττ1v Γκέρντα, θα διασκεδάσει τον Χένρυ και θα δια­ τηΡή,σει τη ν καλή διάθεση του Τζων και είμαι βέβαιη ότι θ'α β.οηθήσει και με τον Ντέϊβηντ." ,"ΤονΝτέϊβηντ Άνγκατελλ;" . "�αί έχει έρθει από το σξφορντ, ή το Κέϊμπριτζ. Τα αΥόρια σ' αυτή τη\! ηλικία είναι τόσο δύσκολα, ιδιαίτε­ ρα όταν είναι διανοούμενοι. σ Ντέϊβηντ είναι πολύ δια­ νοούμενος. Θα ήταν καλύτερο να αποβάλουν αυτή τη διανόουμενίστικη τάση ώσπου να μεγαλώσουν λίγο . Οπως έχουν τα πράγματα, σε στραβοκοιτάζουν, δαγκώ­ νουν ,τα νύχια τους και είτε δε μιλάνε καθόλου ή μιλά­ �ε πdλύ δυνατά και είναι πνεύματα αντιλογίας. Πάλι, 4πως είπα, βασίζομαι στη Χενριέττα. Είναι πολύ δια­ κριτική, κάνει πάντα τις σωστές ερωτήσεις και επίσης είναι γλ ύπτρια και tη σtβoνται. Ιδιαίτερα επειδή δεν κάνει ζώα ή κεφάλια παιδιών αλλά προοδευτικά έργα, όπως' εκείνο το περίεργο πράγμα που είχε εK�έσει στην έκθεση νέων ζωγράφων πέρυσι. Εμοιαζε με μια φορητή σκάλα. Τ ο είχε ονομάσει "η ανάβαση της σκέψης" ή κάτι τέτοιο . iυτά τα πράγματα ε ντυπωσι� o ν �ίxπoι-

��

12

,

.

.


ον σαν ων Ντέϊβηντ . . ..εγώ, βέβαια. το θεώ ρησα ηλί­ θιο." "Μα. Λούσυ!" "Ναι, αλλά μερικά από τα πράγματα που φτιάχνει είναι ΠJλύ ωραία. Οπως εκείνη τη μορφή που έκλαιγε για ΠΓ:'άδειγμα." 'Έγ(:ι νομίζω ότι η Χενριέττα έχει μια δόση πραγματι­ κής ευφυίας. Και πάνω από όλα είναι αξιαγάπητη και ολοκληρωμένη σαν προσωπικότητα," είπε η Μιτζ . Η !.αίδη Άνγκατελλ σηκώθηκε και πλησίασε με μια αέρινη κίνηση το παράθυρο. Έπαιξε αφηρημένα με το κορδ'Jνι των κουρτινών. "Γιατί βελανίδια, αναρωτιέμαι;" μουρμούρισε. "Βε'λ..ανίδια;" "Στο κορδόνι της κουρτίνας. Όπως βάζουν ανανάδες στις π'�λες. Θέλω να πω ότι πρέπει να υπάρχει λόγος. Διότι 'Jα μπορούσε κάλλιστα να είναι κουκουνάρι η αχλά�ι αλλά αντίθετα είναι πάντα βελανίδι.Στα σταυ­ ρόλεςα το λένε Βάλανο. Δεν είναι πολύ περίεργο;" ";Λην απεραντολογείς Λούσυ. Ηρθες εδώ να μιλήσεις γιο το σαββατοκύριακο αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γι'.χτί έχεις τόσο πολύ άγχος. Αν καταφέρεις να αποφύ­ γεις τα εmτραπέζια παιχνίδια και να είσαι λογική όταν �. ιλάς με την Γκέρντα και να βάλεις τη Χενριέττα να 6αμάσει τον Ντέϊβηντ, που είναι η δυσκολία;" "Λ οιπό ν , πρώτον αγαπητή μου, έρχεται και ο Έντουαρντ." Ω ο Έντουαρντ," είπε η Μιτζ και σώπασε για λίγο. Μετά πρόσθεσε ήσυχα: "Τι στο θεό σε έκανε να καλέσεις τον Έντουαρντ γι' αυτό το σαββατοκύριακο;" "Δε ν τον κάλεσα Μι τζ, αυτό είναι το θέμα. "

,

13


Καλέστηκε μόνος του. Μου έστειλε ένα τηλεγράφημα ρωτώ ντας α ν μπορούσε να έρθει. Ξέρεις πως είναι ο Έντουαρντ, ευαίσθητος. Αν του είχα απα ντήσει όχι , μάλλον δε θα ξαναρχόταν ποτέ. Έτσι είναι αυτός." Η Μιτζ κούνησε αργά το κεφάλι της. Ναι, σκέφτηκε, ο Έντουαρντ ήταν έτσι . Έφερε στον νου της στιγμιαία το πρόσωπο του, εκείνο το πρόσωπο που αγαπούσε τόσο πολύ. Ένα πρόσωπο που είχε λίγη από την άϋλη γοητεία της Λούσυ.. . ευγενικός, σεμνός, ειρωνικός . .. ''Ο αγαπητός μου Έντουαρντ," είπε η Λούσυ, σαν να ά ήτ ν η ηχώ της σκέψης της. Συνέχισε αν υπόμονα: " Μ ακάρι ν α αποφ άσιζε ν α το ν πα ν τρευ τεί η Χενριέττα. Αφού τον συμπαθεί πολύ, αυτό το ξέρω . Αν βρίσκοντα ν εδώ κάποι ο σαββατοκύριακο χω ρίς τους Κρίστοου... Οπως έχουν τα πράγματα ο Τζων Κρίστοου' πάντα έχει τραγική επίδραση στον Έντουαρντ. Ο Τζων επ ι κρατε ί, ενώ ο Έν τουαρ ντ γ ίνε ται υποδεέστερ ος. Καταλαβαίνεις; " Πάλι κούνησε το κεφάλι της η Μιτζ. "Και δε γίνεται να βρω καμια δικαιολογία για να πω στους Κρίστοου να μην έρθουν επειδή έχει σχεδιαστεί αυτή η συνά ντηση από πολύ καιρό. Αλλά διαισθάνο ­ μαι ότι θα είναι δύσκολο, με τον Ντέϊβηντ να στραβο­ κοιτάζει και να δαγκώνει τα νύχια του, τη προσπάθειά μας να μην αι σθανθεί άσχημα η Γκέρντα και με τον Τζων να είναι τόσο θετικός και τον Έν τουαρντ τόσο αρνητικό .. . " Τα συστατι κά της τούρτας δεν υπόσχον ται πολλά, " μουρμούρισε η Μιτζ. Η Λούσυ της χαμογ έλασε. "

14


"Μερικές φορές," είπε συλλογισμένη, "τα πράγματα τακτοποιούνται από μόνα τους. Εχω καλέσει και εκείνο τον εγκληματολόγο για μεσημεριανό την Κυριακή. Δε νομίζεις ότι θα είναι μια ψυχαγωγία;" "Εγκληματολόγο; Ποιόν;" "Σαν αβγό," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. "Ήταν στη Βαγδάτη και έλυνε κάτι όταν ο Χένρυ ήταν κυβερνήτης εκεί. Ή μήπως ήταν αργότερα; Είχε έρθει σε ένα γεύ μα μαζί μας, μαζί με κάπο ιους άλλος αξιωματ ούχους. Φο ρ ούσε ένα άσπρο κοστούμι με ένα ρ οζ λουλούδι στην κουμπότρυπα και μαύρα λουστρίνια παπούτσι α. Δε θυμάμαι πολλά για την υπόθεση επειδή δε μου φάνη­ κε πολύ ενδιαφέρον να μάθουμε ποιος σκότωσε ποιον . Θέλω να πω ότι, μια και ήταν νεκρός δεν είχε νόημα πια να δημιο υρ γή σουν τόσο μεγάλο θέμα. Μου φάνηκε τόσο χαζό." "Συμβαίνει κανένα έγκλημα εδώ κάτω, Λούσυ;" 'Ά, όχι αγαπητή μου. Ζει σε ένα από αυτά τα καινού­ ρια περίεργα εξ<>χικά. Εκείνα που έχουν καδρόνια στα οποία χτυπάς το κεφάλι σου, έχουν καλά υδραυλικά και λάθος κήπο. Στους ανθρώπους από το Λονδίνο αρέ­ σουν αυτού του είδους τα σπίτια. Νομίζω ότι ζει μια ηθοποιός στο άλλο. Δεν είναι μόνιμοι όπως εμείς. Παρ όλα αυτά," η Λαίδη Άνγκατελλ κινήθηκε αόριστα στο δωμάτιο, '''μάλλον θα είναι ευχαριστημένοι. Αγαπητή μου Μιτζ, ήσουν τόσο καλή που με συμπαραστάθηκες." "Δε νομίζω ότι βοήθησα και πολύ. " 'Όχι;" η Λαίδη Άνγκατελλ έδειχνε έκπληκτη. "Τέλος άντων κοι μήσου τώρα μέχρι τ ο πρωινό κα ι όταν π ση κωθείς να είσαι όσο αγενής θέλεις. " "Αγενής;" Η Μιτζ ήταν έκπληκτη. "Γιατί, Α!" Γέλασε. "Κατάλαβα! Πολύ διορατικό εκ μέρους σου, μπορεί να 15


σε πάρω στα σοβαρά" Η Λαίδη Άνγκατελλ χαμογέλασ ε και έφυγε. Περνώντας από την πόρτα του μπάνιου. Ι'ίδε τη χύτρα και το γκάζι και της ήρθε μια ιδέα. Ήξ ε ρ ε ότι το τσάι άρεσε στους ανθριόπους και η Μιτζ θα αργούσε να ξυπνήσει. Αποφάσισε να φτιάξει τσάι για τη Μιτζ. Εβαλε τη χύτρα στη φωτιά και προ­ χώρησε στον διάδρομο. Σταμάτησε στην πόρτα του άνδρα της και γύρισε το πόμολο. αλλά ο Σερ Χένρυ Άνγκατελλ. έμπειρος διοικη­ τής. γνώριζε τη Λούσυ.Τη συμπαθούσε πολύ αλλά του άρεσε ο πρωινός του ύπνος να είναι ανενόχλητος. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη. Η Λαίδη Άνγκατελλ πήγε στο δωμάτιο της. Θα της άρεσε να είχε συμβουλευτεί τον Χένρυ αλλc( θα μπο­ ρούσε να γίνει και αργότερα. Στάθηκε όρθια δίπλα στο παράθυρο της κοιτάζοντας για λίγο. μετά χασμουρήθη­ κε. γύρισε στο κρεβάτι της. έβαλε το κεφάλι της στο μαξιλάρι και σε δύο λεπτά κοιμόταν σαν πουλάκι. Στο μπάνιο η χύτρα έβρασε. και έβραζε. κω έβραζε. .. "Πάει και άλλη μια χύτρα Γκάτζον." είπε η Σίμμονς η υπηρέτρια. Ο Γκάτζον ο οικονόμος κούνησε το γΚf,ίζο κεφάλι του. Πήρε την καμένη χύτρα από τη Σίμμονς και. πηγαί­ νοντας στο κελάρι, έβγαλε μια καινούρια από το κάτω μέρος της ντουλάπας όπου είχε αποθηκευ,lένες άλλες έξι. "Πάρε, μις Σίμμονς. Η κυρία ποτέ δε θα �άθει. " 'Ή κυρία κάνει συχνά τέτοια πράγματα'" ρώτησε η Σίμμονς. Ο Γκάτζον αναστέναξε. 16


'Ή κυρία," είπε, "είναι ταυτόχρονα πολύ καλόκαρδη και ξεχασιάρα . Αλλά σ' αυτό το σπίτι," συνέχισε, "εγώ φροντίζω να γίνει ότι είναι δυνατόν για να μην ενοχλη­ θεί ή ανησυχήσει."

17


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Η Χεν ριέττα Σάβερνεϊκ έπλασε ένα μικρό κομμάτι πηλό και χτυπώντας το ελαφρά το έβαλε στη θέση του. Εφτιαχνε το πήλινο κεφάλι μιας κοπέλας με ταχύ ρυθμό και επιδεξιότητα που προέρχονταν από χρόνια εξά­ σκησης. Στα αυτιά της, αλλά χωρίς να διεισδύει στη συνείδη­ σή της, αντηχούσε το αδύναμο κλαψούρισμα μίας συνηθισμένης φωνής " Και νομίζω, μις Σάβερνεϊκ, ότι είχα απόλυτο δίκιο! " Έτσι θα γίνει," του είπα, "αν θα τηρήσεις τέτοια στά­ ση!" Διότι το πιστεύω μις Σάβερνεϊκ, ότι ένα κορίτσι το χρωστάει στον εαυτό του να χαράξει τη γραμμή κάπου σε αυτά τα θέματα."Δεν έχω συνηθίσει," του είπα," να μου λένε τέτοια πράγματα και το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η φαντασία σου με αηδιάζει!" Δε μου αρέσει να είμαι δυσάρεστη, αλλά νομίζω ότι είχα δίκιο να αντιδράσω έτσι, εσείς τι λέτε μις Σάβερνεϊκ;" "Ναι βεβαi.ως, " είπε η Χενριέττα με ένα ζήλο στη φωνή της που θα έκανε κάποιον που την ήξερε καλά να υποπτευτεί ότι δεν άκουγε με μεγάλη προσοχή . "Και αν η σύζυγός σας λέει τέτοια πράγματα," είπε, "τότε, τι να πω, δεν μπορώ να επέμβω. Δεν ξέρω γιατί είναι έτσι μις Σάβερνεϊκ, αλλά όπου και να πάω συνα­ ντάω προβλήματα, και είμαι σίγουρη ότι δε φταίω εγώ. Θέλω να πω ότι οι άνδρες είναι τόσο ευεπηρέαστοι, δεν είναι;" Το μοντέλο γέλασε νευρικά. "Πάρα πολύ," είπε η Χεν ρ ιέττα με μισόκλειστα μάτια.

18


"Χαριτωμένο," σκεφτόταν. " Χ αριτωμένο που είναι εκείνο το επίπεδο ακριβώς κάτω από το βλέφαρο - και το άλλο επίπεδο που ανεβαίνει ν α το συναντήσει . . . Εκείνη η γωνία κοντά στο σαγόνι είναι λάθος.. . πρέπει να το λειάνω λίγο από εδώ και να το γεμίσω ξανά . Είναι περίπλοκο." Με τη θερμή συμπαθητικτ, φωνή της είπε: "Πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο για σένα." "Νομίζω· ότι η ζήλια είναι άδικο πράγ μα, μις Σάβερνεικ, και τόσο στενόμ υ αλο. Είναι φθόνος και τίποτε άλλο , μόνο και μόνο επειδή κάποι α είναι πιο όμορφη και νέα από αυτή." Η Χενριέττα, ενώ επεξεργαζόταν το σαγόνι είπε αφη­ ρημένα: " Ναι βέβαια." Είχε μάθει το κόλπο πριν χρόνια, πως να διαιρεί και να κλείνει τον νου της σε τελείως μονωμένα διαμερί­ σματα. Ήταν ικανή να παίξει ένα παιχνίδι μπριτζ, να έχει μια έξυπνη συζήτηση, να γράψει ένα καλοφτιαγμέ­ νο γράμμα και όλα αυτά χωρίς να αφιερώσει ένα κλά­ σμα από την ουσία του νου της στο έργο. Τ ώρα ήταν πλήρως απασχολημέν η στο να δει το κεφάλι της Ναυσικάς να ξεπηδάει από τα δάχτυλά της, και η αδύ­ ναμη μνησίκακη εκροή φλύαρων λέξεων από τα χαρι­ τωμένα παιδιακίστικα χείλια, δε διείσδυε καθόλου στα βαθύτερα μέρη του νου της. Κατάφερνε να διατηρήσει τη συζήτηση χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Είχε συνηθίσει ma στα μοντέλα που ήθελαν να μιλήσουν. Όχι τόσο πολύ οι επαγγελματίες αλλά περισσότερο οι ερασιτέ­ χνες οι οποίοι, ανήσυχοι λόγω της αδράνειας του σώμα­ τ.ος, ξέσπαγαν σε φλύαρες απ οκ αλύψει ς . Έτσ ι ένα μικρό τμήμα της Χενριέττας άκουγε και απαντούσε, και, από ένα α πόμα κρο σημε ίο, η πραγμα τ ι κή 19


Χενριέττα σχολίαζε, "Κοινή μοχθηρή κοπέλα, αλλά τι μάτια ...όμορφα. όμορφα. όμορφα μάτια . . ... Όσο ήτάν απασχολημένη με τα μάτια θα άφηνε την κοπέλα να μιλάει. Όταν έφτανε στο στόμα θα της έλεγε να είναι σιωπηλή. Περίεργο πράγμα. σκέφτηκε, ότι αυτό το ποτάμι κακίας έβγαινε από εκείνες τις τέλειες καμπύλε ς. "Να πάρει," σκέφτηκε με μια ξαφνική έξαρση. "κατα­ στρέφω το βλέφαρο! Μα τι στο διάολο έχει; Εχω δώσει υπερβολική έμφαση στο κόκαλο . . . είναι μυτερό και όχι παχύ . . . " Έκανε ένα βήμα προς τα πίσω. κοιτάζοντας από τον πηλό στη σάρκα και τα οστά που καθόταν στην πλατ­ φόρμα. Η Ντόρις Σόντερς συνέχισε: "Λοιπόν," της είπα, "Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην μου δώσει ο σύζυγός σου ένα δώρο αν θέλει. Και δε νομίζω," της είπε, "ότι πρέπει να κάνπς τέτοιου είδους υπαινιγμούς." Το βραχιόλι ήταν παρά πολύ ωραίο μις Σάβερνεικ, πραγματικά πολύ χαριτωμένο και πρέπει να πω ότι δεν είναι ότι του περισσεύανε τα λεφτά για να μου το πάρει. Αλλά νομίζω ότι ήταν ευγενικό εκ μέρους το,? και εγώ από την πλευρά μου με καμια κυβέρνηση δε θα το επέστρεφα!" "Και βέβαια όχι," μουρμούρισε η Χενριέττα. " Και δεν είν αι ότι είχαμε καμια σχέση . Ανήθι κη εννοώ, όχι δεν είχαμε καμια τέτοι α σχέση . " 'Όχι," είπε η Χενριέττα, "είμαι σίγουρη πως όχι." Το μέτωπό της καθάρισε. Για την επόμενη μισή ώρα εργάστηκε σχεδόν μανιακά. Πηλός είχε μουντζουρώσει το μέτωπό της και είχε κολλήσει στα μαλλιά της καθώς περνούσε το ανυπόμονο χέρι της πάνω τους. Τα μάτια 20


τους είχαν ένα είδος έντονης μανίας. Ερχόταν . . . τα κατάφερνε. . . Σε λίγες ώρες μόνο θα έφευγε η αγωνία της - η αγωνία που είχε μεγαλώσει μέσα της για δέκα μέρες τώρα. Ναυσικά . Είχε γίνει η ίδια Ναυσικά.Είχε σηκωθεί με τη Ναυσικά. είχε πάρει πρωινό μαζί της και είχε βγει πάλι μαζί της.Είχε περιφερθεί στους δρόμους με μια νευρική ευε ρέθιστη ταραγμένη κατάσταση. Αδυνατούσε να προσηλώσει τον νου της οπουδήποτε αλλού εκτός από το όμορφο τυφλό πρόσωπο που βρισκόταν κάπου πίσω από το μάτι του νου της. Πλανιόταν εκεί μόλις σε από­ σταση τέτοια που δεν της επέτρεπε να το δει καθαρά . Είχε εξετάσει διάφορα μοντέλα. είχε διστάσει να διαλέ­ ξει ανάμεσα σε μορφές ελληνικές και αισθανόταν εντε­ λώς ανικανοποίητη.. . Ήθελε κάτι. κάτι που θα της δώσει την ώθηση. κάτι που θα κάνει το δικό της. εν μέρει συνειδητοποιημένο όραμα να ζωντανέψει. Είχε περπατήσει μεγάλες απο­ στάσεις. κουράζοντας σωματικά τον εαυτό της και νιώ­ θοντας μεγάλη ευχαρίστηση γι' αυτό. Και η κινητήρια δύναμη. που τη βασάνιζε. ήταν εκείνη η επιτακτική επιθυμια . . . να δε ι . . . Τα μάτια της είχαν το ύφος μιας τυφλής καθιί)ς περ­ πατούσε. Δεν έβλεπε τίποτα απ' αυτά που βρίσκονταν γύρω της. Αγωνιζόταν . . . αγωνιζόταν συνέχεια για να φέρει πιο κοντά εκείνο το πρόσωπο . . . αισθανόταν άρρω­ στη. δυστυχισμένη και κουρασμένη . . . Και τότε ξαφνικά το όραμά της είχε αποσαφηνιστεί και με τα ανθρώπινα μάτια την είχε δει απέναντί τηζ ςJε ένα λεωφορείΌ. στο οποίο είχε ανέβει αφηρημένα χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τον προορισμό της. και είδε. ναι την Navf'll\ti! ·� ν.α μΙKΡό παιδιάστικο π ρόσωπο με 21


μισάνοιχτα χείλια και μάτια, όμορφα απλανή μάτια. Η κ ο π έ λ α χ τ ύ π η σε τ ο κ ο υ δ ούνι κ α ι β γ ή κ ε . Η Χενριέττα την ακολούθησε . .!=! συμπεριφορά της ήταν πια ή ρεμη και μεθοδι κή . Βρή κε αυτό που ή θελε , η αγωνία της τυφλή ς αναζή τη ­ ση ς είχε mα τελειώσει. " Με συγχωρείτε που σας μιλάω. Είμαι επαγγελματίας γλύπτρια και για να είμαι ειλι κρινής, το κεφάλι σας είναι αυτό που έψαχνα." Ήταν φιλική , γοητευτική και ακαταμάχη τη , όπως ήξερε να είναι όταν ή θελε κάτι . Η Ντόρις Σόντερς είχε αμφι βολίες , τρομοκρατή θη κε και συγχρόνως κολαΚf":'τη κε. "Δεν ξέρω. Αν είναι μόνο το κεφάλι . Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο ! " Οι κατάλλη λοι δισταγμοί και ο ι ανάλογες οικονομι­ κές ερωτήσεις ακολούθησαν . "Και βέβαια, επιμένω να δεχτείτε τον ανάλογο επαγ­ γελματικό μισθό. " Και γι' αυτό βρισκόταν η Ναυσικά καθισμένη στην πλατφόρμα , απολαμβάνοντας την ι δέα ότι η ομορφιά της θα αποθανατιστεί (αν και δεν τη ς άρεσαν και πολύ τα δείγματα των έργων της Χενριέττας που έβλεπε στο στούντιο!) και απολαμβάνοντας εξίσου την αποκάλυ­ ψη της προσωπικότητας τη ς σε μια ακροάτρια τη ς οποί­ ας η προσοχή και η συμπάθεια φαίνονταν τόσο ο λο­ κλη ρωτικές. Στο τραπέζι δίπλα στο μοντέλο βρίσκονταν τα γυα­ λιά της . . . τα γυαλιά που φορούσε όσο πιο σπάνια γινό­ ταν λόγω τη ς ματαιοδοξίας της , προτιμώντας να βρει τον δρόμο σχεδόν σαν τυφλή , μια και είχε παραδεχτεί στη Χενριέττα ότι χωρίς αυτά είχε τόση μυωπία που δεν 22


έβλεπε σχεδόν ένα μέτρο μπροστά τη ς. Η Χενριέττα κούνησε το κεφάλι τη ς με κατανόηση . Τ ώρα κατάλαβε ποια ή ταν η φυ σι κή αιτία του απλα­ νούς όμορφου βλέμματος. Ο χ ρ όνος πέρ ασε. Η Χεν ρ ιέττα ξαφνι κά άφη σε τα εργαλεία τη ς και άνοιξε διάπλατα τα χέρια τη ς. "Εντάξει , " είπε , "τελείωσα. Ελπίζω να μη ν είσαι υπερ­ βολι κά κουρασμένη ; " 'Ό χ ι , όχι , ευχαρι σ τώ μ ι ς Σάβερνεϊ κ . Ή ταν πο λύ ενδιαφέρον , σίγουρα. Εννοείτε ότι τελείωσε . . . τόσο γρή ­ γορα;" Η Χενριέττα γέλασε. 'Όχι , δεν έχει ολο κ λη ρ ωθεί . Θα χ ρει αστεί ακόμα πολύ δουλειά. Αλλά τελεί ωσε η δι κή σου δουλειά. Πή ρα αυτό που ή θε λα - έχτισα τα διάφορα επίπεδα. " Η κοπέλα κατέβη κε αργά από την πλ ατφόρμα. Εβαλε τα γυαλιά της και αμέσως η αθωότητα και η αόριστη γοητεία εξαφανίστη καν . Τ ο μόνο που απέμεινε ήταν μια φτηνή μικρότητα. Ηρθε και στάθηκε δίπλα στη Χ ενριέττα και κοίταξε το πή λινο άγαλμα. "Αχ , " είπε με αμφι βολία , με φανερή απογοή τευση στον τόνο της φωνή ς της. "Δε μου μοιάζει και πολύ , έτσι δεν είναι ;" Η Χενριέττα χαμογέλασε. " Ναι βέβαια, δεν είναι πορτρέτο. " Η αλή θεια ή ταν ότι δεν έμοιαζε σχεδόν καθ όλου . Ή ταν η θέση των ματιών , η γραμμή των ζυγωματικών οστών τα οποία είχε συλλάβει η Χενριέττα σαν την ο υ σί α τη ς Ν αυ σι κ άς της. Α υτή δ εν ή ταν η Ν τ ό ρ ι ς Σόντερς, ήταν μια τυφλή κοπέλα για τ η ν οποία θα μπο­ ρούσε να γραφτεί ένα ποίημα. Τ α χείλια ήταν μισάνοι 23


χτα όπως εκείνα τη ς Ντό ρ ι ς, αλλά δεν ή ταν δι κά τη ς. Ήταν χείλια που μ ι λούσαν άλλη γλώσσα και θα εξέ­ φραζαν άλλες σκέψεις . . . Κανένα από τ α χαρακτη ριστικά δεν ή ταν σχεδι ασμέ­ νο με σαφείς και έντονες γραμμές. Ή τ αν η Ναυσι κά όπως τη θυμόταν, όχι όπως την είχε δει . . . " Λοιπόν," εί πε η μ ι ς Σόντερς με αμφιβολί α, "υποθέτω ότι θα είναι καλύτερο όσο προχωράς . . . και είσαι σίγου­ ρ η ότι δε χρειάζομαι άλλο ;" "Όχι ευχαριστώ, " εί πε η Χενριέττα (και δόξα το θεό γι ' αυτό! εί πε μέσα της) " Ή σουν υπέροχη , εί μ αι πολύ ι ευγνώμων. " Εδι ωξε με έμπειρο τρόπο την Ντόρι ς και επέστρεψε για να φτιάξει ένα καφέ χωρίς γάλα. 'Ριταν κουρασμέ­ νη , τρομερά κουρασμένη . Αλλά ευτυχισμένη και γαλή­ νια. "Επ ι τ έ λο υ ς , " σ κ έ φ τ η κ ε , "τ ώ ρ α μ π ο ρ ώ να είμ α ι άνθρωπος πάλι . " Ο ι σκέψεις πήγαν αμέσως στο Τζων. "Τζων," σκέφτη κε. Τα μ άγουλά της φούντωσαν, ένα ξαφνι κό φτερούγι σμα τη ς καρδιάς έκανε τη διάθεσή τη ς να ανέβει στα ύψη . "Αύριο , ' σκέφτηκε, "Θα πάω στο Χόλλοου . . . θα δω εκεί το Τζων . . . Κάθισε ακίνη τη , ξαπλωμένη στον καναπέ πίνοντας το ζεστό δυνατό υγρό. Ηπιε τρί α φλυτζάνια και αισθάν­ θη κε τη ζωτι κότη τα της να επανέρχεται . Ή τ αν ωραί ο σκέφτη κε, που είχε ξαναγίνει άνθρω­ πος . .. και δεν ή ταν πια εκείνη η άλλη οντότητα. Ωραίο που δεν αισθανόταν ανή συχη , δυστυΧ� � :9:άΙ·Kυνη­ γημ ένη . Ωραίο που μ πορούσε να σταματ1f� -να περι­ πλανιέται στους δρόμους σε άθλι α ψυχι κη κατ &στ άση , "

24


ψάχνοντας κάτι , ευερέθιστη και ανυπ ό μονη επε ιδή <ττην ουσία δεν ήξερε τι ήταν αυτό που έψαχνε. Τ ώρα εΠΗέλους το μόνο που έμεινε ήταν η σκλη ρή εργασία , και α"ι'τό δεν τη ν ενοχλούσε καθ ό λου. Έ βαλε το άδειο φλυτζάνι στο τραπέζι και επέστρεψε στη Ναυσι κά. Τ η ν κοίταξε για αρ κετή ώρα και σιγά σιγά ζάρωσε ια φρύδια της. Δεν IΙταν . . . δεν ήταν ακρι βώς . . . Μ α ποιο ήταν τ ο λάθος; . . . Τ υφλά μάτια. Τ υφλά μάτια που ή ταν πιο όμορφα από μάτια που έβλεπαν . . . τυφλά μάτια που κομμάτιαζαν τη ν καρδιά σου επειδή ήταν τυφλά . . . το είχε καταφέρει ή όχι; Τ ο είχε καταφέρει, ναι . . . αλλά είχε προσθέσει και κάτι άλλο επίση ς. Κάτι το οποίο δεν το ή ξερε. ούτε καν το είχε σκεφτεί . .. Η δομή ήταν σωστή; ναι, σίγουρα. Από που ερχόταν όμως αυτός ο ύπουι.ι ς υπαινιγμός; . . . Ο υπαινιγμός ενός κοινού μοχθηρού νου. Δεν άκουγε, δεν άκουγε συνει δη τ' . Και όμως , διαμέ­ σου των αυτιών τη ς περνώντας από τα δάχτυλα της είχε μπει στον πη λό. Και ήξερε ότι, όσο και να προσπαθούσε, δε θι � μπο­ ρούσε να το ξαναβγάλει . . . Η Χενριέττα γύρισε απότομα από την άλλη . Ίσως να ήταν η φαντασία τη ς. Ναι, ήταν η αντασία "':η ς. Θα το έβλεπε διαφορετι κά το πρωί . ΣΚ"έφ'!η κε συνταραγμένη : "Πόσο τρωτοί είμαστε . . . Περπάτη σε συνοφρυωμcνη στο άλλο άκρο του στού­ ντιο. Σταιιιiτησε μπροστά στο άγαλμα του λάτρ η. Α υτό ή ταν εντάξει, ένα τέλειο κομμάτι από ξύλο αχλαδιάς, ακρι βώς όπως έπρεπε. Τ ο είχε κρύψει σαν να ή ταν θησαυρός, για πολύ καιρό. 00

"

25


Τ ο κοίταξε με κριτικό μάτι. Ναι ή ταν καλό . Γι ' αυτό δεν υπή ρχε καμια αμφιβολία. Τ ο καλύτερο έργο που είχε κάνει εδώ και πολύ και ρ ό . Ή ταν για τη διεθνή έκθεση , ή ταν σίγουρα αξιόλογο έκθεμα. Όλα ήταν σωστά: η ταπεινότητα, η δύναμη των μυών του λαιμού του, οι σκυμμένοι ώμοι, το πρόσωπο λίγο ση κωμένο, ένα πρόσωπό χωρίς χ αρακτη ριστικά επειδή η λατρεία υπερβαίνει την προσωπικότη τα. Κι όμως, υποταγή , λατρεία και η τελι κή αφοσίωση που είναι πέρα από την ειδωλολατρία . . . Η Χενριέττα αναστέναξε. Αν , σκέφτη κε, ο Τ ζων δεν είχε θυμώσει τόσο πολύ. Είχε μείνει κατάπλη κτη με το θυμό του. Τ η ς είχε απο­ καλύψει ένα μέρος του εαυτού του το οποίο ακόμα και ο ίδιος δεν ήξερε ότι υπή ρχε. Είχε πει απερίφραστα: "Δεν μπορείς να το εκθέσεις

αυτό!"

Κι αυτή είχε απαντήσει τ�' ίδιο απερίφραστα: "Θα το εκθέσω. " Επέστρεψε αργά στη Ναυσικά. Όλα, σκέφτη κε, μπο­ ραiJν να διορθωθούν . Τ ο ράντισε και το τύλιξε σε μου­ σκεμένα υφάσματα. Θα έμενε εκεί μέχρι τη Δευτέρα ή τη ν Τ ρίτη . Δε βιαζότ αν πια. Η επιτακτικό τη τ α είχε φύγει, όλα τα απαραίτητα επίπεδα ήταν εκεί . Το μόνο που χρειαζόταν τώρα ήταν υπομονή . Τ ην περίμεναν ευτυχισμένες μέρες με τη Λούσυ, το Χένρυ τη Μιτζ - και το Τ ζων! Χ ασμουρήθη κε και τεντώθη κε, όπως μια γάτα τεντώ­ νεται ανέμελα και με μεγάλη ευχαρίστη ση . Ξαφνικά κατάλαβε πόσο κουρασμένη ήταν . Έ κανε έ ν α ζεστό μπάνιο και πήγε στο κρεβάτι τη ς. Καθόταν ξαπλωμένη κοιτάζοντας τα άστρα μέσα από 26


τον φεγγίτη . Μετά το βλέμμ α της στράφη κε προ ς το μόνο φως που έμενε πάντα ανοιχτό, τη μικρή λάμπα που φώτιζε τη γυάλινη μάσκα, ένα από τα πρώτα της έργα. Μάλλον συνηθισμένο έργο, σκέφτη κε. Ευτυχώς, σκέφτη κε η Χενριέττα, που μεγαλώνουμε και αλλάζουμε. Και τώρα, ύπνος! Η αγρυπνία θα ακολουθούσε τον δυνατό καφέ που είχε πιει μόνο αν το ή θελε . Πριν πολ­ λά χρόνια είχε επι βάλει στον εαυτό τη ς τον εσωτερι κό ρυθμό που μπορούσε να επιφέρει τη λήθη όποτε ήθελε . Σκέφτεσαι κάποια πράγματα, διαλέγοντας από αυτά που έχεις αποθη κεύσει και, χωρίς να το συνειδη τοποι­ είς, τα αφήνεις να γλιστρούν μέσα από το νου σου, δεν τα αρπάζει ς ποτέ, ούτε δίνεις σημασία, καμια συγ κέ­ ντρωση . . . απλώς τα αφή νεις να περνούν αργά μπροστά σου. Έξω στον δρόμο ξεκινούσε ένα αυτοκίνη το, κάπου ακουγόταν ένα βραχνό γέλιο . Αφη σε τους ή χους να μπουν στο υποσυνείδητο της. Τ ο αυτοκίνη το, σκέφτη κε, ή ταν ένας τίγρης που βρυ­ χόταν . . . κιτρινόμαυρο . . . σαν φύλλα με ρίγες ... φύλλα και σκιές . . . μια ζεστή ζούγκλα . . . και μετά πιο κάτω ένα ποτάμι, ένα μεγάλο ΤΡοmκό ποτάμι ... στη θάλασσα και ένα καράβι να φεύγει . . . βραχνές φωνές να αποχαι ρε­ τούν και ο Τ ζων δίπλα της στο κατάστρωμα . . . αυτή και ο Τ ζων ξεκινούσαν μαζί στη γαλάζια θάλασσσ και τελικά έφταναν σ ' ένα σαλόν ι , του χαμογελούσε στο τραπέζι, όπως στο δείπνο στο Μαιζόν Ντορέ, ο κακομοί­ ρης ο Τ ζων, τόσο θυμωμένος . . . και έξω στον αέρα της νύχτας με το αυτοκίνητο, την αλλαγή των ταχυτήτων και τη ν ομαλή αβίαστη πορεία έξω από το Λονδίνο . . . μέχρι τ ο Σόβελ Ν τάουν . . . τ α δέντρα . . . η λατρεία των 27


δέντ ρ ων . . . το Χ ό λλοου . . . Λού συ . . . Τ ζων . . . Τ ζων . . . η αρρώστια του Ρίτζγουεϊ . . . αγαπημένε Τ ζων . . . Είχε περάσει πια στην αναισθησία. την ευτυχισμένη μακαριότη τα. Κ αι τότε κάποια έντονη στεναχώρια. κάποιο βασανι­ στικό αίσθημα ενοχής την τραβούσε. Κάτι που έπρεπε να είχε κάνει . Κάτι που είχε αποφύγει . Ναυσι κά; Αργά, απρόθυμα, η Χενριέττα σηκώθηκε από το κρε­ βάτι. Α ναψε τα φώτα, πήγε προς το τραπέζι με το άγαλ­ μα και το ξετύλιξε. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν ήταν η Ναυσικά, ήταν η Ντόρις Σόντερς ! Μια σουβλιά τη διαπέρασε. Παρακαλούσε μέσα της: "Μπορώ να το κάνω σωστά, μπορώ να το διορθώσω . . . " "Ανόη τη." είπε μέσα τη ς. "Ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις. " Διότι αν δεν το έκανε τώρα. αμέσως, αύριο δε θα είχε το θάρρος. Ή ταν σα να καταστρέφει τον εαυτό τη ς. Πονούσε. ναι πονούσε. Ίσως. σκέφτηκε η Χενριέττα, οι γάτες να αισθάνο­ νται έτσι όταν ένα από τα γατάκια τους έχει κάτι και αναγκάζονται να το σκοτώσουν. Πή ρε μια γρήγορη βαθιά ανάσα, άρπαξε τον πη λό, καταστρέφοντας το σχή μα που του είχε δώσει και μετα­ μορφώνοντάς το σε μια άμορφη μ άζα. το πέταξε στο δοχείο με το υπόλοιπο υλικό . Στάθη κε κοιτάζοντας το και αναπνέοντας βαθιά, αισθανόταν ακόμα τον πόνο του χωρισμού μέσα στο σώμα και στο νου της. Καθάρισε αργά τα χέρια της. Η Ν αυσικά, σκέφτηκε λυπη μέν η , δε θα ξανάρ θει . Είχε γεννη θεί, μολυνθεί και πεθάνει. 28


" Περίεργο, " σκέφτη κε η Χενριέττ α. "πως εισέ ρχ ονται τα πράγματα μέσα σου χωρίς να το καταλαβαίνεις." Δεν άκουγε, όχι συνειδη τά τουλάχιστον, και όμως η γνώση του μοχθηρού φθηνού νου της Ντόρι ς είχε δια­ ποτίσει το νου της και εί χε επη ρεάσει, ασυνείδητα, τα χ έρια της. Και τώρα το πράγμα που ή ταν η Ναυσικά, ή Ντόρις. ή ταν πια μόνο μια μάζα από πη λό . Η πρώτη ύλη που ,'ίχε πριν λίγο κατεργαστεί είχε γίνει κάτι . άλλο . Η Χενριέττα σκέφτη κε ονει ροπόλα: 'Άυτός είναι , λοι­ πόν, ο θάνατος; Μήπως αυτό που λέμε προσωπικότητα είναι απλώς ο σχηματισμός, η αποτύπωση της σκέψη ς κάποιου; Κ αι οι σκέψεις ποιανού ; Τ ου Θεού;" Αυτή Ίταν η ιδέα του Πη ρ Γκηντ. Ξαναμπαίναμε στη χύτρα του καλουπατζή . "Πού είμαι εγώ, ο ολοκληρ ωμέ­ νος άνθρωπος, ο αλ ηθι ν6ς άνθρωπος; Πού είμ αι εγώ πο υ έχω το σημ άδι του θεού αποτυπωμ ένο στο μέτωπ6 μο υ:" Μή πως ο Τ ζων αισθανόταν έτσι ; Ή ταν τόσο κουρα­ σμέν ο ς π ρ oχθέ� 'Τη ν1)χτα . Τ όσο αποθα ρ ρ υμ ένο ς. Η αρρώστια Ρίτζγουεϊ . . . Κανένα από τα βι βλία δεν ανέφε­ ρε ποιος ή τα\' ο ΡίτζΥουεϊ ! Ανόητο σκέφτη κε. Θα ή θελε να ξέρει �μως . . Η αρρώστια του ΡίτζΥουεϊ. .

29


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 ο Τ ζων Κ ρίστοου καθόταν στο ιατρείο του με την τελευ τ α ί α του ασ θεν ή γ ι α τ ο π ρ ωί . Τ α μ άτια το υ , συμπονετικά και ενθαρρυντι κά, την παρακ ολουθού ­ σαν κ αθώς περιέγραφε και εξηγούσε με κάθε λεπτομέ­ ρεια την περίπτωσή τη ς. Κάθε τόσο κουνούσε το κεφά­ λι του δείχνοντας κατανόη ση . Μ ια λάμψη άρχισε να φωτίζει το πρόσωπο τη ς άρρωστης. Ο Δρ Κ ρίστοου ήταν υπέροχος ! Ενδιαφερόταν τόσο πολύ, ανη συχούσε π ραγ­ ματικά για αυτή ν. Ακόμα και η συζή τη ση μαζί της την έκανε και αισθανόταν πιο δυνατή . Ο Τ ζων Κρίστοου πή ρε μια κόλλα χαρτί και άρχισε να γράφει. Κ αλύτερα να τη ς δώσω ένα καθαρτι κό, σκέ­ φτη κε. Εκείνο το καινούριο Αμερικάνικο ιδιοσκεύα­ σμα - τυλιγμένο με πλαστικό και καλυμμένο ελκυστικά με μια ασυνήθιστη απόχρωση του ροδοκίτρινου. Είναι και πολl) ακριβό και δυσεύρετο, δεν το είχαν όλα τα φαρμακεία. Μ άλλον θα χρειαζόταν να πάει σ' εκείνο το μικρό στη ν οδό Γουάρντορ . Καλύτερα, αυτό θα της δώσει κουράγιο για ένα δύο μήνες, και τότε θα πρέπει να σκεφτεί κάτι καινούριο. Κακή φυσική διάπλαση, και δε γινόταν τίποτα ! Τ ίποτα εμφανές για να μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Σε αντίθεση με τη γριά κυρί α Κράμπτρη . . . Ή ταν βαρετό πρωινό . Κερδοφόρο οικονομικά, αλλά τίποτα παραπάνω. Μα το Θεό ή ταν κουρασμένος! ΕίΧΕ βαρεθεί να βλέπει αρρωστιάρι κες γυναίκες με τις αδια­ θεσίες τους. Τ ο μόνο που μπορούσε να κάνει ή ταν να τις καταπραυνει και να τις ανακουφίσει. Μερικές φορές

30


αναρωτ ι ό τ αν αν άξι ζε τον κόπο . Α λλά τ ότε πάντ α θυμόταν το νοσοκομείο του αγίου Χριστοφόρου και τη σειρά κρεβατιών στο θάλαμο " Μ αργαρίτα Ράσσελ " , με την κυρία Κράμπτρη να τον κοιτάει μ' ένα χαμόγελο χωρίς δόντια. Οι δύο τους καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον ! Αυτή ή ταν αγωνίστρια , όχι όπως εκείνη η μαλθακή γυναίκα που ήταν στο διπλανό κρεβάτι. Η κυρία Κράμπτρη ήταν με το μέρος του , ή θελε να ζή σει, μόνο ο θεός ξέρει το γιατί, αν αναλογιστούμε την εξαθλιωμένη συνοι κία στη ν ο π ο ί α ζο ύσε , το μ εθύ στ α κ α άν δ ρ α τ η ς , έν αν τσούρμο από άτακτα παι δι ά , και το ότ ι η ίδια ή ταν αναγκασμένη να εργάζεται κάθε μέρα καθαρίζοντας ατελείωτα πατώματα σε ατελείωτα γραφεία. Μια ζωή σκ ληρής αδιάλειπτη ς αγγαρείας με ελάχιστες χαρές! Κι όμως ή θελε να ζήσει, απολάμβανε τη ζωή με τον ίδιο ακρι βώς τ ρόπο που την απολάμβανε και ο ίδιος! Δεν ή ταν οι διάφορες καταστάσε1ς της ζωή ς που απολάμβα­ νε αλλά η ίδια η ζωή , ο ενθουσιασμός για την ίδια τη ν ύπαρξη . Περίεργο. �νεξ ή γητo φαινόμεν ο . Σκέφτ η κ ε μέσα τ ου ό τι πρέπει να τ ο συζητή σει με τ η Χενριέττα. Ση κώθη κε να συνοδέψει την ασθενή του στην πόρτα. Πήρε το χέρι της στο δι κό του σε μια φιλι κή ενθαρ ρυ­ ντική και θερμή χειραψία. Και η φωνή του ήταν ενθαρ­ ρυντική, γεμάτη ενδιαφέρον και συμπόνια. Έ φυγε ανα­ νεωμένη κ α ι σχεδόν ευτυχι σμένη . ''Ο δρ Κρίστοου ενδιαφερόταν τόσο πολύ !" Μόλις η πόρτα έκλεισε ο δρ Κρίστοου την ξέχασε , η επίγνωση της παρουσίας την ή ταν ούτως ή άλλως μόνο επιφανειακή . Είχε κάνει αυτό που έπρεπε. Ή ταν όλα αυτόματα. Κι όμως, αν και ελάχιστα διατάρασσε την ηρεμια του νου του, είχε σπαταλήσει ενέργεια. Η από31


lφισή του υπή ρξε η φυσιολογι κή ενό ς θεραπευιή κι αισθανόταν το κενό τη ς εξαντλημέ νης ενέργειας. " Θεέ μου," σκέφτη κε ξανά, "είμα ι κ,)υρασμένος. " Ο επόμενος ασθενή ς ή ταν και ο τελει\ταίος, μετ ά θα ακολουθούσε η αργία του Σαββ ατοκύριωωυ. Η ρέμη σε με την ιδέα. Χρυσά φύλλα με ελάχιστες απο :,ρώσει ς του κό κ κι ν ου και του καφέ . το άρ ωμ α του φθ·νοπώρ ου. απαλο ύ και γεμάτου υγρασία. Ο δρόμος που η;ερνούσε μέσα από το δάσος, οι φωτιέ ς με ξύλα. η Λούσυ. εκείνο το μοναδικό ον με το περίε ργο. φευγαλέο. ακαθόrι στο νου. Προτιμούσε να έχει το Χένρυ και τη Λoύ�υ από ο π ο ι ο υ σδή π ο τ ε άλλ ο υ ς ο ι κ ο δε σ π ό τ ε ς σε ό λ;-: τη ν Αγγλία. Και τ ο Χόλλοου ή ταν τ ο πιο μαγευτι κό cοπίτι π ο υ ή ξε ρ ε . Τ η ν Κ υ ρ ι α κ ή θα π ή γ α ι ν ε β ό λ τ α με τη Χενριέττα στο δάσος, πάνω στην κορυφή του .. όφου. περπατώντας στην κορυφογραμμή . Περπατώντσ� με τη Χενριέττα θα ξεχνούσε ότι ο κόσμος είναι γεμά�oς από αρρώστους. Ευτυχώς, σκέφτη κε, που η Χενριέ:τα ποτέ δεν αρρωσταίνει . Και μετά σκέφτη κε με ένα περίεργο χιούμi)Ρ: "Και να είχε κάτι δε θα μου το έλεγε ΠΓτέ ! " Αλλος ένας ασθενή ς. Έπρεπε να πιnήσει το κουδού­ νι που βρισκόταν στο γραφείο του αλλά, ανεξήγητα, καθυστερούσε. Ήδη είχε αργήσει. Το μεσημεριανό θα ήταν έτοιμο στην τραπεζι.φία. Η Γκέρντα θα περίμενε με τα παιδιά. Έπρεπε να τελειώνει . Κι όμως καθόταν ακίνητος. Ήταν τόσο κουρασμέ­ νος . . . τόσο πολύ κουρασμένος. Είχε αρχίσει να τον καταλαμβάνει τώρα τελευταία. αυτή η κόπωση . Ήταν η ρίζα της οξυθυμιας του, η οποία συνεχώς αυξανόταν αλλά δεν μπορούσε να στα­ ματήσει . Η κακομοί ρα η Γκέρντα, σκέφτη κε, ανέχεται 32


τόσα πολλά. Αν δεν ή ταν τόσο υποταγμένη , τόσο διατε­ θειμένη να παραδεχτεί το λάθ ος τη ς, εν ώ τις περισσότε­ ρες φορές ή ταν αυτός που έφταιγε. Υ πή ρχαν φορές που οτιδήποτε και να έκανε η Γκέρντα είχε αποτέλεσμα να τον ερεθί ζει , και κυρίως, σκέφτη κε γεμάτος συμπόνια, ήταν οι αρετές τη ς που τον ενοχλούσαν . Ή ταν η υπο­ μονή της, η έλλειψη ιδιοτέλειας, η υποταγή τη ς σε όλες τις επιθυμίες του που αφύπνι ζε την κακή διάθεσή του. Και ποτέ δε θεωρούσε άδι κες τις εξάψεις θυμού του, ποτέ δεν επέμενε στη δική της άποψη ενάντια στη δι κή του, ποτέ δεν πρ οσπαθούσε να χαρ άξει τη δι κή τ η ς γραμμή . (Τέλος πάντων , σκέφτηκε, γι ' αυτό δεν την παντρεύ­ τη κες; Τ ι παραπονιέσαι ; Μετά από εκείνο το καλο καί ρι στο Σαν Μιγκέλ . . .) Είναι περίεργο όταν το σκέφτεσαι , ότι οι ίδιες οι αρε­ τές που τον ενοχλούσαν στην Γκέρντα ή ταν αυτές που ή θελε τόσο πολύ να βρει στη Χενριέττα. Αυτό που τον ενοχλούσε με τη Χενρι_ττα (όχι, λάθος λέξη , μάλλον θύμος παρά απλή ενόχλη ση) αυτό που τον έκανε να θυμώνει λοιπόν, ήταν η απαρέγκλιτη εντιμότητα της σε ότι είχε cχέση με αυτόν . Τ η ς είχε πει μια φορά: "�Ioμίζω ότι είσαι η μεγαλύτερη ψεύτρα που ξέρω. " " Μπορεί . " " Είσαι π άν τ α π ρ ό θυμ η ν α πεις ο τ ι δή ποτε στους ανθρώπους αν αυτό θα τους ευχαριστήσει . " 'Ή ευχαρίστηση τους μου φαίνεται πάντα πιο ση μαντική ." "Πιο σημαντι κή από το να πεις την αλή θεια: " "Πολύ περισσότερο. " "Τ ότε για όνομα του θεού, γιατί δεν μπορείς να μου πεις λίγα ΠFρισσότερα ψέματα;" 33


"Τ ο θέλεις;" "Ναι." "Λυπάμαι Τ ζων αλλά δεν μπορώ. " "Πρ έπει να ξέρεις πολλές φορές τι θέλω να ακούσω." Αλλά καλύτερο ήταν να μην αρχί σει να σκέφτεται τ η Χενριέττα. Αφού θα την έβλεπε το απόγευμα. Τ ο καλύ­ τ ε ρ ο θ α ή τ αν ν α π ρ ο χ ω ρ ή σει με τ ι ς δου λειές του ! Π άτη σε το κουδούνι και δ ες αυτή την καταρ αμένη γυν αίκα, αν αλογίστηκε . Άλλο ένα αρρωστιάρικο ον! Τ ο ένα δέκατο πραγματική ασθένεια και εννέα δέκατα υποχον δρί α ! Αλλά, αφού θ�λει να πλη ρώνει, γιατ ί να μην απο λαμ β άν ει τ ο αί σ θ η μα ότ ι ε ί ν αι ά ρ ρ ωστ η ; Εξισο ρ ρ ο πούσε τ η ν παρουσία τ ων Κrάμπ τ ρ η στον κόσμο. Αλλά καθόταν ακόμα ακίνητος. Ήτ α ν κ ο υ ρ ασ μ έν ο ς , π ά ρ α π ολύ κ ο υ ρ ασμέ νος . Α ισθανόταν σαν να ή ταν κουρασμένος εδίό και πολύ καιρό. Κάτι ή θελε, και το ή θελε πολύ. Και ξαφνικά εμφανίστη κε έντονα στη σκέψη του η επιθυμια: "Θέλω να πάω σπίτι" Έμεινε έκπληκτος. Από που είχε έρθει η σκέψη αυτή ; Και τι σήμαινε; Ποτέ δεν είχε σπίτι. Οι γονείς του ήταν Αγγλο-ινδοί, είχε μεγαλώσει πηγαίνοντας από το σπίτι του ενός θειου στην άλλη θεία και ούτω καθεξής. Τ ο πρώτο μόνιμο σπί τι που είχε, υπέθεσε, ήταν αυτό το σπί­ τι στην οδό Χ .:.ρλη. Αυτό το θεωρούσε σπίτι; Κούνησε αρνητικά το κεφά­ λι του. Ηξερε πως όχι. Αλλά η ιατρική του περιέργεια είχε αφυπνιστεί . Τ ι εννοούσε όταν εκείνη η φράση πετάχτηκε μ J α στο νου του; .. Θέλω να πάω στο σπίτΖ." '.

34


Πρέπει να υπάρχει κάτι . κάποια ει κόνα. Μισόκλεισε τα μάτια του, πρέπει να υπάρχει κάποιο υΠfjβαθρο για αυτή τη σκέψη . Και ξαφνικά, ξεκάθαρα, μπροστά στα μάτια του είδε το βαθύ γαλάζιο της Μεσογιοίου , φοίνι κες και φραγκο­ συκιές, μύρισε τη ζεστή καλοκαιρινή σκόνη και θυμή ­ θη κε το αίσθημα του νερού μετά από τη ν η λιοθερα­ πεία. Το Σαν Μι γκέλ! Ξαφνιάστη κε, και ενοχλή θη κε λίγο . Δεν είχε σκεφτεί το Σαν Μιγκέλ για χρόνια. Ήταν βέβαιο ότι δεν ή θελε ν α επιστρέψει εκεΙ Ό λα αυτά ανή κ αν σε ένα άλλο κεφάλαιο τη ς ζωή ς του . Ήταν πριν δώδεκα - δεκατέσσερα - δεκαπέντε χρό­ νια. Είχε κάνει το σωστό ! Η κρίση του ή ταν εντελώς σωστή ! Ήταν τρελά ερωτευμένος με τη Βερόνι κα, αλλά δε θα είχε εmτυχία. Η Βερόνικα θα τον κατάπινε όλον, σώμα και ψυχή. Λυτή ήταν εΥτελώς εγωίστρια και δε δίσταζε να το παραδεχτεί ! Η Βερόνικα άρπαζε ότι ή θε­ λε, αλλά δεν είχε καταφέρει να τον αρπάξει αυτόν ! Είχε ξεφύγει . Μάλλον, σκέφτη κε, η ενέργεια του δεν ή ταν η αρμόζΟ1)σα από άποψη σωστή ς κοινωνικής συμπεριφο­ ράς. Με απλές λέξεις τη ν είχε εγκαταλείψει ! Α λλά ή αλήθεια ή ταν ότι ή θελε να ζήσει τη δική του ζωή , ένα πράγμα το οποίο δε θα επέτρεπε η Βερόνικα. Αυτή είχε σκοπό να ζήσει τη δικιά τη ς ζωή και να τον έχει μαζί της ως αποσκευή . Είχε μείνει έκπληκτη όταν αρνή θη κε να πάει μαζί της στο Χόλλυγουντ . Είχε πε ι με περιφρόνηση : " Αν θέλεις πραγματικά να γίνεις γιατρός μπορείς να πάρεις το πτυχίο στην Αμερική , αλλά δεν υπάρχει ανά­ γκη . Εσύ έχεις αρ κετά λεφτά για να τα βγάλεις πέρα και 35


εγώ θα κερδίζω πολλά χρήμ ατα. " Κι αυτός είχε απαντήσε ι παθι ασμένα : "Μ α. αγαπώ πολύ το επάγγελμ α μου. Θα εργαστώ με τον Ράντλη." Η φωνή του, νεανική και ενθουσιασμένη. φανέρ ων ε δέος. Η Βερόνικα ζάρωσε περιφρονητι κά τη μύ τη της. "Εκείνο τον περίεργο γέρο ;" "Εκείνος ο περίεργος γέρος," είχε α παντήσει θυμωμέ­ νος ο Τ ζων, "έχει κάνει ορισμένες από τις πιο πολύτιμες έρευνες για την αρρl )στια Πράττ Τ ον είχε διακόψει : Και ποιος ενδιαφέρεται για την αρριίχ:<τια π,,<!.,..,.; Η Καλιφόρνια, είχε πει, είχε μαγευτι­ κό κλίμα. Και ήταν και διασκέδαση να ταξιδεύει ς σε διάφορα μέρη του κόσμου. Πρόσθεσε: "Θα είναι κόλα­ ση χωρις εσένα. Σε θέλω Τ ζων . . . σε χρει άζομαι ." \1ετ� αυτύς της είχε κάνει τη ν πρότ αση , που στη Ηιφόνικα είχε φανεί εξωφρενική , να αρνηθεί την προ­ σφορά από το Χόλλυγουντ και να τον παντρευτεί για να ζl',σουν μαζί στο Λονδίνο. Τ ο βρήκε διασκεδαστικό, αλλά ή ταν αμετάπειστη. Θι:..: πήγαινε στο Χόλλυγουντ, και αγαπούσε το Τ ζων. και έπρεπε να την παντρευτεί και να πάει μαζί της. Δε\' είχε καθόλου αμφιβολίες για την ομορφιά και τη δύνα­ μή της. Είδε ότι μόνο ένα πράγμα μπορούσε να γίνει. Τ η ς είχι' γράψει τότε ένα γράμμα διακόπτοντας τη σχέση τους. Είχε υποφέρει μέσα του πολύ, αλλά δεν είχε καμ ιu αμφιβολία ότι ο δρόμος που είχε χαράξει ή ταν ο πιο σοφός. Είχε γυρίσει στο Λονδίνο για να δουλέψει μ ε το\' Ράντλη και μετά από ένα χρόνο είχε παντρευτεί τη\' Γκέρντα η οποία ήταν το αντίθετο από τη Βερόνι κα απι') .. .'·

36


όλες τις απόψεις. Η πόρτα άνοιξε και η γραμματέας του, η Μπέριλ Κόλλινς, μΠ11 κε. "Έχ ετε ακόμα ένα ραντεβού με την κυρία Φόρεστερ." Είπε αργά: "Το ξέρω." "Απλώς σκέφτηκα μήπως το είχατε ξεχάσει." Πέρασε το δωμάτιο και βγι1κε από την άλλη πόρτα. Τα μάτια του Κρίστοου την ακολούθησαν με ηρει.ιια. Απλό κορίτσι η Μπέριλ αλλά πάρα πολύ ΙK�Ύ ή. Ήταν μαζί του έξι χρόνια. Δεν είχε κάνει ποτέ της λάθος και ποτέ δεν ήταν ταραγμένη, ανήσυχη η βιαστική. Είχε μαύρα μαλλιά, μια ασαφή όψη και ένα πη γούνι νι μάτο αποφασιστικότητα. Μέσα από δυνατά γυαλιά τ'χ μάτια :τη ς παρακολουθούσαν αυτόν και όλο το υπόλοιπο σύμπαν ανεπηρέαστα από προσωπικά συναισΙιήματα. Ήθελε μια απλή γραμματέα χωρίς ανοησίες. Αυτό είχε, αλλά μερικές φορές ο Τζων Κρίστοου αισθανόταν, αράλογα, αδικημένος! Ακολουθώντας τους κανόνες ης σκηνής και τον μυθιστορημάτων η Μπέριλ θα έπρε­ ε να ήταν απελπιστι",ά αφοσιωμένη στο αφεντικό της. λλά πάντα ήξερε ότι δεν είχε καμια επίδραση πάνω τη Μπέριλ. Ούτε αφοσίωση, ούτε αυταπάρνηση, η πέριλ τον έβλεπε σαν έναν άνθρωπο με ελαττώματα. υτή δεν ήταν καθόλου εντυπωσιασμένη από την προ­ ωπικότητα του ή τη -γοητεία ωυ. Μερικές φορές ανα­ ρωτιόταν αν τον συμπαθούσε καν. Κάποτε την είχε ακούσει που μίλαγε στο τηλέφωνο με μια φίλη τη ς. "Όχι," έλεγε, "δε νομίζω να είναι πολύ πιο εγωιστής από τον άλλον. Θα έλεγα J ιο αδιάφορος και αναίσθη­ τος."

37


Ήξερε ότι μιλούσε για αυτόν και για μια ολόκλη ρη μέρα ήταν πολύ θυμωμένος. Αν και η ολοκλη ρ ωτι κή αποδοχ ή του χαρακτήρα του από τη Γ κέρντα τον ενο χλούσε, η ψυχρή αξιολόγησή του από την Μπέριλ είχι το ίδιο αποτέλεσμ α. Η αλήθεια είναι, σκέφτη κε, ότι σχε δόν όλα με ενοχλούν . . . Μήπως κάτι δεν πάει καλά, μήπως εργάζομαι υπερ βολικά; Μπορεί. Όχι , αυτό ήταν απλώς μια δι καιολο γία. Αυτή η ανυπομονησία που όλο μεγάλωνε μέσα το υ αυτή η ευερεθιστί α και η κού ραση , όλα αυτά είχαν κάποια βαθύτερη σημασία. Σκέφτηκε: "Δε γίνεται, δη μπορώ να συνεχίσω έτσι . Τ ι έχω, αν μπορούσα να ξεφί) γω . . . Να το ξανά, η τυφλή ιδέα που ανέβαινε στην επιφά νεια του νου γι α να συναντήσει την ήδη σχηματισμένη ιδέα της φυγής. "

Θέλω να πάω σπ(τι... Ανάθεμα, το 404 της οδού Χάρλη ήταν το σπίτι του! Κ αι η κυρία Φόρεστερ περίμενε στην αίθουσα ανα μονής. Μ ι α κ ο υ ρ αστι κ ή γ υ ν αί κ α , με περισσό τερυ λε φτ ά από ότι χρειάζεται και υπερ βολικό ελεύθερι' χρόνο για να σκέφτεται τις αρρώστιες της. Κάποιος του είχε πει κάποτε: "Πρέπει να βαριέσυι όλους αυτούς τους πλούσιους ασθενείς που νομίζου\' ότι είναι άρρωστοι. Πρέπει να είναι τόσο ικανοποιητι κό να πηγαίνεις στους φτωχούς, οι οποίοι πλη σιάζου\' γιατρό μ6νο όταν έχουν πραγματικά αρρωστήσει . " Είχι γελάσει τότε. Α στεία τα πράγματα που πίστευαν (\1 άνθρωποι για τους φτωχούς με κεφαλαίο Φ. Αν είχιι\ γνωρίσει τη γριά κυρία Πίαρστοκ, σε πέντε κλι νι κΙ-, την εβδομάδα, με μπουκάλια από φάρμακα, υγρά εντρl βής για την πλάτη, φαρμακευτικό σιρόm για τον βήχιι 38


καθαρτικά, χωνευτικά! "Δεκατέσσερα χρόνια παίρνω ο καφ έ φάρμακο γιατρέ, και είναι το μόνο που με βοη­ θάει. Εκείνος ο νεαρός γιατρός την περασμένη εβδομά­ δα μου έγραψε το άσπρο φάρμακο. Άχρηστο! Είναι ογικό, δεν είναι; Θέλω να πω ότι για δεκατέσσερα χρό­ ια παίρνω το καφέ φάρμακο και αν δεν πάρω την υγρι1 αραφίνη μου και τα καφέ χάπια... ΆΚ9υγε την κλαψιάρική φωνή της ακόμα και τώρα. ίχε πολύ δυνατό σώμα, υγιέστατη, ακόμα και όλα τα φάρμακα που έπαιρνε δεν μπορούσαν να τη βλάψουν! Ήταν οι ίδιες, αδερφές κατά βάθος, η κυρία Πίαρστοκ από το Τόττεναμ και. η κυρία Φόρεστερ από ο Παρκ Λέϊν Κορτ. Τις άκουγες και έγραφες δύο λέξεις με το στυλό σου σε ένα κομμάτι ακριβό χαρτί, ή σε κάρ­ τα νοσηλείας, ανάλογα με την περίπτωση ... "

Θεέ μου, είχε κουραστεί πι α μ , αυτά τα πράγματα... Γαλάζι α θάλασσα, το αμ υδρ6 γλυκ6 άρωμα μ ιμ6ζας αναμειγμένο με ζεστή σκ6VΗ... Πρι ν δεκαπ έντε χρ6νι α. Όλα είχαν τελει ώσει, ναι είχε τελείωσε, ευτυχώς. Είχε βρει το θάρρος να σπάσει τα δεσμά. "Θάρρος;" Είπε ένα διαβολάκι από κάπου. Έ τσι το "

λέμε τώρα;" Είχε κάνει το mo λογικό πράγμα. Ήταν πραγματικά δύσκολο να αποκοπεί. Να πάρει! Είχε υποφέρει αφά­ νταστα! Αλλά το είχε κάνει, είχε αποδεσμευτεί, ναι γυρνώντας σπίτι παντρεύτηκε την Γκέρντα. Είχε μια απλή γραμματέα και μια απλή γυναίκα. Αυτό δεν ήθελε; Είχε χoρτάσε� την ομορφιά, έτσι δεν είναι; Είχε δει τι μπορούσε να κάνει κάποιος σαν τη Βερόνικα με την ομορφιά της, την επίδρασή που είχε σε QΠoιoδήπoτε αρσενικό συναντούσε. Μετά τη Βερόνικα 39


εί χε αναζη τή σει τ η ν ασ(f) ω ε ια . Ασφάλεια. γαλ ιl ν η . αφοσί ωση και τα ήρεμα πρCι'ιματα της ζωή ς πο υ εί χα\, δι άρ κ ε ι α . Η αλή θει α εί ν α ι ό τι ή θελε τη ν Γ κ έ Ρ Υ τ υ ' Ή θελε κάποι ον πόυ θα έπαι ρνε απ ' αυτό ν τη ν άπο ψ ιι του για τη ζωή . Η οποί α θα � ·εχόταν τις αποφάσε ι ς !ο ι , και η οποία. ούτε στιγμιαία. i'iE θα είχε δικές τη ς ι δέε ς Ποι ος ή ταν πο υ είχε πει ό τ ι η πραγματι κή τρ α γωδί(j στη ζωή ή ταν ό ταν πετύχαι νες αυτό πο υ ήθελες: Χτύπη σε θυμωμένα το κουδοίινι στο γραφείο το υ. Έπρεπε να κανονίσει την κυρίC' Φόρεστερ . Π ή ρε ένα τέταρτο για να την κανονίσει . Κ αι πάλι ή ταν εύ κολο χρήμα. Πάλι άκουσε. έκανε ερωτή σε ι ς . έδειξε συμπόνι α. καθησύχασε κ:αι μετέδωσε κάτι απ() τη δι κή του θερ απευτι κή ενέργει α. Κ αι πάλι έγρ αψι συνταγή για κάποιο ακριβό ιδιοσκεύασμα. Η αρρωστιάρι κη νευρωτι κή γυναί κα που είχε συρθι- ί στο δωμ άτιο βγή κε με π ι ο δυνατό βη ματισμό, χρ ό)μ υ στα μάγουλα της και την α ίσθηση ότι ίσως ή ζωή \' (1 ήταν και αξιόλογη . Ο Τ ζων Κρίστοου έγειρ. πίσω στη ν καρέκλα το υ Ήταν ελεύθερος πια να γυρίσει στη ν Γκέρντα και σ τυ παιδιά, απαλλαγμένος από την ενασχόλη ση με αρρ(ί) στιες και βάσανα για ένα ολόκλη ρο Σαββατοκύριακο . Α λλά είχε ακόμα εκείνη την περίεργη απροθυμ ια I ' ( f κινηθεί. εκείνη τ η ν καινο"ί>ρια αλλόκοτη ατονία. Ήταν κουρασμένος. κnυρασμένος. κουρασμένος . . . . .

40


ΚΕΦΑ Λ Α Ι Ο 4 Στην τραπεζαρ ί α του δι αμ ε ρ ί σμ α τ ος π άνω α π ό τ ο ατρείο η Γ κέρντα Κ ρ ί στοου κοί ταζε επίμονα έ ν α κομ ­ άτι π ρ ό βειου κρέατος. Α ναλογι ζόταν αν θα έπρεπε η όχι να το βά λει πίσω στο φούρνο για ν α διατη ρηθεί ζεστό . Α ν ο Τ ζων αργούσε πολύ ακόμα, θα κρύωνε - θα έπη­ ζε - και θα ή ταν απαίσι ο . Α λλά α π ό την άλλη πλευ ρά ο τελευταίος ασθενής είχε φύγει και ο Τ ζων θα ανέβαινε όπου ν α ναι . Αν το ' στελνε πίσω στην κουζίνα θα δη μ ι ουργούσε καθυστέ­ ρη ση . α Τ ζων ή ταν τόσο ανυπόμ ο νος μ εΡ1. κΙ::ς φορές, "μα ή ξερες ότι μ ό λις ερχόμουν . . . " Τ ο ύφος θα ή ταν εκεί ο το γνωστό του ε κνευ ρισμού που τόσο πολύ φο βόταν . Ε κ τός αυτού θα π α ρ αψη θεί , θα ξ ε ρ α θ ε ί κ α ι ο Τ ζων μ ι σούσε το κρέας που ή ταν υπερ βολι κά μαγει ρεμέν ο . Α λλά δεν τ ο υ άρεσε καθόλου κ α ι τ ο κ ρ ύ ο φαγητό . Αν το έστελνε πίσω θα ή ταν τουλάχι στον ζεστό . α ν ο υς τη ς ταλαντευόταν από τη μ ι α σκέψη στη ν άλλη και

η αίσθη ση της δυστυχίας και του άγχους όλο

και μεγάλωνε. αλος ο κ ό σ μ ος ε ί χ ε σμ ι κ ρυ ν θ ε ί κ αι είχε

γί ν ε ι

ένα

κ ο μ μ άτι π ρ ό βε ι ο υ κ ρ έ ατος που κ ρ ύ ωνε σε ένα π ι άτο μ π ροστά της. Από τη ν άλλη πλευ ρ ά του τ ρ α πε ζ ι ο ύ ο γ ι ος της ο Τ έρενς, δώδεκα χρόνων , είπε: "Τ α β ο ρ ι κά άλατα όταν καίγονται έχουν π ρ άσινη φλόγα ενώ το νάτρι ο έχει κίτρινη . "

Η Γ κέρντα κοίταξε αφη ρημένα τ ο τετράγ ωνο πρόσω41


πο του με τις φακίδες. Δεν είχε ιδέα γι ' αυτά που έ"Μ.γε. "Τ ο ήξερες αυ τ ό μη τ έρα;" ''Αν ήξερα τι , αγάπη μου ;" "Για τα άλατ α." Η ματι ά τη ς Γ κέρντα πετάχτη κε ανήσυχα προς το αλατοδοχείο. Ναι, το αλάτι και τ ο mπέρι ή ταν στο τ ρα­ πέζι . Ό λα ή ταν εν τ άξει . Τ η ν περασμένη εβδομάδα η Λούις τ α είχε ξεχάσει και είχε ενοχληθεί ο Τ ζων . Πάντα υπή ρχε κάτι να τον . . . "Είναι σε ένα από τα πειράματα στη χημεία," είπε ο Τ έρενς με ρεμβαστική φωνή . "Παρά πολύ ενδιαφέρον θέμα. Έτσι νομίζω." Η Ζένα, εννέα χρονών, με ένα όμορφο ανέκφραστο πρόσωπο, κλαψούρισε : "Θέλω να φάω. Δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε μαμά;" "Σε λίγο αγάπη μου, πρέπει να περιμένουμε τ ον μπα­ μπά." "Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε," είπε ο Τ έρενς. "Δε θα τον πείραζε. Ξέ ρεις πόσο γρήγορα τρώει ." Η Γκέρντα κούνησε αρνητικά τ ο κεφάλι της. Ν α κόψει το κρέας; Τ ο κακό ή ταν ότι δε θυμόταν ποτέ από ποια μεριά να βυθίσει το μαχαίρι. Πιθανό η Λούις να έχει βά"Μ.ι το μαχαί ρι από τη σωστή μεριά αλλά μερικές φορές δεν το έκανε αυτό και ο Τ ζων ενο­ χ λιότ αν πάντα όταν δεν τ ο έκοβε σωστ ά. Και, σ κέφτη Κι' η Γκέρντα, πάντα το έκοβε λάθος. Α χ θεέ μου, η σάλτσα κρέατος κρύωνε και είχε σχη ματιστεί κρούστα από πάν ω. Μα σίγουρα θα έφτανε από στιγμή σε στιγμή . α νους τη ς στριφογύριζε δυστυχισμένα . . . όπ ως ένα παγιδευμένο ζώο. α Τ ζ ων Κρίστοου καθό τ αν στην καρέκλα του ιατρ εί­ ου τ ου, χτυπώντ ας ελαφρά με το ένα χέρι το τ ραπέζι 42


μ προστά του, ήξερε ότι το μεση μερ ι ανό θα ήταν έτοιμο πάνω αλλά παρ όλα αυτά δ εν μ πο ρ ούσε να ση κωθε ί από την καρέκλα. Σαν Μ ι γκέλ . . . γαλάζι α θάλασσα . Ο Ι μ ιμ6ζες. .. ένα πήλι νο άγαλμ α, 6ρθι ο με φ6ντο τα πράσι να φύλλα. . Ο καυτ6ς ήλι ος. . . η σκ6νη .. . εκείνη η απ6γνωση που έρχε­ ται με τη ν αγάπη και τη δυστυχία. . . Σκέφτηκ ε : " Θεέ μ ο υ , ό χι ξανά . Π ο τέ ξαν ά ! Έ χει τελει ώσει . . . " Ξαφνι κά του ή ρθε η επι θυμια να μην είχε γνωρίσει ποτέ τη Βερόνικα, να μ ην είχε παντρευτεί την Γκέρντα, να μη ν είχε συναντή σει τη Χενριέττα . . . Η κυρία Κ ράμπτρ η , σκέφτηκε, ήταν πιο αξιόλογη και από τις τρει ς μαζί. Είχε περάσει ένα άσχημο απόγευμα τη ν περασμένη εβδομ άδα. Ή ταν ι κανοποιη μένος από την αντίδρασή τη ς. Είχε αντέξει 0,05 μιλιγκράμ τώρα. Και ξαφνι κά είχε ανέβει η τοξι κότητα και η αντίδραση στο φάρμακο υπή ρξε αρνητι κή αντί για θετική . Η κακομοίρα ή ταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, το πρό­ σωπό της είχε πάρει μια μπλε απόχρωση και με δυσκο­ λία ανέπνεε. Τ ον παρακολουθούσε με κακόβουλα αδά­ μαστα μάτια. "Μ ε έχεις κάνει και λιγάκι πει ραματόζωο, έτσι δεν είναι αγαπη τέ μου ; Πει ράματα και τέτοια. " "Θέλουμε να γίνεις καλά, " είχε απαντή σει χαμογελώ­ ν τας. "Εννοείς ότι κάνεις πάλι τα κόλπα σου ! " Ξαφν ι κά χαμογέλασε. "Δε με πει ράζει, ο θεός να σε ευλογήσει . Συνέχι σε γ ι ατρέ . Κ άποιος π ρέπει να είναι ο πρ ώτος, αυτό δεν είναι ; Κ άποτε, όταν ή μουν μ ικρή , είχα κάνει ένα περμανάντ στα μαλλιά μου. Τ ότε ήταν πολύ δύσκο­ λη υπόθεση . Εμοιαζα με νέγρα, στ αλήθεια. Δεν περνού. .

.

43


σε η τσατσάρα από τα μ αλλιά μου. Αλλά ότι και να ή ταν μου άρεσε η δι ασκέδαση . Και σου δίνω την άδει α να δι ασκεδάσει ς μαζί μου. είμ αι δυνατή και θα αντέ­ ξω. " " Α ι σθάνεσαι άσχ η μ α ε ; " Τ ο χέρ ι του 11 ταν στον σφυγμό της. Η ζωτι κότη τα περνούσε από αυτόν στη λαχανιασμένη γριά στο κρεβάτι . 'Άσχη μ α δε λες τίποτα, απαίσι α αισθάνομ αι ! Δεν πήγαν τα πράγματα όπως σχεδί αζες. αυτό δεν έγινε : Μην ανησυχείς και μη ν απογοητεύεσαι , αντέχω εγώ ! " "Είσαι μια χαρ ά, μακάρι όλοι οι ασθενεί ς μου να ήταν σαν και εσένα. " "Θέλω να γίνω καλά, γι ' αυτό ! Θέλω να γί νω καλά. Η μητέρα μου έζησε μέχρι τα ογδόντα οκτώ της και η για ­ γιά μου τα τίναξε στα ενενήντα εννέα. Όλοι στην οι κο­ γένεια μας ζούμε πολλά χρόνια. " Είχε φύγει από το νοσοκομείο δυστυχισμένος, και γεμάτος αμφιβολίες και αβεβαιότητα. Ή ταν βέβαιος ότι το είχε βρει . Μα τι είχε πάει στραβά; Πως να μειωθεί η τοξι κότη τα, να διατη ρη θεί το επίπεδο των ορμονών και ταυτόχρονα να εξουδετερωθεί η Πάντρατιν . . . Μ άλλον εί χε δείξει υπερ βολι κή αυτοπεποίθη ση , τ ο είχε πάρει ω ς δεδομένο ότι είχε παρακάμψει ό λες τι ς εμπλοκές. Και ή ταν τότε, στα σκαλιά του νοσοκομείου Αγιος Χ ριστόφορος, που αυτή η ξαφνική απελπιστική κόπω­ ση τον κυρίευσε, ένα είδος μίσους για όλη αυτή την α ρ γ ή , κ ο υ ρ α σ τ ι κή και μ α κ ρ ο χ ρ ό ν ι α έ ρ ε υ ν α στα ιατρεία. Τ ου είχε έρθει στο νου η Χενριέττα, όχι σαν προσωπικότητα αλλά για την ομορφιά και τη φρεσκά­ δα της, την υγιή και μεταδοτι κή της ζωτικότητα και το αμυδρό άρωμα πρίμουλας που είχαν τα μαλλιά της. 44


Είχε πάει αμ έσως στ η Χε ν ρ ι έ ττα. στέλνο ντας έν α κοφτό μήνυμα στο σπίτι ότι τον εί χαν κ αλέ σει επειγό­ ντως να δει έναν ασθενή . Είχε μ πει σχεδόν ορμ ητικ ά στο στ ο ύντιο παί ρνοντας τη στην αγ κ αλιά του με μια αγριότ ητα που ήτ αν κ αινούρια στη σχέση τους. Είχε εμφανιστεί μια έκφραση κ ατάπλη κ τη ς απορ ίας στα μ άτια τη ς. Όταν ελευθερ ώθη κ ε από τ η ν αγκαλιά το υ , τ ου έ φτιαξε καφέ. Και καθώς περπατούσε εδώ κ αι εκεί στο στούντιο του είχε κ άνει διάφορες τυχαίες ερω­ τήσεις. Είχε έ ρ θε ι κατευθείαν από το νοσο κομείο ; Δεν ή θελε να μιλάει για το νοσο κομείο . Ή θελε να κάνει έρωτα με τη Χενριέττα και να ξεχάσει κ αν ότι υπή ρχε το νοσοκομείο, η κυρία Κράμπτρ η , η αρρ ώστια Ρίτζγ ο υπ και όλα τα υπόλοιπα συμπράγκαλα. Απρόθυμα στην αρχή αλλά σταδιακά πιο άνετα, είχε απαντήσει στις ερωτή σεις της και μετά από λίγο βάδι ζε π ά ν ω κάτω στο δωμάτιο εκστομίζοντας μια πλημμύρ α α π ό τεχνι κ έ ς ερμηνεί ες και ει κασίες. Μ ια δύο φορ έ ς σταμάτ η σε για να απλοποιήσει αυτά που έλεγε : "Βλέπεις π ρέπει να έχεις θετι κή αντίδραση στο . . . " " Ν αι, ναι, η αντίδραση Δ . Λ πρέπει να είναι θετι κ ή . Αυτό τ ο καταλαβα ί ν ω. Συνέχισε. " Είπε από τ ομα: "Και που ξέρεις εσύ τι είναι η αντί ­ δραση Δ. Λ ; " ' ' Πή ρα ένα βιβλίο. " "Ποιο βιβλίο ; Ποιανού ; " Μ ε μια κίνηση του χεριο ύ της έδειξε ένα βι βλίο που ή ταν στο τραπέζι. Η έκφραση του έδειξε αηδία. "Διαβάζεις τον Σκομπέλ ; Ο Σκόμπελ δεν είναι καλός. Είναι εσφαλμένος στη βασι κή του θεωρί α. Α κου να δεις, αν θέλεις να διαβάζε ις μην . . . Τ ον διέκοψε. "

45


" Ήθελα μόνο να καταλάβω ο ρισμέν ους από τους όρους που χρησιμοποιείς. αρκετά για να μπορώ να σε καταλαβαίνω χωρίς να σε σταματάω συνεχώς για να μου τα εξηγείς. Συνέχισε σε ακούω. " "Τ έλος πάντων , " είπε αμφι βάλλο ν τ ας, "απλώς να θυμάσαι ότι ο Σκόμπελ είναι λάθος." Συνέχισε να μιλά­ ει. Μίλησε για δυόμισι ώρες. Επανεξετάζοντας τις απο­ τυχίες, ανα λύοντας διάφορες πιθανότη τες και σκια­ γραφώντας καινούριες θεωρίες. Δεν είχε επίγνωση τη ς παρου σίας τη ς Χενριέττας. Και όμως, μια δυο φορές που δίστασε, η γρήγορη εξυπνάδα της τον παρότρυνε να προχωρήσει , βλέποντας ακόμα και πριν από τον ίδιο τι ή ταν αυτό που δίσταζιο να πει . Είχε ξαναβρεί το ενδιαφέρον του πια ιcαι η αυτοπεποίθηση είχε εmστρέ­ ψει . Ή ταν σωστός, το κύριο σώμα τη ς θεωρίας ήταν σωστό, και υπή ρχαν πολλοί τρόποι να εξουδετερωθούν τα συμπτώματα δη λητη ρίαση ς. Και ξαφνικά ήταν εξαντλημένος. Όλα ήταν ξεκάθα­ ρα ma. Θα ξεκινούσε αύριο το πρωί να εργάζεται . Θα πάρει τηλέφωνο τον Νη λ και θα του πει να συνδυάσει τα δύο διαλύματα και να τα δοκιμάσει. Ναι, να τα δοκι­ μάσει ! Μ α τον θεό δε θα ηττη θεί ! "Είμαι κουρασμένος," είπε απότομα. "Θεέ μου είμαι κουρασμένος. " Έπεσε στο κρεβάτι και κοιμή θη κε σαν νεκρός. Όταν ξύπνη σε είδε τη Χενριέττα να του χαμογελάει στο φως της αυγή ς καθώς του έφτιαχνε τσάι και της ανταπέδωσε το χαμόγελο. " Καθόλου όπως το σχεδίασα," είπε. " Έχει σημασία;" " Όχι, όχι . Είσαι καλός άνθρωπος Χενριέττα," το μάτι του πετάχτη κε στη βιβλιοθή κη . "Αν ενδιαφέρεσαι τόσο 46


π ο λύ γ ι α α υ τ ά τ α π ρ άγ μ ατ α θ α σ ο υ φέ ρ ω σωστ ά βιβλία." "Δεν ενδιαφέρομαι για αυτά τα πράγματα, ενδιαφέ­ ρομαι γι ' σένα Τ ζων . " " Μ α δεν μπορείς να διαβάζεις τον Σκόμπελ." Σή κωσε το υπό συζήτηση βι βλίο. "Είναι κομπογιαννίτη ς." Είχε γελάσει. Δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιόν λόγο οι εm κρίσεις του για τον Σκομπέλ τη διασκέδαζαν τόσο. Αλλά αυτό ή ταν που, κάθε τόσο, τον άφηνε κατά­ πλη κτο. Η ξαφνι κή αποκάλυψη , που τον έφερνε σε αμη ­ χανία, ότι η Χενριέττα μπορούσε να γελάει με αυτά που έκανε και έλεγε. Δεν το είχε συνη θίσει. Η Γκέρντα τον έπαιρνε εντε­ λώς στα σοβαρά. Και η Βερόνικα δε σκεφτόταν τίποτε άλλο από τον εαυτό τη ς. Αλλά ή Χενριέττα είχε έναν τρόπο ν α ση κ ώνει το κεφάλι της, ν α τον κοιτάει με μισό κ λειστα μάτια με ένα ξαφνι κ ό τρυφερό σχεδόν σαρκαστικό χαμόγελο, σαν να έλεγε: "Για να κοιτάξω καλά αυτόν το αστείο τύπο, το Τ ζων . . . Ας κάνω ένα δύο βήματα πίσω να τον κοιτάξω καλά . . . " Ή ταν , τ ο υ φάνη κε, σχεδόν ο ίδιος τρόπος με τον οποίο ζάρωνε τα φρύδια της για να κοιτάξει ένα έργο της, η έναν πίνακα. Ήταν, να πάρει, ήταν ανεξιφτησία. Δεν του άρεσε η Χενριέττα να είναι ανεξάρτητη . Ή θελε να σκέφτεται μόνο αυτόν και να μην αφή νει τον νου της ποτέ να φύγει από αυτόν. ("Ακρι βώς αυτό που δεν αντέχει ς στην Γκέρντα," είπε ο προσωmκός του καλι κάντζαρος, ξανακάνοντας τη ν παρουσία του αισθητή . ) 'Ή αλή θεια ήταν ότι ο ίδιος είχε γίνει παράλογος. Δεν ή ξερε τι ή θελε. 47


( " Θέλ ω να πάω σπίτι Τ ι παράλογη , γελοία φράση Μ α δεν είχε κανένα νόημα.) Σε μια ώρα θα έφευγε με το αυτοκίνητο του από τ ο Λονδί ν ο . Αφή νοντας πίσω του άρ ρ ωστους που είχα ν ε κ ε ί ν ο τ ο α μ υ δρ ό ξ ι ν ό ά ρ ω μ α τ η ς α ρ ρ ώσ τ ι α ς . Θ α πήγαινε στο δάσος ν α μ υ ρίσει καπνό από ξύλα και κου ­ κουνάρια και τρυφερά φύλλα του φθινοπώρου . . . . Η ίδια η κίνηση του αυτοκινή του θα τον καθησύ­ χαζε , εκείνη η ομαλή αβίαστη επιτ άχυνση . Αλλά ξαφνικά θυμήθη κε ότι δε θα ή ταν καθόλου έτσι εξαιτί ας του γεγονότος ότ ι εί χε στραμπουλή ξει τον κ α ρ π ό του κ α ι γ ι ' αυτ ό θ α έπ ρ ε π ε ν α ο δη γή σε ι η Γκέρντα και η Γκέρντα, ο θεός να τη βοη θήσει, δεν είχε μ άθει ποτέ να οδηγεί σωστά αυτοκίνητο . Κάθε φο ρά που άλλαζε ταχύτητα καθόταν δίπλα της σιωπη λός, σφίγγοντας τα δόντια του, κάνοντας υπέρτατες προ­ σπάθειες να μη ν μιλή σει διότι ή ξερε, από πικρές εμπει­ ρίες, ότι αν έλεγε κάτι χει ροτέρευε την κατάσταση . Ήταν περίεργο που κανένας δεν είχε καταφέρει ποτέ να μάθει στην Γκέ ρντα να αλλάζει ταχύτητες, ούτε καν η Χενριέττα . Τ η ν είχε παραδώσει στη Χενριέττα, σκεφτό­ μενος ότι ίσως τα καταφέρει καλύτερα από αυτόν με τον ενθουσιασμό τη ς, μιας και ο ίδιος ή ταν τόσο ευε ρέ­ θιστος. Διότι η Χενριέττα αγαπούσε τα αυτοκίνητα. Μιλούσε για τα αυτοκίνητα με τη λυρική συναισθηματική έντα­ ση που μιλούσαν οι άλλοι για την άνοιξη ή τα πρώτα χιόνια. "Δεν είναι όμορφος Τ ζων ; Δε β λέπεις πως προχωράει τέλεια; " ( και για τη Χενριέττα τ α αυτ ο κίν η τ α ή τ αν πάντα αρσενι κά.) " Ανεβαίνει τον λόφο του Μ πέϊλ με τρίτη , χωρίς κανένα πρόβλημα. Α κουσε τον ομαλό τρό. ..

48


πο που δουλεύει στο ρελαντί . " Μέχρι που μ ι α μέρα είχε ξεσπάσει ξα φ νι κά ε ξορ γι ­ σμένος: "Δε νομίζεις ότι θα ή ταν καλύτε ρο ν α δώ σε ις λί γ η σημασία σε μένα και να ξεχάσεις αυτό τ ο καταραμένο αυτοκίνητο για λίγο ! " Ντρεπόταν πάντα για αυτά τα ξεσπάσματα. Ποτέ δεν ή ξερε πότε θα του έρθουν ουρανο κατέβατα. Το ίδιο συνέβαινε με τα έργα της. Ηξερε ότι τα έργα τη ς ήταν καλά. Τ α θαύμαζε, και τα μισούσε ταυτόχρο­ να. Η πιο άγρια λογομαχία που είχαν ήταν για αυτό το θέμα. Η Γκέρντα του είχε πει μια μέρα: 'Ή Χενριέττα μου ζήτησε να ποζάρω για να φτιάξει ένα άγαλμα. " "Τ ι ; " η έκπλη ξη του δεν ή ταν , όταν το σκέφτη κε καλύτερα, κολακευτική . "Εσύ;" "Ναι, θα πάω στο στούντιο αύριο. " Η αλή θει α ή ταν ότι δεν ή ταν και πολύ ευγενικός. Ευτυχώς που δεν το είχε καταλάβει η Γκέρντα. Εδειχνε ευχαριστη μένη γ ι α το γεγονό ς . Υ ποπτεύ τη κε ό τι η Χεν ριέττα θα είχε σκαρώσει άλλη μια από αυτές τις καλοσύνες τη ς. Ί σως η Γ κέρντα να τη ς είχε δώσει να καταλάβει ότι θα ή θελε ν α της κ άνει άγαλμ α . Κ άτι τέτοιο. Κ αι μετά από δέκα μέρες η Γ κέρντα του είχε δείξει θριαμβευτικά ένα μικρό αγαλματάκι από γύψο . Ήταν όμορφο άγαλμα, φτιαγμένο με τεχνική επιδε­ ξ ι ό τ η τ α , ό π ω ς κ α ι ό λα τα έ ρ γ α τ η ς Χ ε ν ρ ι έ τ τ α . Εξιδανίκευε την Γκέρντα και ή ταν φανερό ότι η ίδια η Γκέρντα ή ταν πολύ ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα. 49


" Νομίζω ότι είναι πολύ γοητευτικό Τ ζων ." " Είναι έργο της Χενριέττα; Δεν έχει νόημα, κανένα νόημα απολύτως. Δεν μπορώ να καταλάβω πως τη ς ή ρθε ν α κάνει ένα τέτοιο έργο. " "Διαφέρ ε ι βέ βαια από την αφη ρη μένη τέχνη που κάνει συνή θως, αλλά ν ο μ ί ζω ότι ε ί ναι καλό Τ ζων , πράγματι το βλέπω πολύ καλό. " Δεν είχε συν εχ ί σε ι διότι δεν ή θελε να χαλ άσει τη χ αρά της Γκέρντα, αλλά μάγκωσε τη Χενριέττα με την πρ ώτη ευ καιρία. "Τ ι σου ήρθε και έφτιαξες εκεί νο το γελο ί ο άγαλμα της Γκέρντα ; Δε σου αρμόζει . Στο κάτω κάτω συνήθως τα έργα που κάνεις είναι αξιόλογα. " Η Χενριέττα εί πε αργά : "Δε νομ ί ζω ότι ή ταν και τόσο άσχη μο . Η Γ κέρντα ή ταν ευχ αριστημένη . " ' Ή Γκέρντα ήταν πο λύ χαρούμενη . Τ ι ά λλο να είναι ; Η Γκέρντα δεν μπο ρεί να διακρ ίνει την τέχνη από μια έγχρωμη φωτογραφί α ." "Δεν ή ταν κακή τέχ νη Τ ζων, ή ταν απλώς ένα πορτρέ­ το αγαλματίδι ο . Καθόλου εξεζη τη μένο και ε ν τελ ώ ς αβλαβές ." " Συνή θω ς δ ε σπαταλά ς τον χ ρόνο σ ο υ κάνοντα ς τέτοια πράγματα . . . " Διέκ οψε τον εαυτό του και άρ χ ισε να κοιτάει μια ξύλινη μορφή περ ί που πέντε πόδια ύψος. "Για περίμενε, αυτό τι εί ναι ; " " Ε ί ν αι γ ι α τη δι ε θν ή έ κ θ ε ση . Ξ ύ λ ο α χ λαδι ά ς . "Λέγεται ο Λάτρη ς" . Τ ο ν κο ί ταξε και ξαφνικά ο λαιμό ς τ ου φούσκωσε και γύρισε προ ς τ ο μέρο ς τη ς εξωφ ρενών. " Ώ στε γι ' αυτό ήθελες την Γ κέρντα ; Πώς τόλμησες ;" 50


"Αναρωτιόμουν αν θα το προσέξεις . . . "Να το προσέξω; Και βέβαια το είδα. Εδώ. " Εβ α λε το δάκτυλό του στους πλατύς μυς του λαιμού. Η Χενριέττα κούνησε καταφατι κ ά το κεφάλι της. " Ν αι , ή θελα τον λαι μ ό και τους ώμ ους, εκείνη η βαριά μπροστινή κλίση , η υποταγή , το σκυμμένο ύ φος. Είναι υπέροχα ! " " Υπέροχα; Ακου ν α δεις Χενριέττα, δεν τ ο ανέχομαι . Να αφήσεις την Γκέρντα ήσυχη ." 'Ή Γ κέρντ α δε θα το καταλάβει . Κανείς δε θα το καταλάβει. Ξέρ εις ότι η Γκέρντα ποτέ δε θα αναγνωρί­ σει τον εαυτό τη ς σε αυτό το άγαλμα και ούτε κανένας άλλος. Και δεν είναι ή Γκέρντα. Δεν είναι κανένας. " " Μ α εγώ τ ο αναγνώρισα ! " " Μ α εσύ είσαι διαφορ ε τικός Τ ζων . Εσύ βλέπεις τα πράγματα. " "Τ ι αυθάδεια ! Όχι δεν το δέχ ομαι Χενριέττα ! Δεν το δέχο μαι . Δεν μπορείς να καταλάβεις ότι αυτό που έκα­ νες ήταν αδικαιολόγητο ;" " Ή ταν ;" " Δεν το ξέρεις; Δεν το αισθάνεσαι ; Που είναι η συνη ­ θισμένη ευαισθη σία σου ;" Η Χενριέττα είπε αργά: " Δεν καταλαβαίνεις Τ ζων. Και νο μί ζω ότι δε θα μπο­ ρούσα ποτέ να σε κάνω να καταλάβεις. Εσύ δεν ξέρεις τι σημαίνει να θέλεις κάτι , να το κοιτάς κάθε μέρα, εκείνη η γραμμή τ ου λαιμού, οι μυς, η κλίση του κεφα­ λιού, η βαρύτητα στο σαγόνι. Τ α κοιτούσα, και τα επι­ θυμούσα κάθε φορά που έβλεπα την Γκέρντα. Τ ελικά ήταν ανυπόφορο και έπρ επε να τα αποκτήσω ! " "Αδί στακτη ! " "Ναι, υποθέτω πως είναι έτσι . Αλλά όταν θέλεις κάτι "

51


τόσο πο λύ πρέπει να το πάρης. " "Εννοείς ότι δε δίνεις δεκάρα για κανέναν άλλον. Δεν ενδιαφέρεσαι για την Γκέρντα . . . " "Μην είσαι ηλίθιος Τ ζων . Γι ' αυτό έφτιαξα το αγαλ­ ματί διο, για να ευχαριστήσω την Γκέρντα και να τη ν κάνω ευτυχισμένη . Δεν είμαι απάνθρωπη ! " "Απάνθρωπη είναι ακρι βώς αυτό που είσαι ! " " Πιστ ε ύεις, ειλι κρι νά, ότι η Γ κέρντα θα μπο ρέσει ποτέ να αναγνωρίσει τον εαυτό τη ς σε αυτό το άγαλ­ μα;" Ο Τ ζων το κοίταξε απρόθυμ α . Για πρώτη φορά ο θυμός και η δυσαρέσκειά του υποτάχθη καν στο ενδια­ φέρον . Μια περίεργη υποταγμένη μορφή , μια μορφή που πρόσφερε λατρεία σε μια αθέατη θεότη τα, το πρόσωπο ση κωμένο, τυφλό , μουγκό, αφοσιωμένο, τρομερά δυνα­ τό και φανατικό . . . "Είναι μάλλον κάτι τρομακτικό αυτό που έχεις φτιάξει Χενριέττα ! " είπε . Έ να ρίγος τη διαπέρασε. Είπε , "Ναι , σκέφτη κα ό cι . . . " Ο Τ ζων είπε απότομα: "Τ ι κοιτάει , ποιος είναι ; Εκεί . μπροστά τη ς;" Η Χενριέττα δίστασε . Είπε , και ο τόνος της φωνής τη ς ήταν αλλόκοτος: " Δεν ξέρω σίγουρα. Αλλά νομ ίζω ότι μάλλον κοιτάει εσένα Τ ζων . "

52


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5

Στην τρο.πεζαρία το παιδί. ο Τ έρρ ιι. έκανε και άλλη μια επιστημονική δήλωση . "Τ α μολυβδ01)χα άλατα διαλύονται πιο εύκολα σπ κρύο νερό από όΤί στο κρύο . Αν προσθέσει ς ι ωδιούχ( κάλιο αυτό που έχεις. στο τέλος f:ί ναι ένα μολυβδούχ. ίζημα του μολυβδούχου ιωδίου . " Κ οίταξε με προσδο κία τη μ η τέρ α του α λλά χωρ ί '. πραγματι κές ελπί δες. Οι γονείς, γ ι α αυτόν, ή ταν απελπι ­ στιKά απογοητευτι κοί . 'Ήξερες ό τι . . . "Δεν ξέρω τίποτα για τη χημεία αγάπη μου. " " Θα μ π ο ρ ούσες να δι α βάσει ς γι ' αυ !ή σε κό:ττ ο ί Ο βι βλίο," είπε ο Τ έρενς. Ήταν η δήλωση μιας απλής αλ ιΙ θειας. αλλ/Ι. πίσω απ αυτή υπή ρχε ένα ίχνος καημού . Η Γκέρντα δεν άκουσε τον καημό . Ή ταν μπλεγμέ νη στη ν παγίδα τη ς δυστυχίας και ταυ άγχους τη ς. Ο νους τη ς γύρι ζε γύρω γύ ρ ω. Ήταν δυστυχισμένη απ ό τη στιγμή που ση κώθη κε σήμερα το πρωί και συνει δηΤJ­ ποίησε ότι επιτέλους είχε φτά,�ει το σαββατο κύριακο στο σπίτι των Άνγκατελλ. που για πολύ καιρό τώρα την είχε τρομοκρατήσει . Η παραμονή σ το Χόλλοου ή ταν πάντα ένας εφι άλτης γι ' αυτ ή ν . Π άν τα αι σθανόταν συγχυσμένη κ αι εγκαταλειμμέν ι Η Λούσυ Ά νγκατελλ με τις προτάσεις της που ποτέ δεν τελείωναν, τις γρήγο­ ρες ανακολουθίες και τις φανερές προσπάθειες να δι:ί ­ ξει καλοσύνη , ή ταν το άτομο π ου φοβόταν περισσότε­ ρο . Αλλά και οι άλλοι δεν πήγαινω' και πολύ πίσω. Για "

53


την Γκέρντα ήταν ένα διήμερο ολοκληρωτι κού μαρτυ­ ρίου, το οποίο το ανεχόταν για χάρη του Τ ζων . Διότι ο Τ ζων εκείνο το πρωί, καθώς τεντωνόταν, είχε παρατη ρήσει με ένα ύφος άμετρη ς ευχαρίστησης " Αισθάνομαι έξοχα όταν σκέφτομαι ότι θα πάμε στην εξοχή αυτό το σαββατοκύριακο. Θα σου κάνει καλό Γκέρντα, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι ." Είχε απαντήσει με ένα μηχανικό χαμόγελο και είπε με ανιδιοτελές ψυχικό σθένος: "Θα είναι μαγευτικό . " Τ α δυστυχισμένα μάτια τη ς είχαν περιπλανηθεί στην Η ταπετσαρία, σε χρώμα μπεζ με ένα ρεβατοκάμαρα. κ ο κοντά στην ντουλάπα, το τραπέζι από μαύρ σημάδι μαόνι με το τζάμι που εξείχε από πάνω, το χαρού . ενο χαλί που ήταν ανοιχτό μπλε χρώμα, οι ακουαρέλες από το ''Λέικ Ντίστρικτ." Όλα οικεία πράγματα, τα οποία δε θα ξαναέβλεπε μέχρι τη Δευτέρα. Αντίθετα αύριο, μια υπη ρέτρια θα έμπαινε σε μια ξένη κρεβατοκάμαρα και θα τοπο θετούσε ένα λεπτεπί­ λεπτo δίσκο με τσάι δίπλα στο κρεβάτι και θα άνοιγε τι ς κουρτίνες και μετά θα τακτοποιούσε και θα δίπλωνε τα ρούχα τη ς Γκέρντα, κάτι που τη ν έκανε να αισθάνεται ζεστή και άβο λη . Θα καθόταν ξαπλωμένη , θα ανεχόταν δυστυχισμένη όλα αυτά τα συμβάντα προσπαθώντας να παρηγορηθεί σκεφτόμενη " μόνο ένα πρωινό ακόμα." Σαν να ήταν σε σχολείο και να μετρούσε τις μέρες. Η Γκέρντα δεν ήταν ευτυχισμένη στο σχολείο. Στο σχολείο είχε βρει ακόμα λιγότερη επι βεβαί ωση από αλλού. Τ ο σπίτι ή ταν καλύτερο . Αλλά ακόμα και το σπίτι δεν ήταν και πο λύ καλό. Διότι, όλοι τους βέβαια, ήταν πιο γρήγο ροι και mo έξυπνοι απ αυτήν. Τ α σχόλια τους, γρήγορα, ανυπόμονα, όχι ακριβώς κακόβουλα, σφύριζαν στα αυτιά τη ς σαν χι ο ν ο θύελλα. " Αχ, κάνε 54


Υρήγορα Γκέρντα." "Τ ι αδέξια που είσαι, δώσε μου το ! " 'Όχι μην αφή σει ς τ η ν Γ κέρντα να το κάνει θα τη ς πάρει αιώνες. " 'Ή Γ κέρντα δεν καταλαβαίνει τίποτα . . . . . Δεν είχαν καταλάβει , όλοι τους, ότι αυτός ήταν ο τρόπος να την κάνουν mo αργή και χαζή από αυτό που ή ταν ή δη ; Χειροτέρευε όλο και περισσότερο, γινόταν πιο αδέξια με τ α δάχτυλά της, mo αργόστροφη , mo προ­ δι ατ εθειμένη να κάθεται και να κοιτάει με ένα απλανές βλέμμα όπο τε της μίλαγαν. Μέχρι που ξαφνικά είχε φτάσει στο σημείο που βρή­ κε τη διέξοδο . Σχεδόν τυχαία βρή κε τ ο όπλο μ ε τ ο οποίο θα μπορούσε να αμυνθεί. Είχε γίν ει ακόμα mo αργή , το αμήχανο βλέμμα τη ς εί χε γίνει ακόμα πιο απλανές. Αλλά τώρα όταν της έλε­ γαν ανυπόμονα: "Μα Γκέρντα, τι ηλίθια που είσαι, ούτε αυτ6 δεν καταλαβαίνεις; " Εί χε καταφέρει, πίσω από το απλανές βλέμμα της, να αγκαλιάσει τον ε αυτό της με την κρυφή της γνώση . . . Διότι δεν ή ταν και τόσο η λίθια όσο νόμιζαν . Και πολλές φορές, επίτ η δες, έκανε πιο αργά κάποια δουλειά, μέχρι που κάποιο ανυπόμονο δάχτυλο τη ς την έπαιρνε και την άφηνε με ένα κρυφό χαμόγελο μέσα της. Διότι, η μυστική γνώση της ανωτερότητ ας ήταν θερ­ μή και μαγευτική . Άρχισε πολλές φορές να διασκεδά­ ζει . Ναι , ή ταν διασκεδαστικό να ξέρεις περισσότε ρα από ότι νόμιζαν ότι ήξερε ς. Να είσαι ικανή να κάνεις κάτι, αλλά να μην αφήσεις κανέναν άλλον να μάθει ότι μπορείς. Και εί χε κι ένα άλλο πλεονέκτη μα, τ ο οποίο τ ο ανα­ κάλυψε ξαφνι κά, ότι οι άνθρωποι πολλές φορές σου έκαναν τις δουλειές. Και αυτό βέβαια σε γλίτωνε από πολύ φασαρία. Και τελικά αν οι άνθρωποι συνήθιζαν 55


να κάνουν τα πράγματα που έπρεπε να κάνεις εσύ, δεν υπή ρχε πια λόγος να τα κάνεις άλλο, και τότε οι άνθρω­ ποι δε θυμούνταν ότι τα έκανες τόσο άσχημα. Μ ' αυτόν τον τρόπο , σιγά σιγά , ξαναγύρι ζε στο ση μείο από το οποίο είχε ξεκινήσει . Να αισθάνεται δη λαδή ότι μπο­ ρούσε να είναι άτομο ίσο με τους άλλους στον κόσμο. (Αλλά αυτό, σκέφτη κε με φόβο η Γκέρντα, δε θα λει ­ του ργού σε με τους Ά νγκατελλ. Οι Ά νγ κατελλ ή τ αν πάντα τόσο πολύ μπροστά που δεν μπορούσες ποτέ να αισθανθείς ίσος. Πόσο μισούσε τους Άνγκατελλ ! Ή ταν ωραία για το Τ ζων , του άρεσε εκεί . Αυτός θα ερχόταν σπίτι λιγότερο κουρασμένος, λιγότερο ευερέθιστος. ) Ο αγαπητός ο Τ ζων ! σκέφτη κε. Ο Τ ζων ήταν υπέρο­ χος. Όλοι το πίστευαν . Τ όσο έξυπνος γιατρός, και τόσο καλός με τους ασθενείς του. Κουραζόταν τόσο πολύ, με το ενδιαφέρον που έδειχνε γ ια τους ασθενείς του στο νοσο κομείο , από τους οποίους δεν έπαιρνε καθόλου λεφτά, ούτε μισθό από το νοσοκομείο . Ο Τ ζων ή ταν τόσο ανιδιοτελή ς, πραγματι κά ευγενής. Πάντα το ήξερε, από την πρώτη στιγμή , ότι ο Τ ζων ήταν ευφυία και ότι θα ανέβαινε στα ανώτερα στρώμα­ τα. Και είχε διαλέξει αυτήν ενώ θα μπορούσε να είχε παντρευτεί κάποια πιο έξυπνη . Δεν τον πεί ραζε που ήταν αργή και όχι πολύ όμορφη . "Θα σε φροντίσω, " είχε πει . Τ ο είπε με ωραίο , σχεδόν δεσποτι κό τρόπο . " Μην ανησυχείς για τίποτα Γκέρντα, εγώ θα σε φροντί­ σω . . . Α κριβώς όπως θα έπρεπε να είναι ένας άνδρας. Ή ταν υπέροχο όταν σκεφτόταν ότι ο Τ ζ ων είχε δι αλέξει αυτήν . Της είχε πει με εκείνο το ξαφνικό και πολύ ελκυστι­ κό χαμόγελό του : " Μου αρέσει να περνάει το δικό μου, "

56


Γκέρντα. " Ναι έτσι ήταν. Πάντα προσπα θούσε να του τα δώσfϊ όλα. Ακόμα και τελευταία που ή ταν τόσο δύσκολος και εκνευρισμένος, που τίποτα δεν έδειχνε ν α τον ευχαρι­ στεί . Όταν, κατά κάποιο τρόπο. τίποτα από αυτά που έκανε δεν ήταν σωστά δεν μπορούσε να τον κατηγορ ή ­ σει . Ή ταν τόσο απασχολημένC'ς και ανιδιοτελής . . . Αχ θεέ μου, αυτό τ ο κρέας ! Έπρεπε ν α τ ο είχε στεί λ ει πίσω στην κουζίνα. Α κόμα δεν είχε φανεί ο Τ ζων . Γιατί δε γινό ταν, τουλάχιστο μφ ι κές φορές, να πάρει τη σωστή απόφαση ; Π άλι τα υ αύρ α κύματα δυστυχίας την τύλιξαν . Τ ο κρέας ! Τ ο φrικτό Σαββατοκύριακο μ Γ. τους Ά νγκατελλ. Αισθάνθη κ,,: ένα δυνατό πόνο στο κρό­ ταφό της. Οχ, τώρα θα ξεκι\lούσε και ένας από αυτούς τους τρομερούς πονοκεφάλ 'υς. Ποτέ δεν της έδινε τίπο­ τε για τον πονοκέφαλο, αν και επειδή ήταν γιατρός θα ήταν εύκολο . Και τον ενοχ, ούσε τόσο πολύ όταν είχε πονοκέφαλο . Αντίθετα τη � έλεγε: " Μ ην το σκέφτεσαι . Δεν υπάρχει λόγος να δΥ' ;.ητη ριάζει ς τον εαυτό σου με φάρμακα, καλύτερα να πας μια βόλτα. " Το Κ'ρέας! Τ ο κοίτr.ζε επίμονα. Η Γκέρντα αισθανό­ ταν τις λέξεις να ε1"άναλαμ βάνονται στο κεφάλι της που πονούσε : "Τ ο κρέας, το κ ρέας. ΤΟ ΚΡΕΑΣ, Τ Ο ΚΡΕΑΣ . . . " Δάκρυα οίκτου γι την κατάντια της εμφανίστη καν στα μάτια της. "Γιατί, " σκέφτη κε, "δεν μπορώ ποτέ να κάνω κάτι σωστιΊ;" Ο Τ έρενς κοίταξε τη μ τέ α του και μετά το κρέας. Σκέφτη κε : " Γιατί δrν U -ΤΟΡfJύμε εμ ε ίς να πάρ ουμε το φαγη τό μας; Αυτοί οι μεγι'-; λοι είναι τόσο η λίθιοι . Δεν έχουν καθόλου λογι κή πάνω τι · ς ! " Είπε προσεκτικά: 57


''Ο μικρός Νίκολσον και εγώ θα φτιάξουμε νιτρογλυ­ κερίνη στους θάμνους του πατέρα του . Αυτοί μένουν στ ο Στρήθαμ. " " Αλή θεια αγάπη μου; Αυτό θα είναι πολύ ωραίο, " είπε η Γκέρντα. Υπή ρχε ακόμα χρόνος . Αν χτυπούσε το κουδούνι και έλεγε στη Λούις να πάρει το κρέας τώρα και να το . . . Ο Τ έ ρ ε ν ς τ η ν κ ο ί τ αξε μ ε α μ υ δ ρ ή π ε ρ ι έ ρ γ ει α . Ενστικτ ωδώς ήξερε ότι η κατασκευή νιτρογλυκερίνης δεν ήταν το είδος τ ων δραστηρ ιοτήτων που θα ενθάρρυ­ ναν οι γονείς. Με πρόστυχο καιροσκοmσμό είχε διαλέ­ ξει μια στιγμή στην οποία αισθανόταν σχεδόν βέβαιος ότι υπή ρχαν μεγάλες m θανότητες να περάσει απαρατή ­ ρ η τη η δή λωσή του . Κ αι ή κ ρ ί ση του αποδείχτη κε σωστή . Αν ',χει ' ,.1 γίνει φασαρία, δηλαδή οι ιδιότη ­ τες της νιτρογλυκερίνης εκδηλωθούν υπερβολικά φανε­ ρά. θα μπορούσε να πει με πληγωμένη φωνή , "μα το ε ίπα στη μαμά." Αλλά αισθανόταν, παρά την εmτυχία του, απογοη ­ τευμένος. "Ακόμα και η μαμά," σκέφτη κε, "θα έπρεπε να ξέρει κάτι για τη νιτρογλυκερίνη . " Αναστέναξε. Τ ον πλημμύρισε αυ τ ό τ ο έντονο αίσθη­ μα μοναξιάς που μόνο ένα παιδί μπορεί να αισθανθεί . Ο πατέρας του ή ταν υπερβ ο λικά ανυπόμονο ς για να τον ακ ο ύσει, η μητέρα του ήταν υπερβο λικά αφη ρημένη . Η Ζένα ήταν μόν ο ένα η λίθιο παιδί . Ολόκλη ρ α βιβλία γεμάτ α από ενδιαφέρ ο ντα χημικά πειράματα, και ποιος ενδιαφερόταν ; Κανένας! Α κ ο ύστη κε ένα δυνατ ό χτύπη μα. Η Γκέρντα τινά­ χ τ η κε . Ή ταν η πόρ τα του ιατρείου. Και ο Τ ζων π ο υ ανέβαι νε τ ρέχοντας τις σκάλες. 58


Ο Τ ζων Κρίστοου μπή κε ο ρμη τι κά στο δωμάτιο, φέρ ­ νοντας μαζί του και τη δικι ά του χαρακτη ρ ιστι κή ατμόσφαιρα έντονη ς ενεργητικότη τας. Ή ταν σε καλή διάθεση , πεινασμένος και ανυπόμονος. "Θεέ μου," αναφώνησε καθώς κάθισε και άρχισε να ακονίζει ενεργη τι κά το μ αχαί ρ ι πάνω σ το ατσάλι . "Πόσο μισώ τους άρρωστους ! " "Τ ζων . " Η Γκέρντα ήταν αμέσως κατηγορημ ατι κή . "Μη λες τέτοια πράγματα. Θα νομίζουν ότι το εννοείς. " Εδειξε με μια ανεπαίσθητη χειρονομια τα παιδιά. " Μα το εννοώ," είπε ο Τ ζων Κρίστοου . "Κανένας δεν πρέπει να είναι άρρωστος." '' Ο μπαμπάς αστειεύετ αι , " είπε η Γ κ έρν τα στον Τ έρενς. Ο Τ έρενς εξέτασε τον πατέρα του με την ίδια αμερό­ ληπτη προσοχή που εξέταζε όλα τα πράγματα. " Εγώ δε νομί ζω ότι αστειεύεται," είπε . "Αν μισούσες τους άρρωστους τότε δε θα ήσουν γι α­ τρός αγάπη μου," εί πε η Γκέρντα απαλά. " Ακριβώς ," εί πε ο Τ ζων Κρ ί στοου . "Σε κανέναν για­ τρό δεν αρέσουν οι αρρώστιες. Να πάρει, αυτό το κρέας εί ναι παγωμένο . Γιατί δεν το έστειλες κάτω για να δια­ τη ρηθεί ζεστό;" " Δεν ή ξερα αγάπη μου. Βλέπεις, νόμι ζα ότι θα ερχό­ σουν mo σύντο μα . . . " Ο Τ ζων Κρίστοου χ τύπησε το κουδούνι. Ένα μακρό­ συ ρτο θυμωμένο χ τύπη μ α. Η Λούις ή ρθε αμέσως. "Πάρε αυτό κάτω στη μαγεί ρισσα και πες τη ς να το ζεστάνει." Μ ί λησε κοφτά. "Ναι , κύριε," εί πε η η Λούις με μια μικρή δόση θρα­ σύτη τα ς καταφέρνοντα ς έτσι να μεταδ ώσει , με δύο 59


ασήμαντες λέξεις ακρι βώς ποια ή ταν η γνώμη της για μια κυρία που καθόταν στο τραπέζι παρακολουθώντας ένα κομ μάτι κ ρέ(Vς να παγώνει . Ι κέρντα συνι:.χισε μάλλον ασυνάρτη τα. " Λυπάμαι αγάπη μου, εγώ φταί ω για όλα, αλλά πρώ­ τα νόμιζα ότι θα εrχόσουν, μετά σκέφτη κα ότι αν το ι:'στελνα πίσω, αλλά. . . " Ο .,ων τη δι έκοψε ανυπόμονα. "Τ έλος πάντων τι ση μασία έχει ; Δεν είναι ση μαντι κό . Δεν ' ι.ξί ζει να το κάνουμε θέμα . " Μετά ρώτησε: ο αυτο κίνητο είναι εδώ;" " Νομί ζω. Η Κόλυ ζήτησε να το φέρουν . " "Τ ότε μπορούμε ν α φύγουμε μόλις τελειώσει τ ο μεση ­ μεριανό . " Θα περνούσαν πάνω από τη γέφυρα Άλμπερτ, σκέ ­ φτη κε, μiΤιi θα περνούσαν από το πάρκο του Κλάπχαμ -δίπλα στο Κρίσταλ Πάλας- στο Κρόϊντον, μετά την οδό Πέρ , για να αποφύγουν τον κύριο δρόμο . Μετά θα έστριβαν δεξιά στο Χάβερστον Ρίτζ για να βγουν από τα περίχωρα τη ς πόλη ς και μετά στο Κόμερτον . Σ τη σ ι νέχεια θα περνούσαν από το Σό βελ Ν τάουν με τα χ rυσαφοκόκκινα δέντρα του και τα δάση να του ς περι­ κυκλώνουν, το απαλό άρωμα του φθινοπώρου και τελι­ κά θα κατέβαιναν από την κορυφή του λόφου. Η Λούσυ και ο Χένρυ . . . η Χενριέττα . . . Είχε τέσσερι ς μέρες να δει τη Χενριέττα. Όταν την είδε τελευταί α φορά ήταν θυμωμένος . Είχε εκείνο το ύφος στα μάτι α της. Όχι αφη ρημένη ή απρόσεκτη , δεν μπ(,ι'ούσε να το περιγράψει, σαν να έβλεπε κάτι . Kάrι

πο υ δε ν υπήρχε. Κάτι , και αυτ6 ή ταν και το κύρ ι ο παρ άπον6 του, κάτι που δε ν ήταν ο Τζων Κρ ίστοου! 60


Είπε μέσα του: "Το ξέρω 6τι είναι γλ ύπτρι α. Το ξέρω 6τι τα έργα της είναι καλά. Αλλά να πάρει ο δι άολος. δεν μπορεί να το ξεχάσει αυτ6 μερι κές φο(.)ές: Δεν μ πο­ ρεί να σκεφτεί. έστω γι α λίγο. εμένα και τίποτα άλλο: " Ή ταν άδικος. Τ ο ή ξερε ότι ήταν άδικος. Η Χενριέττα σπάν ι α μ ιλο ύσε γι α τα έργα της. Ή ταν στη ν ουσί α λιγότερο παθιασμένη με την τέχνη της από τους πιο πολλούς καλλι τέχνες που γνώρ ι ζε. Μ όνο σε σπάνιες περ ιπτώσεις η απορ ρόφη σή της σε κάποιο εσωτερικό όραμα ί\ατέστρεφε το ενδιαφέρον της γι ' αυτόν. Αλλά πάντα τον έκανι:: να εξοργίζεται . Μια φορά είχε πει, με κοφτή και σκληρή φωνή : "Θα τα εγκατέλειπες όλα αυτά αν στο ζητούσα;" 'Όλα ποια; " Η φωνή τη ς έδειχνε έκπλη ξη . 'Όλα αυτά. " Με μια κίνηση του χεριού του συμπε ­ ριέλαβε όλο το στούντιο . Και αμέσως σκέφτη κε μέσα του: " Ηλί θι ε ! Γι ατί της έκανες αυτή την ερώτηση ; Για να την αφήσεις να σου πει : "Και βέβαια. " Να πει ψέματα! Αλλά θέλω μόνο να το πει : "Και βέβαια θα τα άφηνα. " Δεν έχει σημασία αν το εννοεί ή όχι ! Αλλά να το ΠΕΙ. Π ρ�πει να βρω γαλή νη . " Αντίθετα δεν είχε πει τίποτα για λίγο. Τ α μάτια τη ς είχαν αφαι ρεθεί σαν να ονει ρευόταν . Συνοφουιί)θη κε λ..ίγο . Τ ότε είχε πει αργά: " Μάλλον . Αν ή ταν απαραίτητο" "Απαραίτητο ; Τι εννοείς απαραίτητο ;" "Δεν ξέρω και εγώ τι ακρι βώς εννοώ Τ ζων . Όσο ανάγκαίος θα ή ταν και ένας ακρωτη ρι ασμός. " "Δη λαδή τίποτα λιγότι::Ρ Ο από μια εγχείρηση ! " "Είσαι θυμruμένος. Τ ι ή θελες να σου πω;" "Ξέρεις πολύ καλά. Μια λέςη θα ή ταν αρ κετή . Ναι 61


Γιατί δεν μπορούσες να το πεις; Λες αρ κετά πράγματα σε άλλους για να τ ους ευχαριστείς , χωρίς να σε ενδι α­ φέρει αν αληθεύουν η όχι . Γιατί όχι και σε μένα; Για το όνομα τ ου θεού, γιατί όχι και σε μένα;" Και ακόμα πιο αργά είχε απαντήσει : "Δεν ξέρω . . . πραγματικά. δεν ξέρω . Δεν μπορώ, τίπ ο τα παραπάνω απλώς δεν μπορώ." Περπάτησε πάνω κάτω για λίγα λεπτά . Μ ετά είπε: "Θα με τρελάνεις Χεν ριέττα. Ποτέ δεν αισθάνομαι ό τι έχω τη δύναμη να σε επη ρεάσω." " Μα γιατί να το θέλεις;" "Δεν ξέρω αλλά το παθαίνω. " Έπεσε σε μια καρέκλα. " Θέλω να είμαι ο πρώτο ς." "Αυτ ό εί ναι αλή θεια Τ ζων. " " Όχι . Αν ήμουν νεκ ρός, τ ο πρώτο πράγμα που θα έκ α­ νες, με τα δάκρυα να πέφτουν ποτάμι από τα μάτια σου . θα ήταν να αρχίσεις να φτιάχνεις κάποιο μοντέλο μιας γυναίκας να πενθεί η κάτι τέτοι ο. " "Α ναρωτιέμαι . Πιστεύω . . . ναι μάλλον αυτό θα έκανα. Είναι πάντως μια φρι κτή σκέψη ." Κάθισε εκεί και τον κοί ταγε συνταραγμένη . Τ ο γλυκό ήταν καμένο . Ο Κρίστοου σή κωσε τα φρύ­ δια του όταν το κατάλαβε και η Γκέρντα έσπευ σε να ζητήσει συγγνώμη . "Συγγνώμη αγάπη μου. Δεν μπορώ ν α καταλάβω για­ τ ί να συμβεί αυτό. Εγώ φταίω. Δώσε μου το πάνω μέρος και πάρε εσύ το κάτω. " Τ ο γ λυ κ ό ή τ αν κ αμ έ ν ο ε π ει δ ή αυ τ ό ς , ο Τ ζ ων Κρ ίστοου , είχε καθίσει στ ο ι ατρεί ο του για ένα τέταρτο παραπάνω, σ κεφτόμενος τη Χενρ ιέττα και την κυρ ί α 62


Κράμπτρη και αφήν οντ ας γελοίες νοσταλγικές σκέψεις για το Σαν Μιγ κέλ να τον παρασύρ ουν . Αυτός έφταιγε . Ή ταν ηλίθια η προσπάθεια της Γκέρντα να προσπαθή ­ σει ν α ρίξει τ ο φταί ξιμ ο στον εαυτό τη ς, εξοργιστι κό που προσπαθούσε να φάει η ίδια το καμένο μέρος. Γιατί έπρ επε πάντα να γίνει μάρτυρας η ίδια; Γιατί τον κοι­ τούσε ο Τ έρενς μ' αυτόν τον περίεργο ερευνητικ ό τρό­ πο ; Γιατί, Θεέ μου γιατί, η Ζένα έπρεπε να ρουφά συνέ­ χεια τη μύτη τη ς; Γιατί ήταν όλοι τους τόσο ενοχλητι­ κοί; Η οργή του ε κδη λώθη κε πάνω στη 'Lένα. "Γ ιατί :εν καθαρίζεις τη μύτη σου ;" " Νομίζ .ι> ότι έχει ένα μι κρό κρυολόγη μα αγάπη μου. " 'Όχι , δεν έχει . Π άντα νομί ζεις ότι έχουν κρυώσει ! Μια χαρά είναι . " Η Γκέρντα αναστέναξε. Ποτέ δε\' μ πορούσε να κατα­ λάβει γιατί ένας γιατρός, ο οποίος περνούσε την περισ­ σr, τ ε ρ η ώ ρ α του θ ε ρ απεύον τ α ς τ ι ς ασθένειε ς τ ων άλλων, ήταν τόσο αδιάφορο ς για την υγεία τη ς ο Όγέ­ ν ειάς του. Πάντα κορόιδευε οποιαδήποτε ο κέψη αρρώ­ στιας . " Φταρνίστ η κα 0 1\:7(0 φορές πρι\' το φαγη τό , " είπε βαρυσήμαντ α η Uva. 'Ή ζέστη φταί ει ! " είπε ο Τ ζων . " Μα δεν κάνει ζέστη , " είπε ο Τ έρενς . "Τ ο θερμόμετρο στο χολ δεί χνει 55 βαθμούς. (Φαρ ενάιτ) Ο Τ ζων σηκώθη κε . "Τ ελειώσαμε; Ωραία , ας φύγουμε . Είσαι έτοιμη Γκέρντα;" " Σε ένα λεπτό Τ ζων . Έχω να βάλω ακόμα μ ερικά ;ράγματα." " Μα σίγουρα θα μΠΟΡU'L\σες να τα είχες βάλει πριν . Τι έκανε ς όλο το πρωινό ;" 63


Ι:: φ υγε οργισμένος από την τραπεζαρία. Η Γ κέρ ντα εί χε φύγει βιαστι κά προς την κρεβατοκάμαρα τη ς. Τ Ο άγχος τη ς να βιαστεί θα την έκανε να αργή σει π ολύ περισσότερο. Αλλά γιατί δεν ήταν έτοιμη ; Η βαλί τσ α του ήταν στο χολ έτοιμη . Γιατί δεν . . . Η Ζένα τον πλη σίαζε κ ρ ατώντας μερ ι κά μάλλο ν λιγδιασμέν α τραπουλόχαρτα. "Να σου πω την τύχη σου μπαμπά; Ξέρω πως να το κάν ω. Έ χω πει τη ς μαμάς . του Τ έρρυ τη ς Λούις. της Τ ζέϊ ν και τη ς μαγείρισσας. "Εντάξει. " Αν α ρ ωτ ι ό τ αν π ό σ ο χ ρ ό ν ο θ α έ κ αν ε η Γ κέ ρ ν τ α . Ή θελε ν α ξεφύγει απ ' αυτό τ ο απαίσιο σπίτι και αυτόν τον απαίσιο δρόμο και αυτή τη ν πόλη τη ν γεμ άτη αρρώστους, φιλάσθενους ανθρώπους. Ή θελε να πάει στα δάση με τα βρεγμένα φύλλα, με τη χαρι τωμένη αφη ρημάδα της Λούσυ Άνγκατελλ, η οποία πάντα σου έδινε την εντύπωση ότι δεν είχε καν σώμα. Η Ζένα μοί ραζε τα χαρτιά με πολύ σοβαρό τρόπο . 'Να εσύ είσαι στη μέση μπαμπά, ο ρήγας κούπα. Τ ο πρόσωπο του οποίου λέμε τη μοί ρα είναι πάντα ο ρήγας κούπα. Κ αι μετά μοιράζω τα υπόλοιπα χαρτιά αλλά προς τα κάτω για να μην φαίνονται. Δύο αριστερά σου και δύο δεξιά σου . Ένα πάνω από το κεφάλι σου, το οποίο σε ελέγχει, και ένα στα πόδια σου, το οποίο ελέγ­ ΧΙ ς. Και αυτό που σε καλύπτει ! " "Και τώρα." Η Ζένα πή ρε μια βαθιά αναπνοή . "Τ α γυρίζουμε. Από δεξιά σου είναι η Ντάμα καρό . . . αρκετά Koν�ά σoυ. " 'Ή Χενριέττα" σκέφτη κε. Ή �αν διασκεδαστική η επι ­ σημότη τα της Ζένα και αυτό του απορρόφησε στιγμι ­ αία την προσοχή . 64


" Και το επόμενο ε ί ναι ο βαλές σπαθ ί . . . αυτός ε ί ναι κάποιος ή συχος νεαρός ." "Αριστερά σου έχεις τ ο οχτώ μπαστούνι ... αυτός είναι κάποιος κρυφός εχθρ ός. Έ χεις κάποιο κ ρυφό εχθρό μπαμπά;" " Όχι απ ότι ξέρω. " " Και λίγο πιο πέρα εί ναι η ντάμα μπαστούνι . . . αυτή είναι μι α πολύ πιο η λι κιωμένη κυρία." 'Ή Λαίδη Άνγκατελλ, " είπε. "τ ώρα αυτό είναι πάνω από το κεφάλι σου και σε ελέγχει . . . η ντάμα κούπα. " 'Ή Βερόνι κα, " σκέφτη κε. 'Ή Βερόνικα ! ' · Κ αι μετά, "Τ ι η λίθιος που είμαι ! Η Βερόνικα δε σημαίνει τ ί ποτα για μένα πια." " Και εδώ κάτω από τα πόδια σου, το οπο ί ο ελέγχει ς , ε ί ναι η ντάμα σπαθί . " Η Γ κέρντα μπή κε βιάστη κα στο δωμάτιο. "Είμαι έτοιμη τώρα Τ ζων ." " Μα περίμενε μη τέρα, λέω τη μοίρα του μπαμπά. Η τελευταί α κάρτα μπαμπά, η πιο ση μαντι κή . Α υτή η κάρτα σε καλύπτει." Τ α γλοιώδη δάχτυλα τη ς Ζένα το γύρισαν . Κόπη κε λίγο η ανάσα τη ς. "Αχ, είναι ο άσος μπαστούνι ! Αυτό συνήθως σημαί ­ νει θάνατο . . . αλλά . . . " 'Ή μητέρα σου," είπε ο Τ ζων, "θα χτυπήσει κάποιον με το αυτ ο κ ίνητο κ αθώς φεύγουμε από το Λ ονδίν ο . Πάμε Γκέρντα. Αντίο σε σας τους δύο και προσπαθήστε να είσαστε καλά παιδιά."

65


ΚΕΦΑΛΑΙ Ο 6 Η Μι τζ Χάρντ καστλ κατέ βη κε κατά τις έντε κα το πρωί του Σαββάτου. Είχε πάρει πρωινό στο κρεβάτι και αφού διάβασε λίγο και κοιμή θη κε ελαφρά είχε ση κω­ θεί . Ή ταν ω ραία που τεμ πέλι αζε μ ' αυτόν τον τ ρ όπο . Επι τέλους, της άξι ζε ν α κάνει διακοπές ! Αναμφίβολα το κατάστημα τη ς μαντάμ Αλφρετζες σε εκνεύριζε. Βγή κε από την κεντρική πόρτα στη ν ευχάριστη λάμ ­ ψη του φθινοπωρινού ή λιου . Ο Σερ Χένρυ Άνγκατελλ καθόταν σε ένα ξύλινο κάθισμα διαβάζοντας την εφη ­ μερίδα Τ άιμς. Σή κωσε το β λέμμα του και χαμογέλασε . Συμ παθούσε τη Μ ιτζ. " Γεια σου αγαπητή μου. " ·'Μή πως έχω αργή σει πολύ ;" "Τ ο μεση μεριανό δεν το έχασες ! " είπε ο Σερ Χένρυ χαμογελώντας. Η Μι τζ κάθισε δίπλα του και είπε αναστενάζοντας: "Είναι ωραία που είμαι εδώ." "Φαίνεσαι λίγο μαραζωμένη . " 'Όχι, εντάξει είμαι . Πόσο ευχάριστο να είμαι κάπου όπου δεν υπάρχουν χοντρές γυναίκες που προσπαθούν να χωρέσουν σε ρούχα πολλά νούμερα μικρότερα από το δικό τους ! " " Π ρέπει να είναι φρικτό ! " Ο Σερ Χένρυ έκανε μια π αύ ση και μετ ά εί πε κ ο ι τάζοντας το ρ ο λόι του : ' Ό Έντουαρντ θα έρθει με το τρένο στις 1 2 . 1 5 . " "Αλήθει α ;" η Μ ιτζ δίστασε. Είπε : "Δεν έ χ ω δει τον Έντουαρντ εδώ και πολύ καιρό. "

66


"Είναι αυτός που ήταν πάντα," είπε ο Σερ Χένρυ . "Δεν ανεβαίνει σχεδόν ποτέ από το Έϊνσγουι κ. " "Τ ο Έϊνσγουι κ," σκέφτηκε η Μιτζ. 'Τ ο Έϊνσγουι κ ! " Η καρδιά της αισθάνθη κε έναν οξύ νοσταλγι κό πόνο. Εκείνες οι υπέροχες μέρες στο Έϊνσγουι κ. Τ αξί δια που τα π ε ρ ί μ ε ν ε μ ε αγων ί α γ ι α μ ή ν ε ς ! " Θ α π ά ω σ τ ο Έϊνσγουι κ . " Κ αθ ό ταν ξύ π ν ι α στο κ ρ ε βάτι πο λλές νύχτες πριν σκεφτόμενη το ταξί δι . Και επιτέλους έφτα­ νε η μεγάλη μέρ α ! Ο μικρός επαρχιακός σταθμ ός στον οποίο σταματούσε το τρένο μόνο αν ε ί χες ενημερώσει τον εισπράκτορα. Τ ο αυτοκίνητο Ν τέϊμλε ρ που σε περί ­ μενε απ ' έξω. Η διαδρομή με τ ο αυτοκίνητο. η τελι κή στροφή μέσα από την πύλη και η άνοδος από το δάσος μέχρι που έ βγαινες σε ένα μεγάλο και άν ο ι γμ α στα δέντρα και εκεί ήταν το σπίτι . μεγάλο και άσπρο σαν να σε καλωσόριζε. Ο γέρος θείος Τ ζέφρη με το του ί ντ παλτό του. "Λοιπόν νεαροί μου, να απολαύσετε την παραμονι1 σας. " Κ αι τη ν απολάμ βαναν . Η Χε ν ρ ι έ ττ α από τ η ν Ιρλανδία. Ο Έντουαρντ που είχε γυρίσει από το Ή τον . Κ αι ή ίδια από μ ι α β ι ο μ η χανική πόλη τ η ς β ό ρ ε ι α ς Αγγλίας. Ή ταν πραγματι κός παράδεισος. Α λλ ά πάν τ α μ ε ε π ί κ ε ν τ ρ ο τ ο ν Έ ν τ ο υ α ρ ν τ . Ο Έντουαρντ. ψη λός και ευγενι κός, σεμνός αλλά πάντα καλός. Α λλά δεν τη ς έδινε και πολύ ση μασί α επειδή ήταν πάντα η Χενριέττα παρούσα. Ο Έντουαρντ πάντα τόσο ντροπαλός. τόσο τυπι κός επισκέπτη ς που η Μιτζ είχε εντυπωσιαστεί μ ι α μέρα όταν ο Τ ρέμλετ, ο άρχι κηπουρός, είχε πει : " Αυτό το μ έ ρ ο ς θα ανή κει στον Έ ν τ ο υ α ρ ν τ μ ι α μέρα." " Μα γιατί Τ ρέμλετ ; Δεν είναι γιος του θειου Τ ζέφρη . " 67


"Εί ναι ο κλη ρονόμος μις Μιτζ. Υ ποκατάσταση κλη ­ ρονόμου λέγεται . Η μις Λούσυ εί ναι το μόνο παιδί του κυρίου Τ ζέφρ η αλλά εί ναι κορ ί τσι και έτσι δεν μπορεί ν α κ λη ρ ο ν ο μ ή σε ι . Κ α ι ο κ ύ ρ ι ο ς Χ έ ν ρ υ π ο υ τ η ν παντρεύτη κε εί ναι μόνο δεύτερος ξάδερφος , πιο μακρι­ νός από τον κύριο Έντουαρντ . " Και τώρα ο Έντουαρντ ζούσε στο Έϊνσγουικ. Ζού σε εκεί μόνος του και πολύ σπάνια έφευγε. Η Μ ιτζ αναρω­ τιόταν μερι κές φορές αν το γεγονός αυτό ενοχλούσε τη Λούσυ . Η Λούσυ πάντα έδειχνε σαν να μην την ενο ­ χλούσε τίποτα. Κ ι ό μ ω ς το Έϊν σ γ ο υ ι κ ή τ αν το σ π ί τ ι τ η ς και ο Έ ντουαρντ ήταν απλώς ο γιος του πρώτου ξαδέλφου του Τ ζέφρη και πάνω από εί κοσι χ ρόνια μικρότερος της. Ο πατέρας της ο γερο - Τ ζέφρη Ά νγκατελλ ή ταν από τους σπουδαίους παράγοντες της περιοχή ς. Είχε και αρκετά πλούτη που τα κλη ρονόμησε η Λούσυ αφή νο ­ ν τ α ς τ ο ν Έ ν τ ο υ α ρ ν τ σχετι κ ά φτωχ ό . Εί χ ε αρ κετ ά λεφτά να δι ατη ρήσει το σπί τι αλλά δεν περίσσευαν και πολλά από κει και πέρα. Όχι ότι ο Έντουαρντ είχε ακριβά γούστα. Είχε υπη ­ ρετή σει για έν α χρονικό δι άστη μ α στο δι πλωματι κό σώμ α , αλλά όταν κ λη ρ ο ν όμη σε το Έϊ ν σγο υ ι κ ε ί χε παραιτηθεί γι α να έρθει να ζήσει στο κτήμα του. Ή τ αν βιβλιόφιλος και μάζευε πρωτότυπες εκδόσεις, έγραφε μερικές φορές ειρωνικά άρθρα σε ασήμαντα περιοδι κά. Είχε ζητή σει τη δεύτερη ξαδέρ φη του, τη Χεν ρ ιέττα Σάβερν εϊ κ, σε γάμο τρεις φορές. Η Μιτζ καθόταν στο φθινοπωρινό ή λιο σ 1< εφτόμενη αυτά τα πράγματα. Δεν μπορούσε να απο φ ασίσει αν ήταν ευτυχισμένη που θα έβλεπε τον Έντουαρντ ή όχι. Δεν ή ταν ότι ή ταν στο στάδιο που ξεπερνούσε τη σχέση 68


τους. Δεν ήταν δυνατόν να ξεπεραστεί κάπο ιος σαν τον Έ ντουαρντ. Ο Έ ντουαρντ του Έϊνσγουικ ή ταν τόσο πραγματικός για αυτή ν όσο ο Έντουαρντ που ση κωνό­ ταν από ένα τραπέζι σε εστιατόρια του Λονδίνο για να την υποδεχτεί . Ή ταν ερωτευμένη με τον Έ ντουαρντ από τότε που θυμόταν τον εαυτό τη ς . . . Η φωνή του Σερ Χένρυ την επανέφερε. " Πως σου φαίνεται η Λούσυ ;" "Πολύ καλά. Είναι η ίδια όπως πάντα. " Η Μ ιτζ χαμο­ γέλασε λίγο, "κι ακόμα πιο πολύ . " "Ναι. " Ο Σερ Χένρυ ρούφηξε δυνατά στην πίπα του . E�πε απρόσμενα: "Ξέρεις κάτι Μιτζ, μερι κές φορές ανησυχώ για τη Λούσυ. " 'Άνησυχείς;" Η Μιτζ τον κοίταξε έκπλη κτη . " Γιατί ; " 'Ή Λούσυ," είπε, "δε φαίνεται να καταλαβαί νει ότι ορισμένα πράγματα δεν μπορεί να τα κάνει . " Η Μιτζ τον κοίταζε επίμονα. Αυτός συνέχισε: " Καταφέρνει να τη γλυτώνει πάντα. Π άντα τα κατά­ φερνε." Χαμογέλασε. " Έχει προσβάλει τις παραδόσεις του τόπου, έχει παίξει τρομερά παιχνίδια με τα καθιε­ ρωμένα προηγούμενα των επίσημων δείπνων (και αυτό Μιτζ είναι το mo μεγάλο έγκλημα ! ) Έ χει βάλει θανάσι­ μους εχθρούς τον έναν δίπλα στον άλλον στο τραπέζι , κ α ι έχει κ άνει τ ρ ελά π ρ άγ μ α τ α με το ζ ή τη μ α των έγχρωμων ατόμων. Και αντί να δη μιουργηθεί σάλος και να βρεθούν όλοι στα μαχαίρια και να φέρει ατίμωση στην αγγλική εξουσία στη ν Ινδία, μα το θεό δε συνέβη τίποτα ! Αυτό το κόλπο που έχει, να χαμογελάει λες και δε γινόταν τίποτα ! Με τους υπη ρέτες είναι το ίδιο, τους δη μιουργεί απεριόριστα προβλή ματα αλλά τη λατρεύ­ ουν. " 69


"Σε καταλαβαίνω," είπε η Μιτζ σκεπτι κή . 'Τ α πράγ­ ματα που δε θα ανεχόσουν αν τα έκανε άλλος τα δέχε­ σαι ως νορμάλ αν τα κάνει η Λούσυ . Τι να είναι άραγε : Η γοητεία: Ο μαγνητισμός:" Ο Σερ Χένρυ σή κωσε τους ώμους του. " Π άντα ήταν η ίδια, μόνο που νομίζω ότι τώρα τελευ­ ταία χειροτερεύει . Θέλω να πω ότι δεν καταλαβαίνει ότι υπ άρχουν και όρια. Μάλιστα νομίζω, Μιτζ," είπε εύθυ­ μος, "ότι η Λούσυ θα mστεύει ότι θα γλί τωνε ακόμα και αν έκανε φόνο ! " Η Χενρι έττα έβγαλε τ ο αυτοκίνητο από τ ο γκαράζ στο στενό αδιέξοδο δρομάκι και αφού είχε μια εντελώς τεχνι κή συζή τηση με τον φίλο της τον Αλμπερτ, ο οποί­ ος φρόντι ζε για την υγεία του αυτοκινήτου, ξεκίνησε. " Πηγαίνει μια χαρά μις," είπε ο Αλμπερτ. Η Χενριέττα χαμογέλασε. Έ φυγε γρήγορα από τον κεντρικό δρόμο, απολαμβάνοντας τη χαρά που αισθα­ νόταν πάντα όποτε ξεκινούσε ένα ταξίδι μόνη τη ς σc αυτοκίνη το. Προτιμούσε να είναι μόνη τη ς όταν οδη ­ γούσε. Μ ' αυτόν τον τρόπο μπορούσε να γευτεί πλή ρως την προσωmκή απόλαυση που το οδήγημα τη ς έδινε. Α π ο λ ά μ β α ν ε τ η ν τ ε χ ν ι κ ή τ η ς σ τ ο ο δή γ η μ α . Απολάμ βανε ν α ανακαλύπτει καινούριους, m o γρήγο­ ρους δρόμους για να φεύγει από το Λονδίνο. Είχε μάθει δι κές τη ς διαδρομές και όταν οδηγούσε στο Λονδίνο το γνώριζε όσο και ένας ταξιτζής. Αυτή τη φορά πή ρε ένα δρόμ ο που πρόσφατα είχε ανακαλύψει , που πήγαινε νοτιοδυτι κά. Περνώντας από μια λαβύρινθό συνοικιακών δρόμων. " Όταν τελικά έφτασε στη μακριά κορυφογραμμή του Σόβελ Ντάουν ή ταν δώδεκα και μισή . Σταμάτησε για

70


λίγο ακρι βώς στο σημείο που ο δ ρόμος άρχ ιζε να κατε­ βαί νει. Γύρω γύρω και από κάτω ή ταν δέντρα, δέντρα των οποίων τα φύλλα άλλαζαν χρώμ α από χρυσά σε καφέ. Ή ταν ένας κόσμος αφάνταστα χρυσός και μεγα­ λοπρεπή ς μέσα στον φθινοπωρινό ή λιο. Η Χ ε ν ρ ι έττα σκέφτη κε : " Α γαπάω το φθιν ό πωρ ο . Είναι τόσο πολύ πιο πλούσιο από την άνοιξη . " Και ξαφνικά, σ' εκείνες τις στιγμές έντονη ς ευτυχί ας, την κατέκλυσε ένα αίσθημα τη ς ομορφιάς του κόσμου, τη ς δικιάς της έντονη ς απόλαυση ς εκείνου του κόσμου. Σκέφτη κε : " Ποτέ δε θα είμαι τόσο ευτυχισμένη όσο τώρα, ποτέ." Κάθισε εκεί για ένα λεπτό, κοιτάζοντας εκείνο τον χρυσαφί κόσμο που έδειχνε σαν να διαλυ6ταν και να βυθιζόταν στον εαυτό του, καταχνιασμένο και θαμπω­ μένο από την ί δια την ομορφιά του. Μετά κατέβη κε από το λόφο, παίρνοντας τον μακρύ απότομο δρόμο προς το Χόλλοου, που περνούσε μέσα από τα δάση . Όταν η Χενριέττα έφτασε η Μιτζ καθόταν στο χαμ η ­ λ ό τοίχο τ η ς βεράντας και τ η χαιρέτη σε χαρούμενη . Η Χενριέττα συμπαθούσε τη Μιτζ και ήταν ευχαριστημέ ­ νη που την έβλεπε. Η Λαίδη Άνγκατελλ βγή κε από το σπίτι και είπε : ' Ά , ή ρ θες Χ ενριέττα. Πήγαινε το αυτ ο κίνητο σου στον στάβλο, δως του το πίτουρο του και έλα να πάρου­ με το μεσημεριανό . " "Τ ι κυνισμός," είπε η Χενριέττα καθώς πήγαινε το αυτοκίνητο πίσω από το σπίτι , συνοδευόμενη από τη Μιτζ. "Ξέρεις ότι πάντα περη φανευόμουν ότι είχα ξεφύ­ γει εντελώς από την αλογολατρεία των Ι ρλανδών προ71


γόνων μου. Όταν έχεις ανατραφεί ανάμεσα σε ανθρώ­ πους που δε μιλάνε για τίποτε άλλο εκτός από άλογα, αισθάνεσαι ανώτερη όταν καταφέρεις να μην σε ενδια­ φέρουν . Και τώρα η Λούσυ μου έδειξε ότι φροντίζω το αυτο κίνητο μου σαν να ή ταν άλογο . Και είναι αλή ­ θεια." "Τ ο ξέρω," είπε η Μιτζ. ' Ή Λούσυ είναι πολύ απότο­ μη. Μου ε ίπε σή μερα το πρωί ότι μπορεί να είμαι όσο αγενή ς θέλω στην παραμονή μου εδώ. " Η Χενριέττα το σκέφτη κε για λίγο και μετά κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. "Και βέβαια," είπε. "Τ ο κατάστη μ α ! " "Ναι . Όταν χρειάζεται να περνάς τ η ν περισσότερη από τη ζωή σου μέσα σε ένα μικρό κουτί, υποχρεωμένη να είσαι ευγενική με αγενείς κυρίες, αποκαλώντας τις Μαντ άμ , βοη θώντας ν α βάλουν τ α φορέματα τους, χαμ ογελώντας και κατ απίνοντας όλη τη ν αν αί δει ά τους, η αλή θεια είναι ότι σου έρχεται να τις βρίσεις. Ξέρεις Χενρι έττα, δεν μπορ ώ ν α καταλάβω γι ατί οι άνθ ρ ωπ ο ι ν ο μ ί ζουν ότι εί ναι τ όσο τ απεινωτι κ ό να γίνεις υπη ρέτη ς, και· ότι είναι πολύ ωραίο και ανεξάρ­ τητο να είσαι πωλή τρια σε ένα κατάστημα. Στα κατα­ στήματα π ρ έπει να ανεχόμαστε πο λύ π ε ρ ι σσότ ε ρη αυθάδεια από ότι ο Γκάτζον, η Σίμμονς ή οποιοσδήποτε άλλος καλός υπη ρέτη ς. " "Ναι, πρέπει να είναι απαίσιο αγαπητή μου . Θα ήθε­ λα να μην ήσουν τόσο περήφανη και να επιμένεις να ζή σεις με τα δι κά σου μέσα. " "Τ έλος πάντων η Λούσυ είναι σαν άγγελος. Θα είμαι τρομερά αγενή ς με όλους αυτό το Σαββατοκύριακο. " " Ποιος είναι εδώ; " είπε η Χενριέττα καθώς έβγαινε από το αυτοκίνητο. 72


"Οι Κ ρίστοου έρχοντ αι . " Η Μ ιτζ δίστασε και μετά συνέχισε, "Μόλις έφτασε ο Έντουαρντ . " ' ' Ο Έντουαρντ: Τ ι ωραί α. Δεν έχω δει τον Έντουαρντ εδώ και παρά πολύ καιρό. Κανένας άλλος:" "Ο Ντέ"ίβη ντ Άνγκατελλ. Σύμφωνα με τη Λούσυ εκεί είναι που θα φανείς χρήσιμη . Θα τον σταματήσεις όταν δαγκώνει τα νύχια του . " "Δε νομίζω ότι αυτό αρμόζει πολύ στο χαρακτή ρα μου, " εί πε η Χεν ρ ιέττα. "Δε μου αρέσει καθόλου να παρεμ βαίνω στις προσωπι κές συνήθειες των άλλων . Τ ι ακριβώς είπε η Λούσυ ;" "Στην ουσία αυτό ! Και πρέπει να είσαι και καλοσυ­ νάτη με την Γ κέρντα. " "Πόσο θα μισούσα τη Λούσυ αν ήμουν η Γ κέ ρν τα ! " " Και αύριο τ ο μεσημέρι θα έρθει και κάποιος που εξι ­ χνιάζει εγκλή ματα. " " Μη μου πεις ότι θα παίξουμε το παιχνίδι του δολο­ φόνου; " "Δε νομίζω, απλώς δείχνει φιλοξενία στους γει τόνους τη ς. " Η φωνή της Μιτζ άλλαξε λίγο . "Να, έρχεται ο Έντουαρντ να μας δει . " ''Ο αγαπητός Έντουαρντ," σκέφτη κε η Χεν ριέττα με ένα ξαφνικό αίσθημα στοργή ς να την κατακλύζει . Ο Έ ντουαρντ Άνγκατελλ ή ταν ψη λός και λεπτός. Χαμογέλασε καθώς πλη σίαζε τις δύο γυναί κες. "Γεια σου Χενριέττα, έχω να σε δω πάνω από χρόνο. " "Γεια σου Έ ντουαρντ. " Πόσο καλός ή ταν ο Έ ντουαρντ ! Ε κείνο το απαλό χαμόγελό του οι μικρές ρυτίδες στις άκρες των ματιών του. Και τι κοκαλιάρη ς. "Νομίζω ότι είναι τα κόκαλά του που συμπαθώ τόσο πολύ," σκέφτηκε η Χενριέττα. Η 73


θέρμη τη ς στοργή ς της για τον Έ ντουαρντ την κατέ­ πληξε. Είχε ξεχάσει πόσο συμπαθούσε τον Έ ντουαρντ . Μετά το φαγη τό ο Έντουαρντ είπε : "Πάμε μια βόλτα Χενριέττα;" Ή ταν βόλτα όπως την εννοούσε ο Έντουαρντ, δη λα­ δή ένα είδος σουλατσάρισμα. Π ή γ αν πί σω από το σπί τι και α κ ο λο ύ θη σαν έν α μονοπάτι που οδηγούσε στα δέντρα. Οπως τ α δάση στο Έϊνσγουικ, σκέφτη κε η Χενριέττα. Τι ωραία που ή ταν στο Έϊν σγο υ ι κ και πόσο καλά εί χαν περ άσει εκεΙ Άρχισε να μιλάει με τον Έντουαρντ για το Έϊνσγουικ. Αφυπνίστη καν παλιές αναμνήσεις. "Θυμ άσαι το σκίουρο μας; Εκείνον που είχε σπάσει το πόδι του. Τ ον είχαμε βάλει σε ένα κλουβί και έγινε καλά. " "Και βέβαια. Και του είχαμε δώσει ένα γελοίο όνομα, πως ή ταν ;" "Τ σολμοντέλη- Μάρτζοριμπανκς ! " "Ναι , αυτό ήταν . " Γέλασαν και οι δύο . Ι "Και η γριά κυρία Μπόντι, η οικονόμος, πάντα έλεγε ότι κάποια μέρα θα έφευγε από την καμινάδα." "Και εμεί ς νιώθαμε τόσο αγανακτισμένοι όταν το έλεγε." "Και μετά ο σκίουρος έκανε ακριβώς αυτό. " "Αυτή φταίει," είπε η Χενριέττα θετικά. "Αυτή του έβαλε τη σκέψη . " Συνέχισε: "Είναι όπως ήταν Έντουαρντ; Η έχει αλλάξει ; Εγώ όποτε το φαντάζομαι, το βλέπω όπως ήταν πάντα." "Γιατί δεν έρχεσαι να το δεις Χενριέττα; Έχει περά74


σει πολύς καιρός από την τ ε λε υταί α σου επίσκε ψη . " ' Τ ο ξέρω. " Γιατί, σκέφτηκε, είχε αφή σει να περάσει τόσος χρό­ νος; Είχε απασχοληθεί και μπλεχτεί με άλλους ανθρώ­ πους . . . "Ξέρεις ότι είσαι ευπρόσδεκτη να έρθεις εκεί όποτε θέλεις." " Είσαι πολύ γλυκός Έντουαρντ ! " Ο αγαπητός Έντουαρντ, σκέφτη κε, μ ε τ α ωραία του κό καλα. Αυτός είπε μετά από μια παύση : "Χαίρομαι που συμπαθείς το Έϊνσγουικ. Χενριέττα." Είπε λίγο αφη ρ η μένη : "Τ ο Έϊνσγουι κ εί ναι το πιο ωραίο μέρος στον κόσμο . " Έ ν α κορί τσι με μακρι ά πόδι α και μ ι α χαί τ η από ακατάστατα καστανά μαλλιά . . . ένα ευτυχισμένο κορί ­ τσι που δεν είχε ιδέα για το τι τη ς επιφύλασσε η ζωή . . . ένα κορίτσι που αγαπούσε τ α δέντρα . . . Να ήταν τόσο ευτυχισμένη και ν α μην τ ο είχε καταλάβει ! "Αχ να μπορούσα να γυρίσω πίσω" σκέφτη κε . Και είπε ξαφνι κά: "Τ ο Ί ντγκρασιλ είναι ακόμα εκεί ;" 'Όχι, το χτύπη σε κεραυνός. " " Όχι, όχι το Ί ντγκρασι λ ! " Στεναχωρή θη κε. Ί ντγκρασιλ ή ταν το δι κό της όνομα για τη μεγάλη βελανι δι ά . Α ν ο ι θεοί μπορού σαν να ρίξουν το Ί ντγκρ ασιλ, τότε τίποτα δεν ήταν ασφαλές. Καλύτερα να μην επιστρέψει . "Θυμάσαι το ειδι κό σύμ βολο που είχες φτιάξει ; Τ ο σύμβολο Ί ντγκρασιλ;" "τ ο αστείο δέντρο που πάντα ζωγράφιζα σε διάφορα κομμάτια χαρτιού ; Τ ο κάνω ακόμα Έ ντουαρντ ! Σε 75


ση μειωματάρ ι α , σε τη λεφων ι κούς καταλόγους, στα χαρτιά που κρατάμε τα σκορ του Μπριτζ. Τ ο σκιτσάρω συνέχεια. Δώσε μου ένα μολύβι ." Τ η ς έδωσε ένα μολύβι και ένα μπλοκ, και γελώντας του ζωγράφισε το αστείο δέντρο. "Ναι , " είπε. "αυτό είναι Ί ντγκρασιλ." Είχαν φτάσει σχεδόν στην κορυφή του μονοπατιού. Η Χενρι έττα κάθισε σε έναν πεσμένο κορμό δέντρου και ο Έντουαρντ κάθισε δίπλα της. Αυτή κοίταξε τα δέντρα. " Μ ο ι ά ζ ε ι λ ί γ ο με τ ο Έ ϊ ν σγ ο υ ι κ ε δ ώ , σαν έν α Έϊνσγουικ τσέπη ς. Μερικές φορές έχω αναρωτη θεί αν αυτός είναι ο λόγος που έκανε τη Λούσυ και το Χένρυ να έρθουν εδώ. " "Πολύ mθανόν . " "Κανείς δεν ξέρει," είπε αργά η Χενριέττα, "τι ακρι­ βώς συμ βαίνει στο νου τη ς Λούσυ. " Μετά ρώτησε : "Και εσύ πως περνάς τον καιρό σου από τότε που σε είδα τελευταία φορά, 'Εντουαρντ;" ί "Τ ίποτα Χενριέττα. " "Αυτό πρέπει να είναι πολύ γαλήνιο." "Ποτέ δεν ή μουν πολύ καλός στο να κάνω πράγμα­ τα." Τ ου έριξε ένα βλέμμα. Κ άτι είχε επιση μ άνει στον τόνο τη ς φωνής του. Α λλά αυτός τη ς χαμογελούσε ή ρε­ μα. Ξανάνιωσε το βαθύ αίσθη μα στοργή ς. " 'Ι σως," είπε, "είσαι σοφός. " "Σοφός;" " Που δεν κάνεις πράγματα. " Ο Έντουαρντ είπε αργά, "Αυτό είναι πολύ περίεργο που το ακούω από σένα Χενριέττα. Εσύ που είσαι τόσο 76


πετυχημένη . " "Με βλέπεις ως πετυχημένη ; Τ ι αστείο ." "Μα είσαι αγαπη τή μ ο υ. Είσαι καλλιτ έχνη ς. Π ρέπει να είσαι περήφανη για τον εαυτό σου. Θα είναι δύσκο­ λο να το αποφύγεις. " ' Τ ο ξέρω," είπε η Χενριέττα. ''Πολλοί άνθρωποι μου το λένε αυτό . Δεν καταλαβαίνουν, δεν καταλαβαίνουν το π α ρ α μ ι κ ρ ό . Ο ύ τ ε ε σύ δεν κ α τ αλ α β αί ν ε ι ς , Έντουαρντ. Η γλυπτική δεν είναι κάτι τ ο οποίο ξεκινάς για να κάνεις μια πετυχημένη καριέρα. Είναι κάτι που ξεκινάει από το βάθος της ύπαρξή ς σου, σε στεναχωρεί , σε mέζει, μέχρι που κάποια στιγμή πρέπει να υποκύψεις και τότε για λίγο επέρχεται η γαλήνη . Αλλά μόνο γι α λίγο, αφού σύντομα θα ξαναρχίσει . " "Θέλεις να είσαι γαλήνια Χενριέττα;" " Μερικές φορές μου φαίνεται ότι θα ή θελα, περισσό­ τερο από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο ! " "Θα μπορούσες να εί σαι γαλή νια στο Έϊνσγουικ . Νομίζω ότι θα ή σουν ευτυχισμένη εκεί . Ακόμα και αν θα έπρεπε να με ανεχτείς. Τ ι λες Χενριέττα; Θα έρθεις στο ΈϊνσΥουικ να το κάνεις σπίτι σου; Πάντα σε περι­ μένει . " Η Χενριέττα γύρισε αργά το κεφάλι της . Είπε χαμη ­ λόφωνα: " Μακάρι να μην σε συμπαθούσα τόσο πολύ Έντουαρντ. Τ ο κάνει πολύ mo δύσκολο να συνεχί ζω να απαντάω όχι." "Δη λαδή η απάντηση είναι όχι ;" "Λυπάμαι . " .. Έχεις ξαναπεί όχι, αλλά αυτή τη φορά, νόμιζα ότι θα ή ταν διαφορετικά. Ή σουν ευτυχισμένη μαζί μου σήμερα το απόγευμα Χενριέττα. Αυτό δεν μπορείς να το αρνη θείς. " 77


" Ή μουν πολύ ευτυχισμένη . " "Ακόμα και το πρόσωπο σου δείχνει πιο νέο από ότι ή ταν σήμερα το πρωί. " "Τ ο ξέρω. " '' Περάσαμε καλά συζητώντας για το Έϊνσγουικ, και σκεφτόμενοι το Έϊνσγουι κ. Δε βλέπεις τι σημαίνει αυτό Χενριέττα; " " Ε σ ύ δ ε ν κ α τ α λ α β α ί ν ε ι ς τ ι ση μ α ί ν ε ι α υ τ ό Έντουαρντ ! Ολο το απόγευμα ζούμε στο παρελθόν. " "Τ ο παρε λθόν , μ ε ρ ι κές φορές, είναι το κ αλύτερ ο μέρος για να ζει κάποιος. " ' Άλλά δε γίνεται να γυρίσεις πίσω. Αυτό είναι ένα πράγμα που δε γίνεται, να γυρίσεις πίσω. " Έ μεινε σιωπη λός για έν α δύο λεπτά. Μετά είπε με ευχάριστη και ψυχρή φωνή : "Αυτό που θέλεις ν α πεις στην πραγματικότη τα είναι ότι δε με παντρεύεσαι λόγο του Τ ζων Κρίστοου ;" Η Χενριέττα δεν απάντησε και ο ΈντουιΦντ συνέχι­ σε: " Α υ τ ό δ ε ν ε ί ν αι ; Α ν δε ν υ π ή ρ χ ε κ άπ ο ι ο ς Τ ζ ων Κρίστοου στον κόσμο θα με παντρευόσουν." Η Χενριέττα είπε κοφτά, "Δεν μπορώ να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς το Τ ζων Κρίστοου . Λυτό είναι που πρέπει να καταλάβεις. " " Αν εί ναι έτσι τότε γιατί δεν παί ρ ν ει διαζύγιο ο κύριος αυτός για να σε παντρευτεί ;" 'Ό Τ ζων δε θέλει να πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του. Και εγώ δεν ξέρω αν θα ή θελα να τον παντρευτώ αν έπαιρνε διαζύγιο . Η σχέση μας δεν είναι όπως νομίζεις. " Ο Έντουαρντ είπε σκεφτικός: "Τ ζων Κ ρ ί σ τ ο ο υ . Ε ί ν αι υ π ε ρ β ο λι κ ο ί οι Τ ζων Κρίστοου σ ' αυτόν τον κόσμο ." 78


" Κάνεις λάθος." είπε η Χ ενριέττα. "Είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι σαν το Τ ζων . " " Α ν είναι έτσι , τόσο τ ο καλύτερο . Τ ουλάχιστον εγώ έτ σι το βλέπω ! " Ση κώθη κε. "Καλύτερα ν α επιστρέψουμε. "

79


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7

Καθώς έμπαιναν στο αυτοκίνητο και η Λούις έκλει νε την πόρτα του σπιτιού, η Γκέρντα αισθάνθη κε τον πόνο του αποχωρισμού να τη διαπερνά. Αυτή η κλειστή πόρ­ τα ή ταν τόσο απόλυτη . Ή ταν κλεισμένη έξω. Αυτό το φρικτό Σαββατοκύριακο είχε έρθει . Και ή ταν πράγμα­ τα, πο λλά πρ άγματα, που έπρεπε να είχε κάνει πρι ν φύγει . Είχε κλείσει τη βρύση στο μπάνιο ; Κι εκείνο το ση μείωμα για τα άπλυτα, το είχε βάλει . . . που το είχε βάλει ; Τ α παιδιά θα ή τ αν εντάξει με τη ν κοπέλα. Τ ο κορίτσι ήταν τόσο . . . ο Τ έρενς, για παράδειγμα. θα έf α­ νε ποτέ αυτό που του έλεγε η κοπέλα; Οι γαλλίδες παι­ δαγωγοί δεν είχαν κύρος. Μπή κε στη θέση του οδηγού, καμπουριασμένη από το βάρος τη ς δυστυχίας της, και πάτη σε νευρι κά τη μίζα. Τ η ν πάτη σε ξανά και ξανά. Ο Τ ζων τη ς είπε : " Γκέρντα, αν ανοίξεις τη μηχανή θα έχεις πιο πολλές mθανότητες να πάρει εμπρός. " "Οχ, θεέ μου, τι ανόητη που είμαι ." Εριξε ένα γρήγο­ ρο τρομαγμένο βλέμμα προς το μέρος του . Α ν θύμωνε αμέσως . . . αλλά προς μεγάλη της ανακούφιση , χαμογε­ λούσε. " Αυτό είν αι , " σκέφτη κε η Γ κέρντα, σε μια από τις σπάνιες στιγμές διορατικότη τας της, "επειδή είναι τόσο ευχαριστημένος που πάει στους Άνγκατελλ." Ο κακόμοιρος ο Τ ζων , εργαζόταν τόσο σκλη ρά ! Η ζωή τ ο υ ή ταν τ όσο ανιδιοτελή ς, τ όσο αφοσιωμ ένη στους άλλους! Δεν ή ταν καθόλου παράξενο που ανυπο­ μονούσε γι ' αυτό το σαββατοκύριακο. Και καθώς θυμό80


ταν τη συζήτηση στο τραπέζι είπε, αφήνοντας υπερβο­ λικά γρήγορα τον συμπ λέ κτη , κάνοντας το αυτο κ ίνητο να πη δήσει απότομα: "Ξέρεις Τ ζων, δεν πρέπει να κάνεις τέτοια αστεία για το ότι μισείς τους αρρώστους. Είναι υπέροχο που μπο­ ρείς να αστειεύεσαι γι ' αυτά κι εγώ σε καταλαβαίνω. Αλλά τα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν. Ο Τ έρρυ γι α παράδειγμα τα παίρνει όλα τις μετρητοίς. " " Έ ρχoντqι στιγμές," είπε ο Τ ζων Κρίστοου, "που ο Τ έρρυ φαίνεται να είναι σχεδόν άνθρωπος, όχι όμως η Ζένα ! Πόσο καιρό συνεχί ζουν τα κορίτσια να είναι μια μάζα από στοργι κά συναισθή ματα;" Η Γκέρντα γέλασε, μ ' ένα μικρό γλυκό γέλιο . Ο Τ ζων, ή ξε ρ ε , τ η ν κο ρ ό ι δευε . Επέμενε ό μ ω ς . Ο ν ο υ ς τη ς Γκέρντα κολλούσε. "Νομίζω Τ ζων, ότι είναι καλό για τα παιδιά να συνει ­ δητοποιήσουν την ανιδιοτέλεια και την αφοσίωση στη ζωή ενός γιατρού . " "Θεέ μου ! " είπε ο Κρίστοου. Η προσοχή τη ς Γ κέρντα πήγε αλλού για λίγο . Στα φανάρια που πλη σίαζε. Ή ταν πράσινα εδώ και πολύ ώρα. Ή ταν σχεδόν σίγουρη ότι θα άλλαζαν πριν τα φτάσει. Ά ρχισε να χαμη λώνει ταχύτητα. Ή ταν ακόμα πράσινα. Ο Τ ζων Κρίστοου ξέχασε την απόφασή του να μην κάνει καμια παρατή ρηση για το οδήγημα της Γκέρντα και είπε, " Μα γιατί σταματάς;" "Νόμιζα ότι θα αλλάξει το φανάρι . . . " Πάτη σε το πόδι της λίγο στο γκάζι, το αυτοκίνητο κινή θη κε λίγο μπροστά, λίγο πιο πέρα από τα φανάρια, και αφού δεν μπόρεσε να πάρει ταχύτητα, η μη χανή έσβησε. Το φανάρι έγινε κόκκινο. 81


Τ α αυτοκίνητα στη διασταύρωση άρχισαν να κορ­ νάρουν θυμωμένα. Ο Τ ζων είπε, μάλλον ευχάριστα: " Π ρέπει να είσαι η χει ρότερη οδηγός στον κόσμ ο, Γκέρντα ! " " Π άντα τ α φανάρια μ ε φέρνουν σ ε αμηχανί α. Δεν ξέρεις πότε θα αλλάξουν . " Ο Τ ζων έριξε ένα πλάγιο βλέμ μα στο δυστυχι σμένο, αγχωμένο πρόσωπο τη ς Γκέρντα. " Όλα την αγχώνουν την Γκέρντα, " σκέφτη κε , και προσπάθησε να καταλάβει πως πρέπει να ζει κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση . Αλλά επειδή δεν ή ταν άνθρωπος με μεγάλη φαντασία, δεν τα κατάφερε . " Βλέπεις," συνέχισε η Γ κέρντα στο ίδιο θtμα, " λέω πάντα στα παιδιά ότι η ζωή του γιατρού είναι αυτοθυ­ σία και αφοσί ωση στην εξάλειψη το\} πόνου κ αι τη ς δυστυχίας. Είναι τόσο αξι οθαύμαστη ζωή , κ α ι είμαι τόσο περήφανη με τον τρόπο που επενδύεις τον χρόνο και την ενέργεια σου σ ' αυτόν τον σκοπό. χωρί ς να έχεις καθόλου χρόνο για τον εαυτό σου . . . " Ο Τ ζων Κρίστοου τη διέκοψε. "Δε σου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό ότι μου αρέ­ σει να είμαι γιατρός, άρα είναι μια ευχαρίστη ση και όχι θυσία ! Δεν καταλαβαίνεις ότι είναι πολύ ενδιαφέ­ ρον ! " Μ α όχι, σκέφτη κε, η Γ κέρντα δε θα μπορούσε να σκε­ φτεί ποτέ κάτι τέ τ ο ι ο ! Α ν τ η ς έλεγε γ ι α τη ν κ υ ρ ί α Κ ράμπτρη στον θάλαμο Μ άργκαρετ Ράσσελ, θα τον έβλεπε σαν αγγελι κό βοηθό των φτωχών. " Πνίγεται σε μια κουταλιά," είπε μέσα απ ' τα δόντια του. "Τ ι ;" Η Γ κέρντα έσκυψε προς το μέρος του. 82


Κούνησε το κεφάλι του. Α ν έλεγε στη ν Γκέρν τα ότι "προσπαθούσε να βρει θεραπεία για τον καρκίνο", θα υπι1 ρχε ανταπόκριση . Μπορούσε πάντα να καταλάβει απλές δη λώσεις τέτοιου τύπου. Αλλά ποτέ δε θα καταλάβαινε τη μ αγεί α που είχαν γι ' αυτόν οι περιπλοκές της αρρώστιας Ρίτζγουεϊ, αμφέβαλε αν θα μ πορούσε να την κάνει να καταλάβει τι ή ταν η αρρώστια Ρίτζγουεϊ. ( " Ι διαί τερα," σκέφτη κε χαμογελώντας. " επειδή ούτε εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε τι είναι ! Δεν έχουμε καταλάβει γιατί ο φλοιός του εγκεφά­ λου διαλύεται ! " ) Τ ου ήρθε στο ν ο υ ξαφνι κά η σκέψη ότι ο Τ έρενς. αν , και παι δί , μπορεί να ενδι αφερθεί γι α τη ν αρ ρ ώστι α Ρίτ ζγουεϊ. Τ ον είχε εντυπωσιάσει ο ι:πι δο κιμαστι κός τρόπος με τον οποίο τον είχε κοιτάξει πρ ιν πει : " Νομίζω ότι ο μπαμπάς το εννοεί . " Ο Τ έρενς είχε χάσει τις τελευταίες μέρες την εύν ο ιά του επειδή είχε χαλάσει το μηχάνημα που έκανε καφέ . Για ανόη το λ6γο, ή θελε να φτιάξει αμμωνία. Αμμωνία: Τ ι αστείο παιδί, γιατί να θέλει να φτιάξει αμμωνία: Και όμως ήταν ενδιαφέρον. Η Γκέρντα ανακουφίστη κε από τη σιωπή του Τ ζ ων. Οδηγούσε καλύτερα όταν δεν αποσπούσε την προσοχή της για να συ ζη τή σει . Εκτός αυτού, αν ο Τ ζων ήταν τόσο απορροφη μένος στις σκέψεις του, ήταν πιο απίθα­ νο να προσέξει τον τραχύ ήχο των ταχυτήτων όταν τις άλλαζε. ( Ποτέ δεν άλλαζε σε χαμη λότερη ταχύτητα, αν μπορούσε να το αποφύγει , ) Μερικές φορές, το παραδεχόταν και η ίδια η Γ κέρντα, άλλαζε ταχύτητα αρκετά καλά, (ποτέ με αυτοπεποίθη ­ ση βέβαια), αλλά ποτέ όταν ήταν ο Τ ζων στο αυτοκίνη ­ το. Η νευρική τη ς αποφασιστι κότητα να τα κάνει όλα 83


σωστ ά ή ταν πάντα η καταστ ρ ο φή τ η ς . Τ ο χέρι τη ς ψαχούλευε, επιτάχυνε υπε ρ βολι κ ά ή όχι αρ κετά και μετά έσπρωχνε τον μοχλό ταχυτήτων γρήγορα και αδέ­ ξια κάνοντάς το να διαμαρτυρηθεί ουρλιάζοντας. "Χάιδεψε το, Γκέρντα, χάιδεψε το," την είχε παρακα­ λέσει η Χενριέττα πριν χρόνια. Η Χενριέττα τη ς το είχε δείξει . "Δεν μπορείς να αισθανθείς προς τα που θέλει να πάει , θέλει να μπει ομαλά, βάλε το χέρι σου χωρίς να το πιάσεις σφιχτά, μην το σπρώξεις εδώ και εκεί , να το αισθανθ είς. " Αλλά η Γκέρντα δεν μπορούσε να αισθανθεί τίποτα σε ένα μοχλό ταχυτήτων . Αν το έσπρωχνε στη σωστή κατεύθυνση έπρεπε να μπει ! Έπρεπε να φτιάχνουν τα αυτοκίνητα χωρίς αυτό το απαίσιο τρίξιμο. Γενικά, σκέφτη κε η Γ κέρντα, καθώς ανέβαινε την ανηφόρα του λόφου Μέρσαμ, δεν οδηγούσε τόσο άσχη­ μα αυτή τη φορά. Ο Τ ζων ή ταν ακόμα απορ ροφημένος στις σκέψεις του, και μάλλον δεν είχε προσέξει το κακό άλλαγμα τ αχυτή τ ων στο Κ ρ όϊν τ ο ν . Αισιόδοξα πια, κ αθώς τ ο αυτ ο κίν η τ ο έτ ρ εχε περισσότ ερο , ανέ βασε ταχύτητα και έβαλε τρίτη . Αμέσως το αυτοκίνητο έκο­ ψε ταχύτητα. Ο Τ ζων σα να ξύπνησε. " Μα γιατί ανεβάζεις ταχύτητα αφού φτάνεις σε μια μεγάλη ανη φόρα;" Η Γκέρντα έσφιξε τα δόντια τη ς. Δεν ήταν μακριά ma. Όχι ότι ή θελε να φτάσει . Όχι βέβαια, θα προτιμού­ σε να συνεχίσει να οδηγεί έτσι για ώρες, ακόμα και αν θύμωνε μαζί τη ς ! Αλλά είχαν φτάσει mα στο Σόβελ Ντάουν, γύρω τους απλώνονταν τα κοκκινωπά φθινοπωρινά δάση . "Είναι υπέροχο που φεύγουμε από το Λονδίνο," ανα­ φώνη σε ο Τ ζων . "Σκέψου το Γ κέρντα, τα πιο πολλά 84


απογεύμ ατα μένουμ ε κλεισμένο ι σ ' εκείνο το ξεθωρια­ σμένο σαλόνι πίνοντας τσάι - μερικές φορές πρέπε ι να ανάβουμε και το φως . " Η ε ι κόνα του σκοτεινού σαλονιού στο δι αμέρισμα εμφανίστη κε μπροστά στα μ άτ ι α τη ς Γ κέρντα με την προκλη τ ι κή ευχαρίστηση μ ι ας οπτασίας. Αχ, να καθό­ ταν εκεί τώρα. ' Ή εξοχή φαίνεται υπέροχη , " είπε ηρωι κά. Κατέβαι ναν τη μεγάλη κατη φό ρα, δεν υπή ρχε πια ελπίδα να ξεφύγει . Η αόρ ι στη ελπίδα ότ ι κάτι , δεν ήξερε τ ι , θα μπορούσε να παρέμ βει γι α να τη σώσει από τον εφι άλτη , έμεινε ανεκπλή ρωτη . Είχαν φτάσει . Παρηγορή θη κε λίγο ό ταν είδε τη Χενριέττα να κάθε­ ται στον τοίχο με τη Μ ι τ ζ κ ι έναν ψη λό άνδρα. Είχε κάπο ι α εμπ ι στοσύνη στη Χενρ ι έττα , η οποία μερι κές φορές την έσωνε όταν τα πράγματα γίνονταν υπερβολι ­ κά δύσκολα. Κ ι ο Τ ζων ήταν ευχαρ ι στημένος. Τ ου φαινόταν η πιο ωραί α κατάλη ξη του ταξ ι δι ού μέσα από το υπέροχο θέαμα του φθι νοπώρου, να κατέβει από τον λόφο και να βρει τη Χενρ ι έττα να τον περ ι μένει . Φορούσε το πράσι νο παλτό και τη φούστα που του άρεσε και πίστευε ότ ι αυτά της πήγαι ναν πολύ περισ­ σό τ ε ρ ο α π ό τα ρ ο ύ χ α π ο υ φ ο ρ ο ύ σε στο Λ ο ν δί ν ο . Ξεχώρ ι σε τ α μακρ ι ά τη ς πόδι α που κατέλη γαν στα γυαλι σμένα καφέ παπούτσι α. Αντάλλαξαν ένα χαμόγελο, μ ι α σύντομή αναγνώρ ι ­ ση του γεγονότος ότ ι ήταν χαρούμενο ι που έβλεπαν ο ένας τον άλλον . Ο Τ ζων δεν ή θελε να μ ι λήσει τώρα με τη Χενρ ι έττα. Απλώς απολάμ βανε το αίσθημα ότ ι ήταν εκεί , ότ ι χωρίς αυτήν το σαββατοκύρ ι ακο θα ήταν στεί­ ρο και κενό . 85


Η Λαίδη Άνγκατελλ βγή κε από το σπίτι να τους χαι­ ρετή σει . Η συνεί δη σή τη ς την έκανε πιο εκδη λωτική προς τη ν Γ κέρντα, από ότι θα ή ταν με οποιονδή ποτε άλλον καλεσμένο . "Μ α τι ωραία που σε βλέπουμε Γκέρντα ! Έχει περά­ σει τόσο πολύς καιρός. Κ αι ο Τ ζων ! " Η ιδέα ήταν καθαρά ότι η Γ κέρντα ήταν η επισκέ­ πτρια που περ ί μ ε ν αν ανυπό μ ο ν α και ο Τ ζων ή ταν απ λώς ένα συμπλή ρωμα. Απέτυχε παταγωδώς στο σκο­ π ό της, κάνοντας την Γκέρντα να νιώσει άβολα. Η Λ ο ύσυ εί π ε : '' Γ νωρ ί ζεις τον Έ ν το υα ρ ν τ : Τ ον Έντουαρντ Ά νγκατελλ;" Ο Τ ζων γύρισε προς τον Έντουαρντ και είπε: " Όχι, δε νομίζω. " Ο απογευματινός ήλιος φώτισε το χρυσό στα μαλλιά του Τ ζων και το γαλάζιο στα μάτια του. Κ άπως έτσι θα έδειχνε και ένας Βίκιγκ σε μια αποστολή κατάκτησης. Η φωνή του, θερμή και ηχη ρή , μάγευε τα αυτιά και ο μαγνητισμός όλη ς τη ς προσωπι κότη τας του εξουσίαζε όλη τη σκηνή . Α υ τ ή η θ έ ρ μ η δε θ ό λ ωσε τη χ ά ρ η τ η ς Λ ο ύ συ . Α ντίθετα αφύπνισε μέσα της αυτό το χαριτωμένο φευ­ γαλέο ύφος. Μάλλον ήταν ο Έντουαρντ που ξαφνικά, σε σύγκριση με τον άλλον άνδρα, έγινε άψυχος . . . μια αόριστη σκυμμένη μορφή . Η Χενριέττα πρότεινε στην Γκέρντα να πάνε να κοι­ τάξουν τον κήπο της κουζίνας. "Είναι βέβαιο ότι η Λούσυ θα επιμείνει να μας δείξει τον κή πο με τα β ρ άχια και τον φθινοπωριν ό κήπο, " είπε καθώς έφευγαν μαζί. 'Άλλά εγώ νομίζω ότι ο κήπος τη ς κου ζίν ας είναι πάντα ο καλύτερος και πιο γαλήνιος. Μ πορούμε να καθίσουμε στα ξύλα που έχουν για να

86


μεγαλώνουν τα αγγού ρια. 11 μ πορούμε να μπούμε στο θερμοκή πιο όταν κάν ει κρύο και δε σε ενοχ λεί κάνεις. και μερικές φορές έχει και πράγματα που μπορε ίς να φας κιόλας. " ,.4 Εί χαν , πρ άγμ ατι , βρε ι μπι ζέλια τα οποί α έφαγε η Χενριέττα, αλλά δεν έλκυσαν ιδιαίτερα την Γκέρντα. Ή ταν ευχαριστη μένη που είχαν ξεφύγει από τη Λούσυ Ά νγκατελλ, η οποία φαινόταν περισσότερο τρομαχτι κή από ποτέ. Αρχισε να μιλάει στη Χενριέττα με κάτι που έμοιαζε με ζωντάνια. Οι ερωτή σεις που τη ς έκανε η Χενριέττα ήταν πάντα αυτές στις οποίες η Γκέρντα ήξερ ε τις απα­ ντήσεις. Μετά από δέκα λεπτά η Γκέρντα αισθανόταν καλύτερα και άρχισε να σκέφτεται ότι ίσως αυτό το σαββατοκύριακο να μην αποδειχθεί τόσο τρομερό όσο περίμενε. Η Ζένα πήγαινε σε μαθήματα χορού πια. Μόλις της είχαν πάρει ένα καινούριο φόρεμα. Η Γ κέρντα το περιέ­ γραψε με λεπτομέρειες. Επίσης είχε βρει ένα καινούριο μαγαζί για εργόχειρα σε δέρμα. Η Χενριέττα τη ρώτησε αν θα ή ταν δύσκολο να φτιάξει μια τσάντα για τον εαυ ­ τό της. Η Γκέρντα απάντησε ότι θα έπρεπε να τ η ς δείξει . Στην ουσία ήταν πολύ εύκολο να κάνεις τη ν Γ κέρντα ευτυχι σμένη . Κ αι τι διαφ ο ρ ετ ι κή ή τ αν ό ταν ή τ αν ευτυχσμένη ! "Τ ο μόνο που θέλει είναι να τη ς επιτρέψουν να κου­ λουριαστεί σε κάποιον και να γουργουρί ζει, " σκέφτη κε η Χενριέττα. Κάθισαν ευτυχισμένες στη γωνία του θερμοκη πίου όπου ο ή λιος, χαμη λά mα στον ουρανό, έδινε την ψευ­ δαίσθηση ότι ή ταν μια καλοκαι ρινή μέρα . Ξαφνι κά επι κράτησε σιγή . Χάθη κε από το πρόσωπο 87


τ η ς Γ κέ ρ ν τ α τ ο γ α λή ν ι ο ύ φ ο ς . Σα ν α μ α ρ ά θ η κ ε . Καθόταν εκεί, μια εικόνα δυστυχίας. Όταν τη ς μίλησε η Χενριέττα αναπή δησε. " Γιατί έρχεσαι ," είπε η Χενριέττα, "αν το μισείς τόσο πολύ ;" Η Γκέρντα έσπευσε να απαντήσει . 'Όχι , δεν είναι έτσι ! Δεν καταλαβαίνω γιατί νομί ­ ζεις . . . " Έ κανε μια παύση και συνέχισε : "Είναι πραγματικά μεγάλη χαρά να βγαίνω από το Λονδίνο. Και η Λαίδη Άνγκατελλ είναι τόσο καλή ." 'Ή Λούσυ ; Δεν είναι καθόλου καλή . " Η Γ κέρντα έδειχνε αμυδρά σοκαρισμένη . "Μα είναι . Πάντα είναι τόσο καλή μαζί μου. " ' Ή Λούσυ έχει καλούς τρόπους και μπορεί να έχει κάποια χάρη , αλλά είναι μάλλον απάνθρωπη . Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι ακριβώς ανθρώπινο ον . Δεν ξέρει πως είναι να αισθάνεσαι και να σκέφτεσαι όπως οι κοινοί θνητοί . Και η αλήθεια είναι ότι μισείς τη διαμονή σου εδώ Γ κέρντα ! Τ ο ξέρεις αυτό . Και γιατί να έρχεσαι αν αισθάνεσαι έτσι ;" "Βλέπεις ότι αρέσει στο Τ ζων . . . " "Ναι του αρέσει του Τ ζων, αυτό είναι σίγουρο, αλλά θα μπορούσες να τον αφήσεις να έρθει μόνος του . " "Δε θα του άρεσε αυτό. Δε θα το απολάμ βανε χωρίς εμένα. Ο Τ ζων είναι τόσο ανιδιοτελή ς. Νομίζει ότι μου κάνει καλό να βγω στην εξοχή . " 'Ή εξοχή είναι ωραία," είπε η Χενριέττα. 'Άλλά δεν υπάρχει λόγος να προσθέσεις και τους Ά νγκατελλ. " "Δε θέλω να αισθάνεστε ότι είμαι αχάριστη ." "Αγαπη τή μου Γ κέρντα, γιατί να μας συμπαθείς ; Π άντα θεωρούσα τους Ά ν γ κ ατελλ σ α ν μ ι α μάλλον 88


αη δι αστι κή οι κογένεια. Μας αρέσει να συγκεντρωνόμαστε και να μιλάμε τη δικιά μας γλώσσα. Αλλά ανα­ ρωτιέμαι γι ατί δε μας δολοφονούν οι ξένοι που έρχο­ νται ." Κ αι πρόσθεσε: " Μ άλλον θα είναι η ώρα του τσαγιού , ας επιστρέ­ ψουμε. " Κοιτούσε το πρόσωπό τη ς Γκέρντα καθώς ση κωνό­ ταν κι άρχισε να πηγαίνει προς το σπίτι . "Είναι ενδιαφέρον," σκέφτη κε η Χενριέττα, με το τμή ­ μα του νου τη ς που ή ταν πάντα ανεξάρτητο, "να βλέπω ακριβώς πως πρέπει να ή ταν το πρόσωπο μιας χριστια­ νή ς λίγο πριν μπει στην αρένα με τα λιοντάρια. " Καθώς έφυγαν από τον κήπο τη ς κουζίνας άκουσαν πυροβολισμούς και η Χενριέττα παρατή ρη σε : " Μάλλο ν έχει ξεκινήσει η σφαγή των Άνγκατελλ ! " Τ ελι κά ή ταν μόνο ο Σερ Χένρυ που συζη τούσε για πυροβόλα όπλα κι εφάρμοζαν αυτά που έλ.εγαν πυ ρο­ βολώντας με -Περίστροφα. Τ ο χόμπι του Χένρυ ή ταν να μαζεύει όπλα και είχε μια αρκετά μεγάλη συλλογή . Είχε βγάλει στον κή πο μερικά περίστροφα και κάρ­ τες με στόχους, κι αυτός με τον Έ ντουαρντ έριχναν βο λέ ς. " Γεια σου Χενριέττα, θέλει ς να δοκιμ άσει ς αν θα μπορούσες να σκοτώσεις έναν διαρρή κτη ;" Η Χενριέττα πή ρε το περίστροφο. "Ναι, έτσι, πρ ο ς τον στόχο. " Μπαμ ! 'Άστόχησες," είπε ο Σερ Χένρυ. "Δοκίμασε εσύ Γ κέρντα." "Μα δε νομίζω ότι . . . " "Ελάτε κυρία Κ ρίστοου. Είναι πολύ απλό. " 89


Η Γκέρντα έριξε μια φορά με το περίστροφο, τραβή ­ χτη κε απότομα κι έκλεισε τα μάτια της. Ή ταν ακόμα πιο άστοχη από τη Χενριέττα. " Κ αι εγώ θέλω να το κάνω," είπε η Μι τζ ενώ ερχόταν προς τα εκεί . "Είναι πιο δύσκολο απ ' ότι νομ ί ζεις," παρατή ρ η σε μετά από μερι κές βολές. 'Άλλά είναι διασκεδαστι κό ." Η Λ ούσυ βγή κε από το σπίτι . Πίσω τη ς ερχόταν ένας ψη λός, κατσουφιασμένος νεαρός. 'Ήρθε ο Ντέϊβηντ, " ανήγγειλε. Πήρε το περ ίστροφο από τη Μιτζ ενώ ο σύ ζυγός της χαι ρετούσε τον Ν τέϊβηντ Άνγκατελλ, το ξαναγέμ ι σε και χωρ ίς λέξη έριξε τρεις βολές κοντά στο κέντρο του στόχου. " Μπράβο Λούσυ, " αναφώνη σε η Μ ιτζ. "Δεν ήξερα ότι το να πυροβολείς ή ταν ανάμεσα στα επι τεύγματά σου. " 'Ή Λούσυ," είπε ο Σερ Χένρυ σοβαρά, "πάντα βρίσκει τον στόχο ! " 'Άποδείχτηκε χρήσιμο κάποτε," πρόσθεσε αναπολώ­ ντας, Θυμάσαι εκείνη τη φορά που οι κλέφτες μας είχαν ε π ι τ ε θ ε ί σ τ η ν α σ ι α τ ι κ ή π λε υ ρ ά τ ο υ Β ο σπ ό ρ ο υ ; Κυλιόμουν κάτω με δύο από πάνω μου που προσπαθού­ σαν να με πνίξουν . " "Και η Λούσυ τι έκανε;" ρώτησε η Μιτζ . .. Έ ριξε δυο φορές ανάμεσά μας. Δεν ή ξερα καν ότι είχε το mστόλι μαζί τη ς. Χτύπησε τον έναν στο πόδι και τον άλλον στον ώμο . Ποτέ δεν έχω έρθει τόσο κοντά στον θάνατο . Δεν μπορώ να καταλάβω πως δε με χτύπη­ σε ! " Η Λαίδη Ά νγκατελλ του χαμογέλασε. "Νομίζω ότι πάντα πρέπει να είσαι έτοιμος να ρισκά­ ρεις," είπε απαλά. "Και πρέπει να το κάνεις γρήγορα και

90


να μην το σκέφτεσαι πολύ. " "Π ολύ σοφή δή λωση , αγάπη μου, " εί πε ο Σερ Χένρυ . 'Άλλά πάνια με στενοχωρούσε που επέλεξες εμένα για να πάρεις τον ρίσκο ! "

91


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

Μετά το τσάι ο Τ ζων είπε στη Χενριέττα: 'Έλα να πάμε μια βόλτα," και η Λαίδη Άνγκατελλ είπε ότι πρέπει να δείξει στην Γ κέρντα τον κή πο με τα βράχια, αν και ήταν λάθος εποχή . Ο περ ίπατος με το Τ ζων, σκέφτη κε η Χενριέττα δεν έμοιαζε καθόλου με το περίπατο με τον Έντουαρντ . Με τον Έντουαρντ δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να χασομεράει. Ο Έντουαρντ, σκέφτη κε, ήταν γεν­ νη μένος γι α να χασο μ ε ρ άει . Τ η ς ή ταν δύσκο λο ν α παρακολουθή σει το βήμα του Τ ζών και όταν έφτασαν στο Σόβελ Ντάουν είπε λαχανιασμένη : "Δεν είναι μαρα­ θώνιος Τ ζων . " Αυτός έκοψε το βή μα του και γέλασε. "Μήπως σε τρέχω πολύ ; " "Τ α καταφέρνω, αλλά είναι ανάγκη ; Δε θα χάσουμε το τ ρένο. Γιατί έχεις αυτή την άγρια ενεργη τικότητα; Μήπως προσπαθείς να ξεφύγει ς από τον εαυτό σου ;" Σταμάτησε απότομα. "Γιατί το λες αυτό ;" Η Χενριέττα τον κοίταξε με περιέργεια. "Δεν εννοούσα τίποτα συγκεκριμένο. " Ο Τ ζων συνέχισε αλλά αυτή τη φορά mo αργά. 'Ή αλή θει α είν αι , " είπε, "όη είμαι κ ουρ ασμένος, πολύ κουρασμένος." Ένιωσε ένα είδος εξάντλη ση ς στη φωνή του. "Τ ι κάνει η Κράμπτρη ;" "Είναι νωρίς ακόμα, αλλά νομίζω ότι τα έχω καταφέ­ ρει . Αν έχω δί κιο," ο βη μ ατισμός του επιταχύνθη κε, ''είναι επαναστατικό για τις ση μερινές θεωρίες, θα πρέ92


πει να αναθεωρή σουμε όλη τη θεωρία της έκ κ ρ ι ση ς ορμονών . . . " Θέλεις να πεις ότι θα υπάρξει θε ρ απεί α για τ η ν αρρώστια του Ρίτζγουεϊ; Οτι οι άνθρωποι δ ε θα πεθαί­ νουν ;" "Συμπτωματικά, ναι. " Τ ι περίεργοι άνθρωποι που ή ταν οι γιατροί, σκέφτη κε η Χενριέττα. Άκου συμπτωματικά ! "Επιστη μονι κά μας ανοίγει τον δρόμο σε πολλούς τομείς. " Πήρε μια βαθιά ανάσα. 'Άλλά είναι ωραία που κατε­ βή καμε εδώ, να γεμίσουμε τα πνευμόνια μας με αέρα, και ωραία που σε βλέπω. " Τ η ς χαμογέλασε, από εκείνα τα ξαφν ι κά γρήγορα χαμόγελα. " Και θα κάνει κ αλό στην Γκέρντα. " 'Ή Γκέρντα, βέβαια, τρελJ:ίνεται για τις επισκέψει ς της στο Χόλλοου ! " "Και βέβαια της αρέσει . Παρεμπιπτόντως, έχω ξανα­ συναντήσει τον Έντουαρντ Άνγκατελλ;" "Τ ον έχεις συναντήσει δύο φορές," είπε η Χενριέττα ψυχρά. "Δεν το θυμόμουν. Είναι απ ' αυτούς τους αόριστους. απροσδιόριστους ανθρώπους. " ''Ο Έ ντουαρντ είναι αξιαγ άπη τος. Τ ον συμπαθώ πολύ." 'Τ έλος πάντων, ας μην χι' , ουμε τον χρόνο μας μέ τον Έντουαρ" "' ! Κανένας από αυτούς δε μετράει τώρα. " Η Χεν ριέττα είπε χαμηλόφωνα: " Μερικές φoρ � ς, Τ ζων , φοβάμαι γι α σέν α ! " "Φοβάσαι για μένα . . . τι εννοείς;" Γύρισε, κατάπλη κτος, προς το μέρος της. "Είσαι τόσο αναίσθη τος και ασυγκίνητος, τόσο . . . "

93


ναι . τυφλός. " "Τ υφλός;" "Δεν ξέρεις. δε βλέπεις, κατά περίεργο τρόπο είσαι αναίσθη τος ! Δεν ξέρεις τι αισθάνονται η σκέφτονται οι άλλοι . " "Εγώ θα έλεγα ακρι βώς το αντίθετο." "Αυτό που κοιτάς, ναι . Είσαι σαν ένας φακός. Μια δυνατή αχτίδα φωτός που έχει στραφεί σ ε ένα σημείο που σε ενδιαφέρει και πίσω απ ' αυτό το φακό και γύρω του επι κρατεί πλήρες σκοτάδι ! " "Χενριέττα αγάπη μου. τι είναι όλα αυτά που λες;" " Ε ί ν α ι επι κ ί ν δυ ν ο Τ ζ ων . Υ π ο θέ τ ε ι ς ό τ ι ό λο ι σε συμπαθούν, και ότι θέλουν το καλό σου. Ανθρωποι σαν τη Λούσυ για παράδειγμα. " 'Ή Λούσυ δη λαδή δε με συμπαθεί ; " ρ ώτησε έκπλη ­ κτος. "Εγώ πάντα τ η συμπαθούσα παρά πολύ . " " Και υποθέτει ς ότι τρέφει τα ίδια αισθήματα και για σένα. Α λλά δεν είμαι σίγουρη . Κ αι η Γκέρντα και ο Έντουαρντ. η Μιτζ και ο Χένρυ. Πως είσαι σίγουρος για τα αισθήματά τους προς το πρόσωπό σου ;" " Και η Χενριέττα ; Ξέρω πως αισθάνεται αυτή για μένα;" έπι ασε για λίγο το χέρι της. "Τ ουλάχιστο είμαι σίγουρος για σένα," Πή ρε το χέρι της. "Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κανέναν σ' αυτόν τον κό σμο Τ ζων ." Τ ο πρόσωπό του είχε γίνει σοβαρό. 'Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Είμαι σίγουρος για σένα και για μένα. Τ ουλάχιστον ... " το πρόσωπο του άλλαξε. "Τ ι είναι Τ ζων ;" "Ξέρεις τι έλεγα στον εαυτό μου σήμερα; Κάτι εντε­ λώς τρελό. "Θέλω να πάω στο σπίτι μου. " Αυτό είπα και 94


δεν είχα ιδέα τι εννοούσα με αυτό . " Η Χενριέττα είπε αργά: " Πρέπει να είχες κάποι α εικό­ να στον νου σου . " Είπε κοφτά: "Τ ίποτα, τίποτα απολύτως ! " Στο δείπνο εκείνο το βράδυ ή Χενριέττα καθόταν δίπλα στο Ντέϊβηντ, και από τη ν κορυφή του τραπεζιού η Λούσυ με τα λεπτά της φρύδια έστελνε τηλεγραφήμα­ τα , όχι σαν εντολή , η Λούσυ ποτέ δεν έδινε εν τολές, αλλά σαν έκκλη ση . Ο Σερ Χένρυ έκανε ότι μπορούσε με την Γκέρντα και σημείωνε κάποια επιτυχία. Ο Τ ζων, διασκεδάζοντας, άκουγε τα πη δή ματα και τα άλματα του ασυνάρτητου νου τη ς Λούσυ. Η Μιτζ μιλούσε μ ' έναν μάλλον στομ­ φώδη τρόπο στον Έ ντουαρντ, ο οποί ος έδειχνε πιο αφη ­ ρημένος από συνή θως. Ο Ντέϊβη ντ στραβοκοίταζε και θρυμμάτιζε νευ ρι κά το ψωμί του. Ο Ντέϊβηντ είχε έρθει στο Χόλλοου απρόθυμα. Μέχ ρι τώρα, ποτέ δεν είχε συναντήσει ούτε το Σερ Χένρυ ούτε τη Λαίδη Ά νγκατελλ, και αφού αποδο κίμαζε γενι κώς την Αγγλι κή αυτο κ ρ ατορία, ή ταν διατε �ειμ έν o ς να απο δοκιμάσει κα ι αυτού ς τους συγγενεί ς τ ο υ . Τ ο ν Έντουαρντ, που δε τον ή ξερε, τον θεωρούσε ερασι τέ­ χνη . Οι υπόλοιποι τέσσερις επισκέπτες υπο βλή θη καν σε βαθιά εξέταση από το κριτικό του μάτι . Οι συγγενείς, σκέφτη κε, είναι φρι κτοί, και το κακό ήταν ότι περίμε­ ναν να τους μιλήσεις, πράγμα που μισοί)σε. Τ η Μιτζ και τη Χενριέττα τις χαρακτή ρισε άμυαλες. Α υτός ο δρ Κρίστοου ή ταν άλλος ένας από τους τσαρ­ λατάνους της οδού Χ άρλη , όλο τρόπους και κοινωνική επι τυχία, και η γυναί κα του ήταν φανερό ότι δε μετρού­ σε για τίποτα. 95


Ο Ντέϊβηντ έσφιγγε και ξέσφιγγε το κολάρο του και επιθυμούσε θερμά να μπορούσε να πει σ ' αυτούς τους ανθρώπους αυτό που σκεφτόταν γι ' αυτούς ! Ή ταν όλοι τους εντελώς ασήμαντοι . ΕΙ πε τ η ν τελευταί α πρ όταση σκέψεις τρεις φο ρές μέσα του κι η διάθεση του καλυτέρευσε. Στραβοκοίτα­ ζε ακόμα, αλλά κατάφερε να σταματήσει να θρυμματί­ ζει το ψωμί του . Η Χενριέττα, αν και ανταποκρίθη κε στα φρύδια τη ς Λούσυ, δυσκολευόταν πολύ στο έργο τη ς. Οι απότομες απαντήσεις του Ν τέϊβηντ ήταν σε μfγάλο βαθμό προ­ σβλητικές. Στο τέλος αναγκάστη κε \' α προσφύγει σε μια μέθοδο που πετύχαινε πολλές φορές, όταν είχε να αντιμετωπίσει νεαρούς που έπασχαν από Ί λωσσοδέτη . Έ κανε, επίτη δες, μια δογματι κή και εντελώς αδικαι­ ολόγητη ανάλυση σχετικά με έναν μοντέρνο συνθέτη , γνωρίζοντας ότι ο Ν τέϊβηντ είχε πολλέ ς τεχνι κές και μουσι κές γνώσεις. Π ρος μεγάλη τη ς διασκέδαση το σχέδιο πέτυχε. Ο Ντέϊβηντ σή κωσε την πλάτη του, και ίσιωσε τη σπονδυ­ λική του στή λη . Η φωνή του δεν ή ταν πια χαμη λή και σαν μουρμουρητό. Σταμάτησε να θρυμματίζει το ψωμί του. "Αυτό," είπε με δυνατή καθαρή φωνή , ρίχνοντας μια ψυχρή ματιά στη Χεν ρι έττα, "δείχνει ότι δεν ξέρεις τίποτα για το θέμα αυτό ! " Από εκείνη τ η στιγμή και μέχρι το τέλος του δείπνου, τη ς έκανε μια διάλεξη μιλώντας καθαρά και κοφτά. Η Χενριέττα υποχώρησε και πή ρε ύφος μαθή τριας. Η Λούσυ Ά νγκατελλ τη ς έριξε μια λαμπερή ματιά και η Μι τζ χαμογελούσε μόνη ι ης. "Πολύ έξυπνο εκ μέρους σου αγαπη τή μου;' μουρ 96


μο ύ ρ ι σε η Λ αίδη Ά νγκατελλ πι άν ο ν τ ας το χέρ ι τη ς Χενριέττας καθώς πήγαιναν προς το σαλόνι . Αυτό που λένε, ότι , αν οι άνθρωποι σκέφτονταν λιγότερο, θα ήξε­ ραν καλύτερα τι να κάνουν τα χέρια τους, είναι απαί­ σιο ! Λοιπόν, τι λες; Μπριτζ, σπαθάκια, ραμί ή εκείνο το γελοίο "Β ρες το ζώο ;" "Νομίζω ότι ο Ντέϊβηντ θα το θεωρούσε προσβολή να παίξουμε το "Β ρες το ζώο. " " Μπορεί να έχεις δί κιο. Τ ότε θα παίξουμε μπρι τ ζ . Είμαι σίγου ρ η ότι θα το θεωρή σει κι αυτό εντελώς ανόη τ ο. Έ τσι θα του δώσουμε την ευ καιρί α να μας ξανακοι τάξει περιφρονητικά." Έφτιαξαν δύο τραπέζια. Η Χενριέττα έπαι ζε με την Γκέρντα εναντίον στο Τ ζων και τον Έντουαρντ. Κατά τη γνώμη τ η ς δεν ή ταν οι καλύτερες ομ άδες που θα μπο ρ ούσαν να γίνουν . Ή θελε ν α απομ α κ ρ ύνει τη ν Γκέρντα από τη Λούσυ, και αν ή ταν δυνατόν κι από το Τ ζων, αλλά εκείνος είχε άποφασίσει να παίξει , και ο Έντουαρντ είχε προλάβει τη θέση , πριν μιλή σει η Μ ιτζ. Η ατμόσφαιρα δεν ή ταν άνετη , αλλά δεν μπορούσε να επιση μάνει από που προερχόταν αυτή η αίσθηση . Τ έλος πάντων , ή θελε να νικήσει εκείνη και η Γκέρντα αν βοη θούσαν τα χαρτιά. Η Γκέρντα δεν ήταν και πολύ κακή στο μπριτζ. Αν δεν έπαιζε με το Τ ζων ήταν μέτρια, αλλά τώρα έπαιζε νευρικά και δεν μπορούσε να αξιο­ λογή σει τα χαρτιά που είχε στο χέρι τη ς. Ο Τ ζων ήταν κ αλό ς , αλλά πο λύ σίγου ρ ο ς γ ι α τ ον εαυτ ό τ ο υ . Ο Έντουαρντ, τέλος, ή ταν πολύ καλός παίχτης. Η βραδιά κυλούσε και στο τ ρ απέζι τη ς Χεν ριέττα, έπαιζαν ακόμα τον πρώτο γύρο. Τ α σκορ είχαν ξεπερά­ σει το όριο και για τις δυο ομάδες. Μια περίεργη έντ<ιση επι κρατούσε στο παιχνίδι και μόνο ένα άτομο δεν το 97


είχε καταλάβει . Για την Γ κέρντα ή ταν απλώς άλλο ένα παιχνίδι μπρι­ τζ. που γι α πρ(ότη φορά απολάμ βανε. Στην πραγματι κό­ τη τα, αισθανόταν ένα ευχάριστο συναρπαστικό συναί ­ σθη μα. Οι προσπάθειες της Χενριέττας τη ν βοη θούσαν να αποφασίσει . Εκείνη τη στιγμές ο Τ ζων, ανήμπορος να συγκρατή ­ σει την κριτικ ή του διάθεση , που υπονόμευε την αυτο­ πεποίθη ση της Γ κέρντα περισσότερο απ ' όσο θα μπο ­ ρούσε να φανταστε ί, αναφώνησε: "Μα γιατί έπαιξες το μπαστο ύνι Γκέρντα;" Η Χενριέττα πετάχτηκε αμέσως: ' Ά νοησίες Τ ζων . Έπρεπε να ρίξει το μπαστούνι , δεν είχε εναλλακτική λύση ! " Τ ελικά, αναστενάζοντας, η Χενριέττα πή ρε το χαρτί με τα σκορ. " Κερδίσαμε το παιχνίδι Γκέρντα, αλλά δε νομίζω ότι θα μας αφήσουν να το χαρούμε." ο Τ ζων είπε με ζωη ρή φωνή : "Σκέτη τύχη ." Η Χενριέττα τον κοίτ αξε έντονα. Ή ξερε αυτόν τον τόνο της φωνής του. Τ ον κοίταξε στα μάτια, αλλά μετά τράβηξε το βλέμμα της. Ση κώθη κε και πήγε στο τζάκι κι ο Τ ζων την ακολού­ θησε. Έ τσι . για ν α κ 6 νει συζή τ η ση , τη ς εί πε : "Δεν πιστεύω να κοιτάς πάντα τα χαρτιά των άλλων ;" Η Χενριέττα είπε ή ρεμα: " 'Ι σως να παραήταν φανε­ ρό. Πόσο φτηνό είναι , όμως να θέλεις πάντα να κερδί ­ σεις τα παιχνίδι α ! " " 'Η θελες ν α κερδίσει η Γκέρντα τ ο παιχνίδι, κάνεις ακόμα και απάτη στην προσπάθεια σου να δώσεις χαρά στους άλλους." " Π όσο απαίσια το θέτεις ! Και έχεις πάντα δίκιο." " Και ο συμπαί κτης μου είχε την ίδια εmθυμία." 98


Ώστε καλά το εί χα κατ αλά βει . σ κέφτ η κε η Χενριέττα. Αναρωτιόταν και η ίδι α αν είχε κάνει λάθος. Ο Έντουαρντ ήταν πολύ επιδέξιος και έτσι δεν είχε στα χέρια τη ς τίποτα το συγκεκριμένο. Μια φορά. ίσως. που δεν έκλεισε, ενώ μπορούσε. Έ κανε ένα πολύ εντυπω­ σιακό ξεκίνημα , ενώ αν έπαι ζε πιο προσεκτικά. θα εί χε κερδίσει τη βόλτα. Η Χενριέττα ανη συχούσε. Ή ξερε ότι ο Έντουαρντ δε θα την άφηνε να κερδίσει . Είχε πολύ ανεπτυγμένη την αίσθη ση τη ς Αγγλι κή ς μαχη τι κότη τας. Όχι . Αυτό που τ ο υ ή τ α ν α ν υ π ό φ ο ρ ο ή τ αν ν α ν ι κή σει ο Τ ζ ω ν Κρίστοου. Ξαφνι κά ένιωσε μεγάλη ανη συχία . Δεν τη ς άρεσε αυτό το πάρτι της Λούσυ. Και τότε, θεαματι κά, απροσδόκητα, λες και επρόκει­ το για είσοδο σε θεατρική σκηνή, η Βερόνι κα Κ ρέι μ πή­ κ ε από τη ν μπαλκονόπορτα. Οι μπαλκονόπορτες ήταν μισάνοιχτες. γι ατί η βραδιά ήταν ζεστή . Η Βερόνικα τις άνοιξε διάπλατα. μπή κε στο δωμ άτ ι ο κ α ι σ τ ά θη κ ε ε κ ε ί μ ε φ ό ν τ ο τ η ν ύ χ τ α . Χαμογελούσε θλιμμένα, μαγευτι κά, περιμένοντας ένα κ λάσμα του δευτερολέπτου πριν μιλήσει. γι α να είναι σίγο υ ρ η ότι έχει απ οσπάσει ό λη τ η ν π ρ ο σοχή τ ων ακροατών της. " Συγχωρέστε με που έρχομαι μ ' αυτόν τον τ ρ ό πο . Είμαι η γειτόνισσα σας, Λαίδη Άνγκατελλ, απ ' κείνο το αστείο εξοχικό, το Ντάβκοτς, και μου έχει συμ βεί μια τρομερή καταστροφή ! " Τ ο χαμόγελο τη ς έγινε πιο π λατύ, με πιο πολύ χιού­ μορ . "Δεν έχω σπίρτα ! Ούτε ένα σπί ρτο σε όλο το σπίτι ! Και είναι Σάββατο βράδυ . Τ ι ανόητη που είμαι ! Και τι 99


νάκανα; Ηρθα να ζη τήσω βοή θεια από τους μόνους γεί­ τονες που έχω. " Κανείς δε μίλησε για μια στιγμή , γιατί η Βερόνικα Κ ρέι δημιουργούσε αυτή την αντίδραση . Ή ταν πανέ­ μ ο ρ φη , όχι με τρ όπο ή π ι ο , ούτε ε κθαμ βωτ ι κ ο , αλλά τόσο αποτελεσματικό που σου έκοβε την ανάσα ! Τ α κύματα των μαλλιών που λαμπύριζαν, οι καμπύλες του στόματος, η ασημ ένια γούνα που τύλιγε τους ώμους της και το μακρύ άσπρο βελούδινο φόρεμα τη ς. Τ ους κοιτούσε με τη σειρά, με χιούμορ και γοητεία. "Και καπνίζω," είπε, "σαν φουγάρο ! Κι ο αναπτή ρας μου δε λειτουργεί ! Και εκτός αυτού είναι και το πρωινό , πρέπει να ανάψω το γκάζι . . . " Άνοιξε διάπλατα τα χέρια της. "Αισθάνομαι τόσο η λίθια. " Η Λούσυ πλη σίασε, δι ασκεδάζοντας. " Μα, και βέβαια . . . " άρχισε, αλλά η Βερόνικα Κ ρέι τη διέκοψε. Κοιτούσε τον Τ ζων Κ ρίστοου. Μια έκφραση πλή ρους κατάπλη ξης, δύσπιστη ς χαράς απλωνόταν στο πρόσω­ πό τη ς. Έ κανε ένα βή μα προς το μέρος του με τα χέρια της ανοιχτά. "Μα, εσύ . . . Τ ζων ! Είσαι ο Τ ζων Κ ρίστοου ! Αυτό είναι τρομερή σύμπτωση . Εχω να σε δω εδώ και χρόνια και ξαφνικά σε βρίσκω εδώ ! " Είχε πιάσει τ α χέ.ρια του μ ε τ α δικά της. Ήταν πολύ θερμή και γεμάτη αγνή χαρά. Μισογύρισε το κεφάλι της προς τη Λαίδη Ά νγκατελλ. " Αυτή είναι η πιο υπέροχη έκπλη ξη . Ο Τ ζων είναι ένας πολύ παλι ός φίλος μου. Ο Τ ζων είναι ο πρώτος άν θ ρ ωπο ς που αγάπη σ α ! Ή μουν ξετρελαμένη μ αζί σου, Τ ζων . " Μ ισογελούσε τ ώρα, το γέλι ο μ ι ας γυναί κας που 100


συγκινείται από τις αναμνή σεις της πρώτη ς αγ άπη ς. "Πάντα θεωρούσα το Τ ζων υπέροχο άτομο. " Ο Σερ Χέν ρ υ , ευγενικός όπως πάντα, είχε κινηθε ί προς το μέρος της. "Πρέπει να της προσφέρουμε ένα ποτό ." Άπλωσε το χέρι του να πιάσει το ποτή ρι. Η Λαίδη Ά νγκατελλ είπε: " Μιτζ, χτύπα το κουδούνι. " Όταν ή ρ θε ο Γ κάτζον η Λούσυ είπε : " Ένα κουτί σπίρτα Γ κάτ ζον. Έχει αρκετά η μαγείρισσα;" "Αγοράσαμε άλλη μια δωδεκάδα σήμερα κυρία. " ''Τ ότε φέρε μισή ντουζίνα Γκάτζον. " " Μα όχι λαίδη Άνγκατελλ, μόνο ένα ! " Η Βερόνικα διαμαρτυρήθη κε γελώντας. Είχε τ ο ποτό σ τ ο χ έ ρ ι τη ς κ α ι χ α μ ο γ ε λ ο ύ σ ε σε ό λο υ ς . Ο Τ ζ ων Κρίστοου είπε: "Από εδώ είναι η γυναίκα μου Βερόνι κα. " " Ε ίν α ι μεγ άλη μ ο υ χ α ρ ά πο υ σ α ς συν α ν τ ώ , " Η Βερόνικα κοιτούσε με χαρά την Γκέρντα που είχε έν α ύφος γενική ς σύγχυση ς. Ο Γκάτζον έφερε τα σπίρτα σ ' ένα ασημέν.ιο δίσκο . Η Λαίδη Άνγκατελλ με μια χειρονομια τον έστειλε προς το μέρος τη ς Βερόνικα Κρέι. "Ω Λαίδη Άνγκατελλ, όχι και τόσα πολλά ! " "Είναι τόσο κουραστικό όταν έχεις μόνο ένα κομμάτι από ένα είδος. Δε θα μας λείψουν καθόλου. " Ο Σερ Χένρυ είπε ευχάριστα: "Και πως τη βρίσκεις τη ζωή στο Ντάβκοτς;" "Είναι θαυμάσια. Είναι τόσο ωραία εδώ, κοντά στο Λονδίνο, κι όμως αισθανόμαστε τόσο όμορφα και απο­ μονωμένα." Η Βερόνικα έβαλε κάτ ω το ποτή ρι της, τύλιξε πιο σφι10 1


χτά τη γούνα τη ς και χαμογέλασε προς όλους. " Σ ας ε υ χ α ρ ι σ τ ώ π ο λύ ! Ό λο ι σ α ς ε ί σ α σ τ ε τ ό σο καλοί . " Οι λέξεις πή γαι ναν π ρ ο ς τ ον Σερ Χένρυ , τη Λ α ί δη Ά ν γ κ ατ ε λλ κ α ι γ ι α κ ά π ο ι ο ν λό γ ο σ τ ο ν Έ ν τ ο υ α ρ ν τ . " Κ αι τ ώ ρ α θ α π ά ω σπί τ ι τ α λάφ υ ρ α . Τ ζων," είπε, στέλνοντάς του ένα αδέξιο φι λι κό χαμόγε­ λο , "πρέπει να με συνοδεύσεις στο σπίτι . Θέλω τόσο πολύ να ακούσω τι έχεις κάνει όλα αυτά τα χρόνια που δε σε βλέπω. Η σκέψη ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια με κάνει κι αισθάνομαι τόσο γερασμένη . " Κινή θη κε προς το παράθυρο και ο Τ ζων Κ ρίστοου την ακολούθησε. Τ ους χάρισε ένα τελευταίο λαμπρό χαμόγελο . "Λυπάμαι τόσο πολύ που σας ενόχλησα μ ε αυτόν τον τρόπο. Σας ευχαριστώ πολύ Λαίδη Άνγκατελλ. " Έφυγε με τον Τ ζων . Ο Σερ Χένρυ στάθη κε δίπλα στο παράθυρο κοιτάζοντας τους. ' Ή βραδιά είναι αρ κετά ζεστή ," είπε. Η λαίδη Άνγκατελλ χασμουρή θη κε. "Οχ θεέ μου, " μουρμούρ ισε, "πρέπει να πάμε γι α ύπνο . Χένρυ, πρέπει να πάμε να δούμε ένα από τα έργα τη ς . Είμ αι σίγο υ ρ η , αν κ ρ ί ν ο υ μ ε από τ η ν αποψινή παράσταση , ότι θα παίζει θαυμάσια. " Α νέβη καν πάνω. Η Μ ιτζ, ρώτησε τη Λούσυ, καθώς την καληνύχτιζε: "Θαυμάσια παράσταση ;" "Εσύ δεν το είδες έτσι , αγαπητή μου :" "Από ότι καταλαβαίνω, εσύ πιστεύεις ότι το mo πιθα­ νό είναι να είχε σπίρτα στο σπίτι της. " " Φαντάζομαι ότι θα είχε πολλά κουτι ά. Α λλά δεν πρέπει να είμαστε αφιλόξενοι, και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήταν θαυμάσια παράσταση ! " 102


Π ό ρ τες έ κλειναν στον δι άδρ ο μ ο και ακούγονταν φωνές να μουρμουρίζουν καλη νύχτα. Ο Σερ Χένρυ είπε: "Θα αφήσω το παράθυρο ανοιχτό για τον Κρίστοου. " Εκλεισε την πόρτα του. Η Χενριέττα είπε στην Γκέρντα: "Τ ι διασκεδαστι κές που είναι οι ηθοποιοί. Κάνουν τόσο θεαματική είσοδο και έξοδο ! " Χασμουρή θη κε και πρόσθεσε: "Είμαι φοβε­ ρά κουρασμένη. " Η Βερόνικα Κρέι περπατούσε γρήγορα στο μονοπάτι, που περνούσε μέσα από το δάσος των καστανιών . Βγή κε από τ ο δάσος στο ξέφωτο που ή ταν κοντά στην πισί ν α . Εκεί β ρ ισ κόταν έν α μ ι κ ρ ό πε ρ ί πτε ρ ο , ό πο υ κάθονταν οι Ά νγκατελλ όταν είχε ή λιο αλλά φυσούσε κρύος αέρας. Η Βερόνικα Κρέι στάθη κε. Γύρισε και αντί κρισε το Τ ζων Κρίστοου. Ξαφνι κά γέλασε. Με το χέρι της έδειξε την πισί να που τα νερά της ήταν καλυμμένα από φύλλα. "Δεν είναι ακριβώς η Μεσόγειος, Τ ζων," είπε. Τ ότε αυτός κατάλαβε τι ή ταν αυτό που περ ίμενε τόσο και ρό , ήξερε ότι σε αυτά τ α δεκ απέντε χρ όνια χωρισμού από τη Βερόνικα, εκείνη είχε μείνει μαζί του. Η γαλάζια θάλασσα, το άρ ωμα τη ς μιμόζας, η ζεστή σκόνη . Τ α είχε κρύψει μέσα του , κάπου που δεν τα έβλεπε πια. Αλλά ποτέ δεν τα είχε ξεχάσει . Όλα του θύμιζαν ένα πρ άγμ α, τη Βερόνικα. Ή ταν πάλι ένας νέος είκοσιτεσσάρων χρόνων , απεγνωσμένα ερωτευμέ­ νος, και αυτή τη φορά δε θα το έβαζε στα πόδια.

1 03


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9

Ο Τ ζων Κρίστοου βγή κε από το δάσος και ανέβη κε την ανη φόρα προς το σπίτι. Ή ταν πανσέληνος και έτσι το σπίτι ή ταν λουσμένο στο φεγγαρόφως και τα κλει­ στ ά παράθυρα με τις κουρτίνες εκπέμπανε μια παράξε­ νη αθωότητα. Κο ίταξε το ρολόι του. Ή ταν τρεις το πρωί . Πή ρε μια βαθιά ανάσα, το πρό­ σωπ ό του έδειχνε άγχος. Δεν ήταν, ούτε κατά διάνοια, ο νεαρ ός ει κοσι τετρ άχρονος ερωτευμένος. Ή ταν ένας πανού ργος πρακτι κός άνδρας που πλη σίαζε τα σαρά­ ντα και ο νους του λειτουργο ύ σε ή ρεμα και προσεκτι­ κά. Είχε φερθεί η λίθι α βέβαια, εντελώς η λίθια, αλλά δεν το μετάνιωνε. Διότι ή ταν πια κυρίαρχος του εαυτού του. Ή ταν σαν να είχε περάσει πολλά χρόνια με ένα βάρος δεμένο στο ένα του πόδι, και τώρα mα το βάρος είχε φύγει . Ή ταν ελεύθερος. Ή τ αν ε λεύ θε ρ ο ς να εί ναι ο εαυτό ς τ ο υ , ο Τ ζων Κ ρίστοου, και ή ξερε ότι για το Τ ζων Κ ρίστοου, έναν επιτυχημένο γιατρό του οδού Χάρλη , η Βερόνικα Κρέι δεν είχε καμια αξία. Όλα αυτά ήταν από το παρελθόν . Και επειδή εκείνη η διαφορά δεν είχε λυθεί ποτέ, επειδή είχε υποφέρει πάντα από τον φό βο ότι είχε, με απλές λέξεις, δραπετεύ σει, η μορφή της Βερόνικα δεν τον είχε αφήσει ποτέ . Είχε έρθει σ' αυτόν απόψε σαν όνειρο, και αυτός είχε δεχτεί το όνειρο και, ευχαριστώντας τον θεό, απελευθερώθη κε απ ' αυτή μια και καλή . Ή ταν πίσω στο παρόν και ή ταν τρεις το πρωί και οι πιθανότητες να τα είχε κάνει θάλασσα ήταν πο λύ μ εγ άλες. 104


Είχε μείνει με τη Β ερόνικ α τρεις ώ ρες. Είχε έρθει στο σπίτι λες και ήταν φρεγάτα, τον είχε αποκόψει από τους υπόλοιπους παίρνοντάς τον σαν βραβε ίο και τώρα ανα­ ρωτιόταν τι στην ευχή θα σκέφτονταν οι άλλοι. Τ ι, για παράδειγμα, θα σκεφτεί η Γκέ ρντα; Και η Χενριέττα; (Αλλά δεν τον ενδιέφερε τόσο πολύ η Χενριέττα. Θα μπορούσε, αν τ� πράγματα γίνονταν δύσκολα, να εξηγή σει στη Χενριέττα. Αλλά δε θα μπο­ ρο ύ σε ποτέ να εξηγήσει στην Γ κέρντα. ) Και ή ταν βέβαιος ότι δεν ήθελε να χάσει τίπ οτα. Όλη του τη ζωή ήταν ένας άνδρας που έπαιρνε ορι­ έ σμ να ρ ί σκα. Ρί σκα με ασθενείς, με θεραπεί ες, με επεν­ δύσεις. Ποτέ δεν έπαιρνε ρίσκο που ήταν πέρα από το όριο ασφαλείας. Α ν η Γκέρντα υποπτευτεί τίποτα, αν η Γ κέρντα είχε έστω και μια μικρή υποψία . . . Αλλά γιατί ν α υποπτευτεί ; Πόσα ήξερε τελι κά γ ια την Γκέρντα; Σε φυσιολογικές καταστάσεις η Γ κέ ρντα θ α πίστευε ότι το άσπρο είναι μαύρο αν τη ς το έλε γ ε. Αλλά σε μια περίπτωση όπως αυτή . . . Τ ι εντύπωση είχε δώσει όταν είχε ακολουθή σει τ η θ ριαμβευτική μορφή τη ς Βερόνικα καθώς έβγαινε από · τ ο παρ άθυ ρ ο ; Τ ι είχε φανερ ώσει το πρ όσωπο τ ο υ ; Είχαν δει το ζα λισμένο από έ ρωτα πρ όσωπο ενός νεα­ ρού ; Ή είδαν απλώς έν αν άντρα που εκτελούσε ένα ευγενικό καθή κον ; Δεν ήξερε. Δεν είχε ιδέα. Αλλά φοβόταν, φοβόταν μην χαλάσει η τάξη και η ευκολία τη ς ζωή ς του . Ή ταν τρελός, εντελώς τρελός π ο υ τ ο εί χ ε κ άν ε ι , σ κ έφ τ η κ ε απεγν ωσμ έ ν α . Παρηγορή θη κε με τη σκέψη ότι σίγουρα κανείς δε θ α πί στευε ότι θα μπορούσε να φερθεί τόσο τρελά. Όλοι ήταν στα κρεβάτια τους και κοιμισμένοι, αυτ ό 105


ή ταν σίγου ρ ο . Η μπαλκονόπορτα που οδηγούσε στ ο σα λόνι ή ταν ακόμα ανοιχτή για την επιστροφή του . Ξανακοίταξε πάλι το αθ ώο κοιμισμένο σπίτι . Τ ου φαι­ νόταν, για κάποιο λόγο, υπερβολι κά αθ ώο . Ξαφνι κά τινάχτη κε. Είχε ακούσει, ή φαντάστη κε ότι άκουσε, το κλείσιμο μιας πόρτας. Γύρισε το κεφάλι του απότομα. Α ν κάπ οιος είχε έρθει στη ν m σίνα. Αν τους είχε ακολουθή σει . . . Αν αυτός ο κάποιος περ ίμενε και τον ακολούθησε πίσω στο σπίτι θα μπορο ύ σε, παί ρνοντας το άλλο μονοπάτι, να μπει στο σπίτι από τον κή πο στο πλάι . Και ο ήχο ς που είχε ακούσει ή τ αν α κ ρ ι βώς το κ λεί σιμο τη ς πό ρτας του κή που. Κοίταξε απότομα τα παράθυρα. Είχε κινη θεί εκείνη η κουρτίνα; Είχε τραβηχτεί για να δει κάποιος, ο οποίος την άφησε μετά να πέσει ; Τ ο δωμάτιο της Χενριέττα ! Χενριέττα ! Η καρδιά του φώναξε πανικό βλητη , όχι η Χενριέττα ! Δεν μπορώ να χάσω τη Χενριέττ α ! Ή θελε να ρίξει μ ι α χούφτα από πετ ρ αδάκια στο παράθυρο της, να της φωνάξει . 'Έλα έξω αγάπη μου, έλα έξω σε μένα , να περπατή ­ σουμε μέσα από το δάσος μέχρι το Σό βελ Ντάουν και εκεί να ακούσεις, να ακούσεις όλα αυτά που ξέρω για τον εαυτό μου, και που πρέπει και εσύ να μάθεις, αν δεν τα ξέρεις ή δη . " Ή θελε να πει στη Χενριέττα: "Θα ξαναρχίσω. Μια καινούρια ζωή ξεκινάει σήμε­ ρα. Τ α πράγματα που με εμπόδιζαν και με έκαναν ανά­ πη ρο και ανίκανο να ζω έχουν φύγει . Είχες δίκιο σήμε­ ρα το απόγευμα όταν μου είπες ότι προσπαθώ να ξεφύ­ γω από τον εαυτό μου . Αυτό κάνω εδώ και χρ όνια. Επειδή δεν ήξερα αν ήταν δύναμη ή αδυναμία που με 106


πή ρε από τη Βερόνι κα. Φοβόμ ουν τον εαυτό μου, φοβό­ μουν τη ζωή , φοβόμουν εσέν α. " Θα μπορούσε να ξυπνήσει τ ώρ α τη Χενριέττα και να πάνε μαζί στο δάσος όπου θα K·Jt τούσαν μ� ζί τον ήλιο να ανεβαίνει από το χείλη του πλ ανήτη . "Είσαι τρελός, " είπε μέσα του. Αρχισε να τρέμει, έκα­ νε κρύο, αφού ή ταν τέλος Σεπτεμβρίου. " Μα τι στο διά­ ο λο έχεις;" ρώτησε τον εαυτό του . .. Έχει ς φερθεί αρκε­ τά τρελά γι ' απόψε. Και αν τα κα ταφέρεις να ξεφύγει ς χωρ ί ς να σε καταλάβουν θα είσαι πολύ τυχερός ! " Τ ι θα νόμιζε η Γκέρντα αν έμενε έξω όλη νύχτα και γυρνούσε με το γάλα; Και τι θα σκεφτούν οι Ά νγκατελλ; Αλλά αυτό δεν τον ανησυχούσε. Οι Άνγκατελλ είχαν σαν βάση τη Λ ούσυ Ά νγκατελλ . Κ αι για τη Λούσυ Άνγκατελλ τα ασυνή θιστα πρ άγματα ή ταν εντελώς φυσιολογι κά. Αλλά η Γκέρντα, δυστυχώς, δεν ήταν Ά νγκατελλ. Θα έπρεπε να τακτοποιήσει το θέμα με την Γκέ ρντ α και όσο πιο γρήγορα τόσο το καλύτερο. Και αν ήταν η Γκέρντα που τον είχε ακολουθή σει απόψε; Δεν έστεκε να πει ότι οι άνθρωποι δεν κάνου ν τέτοια πράγματα. Επειδή ή ταν γιατρός ή ξερε πολύ καλά τι έκαναν ιδιότροποι , ευαίσθητοι, υπεροπτικοί και τίμιοι άνθρωποι. Κρυφάκουγαν σε πόρτες, άνοιγαν τα γράμ­ ματα των άλλων, κατασκόπευαν και γενικώς έχωναν τη μύτη τους παντού , όχι επει δή εγ κ ρίνανε μια τέτοια συμπεριφορ ά αλλά επειδή η ανθρώπινη αγωνία τους έκανε αλόγιστους. Κακομοίρηδες, σκέφτη κε, οι κακομοίρηδες, οι ταλαι­ πωρη μένοι άνθρωποι ! Ο Τ ζων Κρίστοου ήξερε πολλά 107


για την ανθρ ώπινη δυστυχία . Δεν είχε πολύ έλεος για τη ν αδυναμια, αλλά είχε για τη δυ στυχία. Διότι ήξερε ότι οι δυνατοί ή ταν αυτοί που υπέφεραν περισσότερο. Αν η Γκέρντα ήξερε . . . Ανοησίες, είπε μέσα του, γιατί ν α ξέρει ; Ανέβη κε στο δωμάτιο της και τ ώ ρα κοιμάται σαν πουλά κι . Δεν έχει φαντασία, ποτέ δεν είχε. Μ πή κε από το παράθυρο, άναψε μια λάμπα, έκλεισε και κ λείδωσε το παρ άθυρο πίσω του . Μετά σβήνοντας το φως, βγή κε από το δωμάτιο, άναψε το φως στο χολ και αν έβη κε γρήγορα τις σκάλες. Ξανάσβη σε το φως από το πάνω μέρος της σκάλας. Στάθη κε για λίγο δίπλα στην πόρτα τη ς κρεβατοκάμαρας με το χέρι στο πόμο­ λο, μετά το γύρισε και μπή κε. Τ ο δωμάτιο ήταν σκοτεινό και ακουγόταν η ομαλή αναπνοή τη ς Γ κέρντα. Κινή θη κε. καθώς έμπαινε και έκλεινε την πόρτα. Η φωνή της ακούστη κε ασαφή ς και δυσδιάκριτη από τον ύπνο. " Εσύ είσαι Τ ζων ;" " Ναι. " " Πολύ δεν άργησες; Τ ι ώρα είναι ;" Είπε άνετα: " Δεν έχω ιδέα. Μ ε συγχωρείς που σε ξύπνησα. Με ανάγκασε να μπω στο σπίτι της για να πιω κάτι." Έ κανε τη φωνή του να δίνει την εντύπωση ότι βαριό­ ταν και ή ταν κουρασμένος. Η Γ κ έ ρ ν τ α μ ο υ ρ μ ού ρ ι σε : " Ε ν τ άξει , κ αλη ν ύ χ τ α Τ ζων . " Τ α σεντόνια ακούστη καν καθ ώς γύρισε στο κρεβάτι της και κοιμή θη κε. Όλα ήταν εντάξει ! Ή ταν τυχερός ως συνή θως. Ως συνή θως για μια στιγμή τον έ κανε να σο βαρευτεί . 108


Σκέφτη κε πόσες φ ορές η τύχη του είχε χαμογελάσει! Πολλές φορές είχαν έρθει στιγμές που σκεπτ όταν : "Αν αποτύχει αυτό . " Και δεν είχε πάει στραβά. Αλλά ήταν σίγουρο ότι κάποια μέρα η τύχη του θα άλλαζε. Γδύθη κε γρήγορα και μπή κε στο κρεβάτι. Περίεργο πως του είχε πει την τύχη του η κόρη του . "Και αυτή που είναι πάνω απ6 το κεφάλι σου σε ελέγχει . Η Βερόνικα ! Και ήταν σίγουρο ότι τον έλεγχε. 'Άλλά όχι mα κορίτσι μου, " σκέφτη κε με ένα είδος άγριας ικανοποίησης. 'Όλα αυτά τελείωσαν . Έχω απε ­ λευθερωθεί από σένα mα ! " . .

..

109


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10

Ή ταν δέ κα το πρωί όταν ο Τ ζων κατέβη κε. Τ ο πρωι­ νό ιΙταν στον μ πουφέ. Η Γ κ έρντα είχε πάρει πρωινό στο κρεβάτι και ανησυχο ύσε μήπως τους έβαζε σε μπε λά­ δες. 'Ά νοησίες," της είχε πει ο Τ ζων . "Οι άνθρωποι σαν τους Ά νγκατε λλ που είχαν ακόμα τη δυνατότητα να έχουν υπη ρέτες και οι κονόμους πρέπει να τους απασχο­ λούν ." Αισθανόταν καλός προς την Γ κέρντα σήμερα. Ολη εκε ί νη η νευ ρ ι κ ή αν αστ άτωση που τον ενοχλούσε τελευταία σαν να είχε κοπάσει και εξαφανιστεί. Ο Σερ Χένρυ και ο Έντουαρντ είχαν πάει έξω για να δο κ ι μ άσ ο υ ν τ α ό π λ α τον π λη ρ ο φ ό ρ η σε η Λ αί δη Άνγκατελλ. Η ίδια ετοιμαζόταν να κάνει δουλειές στον κήπο . Κάθισε μαζί της για λίγο συζητώντας μέχρι που εμφανίστη κε ο Γ κάτζον με ένα γράμμα στον δίσκο. " Αυτό μου το έφεραν τώρα κύριε." Το πή ρε λίγο ξαφνιασμένος. Βερόνικα ! Πήγε προς τη βιβλιοθή κη και το άνοιξε. "Σε παρακαλώ έλα σήμερα το πρωί. πρέπει να σε δω, Βερ6νι κα. "

" Αυταρχική όπως πάντα," σκέφτη κε. Ήταν έτοιμος να μην πάει καθόλ ου . Αλλά σκέφτη κε καλύτερα να πάει για να φύγει από τη μέση . Καλύτερα να πάει αμέ­ σως. 110


Π ή ρε το μονοπάτι απέ ναντ ι από τ ο πα ρ άθ υ ρο τ η ς βιβλιοθή κης. πέ ρασε μπροστά από τ η ν πι σί να που IΙτα ν σαν έ να είδος πυρήνα. με όλα τα μο νοπάτια να απλ(ό­ νονται από αυτήν σε όλες τ ις κατευθύνσεις . Τ ο ένα από το λόφο στο δάσος. έ να από τα λουλούδια πάνω στο σπί τι, έ να από το αγρόκτημα και έ να που οδηγούσε στο δρομά κι στο οποί ο βρισκόταν τώρα. Λίγ α μ έ τρα πιο πέρα ήταν το εξοχι κό που λεγόταν Ν τάβ κοτς . Η Βερόνι κ α τον περίμενε. Το υ φώναξε από το παρά­ θυρο του εξεζητημένου κτιρίου. 'Έλα μ έσα Τ ζων . Κάνει κρύο σήμερα το πρωί ." Τ ο τζάκι ήταν αναμμένο στο σαλόνι. το ο πο ίο IΙταν επιπλωμένο με μαξιλάρια μπεζ. Παρατη ρώντας την . είδε ότι διέφερε από το κορίτ σι που θυμόταν - πράγμα που το έβλεπε τά> ρα . αλλά χθες τη νύχτα δεν είχε καταφέ ρει να διακρίνει. Σ κ έφτη κε ότι ή ταν πιο όμορφη τώρα από ότι IΙταν τότε. Καταλάβαινε την ομορφιά της κα λύτερα και την βελτίωνε όσο μπορούσε. Τ α μαλλιά τη ς. που τότε είχαν ένα βαθύ χρυσαφένιο χρώμα. ήταν πια ασημένια. Τα φρύδια τη ς ή ταν διαφορετι κά δίνοντας ένα ύφος (ίΠΙΡ­ τάδας στο πρόσωπ ό τη ς. Η ομορφιά της δεν ή ταν μια " ακαλλι έ ργητ η ομ ο ρ­ φιά. " Η Βερόνικα, θυμόταν. είχε πτυχίο πανεπιστ ημίου κ αι ή ξερε να συ ζη τ άει για το υς Στρ ίντ μ περγκ κα ι Σαίξπη ρ . Όμως τον εντυπωσίασε αυτό, πο υ τότε το υ ήτα ν μό νο αμυδρά φανερό. ότι ή τα ν μια γυνα ί κα. τ ης οποίας ο εγωισμός ή ταν υπερβολι κ ός. Η Βερόνι κα είχε συνηθ ίσει να πετυχαί νει αυτό που ή θελε και κάτω από τ ο λε ίο όμορφο περίγραμμα τη ς. επι σήμ ανε μια άσχημ η σιδερέ­ νια αποφασιστι κότητα. ιιι


"Σε κ άλεσα," είπε η Βερόνι κα, καθ ώς του έδινε ένα πακέτο τσιγάρα, "επειδή πρέπει να μιλήσουμε. Π ρέπει να κάνουμε σχέδια. Εννο ώ για το μέλλον μας. " Πή ρε ένα τσιγάρο και το άναψε . Και είπε αρ κετά ευχάριστα : "Τ ο θέμα είναι, έχουμε μέλλον ;" Τ ον κοίταξε κοφτά. "Τ ι εννοείς Τ ζων ; Και βέβαια έχουμε μέλλον. σπατα­ λήσαμε δεκαπέντε χρόνια. Δεν υπάρχει λόγος να σπα­ ταλή σουμε κι άλλον χρόνο. " Κάθισε. " Λυ πάμαι Βερ όν ι κ α , αλλά φο βάμ αι ό τι τα έχεις καταλάβει λάθος ! Απόλαυσα πολύ το γεγονός ότι ξανα­ συναντη θή καμε αλλά η ζωή σου και η δικιά μου δεν έχουν καν ένα κοινό σημείο πια. Είναι άκρως αντίθε­ τες. " 'Άνοη σίες Τ ζων: Σ' αγαπώ κι εσύ με αγαπάς. Πάντα αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον. Εσύ ήσουν φο βερά πει­ σματάρη ς στο παρελθόν ! Αλλά δεν πει ράζει πια. Οι ζωές μας δεν είναι ανάγκη να διαφέρουν τόσο . Δεν έχω σκοπό να γυρίσω στη ν Αμερι κή . Όταν τελειώσει το έργο που φτιάχνω τώρα θα παίξω ένα απλό έργο στη Λονδρέζι κή σκηνή . Έχω βρει ένα θαυμάσιο έργο το οποίο έγραψε ο Ελντερντον για μένα. Θα είναι τρομερή επιτυχία. " "Είμαι σίγουρος ότι θ α είναι," είπε ευγενικά. "Και εσύ μ πορείς να συνεχίσεις να είσαι γιατρός," η φωνή τη ς ήταν καλοσυνάτη και συγκαταβατική . "Μου λένε ότι είσαι αρ κετά γνωστός." "Αγαπητό μου κορίτσι, είμαι παντρεμένος. Εχω παι­ διά . " " Και εγώ παντρεμένη είμαι," είπε η Βερόνικα. 'Άλλά 112


όλα αυτά τα πράγματα τακτοποιούνται εύ κολα. Ένας καλός δικηγόρος μπορεί να κάνει οτιδήποτε." Τ ον κοί­ ταξε εκθαμ βωτι κά. " Π άντα ή θελα να σε παντρευτ ώ αγάπη μου . Δεν ξέρω γιατί , αλλά τρέφω ένα φο βερό πάθος για σένα ! " "Λ υπάμαι Βερόνι κα, αλλά κανένας καλός δ ικηγόρος δε θα τακτοποιή σει τί πο τ α . ΟΙ ζωές μας δεν έχουν καμια σχέση . " "Ούτε μετά από χθες τη νύχτα;" "Δεν είσαι παιδάκι Βερόνικα. Είχες δυο συζύγους και σίγουρα πολλούς εραστές. Τ ι σημαίνει αυτό που έγινε χθες τη νύχτα ; Τ ίποτα απολύτως και το ξέρεις πολύ καλά. " "Χμ αγαπητέ μου Τ ζων," διασκέδαζε και ήταν επιει­ κής ακόμα, "αν έβλεπες χθες το πρόσωπό σου σ' εκείνο το αποπνικτι κ ό σαλόνι ! Θα μπορούσες να βρισκόσουν πάλι στο Σαν Μιγκέλ." Ο Τ ζων αναστέναξε και είπε: " Ή μουν στο Σαν Μιγκέλ. Π ροσπάθησε να καταλά­ βεις Β ερόνικα. Εσύ εμφανίστη κες από το παρελθόν . Και χθες τη νύχτα και εγώ ή μουν στο παρελθόν . Αλλά σή μερα, σήμερα είναι διαφορετικά. Είμαι ένας άνδρας που έχει μεγαλώσει δεκαπέντε χρόνια ένας άνδρας που δε γνωρί ζεις, που μάλλον δε θα συμπαθούσες αν τον ήξερες. " "Δη λαδή προτιμάς τη γυναίκα και τα παιδιά σου από μένα;" Ή ταν πραγματι κά κατάπλη κτη . " Όσο παράξενο και να σου φαίνεται, ναι" "Α νοησίες Τ ζων, αφού με αγαπάς. " "Λυπάμαι Βερόνικα. " Είπε δύσπιστα: 1 13


"Δε με αγαπάς;" "Είναι καλύτερα να είμαι σαφή ς. Εί σαι μια ασυνήθι­ στα όμορφη γυναίκα Βερόνικα, αλλά δε σε αγαπάω. " Κάθισε τόσο ακίνητη , που Θα μπορούσε να 11τ αν και άγαλμα. Αυτή η η ρεμια τη ς τον έκανε να αισθάνεται λίγο ανήσυχος. Όταν μίλησε, τα λόγια τη ς ή ταν τόσο φαρμακερά, που τρα βήχτη κε προς τα πίσω. "Αυτή ποια ή ταν ;" "Αυτή ; Τ ι θέλεις να πεις;" 'Ή γυναίκα που ήταν δί π λα στο τζάκι χθες τη νύχτα. " Η Χενριέττα σκέφτη κε. Πως το κατάλαβε. Τ η ς είπε: "Για ποια μιλάς; Τη Μι τ ζ Χάρντκαστλ;" " Μιτζ; Αυτή είναι η τετράγωνη μελαψή , έτσι ; Όχι δεν εννοούσα αυτή , και ούτε τη γυναί κα σου . Εννοούσιχ εκείνο το αναιδέστατο πλάσμα που ή ταν κοντά στο τζάκι ! Εξαιτίας τη ς με απορρίπτεις ! Μην προσποιείσαι τον η θι κό και καλό σύζυγο που ενδιαφέρεται για τη γυναίκα και τα παιδιά του . Είναι για τη ν άλλη γυναί­ κα. " Ση κώθη κε και τον πλησίασε. "Δεν καταλαβαίνεις Τ ζων, ότι από τότε που γύρισα στην Αγγλία πριν δεκαοχτώ μήνες μόνο εσένα σκέφτο­ μαι ; Γιατί νομίζεις ότι πή ρα αυτό το ηλίθιο σπί τι εδώ; Μόνο και μόνο επειδή έμαθα ότι ερχόσουν πολλά σαβ­ βατοκύριακα εδώ ! " "Ώ στε τ ο χθεσινοβραδινό ήταν σχεδιασμένο; " " Μου ανή κεις Τ ζων . Και πάντα ήταν έτσι !" "Δεν ανή κω σε κανέναν Βερόνικα. Δε σου έχει διδά ­ ξει ακόμα η ζωή ότι δεν μπορείς να γίνεις ιδιοκτή τη ς άλλων αν θ ρ ώπων ; Σε αγάπη σ α ό ταν ή μ ο υ ν ν έ ο ς . Ή θελα να μοιραστείς μαζί μου τ η ζωή αλλά εσύ δε 1 14


δέχτη κες ! " 'Ή δι κιά μου ζωή και καριέρα ήταν πο λύ mo σημα­ ντικές από τη δικιά σου . Οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει γιατρ ός ! " Θύμωσε λίγο μαζί της. "Μήπως δεν είσαι τόσο σημ αντι κή όσο νομίζεις;" " Εννοείς ότι δεν έχω φτάσει στην κορυφή . Θα φτάσω. θα φτάσω!"

Ο Τ ζων Κ ρ ίστοου την κοίταξε ξαφνικά με γαλήνιο εν διαφέ ρον. "Δε νομίζω ότι θα τα καταφέρεις. Κ άτι λείπει από σένα Βερόνικα. Είσαι ένα αρπακτι κό . δεν έχεις καθό­ λου γενναιοδωρία και αυτό είναι το πρόβλημα σου. " Η Βερόνικα ση κώθη κε. Είπε χαμη λόφωνα: "Με αρνή θη κες πριν δεκαπέ ντε χρόνια και το ίδιο κάνεις και σή με ρ α . Θα σε κάνω να το μετανι ώσεις αυτό . " Ο Τ ζων ση κώθη κε και πήγε στην πόρτα. "Λυπάμαι Βερόνικα αν σε έχω πληγώσει . Είσαι πολύ όμορφη αγαπητή μου και σε αγαπάω πο λύ . Δεν μπορού­ με να το αφήσουμε έτσι ό πως είναι ;" "Αντίο Τ ζων . Δε θα το αφή σουμε έ τσι . Αυτό είναι σίγουρο ότι θα το μάθεις. Νομίζω ότι σε μισώ περισσό­ τερο από οποιονδήποτε άλλον ." Σή κωσε τους ώμους του. "Λυπάμαι . Αντίο. " Ο Τ ζων περπάτη σε αργά μέσα από το δάσος. Όταν έφτασε στην mσίνα. κάθισε σε ένα παγκάκι που ήταν εκεΙ Δε μετάνιωνε καθόλου για τον τρόπο που είχε φερ­ θεί στη Βερόνικα. Η Βερόνικα. σκέφτη κε αμερόληπτα. ή ταν κακός άνθρωπος. και το πιο σωστό πράγμα που είχε κάνει τότε ήταν που ξέφυγε πριν να είναι αργά. 115


Μόνο ο θεός ήξερε τι θα είχε πάθει, αν δεν το είχε κάνει ! Τ ώρα είχε ένα αίσθημα ότι ξεκινούσε μια καινού ρια ζωή , ανεμπόδιστος και ελεύ θερος από το παρελθόν του. Θα ήταν πολύ δύσκολο να τον ανεχτούν τα τελευταία δυο χρόνια. Η κακομοίρα η Γ κέρντα, τόσο ανιδιοτελή ς, που πάντα είχε ένα μόνο άγχος, πως να τον ικανοποιή ­ σει. Θα ήταν mo καλός μαζί της στο μέλλον. Και ίσως τώρα θα ή ταν ικανός να σταματή σει την προσπάθε ια του να διατάζει τη Χενριέττα. Όχι ότι ή ταν εύ κολο να διατάξεις τη Χενριέττα, δεν ή ταν φτιαγμένη έτσι. Όταν της φώναζες καθόταν εκεί μ ' εκείνο το από­ μακρο ύφος, σαν να ήταν σε διαλογισμό . Σκέφτη κε: "Θα πάω στη Χενριέττα να τη ς το πω. " Σή κωσε απότομα το βλέμμα του, ενοχλη μένος από έν αν απρόσμενο ή χο. Είχαν ακουστεί πυρο βολισμοί από το δάσος mo ψη λά, και οι συνη θισμένοι ήχοι της εξοχή ς, πουλιά και μαζί με την αμυδρή μελαγχολία των φύλλων που έπεφταν . Αλλά αυτός ήταν εντελώς διαφο­ ρετικός ήχος . . . ένα αμυδρό μεθοδικό κ λικ. Και ξαφνικά ο Τ ζων ένοιωσε ότι κινδύνευε. Πόση ώρα καθόταν εκεί ; Μισή ώρα; Μια ώρα; Κάποιος τον παρακολουθούσε. Κάποιος . . . Και εκείνο το κλικ ήταν, και βέβαια αυτό ή ταν . . . Γύρισε απότομα, · ό ντας άνθρωπος μ ε γρήγορες αντι­ δ ράσεις. Α λλά δεν ή ταν αρ κετά γρήγορος. Τ α μάτια άνοιξ αν διάπλατα από έκπλη ξη , αλλά δεν είχε χρόνο να μιλήσει . Ακούστη κε ο πυροβολισμός και έπεσε άχαρα, απλω­ μένος στην άκρη της πισίνας. Έ νας σκούρος λεκές ανάβλυ ζε από την αριστερή πλευρά του και κύλησε αργά στο μπετόν δίπλα στην mσίνα και από εκεί έσταξε μέσα στο γαλάζιο νερό . 116


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11

Ο Η ρακλή ς Πουαρό τίναξε ένα τελευταίο κόκκο σκό­ νη ς από τα παπούτσια του. Είχε ντυθεί προσεκτικά, για να παραστεί στο επίση μο γεύμα στο οποίο τον είχαν καλέσει, και το αποτέλεσμα τον ικανοποίησε. Ηξερε πολύ καλά ποια ρούχα φορούσαν οι άνθρωποι τις Κυριακές στην Αγγλία αλλά δεν ή θελε να συμμορ­ φωθεί με τα αγγλικά πρότυπα. Προτιμούσε τα δικά του πρότυπα αστική ς κομψότητας. Δεν ή ταν ένας Αγγλος κύ ρ ι ο ς π ο υ ζ ο ύ σ ε σ τ η ν έ ξ ο χ η . Ή τ α ν ο Η ρ α κ λή ς Πουαρό ! ομολόγησε μέσα του ότι δεν του ά ρεσε η εξοχή . Τ ο εξοχι κό για το Σαββατοκύριακο, όπως το εγκωμιαζαν οι φί λο ι του . Είχε εν δώσει κ αι τε λι κά αγό ρ ασε το Ρέστχεϊβεν , αν και το μόνο πράγμα που του άρεσ ε σ ' αυτό ήταν τ ο σχήμα του που ήταν σχεδόν τετράγωνο. Η ύπαιθρος στη γύρω περιοχή δεν του ά ρεσε και πολύ αν και ή ξερε ότι θεωρούν τ αν μια από τις πιο όμο ρφες περιοχές. Ή ταν τόσο ασύμμετ ρ ο , η περιοχή δεν τον έλκυε, δεν του άρεσαν τα δέντρα ούτως ή άλλως, είχανε μια τάση να γεμίζουν τον τόπο με φύλλα. Μπορούσε να ανεχθεί τις λεύκες αλλά τόσο πολύ οξιά και βελανιδιά δεν τον συγκινούσε. Αυτή την περιοχή ή ταν καλύτερο να τη χαρεί κάποιος μέσα από το αυτοκίνητό του ένα ωραίο απόγευμα. Θα κατέληγε: "Τ ι ωραία διαδρομή " και θα επέστρεφε στο ζεστό του ξενοδοχείο . Τ ο καλύτερο πρ άγμα σ τ ο Ρέστχεϊβεν , σκέφτη κε, ή ταν ο μικρός κή πος με τις σει ρές από λαχανικά το οποίο είχε φτιάξει ο Βέλγος κηπουρός του ο Β ί κτωρ . 1 17


Ενώ η γυναί κα του Βί κτωρ η Φρανσουάζ ήταν αφοσιω­ μένη στο να φροντί ζει με τρυφερότητα το στομάχι του αφεντικού της. Ο Ηρακλή ς Πουαρό βγή κε από την πύλη , αναστένα­ ξε, έριξε άλλο ένα βλέμμα στα λαμπερά μαύρα παπού­ τσι α του, τακτοποίη σε το άσπρο, τύπου Αμ βού ργου, καπέλο του και κοίταξε τον δρό μο πάνω κάτω. Έ να αμυ δρό ρίγος πέρασε από πάνω του όταν είδε το παρουσι αστι κ ό του Ντάβ κοτς. Τ ο Ντάβ κοτς και το Ρέστ χεϊ βεν ε ί χαν χτι στεί από ανταγωνιστ ές ύ1 κοδό ­ μους, που και οι δύο είχαν αποκτήσει ένα μι κρό κομμά­ τι γης. Επιπλέον επιχειρή σεις τέτοιου τύπου είχαν περι­ κοπεί ταχύτατα από το εθνι κό ίδρυμα για την προστα­ σία τη ς ομορφιάς του περι βάλλοντος. Τα δύο σπίτια ή ταν αντιπροσωπευτι κά δύο σχολών . Τ ο Ρέστχεϊβεν ήταν ένα κουτί με σκεπή , πολύ μοντέρνο και λίγο βαρε­ τό. Ενώ το Ντάβκοτς ήταν μια υπερ βολική συγκέντρω­ σή από στοιχεία τη ς εποχή ς Ντιούντορ μέσα σε ένα ξύλινο σκελετό που ή ταν όσο πιο μικρός γινόταν . Ο Πουαρό αναρωτιόταν πιο δρόμο έπρεπε να πάρει για να φτάσει στο Χόλλοου. Ή ξερε ότι υπή ρχε, λίγο πιο πάνω, ένα δρομάκι που οδηγούσε σε μια μι κρή πύλη και ένα μονοπάτι. Αυτή ήταν η ανεπίσημη είσοδος και γλίτωνε μισό μίλι από τον κανονικό δρόμο. Παρ ' όλα αυτά ο Πουαρό, σχολαστικός πάντα σε θέματα πρωτο­ κόλλου, αποφάσισε να πάρει τον mo μακρύ δρόμο και να φτάσει στο σπίτι από την κεντρική είσοδο . Αυτή ή ταν η πρώτη επίσκεψή του στον Σερ Χένρυ και τη Λαίδη Άνγκατελλ και δεν ήταν σωστό να μπει από την πλάγια είσοδο, απρόσκλητος, ιδιαίτερα τώρα που ήταν να εmσκεφτεί άτομα μεγάλης κοινωνική ς υπόλη­ ψης. Παραδέχτη κε μέσα του ότι ήταν ευχαριστημένος 1 18


από την πρόσκλησή τους. "Είμαι ένας σνομπ," μουρμού ρισε μέσα του. Τ ου είχαν κάνει καλή εντύπωση οι Ά νγκατε λλ από τ ό τε π ο υ ή ταν στη Β αγ δάτ η . Κ αι ει δ ι κ ά η Λ αί δη Άνγ κατελλ. " Μ ι α πραγματικά πρωτότυπη γυνα ί κα!" σκέφτη κε. Η εκτίμηση του για το πόσο χρόνο χρειαζόταν να φτάσει στο Χόλλοου από τον κεν τ ρ ι κό δρ όμο ή ταν σωστή . Ή ταν ακριβώς μια παρά ένα λεπτό όταν χτύπη ­ σε το κουδούνι. Ή ταν ευχαριστη μένος που είχε φτάσει και ήταν και λίγο κουρασμένος. Δεν του άρεσε πολύ να περπατάει. Η πόρτα άνοιξε από τον μεγαλοπρεπή Γ κάτζον τον οποίον επιδοκίμαζε ο Πουαρό. Η υποδοχή του δεν ήταν όμως αυτή που περίμενε. 'Ή Λαίδη είναι στο περίπτερο δί πλα στην πισίνα. Θα με ακολουθήσετε, κύριε ; " Τ ο πάθος τον Αγγλων να κάθονται έξω τον ενοχλού­ σε. Α ν ήταν υποχρεωμένος κάποιος να ανεχτεί αυτό το καπρίτσιο στη μέση του καλοκαι ριού, σίγουρα, σ κέ­ φτη κε ο Πουαρό, δε θα έπρεπε να το διακινδυνεύουμε και στο τέλος Σεπτεμ βρίου ! Η μέρα ήταν οπωσδή ποτε καλή , αλλά είχε, όπως πάντα το φθινόπωρο, κάποια υγρασία. Πόσο απεριόριστα mo ευχάριστο θα ήταν να είχε οδηγηθεί σε ένα άνετο σαλόνι με φωτιά αναμμένη στο τζάκι ! Αλλά όχι, εδώ τον οδηγούσαν έξω από το μπαλκόνι πάνω από ένα μεγάλο κομμάτι γκαζόν, δίπλα από ένα κήπο με βράχια και μέσα από μια μικρή πύλη που οδηγούσε σε ένα μονοπατάκι με μικρές καστανιές φυτεμένες από τις δύο πλευρές. Ή ταν η συνή θεια των Άνγκατελλ να καλούν τους εmσκέπτες τους για τη μια το μεσημέρι. Όταν οι μέρες ήταν καλές έmναν κοκτ έιλ και σέρι στο μικρό περίπτε119


ρο δίπλα στην πισίνα. Τ ο μεσημεριανό καθ ' εαυτ ό ή ταν προγραμματισμένο για τη μια και μισή , οπότε ακόμα και οι πιο αργοπορημένοι επισκέπτες θα είχαν έρθει . Α υτ ό επ έτ ρ ε πε στ η ν έξ οχη μ αγεί ρ ι σσα τ η ς λαί δη Ά νγκατελλ να φτιάξει σουφλέ και άλλες λιχουδιές, που απαιτούσαν ακριβή ώρα κατανάλωσης. Στον Η ρακλή Πουαρό δεν άρεσε καθόλου αυτό το σχέδιο. " Σε λίγο, " σκέφτη κε, "θα έχω γυρίσει από εκεί που ξεκίνη σα. " Αισθαν όμενος όλο και περισσότερο τη ν παρουσία τον πο διών του μέσα στα παπούτσια ακολούθη σε την ψη λή μορφή του Γκάτζον . Τ ότε ήταν που άκουσε μπροστά του μια φωνή . Κατά κάποιο τρόπο συνέβαλε στο να αυξηθεί ο εκνευρισμός του. Ή ταν αταίριαστος, δεν ήταν κατάλληλος ήχος για την περίπτωση . Δεν μπορούσε να πει από τι προή λθε, μα ούτε το σκέφτη κε. Όταν το σκέφτη κε μετά, ή ταν πολύ δύσκολο να θυμηθεί τι συναισθή ματα του είχε δημι­ ουργή σει . Ανη συχία; Εκπλη ξη ; Τ ρόμο ; Τ ο μόνο που μπορο ύ σε να πει σίγουρα ή ταν ότι έδειχνε ότι αυτός που αναφώνησε, είχε συναντήσει το απροσδόκητο. Ο Γκάτζον βγή κε από το μονοπάτι με τις καστανιές. Κινούνταν στη μια άκρη με πλή ρη σε βασμό, για να αφήσει τον Πουαρό να περάσει και ταυτόχρονα ετοι­ μαζόταν να πει το καθιερωμέν ο : '' Ο κύριος Π ουαρό , Κυρία," με τους ανάλογους ήπιους τόνους σεβασμού, όταν ξαφνικά η ευλυγισία του χάθη κε και Kα�άλωσε. Αγκομάχησε. Ή ταν ένας ήχος που δεν άρμοζε καθόλου σε οικονόμο. Ο Ηρακλής Πουαρό βγή κε στον ανοιχτό χώρο, που περικύκλωνε την πισίνα, κι αμέσως κοκάλωσε, ενοχλη 1 20


μένος. Ή ταν υπερ βολικό, μα ή ταν πραγματικά υπερβολικό! Δεν το περ ίμενε από τους Άνγκατελλ να είναι τόσ ο κακ όγουστοι. Πρώτα το περπάτημα στον δρό μο, μετά η απογοή τευση στο σπίτι και τώρα αυτό ! Τ ι περ ίεργο αίσθημα του χιούμορ που είχαν οι Άγγλοι ! Ή ταν ενοχλημένος και βαριόταν, Αχ πόσο βαριόταν . Ο θάνατος γι ' αυτόν δεν ήταν διασκεδαστικός. Και ε δώ είχαν φτιάξει γι ' αυτόν, προφανώς για να κάνουν ένα αστείο, μια θεατρική παράσταση ενός θανάτου. Διότι αυτό που έβλεπε ήταν μια πολύ τεχνη τή σκηνή εν ός φόνου. Δίπλα στην πισίνα ήταν το πτώμα, τακτο­ ποιημένο με καλλιτεχνικό τρόπο, το ένα χέρι τεντωμένο και ακόμα και λίγο κόκκινο χρώμα να στάζει απαλά από το χείλος του μπετού μέσα στην πισίνα. Ή ταν ένα θεαματι κό πτώμα, εν ός όμορφου ξανθού άνδρα. Ορθια δ ίπλα στο πτώμα, με το περίστροφο στο χέρι, ή ταν μια γυναίκα, κοντή και εύσωμη , μεσή λικη , με ένα περίεργο κενό ύφος. Ή ταν και τρεις άλλοι ηθοποιο ί. Στην άλλη πλε υρά τη ς πισίνας βρισκόταν μια ψη λή νεαρή γυναί κα, της οποίας τα μαλλιά είχαν το ίδιο χρώμα με τα φθινοπωρι­ ν ά φύλλα, ένα πλούσιο καφέ . Είχε έ ν α κ αλάθι στα χέρια τη ς γεμάτο ντάλιες. Λίγο mo μακριά ήταν ένας άνδ ρας, ψη λός κι αυτός, μετρημένος, φορώντας ρούχα κυνηγιού και κρατώντας ένα όπλο. Και αριστερ ά του μ ε έ ν α κ αλάθ ι αυγ ών σ τ ο χ έ ρ ι τη ς ή τ α ν η Λ α ί δ η Ά νγκατελλ . Ή ταν φανερό στον Ηρακλή Πουαρό ότι πολλά δια­ φορετικά μονοπάτια συγκλίνανε εδώ στην πισίνα και ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν έρθει όλοι από διαφορετικό μονοπάτι . 12 1


Ή τ αν όλα σχεδι ασ μ έν α με μ αθημ α τική ακρίβεια κ αι όλα πολύ τεχνη τά. Α ναστέναξε. Μ α στο κάτω κάτω τι περ ίμεν α ν ν α κάνει ; Έ πρεπε ν α πισ τέψει ότι αυτό το έγκλημ α ήτ αν αληθινό ; Έ πρεπε να αντιδράσει με φό βο, κατάπληξη ; Ή θα έ πρεπε να υποκλιθεί στη σπιτονοικοκυρ ά και ν α τη ς πει : " Μ α είν α ι πραγμ ατικά μαγευτι κό αυτό που ετοιμάσατε για μέν α "; Στην ουσία όλη η φάση ήταν ηλίθια. Κ α θόλου πνευ­ ματ ώδης ! Η βασίλισσα Βικτώρια δεν είχε πει : "Δε μας διασκεδάσατε! " ; Είχε την ιδέα να πει κ. ι αυτός το ίδιο: "Εγώ, ο Η ρακλή ς Πουαρό, δε διασκεδάζω. " Η Λαίδη Άνγκατελλ είχε πλησιάσει το πτώμα. Αυτός ακολούθη σε, νι ώθοντας την παρουσία του Γ κάτζον πίσω του , και ακούγοντας τις βαριές ανάσες του . Ο Πουαρό σκέφτη κε μέσα του, "Δεν του έχουν πει το κόλ­ πο. " Από την άλλη πλευρά της πισίνας οι άλλοι δύο πλη σίαζαν . Όλοι τους είχαν έρθει αρ κετά κοντά πια και κοιτο ύσαν τη θεαματική μορφή που ήταν ξαπλωμέ­ νη δίπλα στην πισί να. Κ αι ξαφνικά, τρομερά σοκαρισμένος, με το αίσθημα εκείνο που έχεις όταν μια θολή ει κόνα στον κινηματο­ γράφο εστιάζεται σωστά, ο Ηρακλή ς Πουαρό συνειδη­ τοποίησε ότι αυτή η τεχνητή σκηνή είχε ένα ση μείο αληθινό. Διότι ο άντρας που έβλεπε μπροστά του, αν δεν ήταν νεκρός ήδη πέθαινε από στιγμή σε στιγμή . Δεν ήταν κόκ κινο χρώμα που έσταζε στην πισίνα, ήταν αίμα. Αυτός ο άνδρας είχε μόλις πριν λίγο πυρο­ βοληθεί . Έ ριξε ένα γρήγορο βλέμμα στη γυναίκα που στεκό­ ταν εκεί με το πιστόλι στο χέρι της. Τ ο πρόσωπό τη ς 122


ήταν κενό , χωρίς κα\' .'ν α σ υναίσ θημ α . Εδειχνε ζαλι ­ σμένη και μάλισ τα λίγο χαζή . " Περίεργο," σ κέφτη κε. Μήπως, συλλογίστη κε, είχε σ τραγγίξει από μέσα της κάθε συναίσ θημα με τον πυρο βολισμό ; Αισ θανόταν mα χωρίς καθόλου πάθος. σ αν ένα χρησιμοποιημένο κάλυ­ κα σφαίρας; Μπορεί να είναι έτσι. σκέφτη κε. Μ ετά κοίταξε τον άν δρα και τιν ά χτηκε. γιατί τα μ άτια του ήταν ανοιχτά. Είχαν έντονο μπλε χρώμα και μια έκφραση που ο Πουαρό δεν μπορούσε να καταλά­ βει . αλλά του έδινε την εντύπωσ η ότι είχαν πλή ρη συνε ίδηση των γεγονότων. Κ αι ξ αφν ι κ ά . τ ο υ λάχ ι σ τ ο ν έ τσι φάν η κε σ τ ο ν Πουαρό. ήταν σαν ο μ ό νος πραγματι κ,;' ζ ωνταν ός α νά­ μεσα τους να ήταν ο ετοιμοθάνατος. Ποτέ του δεν είχε εντυπωσ ιαστεί τόσ ο πολύ από έ να α ίσθημα έντονης ζωτι κότητας. Οι άλλοι ή ταν μόνο χλωμές σκιερές μορφές. η θοποιοί σε ένα απόμακρο δρά­ μα, αλλά αυτός. ο ετοιμοθάνατος, ήταν αληθιν ό ς. Ο Τ ζων Κρίστοου άνοιξε το στόμα του και μίλησε. Η φωνή του ή ταν δυνατή , χωρίς να εκφράζει κατάπληξη αλλά επιτακτικότητα. '· Χενριέττα . . . " είπε. Τ ότε τα βλέφαρα του έπεσαν και το κεφάλι του κινή ­ θη κε απότομα προς τα π λάγι α. Ο Ηρακλής Πουαρό γονάτισε δίπλα του, βεβαιώθη κε, και ση κώθη κε ξεσκονίζοντας μηχανικά τα γόνατά του. " Ναι ," είπε. " Είναι νεκρός. " Η ει κό ν α δ ι α λύθη κε , και μετ ά ξαν αεστι άστη κ ε . Υπή ρχαν τώρα αντι δράσ εις από τα διάφορα άτομα εκεί, μικρογεγονότα. Ο Πουαρ ό συνειδη τοποίη σε ότι είχε 123


γίνει όλο αυτιά και μάτια. Ηχογραφούσε. Μ όνο αυτό και τίποτε άλλο, ηχογραφούσε. Συνειδητοποίησε πως το χέρι τη ς λαίδη Άνγκατελλ είχε αφή σει το καλάθι και ο Γ κάτζον τινάχτη κε σαν ελατή ριο και το πή ρε βιαστικά. 'Έm τρέψτε μου κυρία. " Μηχανικά και εντελώς φυσι κά η Λαίδη Άνγκατελλ μουρμο ύρισε: "Ευχαριστώ Γκάτζον. " Και μετά επιτακτικά είπε: "Γκέρντα . . . " Η γυναίκα που κρατούσε το περίστροφο κινήθη κε για πρ ώτη φορά. Τ ους κοίταξε όλους. Ό ταν μίλησε η φωνή της φανέρωνε κάτι σαν πλή ρη σύγχυση . ''Ο Τ ζων είναι νεκρός," είπε. Ο Τζων είναι νειφ6ς." :νιε ένα είδος εξουσίας η ψη λή νεαρή γυναίκα με τα καφέ μαλλιά την π λησίασε γρήγορα. "Δώσε μου το αυτό Γκέ ρντα," είπε. Και, εmδέξια, πριν προλάβει ο Πουαρό να διαμαρτυ­ ρη θεί η να παρέμβει είχε πάρει το περίστροφο από το χέρι τη ς Γκέρντα Κρίστοου. Ο Πουαρό έκανε ένα βήμα προς το μέρος της. "Δεν πρέπει να το κάνεις αυτό δεσπo�νίς . . . " Η νεαρή γυναίκα τινάχτη κε νευρικά όταν άκουσε τη φωνή του. Τ ο περίστροφο γλί στρησε μέσα από τα χέρια της. Στεκόταν δίπλα στην πισίνα και το περίστροφο έπε­ σε μέσα στο νερό. Τ ο στόμα της άνοιξε, είπε σαστισμένα "Αχ" και γυρί­ ζοντας κοίταξε τον Πουαρό με απολογητικό ύφος. "Τ ι η λίθια που είμαι," είπε. "Συγνώμη . " Ο Πουαρό δε μίλησε για μια στιγμή . Κοιτούσε επίμο­ να τα καθαρά καστανά μάτια της. Συνάντη σαν τα δικά ''

124


του χωρίς δισταγμό ενώ αναρωτιότανε αν οι στιγμιαίες υποψίες του ήταν λανθασμένες. Είπε ή ρεμα: "Τ α πράγματα πρέπει να μείνουν, όσο το δυνατόν περισσότερο, έτσι όπως είναι, για να τα δει η αστυνο­ μ ί α. " Παρατη ρήθη κε ένα είδος ανησυχίας. Η λ α ίδη Άνγκατελλ είπε μ άλλον δυσαρεστη μένη : " Βέβαια, υποθέτω, ναι η αστυνομία . . . " Με μια ή ρεμη , ευχάριστη φωνή , και με μια ελαφριά χροιά απέχθειας, ο άνδρας με τα ρούχα κυνηγιού είπε: "Λ ούσυ, φοβάμαι ότι είναι αναπόφευκτο. " Από το σπίτι, ακολουθώντας το μονοπάτι, ερχόταν ο Σ ε ρ Χ έ ν ρ υ Ά ν γ κ α τ ε λ λ κ α ι η Μ ι τ ζ Χ ά ρ ν τ κ αστ λ . Μ ιλούσαν ανάμεσα τους και γελούσαν . Όταν είδε τους ανθρώπους γύρω από την πισίνα ο Σερ Χένρυ σ: αμ άτησε και είπε ξαφνιασμένος: "Μ α τι έχετε; Τ ι έγινε; " Η γυναίκα του απάντησε: 'Ή Γ κέρντα έχει . . . " σταμά­ τησε απότομα. "Εννοώ . . . ο Τ ζων είναι . . . " Η Γ κέρντα είπε με την αναίσθητη συγχυσμ', ι η φωνή της: Ο Τ ζων σκοτώθη κε. Είναι νεκρός. " Όλοι απέφυγαν να την κοιτάξουν . Η Λαίδη Ά νγκατελλ εί πε γρήγορα: " Αγάπη μου νομίζω ότι θα ή ταν καλύτερο να πας μέσα και να ξαπλώσεις. Μάλλον θα ήταν καλύτερο να πάμε όλ(" πίσω στο σπίτι. Χένρυ, εσύ μπορείς να μείνεις ε�ώ με τον κύριο Πουαρό και να περιμένετε την αστυ­ νομία. " " Αυτό είναι το καλύτερο, " είπε ο Σερ Χένρυ. Γύρισε προς τον Γ κάτ ζο ν . " Μ πορείς να πάρεις τη λέφωνο το ''

125


τμήμα Γ κάτζον: Πες τους ακρι βώς αυτό που συνέβη . Όταν φτάσουν φέρ ' τους αμέσως εδώ. " Ο Γ κάτζον υποκλί θη κε λίγο με το κεφάλι του και είπε : "Ν αι Σερ Χένρυ. " Εδειχνε έκπλη κτος αλλά ήταν ακόμα ο τέλειος υπηρ έτη ς. Η ψηλή νεαρ ή είπε: 'Έ λα Γκέρντα. " και πιάνοντας την αγκα ζέ . την οδήγησε στο μονοπάτι προς το σπίτι . Η Γ κ έ ρ ν τ α π ε ρ π ατ ο ύ σε λε ς κ α ι ή τ αν σε ό ν ε ι ρ ο . Ο Γκάτζον έκανε λίγο στην άκρη για να περάσουν και ακο λούθησε με το καλάθι των αβγών. Ο Σε ρ Χέν ρ υ γ ύ ρ ισε από τ ο μ α στη γυναί κ α του . "Λοιπόν Λούσυ, τι είναι όλα αυτά: Τ ι ακρι βώς έγινε: " Η Λαίδη Ά νγκατελλ άνοιξε διάπ λατα και αόριστα τα χέρια της, σε μια χαριτωμένη έκφραση αμηχανίας. Ο Η ρ α κ λή ς Π ουαρ ό αισθ άν θη κε τη γ ο η τ ε ί α κ αι τη ν έκκληση τη ς έκφραση ς. "Αγ άπη μου . δ εν ξέ ρ ω . Ή μ ουν κάτω στι ς κό τες. Α κουσα έναν πυρο βολισμ ό που μου φάνηκε κοντά, α λλά δεν του έδωσα και πολύ ση μασία. Μ α ο ύ τως η άλ λως," απεύθυνε την έκκληση προς όλους. "έτσι δεν έπρεπε ; Και ανεβαίνοντας από το μονοπάτι στην πισίνα είδα τον Τ ζων ξαπλωμένο εκεί και την Γ κέρντα να στέ­ κεται από πάνω του με το περίστροφο . Η Χ ενριέττα και ο Έντουαρντ ή ρ θαν σχεδόν, την ίδια στιγμή από την άλλη πλευρά. " Έ δειξε την άλλη πλευρά της πισίνας, όπου δύο μονο­ πάτια οδηγούσαν στο δάσος. Ο Ηρακλή ς Πουαρό ξερόβηξε. "Ποιοι είναι, ο Τ ζων και η Γκέ ρντα; Αν εmτρ έπετε," πρόσθεσε απολογητι κά. " Μα και βέβαια," η Λαίδη Άνγκατελλ γύρισε να του μιλήσει . "Τ ο ξέχασα, αλλά δεν είναι συνη θισμένο να 126


συστή νεις ανθρώπους, όταν έχει σκοτωθεί κάποιος. Ο Τ ζων είναι ο Τ ζων Κ ρ ίστοου , ο δρ Κ ρ ίστοου . Κ αι η Γ κέρντα είναι η γυναίκα του. " " Και η κυρία που πήγε με τη ν κυρία Κ ρίστοου στο σπίτι ;" 'Ή ξαδέρφη μου η Χενριέττα Σάβερνεϊκ. " Διαπίστωσε μια μικρή, πο λύ ελαφριά κίνηση από τον άνθρωπο που ήταν αριστερά του. "Χενριέττα Σάβερνεϊκ," σκέφτη κε ο Πουαρό, "και δεν του αρέσει που το μαθαίνω, αλλά ήταν αναπόφευκτο . . . " (Ο νεκρός είχε πει "Χ ενριέττα ! " Τ ο είχε πει με έναν περ ί εργο τ ρ ό π ο . Έ ναν τ ρ όπο που υπενθύ μ ι ζε στον Πουαρό κάτι , κάποια περ ίπτωση ... τι ή ταν ; Δεν πειράζει θα το θυμόταν αργότερα. ) Η Λαίδη Άνγκατελλ συνέχι ζε , αποφασισμέ νη να εκπ λη ρώσει τα κοινωνικά τη ς καθή κοντα. " Κ αι εδ ώ εί ν αι ά λ λο ς έν α ς ξ άδ ε ρ φ ο ς μ α ς , ο Έ ν τ ο υ α ρ ν τ Ά ν γ κ ατ ε λ λ . Κ αι απ ό ε δώ η μ ι ς Χάρντκαστλ. " Ο Πουαρό ανταποκρίθη κε στις συστάσεις υπο κλινό­ μενος ευγεν ι κά. Η Μ ιτζ ξ αφν ι κά αισθάνθη κε ότι θα αρχίσει να γελάει υστερικ ά . Κατάφερε με μεγάλη προ­ σπάθεια να ελέγξει τον εαυτό τη ς. " Και τώρα αγάπη μου," είπε ο Σερ Χένρυ, "νομίζω ότι το καλύτερο θα ή ταν να επιστρέψετε στο σπίτι. Εγώ θέλω να μι λήσω λίγο με τον κύριο Πουαρό . " Η Λαίδη Ά νγκατελλ τους κοίταξε σκεπτική . " Ε λπί ζ ω, " εί π ε , " ν α έχ ε ι ξ απλώσει η Γ κ έ ρ ν τ α . Αναρωτιέμαι αν αυτ ό θα ήταν το καλύτερο να τη ς προ­ τεί νω. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τι να πω. Εχω μείνει άναυ δη . Τ ι μπορεί να πει κάποιος σε μια γυναίκα που μόλις σκ ότωσε τον άνδρα τη ς;" 127


Τ ους κοίταξε σαν να περίμενε κάποια ξεκαθαρισμέ­ νη απάντηση στην ερώτηση τη ς. Μετά πή ρε το μονοπάτι προς το σπίτι με τη Μιτζ από πίσω τη ς και τον Έντουαρντ να ακο λουθεί τελευταίος. Ο Σερ Χένρυ ξερόβηξε. Εδειχνε λίγο αβέβαιος. ''Ο Κρίστοου," παρατή ρησε τε λικά, "ή ταν πολύ ικα­ νός άνθρωπος, πανέξυπνος! " Τ α μάτια του Πουαρό επέστρεψαν στον νεκρό. Είχε ακ όμα τη ν περίεργη εντύπωση ότι ο νεκρός ή ταν πιο ζωντανός από τους ζωντανούς. Αναρωτι όταν τι ή ταν αυτό που του έδινε αυτή την εντύπωση . Απάντησε ευγενικά στον Χερ Χένρυ. " Μια τραγωδία σαν και αυτή , είναι μεγάλη ατυχία," είπε. "Είναι περισσότερο θέμα δικό σας παρ ά δικό μου," είπε ο Σερ Χένρυ. "Δε νομίζω να έχω έρθει τόσο κοντά σε φόνο ξανά. Ελπίζω να έχουμε κάνει το σωστό μ έχρι τώρα. " 'Ή διαδι κασία μέχρι στιγμή ς ήταν σωστή ," είπε ο Πουαρό . " Έχετε καλέσει την αστυνομία και μέχρι να έρθουν και να αναλάβουν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, εκτός από το να μην εmτρέψουμε σε κανέναν να αλλοιώσει τα στοιχεία ή να κινήσει το πτώμα. " Καθώς τα έλεγε κοίταξε στην πισίνα όπου φαινόταν το περίστροφο στο βάθος, λίγο παραμορφωμένο από το νερό. Τ α στοιχεία, σκέφτη κε, είχαν ή δη αλλοιωθεί πριν προλάβει αυτός, ο Ηρακλή ς Πουαρό, να το σταματήσει . Αλλά όχι, αυτό ήταν ατύχημα. Ο Σερ Χένρυ μουρμούρισε δυσαρεστημένος: " Ν ομίζετε ότι πρέπει να στεκόμαστε εδώ; Κάνει λίγο 128


κρύο. Δε νομίζετε ότι θ α ή ταν κ α λύ τερ α αν π ηγ αίν αμε μέσα στο περ ίπτερο ;" Ο Που α ρό, ο οποίος αισθ ανό ταν τα π όδι α του υγρά κ αι είχε αρχίσει ν α τρέμει από το κ ρύο, συμφώνησε με χαρά. Τ ο περίπτερο ήταν στη ν άλλη άκρη της π ισίν ας μ ακριά από το σπίτι και από την ανοιχτή πόρτ α έβλε­ παν όλη την πισίνα, το πτώμ α και το μονοπάτι προς το σπίτι από το οποίο θα ερχόταν η αστυνομία. Τ ο περίπτερο ήταν επιπλωμένο με πολυτελή τρόπο, με άνετους καναπέδες και ζωη ρόχρωμα χ α λιά και φλοκά­ τες. Σε ένα βαμμένο σι δερένιο τραπέζι βρισκόταν έ νας δίσκος με ποτή ρια και ένα μπουκάλι σέρυ. " Θα σας πρ όσφε ρ α έν α ποτό , " είπε ο Σερ Χ έ ν ρ υ , " α λλά υποθέτω ότι είναι κα λύ τερο ν α μ η ν α κουμπή ­ σουμε τίποτα μέχρι να έρθει η αστυνομί α, όχι ότι θ α τους εν δ ιαφ έρει δη λ α δή τίποτε από εδώ μέσ α . Αλλά καλύτερα να είμαστε σίγουροι . Βλέ πω ότι ο Γ κάτζον δεν είχε φέρει ακόμα τα κοκτέιλ. Περίμενε ν α έ ρθετε εσείς." Κάθισαν προσεκτικά σε δύο ψάθι νες κ α ρ έ κλες δί π λα στη ν πό ρτα για ν α μ π ο ρ ο ύ ν να παρ α κ ο λ ουθού ν το μονοπάτι προς το σπίτι. Τ ους κατέκ λυσε ένα ε ίδο ς αμη χανί ας. Ή τ α ν μι α περίπτωση που έκανε τη συζήτηση δύσκολη . Ο Πουαρό κοίταξε γύρω του στο περ ίπτερο, επιση ­ μαίνοντας οτιδή ποτε το υ φαινόταν ασυνή θιστο . Μι α ακριβή κάπα από ξανθή γούνα είχε ριχτεί απρόσεκτα σε μια από τις καρέκ λες. Αναρ ωτιόταν σε ποιόν να ανή κε. Η μάλλον επιδει κτική μεγ αλοπρέπεια δεν άρμο­ ζε σε κανένα από τα άτομα που ε ίχε δει μέχρι στιγμής. Δεν μπορούσε, για παράδειγμα, να το φανταστεί στους ώμους της Λαίδη Ά νγκατελλ. 129


Τ ον ανησυχούσε. Εξέπεμπε ένα μείγμα από πλούτο και αυτοπροβολή , και αυτά τα χαρακτη ριστικά έλει­ παν από τα πρόσωπα που είχε δει μέχρι στιγμή ς. " Δε νομίζω ότι θα υπ άρξει πρόβλημα αν καπνίσου­ με," είπε ο Σερ Χένρυ, προσφέροντας το κουτί του στον Πουαρό. Π ριν πάρει το τσιγ άρο ο Πουαρό μύρισε τον αέρα. Γ αλλικό άρωμα, ένα ακρι βό γαλλικό άρωμα. Είχε μείνει μόνο ένα ίχνος, αλλά υπή ρχε, και δεν ή ταν κάτι που μπορο ύσε να φέρει στον νου κανέναν από τους κατοίκους του Χόλλοου. Καθώς έσκυψε να ανάψει το τσιγάρο του με τον ανα­ πτή ρα του Σερ Χένρυ το βλέμμα του Πουαρό έπεσε σε μια μικρή στοίβα από σmρτόκουτα - έξι σmρτόκουτα στοιβαγμένα σε ένα μικρό τραπέζι, δίπλα σ' έναν από τους καναπέδες. Ή ταν μια μι κρή λεπτομέρεια που τον εντυπωσίασε γιατί ήταν ασυνή θιστη .

130


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12

"Δυο και μισή , " είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. Β ρ ι σ κ ό τ α ν σ τ ο σα λό ν ι με τ η Μ ι τ ζ κ α ι τ ο ν Έντουαρντ. Από την κλειστή πόρτα του γραφείου του Χ έν ρ υ ακουγ ό ταν το μ ο υ ρ μ ο υ ρ η τ ό συζή τ η ση ς . Ο Η ρ α κλή ς Π ουαρ ό , ο Σερ Χέν ρ υ και ο επι θεωρ η τή ς Γκρέιντζ ή ταν μέσα στο γραφείο. Η Λαίδη Ά νγ κατελλ αναστέναξε: "Ξέρεις κ άτι Μιτζ, ακόμα mστεύω ότι θα έπρεπε να κ άν ο υ με κ άτ ι με τ ο φαγη τ ό . Φαί νεται αν αί σθη τ ο βέβαια, να καθίσουμε να φάμε λες και δε συνέβη τίπο­ τα. Αλλά τελικά, είχαμε καλέσει τον κύριο Πουαρό για φαγητό και μάλλον θα πεινάει. Και δεν πιστεύω να τον έχει αναστατώσει ο θάνατος του Τ ζων Κρίστοου όσο εμάς. Π ρέπει να ομολογήσω βέβαια ότι δεν έχω όρεξη, αλλά ο Χένρυ και ο Έντουαρντ πρέπει να πεινάνε πολύ μετά από ένα πρωινό έξω στο κυνήγι . " Ο Έντουαρντ Ά νγκατε λλ εί πε: " Μην ανη συχείς για μένα Λούσυ. " "Πάντα ήσουν καλός Έ ντουαρντ. Κ αι ε ίναι και ο Ντέϊβηντ, πρόσεξα ότι έφαγε πο λύ στο δείπνο χθες τη νύχτα. Απ ' ότι φαίνεται οι διανοούμενοι πάντα τρώνε πολύ. Παρεμmπτόντως, που είναι ο Ντέϊβηντ ; " " Ανέ βη κε στο δωμάτιο του, " ε ίπε η Μ ι τ ζ , " μό λι ς άκουσε τ ι έγινε. " "Ναι, αυτό δείχνει ότι έχει πολύ τακτ. Μάλλον θα τον έφερε σε αμηχανία το γεγονός. Αλλά όπως και να έχουν τα πράγματα ο φόνος είναι κάτι που σε φέ ρνει πάντα σε αμηχανία. Αναστατώνει τους υπη ρέτες και σε βγάζει 131


εκτός ρουτίνας, είχαμε φτιάξει πάπια για τσ μεσημε ρια ­ νό, ευτυχώς που είναι ω ραί α και κρύα. Τι θα κάνουμε με την Γ' κέρντα ; Ν α τη ς πάμε κ άτι στο δωμάτιο τη ς; Λίγη δυνατή σούπα;" "Θεέ μου," σκέφτη κε η Μιτζ, " η Λούσυ είν α ι απάν­ θ ρωπη ! " Και μετά με ένα αίσθη μα ενοχής σκέφτη κε ότι μάλλ ον ε κε ίνο που τη σο κά ρ ι ζε τόσο πο λύ ή ταν to γεγονός ότι η Λούσυ ήταν υπερ βολικά άνθρωπος ! Δεν ή ταν η απλή ωμή α λή θει α, ότι όλες οι ιωταστροφές προκαλούσαν μέσα σου αυτές τις αμφιβολίες και εικα­ σίες; Τ ο μόνο που έκανε η Λούσυ 11ταν να βι'..ιλει σε λέξε ις τις σ κέψεις που οι περισc.ότεροι δεν αναγνώρι­ ;� ν κα\' . Η αλή θεια ή ταν ότι �υμόταν τους υπη ρέτες, ανησυχούσε για το τι θα φάει, και επιπλέον, ναι, πει­ νούσε. Η ίδια πεινούσε και αυτή τη στιγμή ! Πεινούσε και ταυτόχρονα αισθανόταν ναυτία. Τ ι περίεργο μεί" ­ μα. Κ αι αναμφισβήτητα υπή ρχε και η απλή δυσάρεστη αμηχανία που προερχόταν από το ότι δεν ή ξερε ν α συμ πε ρ ι φε ρ θε ί σε μια ή συχη , κοι νή γυνα ί κ α στη ν οπο ί α αναφερόταν μόλις χθες με το επίθετο " η κακομο ί ­ ρα η Γ κ έρντα, " και η οπο ί α μάλλον θα καθόταν σύντο­ μα στο ειδώλιο για τον φόνο του άνδρα της. " Αυτά τα πράγματα συμ βαίνουν σε άλλους, " σκ έ ­ φτη κε η Μιτζ. " Δεν μπορούν να συμβαίνουν σ' εμάς" Κοίταξε τον Έντουαρντ στην άλλη άκρη του δωμα­ τίου. "Δε θα έπρεπε," σκέφτη κε, " να συμβαίνουν σε άτο­ μα όπως ο Έντουαρντ. Άτομα τόσο αγαθά και καθόλου βίαια. " Π αρηγορήθη κε κοιτάζοντας τον Έντουαρντ . Τ ον Έντουαρντ, τόσο γαλήνιο, λογικό, καλό και ή ρε· μο. Ο Γκάτζον μπή κε, ι σιωσε το σώμα του και είπε με μια 132


ρωνή μάλλον υπόκωφη : " Έχω αφήσει μερικά σάντουιτς και καφέ στο τραπέ­ ;ι τη ς τραπεζαρ ί ας κυρ ί α. " "Αχ, ευχαριστώ Γκάτζον ! " " Πράγματι ," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ καθώς έφευγε ο Γ κάτζον από το δωμάτιο . ''Ο Γκάτζον είναι υπέροχος. Δεν ξέρω 1;Ι θα έκανα χωρ ί ς αυτόν . Πάντα ξέρε ι ποιο εί ν αι τ ο σωστ ό π ρ άγ μ α ν α κ άν ε ι . Μ ε ρ ι κ ά κ α λά σάντου ιτς εί ναι σαν ολόκληρο μεσημεριανό και είναι κατ άλληλα για την περίσταση . " "Μα Λούσυ, μη . . . Η Μιτζ ξαφνικά κατάλαβε ότι τα μάγουλα της είχαν κα λυφθεί από δάκρυα. Η Λούσυ Άνγκατελλ , έ κπλη κτη , μουρμούρισε: "Αγαπητή μου, όλα αυτά ή ταν υπερ βολι κά γι α σέ να ε;" Ο Έντουαρντ πλη σίασε τον καναπέ, κάθι σε δί πλα στη Μιτζ και βάζοντας το χέρι του γύρω τη ς είπε : "Μην ανησυχείς μικρή μου Μιτζ. " Η Μ ιτζ έκρυψε το πρόσωπο τη ς στον ώμο το υ και έκλαψε δυνατά. Θυμόταν πόσο καλός ήταν μαζί της ο Έ ν τ ο υ α ρ ν τ ό τ αν ε ί χε πε θάνει το κ ο υ ν έλ ι τ η ς στο Έϊνσγουικ μια φορά το Πάσχα. Ο Έντουαρντ είπε απαλά: " Ή ταν μεγάλο σο κ . Ν α της φέρω λίγο κονιάκ Λούσυ ;" "Είναι στο μπουφέ στην τραπεζαρ ί α αγαπητ έ μου, δε νομίζω . . . " Διέκοψε καθώς μπή κε η Χενριέττα στο δωμάτιο. Η Μlτζ απ ο μ α κ ρ ύ ν θη κ ε λί γ ο απ ό τ ο ν ώμ ο τ ο υ '':: ν τουαρντ. Αισθάνθη κε τον Έντουαρντ ν α σκληραί ­ νει και να μένει ακίνητος. Τ ι , άραγε, να αισθάνεται η Χενριέττα, σκέφτη κε η "

133


Μ ιτ ζ . Σχεδόν δίσταζε να κοιτάξει την ξαδέρφη τη ς, α λλά δε φαινόταν τίποτ α. Η Χενριέττα έδειχνε, αν έδει­ χνε κάτι , μ άλλο ν έ τοιμη γι α μ άχη . Είχε μπει με το πιγούνι ψη λά , το χ ρώμα της φυσιολογι κό και με ένα ε ίδος βιασύ νης. 'Ά, ή ρ θε ς Χ ε ν ρ ι έτ τ α;" αν α φ ών η σε η Λ α ί δη Άνγκατελλ. "Αναρωτι όμουν . Η αστυνομία. είναι στο γραφείο με τον Χέν ρυ και τον κ ύριο Πουαρό. Τ ι έδωσες στην Γκέρντα; Κονι άκ; Η τσάι με ασmρίνη ; " "Τ η ς έδωσα λίγο κονιάκ και μια θερμοφόρα. " "Πολύ σωστ ά," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ επι δοκιμα­ στικά . "Αυτό διδάσκεται στα μαθήματα πρώτη ς βοή θει­ ας, μια θερμοφόρα για σο κ, και όχι κονιάκ . Υπάρχει ένα ρεύμα στις μέρες μας που εναντιώνεται στα διεγερ­ τικά. Αλλά νομίζω ότι είναι μια μόδα που θα περάσει . Εμείς πάντα δίναμε κονιάκ όταν κάποιος είχε πάθει σοκ στο Έϊνσγουι κ, αν και υποθέτω ότι δεν είναι ακριβώς σοκ στη ν περ ί πτωση τη ς Γ κέρντα. Δεν ξέ ρω πώς θα αισθανόμουν αν είχα σκοτώσει τον άνδρα μου, δεν μπο­ ρώ ούτε να το φανταστώ, αλλά δε θα έ λεγα ότι ή ταν σοκ. Εννοώ ότι δε θα υπή ρχε το στοιχείο του απρόοπτου για να βρεθώ σε αμηχανία. " Η φωνή τη ς Χενριέττα, ψυχρή σαν πάγος, διέκοψε τη γαλήνια ατμόσφαιρα. Εί πε : '' Γ ι ατ ί ε ί σαστε ό λ ο ι τ ό σο σίγ ο υ ρ ο ι ό τ ι η Γκέ ρντα σκότωσε τον Τ ζων Κρίστοου ;" Πέ ρασε μια στιγμή σιγή ς. Η Μιτζ αισθάνθη κε μια ανη συχία στην ατμόσφαιρα. Φανέρωνε σύγχυση , έντα­ ση και τελικά ένα είδος εmφυλακτι κότητας. Τ ότε η Λαίδη Ά νγκατελλ είπε, με τη φωνή τη ς στερη ­ μένη οποιουδήποτε τόνου : " Φαινόταν . . . προφανές. Τ ι άλλο έχεις να προτείνεις;" 134


"Δεν ε ίναι πιθανόν να είχε έρθει η Γκέρντα στην πισι­ να, να βρή κε εκε ί τον Τ ζων ή δη νε κρ ό, και να ε ί χε ση κώσει το περίστροφο μόλις πριν έρθουμε εμε ίς;" Πάλι επικράτησε mγή . Η Λαίδη Άνγκατελλ ρώτησε: "Αυτό λέει η Γκέρντα; " "Ναι . " Δεν ήταν μια απλή καταφατική απάντηση , ήταν κάτι mo έντονο. Ακούστη κε σαν να ήταν πυροβολισμός από περίστροφο. Η Λ αίδη Άνγκατελλ σή κωσε τα φρύδια της, κα ι εί πε εντελώς ξεκρέμαστα: "Στην τραπεζαρ ί α υπάρχουν σάντουιτς και καφές. " Σταμάτησε με κομμένη την ανάσα καθώς μπή κ ε σ το δωμ άτιο η Γ κ έρντα Κρίστοου . Εί πε βι αστ ι κ ά και απο­ λογητικά: "Δεν μπορώ . . . δεν μπορώ άλλο να ξαπλ(ΟΟω. Είμ αι . .. τόσο ανήσυχη ." Η Λαίδη Ά νγκατε λλ αναφώνησε: "Π ρ έπει να καθίσεις, πρ έπει να καθίσεις αμέσως Εκτόmσε τη Μιτζ από τον καναπέ και τακτοποίησε στη θέση της την Γ κέρντα βάζονΤ<1ς και ένα μαξιλάρι στη ν πλάτη της. " Κ ακομοίρα μου, " εί πε η Λαίδη Άνγκατελλ. Μιλούσε με έμφαση , αλλά οι λέξεις σαν να μην εί χαν ν όη μα. Ο Έντουαρντ πήγε προς το παράθυρο και στάθη κε εκεί κοιτάζοντας προς τα έξω. Η Γ κέρντα έσπρωξε από το μέτωπό τη ς τα ακατάστα­ τα μαλλιά τη ς. Μίλη σε ανήσυχα, σύγχυσμένα. 'Ή αλήθεια είναι ότι μόλις άρχισα να το συνειδη το­ ποιώ. Ξέρεις δεν μπόρεσα αμέσως να καταλάβω, ακόμα δεν μπορώ, ότι αυτό έγινε πραγματικά. Οτι ο Τ ζων ε ίναι 135


νεκρός. " Αρχισε να τρ έμει λίγο. " Ποιος να τον σκότωσε; Π οιος θα μπορο ύ σε να τον σκοτώσει ; " Η Λ αίδη Ά νγκατε λλ πή ρε μια βαθι ά ανάσα, και ξαφ­ νι κά γύρισε απότομα το κεφάλι της. Η πόρτα του γρα­ φείου του Χ έ νρυ ε ί χε ανο ίξει . Μπή κε συνοδευόμενος από τον επι θεωρη τή Γ κ ρ έ ι ν τ ζ , ο οπο ί ο ς ή ταν έ ν ας ψη λός γεροδεμένος άνδρας με ένα μαραμένο, πεσιμιστι­ κ ό μουστ άκι . " Από ε δώ η γυναί κα μου . . . ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ. " Ο Γκρέιντζ υποκλίθη κε και εί πε: " Αναρωτι όμουν, κυρία Ά νγκατε λλ, αν θα ήταν δυνα­ τόν να μιλήσω λί γο με την κυρ ί α Κρίστοου . . . ; " Σταμάτησε καθώς η Λαίδη Ά νγκατελλ έδει ξε με μια χειρονομια το άτομο στον καναπέ. 'Ή κυρ ί α Κρ ίστοου ; " Η Γ κ έ ρντα ε ί πε πρόθυμα: "Ν αι, εγ ώ εί μαι η κυρ ί α Κρίστοου." "Δε θέλω ν α σας στεν αχωρή σω κυρ ί α Κ ρί στοου, α λλά θ α ή θ ε λ α να σ α ς κ άν ω με ρι κ έ ς ε ρ ωτ ή σε ι ς . Μπορεί τε βέβαια, α ν τ ο επιθυμεί τε, να περιμ ένετε να εί ναι παρών και ο δικηγρ ρος σας, αν το . . . " Ο Σερ Χένρυ πρόσθεσε: " Μερικ ές φορές εί ναι καλύτερα έτσι Γκέρντα . . . " Τ ους διέ κοψε: "Δι κηγόρος; Γιατί να θέλω δι κηγόρο; Τ ι να ξέρει ένας δικηγόρος για τον θάνατο του Τ ζων ; " Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ έβηξε. ο Σερ Χένρυ έδειχνε έτοι μος να μιλήσει. Η Χενριέττα τον πρόλαβε: ' 'Ο επιθεωρητή ς θέλε ι μόνο να μάθει τι συνέβη σήμε­ ρα το πρωΙ" Η Γκέ ρντα γύρισε προς τον επιθεωρητή. Μίλησε με ένα απορημένο ύφος: 136


'Ό λα φαίνονται σαν ένα κακό όνε ιρ ο , εξωπ ρ αγματι­ κό. Δεν μπόρεσα ούτε να κλάψω. Δεν αισθάν ο μ αι τίποτα. " Ο Γ κρέι ντζ είπε κατευναστι κά: "Είναι το σοκ κυρία Κρίστοου . " "Ναι, ναι, υποθέτω ότι είναι . Αλλά βλέπετε όλα έγι­ ναν τόσο ξαφνι κά. Βγή κα από το σπίτι και πή ρα το μονοπάτι για την πισίνα . . . " "Τ ι ώρα ή ταν περίπου κυρία Κρίστοου ;" " Ή ταν λίγο πριν τη μια, περίπου δύο λεπτά πριν τη μια. Τ ο ξέρω διότι κοίταξα το ρολόι που είναι στο χολ. Και όταν έφτασα στην πισίνα είδα το Τ ζων ξαπλωμένο εκεί . . . και στο τσιμέντο είδα αίμα. " "Ακούσατε πυροβολισμό κυρία Κρί στοου; " "Ναι , όχι, δεν ξέρω. Ή ξερα ότι ο σερ Χένρυ και ο κύ ρ ι ο ς Ά ν γ κ ατε λλ εί χαν βγει για κυνή γι . Απλ ώ ς .. . απλώς είδα τον Τ ζων . . . " "Ναι κυρία Κρίστοου ." '' Ο Τ ζων . . . το αίμα . . . και ένα περίστροφο . Σή κωσα το περίστροφο . . . " "Γιατί ; " "Συγγνώμη ; " "Γιατί ση κώσατε το περίστροφο κυρία Κρίστοου ;" "Δε . . . δεν ξέρω . . . " "Ξέρετε ότι δεν έπρεπε να το ακουμπήσετε. " "Δεν έπρεπε; " Η Γκέρντα ήταν αόριστη , τ ο πρόσωπο της κενό. " Μα το σή κωσα, το έπιασα στα χέρια μου. " Κοί ταξε τα χέρια της σαν να έβλεπε σ' αυτά ένα περί­ στρoφo . Γύρισε απότομα στον επιθεωρητή . Η φωνή τη ς ήταν ξαφνι κά κοφτή και γεμάτη αγωνία. "Ποιος θα μπορο ύσε να σκοτώσει το Τ ζων ; Κανένας 137


δεν μπο ρεί να ήθελε να το ν σκοτώσει . Ή ταν από τους καλύ τερο υς αν θρ ώπο υς. Τ όσο καλό ς, ανι διο τελή ς, θυσιαζό ταν γι α το υς άλλο υς. Όλο ι το ν αγαπο ύσαν κύριε επιθεωρη τά. Ή ταν υπέροχος γιατρός. Ο καλύτε­ ρο ς και ευσπλαχν ι κότερο ς σύ ζυγος. Π ρέπει να ή ταν ατύχημα, πρέπει να ήταν ! " Έδειξε μ ε μια χειρονομια τ α άτομα στο δωμάτ ιο . " Ρωτή στε ο πο ιο ν δή πο τε κύριε επιθεωρητά. Δε θα βρείτε καν έναν να ή θελε να σκοτώσει τον Τ ζων . Έτσι δεν είναι ; " Έ κανε μια έκκληση σε όλους τους. Ο επιθεωρητή ς Γ κρέιντζ έκλεισε το σημειωματάριο του. "Σ ας ευχαριστ ώ κυρία Κ ρίστοο υ, " ε ί πε τελι κά με άχρωμη φωνή . "Αυτό είναι όλο προ ς το παρόν. " Ο Η ρ ακλή ς Πο υαρό και ο επιθεωρ η τ ή ς Γ κ ρέιντζ πήγαν μαζί στην πισίνα, ακο λουθώντας το μονοπάτι που περνούσε από το δασάκι με τις καστανιές. Το πράγ­ μα που ήταν ο Τ ζων Κ ρίστοου αλλά είχε γίνει " το πτώ­ μα .. είχε φωτογραφη θεί, μετρηθεί, και εξεταστεί από τον ιατροδικαστή , και τώρα mα βρισκόταν στο νεκρο ­ το μείο . Η πισίνα, σκέφτη κε ο Πο υαρό , έδειχνε κατά περίεργο τρόπο αθώα. Όλα τα σημερινά γεγονότα, σκέ­ φτη κε ο Πουαρό , είχαν κυλή σει ασυνή θιστα ο μαλά. Όλα εκτός από τον Τ ζων Κρίστοου, αυτός δεν υπή ρχε πια. Ακόμα και στον θάνατο ήταν αντ ικειμενικ ός και αποφασισμένος. Η πισίνα δεν ήταν κατ ' εξοχήν πισίνα mα, ήταν το μέρος όπου είχε πέσει το πτώμα του Τ ζων Κ ρίστοου, και το ση μείο όπου το αίμα του είχε ανα­ βλύσει και πέσει στο τσιμέντο και στη συνέχεια στα τεχνητά γαλάζια νερά. Τ εχνητά . . . για μια στιγμή ο Πουαρό αρπάχτη κε από 138


τη λέξη . Ναι . όλη η υπόθεση φαινόταν τεχνητή . Σα να ή ταν . . . Ένας άνδρας φορώντας μαγιό πλη σί ασε τον επιθεω­ ρητή . "Εδώ είναι το περίστροφο κύριε. " Ο Γ κρέιντζ πή ρε προσεκτι κά το βρεγμένο αντι κείμε­ νο. "Δεν υπάρχει ελπίδα να βρούμε αποτυπώματα τώρα," παρατή ρησε, "αλλά ευτυχώς που δεν έχε ι ση μασία σ ' αυτή την υπόθεση . Η κυρ ί α Κ ρίστοου κρατούσε τ ο πε ρ ί σ τ ρ ο φ ο ό τ α ν φ τ άσα τ ε. έ τ σ ι δ εν εί ν αι κ ύ ρ ιε Πουαρό ;" "Ν αι . " " Τ ώρα πρέπει να αναγνωριστεί το περίστροφο , " εί πε ο Γκρέιντζ. " Μάλλον ο σερ Χένρυ θα μπορ έ σει να το κάνει αυτό . Υποθέτω ότ ι το πή ρε η κυρία Κρί στοου από το γραφείο του. " Εριξε ένα βλέμμα γύρω από την πισίνα. " Λοιπόν, να το ακούσω ξανά για να εί ναι όλα ξεκά­ θαρα. Τ ο μονοπάτι από κει έ ρχεται από το αγρόκτημα και η Λαίδη Ά νγκατελλ ή ρθε από εκεΙ Οι άλλοι δύ ο , ο κύ ριος Έντουαρντ Άνγκατελλ και η μις Σά βερνεϊκ κατέβη καν από το δάσος, αλλά όχι μαζΙ Αυτός ή ρθε από το αριστερό μονοπάτι και αυτή από το δεξί που οδηγεί δίπλ α στον κή πο και στη συνέχεια στο σπίτι . Αλλά και οι δύο στέκονταν στην άλλη πλευρά της mffi ­ νας όταν φτάσατε;" "Ναι." "Κ αι αυτό το μονοπάτι ε δώ, δίπλα στο περίπτερο ο δη ­ γεί στο δρομάκι του Πόντερς. Σωστά ; Α ς το ακολουθή ­ σουμε." Καθώς περπατούσαν, ο Γ κρέιντζ μίλησε χωρίς συγκ ί139


νηση , μόνο με γνώση και πεσιμισμό. " Πο τέ δε μο υ άρεσαν αυτές ο ι υπο θέσεις, " είπε . " Εί χαμε μ ι α παρ ό μο ια πέρυσι κο ντά στο Ασρι τ ζ . Η γυναίκα ήταν καλή, ήσυχη τη ς παλιάς σχολή ς, εξήντα πέντε χρονών με όμο ρφα γκρίζα μαλλιά, καλοχτενισμέ­ να. Τ η ς άρεσε πολύ η κη πουρική ! Μια μέρα πάει στο δωμάτιο του, βγάζει το πιστόλι του και τον σκοτώνει, έτσι στα καλά καθούμενα ! Υπή ρχαν λόγοι βέβαια, και έπρεπε να ψάξεις πολύ β αθιά να τους βρεις. Καμια φο ρά εmνοούν παραμύθια τύπου, " το έκανε ένας περαστικός αλή της. " Κάνο υμε ότι το πιστεύουμε βέβαια, για να ε ίναι ή συχα τα πρ άγματα καθώς κάνουμε τις έρευνες μας, αλλά εμείς ξέρουμε τι γίνεται . " " Εννοείτε, " είπε ο Πουαρό, "ό τι έχετε αποφασίσει ότι η κυρία Κ ρίστοου σκότωσε τον άνδρα της; " Ο Γκρέιντζ τον κοίταξε έκπλη κτος. " Εσύ δεν το νο μίζεις;" Ο Πουαρό είπε αργά: " Μπο ρεί να συνέβη σαν όπως τα είπε. " Ο επιθεωρητή ς Γ κρέιντζ σή κωσε τους ώμους του. "Μ πο ρεί, ναι. Αλλά λί γο δύσκολο να το mστέψω. Και όλοι τους νομίζουν ότι αυτή τον σκότωσε ! Κάτι ξέρουν πο υ εμεί ς δεν ξέ ρο υμε. " Κο ίτ αξε με περι έργεια τον σύντροφό του. "Εσύ δε νόμιζες ότι το είχε κάνει αυτή , όταν έφτασες στη σκη νή του φόνου ;" Ο Πουαρό μισόκλεισε τα μάτια του. Ερχόταν από το μονοπάτι . . . Ο Γκάτζον είχε κάνει στην άκρη . . . είδε την Γ κέ ρντα Κρίστοου να στέκεται πάνω από τον σύζυγο της με το περίστρο φο στο χέρι τη ς και το κενό ύφο ς. Ν αι, όπως είπε ο Γ κρέιντζ, νόμισε ότι το είχε κάνει . . . πίστεψε, το υλάχιστο , ότι αυτή ή ταν η εντύπωση που έπρεπε να έχει. 14()


Ναι , αλλά δεν ή ταν το ίδι ο. Μι α σκη νοθετημένη σκη νή, γι α να τον παραπλανή­ σει .

Η Γ κέρντα Κ ρίστοου έμοιαζε, εκείνη τη στιγμή , με μια γυναί κα που είχε μόλις σ κοτώσε ι τον άνδρα της; Αυτό ή θελε να μάθει ο επιθεωρητή ς Γκρέ ιντζ. Κ αι με φανερή έκπληξη , ο Ηρακλή ς Πουαρό συνειδη­ τοποίησε ότ ι σε όλα τα χρόνια που είχε σχέση με πρά­ ξεις βίας ποτέ δεν είχε έρθει πρόσωπο με πρόσωπο, με μια γυναίκα που είχε σκοτώσει τον σύζυγο τη ς. Ποια θα ή ταν η έκφρασή μιας γυναίκας σε αυτή την περί ­ πτωση ; Θ ριαμ βευτι κή , τρομοκρατη μένη. ικανοποιη μέ­ νη , ζαλισμένη , δύσπιστη ή απλώς κενή ; Όλα αυτ ά ή ταν πι θανά, σκ έφτη κε . . α επιθεωρητής Γ κρέιντζ μιλούσε. α Πουαρό ά κουσε το τέλος τη ς φράση ς του. " . . . όταν έχεις βρει όλα τα στοιχεία της υπόθεση ς και αυτ ά συνή θως μπορείς να τα πάρεις από τους υπη ρ έ ­ τες. " 'Ή κυρία Κρίστοου θα εmσ φέψει στο Λονδίνο;" "Ναι, έχει δυο παι διά εκεί. Πρέπει να την αφή σουμε. Θα την προσέχουμε βέβαια, αλλά δε θα το καταλάβει αυτή . Αυτή νομίζει ότι έχει ξεφύγει για τα καλά. Μου φαίνεται λίγο η λίθια γυναίκα. " α Πουαρό αναρωτι όταν αν η Γκέ ρντα Κ ρίστοου είχε συνειδη τοποιήσει τι σκεφτόταν η αστυνομία, και το τι πίστευαν οι Άνγκατελλ. Εδειχνε σαν να μην καταλά­ βαινε τίποτα. Εδειχνε σαν μια γυναίκα που είχε αργές αντιδράσεις και η οποία ήταν σοκαρισμένη και συντε­ τριμμένη από τον θάνατο του άνδρα τη ς. Είχαν βγει στο στενό δρομάκι . α Πουαρό σταμάτησε στη ν πόρτα του . α Γ κρέιντζ 141


είπε: " Εδώ είναι το σπίτι σου ; Ωραίο και συμμαζεμένο. Λοιπόν, αντίο για την ώρα κύριε Πουαρό. Ευχαριστώ για τη συνεργασί α. Θα σε επισκεφτώ κάποια μέ ρα για να σε ενημερ ώσω για το πως πάνε οι έρευνες. " Έ ριξε μια ματι ά στο δρομάκι. "Ποιος είναι ο γε ίτονας σου ; Δεν πιστεύω να είναι αυτή η διασημότητα της περιοχή ς;" Ή μις Βερόνικα Κ ρέι , η η θοποιός, έρχεται για τα σαββ ατοκύριακα από ότι ξέρω." "Και βέβαια, το Ντάβκοτς. Μου άρεσε στο έργο 'Ή κυρία και η τίγρης", α λλά είναι λίγο περήφανη κατά τη γνώμη μου, μου αρέσει περισσότερο η Χέϊντη Λαμάρ . " Γύρισε από την άλλη . " Λ ο ιπόν , π ρ έπει ν α συνεχί σω το έργο μ ο υ κύ ρ ι ε Πουαρό. " '

"Αυτό το αναγνωρίζετε, Σερ Χένρυ;" Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ άφησε το περίστροφο στο γραφείο μπροστά από τον Σερ Χένρυ και τον κοίταξε με προσδοκία. "Μπορώ να το mάσω;" το χέρι του Σερ Χένρυ δίστασε πάνω από το όπλο καθώς έκανε την ερώτη ση . Ο Γ κ ρέιντ ζ κούν η σε το κεφάλι του καταφατικά . " Ή ταν στην mσίνα. Όποια αποτυπώματα υπή ρχαν θα έχουν καταστραφεΙ Είναι κρίμα που η μις Σάβερνεϊκ το άφησε να γλιστρήσει από τα χέρια της." "Ναι, ναι, αλλά ήταν μια στιγμή μεγάλη ς ένταση ς για όλους μας. Οι γυναίκες έχουν αυτή την τάση να ταράζονται και να τους, πως να το πω, πέφτουν διάφο­ ρα αντικείμενα." Ξανακούνησε το κεφάλι του. Είπε: 142


'Ή μις Σάβερνεϊκ φαίνεται να εί ναι μια ή ρεμη , ικανή γυναίκα. " Οι λέξεις ή ταν στερημένες ι διαίτερη ς έμφαση ς αλλά κάτι έ κανε τον Σερ Χένρυ να ση κώσει απότομα το βλέμ­ μα του. Ο Γκρέιντζ συνέχισε: "Τ ο αναγνωρίζετε;" Ο Σερ Χένρυ σή κωσε το περίστροφο και το εξέτασε. Ση μείωσε τον αριθμό και το έλεγξε σε με μια λίστα σε ένα μικρό βιβλίο. Μετά, κλε ίνοντας το βιβλίο είπε ανα­ στενάζοντας: "Ναι κύριε αστυνόμε, είναι από τη συλλογή μου." "Πότε το είδατε τελευταία φορά;" "Χθες το απόγευμα. Ή μασταν στον κή πο και πυρο­ βολούσαμε σε ένα στόχο και αυτό ή ταν έ να από τα όπλα που χρησιμοποιούσαμε. " "Ποιος χρησιμοποίησε αυτό το όπλο χθες;" "Νομίζω ότι όλοι. " "Ακόμα και η κυρία Κρίστοου ;" "Ναι, ακόμα και η κυρία Κρ ί στοου. " "Και όταν είχατε τελειώσει ; " "Τ ο ξαναέβαλα στη θέση του. Εδώ. " Ανοιξε ένα συρτάρι στο μεγάλο γραφείο. Ή ταν μισογεμάτο με όπλα. " Έχετε μεγάλη συλλογή από όπλα, Σερ Χένρυ. " "Είναι χόμm μου εδώ και πολλά χρόνια. " Τ α μάτια του Γκ ρέιντζ περιεργάστη καν σκεπτι κά τον τέως κυβερνή τη των νησιών Χ αλλογουήν . Ένας ευπαρουσίαστος διακεκριμένος άνθρωπος, ο τύπος του ανθρώπου που θα ή θελε για αφεντικό, η αλή θεια ήταν ότι θα τον προτιμούσε πολύ περισσότερο από τον τωρι­ νό διευθυντή τη ς αστυνομίας. Ο Γκρέιντζ δεν είχε σε μεγάλη υπόλη ψη τον διευθυντή της αστυνομίας του

143


Γουέλ ντσαϊρ, ή ταν ένας ι δ ι ό τροπος απο λυταρχι κός τύπος και πολύ σνομπ. Συνή λθε και συγκέντρωσε τον νου του στο έργο που είχε να κάν ει . "Τ ο πε ρ ίστροφο δεν ή ταν γεμάτο όταν το βάλατε στο συρτάρι ; " " Και βέβαια όχ ι. " "Και που φυ λάτε τις σφαίρ ε ς;" "Εδώ," ο Σερ Χένρυ πή ρ ε ένα κλειδί από ένα ντουλα­ πάκι π άνω στο γ ρ αφε ί ο και ξ ε κλεί δωσε έν α από τα χαμη λότερα συρτ ά ρια του γραφείου. " Πο λύ απλό , " σκέφτη κε ο Γκρέιντζ. Η γυναί κα του Κρίστοου θα είχε μάθει που φύλαγε το κλειδί . Τ ο μόνο που ε ίχε να κ άνε ι ή ταν να έρθ ε ι και να το πάρει . Η ζή λ ι α, σ κέφτη κ ε, κ άν ε ι τι ς γ υ ν α ί κες ν α φέ ρ ο ν τ αι π ε ρ ίεργα. Ε βαζε στοίχημα δέ κα προς έ να ότ ι ή ταν ή ζήλια. Θ α διαλεύκανε όλο το θέμα όταν τε λείων ε από δω και ξεκινούσε τις έρ ε υνες στη ν οδό Χά ρ λη . Αλλά ήταν υποχρεωμένος να κάνει τις δουλει ές μ ε τη σωστή σειρά. Ση κώθη κ ε και εί πε: "Σας ευχαριστ ώ Σερ Χένρυ. Θα σας ενη με ρώσω για το πότε θα γ ί ν ει η δικαστική έρευνα. "

144


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13

Έφαγαν κρύα πάπια για βραδινό . Μετά ακολούθησε κ ρ έμ α κ α ρ αμε λέ η ο πο ί α , σύ μ φ ων α με τη Λ α ί δ η Άνγκατελλ, έδειχνε ότι η Κυρία Μέντγουεϊ συναισθα­ νόταν την κατ άσταση Τ ο μαγείρεμα, είπε, έδινε πο λλά περιθώρια για ευαι­ σθη σία και συμπόνια. "Ξέρει πο λύ καλά ότι δε μας αρ έσει πο λύ η κρέμα καραμελέ. Θα ήταν μάλλον χονδροειδές, ακριβώς μετά από τον θάνατο ενός φίλου, να φάει κάπο ιος το αγαπη ­ μένο του γλυκό . Αλλά η κρέμα καραμελέ ε ί ναι τόσο ε ύκο λη , γλιστράει και επιπλέον αφήνεις και λίγο στο πιάτο . " Α ναστέναξε και έλπιζε να είχαν κάνει το σωστό αφή ­ νoντας την Γκέρντα να εmστρέψει στο Λονδίνο . 'Άλλά ήταν σωστό που πήγε ο Χένρυ μαζί τη ς. " Ο Σερ Χέν ρ υ ε ί χε επιμε ί νει στο ν α ο δη γή σει την Γκέρντα πίσω στο σπίτι της στην ο δό Χάρλη . "Θα πρ έπει ν α εmστρέψει για την αν άκριση βέβαια," συνέχισε η λαίδη Ά νγκατελλ, τρώγοντας με βαθιά περι­ συλλογή . "Είναι φυσικό να ήθελε να το πει στα παιδιά η ίδια. Καλύτερο από να το έβλεπαν στις εφημερ ίδες και με μια γαλλίδα στο σπί τι, ξέρουμε πόσο νευρικές είναι αυτές οι γαλλίδες, μπορε ί να πάθαινε νευρική κρ ίση . Αλλά ο Χένρυ θα τη χειριστεί και νομίζω ότι η Γκέρντα θα είναι εντάξει. Μ άλλον θα ειδοποιήσει να έρθουν οι αδερφέ ς της. Η Γκέρντα είναι ο τύπο ς του ανθρώπου που θα έ χει α δερφές, τρεις ή τέσσερις και μάλλον θα μένουν στο Τ άνμπριτζ Γουέλλς. " 145


"Τ ι παράξενα πράγματα που λες Λούσυ, " είπε η Μιτζ. "Αν το θέλεις ας είναι στο Τ ορκή , όχι δεν μπορεί να είναι στο Τ ορκή, θα ήταν πάνω από εξήντα πέντε χρο­ νών σε τέτοια περίπτωση . Μπορεί στο Ηστμπορν ή στον Άγιο Λεονάρδο . " Η λαίδη Ά νγκατελλ κοίταξε την τελευταία κουταλιά κρέμα καραμελέ και σαν να τη λυπή θη κε την άφησε στο mάτο . Ο Ντέ'ίβηντ, στον οποίον άρεσαν μόνο τα mκάντικα φαγητά κοιτο ύσε κατσουφιασμένος το άδειο mάτο του. Η Λαίδη Άνγκατελλ ση κώθη κε. "Νομίζω ότι καλύτερα να κοιμη θούμε νωρίς σήμε­ ρα," είπε. " Τ όσα πολλά έχουν συμ βεί, έτσι δεν είναι ; Όταν τα διαβάζεις στην εφη μερίδα ποτέ δεν ακούγο­ νται τόσο κουραστι κά. Αισθάνομαι σαν να έχω περπα­ τή σει δεκαπέντε μίλια. Ενώ στη ν πράξη το μόνο που έχω κάνει είναι να κάθομαι όλη μέρα. Αλλά κι αυτό είναι κουραστι κό διότι δεν είναι ότι μπορείς να διαβά­ σει ς κάποιο βιβλίο ή εφη μερίδα, θα φαιν όταν τόσο άκαρδο . Αν και νομί ζω ότι αν είχα διαβάσει κάποιο άρθρο από την 'Όμπσέρβερ" θα ήταν καλά, αλλά οπωσ­ δή ποτε όχι κ αλύτερο από " Τ α Π αγ κόσμια Νέα" . Δε συμφωνείς Ντέ'ίβηντ; Μου αρέσει να μαθαίνω τι σκέ­ φτονται οι νέοι, βοηθάει στο να μην χάνουμε την επα­ φή . " Ο Ντέϊβη ντ απάντη σε με μια αγριωπή φωνή ότι δε διάβαζε ποτέ τα Παγκόσμια Νέα. "Εγώ πάντα τα διαβάζω," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. " Προσποιούμαστε ότι τα αγοράζουμε για τους υπη ρέ­ τες αλλά ο Γκάτζον είναι πολύ καλός και δεν τα παίρ­ νει ποτέ πρι ν το τέλος του τσαγιού, και αφού βεβαίως δει ότι τα έχουμε διαβάσει . Είναι πολύ ενδιαφέρουσα 146


εφη μερ ί δα, γεμάτη από περι πτώσει ς γυν αι κ ών που βάζουν τα κεφάλια τους σε φούρνους γκαζιο ύ, έχω μεί­ νει έκπλη κτη γιατί είναι μεγάλος αριθμός ! " " Τ ι θα κάνουν στα σπίτια του μέλλοντος που είναι όλα με η λεκτρικό ρεύμα; " ρώτησε ο Έντουαρντ με ένα αμυδρό χαμόγελο . "Μάλλον θα πρέπει να δεχτούν τ η ζωή όπως είναι . . . πολύ πιο λογικό . " "Διαφωνώ μαζί σας κύριε," είπε ο Ντέϊβηντ, " για το ότι τα σπίτια του μέλλοντος θα εί ναι όλα με ρεύμα. Τ ο καλύτερο θα ή ταν η θέρμανση ν α πηγάζει από ένα κεντρικό σημείο και να εξυπη ρετεί όλα τα σπίτια. Κάθε σπίτι εργαζόμενου πρέπει να είναι φτιαγμένο όσο πιο απλά και εργονομικά γίνεται." Ο Έ ντουαρντ Άνγκατελλ είπε βιαστι κά ότι αυτό ήταν ένα θέμα για το οπο ί ο δεν ήξερε και πολλά. Τ α χεί­ λια του Ντέϊβηντ γύρισαν περιφρονητι κά. Ο Γκάτζον έφερε καφέ σε ένα δίσκο . Οι κινήσεις του ήταν λίγο mo αργές από συνή θως για να μεταδώσει το πνεύμα του πένθους. 'Ά, Γκάτζον," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ, " σχετικά με τα αβγά. Είχα σκοπό να γράψω την η μερομην ί α πάνω ως συνή θως. Μπορείς να πεις στη ν κυρία Μέντγουεϊ να το κάνει ;" 'Όλα έχουν γίνει ήδη . Τ ο έκανα ο ίδιος. " "Ευχαριστώ πολύ Γκάτζον . " Καθ ώς ο Γκάτζον έφευγε μουρμούρισε: ''Ο Γ κάτζον είναι υπέροχος. Οι υπη ρέτες μέχρι στιγμή ς έχουν φερθεί θαυμάσια. Είναι δύσκολο όταν γίνονται τέτοια πράγ­ ματα και έρχεται η αστυνομία. Παρεμmπτόντως, έχουν μείνει κάποιοι ;" "Εννοείς αστυνομικοί ; " ρώτη σε η Μιτζ. 147


"Ναι . Συνή θως αφήνουν έναν στο χολ. Η μπορεί να παρακολουθεί τη ν κεντρι κή εί σοδο κρυμμ ένος στους θάμνους έξω. " "Μα γιατί να παρακολουθεί την κεντρική είσο δο :" "Δεν ξέρω, αλλά έτσι δεν κάνουν στα βι βλία; Και μετ ά κατά τη διάρ κεια τη ς νύχτας δολοφονείται και άλλος. " "Λ ο ύσυ, μη, " είπε η Μιτζ. Η Λαίδη Ά νγκατελλ την κοίταξε περίεργα. "Α γαπητή μου συγχώρεσε με. Τ ι ανόητη που είμαι . Κ αι β έ β α ι α δεν μ π ο ρ εί ν α δο λο φο ν η θεί άλλο ς . Η Γκέρντα έχει φύγει . . . εννοώ . . . οχ, Χενριέττα συγγνώμη , δεν ή θελα να πω αυτό. " Αλλά η Χενριέττα δεν απάντησε. Στεκόταν δί πλα στο τραπέζι κοιτάζοντας το σκορ που είχε κρατήσει χθες τη νύχτα στο παιχνίδι του μπριτζ. Συνή λθε και είπε: "Συγνώμη Λούσυ, τι είπες; " "Αναρωτιόμουν αν έχει μείνει κανένας αστυνομι­ κός." " Όπως τα υπολείμματα της λαϊκή ς; Όχι δε νομίζω : Εχουν εmστρέψει όλοι τους στο τμήμα για να γράψουν ότι είπαμε με την κατάλλη λη γλώσσα. " " Τ ι είναι αυτό που κοιτάς Χενριέττα;" "Τ ίποτα. " Η Χενριέττα κινή θη κε προς το τζάκι. " Τ ι λέτε να κάνει απόψε η Βερόνικα Κρέι ;" ρ ώτησε. Ένα ύφος δυσφορίας εμφανίστη κε στο πρόσωπο της λαίδη Ά νγκατελλ. " Θεέ μου ! δεν πιστεύω ν α ξαναέρ θει και από ψε . Πρέπει να τα έμαθε τα νέα. " " Ναι," είπε η Χενριέττα σκεπτική . " Υποθέτ ω ότι θα άκουσε. " 1 48


"Αυτό μου θυμίζει ότι πρέπει να τηλεφωνήσω στους Κέρη να μην έρθουν . Δε γίνεται να έρθουν για μεσημε­ ριανό σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. " Έφυγε από το δωμάτιο . Ο Ντέϊβη ντ, μισώντας πιο πολύ τους συγγενείς του, μουρμούρισε ότι ή θελε να κοιτάξει κάτι στην εγκυκλο­ παίδεία Μ πριττάνι κα. Σκέφτη κε ότι η βιβλιοθή κη θα ήταν καλό μέρος. Η Χενριέττα πή γε π ρ ο ς την μπαλκονόπορ τα, τ η ν άνοιξε κ α ι βγή κε. Μετά από έν α αρχι κό δισταγ μό () Έντουαρντ την ακολούθη σε. Τ η βρή κε έξω να κοιτάει τον ουρανό . Εί πε: " Δεν κάνει και πολύ ζέστη απόψε, τι λες;" του είπε. Με την ευχάρ ι στη φωνή του ο Έ ν τ ο υ α ρ ν τ εί π ε : " Όχι, μάλλον κρύος είναι ο καιρός. " Στεκόταν και κοίταγε το σπίτι. Τ α μάτια της έβλεπαν ένα ένα τα παράθυρα. Μετά γύ ρισε και κοίταξε προς το δάσος. Αυτός δεν εί χε ιδέα τι περνούσε από τον νου της. Έ κανε μια κίνηση προς το ανοιχτό παράθυ ρο. " Καλύτερα να έ ρθεις μέσα, κάνει κρύο . " Αυτή κούνησε αρνητικά το κεφάλι τη ς. "Θ α πάω μια βόλτα στην maiva. " " Αγαπητή μου," έκα νε ένα βήμα προς το μέρος της. "Θ α έρθω μαζί σου." 'Όχι ευχαριστώ Έντουαρντ ." Η φωνή της ακονστη ­ κε κοφτή μέσα στον κρύο νυχτερινό αέρα. "Θέ λω να είμαι μόνη μου με τον νεκρό μου." " Χενριέττα ! καλή μου, δε σου έχω πει τίποτα. Αλλά ξέρει ς πόσο . . . πόσο λυπάμαι. " " Λυπάσ αι ; Που πέθανε ο Τ ζων Κρίστοου ;" Η φωνή της φαν έ ρωνε mKpia. ''Εννοούσα ότι λυπάμαι για σένα Χενριέττα. Ξέρ ω ότι 149


πρέπει να είναι μεγάλο σοκ. " " Σο κ ; Μα είμαι πολύ σκλη ρή Έντουαρντ. Αντέχω σε μερικά σοκ. Ήταν σοκ για σένα; Τι αισθάνθη κες όταν τον είδες ξαπλωμένο στην πισίνα; Μάλλον χαρά. Δε σου άρεσε ο Τ ζων Κρίστοου." Ο Έντουαρντ μουρμούρισε: "Δεν είχαμε πολλά κοι­ νά σημεία. " " Π όσο ωραία τα λες ! Μ ε τόση αυτοσυγ κ ρ άτηση ! Αλλά η αλή θεια είναι ότι είχατε ένα κοιν ό ση με ί ο . Εμένα ! Άρεσα και στους δύο σας, έτσι δεν είναι ; Μόνο που αυ τό δε σας ένωσε, αλλά έκανε ακριβώς το αντίθε­ το. " Τ ο φεγγάρι εμφαν ί στη κε νευρικά από ένα σύννεφο κι εκείνος έμεινε έ κπλη κτος, όταν είδε το πρόσω�o της που τον κοιτούσε. Ασυνείδητα είχε δει τη Χενριέττα ως μια προέκταση τη ς Χενριέττας που ήξερε στο ΈϊνσΥουικ. Ή ταν για αυτόν η γελαστή κοπέλα με τα μάτια γεμάτα χαρά και προθυμία. Η γυναίκα που έβλεπε τώρα μπρο­ στά του ήταν μια ξένη , με μάτια που ήταν έξυπνα, πολύ έξυπνα αλλά συνάμα ψυχρά, που τον κοιτούσαν εχθρι­ κά. Είπε ειλικρινά: " Αγαπητή μου Χενριέττα, πίστεψε με . . . νιώθω συμπό­ νια για σένα σ' αυτή τη στιγμή της θλίψης σου. " "Μα είναι θλίψη ;" Η ερ ώτηση τον κατέπληξε. Σαν να ρωτούσε τον εαυ­ τό της και όχι αυτόν . Συνέχισε χαμηλόφωνα: "Τ όσο γρήγορα, μπορεί να συ μβεί τόσο γρήγορα. Τη μια στιγμή ζωνταν ό ς, αναπνέο ν τας κ αι τη ν άλλη , νεκρός. . . κενό . Αχ ! τι κενό ! Και εδώ καθόμαστε και τρώ­ με κρέμα καραμελέ και λέμε ότι είμαστε ζωντανοί . Και 150


ο Τ ζων που ή ταν πιο ζωντανός απ ό όλους εμάς είναι νεκρός. Τ η ν έχω ε παναλάβει τη λέξη μέσα μου ξανά και ξανά. Νεκρός . . . νεκρός . . . νεκρός . . . νεκρός . . . νεκρός. Και μετά από λίγο παύει να έχει νόημα, δεν έχει καν ένα νόημα. Είναι απλώς μια αστεί α λέξη σαν τον ήχο ενός σάπιου ξύλου που σπάε ι . Ν ε κ ρ ό ς, ν ε κ ρ ό ς, ν ε κ ρ ό ς, ν ε κ ρ ό ς. Μ οι άζει με ταμ ταμ στη ζούγ κ λα . Ν ε κ ρ ό ς, νεκρός, νεκρός, νεκρός . . . " " Χενριέττα σταμάτα ! Για όνομ α του θεού σταμάτα ! " Τ ο ν κοίταξε περίεργα. "Δεν ήξερες ότι θα αισθανθώ έτσι ; Τ ι περίμενες; Ότι θα κρατούσα το χέρι σου και θα έκλαιγα ή ρεμα σ' ένα μαντ ίλι ; Ότι θα ή τ αν έν α μεγάλο σο κ , αλλά θα το ξεπερνούσα σιγά σιγά; Ότι εσύ θα με παρηγορούσες; Εί σαι κ αλό ς Έ ν τ ο υ α ρ ν τ , εί σαι πο λύ καλό ς, αλλά τόσο . . . τόσο ανεπαρκής. " Έ κ αν ε π ί σω . Τ ο π ρ ό σωπο τ ο υ σ κ λή ρ υ ν ε . Ε ί πε ψυχρά: " Ναι, αυτό το ήξερα πάντα." Συνέχισε με την ίδια αγριάδα: " Πως νομίζεις ότι ή ταν απόψε, να καθόμαστε όλοι στο σαλόνι και να μην ενδιαφέρεται κανείς γι α τον θάν ατο του Τ ζων εκτός από εμένα και την Γκέρντ α ! Εσύ στεκόσουν ευχαριστημένος, ο Ντέϊβηντ αμήχανος, η Μιτζ ταραγμένη και η Λούσυ απολαμ βάνοντας το γεγονός ότι τα άρθρα της εφημερίδας είχαν ζωντανέψει μπροστά της ! Δε βλέπεις τι εφιάλτης είναι όλη αυτή η υπόθεση ;" Ο Έντουαρντ δε μίλη σε. Έ κανε ένα βήμα προς τα πίσω, στη σκιά. Κοιτάζοντας τον η Χενριέττα είπε: " Απόψε τίποτα δε μου φαίνεται πραγματικό, κανένας 151


δεν είναι πραγματι κ ός, εκτός από το Τ ζων ! " Ο Έντουαρντ είπε ήσυχα: 'Τ ο ξέρω . . . δεν είμαι και πολύ πραγματι κός " "Τ ι κτήνος που είμαι Έ ντουαρντ . Αλλά δεν μπορ ώ. Δεν μπορώ να μη θυμώνω με την ιδέα ότι ο Τ ζων που ήταν τόσο ζωντανός, είναι νεκρός. " "Και ότι εγ ώ που είμαι μισοπεθαμένος, ζω ακόμα. " "Δεν το εννοούσα έτσι Έντουαρντ. " "Εγώ νομίζω ότι το εννοούσες Χενριέττα. Ί σως να έχεις και δίκιο. " Α υτή όμως έλεγε κάτι άλλο, σκεφτόμενη αυτά που έλεγαν προηγουμένως: 'Άλλά δεν είναι θλίψη . Μπορεί να μην έχω την ικα­ νότητα να αισθανθώ θλί ψη . Ί σως να μην αισθανθώ ποτέ. Κι όμως . . . θα ήθελα να πενθώ για το Τ ζων . " Οι λέξεις της ακούγονταν σ' αυτόν απόμακρες. Αλλά, έμεινε ακόμα πιο έκπλη κτος όταν είπε με μεθοδι κή φωνή : "Π ρέπει να πάω στην πισίνα. " Εφυγε μέσα από τα δέντρα. Περπατώντας σφιγμένος, ο Έντουαρντ μπή κε από την μπαλκονόπορτα. Η Μιτζ τον κοίταξε καθώς ο Έντουαρντ μπή κε με απλανές ύφος. Το πρόσωπο του ήταν γκρίζο και ζαρω­ μένο, σαν να είχε φύγει το αίμα. Δεν άκουσε τη μικρή φωνή κατάπληξης της Μιτζ. Σχεδόν μηχανικά πήγε σε μια καρέκλα και κάθισε. Συνειδητοποιώντας ότι περίμεναν να πει κάτι, είπε: "Κάνε ι κρύο. " "Κρυώνεις πολύ Έντουαρντ ; Να ανάψουμε το τζάκι ; " "Τ ι ;" 152


Η Μι τζ πή ρε ένα κουτί σπίρτα από το ράφι πάνω από το τζάκι. Γονάτισε και άναψε τη φωτιά. Κοίταξε επιφυ­ λακτικά τον Έντουαρντ . Ή ταν, της φάνη κε, χωρίς επί­ γνωση του περιβάλλοντος του . Τ ου είπε: 'Ή φωτιά είναι τόσο ωραία, σε ζεσταίνει . " "Πόσο κρύος δείχνει," σκέφτη κε. 'Άλλά δεν μπορεί να κάνει και τόσο κρύο έξω. Η Χενριέττα φταίει ! Τ ι να του έχει πει ; " "Φέρε την καρέκλα σου πιο κοντά, Έντουαρντ. Ελα mo κοντά στη φωτιά. " "Τ ι ; " "Τ ίποτα, απλώς έλα πιο κοντά στη φωτιά. " Τ ου μιλούσε δυνατά και αργά, σαν να ήταν κουφός. Και ξαφνικά, τόσο ξαφνικά που η καρδιά της αναπή δη σε από ανακούφιση , ο Έ ντουαρντ, ο πραγματικός Έντουαρντ ξαναή ρθε. Τ ης χαμογελούσε απαλά: " Μου μιλούσες Μιτζ; Συγγνώμη , αλλά σκεφτόμουν κάτι, απλώς σκεφτόμουν κάτι . " "Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο απλώς έλεγα για το τζά­ κι. " Τ α ξύλα κ αίγονταν και ορ ισμέν α κουκουν ά ρ ι α έβγαζαν λαμπερή καθαρή φλόγα. ο Έντουαρντ τ α κοί­ ταξε και είπε: 'Έίναι ωραία φωτιά. " Απλωσε τα μακριά λεπτά του χέρια προς τη φωτιά, συνει δητοποι ώντας ότι η ένταση είχε φύγει απ ό μέσα του. Η Μ ι τ ζ εί πε : " Π άν τ α εί χ α μ ε κ ο υ κ ο υ ν ά ρ ι α σ τ ο Έϊνσγουι κ. " 'Έχω ακόμα. Κάθε μέρα φέρνουν ένα καλάθι και το βάζουν �ίπλα στο τζάκι . " Ο Έντουαρντ στο Έϊνσγουικ. Η Μ ιτζ μισόκλεισε τα 1 53


μάτια της, προσπάθησε να το δει στο νου της. Θα καθό­ ταν στη βιβλιοθή κη στη δυτι κή πτέρυγα του σπιτιού. εκεί οι μανόλιες κάλυπταν σχεδόν ολόκληρο το παρά­ θυρο και έτm το δωμάτιο γέμιζε με ένα χρυσό πράmνο φως τα απογεύματα. Από το άλλο παράθυρο φαινόταν το γκαζόν όπου ένα μεγάλο πεύκο στεκόταν σαν φρου­ ρός. Και στα δεξιά του ήταν μια οξιά. Αχ, το Έϊνσγουι κ, το Έϊνσγουι κ. Μύριζε τον απαλό αεράκι που ερχόταν από τη μανό­ λια και η οπο ία ακόμα και τον Σεπτέμβριο, είχε μυρω­ δάτα λουλούδια. Και τα κουκουνάρια στο τζάκι . Και η μυρ ωδιά του βιβλίου που θα διάβαζε ο Έντουαρντ. Θα καθόταν στην πολυθρόνα και μερικές φορές τα μάτια του θα πήγαιναν από το βιβλίο στο τζάκι για να σκε­ φτεί στιγμιαία τη Χενριέττα. Η Μιτζ συνή λθε και ρώτησε: "Πού είναι η Χενριέττα; " "Πήγε στην mσίνα." Η Μιτζ έμεινε με ανοιχτό το στόμα: "Γιατί ; " Η φωνή τη ς, απότομη και μ ε βάθος, τον συνέφερε λίγο. "Αγαπητή μου Μιτζ, σίγουρα το ήξερες, ή τουλάχι­ στο το μάντεψες. Ηξερε τον Κρίστοου αρκετά καλά. " "Και βέβαια αυτό το ήξερα. Αλλά δε βλέπω γιατί να πάει και να τριγυρνάει εκεί που τον σκότωσαν . Αυτό δεν αρμόζει στη Χενριέττα, δεν ήταν ποτέ πολύ μελο­ δραματική . " "Μήπως ξέρει κανείς από μας πως είναι ο άλλος; Για παράδειγμα, ξέρουμε τη Χενριέττα;" Η Μιτζ συνοφρυώθη κε. Είπε: " Μα στο κάτω κάτω Έντουαρντ, την ξέρουμε όλη μας τη ζωή . " 1 54


" Έχει αλλάξει . " " Όχι κατά βάθος. Εγιί) δεν πιστεύω ότι αλλάζουμε κατά βάθος. " 'Ή Χενριέττα έχει αλλάξει . " Η Μιτζ τον κοίταξε με περιέργεια. "Περισσότερο από εμάς; " "Εγώ είμαι ο ίδιος, αυτό το ξέρω πολύ καλά. Κι εσύ . . . " Τ α μάτια του εστιάστη καν ξαφνικά πάνω της, εκεί που ήταν γονατισμένη κοντά στο τζάκι . Ήταν σαν να την έβλεπε από πολύ μακριά, σημείωσε το τετράγωνο mγούνι, τα σκο ύρα μάτια και το αποφασιστικό στόμα. Είπε: " Μακάρι να βλεπόμασταν περισσότερο Μιτζ. " Τ ου χαμογέλασε και είπε: "Τ ο ξέρω. Δεν είναι εύκολο στις μέρες μας να κρατή ­ σουμε την επαφή . " Α κ ούστη κε ένας ήχος από έξω και ο Έ ντουαρντ ση κώθη κε. 'Ή Λούσυ είχε δίκιο," είπε. " Ή ταν μια πολύ κουρα­ στική μέρα, η πρώτη επαφή με τον φόνο. Πάω να κοιμη ­ θώ. Καληνύχτα." Είχε φύγει από το δωμάτιο όταν ή ρθε η Χενριέττα από την μπαλκον όπορτα. Η Μιτζ της είπε απότομα: 'Τ ι έκανες στον Έντουαρντ ; " " Έντουαρντ ; " Η Χενριέττα ήταν αόριστη . Τ ο μέτωπο τη ς ήταν ζαρωμένο. Φαινόταν να σκεφτόταν κάτι πολύ απόμακρο. "Ναι, στον Έ ντουαρντ. Όταν μπή κε έδειχνε απαί­ σιος, τόσο κρύος και γκρίζος. " "Αν σε ενδιαφέρει τόσο πολύ για τον Έ ντουαρντ Μ ιτζ, γιατί δεν κανείς κάτι για αυτόν ; " 155


"Να κάνω κάτι ; Τ ι ε\ ' οείς;" "Ξέρω εγώ. Να ανέβεις σε μια καρέκ Χ.α και να φωνά­ ζεις ! Ν α του τραβήξεις τη ν προσοχή . Δεν ξέρεις ότι αυτή είναι η μόνη ελπίδα με έναν τέτοιο άνδρι : ; " Ο Έ ν τουαρντ δεν πρ ό κειται ν α εν δι αφερ θεί γι α καν έναν άλλον εκτ ό ς από εσέν α Χεν ρ ιέτ τ α κ αι το ξέρεις αυτό . " "Τ ότε δεν είναι πολύ έξυπνος. " Εριξε ένα γρήγορο βλέμμα στο άσπρο πρόσωπο της Μ ιτ ζ. "Σε πλήγωσα. Συγγνώμη . Λλλά απόψε μισώ τον Έντουαρντ. " " Μισείς τον Έ ντουαρντ ; Μα πως μπορείς;" " Μπορώ ! Εσύ δεν ξέρεις . . . " ''

Η Χενριέττα είπε αργά: " Μου θυμίζει τόσα πράγματα που θα ήθελα να ξεχάσω. " "Ποια πράγματα; " "Τ ο Έϊνσγουικ για παράδειγμα. " " Έϊνσγουικ; Θέλεις να ξεχάσεις το Έϊνσγουικ ;" Η φωνή τη ς Μιτζ ήταν δύσmστη . "Ναι, ναι, ναι ! Ή μουν ευτυχισμένη εκεί . Αλλά αυτή τη στιγμή δεν αντέχω να θυμάμαι την ευτυχία. Δεν το καταλαβαίνεις; Ήταν μια εποχή στην οποία δεν ξέραμε το μέλλον . Οπου πάντα λέγαμε, ότι όλα θα είναι ρόδινα! Μ ερικοί είν αι πιο σοφοί , δεν περιμένουν ν α γίνουν ευτυχισμένοι. Εγώ όμως αυτ ό περίμενα. " Είπε απότομα: " Ποτέ δε θα ξαναεmστρέψω στο Έϊνσγουικ." Η Μιτζ είπε αργά: "Α ναρωτιέμαι. "

156


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

Μιτζ ξύπνησε απότομα τη Δευτέρα το πρωί . Για μ ι α στιγμή έμεινε εκεί αφη ρημένη , κοιτάζοντας .. η ν πό ρ τ α , δι ό τ ι περ ί με ν ε να ε μ φ αν ι στεί '1 Λ αίδη Άνγκατε λλ. Τ ι είχε πει η Λούσυ όταν είχε έρθει εκείνο το πρώτο πρωινό ; Ένα δύσκολο Σαββατο κύριακο ; Ή ταν ανή συχη . . . σκεφτόταν ότι θα γίνει κάτι δυσάρεστο . Και όντως είχε γίνει κάτι δυσάρεστο, κάτι το ο πο ί ο βάραινε την καρ διά και τα συναι σθή ματα τ η ς Μι τ ζ σαν ένα μαύρο σύννεφο . Κάτι το οποίο δεν ήθελε να σ κεφτεί, ο ύτε να θυμη θεί . Κάτι που ήταν σίγουρο ό τι την φόβι ζε. Κάτι που ε ί χε σχέση με τον Έ ντουαρντ. Ξ αφν ι κ ά θυμ ή θη κε . Ε κείν η η άσχ η μ η , βλοσυρ ή λέξη . . . φόνος ! 'Όχι, όχι, " σκέφτη κε η Μιτζ, "δεν μ Jτορεί να είναι αλήθεια. Απλώς ονειρευόμουν. Ο Τ ζων Κρίστοου δο λο­ φονη μένος, νεκρ ός δίπλα στη ν πισίνα. Τ ο α ί μα στο γαλάζι ο νερ ό , σαν το εξώφυ λλο εν ό ς ασ-: υνομικο ύ μυθιστορή μ ατος . Α πίθαν ο , εξωπ ρ αγματι κό . Τ έτοια π ρ άγ μ α τ α δε συ ν έ β αι ν αν σ ' α υ τ ή ν . Α ν ή τ αν στο Έϊν σγ ο υ ι κ . Δε θ α μ π ο ρ ο ύ σε να ε ί χ ε σ υ μ β ε ί στο Έϊνσγουι Κ . " Τ Ο μαύρο βάρος κινή θη κε από το μέτωπό τη ς και μετατέθη κε στο βάθος του στομαχιού της, κάνοντας τη να αισθανθεί λίγο άρρωστη . Δεν ήταν όνειρο. Ή ταν ένα πραγματικό γεγονός, ένα :'εγονός που θα το διάβαζε στην εφη μερίδα, και ήταν αναμειγμένοι όλοι τους, η ίδια η ΧενριΙ; φα, η Λούσυ Η

157


και ο Έντουαρντ. Αδικο, ή ταν σίγουρο άδικο, επει δή δεν είχε καμια σχέση μ ' αυτούς αν η Γκέρντα είχε σκοτ ώσει τον άνδρα της. Η Μιτζ κινή θη κε ανήσυχα. Η ήσυχη , ανόη τη και ελαφρώς αξιολύπητη Γκέρντα. Δεν ήταν δυνατόν να βλέπεις την Γκέρντα σε ένα μελό­ δραμα, στη βία. Μ α σίγουρα η Γκέρντα δε θα μπορούσε να σκοτώσει κανέναν . Πάλι εμφαν ίστη κε η ανησυχία μέσα τη ς. Όχι, όχι, δεν πρέπει να σκέφτεται έτσι. Διότι ποιος άλλος θα μπο­ ρούσε να είχε σκοτώσει τον Τ ζων ; Και η Γκέρντα στε­ κόταν εκεί με το περίστροφο στο χέρι της. Τ ο περίστρo � φο που είχε πάρει από το γραφείο του Χένρυ. Η Γ κέρντα είχε πει ότι β ρή κε νεκρ ό το Τ ζων και σή κωσε το περίστροφο. Μ α τι άλλο θα έλεγε; Έπρεπε να πει κάτι, η κακομοίρα. Ευτυχώς που η Χενριέττα την προστάτευσε, λέγοντας ότι η ιστορία της Γκέρντα είχε μεγάλες mθανότητες να είναι αλήθεια. Αλλά η Χενριέττα δεν είχε σκεφτεί ποιες ήταν οι εναλλακτικές λύσσες. Η Χενριέττα ήταν πολύ περίεργη χθες τη νύχτα. Αλλά αυτό βέβαια ήταν από το σοκ του θανάτου του Τ ζων Κρίστοου. Η κακομοίρα η Χενριέττα, αγαπούσε τόσο πολύ το Τ ζων . Αλλά θα το ξεπερνούσε, οι άνθρωποι με τον χρόνο τα ξε π ε ρ ν ο ύ σαν ό λα . Κ αι τ ό τε θ α π αν τ ρ ευ ό τ α ν τ ο ν Έντουαρντ και θ α ζούσε στο Έϊνσγουικ, κάνοντας τον · Έντουαρντ ευτυ χισμένο Em τέλους. Η Χενριέττα πάντα αγαπούσε τον Έντουαρντ. Ή ταν 158


η επι θετι κή αυταρχι κή π ρ ο σ ωπ ι κ ό τ η τ α τ ο υ Τ ζ ων Κ ρ ί σ τ ο ο υ π ο υ μ π ή κε α ν ά μ ε σ α τ ο υ ς . Έ κ α ν ε τ ο ν Έντουαρντ να φαίνεται τόσο χλωμός σε σύγκριση . Η Μιτζ σκέφτη κε, καθώς κατέβαινε για το πρωινό , ότι ή δη η προσωπικότη τα του Έντουαρντ, απελευθε­ ρωμένη από την κυριαρχία του Τ ζων Κρίστοου είχε αρχίσει να εmβάλλεται . Φαινόταν mo σίγουρος για τον εαυτ ό του, λιγότερο διστακτι κός και αποτραβηγμένος. Μ ι λο ύ σε ευχ ά ρ ι σ τ α σ τ ο ν θυ μ ωμ έ ν ο κ αι ψυ χ ρ ό Nτ€ίβηντ. " Π ρ έπ ε ι να έ ρ χ ε σ αι πιο συ χ ν ά στο Έϊνσγ ου ι κ Nτ€ίβηντ. Θα ήθελα να αισθάνεσαι άνετα εκεί και να γνωρίσεις το μέρος. " Παίρνοντας λίγη μαρμελάδα ο Ντέϊβηντ είπε ψυχρά: "Αυτ ά τα μεγάλα κτήματα είναι γελο ί α. Θα έπρεπε να διαιρεθούν και να μοιραστούν . " " Α υ τ ό δε θα συμ βεί ό σο ζω εγ ώ, ελπ ί ζω, " ε ί πε ο Έντουαρντ χαμογελώντας. "Οι ένοικοί μου εί ναι όλοι ικανοποιημένοι." "Δε θα έπρεπε να είναι," είπε ο Ντέϊβηντ. "Κανένας δε θα έπρεπε να είναι ικανοποιημένος. " " Αν οι πί θη κοι ή ταν ι κανοποι η μένοι με τις ουρές τους . . . " μουρμούρισε η Λαίδη Ά νγκατελλ από το μπου­ φέ, όπου κοίταζε αφη ρημένα ένα πιάτο με συκωτάκια. "Αυτό είναι ένα ποίη μα που έμαθα στο νη πιαγωγείο αλλά δε θυμάμαι το υπόλοιπο . Π ρέπει να συ ζη τή σω μαζί σου Nτ€ίβηντ και να μάθω όλες τις καινο ύ ριες ι δέ ­ ες. Από ότι κατάλαβα, πρέπει να μισείς τους πάντες αλλά την ίδια στιγμή να τους δίνεις δωρεάν ιατρική περίθαλψη και πολύ μόρφωση (τα κακόμοιρα τα παι­ διά , τα πηγαίνουν με τα λεωφορεία το πρωί στο σχο­ λείο, λες και είναι κοπάδια από πρό βατα) . Και να ανα 159


γκάζεις τα παιδιά να πίνουν μουρουνέλαιο, είτε τους αρέσει είτε όχι, τόσο απαίσια μυρωδιά που έχει . " Η Λούσυ, σκέφτη κε η Μιτζ, φερόταν ως συνήθως. Και ο Γ κάτζον . όταν τον είχε προσπεράσει στο χολ έδειχνε όπως πάντα. Η ζωή στο Χόλλοου είχε πάρει τον κανονι κό τη ς δρόμο . Με τη ν αναχώρηση της Γκέρντα όλη η υπόθεση φαινόταν σαν ένα όνειρο . Ακούστη κε ο ήχος ενός αυτοκινήτου από έξω, και εμφανίστη κε ο Σερ Χένρυ με το αυτοκίνητο του . Είχε μείνει τη νύχτα στη λέσχη του. " Λοιπόν αγάΠη μου, " είπε η Λούσυ, "ήταν όλα εντά­ ξει ; " "Ναι. Ή ταν εκεί και η γραμματέας, μια πο λύ ικανή κοπέλα. Ανέλαβε τα πάντα. Και υπάρχει και μια αδερ­ φή την οποία ενημέρωσε η γραμματέας. " "Τ ο ήξερα, " είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. "Μήπως ήταν στο Τ άνμπριτζ Γουέλς; " "Νομ ί ζω ότι ήταν στο Μπέξχιλλ," είπε ο Σερ Χένρυ, μπερδεμένος. " Αλή θεια;" η Λούσυ σκέφτη κε το Μ πέξχιλλ. " Ναι , πολύ mθανόν . " Ο Γκάτζον πλησίασε. "Τ ηλεφώνησε ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ, Σερ Χένρυ . Η ανάκριση θα γίνει στις έντεκα το πρωί την Τ ετάρτη . " Ο Σε ρ Χ έν ρ υ κ ο ύ νη σ ε τ ο κ ε φ άλι τ ο υ . Η Λ αί δη Ά νγκατελλ είπε: "Μ ιτζ, καλύτερα να πάρεις τη λέφωνο το κατάστημα σου. " Η Μιτζ πλη σίασε το τη λέφωνο. Η ζωή της ή ταν πάντα τόσο φυσιολογική και κοινό­ τοπη που αισθανόταν ότι τη ς έλειπε το λεξιλόγιο για να εξηγή σει στα αφεντικά της ότι, ακόμα και μετά από 160


τέσσερις μέρες διακοπές, δεν ήταν δυνατόν να επιστρέ­ ψει στη δουλειά λόγω του ότι ήταν αναμειγμένη σε μ ια υπόθεση φόνου. Δεν ακουγόταν πιστευτό . Δεν έδινε την αίσθηση του πραγματι κού. Και στην Κυρία Αλφρετζ δεν ή ταν εύκολο να δίνεις εξηγήσεις. Η Μιτζ πήρε την απόφαση και σή κωσε το ακουστι ­ κό . Ή ταν όσο δυσάρεστο το περίμενε. Η βραχνή φωνή τη ς καυστική ς εβραίας ακούστη κε θυμωμένη από το τη λέφωνο. "Τ ι είπες μις Χάρντ καστλ; Θάνατος : Κ ηδε ί α ; Δεν ξέρεις ότι σε χρειάζομαι ; Νομίζεις ότι θα ανεχτώ αυτ έ ς τις δικαιολογίες; Μάλλον θα περνάς πολύ καλά ! " Η Μιτζ τη διέκο ψε, μι λώντας καθαρά και κοφτά. 'Ή αστυνομία; Είπες η αστυνομία; " ήταν σχεδόν ουρ ­ λιαχτό . " Έχεις μπλέξει με την ·αστυνομία : " Σφίγγοντας τα δόντια τη ς η Μιτζ συνέχισε να εξηγεί . Περίεργο πόσο ελεεινή φαινόταν όλη η υπόθεση όταν την επαναλάμβανε η κυρία Αλφρετζ. Την έκανε να μοι ­ άζει με μια χυδαία υπόθεση . Τ ι αλχημείες έφτιαχνε ο ανθρώπινος νους ! Ο Έντουαρντ άνοιξε την πόρτα και μπή κε, και βλέ­ ποντας ότι η Μιτζ τηλεφωνούσε έκανε να φύγει . Τ ον σταμάτησε. "Σε παρακαλώ Έντουαρντ μείνε. Θέλω πο λύ να μεί­ νεις. " Η παρουσία του Έντουαρντ στο δωμάτιο της έδινε δύναμη να εξουδετερώσει το δη λητή ριο. Πή ρε το χέρι της πάνω από το μι κρόφωνο που το είχε καλύψει προηγουμένως. 161


'Τ ι εί πατε; Ναι, λυπάμαι κυρία, α λλά δεν είναι ότι φταίω εγώ . . . Η απαίσια βραχνή φωνή ούρλιαζε από θυμό. " Ποιοι είναι αυτοί οι φίλοι σου; Τ ι είδους άνθρωποι είναι αν έχουν εκεί ένα νεκρό και τη ν αστυνομία; Είμαι σχεδόν έτοιμη να μην σε ξαναπροσλάβω ! Δεν μπορώ να βάλω σε κίνδυνο το όνομα του καταστή ματος μου. " Η Μ ι τ ζ απάντησε υποτακτ ι κά και επιφυ λακτικά . Τ ε λ ι κ ά κ ατ άφε ρ ε ν α β ά λε ι κ ά τ ω τ ο α κ ο υ σ τ ι κ ό . Αναστενάζοντας από ανακούφιση , αισθανόταν άρρω­ στη και ταραγμένη . "Τ ηλεφωνούσα στη δουλειά μου," εξήγησε . .. Έπρεπε α ν τους ενη μερ ώσω ό τ ι δ ε θα επέστρεφα μέχρι την Πέμπτη εξαιτίας της ανάκρισης και τη ς αστυνομίας." "Ελπί ζω να το δέχτη καν . Πώς είναι αυτό το κατάστη ­ μα που δουλεύεις; Η γυναί κα που το έχει είναι συμπα­ θη τι κή και καλή ;" "Δε θα την περ ι έγραφα έτσ ι ! Είναι εβραία από το Γουάϊ τσαπελ με βαμμένα μαλλιά και φωνή σαν τσου­ γκράνα. " "Μα αγαπητή μου Μιτζ . . . Τ ο καταθορυβημένο πρόσωπο του Έντουαρντ την έκαν ε σχεδόν να γελάσει . Eδ�ιχνε τόσο ενδιαφέρον . " Μα αγαπητό μου παιδί, δεν μπορείς να τα ανεχτεί ς αυτά. Αν πρέπει να δουλεύεις καλύτερα να βρεις μια δου λ ει ά , ό που τ ο περ ι βάλλο ν εί ν α ι α ρ μ ο ν ι κ ό και συμπαθείς τα άτομα με τα οποία δουλεύεις." Η Μιτζ τον κοίταξε για μια στιγμή χωρίς να απαντή ­ σει . Π ως να το εξηγή σεις σε κάποιον σαν τον Έντουαρντ; Τ ι ήξερε ο Έντουαρντ για την αγορά εργασίας; Και ξαφνικά ένα κύμα πίκρας ανάβλυσε μέσα τη ς. Η "

"

162


Λ ο ύ συ ο Χ έν ρ υ , ο Έ ν τ ο υ α ρ ν τ κ αι α κ ό μ α κ α ι η Χενριέττα . . . τους χώριζε ένα τεράστιο χάσμα, το χάσμα που χωρίζει τους εργαζόμενους από τους πλούσιους. Δεν είχαν ιδέα πόσο δύσκολο ή ταν να βρεις δουλειά. και όταν την έβρισκες, να την κρατήσεις ! Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι δεν υπή ρχε ανάγκη να δουλεύει . Η Λο ύσυ και ο Χένρυ θα τη ς έδιναν ευχάριστα ένα σπίτι , και με την ίδια χαρά θα της έδιναν και χαρτζιλί κι . Κι ο Έντουαρντ ακόμα, με ευχαρί στη ση θα της έδι νε το τελευταίο. Αλλά κάτι μέσα της επαναστατούσε στην ι δέα ότι θα δεχόταν να τεμπελιάζει, βασισμένη στις ανέσεις που θα τη ς πρ όσφεραν οι πλο ύσιοι συγγενεί ς της. Ό ταν ερχόταν σε σπάνιες περιπτώσεις και βυθι ζόταν στην ο ργανωμένη πο λυτελή ζ ωή τη ς Λ ο ύσυ ή ταν πο λύ ωραία. Αυτό τη διασκέδαζε. Αλλά κάτι από το ανεξάρ­ τητο πνεύμα της, την εμπόδιζε να δεχ τε ί μια τέ τοια ζωή ως δώρο . Το ίδιο αίσθημα την είχε εμποδίσει να ξε κι νή­ σει μ ι α δικιά τη ς επιχείρηση μ ε χρή μα τα δα ν ε ισμ έ ν α από φίλους και συγγενείς. Είχε εμπειρίες με παραδείγ­ ματα άλλων . Δε δανειζόταν λεφτά, δε χρησιμοποιούσε τ η ν επίδρα­ ση των συγγενών της ως μέσο. Είχε βρει μόνη τη ς μια δουλειά και έπαιρνε τέσσερις λίρες την εβδομάδα. Α ν η κυρία Αλφρετζ της είχε δώσει τη δουλειά επει δή ή λπι ζε ότι θα έφερνε πλούσιους φίλους για να ψων ίσουν τότε είναι βέβαιο ότι απογοη τεύτη κε. Η Μιτζ αποθάρρυνε οποιαδήποτε τέτοια σκέψη στους φίλους τη ς. Δεν είχε ψευδαισθήσεις για τη δουλει ά . Δεν της άρε­ ε σ το μαγαζί, δε συμπαθούσε την κυρία Αλφρετζ; και μισούσε την αιώνια υποτακτικότητα στους κακοδιάθε­ τους και αγενείς πελάτες. Αλλά αμφέβαλε ότι θα μπο .

1 63


ρούσε να βρει άλλη δουλειά π ο υ θα της άρεσε περισσό­ τερο επειδή δεν είχε τα απαραίτητα προσόντα. Η υπόθεση του Έντουαρντ ότι είχε μια μεγ άλη ποι κι­ λία από δουλειές και το μόνο που έπρεπε να κ άνει ή ταν να διαλέξει , ήταν ανυπόφορα προκ λητι κή . Πηω δι καί­ ωμα είχε ο Έντουα ρντ να μι λάει για τον κόσμο, τύσο απο κομμένος από την πραγματικότητα ; Ή ταν όλοι τους Άνγκατελλ. Κα ι αυτή ή ταν μόνο μισή Άνγκατελλ ! Και μερι κές φορές όπως σήμερα ' ω πρωί δεν αι σθανόταν καθόλου σαν Άνγκατιλλ ! Ή ταν η κ όρη του πατέρα τη ς. Σκέφτη κε τον πατέρα της με το συνη θισμ ένο αίσθη ­ μα αγ άπη ς και τύψεων. Ένας μεσόκ ο πος γκριζομάλλη ς με κουρασμένο πρόσωπο. Ένας άνδρας που είχε αγωνι­ στεί για χρόνια να διατη ρήσει μια μικρή οικογενειακή επιχεί ρηση , η οποία όμως, πάρα τις προσπάθειες του, ή ταν καταδι κασμ ένη να σβήσει . Δεν ή ταν ότι δεν ή ταν ι κανός, απλώς οι καταστ άσεις αλλάζουν. Κατά περίεργο τρόπο δεν έδε ιχνε αφοσί ωση στην έξυ­ πνη μητέρα της που ή ταν Άνγκατελλ, αλλά στον κου­ ρασμ ένο, ή συχο πατέρα της. Κάθε φορά που επέστρε­ φαν από τις εmσκέψεις στο ΈϊνσΥουικ, που γι ' αυτήν ή ταν η μεγαλύτερη χαρά της ζωή ς της, απαντούσε στο έκπλη κτο πρόσωπό του πατέρα τη ς αγκαλιάζοντας τον και λέγοντας: "Είμαι πο λύ χαρούμενη που είμαι σπίτι . . . είμαι χαρούμενη που ή ρθα στο σπ ί τι" Η μητέρα τη ς είχε πεθάνει όταν ή Μ ι τζ ή ταν δεκα­ τριών χρονών. Μερι κές φορ ές η Μ ιτζ συνει δητοποιούσε ότι ήξερε πολύ λίγα για τη μη τέρα της. Ή ταν μια γοη ­ τευτι κή , χαρούμενη κυρ ί α. Εί χε μετανι ώσει για τον γ άμο της, το γ άμο που την είχε βγάλε ι έξω από τη δυνα­ στεία των Άνγκατελλ. Η Μιτζ δεν το ή ξερε. Ο πατέρας 164


τη ς γινόταν όλο και πιο ή συχος και πιο σκυθρωπός μετά τον θ άνατο της γυναί κας του . Οι αγώνες να διατη ­ ρ ήσει την επιχεί ρηση γινόταν όλο και πιο δύσκολοι . Είχε πεθάνει ή ρεμα και διακριτι κά, όταν η Μιτζ ή ταν δεκαοχτ ώ χρόνων. Η Μ ι τ ζ ε ί χε μ ε ί ν ε ι μ ε δ ι άφ ο ρ ο υ ς σ υ γ γ ε ν ε ί ς Ά νγκ ατελλ, είχε δεχτεί δώρα από τους Ά νγκατελλ, αλλά ις αρνή θη κε να εξαρτη θε ί οικονομι κά από την καλή θέλη ση . Και όσο και να τους αγαπούσε , έ ρχονταν περι­ πτ ώσεις, όπως η ση μερινή , όπου αισθανόταν εντελώς διαφορετι κή από αυτούς. Σκέφτη κε με μνησι κακία: "Δεν ξέρουν τίποτα ! " Ο Έντουαρντ, ευαίσθητος όπως πάντα, την κο ί ταξε με ένα συγχυσμένο ύφος. Τ η ρώτησε απαλά: "Σε στεναχώρησα; Γιατί ; " Η Λούσυ μπή κε στο δωμάτιο. Ή ταν στη μέση μιας συζήτη ση ς με τον εαυτό της. " . . . βλέπεις ό τι δεν ξέρουμε γιατί θα προτιμούσε να πάει στο Γουάϊτ Χάρτ από το να έρθει εδώ. " Η Μ ι τ ζ τη ν κ ο ί τ αξ ε σ α στ ι σ μ έν η κ α ι μ ε τ ά τ ο ν Έντουαρντ . "Δε βοη θάει σε τίποτα να κοιτάς τον Έ ντουαρντ , " είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. ''Ο Έντουαρντ δε θα ήξερε. Εσύ Μιτζ είσαι τόσο πρακτι κή . " "Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς Λούσυ. " Η Λού συ φαινόταν έκπλη κτη . " Μα την ανάκρ ι ση αγαπητή μου. Η Γκέρντα πρέπει να έρθει . Να μείνει εδώ; Η να πάει στο Γουάϊτ Χάρτ ; Αυτά που θα δει εδώ θα της θυμίσουν τον φόνο πράγμα που θ α είναι δύσκολο, αλλά και στο Γ ουάϊτ Χάρτ θα υπάρχουν άνθρωποι περίεργοι, και πολλο ί από αυτο ύς δημοσιογράφοι . Τ ετ άρτη , στις έντεκα, ή μή πως ε ίναι -�,

1 65


εντεκάμισι ; " ένα χαμό γελο φώτισε το πρ όσωπο τη ς Λ αίδη Άνγκατελλ. " Ποτέ δεν έχω πάει σε ανάκριση ! Σκέφτη κα να φορέσω το γκρίζο παλτό και καπέλο, όπως στην εκκλη σία. Αλλά όχι γάντια. " " Ξέρετε," συνέχισε η Λαί vη Άνγκατελλ, διασχίζοντας το δωμάτιο, ση κώνοντας το ακουστι κό και κοιτάζο­ ντας το με μεγάλη αφοσίωση , "Δε νομίζω ότι έχω γάντια εκτός από εκείνα που χρησιμοποιώ στον κήπο ! Εχω μόνο κ άτι μεγάλα βραδινά που φύλαξα από τότε που ήταν κυβερνήτης ο Χένρυ. Τ α γάντια είναι λίγο ηλίθια δε νομίζετε ;" ' Ή μόνη χρήση είναι να μην αφή νουν αποτυπώματα στα εγκλήματα," είπε ο Έντουαρντ χαμογελώντας. "Εί ναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες Έντουαρντ . . . πο λύ ε ν δι α φέ ρ ο ν . Τ ι τ ο κ ρ ατ ώ α υ τ ό ; " Η Λ αί δη Άνγκατελλ κοίταξε το ακουστικό με ένα ύφος δυσαρέ­ σκειας. " Μήπως θα τη λεφωνούσες σε κάποιον ;" "Δε νομίζω. " Η Λαίδη Άνγκατελλ κούνησε αφη ρημέ­ να το κεφάλι τη ς και έβαλε ξανά το ακουστικό στη θέση του. Κοίταξε μια τον Έντουαρντ και μια τη Μιτζ. " Δε νομίζω ότι είναι σωστό να αναστατώνεις τη Μιτζ, Έ ντουαρντ. Η Μ ιτζ ταράζεται από τους ξαφνικούς θανάτους περισσότερο από εμάς. " " Αγαπητή μου Λού συ ," αναφώνησε ο Έντουαρντ. " Ανησυχούσα μόνο για το μέρος που δουλεύει η Μιτζ. Δε μου φαίνεται σωστό. " Ο Έ ντουαρντ νομί ζει ότι θα έπρεπε να έχω μια συμπαθητική και ευχάριστη αφεντικίνα που θα με εκτι­ μά," είπε η Μιτζ ψυχρά. " Χ ρυσέ μου Έ ντουαρντ, " είπε η Λούσυ με πλή ρη ''

166


εκτίμηση . Χαμογέλασε στη Μιτζ και έφυγε. "Σ οβαρά Μιτζ," είπε ο Έντουαρντ , "ανησυχώ. " Τ ον διέκοψε: ' Ή καταραμένη γυναίκα με πληρώνει τέσσερις λίρες την εβδομάδα. Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. " Πέρασε από δίπλα του και βγή κε στον κήπο. Ο Σερ Χένρυ καθόταν στο συνηθισμένο σημείο δί πλα στο χαμη λό τοίχο, αλλά η Μιτζ γύρισε από την ά λλη κ αι ανέβη κε προς τον κήπο με τα λουλούδια. Οι συγγενείς τη ς ή ταν γοητευτικο ί αλλ ά δεν είχε ανάγκη από τη γοητεία τους σή μερα το πρωί. Ο Ντέϊβηντ Άνγκατελλ καθότ α ν στο παγκάκι . στο τέλος του μονοπατιού. Ο Ντέϊβηντ ήταν απλός και η Μιτζ πήγε κατευθείαν και κάθισε δί π λα του, παρ ατη ρ ώντα ς με κακό βουλη ευχαρ ίστηση το στεναχωρημένο ύφος του. Πόσο δύσκο λο ή ταν, σκέφτη κε ο Ντ έϊ βηντ, να ξ εφύ­ γεις από τους ανθρώπους. Τ ον είχαν διώξει από το δωμάτιο του οι υπη ρ έτριες μ ε τις σκούπες και τα φαράσια. Η βιβλιοθή κη ( και η εγκυκλοπαίδεια Μπριττάνικα) δε ν ή τ αν το κ α τ α φύ γ ι ο π ο υ π ε ρ ί μ εν ε . Η λαί δ η Άνγκατελλ είχε μπει δύο φορές, κ άνοντας σχόλια στα οποία δεν ή ταν δυνατόν να υπάρχει λογική απάντηση . Είχε έρθ ει ε δώ έξω για να σκεφτεί την κατάστασή του . Τ ο σαβ β ατ ο κύ ρ ι α κ ο , το οποίο απρ όθυμα είχε δεχτεί να περάσει στο Χόλλοου, είχε γίνει πιο μεγάλο εξαιτίας των διαδικασιών που σχετίζονταν με τον ξαφ­ νικό και βίαιο θάνατο. Ο Ντέϊβηντ, ο οποίος προτιμούσε να συλλογίζεται το ακαδημαϊ κό παρελθόν ή να συζη τάει το μέλλον τη ς 167


αριστεράς, δεν ήταν έμπειρος στο να χειριστεί ένα βίαιο κ α ι π ρ αγ μ α τ ι κ ό π α ρ ό ν . Ο π ω ς ε ί χ ε πει στη Λ α ί δη Άνγκατελλ δε διάβαζε " Τ α Π αγ κόσμια Νέα" , αλλά αυτά τα ίδια νέα σαν να είχαν έρθει στο Χόλλοου. Φόνος! Ο Ν τέϊβηντ έτρεμε από δυσαρέσκεια. Τι θα σκέφτονταν οι φ ί λοι του ; Πως δεχόταν κάποιος τον φό ν ο ; Π ο ι α ή τ αν η σωστή ν ο ο τ ρ ο π ί α ; Β α ρ ε μ άρ α ; Αηδία; Ελαφρ ά διασκέδαση ; Προσπαθο ύσε ν α λύ σει αυτά τ α προβλή ματα στο νου του και δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος από την ενο­ χλητικ ή παρουσία της Μ ιτ ζ. Τ η ν κοίταξε ανή συχος καθώς κάθισε δίπλα του. Εμεινε μάλλον κατάπλη κτος από το π ρ ο κ λη τ ι κό βλέμμα που πή ρε σαν απάντηση στο δικό του ύφος. Μια αντιπαθητική κοπέλα χωρίς διανοητική αξία. Αυτή είπε: "Π ως σου φαίνονται οι συγγενείς σου ;" Ο Ντέϊβηντ σή κωσε τους ώμους του. Είπε: " Μή πως σκεφτόμαστε τους συγγενείς μας;" Η Μιτζ είπε: "Μή πως σκεφτόμαστε για οτιδήποτε ;" Αναμφίβολα, σκέφτη κε ο Ντέίβηντ, αυτή δε σκεφτό­ ταν. Είπε, σα να της έκανε χάρη : 'Άνέλυα τις αντιδράσεις μου στον φόνο. " " Έίναι οπωσδήποτε περίεργο να βρίσκεσαι αναμειγ­ μένος σ' έναν φόνο." Ο Ντέίβηντ αναστέναξε και είπε: " Κουραστι κό . " Αυτό ς ή ταν ο σωστός χαρακτη ρι­ σμός. " Όλα αυτά που νομίζαμε ότι υπή ρχαν μόνο στις σελίδες μυθιστορημάτων ! " " Π ρέπει να έχεις μετανιώσει που ή ρθες," είπε η Μιτζ. Ο Ντέϊβηντ αναστέναξε. " Ναι, θα μπορούσα να βρίσκομαι με έναν φίλο μου 168


στο Λονδί νο. " " Έχει ένα βι βλιοπωλείο τη ς αριστερ άς, " πρ όσθεσε. " Μ άλλον θα είναι πιο άνετα εδώ , " είπε η Μιτζ. "Μήπως το μόνο σημαντι κό είναι να είμαστε άνετοι ; " ρ ώτησε με περιφρόνηση ο Ντ έϊ βη ντ. ''Υ πάρχουν φορές, " είπε η Μιτζ, " που νομ ί ζω ότι δε με εν διαφέρει τίποτε άλλο . " "Αυτή η νοοτροπία καλοπέραση ς, " είπε ο Ντέϊβη ντ. "Αν ή σουν εργαζόμενη . . . " Η Μιτζ τον διέκοψε. "Είμ αι εργαζόμενη . Γι ' αυτό ακριβώς με ελκύει τόσο λύ η ά νεση . Τ α ωραία κρεβάτια, τα πουπουλένια πο μ αξιλάρια ... το πρωινό τσάι που σου το ακουμπάνε ελα­ φρ ά δίπλα στο κρεβάτι . . . ένα μπάνιο με πολύ ζεστό νερό και άλατα για το μπ άν ι ο. Η πο λυθ ρ όνα στ η ν οπο ί α βυθ ίζεσαι . . . " Η Μιτζ σταμάτησε λίγ ο την απαγγελία της. "Οι εργάτ ες," είπε ο Ντέϊβηντ, " πρέπει να έχουν όλα αυτά τα πράγματα. " Αλλά ήταν λίγο αρνητικ ός για το πρωινό τσ άι που το τοποθετούσαν ελαφρά δίπλα στο κρεβάτι, πρ άγμα που ακουγόταν υπερ βολικά μαλθακό για έναν σωστ ά οργα­ νωμένο κόσμο. "Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου," είπε η Μιτζ εγκάρδια.

169


ΚΕΦΑΛΑ ΙΟ 15

Ο Η ρακλή ς Πουαρό διέκοψε το πρωινό του, που ήταν ένα ποτή ρι κακάο που απολάμβανε κατά τις έντεκα το πρωί, εξαιτίας του τη λεφώνου που χτυπούσε. Ση κώθη κε και σή κωσε το ακουστικ ό . "Ν αι ;" " Ο κύριος Πουαρό ; " 'Ή Λαίδη Άνγκατελλ;" "Τ ι καλό εκ μέρους σας να θυμηθείτε τη φωνή μου ! Μήπως σας ενοχλώ; " 'Όχι, καθόλου. Ελπίζω να μην έχετε ταραχτεί πολύ από τα χθεσινά γεγονότα. " 'Όχι βέβαια. Είναι όντως δύσκολη κατάσταση αλλά βρίσκω ότι αισθάνομαι μάλλον αποστασιοποιη μένη . Σας πή ρα τηλέφωνο να μάθω αν ήταν δυνατόν να έρθε­ τε . . . το ξέρω ότι θα είναι μπελάς, αλλά έχω ένα μεγάλο πρόβλη μα. " " Και βέβαια Λαίδη Άνγκατελλ . Εννοείτε τώρα; " 'Ή αλήθεια είναι ότι αυτό εννοούσα. Δηλαδή όσο mo γρήγορα γίνεται . Είστε πολύ καλός." " Καθόλου. Να έρθω από το μονοπάτι στο δάσος; " "Ναι, πάρτε τον mo γρήγορο δ ρόμο . Σας ευχαριστώ πολύ αγαπητέ κύριε Πουαρό. " Αφού τίναξε μερικούς κ όκκους σκόνης από τον πέτο του σακακιού και έβαλε ένα ελαφρύ παλτό, ο Πουαρό πέρασε το δρομάκι και προχώρησε βιαστικά στο μονο­ πάτι ανάμεσα από τις καστανιές. Η mσίνα ήταν έρημη , η αστυνομία είχε τελειώσει τ η δουλειά της και είχαν φύγει. Εδειχνε αθώα και γαλήνια στο απαλό φθινοπωρι1 70


νό φως. Ο Πουαρό έριξε ένα γρήγορο βλέμμα στο περίπτερο. Η γούνινη κάπα, επισήμανε, έλειπε. Αλλά τα έξι κουτιά σπ ί ρτα β ρ ίσκονταν ακόμα στο τ ρ απέζι δί πλα στον κ αναπέ. Αναρωτιόταν πιο πολύ από πριν γι ' αυτά τα σπίρτα. "Δέν είναι το σωστό μέρος για να φυλάξεις σπί ρτα, εδώ στην υγρασία. Έ να κουτί ναι, αλλά όχι κι έξι ." Συνοφρυώθη κε όταν εί δε τ ο βαμμέν ο τ ρ απέ ζι . Ο δίσκος με τα ποτή ρια είχε φύγει . Κάποιος είχε ζωγραφί­ σει κάτι με μολύβι στο τραπέζι, ένα περ ί εργο δέντρο. Τ ον εν όχλησε. Πρόσβαλε την αίσθηση τη ς τάξης που είχε. Κούνησε το κεφάλι του και συνέχισε γρήγορα προς το σπ ίτι . Αναρωτιόταν ποια ή ταν ή αι τ ία αυ τή ς τη ς επείγουσας κλήσης. Η Λαίδη Ά νγκατελλ τον περίμενε στην μπαλκονόπορ­ τα και τον οδήγησε στο άδειο σαλόνι. " Π ο λύ ευγε ν ι κ ό εκ μέ ρ ο υ ς σας να έ ρ θετε κ ύ ρι ε Πουαρό. " Τ ου έσφιξε θερμά το χέρι. "Κυρία μου, είμαι στη διάθεσή σας. " Τ α χέρια της Λαίδη ς Άνγκατελλ τεντώθη καν εκφρα­ στικά και τα όμορφα μάτια της άνοιξαν. "Βλέπετε όλα είναι τόσο δύ σκολα. Αυτός ο εmθεωρη­ τής παίρνει συνέντευξη , όχι μάλλον ανακρίνει, η παίρ­ νει κατάθεση . . . ποια είναι η σωστή ορολογία; από τον Γκάτζον. Και όλη η ζωή μας εδώ εξαρτάται από τον Γ κά τζον, κ αι τον λυπάμαι . Διότι είν αι τρ ομερ ό γι ' αυτό ν να τον ανακρίνει η αστυνομία, ακόμα και ο Em ­ θ εωρη τή ς Γκρέιντζ, τον οποίον βλέπω ως έναν καλό οικογενειά ρχη . Νομίζω ότι έχει γιους και θα τους βοη Ι7Ι


θάει με το παιχνίδι Μεκκάνο τα βράδια, και μια γυναί­ κα που θα τα έχει όλα πεντακάθαρα στο σπίτι, που θα είναι παραφορτωμένο με έπιπλα . . . Ο Π ουαρό έμεινε άναυδος καθώς η Λαίδη Άνγκατελλ ανέπτυξε τη φανταστική εικόνα τη ς σπιτική ς ζωής του επιθεωρητή Γ κρέιντζ. "Α πό τη μαραμένη εμφάνιση του μουστακιού," συνέ­ χισε η Λαίδη Άνγκατελλ, " νομίζω ότι το σπίτι του είναι υπερβο λικά καθαρ ό και έ τσι τον στεναχωρεί, όπως το σαπο ύν ι στα πρόσωπα νοσοκόμων . Λ άμπουν ! Αυτό περισσότερο στην επαρχία βέβαια, όπου τα πράγματα π ρ ο ο δεύ ο υ ν π ι ο αργ ά , σ τ ο Λ ο ν δί ν ο οι ν ο σ ο κ ό μ ε ς φορούν πούδρα και πολύ έντονο κραγι όν . Αλλά καθώς έλεγα κύριε Πουαρό , πρέπει να έρθετε σ' ένα κανονικό μεσημεριαν ό μαζί μας όταν τελειώσει όλη αυτή η υπό­ θεση . " "Εί σαστε πολύ καλή ." "Δ ε με πει ρ άζουν οι αστυν ομικοί , " είπε η Λ αίδη Ά νγκατελλ. "Τ ο βρίσκω πολύ ενδιαφέρον . 'Έm τρέψετε μου να σας βοηθήσω όπως μπορώ. " είπα στον εmθεωρη­ τή Γκρέιντζ. Φαίνεται κάπως συγχυσμένος αλλά μεθο­ δικός. " Τ ο κίνητρο φαίνεται να είναι τόσο σημαντικό για τους αστυνομι κούς," συνέχισε. " Μια και μιλάμε για νοσοκόμες, νομίζω ότι ο Τ ζων Κ ρίστοου και μια νοσο­ κόμα με κόκκινα μαλλιά και μια μύτη που έδειχνε τον ουρανό . . . αρκετά ελκυστική . Αλλά ήταν πολλά χρόνια πριν και μπορεί να μην ενδιαφέρει την αστυνομία. Δεν ξέ ρουμε πό σα έπρεπε ν α ανεχτεί η κακομοί ρ α η Γκέρντα. Είναι πιστός τύπος δε νομίζετε; Ή mθανόν να πιστεύει αυτά που της λένε. Νομίζω ότι η καλύτερη τακτι κή είναι να μη δείχνει κανείς πολύ έξυπνος." "

172


Ξ αφνικά η Λαίδη Ά νγ κατελλ άνοιξε διάπλατα τ η ν π ό ρτ α του γρ αφεί ου για τον Π ουαρ ό , αν αφων ώ ντας ευχ άρισ τ α, "Ε δ ώ είναι ο κύριος Πουαρό . " Β γή κε κ α ι έ κ λε ι σε π ί σ ω τη ς τ η ν πό ρ τ α . Ο επι θεωρ η τή ς κ αι ο Γκάτζον κάθονταν δίπλα στο γραφε ί ο . Ένας νεαρός με ένα σημειωματάριο κ α θόταν σε μια γωνία. Ο Γ κάτζον ση κ ώθη κε από σεβασμό. Ο Πουαρό απολογήθη κε βιαστικά. ' Άποσύρομαι αμέσως. Σας διαβεβαιώ ότι δεν εί χα ι δέα ότι η Λ αίδη Άνγκατελλ . . . " " Κ αι β έ β αι α , πως ν α εί χ ε ς : " Τ ο μ ο υ σ τ ά κ ι τ ο υ Γ κ ρ έι ν τ ζ έδειχνε π ι ο πεσιμιστι κ ό σή με ρ α τ ο π ρ ω ί . "Μπορεί ," σκέφτη κε ο Πουαρό, γοη τευμένος από τ η ν προηγο ύμενη περιγραφή του Γ κ ρ έ ιντζ από τη Λαί δη Άνγκατε λλ, " να έχει γί νει πολύ καθάρισμα στο σπί τι ή να έχουν αγορ άσει ένα μπρούντζινο τραπ έ ζι από το Μπεν άρες κι ο καλός επιθεωρητή ς δεν βρίσκει χώ ρο να κουνη θεί . " Θυμωμένος απέρριψε τις σκ έψεις αυτέ ς. Τ ο καθ α ρό , αλλά παραφορτωμένο σπίτι του επιθεωρητή , η γυναί κ α του, τα παι διά και η προσκ όλλη ση τους στο Μ εκκάνο ήταν όλα αποκυήματα τη ς φαντασί ας του πολυάσχο­ λου μυαλού της Λαίδης Άνγκατελλ. Αλλά η ζωντάνια και η εικόνα τη ς πραγματικότητας που υπή ρχε στην περιγραφή τη ς τον ενδιέφεραν . Ή ταν ένα μεγάλο επί τευγμα. " Καθίστε κύριε Πουαρό," είπε ο Γ κρέιντζ. "Θέλω να σας ρωτή σω για κάτι, έχω σχεδόν τελειώσει εδώ . " Γύ ρισε πάλι προς τον Γ κάτζον, ο οποίος αδιάφορα, σχεδόν δυσαρεστημένα, κάθισε και γύρισε με ανέκφρα­ στο πρόσωπο προς τον συνομι λητή του . " Και αυτά είναι όσα θυμάστε;" 173


"Ναι κύριε. Όλα ήταν ό πως συνήθως. Δεν εmσή μανα καμ ί α δυσαρέσκεια. " " Υ πάρχει μια γού νινη κάπα έξω στο περ ίπτερο στην πισίνα. Σε π οια από τις γυναίκες αν ή κε αυτό ;" " Α ναφέρ εστε κύριε, σε μια κάπα από ξανθή γούνα; Τ ο πρ όσεξα χθες καθ ώς πή ρα τα ποτή ρια από το περί­ π τ ερο. Αλλά δεν αν ή κει σε καν έναν σ' αυτό το σπί τι . " "Τ ότε ποιαν ού είναι ;" " Μ πο ρ εί ν α αν ή κει στη μ ι ς Κ ρ έι κύ ρ ι ε . Τ η μ ι ς Βερόνικα Κρέι, την ηθοποιό. Θυμάμαι ότι φορούσε κάτι παρόμ οιο. " " Πότε;" " Όταν ήταν εδώ, προχθές τη νύχτα, κύριε." " Δεν την είχες αναφέρει ως έναν από τους καλεσμέ­ νους. " " Δεν ή ταν κ αλεσμένη κύ ρ ι ε . Η μ ι ς Κ ρέι ζει στο Ντάβκοτς, το εξοχικό στο τέλος του δρόμου, και μετά το δείπνο ή ρθε να ζητήσει σπίρτα, επειδή είχαν τελειώσει τα δικά τη ς. " " Μ ή π ω ς πή ρ ε μ α ζ ί τη ς έ ξ ι κ ο υ τ ι ά ; " ρ ώτ η σε ο Π ουαρό. Ο Γκάτζον γύρισε προς το μέρος του . "Λυτό είναι σωστό, κύριε. Η Λαίδη , αφού ρώτη σε αν έχουμε αρκετά, επέμενε να πάρει η μις Κρέι έξι κουτιά." "Τ α οποία άφησε στο περίπτερο," είπε ο Πουαρό, "Ναι . κύριε. Τ α πρόσεξα εκεί χθες το πρωί . " "Δ εν τ ο υ ξεφεύγουν και πο λλά , " π αρ ατή ρ η σε ο Πουαρό καθώς έφευγε ο Γ κάτ ζον. κλείνοντας απαλά και με σεβασμό την πόρτα πίσω του. Ο επιθεωρητή ς Γ κρέιντζ παρατή ρησε ότι οι υπη ρέτες ήταν οι πιο δύσκολοι ! 'Άλλά," είπε με ανανεωμένη διάθεση . "πάντα υπάρ1 74


χει η βοηθός μαγείρου. Αυτές μιλάνε, όχι όπως αυτοί οι πε ρ ήφανοι ανώτεροι υπη ρέτες. 'Έχω στείλει έναν άνθρωπο να κάνει έρευνες στη ν Χ άρλη :' συνέχισε. " Κ αι αργότερα θα πά ω κα ι ο δό ο ίδι ος. Κάτι πρέπει να βρούμε εκεί . Θα έλεγα ότι η γυν α ί­ κ α αυτού του Κ ρίστοου έχει ανεχθεί πολλά. Μερι κοί απ ' αυτο ύς τους γιατρούς και οι γυναί κες ασθενε ί ς τους, σε αφήνουν έκπλη κτο όταν μαθαίνεις τι κ άνουν . Και απ ' ότι μου ανέφερε η Λαίδη Άνγκατελλ υπή ρχε μια ι στορ ία με μια νοσοκόμα. Βέβαια ήταν λίγο α ό ριστη για το θέμα αυτό. " "Ναι," συμφώνησε ο Πουαρό , " Οπωσδή ποτε αό ρ ι σ τ η θα ή ταν. " Μια περίτεχνα κτισμένη ει κ όνα . . . ο Τ ζων Κ ρ ί στ οου κ αι οι ίντριγκες του με τις νοσοκόμες . . . οι ευ και ρίες στη ζωή του γι α τ ρ ού . . . πο λλές αι τί ες γι α τη ζ ή λ ι α τ η ς Γκέρντα Κρίστοου, η οπο ία είχε καταλι1 ξει τελι κά σε φόνο. Ναι, ήταν σίγουρα μια υπόθεση . η οποί α έστρεφε τ ην προσοχή στην οδό Χ άρλη , μακρι ά από το Χ ό λλο ο υ , μακρι ά από τ η στιγμή που η Χενριέττα Σάβερνεϊκ είχε π ά ρ ε ι τ ο π ε ρ ί στ ρ ο φ ο απ ό τ ο χ έ ρ ι τ η ς Γ κ έ ρ ν τ α Κ ρ ί σ τ ο ο υ . . . Μ α κ ρ ι ά απ ό τη σ τ ι γμ ή π ο υ ο Τ ζ ων Κρίστοου καθώς πέθαινε είχε πει Χενριέττα. Ανοίγοντας ξαφνι κά τα μάτια του, τα οπο ί α ή ταν μισόκλειστα, ο Η ρακλή ς Π ουαρό ρώτησε με ακατανί­ κητη περιέργεια: " Τ α παιδιά σου παίζουν με Μεκκάνο ;" " Πως, τι ; " Ο επιθεωρητής επέστρεψε από ένα συνο­ φρυωμέν ο ονει ρ ο πόλη μ α και κο ίτ αξε τ ον Π ουαρ ό . " Γιατί ; Για να σου πω τη ν αλή θεια είναι λίγο μι κ ρο ί ακό μα, αλλά σκεφτόμουν να δώσω στον Τ έντυ ένα σετ 175


Μεκκάνο για τα Χριστούγεννα. Τ ι σας έκανε να ρωτ1Ί ­ σετε ;" Ο Πουαρό κούνησε το κεφάλι του . Αυτό που έ κανε τη Λαίδη Άνγκατε λλ επι κ ίνδυνη , σκέφτη κε, ή ταν το γεγον ός ότι αυτές οι διαισθη τι κές τρε λέ ς υποθέσεις της πο λλές φορές ή ταν σωστές. Με μια ασή μαντη (φαινομεν ικά ασήμαντη ) λέξη έφτιαχνε μια ει κόνα, και αν ένα μέρο ς τη ς ει κ όνας ή ταν σωστό, επόμε νο ήταν, πάρα την αντίθεσή σου, να πιστέψει ς και το υπ όλοιπο μέρος τη ς . . . Ο επιθεωρητής Γκρέιντζ μιλού σε. "Υπάρχει ένα θέμα που θέλω να το συζητήσω μαζί σου κ ύριε Πουαρό . Αυτή η μις Κ ρέι, η η θοποιός, ήρθε μέχρι εδώ για να πάρει μερι κά σπίρτα. Α ν ήθελε πραγ­ ματι κά να δανειστεί σπίρτα γιατί δεν ή ρθε στο δι κ ό σου σπίτι , γιατί να περπατή σει μισό μίλι; " Ο Η ρ ακλή ς Πουαρό σή κωσε τους ώμους του. "Μπορεί να είχε τους λόγους της. Ας πούμε ότι ήταν σνομπ. Τ ο δι κ ό μου σπίτι είναι μικρό και ασή μαντο . Εγώ είμαι εδώ μόνο τα Σαββατοκύριακα. Αλλά ο Σερ Χένρυ και η Λαίδη Άνγκατελλ είναι σημαντικοί, αυτοί ζουν εδώ, βρίσκονται συνέχεια στην εξοχή . Αυτή η μις Βερόνικα Κρέι μπορεί να ήθελε να τους γνωρίσει και το να δανειστεί σπίρτα ήταν ένας τρόπος. " Ο επιθεωρητής Γκρέιντζ ση κώθη κε. "Ν αι, " είπε, "αυτό είναι πιθανόν βέβαια, αλλά δε θα ήθελα να παραβλέψω τίποτα. Αλλά εκτός αυτού νομίζω ότι όλα θα πάνε ρολόι. Ο Σερ Χένρυ έχει αναγνωρίσει το όπλο, προέρχεται από τη συλλογή του. Απ' ότι φαίνε­ ται, το προηγούμενο απόγευμα έκαναν και εξάσκη ση . Τ ο μόνο που χρειαζόταν να κάνει η κυρ ία Κρίστοου ήταν να πάει στο γραφείο και να το πάρει από το σημείο 1 76


όπου είχε δει τον Σερ Χένρυ να το βάζει . Είναι όλα πολύ απλά. " "Ν αι, " μουρμούρισε ο Πουαρό . .. Όλα φαίνονται πολύ απ λά. " Έτm ακρι βώς θα έκανε ένα έγκλημα μια γυναίκα όπως η Γ κέρντα Κρίστοου. Χωρίς δόλια τεχνάσματα ή περιπ λοκές . . . ωθο ύμενη ξαφνι κά στη βία από την mκρή αγων ία μιας απλής αλλά γεμάτης αγάπη φύση . Και όμως σίγουρα, σίγουρα θα είχε κάποιο αίσθημα αυ τοσυντή ρησης. Η μήπως είχε ενεργήσει τυφλά, όταν έχει πια θολώσει κάθε συνείδηση , όταν η λογι κή μπαί­ νει στην άκρη ; Θυμήθη κε το κενό ζαλισμένο πρόσωπο της. Δεν ήξερε . . . έτm απλά δεν ήξερε. Αλλά αισθανόταν ότι θα έπρεπε να ξέρει .

177


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16

Η Γ κέρντα Κρίσ τοου έβγαλε το μαύρο φόρεμα και το άφησε να πέσει σε μια καρ έκλα. Τ α μάτια τη ς ήταν γεμ άτα αβεβαι ότητα. Είπε: "Δεν ξέρω, πρ αγματικ ά δεν ξέρω. Τ ίποτε δε φαί­ νεται να έχει ση μασί α." "Τ ο ξέρω αγαπητή μου, το ξέρω. " Η κυρία Π άττερσον ήταν καλή αλλά και σταθερή . Ή ξερε ακριβώς πως να φερθεί σε άτομα που πενθούσαν . 'Ή Ελσι είναι υπέροχη στις κρίσιμες περιστάσεις, " είχαν πει γι ' αυτήν . Αυτή τ η στιγμή καθόταν στην κρεβατοκάμαρα της ' αδερφή ς τη ς στην οδό Χάρλη . Η Ελσι Π άττερσον ήταν ψη λή και λεπτή με καλή διάθεση . Κοιτούσε τώρα την Γκέρντα με ένα μείγμα από ενόχληση και ευσπλαχνία. Η κακομοί ρα η Γ κέρντα, tl τραγικό να χάσει τον άν δρ α τη ς με τέτοιο απαίσιο τ ρ όπο . Και ακόμ α και τώρ α δεν έδε�χνε να καταλαβαίνει τις επιπτώσεις. Η κυρία Πάττερσον σκέφτη κε ότι η Γκέρντα πάντα ήταν αργή . Και έπρεπε να λάβει υπόψη και το σοκ. Είπε μ ε ενθουσιασμένη φωνή : " Ν ομί ζ ω ότι είν αι καλύτερο να διαλέξεις το μαύρο Μαροκάν με δώδεκα λίρες." Π άντα έπρεπε να αποφασίζει για την Γκέρντα. Η Γ κέ ρ ν τ α στεκόταν ακίνη τη , με το μέτωπο τ η ς ζαρωμένο. Είπε διστακτικά: "Δε νομίζω ότι άρεσε στο Τ ζων το πένθος. Θυμ άμαι ότι μια φορά τον άκουσα να το λέει ." "Τ ζων," σκέφτη κε. "Να ή ταν εδώ για να μου πει τι να κάνω." 178


Αλλά ο Τ ζων δε θα ξαναγυρνούσε ποτέ. Ποτέ . . . ποτέ . . . ποτ έ . . . . Τ ο κρέας να κρυώνει , να πή ζει στο τραπέζι . . . το χ τύπημα τη ς πόρτας του ιατρείου, το Τ ζων να ανεβαί­ νει δυο δυο τις σκάλες, πάντα τόσο βιαστι κός, τόσο ζωνταν ός . . . Ζωντα ν6ς

Ξαπλωμένος ανάσκελα δίπλα στην mσίνα . . . το αίμα ν α στάζει σιγά σιγά στην mσίνα . . . το περίστροφο στο χέρι της . . . Έ ν ας εφι άλτης, έν α άσχη μο όνει ρ ο , σ ε λίγο θ α ξυπνο ύσε και τίποτα απ ' όλα αυτά δε θα ήταν αληθινό . Η ψυχρή φωνή τη ς αδερφή ς τη ς διέ κοψε τις συγκεχυ­ μένες σκέψεις της. "Π ρέπει να φορέσεις κάτι μαύρο για την ανάκριση . Θα ή ταν πολύ περίεργο ν α εμφανιστείς με κάτι ανοιχτό γαλάζιο. " Η Γκέρντα είπε: 'Ή τρομερή ανάκριση ! " και μισό­ κλεισε τα μ άτια τη ς. "Είναι τρομερό για σένα αγαπητή μου," είπε η Ελσι Πάττερσον γρήγορα. 'Ά λλά όταν τελειώσουν όλα θα έρθεις στο σπίτι μας και θα σε φ ροντίσουμε. " Οι συγκεχυμένες σκέψεις της Γκέρντα Κρίστοου έγι­ ναν mo καθαρές. Είπε, με μια φωνή φοβισμένη , σχεδόν πανι κόβλητη : " Τ ι θα κάνω χωρίς το Τ ζων ;" Η Ελσι Πάττερσον ήξερε την απάντηση . " Έχεις τμ παιδιά σου. Πρέπει να ζήσεις γι ' αυτά." Η Ζένα έκλαιγε, ''Ο μπαμπάς μου πέθανε ! " Κατόmν έπ εσε στο κρεβάτι . Ο Τ έρρυ, χλωμός αλλά χωρίς ν α κλάψει, έκανε ερωτή σεις. Τ ους είχε πει ότι είχε γίνει ατύχημα με το περ ίστρο1 79


φο, ο μπαμπάς είχε πάθει ένα ατύχημα. Η Μπέριλ Κόλλινς (πολύ έξυπνα) είχε κρ ύψει τις πρω­ ινές εφημερίδες για να μην τις δουν τα παι διά. Είχε προ­ ει δοποιήσει και τους υπη ρέτες. Η Μπέριλ είχε φερθεί σωστά. Ο Τ έ ρενς είχε έρθει στη μητέρα του στο μουντό σαλό­ νι με τα χείλια του σφιγμένα και το πρ όσωπο Τ Ω υ σχε­ δόν πράσινο από την περίεργη ωχρότητα του. "Γιατί σκοτ ώθη κε ο μπαμπάς;" " 'Η ταν ατύχημα αγάπη μου. Δεν μπορώ να σου εξη ­ γήσω. " "Δεν ή ταν ατύχημα. Γ ιατί λέτε πράγματα που δεν είναι αλήθεια; Ο πατέρας σκοτώθη κε, ήταν φόνος. Τ ο γράφει η εφη μερίδα. " " Τ έ ρ ρ υ , π ο υ β ρ ή κ ε ς εφη μ ε ρ ί δ α ; Ε ί π α στη μ ι ς Κόλλινς . . . " Είχε κουνήσει το κεφάλι του . . . κατά περίεργο τρόπο, όπως θα έ κανε και ένας μεγάλος. " Βγή κα και αγόρασα μια. Ηξερα ότι κάτι θα έγραφαν που δε μας είχε ς πει, αλλιώς γιατί να τις κρύψει η μις Κόλλινς;" Δεν είχε ποτέ νόημα να κρύβεις την αλή θεια από τον Τ έρενς. Αυτή η αλλόκοτη εmστημονι κή του περιέργεια έπρεπε π άντα να ικανοποιηθεί . "Γιατί σκοτώθη κε μαμά;" Είχε καταρρεύσει τότε και έγινε υστερική . " Μη με ρωτάς για αυτό . . . μη μιλάς για αυτό . . . δεν μπο­ ρώ να μιλήσω, είναι όλα τόσο φοβερά. " "Μα θα το βρουν, έτσι δεν είναι ; Εννοώ ότι πρέπει να το μάθουν . Είναι αναγκαίο." Τ ό σο λογικός και απόμακρος. Έ κανε την Γκέρντα να θέλει να ουρλιάξει, να γελάσει και να κλάψει ταυτ ό180


χρονα. Σκέφτη κε: "Δεν τον εν δι αφέρει, δεν μπορε ί να εν διαφερθεί, απλώς συνεχίζει να κάνει ερωτήσεις. Δεν έχει κ λάψει καν ." Ο Τ έρενς είχε φύγει, αποφεύγοντας τις παρατη ρήσεις τη ς θείας Ελσι . Ένα μοναχι κό αγόρι μ ' ένα αυστη ρό ύφο ς. Π άν τ α αισθαν ό ταν μόν ο ς του αλλά δεν εί χε σημασία μέχρι σήμερα. Σήμερα σκέφτη κε, ήταν διαφορετικό. Αχ να υπή ρχε κ άποιος ο οποίος θα απαντούσε τις ερωτήσεις με λογι κή κ αι εξυπνάδα. Αύριο, Τ ρίτη , αυτός και ο Νί κολσον θα έφ τιαχναν ι τ ν ρ ογλυκερίνη . Περί μενε με ενθουσι ασμ ό αυτή τη μέρα. ο ενθουσιασμός είχε φύγει πια. Δεν τον ενδιέφερε mα αν δεν έφτιαχνε ποτ έ του νιτρογλυκερίνη . ο Τ έρενς αισθάνθη κε σχεδόν σοκαρισμένος με τον εαυτ ό του. Να μην τον ενδιαφέρει mα ένα επιστημονι κό πείραμα. Αλλά όταν έχει δολοφονηθεί ο πατέρας κάποι­ ου . . . σκ έφτη κε: ''Ο πατέρας μου, δολοφονημένος. " Συγκινή θη κε κάτι μ έσα του, ρίζωσε, μεγάλωσε . . . ένας αργός θυμός. Η Μ πέριλ Κόλλινς χτύπη σε ελαφρά την πόρτα του δωματίου και μπή κε. Ή ταν χλωμή , ατάραχη και αποτε­ λεσματική . Είπε: " Έχει έ ρθει ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ. " Και καθώς η Γκέρντα αγκομάχη σε και την κοίταξε αξιολύπητα, η Μπέριλ συνέχισε γρήγορα: "Είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να σας ενοχλή σει. Θα ή θελε να μιλήσει μαζί σας λίγο πριν φύγει, αλλά είναι μόνο μερικές πρακτικ ές ερωτή ­ σεις για τ η δουλειά του κυρίου Κρίστοου και εγώ θα του πω ότι χρειάζεται να ξέρει." "Α χ σε ευχαριστώ Μπέριλ." Η Μπέριλ βγή κε γρήγορα και η Γκέρντα αναστέναξε: 181


'Ή Μπέρ ι λ είναι τόσο καλ ή . Είναι τό σο πρ ακτική . " "Ναι πράγματι," εί πε η κυ ρ ί α Πάττερ σον. " Μια εξαι­ ρετική γραμματέας. αυτό ε ί ναι σίγο υρο . Είναι μια απλή φτωχή κοπέλα. έτ σι δεν εί ναι ; Πάντα νόμιζα ότι είναι καλύτερ α έτσι . Ειδι κ ά όταν έχεις να κ άνεις μ ' έναν ελκυστι κό άνδρα όπως ο Τ ζων . " Η Γκέ ρντα αντέδρασε αστραπιαί α: "Τ ι εννοείς Ελσι ; Ο Τ ζων δε θα έκαν ε ποτέ . . . ποτέ δε . . . μιλάς σαν να mστεύεις ό τι ο Τ ζων θα φλέρταρε ή κάτι τέτοι ο, αν είχε μια ό μορφη γραμματέα. ο Τ ζων δεν ήταν έτσι, καθόλου. " " Κ αι β έ β αι α ό χ ι , αγ α π η τή μ ο υ , " ε ί πε η κ υ ρ ί α Πάττερσον . 'Άλλά τέλος πάντων, ξέρουμε πως είναι οι άνδρες ! " Στο ιατρείο ο επιθεωρη τή ς Γ κ ρέιντ ζ κοιτούσε το ψυχρ ό επιθετικό πρόσωπο τη ς Μ π έρι λ Κ ό λλινς. Ν αι ήταν εmθετικό, το πρόσεξε αυτό . Μάλλον ήταν φυσιο­ λογικό. " Μια απλή κοπέλα," σκέφτη κε. " Καμια σχέση ανά­ μεσα τους από ότι φαίνεται. Μπορεί αυτή να τον είχε ερωτευτεί . Καμια φορά συμβαίνει αυτό. " Αλλά αυτή τη φορά όχι. Τ ο συμπέρασμα το έβγαλε μετά από ένα τέταρτο τη ς ώρας καθώς έγειρε πίσω στην καρέκλα του. Η απαντή σεις τη ς Μπέριλ Κόλλινς στα ερωτήματά του ήταν ξεκάθαρες. Είχε απαντή σει άμεσα και ήταν φανερό ότι ήξερε κάθε λεπτομέρεια τη ς εργα­ σίας του ιατρού . Αλλαξε τακτική και άρχισε να ερευνά τις σχέσεις του ιατρού με την Γκέρντα Κρίστοου. Η Μπέριλ είπε ότι η σχέση τους ήταν μια χαρά. "Υπο θέτω πως θα λογομαχούσαν κάπου κάπου όπως όλοι οι παντρεμένοι ;" ο επιθεωρητή ς προσπάθη σε να είναι ή ρεμος και εμmστευτικός.

182


"Δε θυμάμαι να λογομαχ ούσαν . Η κυρία Κρίστοου ή ταν πο λύ αφοσιωμένη στον άνδρα της. Μάλλον δουλι κά . " Ο εmθεωρη τή ς επισήμανε ένα ελαφρό ύφος περιφρόνηση ς στη φωνή τη ς. ' "Λίγο φεμινίστρια," σκέφτη κε. Δυνατά είπε: "Δεν είχε δι κή τη ς άποψη ; " 'Όχι, τα πάντα ήταν με επίκεντρο τον δρ Κρίστοου." "τ υραννι κός;" Η Μπέριλ σκέφτη κε. " Όχι, δε θα το έλεγα αυτό. Αλλά ήταν αυτό που λέμε πο λύ εγωιστή ς. Τ ο έπαι ρνε ως δεδομένο ό τι η κυρία Κρίστοου πάντα θα ακολουθούσε τις δικέ ς του ιδέες. " "Είδατε ποτέ καμια δυσκολία με ασθενείς, γυναίκες εννοώ; Μην αισθάνεστε καμια δυσκολί α να μας πείτε την αλή θεια, μις Κόλλινς. Όλοι ξέρουν ό τι οι γιατροί έχουν δυσκολίες σ' αυτόν τον τομέα. " 'Ά, τέτοια;" Η φωνή της Μπέριλ ήταν περιφρονητική . " 0 δρ Κ ρί στοου ή τ αν αρ κετά ι καν ός ν α χει ρί ζεται τέτοιες δυσκολίες. Είχε εξαι ρετι κή συμπεριφορ ά με τους ασθενείς του. " " Ήταν ένας πραγματι κά υπέροχος γιατρός," πρόσθεσε. Η φωνή της εκδήλωνε ένα είδος απρόθυμη ς εκτίμη­ σης. Ο Γ κρ έιντζ είπε: " Μήπως ήταν μπλεγμένος με κάποια γυναί κα; Μη ν είσαστε πιστή σε αυτόν μις Κόλλινς, είναι σημαντικό να το ξέρουμε. " "Ναι, αυτό το καταλαβαίνω. Όχι, απ ' ότι γνωρίζω. " Υπερβολικά κοφτή , σκέφτη κε. Δεν ξέρει, αλλά ίσως να υποθέτει . Είπε απότομα: "Και η Χενριέττα Σάβερνεϊκ;" 1 83


Τ α χείλια της έκλεισαν σφιχτά. " Ή ταν στενή φίλη τη ς οικογένειας. " "Δεν υπή ρχαν προ βλήματα ανάμεσα στον γιατρό και την κυρία Κρίστοου εξαιτίας της;" "Και βέβαια ό χι ." Η απάντηση ήταν εμφατική . ( Υπερ βολικά εμφατική ; ) Ο επιθεωρη τής άλλαξε θέμα. "Και η Βερόνικα Κρέι ;" 'Ή Βερόνικα Κρέι ; " Η φωνή τ η ς εκ δήλωνε πραγματική κατάπληξη . " Ή ταν φίλη του δρ Κρίστοου, έτσι δεν είναι ;" "Δεν την έχω καν ακουστά. Αν και το όνομα . . . " "Είναι η η θοποιός. " Τ ο μέτωπο τη ς Μπέριλ καθάρισε. "Και βέβαια! Αναρωτιόμουν γιατί μου ήταν γνωστό το όνομα. Αλλά δεν ήξερα ότι ο δρ Κρίστοου την ήξερε." Φαινόταν τόσο σίγουρη σ' αυτό το ση μείο που ο Em­ θεωρητή ς το εγκατέλειψε αμέσως. Συνέχισε να τη ρωτά­ ει γ ι α τη δι άθεση τ ο υ δ ρ Κ ρ ί σ τ ο ο υ το π ε ρ ασμέν ο Σάββατο. Εδώ, για πρώτη φορά, η πεποίθη ση των απα­ ντή σεων της Μπέριλ κλονίστη κε. Είπε αργά: ' Ή διάθεσή του δεν ήταν όπως συνήθως." " Ποια ή ταν η διαφορά;" "Φαινόταν ταραγμένος. Μεσολάβησε αρκετό διάστη­ μα πριν καλέσει τον τελευταίο ασθενή του, ενώ συνή ­ θ ως ήταν πάντα βιαστικός, όταν θα έφευγε. Μου φάνη ­ κε, ναι , σκέφτη κα ότι θα είχε κάτι στο νου του που τον βασάνιζε." Αλλά δεν μπορούσε να του πει περισσότερα. Ο εmθεωρητή ς δεν ήταν πολύ ι κανοποιημένος με τις έρευνες του. Δεν είχε καν πλη σιάσει στο ποιο ήταν το κίνητρο. Και το κίνητρο έπρεπε να βρεθεί πριν πάει η 1 84


υπόθεση στον εισαγγεΛεα. Ή ταν βέβαιος μέσα του ότι η Γ κ έρντα Κρίστοου είχε σ κοτ ώσει τον άνδρα τ η ς. Υποπτευό ταν ότι η ζή λια ήταν το κίνητρο, αλλά μέχρι στιγμή ς δεν είχε βρει κανένα στοιχείο . Ο λοχίας Κόουμπς είχε ρωτή σει τις υπη ρέ­ τριες, αλλά όλες είχαν πει το ί διο πράγμα. Η κυ ρία Κ ρίστοου λάτρευε τη γη στη ν οποία περπατούσε ο άνδρας της. Οτι και να έγινε, πρέπει να έγινε στο Χόλλοου. Όταν θυμή θη κε το Χόλλοου, αισθάνθη κε μια αόριστη ανη ­ συχία. Υπή ρχαν περίεργα άτομα εκεί κάτω. Το τη λέφωνο χτύπησε και η μις Κόλλινς το σή κωσε. Είπε: "Είναι για εσάς επιθεωρητά," και του έδωσε το ακουστικό . "Ναι, εδώ Γκρέιντζ. Τ ι ; " Η Μπέριλ ά κουσε τον τόνο της φωνή ς του που άλλαξε και τον κοίταξε με περιέρ­ γεια. Τ ο πρόσωπο του έγινε πιο ανέκφραστο από ποτέ. Μουρμούριζε και άκουγε. "Ν αι . . . ναι, κατάλαβα. Είναι βέβαι ο ; Δεν υπάρχει mθανότητα λάθους. Ναι . . . ναι . . . ναι, θα έρθω. Εχω σχε­ δόν τελειώσει εδώ. Ναι. " Ε βαλε το ακουστικό στη θέση ου και έμεινε ακίνητος για μια στιγμή . Η Μπέριλ συνέχιζε να τον κοιτάει με περιέργεια. Συνή λθε και ρώτησε με μια φωνή που ήταν αρ κετά διαφορετι κή από αυτή που έκανε τις προηγο ύμενες ερωτήσεις "Μήπως έχετε κάποιες δικές σας ιδέες γι ' αυτή την υπόθεση μις Κόλλινς;" "Εννοεί τε . . . " "Εννοώ αν έχετε κάποια ιδέα για το ποιος σκότωσε τον δρ Κρίστοου ;" 185


Είπε απερίφραστα: "Δεν έχω καμια ιδέα επιθεωρη τά. " Ο Γκρέι ντζ είπε αργά: ' Ό ταν βρέθη κε το πτώμα η κυρία Κρίστοου βρέθη κε δίπλα του με ένα περίστροφο στο χέρι της . . . Αφη σε επίτη δες μισοτελειωμένη την πρ όταση του. Η απάντηση της ήταν απότομη . Δεν ήταν θυμωμένη , ήταν ψυχρή και αμερ όληπτη . "Α ν νομ ί ζετε ότι η κυρ ία Κ ρίστοου σκότωσε τον άνδρα της , είμαι βέβαιη ότι κάνετε λάθος. Η κυρία Κρί στοου δεν ήταν καθόλου βίαιο άτομο. Είναι πολύ ταπεινή και υποτακτι κή και ήταν εντελώς κάτω από τον έλεγχό του γιατρού. Μου φαίνεται γελοίο να μπορεί κάποιος να φανταστ ε ί , έστω και για μια στιγμή , ότι αυτή τον σκότωσε. Όσο και να το υποδεικνύουν τα φαινόμενα. " "Αν αυτή δεν το έκανε τότε ποιος το έκανε;" ρώτησε απότομα. Η Μπέριλ εί πε αργά, "Δεν έχω ιδέα. " Ο επιθεωρητής κινήθη κε προς την πόρτα. Η Μπέριλ ρώτησε: "Θέλετε να δείτε την κυρία Κρίστοου πριν φύγετε;" 'Όχι . . . ναι , ίσως είναι καλύτερα να τη δω." Αυτός δεν ή ταν ο ίδιος άνθρωπος που την αν έ κρινε πριν χτυπήσει το τη λέφωνο, σκέφτη κε η Μ πέριλ. Τι νέα είχε πάρει που τον άλλαξαν τόσο πολύ ; Η Γκέρντα μπή κε νευρικά στο δωμάτιο . Φαινόταν δυστυχισμέ νη και συγχυσμ έ νη . Είπε με χαμη λή και τρεμάμενη φωνή : " Έχετε βρει κάτι για το ποιος σκότωσε το Τ ζων ;" ' Όχι ακόμα κυρία Κρίστοου." "Είναι τόσο απίστευτο. τόσο απόλυτα απίστευτο. " "

1 86


'Άλλά έγινε κυρία Κρίστοου. " Κούνησε το κεφάλι τη ς και κοίταξε το πάτωμα στρίβοντας το μαντίλι τη ς στα χέρια τη ς. Αυτός είπε ή ρεμα: ''Ο σύζυγος σας είχε εχθρούς, κυρία Κρίστοου ;" ''Ο Τ ζων ; Όχι, ήταν υπέροχος, όλοι τον λάτρευαν ." "Δεν μπορείτε να σκεφτείτε κάποιον που είχε κάποια φι λονι κία μαζί του ;" δίστασε, " ή μαζί σας;" "Με μένα; " έδειχνε κατάπλη κτη . 'Όχι κύριε εmθεωρη τά. " Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ αναστέναξε. "Και η Βερόνικα Κρέι ; " ' Ή Βερόνικα Κρέι ; Α, εννοείτε εκείνη που ή ρθε κείνη τη βραδιά για να δανειστεί τα σπίρτα;" " Ναι αυτή . Τ η γνωρίζατε;" "Δεν την είχα ξαναδεί. Ο Τ ζων την ήξερε πριν πολλά χρόνια. Τ ουλάχιστον έτσι είπε αυτή ." " Ί σως να είχε αυτή κάποια έχθρα μαζί του για κάτι το οποίο δε γνωρίζατε. " Η Γκέρντα είπε με αξιοπρέπεια: " Δεν mστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που μπορούσε να κ ρ ατ ή σε ι κ α κ ί α ε ν α ν τ ί ο ν τ ο υ Τ ζ ων . Ή τ αν ο π ι ο ευσπλαγχνικός και ανιδιοτελή ς , και ένας από τους mo ευγενείς ανθρώπους που υπάρχουν ." "Χ μμ," είπε ο εmθεωρη τή ς. " Ναι. Έτσι ήταν. Λοιπόν, καλημέρα σας κυρία Κρίστοου . Έχετε καταλάβει για τη ν αν ά κ ρ ι ση ; Θ α γ ίν ε ι σ τ ι ς έν τ ε κ α το π ρ ωί σ τ ο Μάρ κετ Ντίπλιτς. Θα είναι πολύ απλό και δε θ α γίνει τίποτα για να σας ταράξει, το πιο πιθανό είναι να ανα­ βλη θεί για μια εβδομ άδα για να γίνουν άλλες έρευνες. " 'Ά, κατάλαβα. Σας ευχαριστώ." Στεκόταν εκεί και τον κοίταζε . Αναρωτιόταν αν , 187


ακόμα και τώρα είχε καταλάβει ότι ή ταν η βαm κή ύπο­ πτη . Φώναξε ένα ταξί, ένα δικαιολογημένο έξοδο αν σκε­ φτόταν την πλη ροφορία που μόλις είχε λάβει μι.<σω του τη λεφώνου. Που ακριβώς οδηγούσε εκείνη η πλη ροφο­ ρί α δεν ή ξε ρ ε . Ε κ πρ ώτη ς ό ψεως φαινό ταν εντελώς άσχετη , τρελή . Δεν ήταν λογική . Κι όμως με κάποιο τρό­ πο που δεν ήξερε ω(όμα έπρεπε να ήταν λογική . Η μ όνη ιδέα που έβγαλε απ ' αυτή ήταν ότι η υ πόθε­ ση δεν Ό ταν τόσο ξεκάθαρη και απλή , όσο νόμ · :t:: μέχρι τώρα.

1 88


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17

Ο Σερ Χένρυ κοίταξε επίμονα και με μεγάλη περιέρ­ γ ."' α τον επιθεωρη τή Γκρέιντζ. Είπε αργά: "Δεν είμαι σίγουρος αν σας κατάλαβα, κύριε επιθεωρη τά. " "Είναι πο λύ απλό Σερ Χένρυ. Σας ζητάω να ελέγξετε τη συ λλογή των όπλων σας. Υποθέτω ότι τα έχετε κατα­ γραμμένα σε κατάλογο ;" "Φυσικά. Αλλά έχω ήδη αναγνωρίσει ότι το όπλο του εγκλήματος ανή κει στη συλλογή μου . " "Δεν είναι τόσο απλό Σερ Χένρυ. " Ο Γ κρέιντζ έκανε μια παύση . Τ ο ένστικτο του πάντα τον εμπόδιζε να απο ­ κα λύ ψει πλη ροφορίες, α λλά σε αυτή τη ν περίπτωση ήταν σχεδόν υποχρεωμένος. Ο Σερ Χένρυ ήταν ένα πρό­ σωπο κοινωνικ ά σημαντικό . Αναμφί βολα θ α συμμορ­ φων ό ταν με το αίτημα του εmθεωρητή αλλά θα ήθελε να ξέρει το γιατί . Ο επιθεωρητή ς αποφάσισε ό τι ήταν υποχρεωμένος να του εξηγήσει την αιτία. Είπε αργά: ''Ο Δρ Κρίστοου δε σκοτώθη κε με το όπλο που αναγνωρίσατε σήμερα το πρωί ." Τ α φρύδια του Σερ Χένρυ ση κώθη καν από έκπληξη . "Αξιοση μείωτο ! " είπε. Ο Γ κ ρ έι ν τ ζ αισθάν θη κε σχεδόν παρηγο ρ η μέν ο ς . Αισθ ανόταν ευγνωμοσύνη στον Σερ Χένρυ που δεν είπε τίποτα παραπάνω. Τ ο ση μείο ήταν ση μαντι κό . . . κ αι πέρα από αυτό κανείς δεν μπορούσε να βγάλει νόη μα. Ο Σερ Χένρυ ρώτησε: " Έ χετε λόγο να πιστεύετε ότι το όπλο που έριξε τη 1 89


μοιραία σφαίρα ήταν από τη συλλογή μου ;" "Κανέναν . Αλλά πρέπει να σιγουρευτώ ότι δεν προήλ­ θε απ ' αυτή . " '' Ο Σερ Χένρυ κούνησε το κεφάλι του καταφατι κά. "Καταλαβαίνω το σκεπτικό σας. Λοιπόν ας ξεκινή ­ σουμε. Θα πάρει κάποιο χρόνο. " Α νοιξε το γραφείο και έβγαλε ένα βιβλίο δεμένο με δέρμα. Καθώς το άνοιξε επανέλαβε: "Θα μας πάρει λίγο χρόνο για να το ελέγξουμε . . . " Κ ά τ ι σ τ η φων ή τ ο υ τ ρ ά β η ξ ε τ η ν π ρ ο σ ο χή τ ο υ Γκρέϊντζ. Κοίταξε τον Σε ρ Χένρυ απότομα. Ο ι ώμοι του σαν να είχαν βουλιάξει από κάποιο αό ρ ατο βάρος. Έδειχνε ξαφνικά πιο κουρασμένος και γερασμένος. Ο εmθεωρητή ς συνοφρυώθη κε. Σκέφτη κε: "Δεν μπορώ να βγάλω άκρη μ' αυτούς τους τύπους εδώ κάτω." '

Ά!

"

Ο Γκρέιντζ γύρισε. Τ α μάτια του πρόσεξαν την ώρα στο ρολόι. τριάντα λεπτά . . . όχι είκοσι λεπτά . . . από τότε που ο Σερ Χένρυ είχε πει "θα πάρει λίγο χρόνο. " Ο Γκρέιντζ είπε απότομα: " Ν αι;" " Ένα Σμιθ και Ουέσσον τριανταοχτάρι λείπει. Ή ταν σε μια θή κη από καφέ δέρμα και ή ταν στο τέλος τη ς σειράς αυτή ς στο πί σω μέρος του συρταριού. " 'Ά ! " Ο εmθεωρητής συγ κ ράτησε τη συγκίνησή του. "Και πότε. κ ύριε, αν θυμόσαστε, το είδατε τελευταία φορά;" Ο Σερ Χένρυ σκέφτη κε για λίγο. "Δεν είναι πολύ εύκολο να το πω αυτό εmθεωΡητά. Την τελευταία φορά που άνοιξα αυτό το συρτάρι ή ταν 1 90


πρ ι ν από μ ι α ε β δομάδ α περί που , και εί μ αι σ χεδό ν βέβαιος ότι αν το περίστροφο έλειπε θα το είχα προσέ­ ξει . Αλλά δε θα ήθελα να ορκιστώ ότι το είδα εκεί . " Ο επι θεωρη τή ς Γ κρ έι ν τ ζ κού νη σε το κεφάλι του καταφατικά. "Σας ευχαριστώ, καταλαβαίνω απόλυτα. Λοιπόν πρέ­ πει να συνεχίσω την έρευνα. " Έ φυγε από το δωμάτιο, δίνοντας την εντύπωση του πο λυάσχολου και αποφασισμένου. Ο Σερ Χένρυ στάθη κε ακίνητος για λίγο μετά από την αναχώρηση του επιθεωρητή και μετά πέρασε αργά από τη ν μπαλκονόπορτα στο μπαλκόνι. Η γυναί κα του ήταν απασχο λη μένη στον κήπο με ένα καλάθι και φορώντας γάντια. Κλάδευε ορισμένους σπάνιους θάμνους με ένα κλαδευτή ρι. Τ ον χαιρέτησε χαρούμενα. "Τ ι ήθελε ο εmθεωρητής; Ελπίζω να μην θέλει πάλι να ανησυχήσει τους υπη ρέτες; Ξέρεις ότι δεν τους αρέ­ σει . Δεν το βλέπουν διασκεδαστι κό ή σαν καινοτομια, όπως εμείς." "Εμείς έτσι το βλέπρυμε;" ο τόνος του έλκυσε την προσοχή τη ς. Τ ου χαμογέλα­ σε γλυκά. "Πόσο κουρασμένος φαίνεσαι Χένρυ. Είναι ανάγκη να αφήνεις όλα αυτά να σε ανησυχούν τόσο πολύ ;" ''Ο φόνος είναι ανησυχητικό γεγονός Λούσυ." Η Λαίδη Άνγκατελλ συλλογ ίστη κε για λίγο, κόβο­ ντας αφη ρημένα μερικά κλαδιά, και ξαφνικά το πρό­ σωπο της σκοτείνιασε. "Οχ, θεέ μου . . . αυτό παθαίνεις με τα κλαδευτή ρια . . . είναι τόσο μαγευτικ ά που όταν ξεκινήσεις δεν μπορείς να σταματήσεις και πάντα κόβεις περισσότερο από ότι Ι9Ι


σκόπευες αρχικά. Τ ι έλεγες; Κάτι για ανησυχία; Μα Χένρυ δ εν κατά λαβα ποτέ το γιατ ί . Εννοώ ότι αφού ούτως η άλλως πρέπει να πεθάνεις, ή από καρ κ ί νο, ή από φυματίωση σε κάποιο απα ίσιο θερ απευτή ριο , ή από κ α ρ δι α κ ή π ρ ο σ β ο λή . . . φ ρ ι κ τ έ ς κ α τ αστ άσει ς . Μπορεί να σε πυρο βολή σουν, ν α σε στραγγαλίσουν . Αλλά το αποτέλεσμ α ε ίν αι το ί δι ο . Εί σαι νεκρ ό ς ! Πεθαί νεις και όλα τελειώνου ν, αν και μερι κοί λένε ότι υπάρχει και επόμενη ζωή . Και οι δυσκολίες μένουν για τους συγγενείς, διαμάχες για τα χρή ματα, για το αν θα φορέσουν μαύρα η όχι, το ποιος θα πάρει τα έπιπλα της θειας Σέλντα και παρ ό μοιες καταστάσεις. " Ο Σερ Χένρυ ακουμπώντας στον τοίχο εί πε: "Αυτή η υπόθεση θα μας αναστατώσει περισσότερο από ότι νομίζαμε Λούσυ . " "Τ ι να γί νει αγάπη μου, θα πρ έπει να το ανεχτο ύ με. Και όταν τελειώσουν όλα μπορεί να φύγουμε για διακο­ πές. Ας μην ανη συχή σουμε για τα προ βλή ματα του σή μερα, ας κοιτάξουμε κ αλύτερα το μέλλον . Είμαι πολύ ευτυχισμένη για το μέλλον. Αναρωτιόμουν αν θ α ή τ αν κ α λύ τ ε ρ ο ν α π άμ ε σ τ ο Έϊν σγ ο υ ι κ γ ι α τ α Χ ριστούγεννα ή να τ ο αφήσουμε για τ ο Πάσχα. Εσύ τι νομίζεις;" 'Έχουμε αρ κετό χ ρόνο να κάνουμε σχέδια για τα Χριστούγεννα. " "Ν αι αλλά μου αρέσει να προσχεδιάζω τα πράγμα­ τα . . . μάλλον θα είναι το Πάσχα." Η Λούσυ χαμογέλασε ευτυχισμένη . "Εί ναι σίγουρο ότι θα το έχει ξεπεράσει μέχρι τότε. " " Ποιος;" Ο Σερ Χ ένρυ ήταν κατάπλη κτος. Η Λαίδη Άνγκατελλ είπε ή ρεμα: 'Ή Χ ενριέτ τ α. Νομίζω ότι αν κάνουν τον γάμο του 1 92


χ ρ ό νου Οκτ ώβρ η , τό τε θα μ πο ρ ούσ α με ν α π άμε γι α Χ ρ ι σ τ ο ύγενν α τ ο υ ε π ό μ ενο υ χ ρ ό ν ο υ . Σ κεφτ ό μ ο υ ν Χένρυ . . . " "Θ α ήτ αν κ αλύτερο να μην σκεφτόσουν τόσο πολύ . " "Ξέρεις κάτι ; Ο στάβλος θ α γινότ αν τέλειο στούντιο . Και ή Χενριέττ α θ α χρει αστεί έν α στούντιο . Έχει πραγ­ ματι κ ό τ αλέντο ξέρεις. Και ο Έντουαρντ θα είν αι πολύ περή φανος γι ' αυτήν . Δυο αγόρια και ένα κορ ίτσι θα ήταν το κ α λύτερο, ή έν α αγόρι και δύο κορ ίτσια. " 'Άούσυ, Λούσυ, μην τρέχεις τόσο πολύ. " " Και όμως αγαπη τέ μου," η Λαίδη Άνγ κατελλ άνοιξε τα μεγάλα όμορφα μ άτι α της. ' Ό Έ ντου αρν τ δε θα παντρευτεί καμι α άλλη εκτός από τη Χενριέττα. Είναι πο λύ πεισματάρης. Μοιάζει με τον πατέρα μου σε αυτό . Όταν μπει μια ιδέα στο κεφάλι του ! Έ τσι πρέπε ι οπ ωσ­ δή ποτε να τον παντρευτεί η Χενριέττα, και τώρα που έφυγε ο Τ ζων Κρίστοου θα το κάνει . Αυτός ο γ ι ατρός ήταν η μεγαλύτερη ατυχ ί α της. " 'Ό κακομοίρης. " "Γιατί ; Α, επειδή είναι νεκρός; Μα όλοι μας πρέπει να πεθάνουμε κάποια στιγμή . Εγώ ποτέ μου δεν ανη συχώ για το θάνατο . . . " Τ ην κοίταξε με περιέργεια. "Εγώ πάντα νόμιζα ότι συμπαθούσες τον Κ ρίστοου . " "Τ ον έβρισκα διασκεδαστι κό . Και ε ί χε ένα είδος γοη τείας. Αλλά ποτέ δε θεωρώ κανέναν πολύ σημαντι κό . " Κ αι α π α λά μ ε έν α ε λ α φ ρ ό χ α μ ό γ ε λο η Λ αί δ η Ά ν γ κ ατε λλ γύ ρ ι σε ν α κ λαδέ ψει , αμεταν ό η τ η , έν α Β " ιπούρνουμ Κάρλεσι.

193


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18

Ο Ηρακλής Πουαρό κο ί ταξε έξω από το παράθυρο του και είδε τη Χενριέττα Σάβερνεϊκ να ανε βαίνει το μονοπάτι που οδηγούσε στην πόρτα του . Φορούσε τα ίδια πράσινα ρούχα που ε ίχε φορέσει την η μέρα τη ς τραγωδίας. Είχε μαζί της ένα ισπανικό σκυλί σπάνιελ. Πήγε βιαστι κά και άνοιξε την πόρτα. Στεκόταν εκεί και του χαμογελούσε. " Μπορ ώ να μπω και να θαυμάσω το σπίτι σας; Μου αρέσει να κοιτάω τα σπ ί τια των αν θρ ώπων . Απλώς πηγαίνω το σκυλί βόλτα. " "Και βέβαια. Πόσο συνη θίζουν οι Αγγλοι να πηγαί­ νουν το σκυλί τους βόλτα ! " "Τ ο ξέρω," είπε η Χενριέττα. "Τ ο είχα σκεφτεί . Τ ο ξέρετε αυτό το ποίη μ α : "Οι μέρες περνούσαν αργά. Τ άισα τις πάπιες, μάλωσα με τη γυναί κα μου, έπαιξα το Λάργκο του Χ άντελ στη φλογέρα και πήγα τον σκύλο βόλτα." Χαμογέλασε ξανά, ένα λαμπερό ψεύτικο χαμόγελο. Ο Πουαρό τη συνόδεψε στο σαλόνι του. Αυτή κοίτα­ ξε γύρω της στο σχολαστικά συγυρισμένο σαλόνι, και κούνησε το κεφάλι της. "Ωραία," είπε, " Έχετε ζευγάρια από όλα. Πόσο θα μισούσατε το στούντιο μου. " "Γιατί να τ ο μισή σω ; " "Πη λός κολλημένος παντού, εδώ και εκεί διάφο ρα μοναδι κά πράγματα τα οποία αν βρισκόταν όμοιο τους θα ήταν mα άχρηστα για μένα." "Μ α το καταλαβαίνω δεσποινίς . Είσαστε καλλιτέ1 94


χνης." "Και εσείς καλλιτέχνης δεν είσ αστε κύριε Πουαρ ό ;" Ο Πουαρό έγειρε προς το πλάι το κεφάλι του. "Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα. Αλλά θα έλεγα πως τελικ ά όχι. Εχω αναγνωρίσει εγκλήματα που ήταν καλ­ λιτεχνικά . . . καταλαβαίνετε ότι σε αυτές τις περιπτώσεις χ ρειάστη κε τεράστια εξάσκηση της φαντασίας. Αλλά για τη λύση των μυστη ρίων αυτών . . . όχι, δε χρησιμο­ ποιείται η δη μιουργική ενέργεια. Αυτό που απαιτείται μάλλον είναι το πάθος για την αλήθεια. " " Τ ο πάθος για την αλή θεια," είπε η Χενριέττ α β αθυ­ στόχαστα. "Ν αι, καταλαβαίνω πόσο εm κίνδυνος μπο­ ρεί να γίνετε απ ' αυτό το πάθος για την αλή θεια. Αλλά η αλή θεια καθ' εαυτού θα σας ικανοποιούσε; " Την κοίταξε με περιέργεια. "Τ ι εννοείτε μις Σάβερνεικ;" "Τ ο καταλαβαίνω ότι θέλετε να ξέρετε. Αλλά η γνώ­ ση θα ήταν αρ κετή ; Η θα έπρεπε να κάνετε έν α βήμ α παραπάνω και να μεταφράσετε τη γνώση σε πράξη ; " Άρχισε να τον ενδιαφέρει ο τρόπος που το έθετε. " Με ρωτάτε δη λαδή ότι, αν ήξερα την αλή θ ει α γ ι α τον θάνατο του δρ Κ ρίστοου μπορεί να ή μουν ι κανο­ ποιημένος να κρατή σω αυτή τη γνώση για τον εαυτό μου. Εσείς γνωρίζετε την αλή θεια για τον θάνατό του ;" Η Χενριέττα σή κωσε τους ώμους τη ς. ''Ο ένοχος, προφανώς, είναι η Γκέρντα. Πόσο κυνικό είναι ότι πάντα υποπτεύονται το σύζυγο ή τη σύζυγο. " ' Άλλά δε συμφωνείτε;" "Πάντα θέλω να είμαι ανοιχτή σε όλες τις εκδοχές. " Ο Πουαρό είπε ή ρεμα: "Γ ιατί ή ρθατε εδώ μις Σάβερνεικ;" "Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν έχω το δι κό σας πάθος 195


για την αλή θεια κύριε Π ουαρό . Τ ο να π η γαίνεις το σκύ­ λο β ό λ τ α ε ί ν αι μ ι α ω ρ αί α δι κ α ι ο λογ ί α γ ι α. τ ο υ ς Άγγλους. Αλλά η αλή θει α είναι ότι ο ι Άνγκα-:: ε λλ δεν έχουν σκύλο, όπως μπορεί να προσέξατε προχθές." "Ομολογώ ό τι το είχα προσέξει . " " Έ τσι δανείστη κα το σκυ λί του κηπουρού. Όπως θα καταλάβατε κύριε Πουαρό, εγώ δε λέω πι'.ιντα την α λή ­ θεια. " Πάλι εμφανίστη κε το λαμπερό εύθραυστο χα ' ιj γελo . Αναρωτι όταν γιατί το βρή κε ξαφνικά τόσο αβάσταχτα συγκινη τι κό . Είπε ήσυχα: "Ναι , α λλά είστε ευθύς. " "Τ ι σας κάνει και το λέ τε αυτό ;" Ή ταν κατάπλη κτη . σχεδόν . τουλάχιστο έτσι φάνη κε, αποθαρρημένη . "Επειδή πιστεύω ότι αυτή είναι η αλήθεια. " " Ε υ θ ύ τ η τ α , " η Χ ε ν ρ ι έ τ τ α τ ο ε ί πε σ κ ε π τ ι κή . Αναρωτιέμαι τι σημαίνει πραγματικά αυτή η λέξη . " " Κ αθόταν ακίνητη , κοι τάζοντας επίμονα το χαλί , μετά σή κωσε το κεφάλι της και του εί πε σταθερά: "Δε θέλετε να μάθετε γιατί ήρθα;" '' 'Ι σως να βρίσκετε δυσκολί α στο να το εκφράσετε. " " Ν αι , ν ο μ ί ζω ό τι αυτ ό είν αι . Η αν άκ ρ ι ση , κύ ρ ι ε Πουαρό, είναι αύριο. Πρέπει να (':ποφασίσω πόσο . . . " Διέκοψε τον εαυτό τη ς. Ση κώθη κε και πήγε στη ν άλλη άκρη του δωματίου κοντά \ το τζάκι , εκτόπισε ένα δύ ο στολίδια και μετακίνησε έν.:: βάζο με μαργαρί­ τες από το κέντρο στη γων ί α του τραπεζιού. Έ κανε ένα βήμα προς τα πί σω κοιτάζοντας το έργο τη ς με το κεφά­ λι γερμένο προς το πλάι. "Α υτό σας αρ έσει κύριε Πουαρό ; " "Κ αθόλου, δεσποινί ς. " 1 96


''Τ ο περίμενα."' Γέλασε, ξαναέβαλε όλα τα πρ άγματα γρήγορα και επιδέξια στη ν αρχική τους θέση . "Λοιπόν αν θέλει να πει κάποιος κάτι πρέπει να το πει ! Εσείς είσαστε, κατά κάποιον τρόπο, ο τύπος ανθρ ώπου με τον οπ οίον είναι εύ κο λο να συ ζη τάω. Λοιπόν ξεκιν άμε. Ν ομ ίζετε ότι είναι ανάγκη να μάθει η αστυνομία ότι ήμουν η μαιτρέσα του Τ ζων Κρίστοου ;" Η φωνή της ήταν ψυχρή και απαθής. Δεν κοιτούσε αυτ όν αλλά τον τοίχο πάνω από το κεφάλι του . Με το ένα της δείκτη ακολουθούσε την καμπύλη ενός βάζου που είχε μέσα κάποια πορφυρά λουλούδια. Αυτό ς σκ έ ­ φτη κε ότι η επαφή του δα κτύλου με το βάζο ήταν διέξο­ δος για τα συναισθήματα της. Ο Ηρακλή ς Πουαρό είπε με ακρίβεια και με την ί δια απάθεια: "Κατάλαβα. Δη λαδή είσαστε εραστές;" "Αν προτιμάτε να το πείτε έτσι ;" Τ ην κοίταξε με περιέργεια. "Εσείς, δεσποινίς, δεν το θέσατε έ τσι . " " Όχι. " "Και γιατί όχι ; " Η Χενριέττα σή κωσε τους ώμους της. Η ρθε και κάθι ­ σε δί π λα του στον καναπέ. Είπε αργά: "Είναι mo σωστό να περιγρ άψω τα πράγματα με όση ακρί βεια γίνεται . " Τ ο ενδιαφέρον του για τη Χενριέττα Σάβερνεϊκ έγινε mo μεγάλο . Είπε: 'Ήσασταν μαιτρέσα του Τ ζων Κρίστοου . . . για πόσο καιρό ; " "Περί που έξι μήνες. " 'Ή αστυνομία, απ ' ότι καταλαβαί νω, δε θα δυσκο ­ λευτεί να μάθει την αλήθεια; " 197


Η Χενριέττα συλλογίστη κε για λίγο. " Μ άλλον όχι . Αυτό βέβαια αν ψάχνουν για κάτι τέτοιο. " " Μ η ν α μ φ ι β ά λ λε τ ε , σας δ ι α β ε β αι ώ ό τ ι θ α τ ο . ά ψ χνουν . . . " Τ ο φοβόμουν αυτό. " Δίστασε, τέντωσε τα δάχτυλα της στο έ να γόνατο και τα κοίταξε, μετά του έριξε ένα σύντομο φι λικό βλέμμα. "Λοιπόν κύριε Πουαρό, τι να κάνω; Να πάω στον επιθεωρητή Γκρέ ιντζ και να πω . . . και τ ι να πει κ άποι ος σε ένα τέτοιο μουστάκι ; Είναι τόσο οικιακ ό, οικογενειακ ό μουστάκι. " Τ ο χέρι του Πουαρό ανέβη κε δειλά στο δι κό του καύ­ χημα και στολίδι . ' Όπως το δικό μου δεσποινίς;" "Τ ο δικό σας μουστάκι , κύριε Πουαρό , είναι ένας καλλι τεχνι κός θρίαμ βος. Δε μοιάζει με τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του. Είναι, και είμαι σίγουρη γι ' αυτό, μοναδι κό . " " Από λυτα. " "Και αυτός πρέπει να είναι ο λόγ ο ς για τον οποίο σας μι λάω τόσο ανοιχτ ά τ ώρα. Αν είναι δε δ ομένο ότι οι αστυνομ ί α θα πρέπει οπωσδήποτε να ξέρει την αλήθεια για μένα και τον Τ ζων, είναι ανάγκη να δημοσιοποιη­ θεί ;" "Αυτ ό εξαρτάται," είπε ο Πουαρό . "Αν οι αστυνομία θεωρή σει ότι το γεγονός αυτό δεν έχει καμια σημασία για την υπό θ εση θα είναι πολύ διακρ ι τική . Έχετε μεγά­ λο άγχος γι ' αυτό το θέμα;" Η Χεν ρι έττα κούνη σε το κεφάλι τη ς. Κοίταξε τα δάχτυλά τη ς για λίγο και ξαφνικά σή κωσε το κεφάλι της και μ ίλη σε. Η φωνή τη ς δεν ή ταν πια ψυχρή και απαθής. 198


" Γιατί να κάνουμε τ α πράγματα χει ρότερα από ότι ή δη εί ν αι γ ι α τ η ν κ α κ ο μ ο ί ρ α τ η ν Γ κέ ρ ν τ α ; Α υ τ ή λάτρευε τον Τ ζων και είναι ν ε κρός. Τ ον έχασε. Γιατί να αναγκαστεί να υπομείνει και ένα πρόσθετο βάρος;" "Γ ι ' αυτήν ενδιαφέρεστε ; " "Νομίζετε ότι είναι υποκριτι κό ; Μ άλλον θα νομίζετε ότι αν ενδι αφερ ό μ ουν γ ι α τη ν ψυχι κή γαλή νη τη , Γκέρντα δε θα είχα φτιάξει ποτέ αυτή τη σχέση με το, τ ζων. Αλλά δεν καταλαβαίνετε . . . δεν ή ταν όπως νομίζε τε. Εγώ δε διέλυσα την οικογένεια του. Εγώ ήμουν μόν( μι α από τις πολλές. " 'Ά ! δηλαδή είχε πολλές ; " Τ ον κοίταξε κοφτά. 'Όχι , όχι , όχι ! Δεν είναι αυτό που νομίζετε . Αυτό είναι που με πειράζε περισσότερο ! Η ει κόνα που θ α προ­ βλη θεί προς τα έξω για τον χαρακτή ρα του Τ ζων . Γι ' χυτό είμαι εδώ και μι λάω μ αζί σας. Επειδή έ χ ω μι α χόριστη ελπίδα ότι θα καταλάβεtε. Να καταλάβετε. :ννοώ, τι είδους άνθρωπος ήταν ο Τ ζων . Τ ο βλέπω τ ό σο <:αθαρά . . . οι εφη μερίδες στην πρώτη σελίδα . . . Η ερωτι κ ή ;ωή ενός γιατρού, η Γκέρντα, εγώ, η Βερόνικα Κρ έι . Ο Τ ζων δεν ήταν έτσι, δεν ή ταν ένας άνδρας που σκεφτό­ ταν συνεχώς τις γυναίκες. Δεν τον ενδιέφεραν τόσο οι γυναίκες όσο η δουλειά του. Αυτός έβρισκε το ενδιαφέ­ ρον για τη ζ ωή στη δουλειά του. Και εκεί έβρισκε το αίσθημα τη ς περιπέτειας που έψαχνε. Αν έβρισκαν το Τ ζων απροετοίμαστο κάποια στιγμή και τον ρωτούσαν ποιο ήταν το όνομα της γυναίκας που σκεφτόταν περισ­ σότερο ξέρετε ποια θα έλεγε; Τ ην κυρία Κράμπτρη . " 'Ή κυρία Κ ράμπτρη ; " Ο Πουαρό ή ταν έκπλη κτος. "Και ποια είναι αυτή η κυρία Κράμπτρη ;" Ή τ α ν δύ σ κ ο λο ν α δ ι α κ ρ ί ν ε ι ς αν τ α λό γ ι α τ η ς 199


Χενριέττα συνοδευόσασταν από δάκρυα η γέλια καθώς συνέχισε: " Είναι μια γρι ά . . . άσχη μη , βρόμικη , ρυτιδι ασμένη και μάλλον πεισματάρα. Ο Τ ζων την αγαπούσε πραγ­ μ α τ ι κ ά . Ε ί ναι ασθενή ς στο ν ο σ ο κ ο μ εί ο του Άγιου Χριστόφορου . Έχει την αρρώστια Ρί τζγουεϊ. Είναι μια πο λύ σπάν ι α αρ ρ ώστια, η οπο ί α ε ίν αι οπωσδή ποτε θαν ατη φ ό ρα, δεν υπάρχει καμι α θερ απε ία . Α λλά ο Τ ζων ήταν στα πρόθυρα να ανακαλύψει τη θεραπεί α, μου ε ίναι δύσκολο να το εξηγήσω επιστη μονικά, εί ναι όλα πο λύ περίπλοκα. Κάτι με έ κκριση ορμονών . Έ κανε πει ράματα και η κυρ ί α Κ ρ άμπτρη ή ταν η καλύτερη ασθενή ς του διότι ε ί χε θ άρ ρ ος, ή θε λ ε να ζή σει , και συμπαθο ύσε το Τ ζων . Τ ο πολεμούσαν μα ζί . Η αρρώ­ στια Ρίτζγουεϊ και η κυρία Κρ άμπτρη καταλάμβαναν τ ι ς π ε ρ ι σσό τερες σ κέψεις του γ ι α μή νες, μέ ρ α κ αι νύχτα, τίποτε άλλο δεν εί χε αξί α. Αυτός εί ναι ο πραγ­ ματι κός γιατρός, δεν τον ενδιέφεραν μόνο η οδός Χάρλη και οι πλούσιες χοντρ ές. Αυτό ήταν δευτερεύον. Αυτό που τον χαρακτή ρι ζε ή ταν η έντονη επιστη μονι κή περιέργεια και η επιθυμια να τα καταφέ ρει . Αχ, να μπο­ ρούσα να σας κάνω να καταλάβετε. " Τ α χέρια τη ς άνοιξαν σε μια περ ί εργη χειρονομια απόγνωση ς και ο Η ρ ακ λή ς Πουαρ ό σκέφτη κε πόσο ωραί α και ευαίσθητα ήταν αυτά τα χέρια. "Εσύ φαί νεται να το καταλαβαί νεις πολύ καλά. " " Ν αι , εγώ καταλαβ αί νω. ο Τ ζων ερχόταν και μου μιλούσε. Ό χι ακρι βώς σε μένα α λλά και στον εαυτό του. Έ τσι ξεκαθάρι ζε τα πρ άγματα. Μερι κ ές φορ ές ή ταν σε απεγνωσμένη κατάσταση , δεν μπορούσε να ξεπεράσει το πρόβλημα με την υπερ βο λική τοξικότητα, και ξαφνικά του ερχόταν μια ι δέ α. Δεν μπορώ να σας 200


εξηγήσω πως ήταν, αλλά ήτ αν μια μάχη . Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έντονη περισυλλογή του σ' αυτό το θέμα. Μερικές φορές ακόμα και η αγωνία του, η απόλυ­ τη κούρασή του . . . " Σταμάτησε για λί γο, τα μάτια της ήταν σκοτεινά από τις αναμνή σεις. Ο Πουαρό είπε από περιέργεια: " Π ρέπει κι εσείς να είχατε κάποιες επιστη μονικές γνώσεις;" Αυτή κούνησε το κεφάλι τη ς αρνητικά. " Όχι στ ' αλή θεια. Μ όν ο όσο χρεια ζό ταν για ν α καταλάβω τι έλεγε ο Τ ζων . Αγόραζα βιβλία και τα διά­ βαζα." Σώπασε ξανά. Τ ο πρόσωπο τη ς μαλάκωσε και τα χεί ­ λι α τη ς άν ο ι ξαν λίγ ο . Α υτός σ κέφτη κε ότ ι μάλλον θυμόταν . Αναστενάζοντας ο νους τη ς επέστρεψε στο παρόν . Τ ον κοίταξε μ ε καημό . "Αχ να μπορο ύσα να σας δώσω να καταλάβετε . . . " " Μα το κάνατε ή δη δεσποινίς. " "Αλήθεια;" "Ναι. Η αλή θεια αναγνωρίζεται όταν ακουστεί. " "Σας ευχαριστώ. Αλλά δε θα εί ναι τόσο εύκολο να το εξηγήσω στον εmθεωρη τή Γκρέιντζ. " " Μάλλον όχι . . Η Χενριέττα είπε παθιασμένα: " Κι αυτό ήταν τόσο ασήμαντο, εντελώς ασήμαντο. " Τ α φρ ύδια του Πουαρό ανέβη καν αργά. Αυτή απάντησε στην ανείπωτη διαμαρτυρία του. " Μ α ήταν ! Βλέπετε, μετά από καιρό, μπή κα ανάμεσα στο Τ ζων και σ ' αυτά που σκεφτόταν . Τ ον επη ρέαζα σαν γυναί κα. Δεν μπορούσε να συγ κεντρωθεί , όταν "

20 1


ήθελε, εξαιτίας μου. Αρχιζε ν α φοβάται ότι με ερωτευό­ ταν , και δε ν ήθελε ν α ερωτευτεί καν έν αν . Έ καν ε . . . έκα­ ν ε έρωτα μαζί μου επειδή δε ν ήθελε ν α με σκέφτεται τόσο . Ή θελε ν α εί ν αι όλα ασήμαν τα και ελαφρά, όπως όλες οι άλλες σχέσεις που είχε πρι ν απ ό μέν α. " " Κι εσείς . . . " ο Πουαρό τη ν παρακολουθούσε προσε­ χτικά. " Κι εσείς είσαστε ικαν οποιημέν η με τα πράγμα­ τα όπως είχαν ; " Η Χεν ριέττα ση κώθη κε, είχε επιστρέψει η ψυχρότητα στη φων ή τη ς: 'Ό χι, δε ν ή μου ν ικα ν οποιημέ ν η . Στο κάτω κάτω, είμαστε άνθρωποι . . . " Ο Πουαρό περίμεν ε έν α λεπτό και είπε: "Τ ότε γιατ ί δεσποι ν ίς . . . " " Γιατί ; " γύρισε απότομα. " Ή θελα ν α εί ν αι ικανοποι­ η μέν ο ς ο Τ ζων . Ή θελα ν α έχει ο Τ ζων αυτό που ήθελε. Ή θελα ν α μπορεί ν α συν εχίσει μ ' αυτό που τον εν διέφε­ ρε πραγματι κά, τη δου λει ά του. Α ν δε ν ή θελε να ξανα­ πληγωθεί, ν α γί ν ει τρωτός ξαν ά αυτό που συνέβαι ν ε μαζί μου, θα το ν βοηθούσε. " Ο Πουαρό έτριβε τη μύτη του. " Μόλις τ ώρα, μις Σάβερνεϊκ, αναφέρατε τη Βερό ν ικα Κ ρέι . Και αυτή ήταν φίλη του Τ ζων Κρίστοου ;" " Είχε να τη δει δεκαπ έντε χρόνια μέχρι προχθές τη ύχτα του Σαββάτου." ν "Τ η γνώριζε πριν δεκαπέντε χρόνια;" " Ή ταν αρραβωνιασμένοι και θα παντρεύονταν . " Η Χενριέττα επέστρεψε στον καν απέ και κάθ ισε. " Π ρέπει ν α τ α ε ξη γή σ ω κ α λύ τ ε ρ α . Ο Τ ζ ων αγαπο ύ σε τ η Βερόν ικα τρομερά. Η Βερό ν ικα ήταν , και θα είναι, μια σκύλα πρ ώτη ς τάξεως. Εί ν αι η προσωποποίη ση του εγωισμού . Έ θεσε ως όρο για το γάμο στο Τ ζων να τα 202


εγκαταλείψει όλα και ν α γ ίν ΕΙ ο μικρός ή μερος σύζυγος της Βερόνικα Κρέι. Ο Τ ζων τ ο αρνήθη κε, πο λύ σωστά. Α λ λά υ π έ φ ε ρ ε αφ άν τ α σ τ α . Τ ο υ ή ρ θε η ι δέ α ν α παντρευτεί κάπο ι α που ν α είν α ι το άκρως αντίθετο από τη Βερόνικα. Παντρεύτη κε την Γκέρντα , η οποία μπο­ ρεί να περιγραφτεί, χοντροκομμένα, ως βλάκας πρώτη ς τ άξεως. Έτσι ήταν όλα καλά και ωραία, αλλά όπως θα μπορο ύσε να φανταστεί οποιοσδή ποτε, θα ε ρχ όταν η μέρα που το γεγονός ότι ή ταν παντρεμένος με μια η λί ­ θια θα τον ενοχλούσε. Είχε διάφορες ερωτι κές σχέσεις . . . κ αμια βέβαια μεγάλης σημασίας. Αλλά νομί ζ ω ότι για δεκαπέντε χρ όνια κάτι δεν πήγαινε καλά μέσ α του, κ άτι που είχε σχέση με τη Βερόνικα. Π οτέ δεν ξεπέρ ασε εντελώς τη σχέση τους. Και το περασμένο Σάββ α τ ο την ξανασυνάντησε. " Μετά από μια μακρόσυρτη παύση ο Π ουαρό απήγ­ γειλε αφη ρημένα: "Πήγε έξω εκείνη τη νύχτα για να τη συνοδέψει στο σπί τι τη ς και επέστρεψε στο Χ ό λλοου στις τρεις τ ο πρωί . " " Πώς το ξέρατε;" "Μια υπη ρέτρια είχε πονόδοντο." Η Χενρι έττα είπε: ' Ή Λούσυ έχει υπερβο λικά πολλούς υπη ρ έτες. " "Μα εσείς το γν ωρίζατε δεσποινί ς. " " Ν αι. " "Και πως το ξέρατε; " Π άλι π έρ ασε μι α απει ροελάχιστη παύση . Τ ότε η έττα απάντησε αργά: ενρι Χ "Κοιτούσα από το παράθυρο και τον είδα που επέ­ στρεφε στο σπίτι κύριε Πουαρό. " "Και εσείς πονό δοντο δεσποινίς ; " 203


Τ ου χαμογ έλασε. "Αλλού είδους πόνο κύριε Πουαρό . " Ση κ ώθη κε και πλησίασε τ η ν πόρτα κ ι ο Πουαρό είπε: "Θα σας συνοδεύσω πίσω στο σπίτι δεσποινίς. " Πέρασαν από το δρομάκι και μπή καν στο δασύλλιο με τις πρόσφατα φυτεμ ένες καστανιές. Η Χενριέττα είπε: " Δε χ ρ ε ι ά ζε τ α ι ν α π ε ρ ά σο υ μ ε απ ό τη ν π ι σί ν α . Μπορούμε ν α αν έβουμε από αριστερά και ν α περάσου­ με από το πάνω μονοπ άτι . " Έ ν α μ ο ν ο π άτι αν έβ αινε τη ν απότομη ανη φ ό ρ α . Μετά από λίγο έφτασαν σε ένα πιο πλατύ μονοπάτι που διασταυρωνόταν με το προηγούμενο στο λόφο πάν ω από τις καστανιές. Εμφανίστη κε μπροστ ά τους έν α παγ κ ά κ ι . Η Χ ε ν ρ ι έ ττα κ άθισε κ ι ο Π ο υ αρ ό κ άθισε δίπλα τη ς. Τ α δάση ή ταν από π άνω και από πίσω τους, κι απ ό κ ά τ ω ή ταν το δ ασ ύ λ λ ι ο με τ ι ς καστ αν ι ές . Α κρι βώς μπροστά από το κάθισμα ένα μονοπάτι οδη ­ γούσε προς ένα σημείο από το οποίο μ όλις φαιν όταν το γαλάζιο νερό . Ο Πουαρό παρακολουθούσε τη Χενριέττα χωρίς να μι λάει . Τ ο πρόσωπο τη ς είχε χαλαρ ώσει, η ένταση είχε φύγει . Εδειχνε mo στρογγυλό και νέο. Συνει δη τοποίησε πως θα ήταν όταν ήταν νέα. Τ ε λικ ά είπε πολύ απαλά : "Τ ι σκεφτόσαστε δεσποινίς;" "Τ ο Έϊνσγουικ. " "Τ ι είναι το Έϊνσγουικ;" "Τ ο Έϊνσγουι κ ; Είναι ένα μέρος. " Σαν να ήταν σε ό νειρο του περιέγραψε το Έϊνσγουικ . Τ ο άσπρο ό μορ­ φο σπίτι, τα μεγ άλα αναρριχητικ ά φυτ ά που το κ άλυ­ πταν, και όλα σε ένα αμφιθέατρο από λόφους και δάση.


" Ή ταν το σπίτι σας ; " " Όχι το πραγματι κό . Ε γώ ζού σα στη ν Ιρ λαν δί α . Ή ταν τ ο μέρος που πηγα ί ναμε ό λοι γ ι α δια κ οπές . Ο Έ ντουαρντ, η Μιτζ κι εγώ. Ή ταν το σπίτι της Λούσυ στην πραγματι κ ό τητα. Ανή κε στον πατέρα της. Μετά τον θάνατο του το κ λη ρονόμησε ο Έ ντουαρντ . " " Όχι ο Σερ Χένρυ; " ' Ό χι διότι αυτ ό ς είναι μόνο μακρινός ξάδερφος. " "Και αυτό το Έϊνσγουι κ , σε ποιον πάει μετά από τον Έ ντουαρντ ; " "Τ ι περίεργο, δεν το έχω σ κ εφτεί . Αν ο Έ ντουαρντ δεν παντρευτεί . . . " Δίστασε. Μ ια σ κ ι ά πέρασε από το πρ όσωπο τη ς. Ο Ηρα κ λή ς Πουαρό αναρωτιόταν ακρι­ βώς τι περνούσε από το νου τη ς ε κ είνη τη στιγμή . "Υποθέτω," εί πε η Χενριέττα αργά, "ότι θα πάει σ το Ν τέϊ βηντ. Ώστε γι ' αυτ ό . . . " "Γι ' αυτό ΤΙ ... ;" "Για αυτό τον κ άλεσε ε δώ η Λούσυ . . Ο Ντέϊβη ντ και το Έϊνσγουικ ;" κ ο ύ νησε το κ εφάλι τη ς. "Κατά κάποιον τρ ό πο δεν π άνε μαζί . " ο Π ουαρ ό έδειξ ε το μονοπ ά τι που ή ταν μπρ οστά τους. "Από αυτ ό το μονοπ άτι πήγατε στην πισίνα χθες; " ' Όχ ι , από ε κ είνο που είναι πιο κ οντ ά στο σπ ίτι. ο Έ ντουαρντ κ ατέβη κε απ' αυτ ό ε δώ . " Γύρισε ξαφνι κ ά προς το μέρος του . "Είναι ανάγ κη να το συ ζητάμε άλλο ; Μισώ τη ν πισίνα. Μισώ ακόμα κ αι τ ο Χόλλοου. " ο Πουαρό μουρμο ύ ρισε: "Μισώ το φοβερό χόλλοοv πίσω από το δάσος" Τα χείλια το υ στο δάσος είναι βαμμένα κόκ κι να Τα κόκ κι να χείλη στάζο υ ν το σιωπηλό τρΌμο του αίματος .

205


Και η ηχώ, ότι και va ερωτηθεί. απαvτάει "θάvατος" Η Χενριέττα γύρισε κατάπληκτη προς το μέρος του. "Τ έννυσον, " εί πε ο Η ρακλή ς Πουαρό , κουνώντας περή φαν α το κεφάλι του . 'Ή ποίη ση του δι κού σας Λόρδου Τ έννυσον ." Η Χενριέττα επαναλάμβ ανε: "Και η ηχώ, ότι και va ερωτηθεί. . . " συνέχισε σχεδόν μ έσα τη ς, " Και βέβ αια . . . τώρα το βλέπω, ώστε αυτό είναι . . . Ηχώ!" "Τ ι εννοείται , ηχ ώ;" "Αυτό το μέρος . . . το Χόλλοου! Σάββατο σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, πήγα βόλτα με τον Έντουαρντ στον λόφο. Μια ηχ ώ του Έϊνσγουικ. Κι αυτό είμαστε εμείς οι Άνγκ ατε λλ. Είμαστε η χώ! Δεν ή μαστε πραγματι κ οί όπως ήταν ο Τ ζων. " Γύρισε προς τον Πουαρό. "Θα ή θε­ λα πολύ να τον είχατε γνωρίσει κ ύριε Πουαρό . Όλοι μας είμαστε σκιές αν συγκριθούμε με το Τ ζων. Ο Τ ζων ήταν πραγματικά ζωντανός." "Τ ο κατάλαβα αυτό τη στιγμή που πέθαινε δεσποι­ νίς. " "Τ ο ξέρω, το αισθάνομαι .. . ο Τ ζων είν αι νεκρός και εμείς, η ηχ ώ, ζούμε ακόμα. Είναι σαν ένα κακ όγουστο αστείο." Τ α νιάτα είχαν φύγει πάλι από το πρόσωπο τη ς. Τ α ίλ χε ια τη ς ήταν ζαρωμένα, γεμ άτ α πί κρα και ξαφνικό πόνο . Όταν ο Πουαρό μίλησε, για μια στιγμή δεν κατάλα βε ακρι βώς τι της έλεγε. "Με συγχωρείτε κύριε Πουαρό, δε σας ά κ ουσα;" "Σας ρωτούσα αν η θ εια σας, η Λ αίδη Ά νγκατελλ, συμπαθούσε τον Δρ Κ ρίστοου;" 'Ή Λούσυ ; Είν αι ξ α δέ ρ φη μου, ό χι θ ει α. Ν αι τον 206


συμπαθο ύσε πολύ. " "Κ αι ο - κ ι αυτός ξάδερφος;- ο κύριος Έντουαρντ νγ Ά κ ατε λλ, αυτός συμπαθούσε τον Δρ Κρίστοου ;" Τ ου φάνη κ ε ότι η φωνή τη ς ήταν λίγο συγ κ ρατημένη αθώς απαντούσε: κ Ό ' χ ι ι διαίτερα, αλλά δεν τον ή ξερε κ αι πο λύ. " "Κι ο άλλος ξάδερφος; Ο Ν τ έϊ βηντ Άνγ κ ατελλ;" Η Χενριέττα χ αμογέλασε. '' Ο Ν τέϊβη ντ , από ότι κ ατάλαβα, μας μισεί ό λους . Περνάει τον χ ρ όνο του βυθισμένος στην εγ κ υ κ λοπαί­ δεια Μ πριττάνι κ α . " "Α , έχει σοβαρή ι διοσυγ κ ρασί α . " "Τ ον λυπάμαι τον Ν τέϊ βη ντ. Εί χε δύ σ κ ο λη παιδι κή η λι κία. Η μη τέρα ήταν αν άπη ρη κ αι λίγο κ αθυστερημέ­ νη . Τ ώρα ο μ ό νος τρ όπος να προστατεύεται είναι να προσπαθεί να αισθάνεται ανώτερος από όλους. Όλα π άνε καλά όσο λειτουργεί το κ όλπο του, αλλά κάπου κ άπου σπάει ο το ί χ ος κ αι ο τρωτός Ν τ έϊ βηντ αποκαλύ­ πτεται από κ άτω. " "Αισθ αν όταν ανώτερος από τον δρ Κρίστοου ; " "Προσπάθησε, αλλά δεν πέτυχ ε. Υπο θέτω ότι ο Τ ζων Κρίστοου ήταν ακριβώς ο τύπος ανθρώπου που θα ή θε­ λε να είναι ο Ν τέϊβη ν τ . Συνεπώς δ ε συμπαθούσε το Τ ζων. " Ο Π ουαρ ό κ ο ύ νησε σ κ εφτι κ ά το κεφάλι του. "Ναι , η αυτοπεποίθηση , η ζωντάνια, η σιγουριά, όλα τ α έντο ν α αρσεν ι κ ά χ α ρ α κ τη ρ ι σ τ ι κ ά . Ε ί ν αι πο λύ εν διαφέρον, πο λύ εν διαφέρον." Η Χενριέττα δεν απάντη σε . Ανάμεσα από τις καστανι ές, κ οντά στη ν πισίνα ο Ηρακ λής Πουαρό εί δε έναν άν δρα που έσ κ υβε , σαν να έψαχνε κ άτι . 207


Μουρμούρισε: "Αναρωτιέμαι . . . " "Παρντόν ; " Ο Πουαρό είπε: " Εκ εί είναι ένας από τους άνδρες του επιθεωρητή Γ κ ρέιντζ. Φαίνεται να ψάχνει κ άτι. " " Ε νδείξεις μάλλον. Οι αστυνομι κ οί δεν ψάχνουν για ε νδείξεις; Στάχτη από τσιγάρα, πατη μασιές, κ αμένα σπίρτα. " Η φων ή τη ς ήταν περιφρονητι κ ή . Ο Πουαρό απάντη ­ σε σο βαρός: "Ναι, ψάχνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά σ ' αυτή την υπόθεση , μις Σάβερνεϊ κ, οι πραγματι κ ές ενδείξεις κ ρ ύ ­ βονται στις προσωπικές σχέσεις των αναμειγμένων ατ ό ­ μων . " "Δε νομίζω ότι σας κ αταλαβαίνω. " " Μι κ ρ ά πρ άγματα , " εί πε ο Πουαρ ό με το κ εφάλι του ψη λά κ αι τα μάτια του μισό κ λειστα. ' Όχι στάχτη , ο ύ τε πατη μασιές . . . αλλά μια χε ιρονομια, ένα βλέμμα , μια απρόσμενη πρ άξη . . . " Η Χ ε ν ρ ι έ τ τ α γύ ρ ι σε απ ό τ ο μ α ν α τ ο ν κ ο ι τ άξ ει . Αισθάνθη κ ε τα μ άτια της αλλά δε γύ ρισε το κ εφάλι του . Τ ου είπε: "Σ κ εφτ όσαστε κ άτι συγ κ ε κ ριμένο ; " "Σ κ εφτ ό μουν τον τρ ό πο που εσε ίς π λη σι άσατε τη ν υρ κ ία Κρίστοου, της πή ρατε το περίστροφο κ αι μετ ά το αφή σατε να πέσει στην πισίνα. " Αισθάν θη κ ε το ε λαφρ ό τ ί ναγμα της. Αλλά η φωνή τη ς ή ταν αρ κ ετ ά φυσιο λογι κ ή κ αι ή ρεμη . "Κύριε Πουαρό, η Γ κ έ ρντα είναι αρ κ ετ ά αδέξιο άτο­ μο. Π άνω στο σο κ τη ς στιγμής θα μπορούσε να ξαναπυ­ ροβολήσει κ αι αν ήταν γεμάτο το περίστροφο θα μπο­ ρούσε να χτυπή σει κ αι άλλον . " "Αλλά ή ταν μάλλον αδέξιο ε κ μ έ ρους σας, ή κ άνω 208


λ άθος. που το αφή σατε να πέσει στη ν πισίνα;" "Και εγώ ήμουν σοκαρισμ ένη . " Έ κανε μια παύση . "Τ Ι θέλετε να πείτε κύριε Πουαρό ; " Ο Πουαρό γύρισε το κεφάλι του και μίλησε με απ λό ξεκάθαρο τρόπο . "Αν υπήρχαν αποτυπ ώματα στο περίστροφο. δηλαδή άλλα απ' αυτά της κ-υρίας Κρίστοου. θα ήταν ενδιαφέ­ ρον ν α ξέ ρ αμε σε ποιον ανή κ αν . και αυτό δε θα το μάθουμε πο τέ." Η Χενριέττα είπε ήσυχα α λλά σταθερά: "Εννοείτε ότι νομίζετε ότι ήταν δι κ-ά μου. Εσεί ς λέτε ότι εγώ σ κ ότωσα το Τ ζων κ αι μετά άφησα δί π λα του το περ ίστροφο για να έρθει η Γ κέρντα να το ση κώσει και να μεί νει αυτή με τα προβλήματα. Αυτό δε λέτε ; Αλλ ά σίγουρα, αν το είχα κ άνει αυτ ό καταλαβαίνετε ό τι θα ε ίχα και την ευφυ ία να σ κ ουπίσω πρώτα τα αποτυπώ­ ματα μου ! " 'Άλλά το θέμα είναι ότι είσαστε αρ κ ετά έξυπνη για να κ ατα λάβ ετε ότι αν το ό π λο δεν ε ίχε κ-ανένα άλλο αποτύπωμα εκ-τός από της κ-υρίας Κρίστοου. αυτό θα ή ταν μάλλον αξι οση με ί ωτο ! Διότι την προηγο ύμενη μέρα όλοι σας χρη σιμοποιή σατε ε κ είνο το περίστροφο . Είναι μάλλον απίθανο να είχε σκουπίσει τα αποτυπώ­ ματα από το όπλο πριν το χρη σιμοποιήσει . Γιατί να το κ άνει αυτό ;" Η Χενριέττα είπε αργά : " Έ τσι νομίζετε ό τι εγ ώ σ κ ότωσα το Τ ζων ;" " Ό ταν ο δ ρ Κρίστοου πέθαινε είπε: "Χενριέττα" "Και εσείς νομί ζετε ό τι ήταν κατηγορία; Δεν ήταν . " "Τ ό τε τι ήταν ;" Η Χενριέττα άπλωσε το πόδι της κ αι έ κ ανε ένα σχέ διο με το δάχτυ λο της. Είπε χαμη λό φωνα: 209


"Ξεχνάτε αυτό που σας είπα πριν λίγο; Εννοώ τη σχέ­ ση μας;" 'Ά , ναι, ή ταν εραστή ς σας. Και έτσι καθώς πεθαίνει λέει Χενριέττα. Πολύ συγκινητικό . " Τ ον κοίταξε με οργισμένα μ άτια. "Είναι αν άγκη να χ λε υάζετε;" "Δε χ λευάζω. Αλλά δε μου αρέσει να μου λένε ψέμα­ τα, κι αυτ ό νομίζω, είναι που προσπαθείτε να κάνετε." Η Χενριέττα είπε ήσυχα: "Σας είπα ότι δε λέω πάντα την αλή θεια. Αλλά όταν ο τ ζων είπε "Χενριέττα" δε με κατηγορούσε για τον φόνο του . Δεν μπορε ίτε να καταλάβετε ότι άνθρωποι του τύπου μου που δη μιουργούν δεν είναι ικανοί να αφαι­ ρέσουν ζωή ; Δε σκοτώνω ανθρώπους κύριε Πουαρό. Δε θα μπορούσα να σκοτώσω κανέναν. Αυτή είναι η απλή γυμνή αλήθεια. Εσείς με υποπτεύεστε απλώς και μόνο επειδή ένας ετοιμοθάνατος μουρμούρισε το ό νομα μου. Ένας που δεν ήξερε καλά-καλά τι έλεγε." 'Ό Δρ Κ ρίστοου ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Η φωνή του ήταν τόσο ζωντανή και συνειδη τή όσο ενός για­ τρού που κάνει μια ζωτική ς σημασίας εγχείρηση και λέει κοφτά και επι τακτικά : " Νοσοκόμ α, τη λ α βίδα παρακαλώ. " 'Άλλά . . . " Φ αι ν ό ταν σαν χαμένη , σαστισμένη . Ο Ηρακλής Πουαρό συνέχισε γοργά: " Και δεν είναι μ όνο εξαιτίας αυτών των λέξεων του δ ρ Κρίστοου κ αθώς πέθαινε. Εγώ δεν mστεύ ω ούτε στιγ­ μή ότι είσαστε ι κανή για προμελετημένο φό νο , αυτ ό όχι. Αλλά μπορεί να ρίξατε τη σφαίρα σε μια στιγμή οργισμένης αγαν άκτηση ς, και αν είναι έτσι . . . αν είναι έτσι . . . έχετε δημιουργική φαντασία και την ικαν ό τητα να καλύψετε όλα τα ίχνη . " 210


Η Χενριέττα ση κώθη κε. Στεκόταν εκεί για λίγο, χλω­ μή και ταραγμένη , κοιτάζοντας τον. Είπε με ένα ξαφνι­ κό αξιολύπη το χαμόγελο : " Και εγώ νόμιζα ότι μ ε συμπαθούσατε. " Ο Η ρακ λή ς Πουαρό αναστέναξε. Είπε στεναχωρημέ­ νος: "Αυτή είναι η ατυχία μου, ότι σας συμπαθώ."

211


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19

Όταν η Χενριέττα έφυγε ο Πουαρό έμ�ιvε εκεί μέχρι που είδε τον επιθεωρητή Γκρέι ντζ να πεt-ιν άει δίπλα από την πισίνα με βήμα άνετ ο και αποφασιστικό, και να φεύγει από το μονοπάτι δίπλα από το τ.ερίπτφο . Ο Επιθεωρη τή ς περπατούσε μ ε αποφασιστι κό τρόπο . Έ π ρ ε π ε ν α π η γ αί ν ε ι ή στ ο Ρέσ τ χ εϊ β ε ν ή στ ο Ντάβκοτς. Ο Πουαρό αναρωτιόταν σε ποιο από τα δύο . Ση κώθη κε και ακο λούθησε τον δρόμο από τον οποίο είχε έρθει. Αν ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ ερχόταν να τον δει τ ότε ενδιαφερ όταν να ακούσει τι είχε να του πει . Αλλά όταν έφτασε στο Ρέστχεϊβεν δε φαινόταν κανέ­ νας εmσκέ πτης. Ο Πουαρό κοίταξε σκεπτικός τον δρό­ μο που οδηγούσε στο Ντάβκοτς. Ηξερε ότι η Βερόνικα Κ ρέι δεν είχε επιστρf.ψει στο Λονδίνο . Α ι σ θ άν θη κ ε την π ε ρ ι έ ρ γ ε ι α τ ο υ σχ ε τ ι κ ά μ ε τη Βερόνιl\α Κ ρ έι να μεγαλώνει . Η χλωμή λαμπερή γούνα από α λεπού , τα στοι βαγμένα σπι ρτό κουτα, εκείνη η ξαφνική εισβολή τη ς το Σάββατο το βράδυ, την οποία δεν κατάφερε να εξηγήσει πειστικά, και τελικά οι απο ­ καλύ ψεις της Χενριέττα Σάβερνεϊκ σχετικά με το Τ ζων Κ ρίστοου και τη Βερόνικα. Ήταν, σκέφτη κε, ένα ενδιαφέρον σχέδιο. Ναι έτσι το έβλεπε, σαν σχέδιο . Έ να σχέδιο από αναμειγμένα συναισθή ματα και σύγκρουση προσωπικοτήτων . Ένα παράξενο σχέδιο με σκοτει νά νήματα μίσους και επιθυμιας να το διαπερ­ νούν . Η Γκέρντα Κ ρίστοου είχε σκοτώσει τον σύζυγό της;


Η δεν ήταν και τόσο απλό ; Σκέφτη κε τη συζή τηση του μ ε τ η Χενρι έττα και απο­ φάσισε ότι δεν ήταν τόσο απλό . Η Χενριέττα είχε βγάλει αμέσως το συμπέρασμα ό τι αυτός την υποπτευόταν για τον φόνο, εν ώ ο ίδιος δεν εί χε κ αν προχωρήσει ως εκεί μέσα στο νου του . Δεν είχε προχωρήσει πέρα από την πίστη ότι η Χενριέττα κάτι ήξερε. Ή ξερε κ άτι ή έ κρυβε κ άτι . . . ποιο από τα δύο ; Κούνησε το κεφάλι του ανικανοπο ίητος. Η σκηνή δίπλα στην πισίνα. Μ ια στημένη σκηνή , σαν να ήταν σε θέατρο. Στη μένη από ποιον ; Και για ποιον ; Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα ήταν, τουλάχ ι στο το πίστευε πολύ δυνατά, για τον Η ρακλή Πουαρό . Τ ο είχε σκεφτεί και τη στιγμή εκείνη . Αλλά νόμιζε ό τι ήταν μια απρέπεια, ένα αστείο . Ή ταν ακόμα απρέπεια . . . αλλά όχι αστείο . Και η απάντηση στο πρώτο ερώτημα; Κούνησε το κεφάλι του . Δεν το ήξερε. Δεν είχε καμια ιδέα. Μισόκλεισε τα μάτια του και τους έφερε όλο υ ς σ το νου του, ξεκάθαρους μες το όραμά του. Ο Σερ Χένρυ, σωστός, υπεύθυνος και έμπιστος διοικη τή ς τη ς αυτο­ κρατορίας. Η Λαίδη Άνγκατελλ, ανυπόστατη , φευγα­ λέα, απρόσμενα γοητευτική και πάντα μ' εκείνη τη μοι­ ρ αί α δύ ναμη να κ άνει ανακ ό λουθες π ρ ο τ άσει ς . Η Χενριέττα Σάβερνεϊκ , η οποία είχε αγαπήσει το Τ ζων περισσότερο από τον εαυτό τη ς. Ο ήσυχος και αρνη τι­ κός Έντουαρντ Άνγκατελλ . Η με λαψή συμπαθητική κοπέλα που λεγόταν Μιτζ Χάρντκαστλ. Τ ο ζαλισμένο, μπερδεμένο πρόσωπο τη ς Γκέρντα Κρίστοου να κρατ ά ­ ει το περίστροφο στο χέρι τη ς. Η προσβλημένη έφη βη


προσωπικότητα του Ντέϊβηντ Άνγκατε λλ. Ολοι τους ή ταν πιασμένοι και σφιγμένοι από το νόμο. Δεμένοι ο ένας στον άλλον για λίγο, στις αμείλι­ κτες συνέπειες ενός ξαφνι κού και βίαιο υ θανάτου. Ο καθένας τους είχε τη δική του τραγωδία και ιστορία. Και κάπου στις αλλη λεπιδράσεις των χαρακτή ρων και συναισθη μ άτων κρυβόταν η αλή θεια. Τ ον Ηρακλή Πουαρό μόνο ένα πράγμα τον γοήτευε περισσ ότερο από τη μελέτη των ανθρώπων , κι αυτό ήταν η αναζήτηση της αλήθειας. Είχε σκοπό να μάθει την αλήθεια για το θάνατο του Τ ζων Κρίστοου . " Κ αι β έ β αι α ε π ι θε ω ρ η τ ά , " εί πε η Β ε ρ ό ν ι κ α . "Οπωσδήποτε θέλω ν α σας βοηθήσω. " "Σας ευχαριστώ μις Κρέι . " Η Βερόνικα Κρέι δεν ήταν αυτ ό που περίμενε ο επιθε­ ωρητή ς. Ή τ αν έτ ο ι μ ο ς να β ρει αίγ λη , κ άπο ι ο επί π λαστο παρουσιαστικό ακόμα και ηρωισμό . Δε θα είχε μείνει καθόλου έκπλη κτος αν έπαιζε και θέατρο. Η αλή θεια ή ταν , υποπτεύτηκε, ό τι έπαι ζε θέατρο . Αλλά δεν ήταν η παράσταση που περίμενε. Δεν υπερέβαλε με τη θη λυκή γοητεία της, ούτε έδινε υπερβο λι κή σημασία στη δόξα τη ς. Αντίθετα αισθανόταν ό τι είχε απέναντι του μια ό μορ­ φη γυναί κα, ντυμένη με ακριβά ρούχα, η οποία ήταν και καλή εmχειρηματίας. Η Βερόνικα Κρέι, σκέφτη κε, δεν ήταν η λίθια. "Θέλουμε μ ό νο να μας πείτε ξεκάθαρα τι συνέβη μις Κρέι . Εσείς ή ρθατε στο Χόλλοου το Σάββατο το βράδυ ; " "Ναι μου είχαν τελειώσει τα σπίρτα. Στην επαρχ ία 214


είναι εύκολο να ςεχασει Κάποιος αυτά τα πρ άγματα." "Και πήγατε όλο τον δρόμο στο Χόλλοου; Γιατί να μην π άτε στον γείτονα σας τον κύριο Πουαρ ό;" Χαμογέλασε, ένα θαυμάσιο κινηματογραφι κό χαμό­ γελο όλο αυτοπεποίθηση . "Δεν ήξερα ποιος ήταν ο γείτονας μου, αλλιώς θα το έκανα. Απλώς σκέφτη κα ότι ήταν ένας ξένος και ότι επειδή ζούσε τόσο κοντά μπορεί να γινόταν και βαρε­ τός αν ξεκινούσαμε σχέσεις." "Ναι," σκέφτη κε ο Γκρέιντζ, " αρκετά λογικό . " Τ ην είχε έτοιμη την απάντηση από πριν . "Πή ρατε τα σπίρτα σας, " είπε. "Και είδατε τον παλιό σας φίλο τον Δρ Κρίστοου, από ότι κατάλαβα;" Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. ''Ο κακομοίρης ο Τ ζων . Ναι, είχα να τον δω για δεκα ­ πέντε χρόνια. " "Αλή θεια;" Στον τ όνο του επιθεωρητή διέκρινε ένα ίχνος ευγενική ς απιστίας. "Ν αι αλή θεια." Ο τόνος τη ς ήταν σταθερός και επι ­ βλη τικός. 'Ήσασταν ευχαριστημένη που τον είδατε; " "Πολύ ευχαριστημ ένη . Εί ναι πάντα μεγάλη χαρά να συναντάς έναν παλιό φίλο , δε νομίζετε εmθεωρητά;" "Μ πορεί να είναι, σε ορισμένες περιπτώσεις. " Η Βερόνικα Κρέι συνέχισε χωρίς να περιμένει τη ν επόμενη ερώτηση : ''Ο Τ ζων με συνόδεψε στο σπίτι. Θα θέλετε να ξέρετε αν είπε τίποτα που μπορεί να έχει σημασία για την επί­ λυση της τραγωδίας και έχω ξαναφέρει στο μυαλό μου τη συζήτηση μας, α λλά δεν επισήμανα τίποτα τέτοιο ." " Τ ι συζη τήσατε μις Κρέι ;" "Τ ις παλιές μέρες μαζί. Ξέρετε πως είναι . . . "Τ ο θυμ ά215


σαι ιιου κ άναμε αυτό . . . και το άλλο. " Χαμογέλασε σκε­ πτι κή . "Είχαμε γνωριστεί στη νότιο Γα λλία. Ο Τ ζων είχε αλλάξει βέβαια, είχε γερ άσει λίγο και ήταν και πιο σίγουρος για τον εαυτό του . Απ ' ότι κατ άλαβα ή ταν αρ κετ ά γνωστός στο επ άγγελμ ά του . Δε μίλησε καθό­ λο υ για την προσωmκή του ζωή . Η μόνη εντύπωση που πή ρα ήταν ότι η οικογενειακή του ζωή δεν ήταν και τόσο ευτυχι σμένη , αλλά ή ταν μόνο μια ακαθόριστη εντ ύπωση . Μ άλλον η γυναί κα του, η κακομο ί ρα, θα ήταν μια απ ' αυτ ές τις ασήμαντες ζηλιάρες γυναίκες, οι οπο ίες π άντα δημιουργούσαν προβλή ματα με τις πιο όμορφες γυναίκες ασθενείς του. " 'Όχι , " είπε ο Γκρέιντζ. "Από ότι φαίνεται δεν ήταν καθόλου τ έτοια. " Η Βερόνι κα είπε γρήγορα: "Εννοείτε ότι εmφανειακά δεν ήταν έτσι ; Ναι , ναι το καταλαβαίνω ότι αυτό θα ήταν πολύ πιο εmκίνδυνο." "Βλέπω ότι νομίζετε ότι η κυρία Κρίστοου τον σκ ό ­ τωσε, μις Κρέι ;" " Δεν έπρεπε να το πω αυτό. Δεν πρέπει να βγάζουμε συ μ πε ρ άσ μ α τ α π ρ ι ν απ ό τ η δί κ η , έτ σι δεν εί ν αι ; Λυπάμαι πάρα πολύ επιθεωρητά, αλλά μια υπη ρ έτρια μου είπε ότι τη βρήκαν να στέκεται π άνω από το πτώμα με το περίστροφο στο χέρι της. Ξέ ρετε πως σ ' αυτ ά τα ήσυχα επαρχιακά μ έρη τα πρ άγματα διογκώνονται , όταν προέρχονται από το στόμα των υπη ρετών . " " Οι υπη ρέτες μ πορούν να φανούν πολύ χ ρή σιμοι μερικές φορές μις Κρέι . " "Ν αι, μ άλλον θ α βρίσκετε πολλές π λη ροφορίες από αυτούς. " Ο Γκρέιντζ συνέχισε ασυγκίνητος: "Το ζήτημα εί ναι, βέβαια, ποιος εί χε το κίνητρο . . . "

216


Έ κανε μια παύση . Η Β ερόνικα είπε με ένα αμυδρό, θλιμμένο χαμόγελο : "Και η γυναί κα είναι πάντα η πρώτη ύποπτη ; Πόσο κυνικό ! Αλλά πάντα υπάρχει αυτ ό που λένε, η άλλη γυναίκα. Κι αυτή θα μπορούσε να έχει κίνητ ρ ο . " "Νομίζετε ότι υπή ρχε και άλλη γυναίκα στη ζωή του δρ Κρίστοου ;" "Ναι . Φαντάστη κα ότι θα υπή ρχε. Είναι μια εντύπω­ ση που έχω. " "Οι εντυπώσεις πο λλές φορές μπορούν να βοηθή­ σουν," είπε ο Γκρέι ντζ. " Μ ου φάνη κε, από αυτ ά που ε ίπε, ό τι αυτή ή γλύ ­ πτρια ήταν, τουλάχιστον, καλή φίλη του. Αλλά μάλλον αυτό θα το ξέρετε ή δη . " " Πρέπει να τα ερευνή σουμε όλα, " είπε. Η πρόταση του Γκρ έιντζ ή ταν διακριτι κή , αλλά είδε, χωρ ί ς να γ ί νει αντι λη πτ ό ς, μια αστ ραπιαί α λάμψ η κακίας και ι κανοπο ίησης να εμφανίζεται στα μεγ άλα γαλάζια μάτια. Είπε, κάνοντας το ερ ώτημα του όσο πιο επίση μο γιν ό­ ταν : 'Ό Τ ζων Κρίστοου σας συν όδεψε στο σπίτι λέτε. Τ ι ώρα ή ταν όταν τον καληνυχτί σατε;" "Ξέρετε κάτι, δε θυμάμαι ! Μιλήσαμε για λί γη ώρα, αυτό το θυμάμαι . Π ρέπει να ή ταν αρ κετ ά αργά. " " Ή ρθε μέσα;" "Ναι τον κ άλεσα για ένα ποτό. " "Κατάλαβα. Φαντάστη κα ότι η συζήτηση σας μπορεί να έγινε στο . . . στο περίπτερο δί πλα στην πισί να. " Π ρ όσεξε τα βλέ φαρ ά τη ς να τρεμου λ ι άζουν . Δεν πέ ρασε ούτε μια στιγμή πριν απαντήσει : "Εσείς είσαστε πραγματικός ντετέκτι β , έτσι δεν είναι ; 217


Ν αι , καθίσαμε εκεί και καπνίσαμε και μι λή σαμε για λίγο. Πώς το καταλάβατε ; " Τ ο πρόσωπο της είχε την ευχαριστημένη ανυπόμονη έκφραση ενός παιδιού που ζήτη σε να του δείξουν ένα έξυπνο κόλπο . "Ξεχάσατε τη γούνα σας εκεί , μις Κρέι . " Και πρόσθε­ σε χωρ ίς έμφαση : " Και τα σπίρτα. " "Ναι, η αλήθεια είναι αυτή . " ' 'Ο Δ ρ Κρ ίστοου επέστρεψε στο Χόλλοου στις τρεις το πρ ωί, " ανήγγει λε ο εmθεωρη τής, ξανά χωρίς έμφαση . " Ή ταν τόσο αργά;" Η Βερόνικα έδειχνε πραγματικά κατάπ λη κτη . "Ναι, ήταν, μις Κρέι. " " Βέβαια είχαμε πολλά να πούμε, αφού δεν είχαμε συναντη θεί για τόσα χρόνια. " " Είσαστε σίγουρη ότι έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που είδατε τον Δρ Κρίστοου ;" "Μόλις σας είπα ότι δεν τον είχα δει εδώ και δεκαπέ ­ ντε χρόνια. " "Είσαστε σίγουρη ό τι δ εν κάνετε λάθος ; Εχω τη ν εντύπωση ότι τον βλέπατε αρκετά συχνά. " " Μ α τι σας κά.νει να το νομίζετε αυτ ό ; " " Α υ τ ό τ ο ση μ εί ωμ α σαν α ρ χ ή . " Ο ε π ι θεωρ η τή ς Γ κρέιντζ πή ρε ένα γράμμα από την τσέπη του , το κο ί­ ταξε, ξερό βη ξε και διάβασε : "Παρακαλώ έλα σήμερα το πρωί . Π ρέπει να σε δω. Βερόνικα." " Ν αι . " Χ α μ ο γ έ λ α σ ε . " Ε ί ν αι λί γ ο ε π ι τ α κ τ ι κ ό . Δυστυχώς το Χόλλυγουντ μας κ άνει πολύ υπεροπτι ­ κούς. " ''Ο Δρ Κρί σ τοου ή ρθε στο σπίτι σας το επόμενο πρωί απαντώντας στην πρό σκλη σή σας. Λογομαχή σατε. 218


Μπορείτε να μου πείτε ποιο ή ταν το θέμα της λ ογομα­ χίας, μις Κρέι; " Ο επιθεωρη τή ς είχε ρίξ ει με το βαρύ πυρο βολι κό . Π ρόσεξε αμέσως τον αστραπιαίο θυμό, το σφίξιμο των χειλι ών . Αυτή του απάντη σε από τομα: "Δε λογομαχήσαμε. " "Κι όμως αυτ ό κ άνατε, μις Κρέι. Οι τελευταίες λέξεις σας ή ταν : "Νομίζω ό τι σε μισώ παραπ άνω από ότι θα μπορούσα να μισήσω καν έναν άλλον. " Ή ταν σιωπη λή πια. Αυτ ό ς αισθανόταν τις σκέψεις της, σκ έψεις προσεκτικές και γρήγορες. Μερικές γυναί­ κες θα είχαν σπεύσει να απαντήσουν , αλλά η Βερόνι κα Κ ρέι ή ταν υπερ βολι κ ά πονη ρή για να κ άνει αυτ ό το λάθος. Σή κωσε τους ώμους της και είπε ε λαφρά: "Κατάλαβα. Και άλλες ιστορίες υπη ρετ ών . Η υπη ρέ­ τριά μου μάλλον έχει ζωη ρή φαντασία. Υ πά ρχουν διά ­ φοροι τρ ό ποι για να πεις κ άτι, ξέ ρετε. Σας διαβεβαιώ ό τι δεν ή μ ουν με λ ο δ ρ αματικ ή όταν το είπα . Ή ταν μι α αστεία παρατή ρηση . Ή ταν απλώς μια φι λική λογομα­ χί α. " "Δη λαδή οι λέξεις δεν ειπώθη καν στα σοβαρ ά;" "Και βέβαια ό χι. Και σας διαβεβαιώ κύριε επιθεωρη­ τά ότι είναι δε καπέντε χρ ό νια απ ό τότε που εί δα τε λευ­ ταία φορ ά το Τ ζων Κρίστοου. Μπορείτε να το ερευνή ­ σετε και να το μάθετε. " Είχε ξ ανα βρεί την ισορροπία και τη σιγουρι ά τη ς. Ο Γ κρ έιντζ δεν έ φερε αντίρ ρη ση στο θέμα αυτ ό . Ση κ ώθη κε. "Αυτά για την ώρα, μις Κρέι, " είπε ευχάριστα. Βγή κε απ ό το Ν τάβ κοτς και κατ έβη κε τον δρόμ ο . Μπή κε στο Ρέστχεϊβεν . 219


Ο Η ρακλή ς Π ουαρό κοίταξε τον επιθεωρητή με πλή · ρη κατάπλη ξη . Επανέλαβε δύσπιστα : "Τ ο περίστροφο που η Γκέρντα Κρίστοου κρατο ύσι και που μετά έπεσε στην πισίνα, δεν ήταν το περίστρο­ φο που σκ ότωσε το Τ ζων Κ ρ ίστοου ; Μ α αυτ ό εί ναι πο λύ περίεργο. " "Α κρι βώς, κύριε Π ουαρ ό . Για να το πούμε απλά, δεν έχει ν ό ημα. " Ο Πουαρό μουρμούρισε αργά: " Όχι, δεν έχει ν ό η μα. Αλλά παρ ' όλα αυτ ά κύριε επι­ θεωρητ ά, πρ έπει να βγάλουμε νόη μα, έτσι δεν είναι ; " Ο επιθεωρη τή ς αναστέναξε β αριά: "Αυτό είναι το πρό βλη μα, κύριε Π ουαρό. Π ρέπει να βρούμε τη λογική πίσω από αυτ ό . Αλλά για την ώρα δεν το βλέπω. Η αλή ­ θεια είναι ό τι δ εν μπορούμε ν α κ ά νουμε και πο λλά περισσότερα μέχρι να βρούμε το όπλο που χρησιμοποι­ ή θη κε. Π ροή λθε από τη συ λλογή του Σερ Χένρυ, του λά­ χιστο λείπει ένα, και αυτό σημαίνει ότι η όλη υπόθεση έχει σχ έση με το Χόλλοου. " "Ν αι, " μουρμο ύρισε ο Π ουαρ ό . " Όλα έχουν σχέση με το Χόλλοου . " "Στην αρχή φάνη κε ότι θα ήταν απ λό και εύκο λο, " συνέχισε ο επιθεωρη τή ς. 'Άλλά τ ώ ρα δεν είναι ο ύτε απ λό , ούτε εύκολο . " " Ό χι, " είπε ο Π ουαρ ό , "δεν είναι απλό . " " Π ρέπει να παρα δεχτούμε ότι υπ ά ρχει η πιθανότη τα να ήθελαν να ενοχοποιή σου ν την Γ κέρντα Κρ ίστοου. Αλλά αν ή ταν έτσι , γιατί να μην αφή σουν το σωστ ό περ ί στροφο δίπλα στο πτ ώμα για να το ση κώσει ; " "Μπορεί να μην το σή κωνε. " "Ν αι αυτό είναι αλή θεια, αλλά α κόμα και να μην το σή κωνε, όσο δ εν υπή ρχαν αποτυπώματα άλλ ου στο 220


όπλο, αν το εί χαν L · ουπί σει πρ ιν από τη χρ ή ση . θα ήταν πάλι η πρώτη ύποπτη . Και αυτό δεν ήταν που ή θε­ λε ο δολοφόνος;" "Αυτό ήταν ; " Ο Γκρέιντζ τον κο ίταξε επίμονα. "Αν είχες κάνει έναν φόνο, θα ή θελες να το αποδώ­ σει.; σε κάποιον άλλον, και γρή γορα, έ τσι δεν είναι ; λυτή θα ήταν η φυσιολογική αντίδραση ενός δο λοφό­ νου." "Ναι," είπε ο Πουαρό . 'Άλλά εδώ ίσως έχουμε έναν ασυνή θιστο τύπο δολοφόνου. Μάλλον αυτό θα εί ναι η λύσ.: στο πρ όβλημά μας. " "Ποια είναι η λύση ;" Ο Πουαρό είπε σκεπτι κά: " Έ νας ασυνή θιστος τύπος δο λοφόνου . " Ο επιθεωρη τή ς Γ κρέι ντζ τον κοίταξε περίεργα και είπε: " Μ α τότε, ποιος ή ταν ο σκοπός του δολοφό νου ; Τ ι ήθελε αυτός ή αυτή να μας πει ;" Ο Πουαρό άνοιξε τα χέρια του αναστενάζοντας . "Δεν έχω ι δέα, δεν έχω καμια ιδέα. Αλλά μου φαίνε­ ται . . . "Ναι ;" 'Ότι ο δολοφόνος ήταν κ άποιος που ή θελε να σκοτ ώ­ σει τον Τ ζων Κρίστοου, αλλά να μην ενοχοποιη θεί η Γκέρντα Κρίστοου . " "Ναι ! Στην πραγματικότητα υποπτευτή καμε αμ έσως αυτή . " "Ν αι, αλλά ήταν μόνο θέμα χρόνου πριν μαθευτεί η αλήθεια για το όπλο και αυτό ή ταν βέβαιο ότι θα έδινε καινο ύ ρια τροπή στην υπόθεση . Και στο διάστημα που μεσο λά βησε ο δολοφόνος εί χε χρόνο . . . " ο Πουαρό στα"

221


μάτησε απότομα. "Χρόνο να κάνει τι;" "Εδώ φίλε μου, με ξαναέ πιασες. Πάλι πρέπει να πω ότι δεν ξέρω. " Ο εmθεωρητή ς Γκρέιντζ έκανε μια δυο βόλτες πάνω κάτω στο δωμάτιο. Μετά σταμ άτησε και στάθη κε μπρο­ στ ά από τον Πουαρό . " Ή ρ θα σε σας σήμερα τ ο απόγευμα. κύριε Πουαρό, για δυο λόγους. Ο ένας είναι επειδή ξέρω. και είναι αρ κετά γ ν ωστό στη ν αστ υ ν ο μί α , ότι εί σαστε ένας άνδρας μ ε μεγ άλη εμπειρία ο οποίος έχ ει λύσει μερικ ές πο λύ δύσκολες υποθέσεις σ ' αυτόν τον τομέα. Αυτός εί ναι ο πρώτος λόγος. Αλλά υπ ά ρχει κι άλλος λόγος. Ήσασταν εκεί . Ή σασταν αυτόπτης μ ά ρτυρας. Είδατε τι έγινε." Ο Πουαρό κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. " Ν αι , ε ί δα τι έγ ι νε . Α λλά τ α μ ά τ ι α, επ ι θεωρ η τ ά Γκρέιντζ είναι πολύ αναξιόmστοι μάρτυρες. " "Τ ι εννοείτε κύριε Πουαρό ;" "Τ α μ άτια βλέπουν, μερικ ές φορ ές, αυτό που πρέπει να δουν. " "Νομί ζετε ότι ή ταν προμελετημένο ;" "Τ ο υποπτεύομαι. Ή ταν ακριβώς σαν μια σκηνή σε έ ν α θέατρ ο . Α υ τ ό π ο υ εί δ α ή ταν ξε κ άθα ρ ο . Έ νας άν δρας που μόλις είχε σκοτωθεί και η γυναίκα που τον είχε σκοτώσει να στ έ κεται από π άνω του με το περ ί ­ στροφο στο χέρι της. Αυτό είδα, αλλά ήδη ξέ ρουμε ότι ένα στοιχείο σ' εκείνη την εικό να είναι λάθος . Τ ο όπλο αυτό δεν ή ταν εκείνο που σκότωσε το Τ ζων Κρίστοου." "Ναι ! " Ο εmθεωρητή ς τράβηξε το μαραμένο μουστά­ κι του προς τα κάτω. "Αυτό που εννοείτε είναι ότι μπο­ ρ εί και μερικ ά από τα υπόλοιπα στοιχεία της εικ ό νας 222


να είναι λάθος;" Ο Πουαρό κο ύ νησε καταφατικά το κεφάλι του. Είπε: " Ή ταν παρόντες και τρεις άλλοι, τρία άτομα που φαι νομενι κά είχαν μόλις έρθει . Αλλά κι αυτό μπορεί να είναι λάθος. Η πισί να είναι περι κυκλωμένη από ένα πυκνό περιβόλι από νεαρές καστανιές. Πέντε μονοπά­ τια ο δηγούν στην πισίνα. Έ να από το σπίτι, ένα από τα δάση , ένα από τον κή πο με τα λουλο ύδια, ένα από το αγρόκτημα και ένα από το δ ρομάκι εδώ. "Τ α τρία αυτά άτομα ή ρθαν όλα απ ό διαφορετικό μονοπάτι. Ο Έ ντουαρντ Άνγ κατε λλ από το δάσος, η Λαίδη Άνγκατελλ από το αγρό κτημα και η Χενριέ ττα Σάβερνεϊκ από τον κήπο πάνω από το σπίτι . Και οι τρεις εμφανίστη καν στη σκηνή ταυτόχρονα, και λίγα λεπτά μετά απ ό την Γκέρντα Κρίστοου. 'Άλλά ένας από αυτούς τους τρεις, επιθεωρη τά, θα μ π ο ρ ο ύ σε ν α εί χ ε π άει στη ν π ι σί ν α π ρ ι ν απ ό τ η ν Γκέρντα Κρίστοου, ν α σκότωσε τ ο Τ ζων Κρίστοου , να είχε ανέβει ένα μονοπάτι και να επέστρεφε τη στιγμή που εμφανίστη καν και οι άλλοι. " Ο εmθεωρητή ς Γκρέιντζ είπε: "Ναι , είναι mθανό . " " Και άλλη μια mθανότητα την οποία δε σκέφτη κα προς στιγμή . Κάποιος θα μπορο ύ σε να είχε έ ρθει από το μονοπάτι που φεύγει από το δρομ ά κι ε δώ , να τον σκ ό­ τωσε και ν α έφυγε από τον ίδι ο δ ρ όμο , χωρίς να τον δουν ." ο Γκρέιντζ είπε : " Έ χετε από λυτο δί κιο. Υπ ά ρχουν άλλες δυο ύ ποπτες εκτ ό ς από την Γκέρντα Κρίστοου. Το κίνητρο το έχουμε . . . η ζήλια. Είναι οπωσδή ποτε ένα έγκ λημα πάθους. Ή ταν και δυ ο άλλες γυναίκες αν α­ μειγμένες με το Τ ζων Κρίστοου. " 223


Δίστασε και είπε : "Ο Κ ρίστοου πήγε να δει τη Βε ρόνικα Κρ έι εκείνο το πρωινό . Λογομάχη σαν και του είπε ότι θα τον έ κανε να μετανι ώσει γι ' αυτό που έγινε. Και είπε ότι τον μισούσε περισσότερο απ ' ότι μισούσε οποιονδή ποτε άλλον. " "Ενδιαφέρον, " μουρμούρισε ο Πουαρό. ,. 'Ιρθε από το Χόλλυγουντ, και απ ' αυτά που διάβα­ σα στις εφη μερίδες, σκοτ ώνονται μερικές φορές εκεί . Θα μπορο ύσε να είχε έρθει να πάρει τη γούνα της που ξέχασε τ η ν πρόηγοίιμεν η νύχτα στο πε ρ ί πτερ ο . Ν α ξανασυναντήθη καν και να άναψαν πάλι τα αίματα, τον πυρο βόλησε και τότε, ακούγοντας κάποιον να έρχε­ ται, ξαναέφυγε από τον δρό μο που ή ρθε." Σταμάτησε για λί γο και είπε ενοχλημένος: "Κ αι σ ' αυτό το σημείο όλα πάνε στραβά. Εκείνο το καταραμ ένο όπλο ! Εκτός και αν," τα μάτια του έλαμ ­ ψαν, " τον σκ ότωσε με το δι κό της όπλο και άφη σε εκεί το όπλο που Eixr κ λέ ψει από το γραφείο του Σερ Χένρυ για να ρίξει τις υποψίες στους ανθρ ώπους στο Χόλλοου . Μ πορεί να μην το ή ξερε ότι μπορούμε να αναγνωρίσου­ με το όπλο που χρησιμοποιή θη κε, από τα σημάδια στις ραβδώσεις. " 'Άναριωτιέμαι πόσοι να το ξέρουν αυτό. " "Τ ο έθεσα αυτό το ερώτημα και στον Σερ Χένρυ. Είπε ό τι μ άλλον θα το ήξεραν πολλοί, εξαιτίας των πο λλών αστυνομικών βι βλίων που κυκλοφορούν . Ανέφερε ένα καινούριο, 'Ή ένδειξη από το σιντριβάνι που έσταζε," και είπε ότι ο Τ ζων Κρίστοου ο ίδιος το διάβαζε εκείνο το Σάββατο και ό τι σ' αυτό το βι βλίο ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σ' αυτό ακριβώς το σημείο. " 'Άλλά η Βε ρόνικα Κρέι θα έπρεπε να πάρει, με κάποι­ ον τρόπο το όπλο από το γραφείο του Σε ρ Χένρυ. " 224


"Ναι, κι αυτό σημαίνει ότι θα ήταν π ρ ομ ελετημενυ. Ο επιθεωρητής τράβηξε ξανά το μουστάκι του και κο ί­ ταξε τον Π ου αρ ό . 'Ά λλά κι εσεί ς ο ίδιος εί πατε ότι υπά ρ χει κι άλλη μια πιθαν ό τητα κ ύ ρ ιε Π ουα ρ ό . Κ ι αυτή είναι η μις Σάβερνεϊκ. Κι εδώ είναι που το γεγονός ότι είσαστε αυτόπτη ς μάρτυ ρ ας, η μάλλον αυτή κοος μάρτυ ρ ας έχει ση μασία. Εσείς τον ακούσατε, όλοι τον άκουσαν, αν και ο κύριος Άνγκατελλ δε φαίνεται να <:ατάλαβε τι είπε. " 'Ό Έ ντουα ρντ Άνγκατελλ δεν άκουσε ; Αυτό ε ί ναι :ν διαφέρον. " 'Ά λλά οι άλλοι άκουσαν . Η μις Σάβερνεϊ κ, η ί δια, \.έ ε ι ό τ ι π ρ ο σπ ά θ η σε να τ η ς μ ι λή σ ε ι . Η Λ α ί δ η �νγKατ ελλ εί π ε ότι άνοι ξε τα μάτια του, εί δε τ η μι ς Σάβερνεϊκ και είπε: "Χενριέττα. " Αλλά δε νομ ί ζε ι ότ ι έχει και μεγάλη σημασία. " Ο Πουαρό χαμογ έλασε. "Οχ.ι, δε θα νόμιζε ότι ήτ αν σημαντικ ό ." "Τ ώρα, κύ ριε Πουαρό, εσείς τι λέ τε ; Εσείς είσαστε ε κ εί, είδατε και ακούσατε. Ο κύριος Κ ρίστοου π ρ οσπα ­ θούσε να σας πει ποιος τον είχε σκοτώσει ; Με άλλα λόγια ήταν κατηγορ ί α; " ο Πουαρό είπε αργά: "Δε μου έδωσε αυτή την εντύπωση εκείνη τη στιγμή . " 'Άλλά τ ώρα, κύριε Πουαρό ; Τ ι νομίζετε τ ώρα;" Ο Πουαρό αναστ έναξε και είπε αργά: " Μπορεί να ή ταν . Δεν μπορ ώ να πω περισσ ότερα. Μου ζητάτε να σας δώσω μια εντύπωση , αλλά όταν η στιγμή έχει περάσει υπάρχει ο πειρασμός να δεις πρ άγ­ ματα που δε συνέβαιναν ε κ εί τη στιγμή εκείνη . " Ο Γκρέιντζ είπε βιαστικά: " Όλα αυτά βέβαια δεν είναι επίσημα. Τ ο τι σκ έφτη κ ε 225


ο κύριος Πουαρό δεν είναι αποδει κτικ ό στοιχείο . . . αυτό το ξέρω. Απλώς ψάχνω να βρω κάτι που θα μου δείξει σε ποια κατεύθυνση να πάω." "Ν αι, σας καταλαβαίνω πολύ καλά. Μια εντύπωση από έναν αυτόπτη μάρτυρα είναι χρή αιμη . Αλλά είμαι υποχρεωμένος να πω ό τι οι εντυπώσεις μου είναι άχρη­ στες. Ή μουν κάτω απ ό την επή ρεια της εντύπωσης, παρασυρμ έ νος από τα οπτι κά στοιχεί α, ότι η κυρία Κ ρίστοου είχε μ όλις σκοτ ώσει τον άνδρα της, έται όταν ο δρ Κ ρίστοου άνοιξε τα μάτια του και είπε "Χενριέττα" ποτ έ δε μου πέρασε απ ό τον νου ότι ήταν κατηγορία. Είναι μεγ άλος πειρασμός, τ ώρα που το σκέφτομαι, να δω κάτι σ ' αυτή τη σκηνή που δεν ήταν ορατό εκείνη τη στιγμή . " "Ξέρω τι εννοείτε," είπε ο Γκρέιντζ. 'Άλλά μου φαίνε­ ται ότι επειδή η λέξη "Χενριέττα" ήταν η τελευταία του δρ Κρίστοου, πρέπει να σημαίνει ένα από δυο πράγμα­ τα. Ή ταν είτε κατηγορία για φόνο, ε ί τε ήταν εντελώς συναισθηματική . Είναι η γυναίκα που αγαπά κι εκεί­ νος πεθαί νει. Τ ώρα με όλα αυτά στο νου σας, ποιο από τα δύο νομίζετε ό τι ήταν ; " Ο Πουαρό αναστέναξε, και έκλεισε τα μάτια του. Τ α ξανάνοιξε και άπλωσε τα χέρια του σε έκφραση έντο­ νης απορίας. Είπε: 'Ή φωνή του ήταν εmτακτική , είναι το μόνο που μπο­ ρ ώ να πω, ήταν επιτακτική . Δε μου φάνη κε να δείχνει ο ύ τε συναίσθημα ούτε κατηγορία, ήταν απλά εmταΚΤl­ κή! Είχε πλή ρη συνε ίδη ση καθώς μιλούσε. Μ ιλούσε σαν ένας γιατρός που έχει να κ άνει μια απρό β λεπτη εγχείρηση για έναν ασθενή που πε θ αίνει. " Ο Πουαρό σή κ ωσε τους ώμους του . " Δεν μ πορ ώ ν α πω τίποτα παραπάνω. " 226


"Ιατρικά;" είπε ο επιθε ωρ ητής. "Ν αι, αυτή είναι μια τρίτη άποψη . Πυροβολήθη κε, υποπτευόταν ότι πέθαινε, ή θελε να κάνουν κάτι άμεσα. Και αν, όπως λέει η Λαίδη Άνγκατε λλ, η μις Σάβερνεϊκ ήταν τ ο πρ ώτο πρ όσωπο που είδε όταν άνοιξε τα μάτια του, τότε θα της ζητούσε βοή θεια. Αλλά δεν είναι πολύ ικανοποιητική απάντη­ ση . " "Τ ίποτα σ' αυτή τη ν υπόθεση δεν είναι πολύ ικανο­ ποιητικό," είπε ο Πουαρό με μια δόση πικρίας. Η σκηνή ενός φόνου, στημένη για να παραπλανήσει τον Η ρακλή Πουαρό, και που τον παραπλάνησε ή δη ! Όχι, δεν ήταν ικανοποιη τικό. Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ κοιτούσε έξω από το παρ ά­ θυρο . 'Ά ! , " εί π ε , "ή ρ θε ο Κ λαρ κ , ο υπαστυν ό μο ς μ ου . Φαίνεται σαν να έχει βρει κάτι . Π ροσπαθούσε να ανα ­ κρίνει τους υπη ρέτες, με φιλικό τρ όπο . Είναι όμ ορ φος και τα καταφέρνει με τις γυναί κες. " Ο υπαστυνόμος Κλαρκ μπή κε λίγο λαχανι ασμ έν ος. Ή ταν φανερό ότι ή ταν ευχαριστημένο ς με τον ε αυτ ό του, αν και έκρυβε το γεγον ός κάτω από μια υπο τ ακ τι ­ κή διάθεση σεβασμο ύ . "Σκέφτη κα να έρθω να σας το πω ο ίδιος κύριε, επει­ δή ή ξερα που ήσασταν ." Δίστασε, ρίχνοντας ένα βλέμμα αμφι βο λίας στον Πουαρό, του οποίου η εξωτική ξενι κή εμφάνιση δεν τον βοηθούσε να μιλήσει ανοιχτά. "Πες το παιδί μου," είπε ο Γκρέιντζ. " Μη ν ανησυχείς για τον κύριο Πουαρό . Αυτός έχει ξεχάσει περισσότερα από αυτά που θα μάθεις εσύ για πολλά χρόνια ακόμα. " "Ναι κύριε. Β ρή κα κάτι από τη βοηθό μαγείρου . . . Ο Γκρέιντζ τον διέκοψε . Γύ ρισε προς τον Πουαρ ό "

227


θριαμβευτι κά. "Τ ι σου έλεγα: Πάντα υπάρχει ε λπίδα όταν υπ άρχει βοηθός μαγείρου . Ο Θεός να μας βοη θή σει όταν φτά­ σουμε στο ση μείο που κανείς δεν έχει πια βοη θό μάγει­ ρα. Οι βοη θοί μαγε ί ρου μι λ άνε, μι λάνε πάρα πο λύ . Είναι τόσο καταπιεσμένες από τον μάγειρα και τους άλλους υπη ρέτες που είναι φυσιο λογι κ ό να μι λή σουν σε κ άπ ο ι ο ν , ό ταν θέ λ ει ν α τ ι ς α κ ο ύσει . Συνέχισε , Κ λαρκ. " 'Ή κοπέ λα λέει τα εξή ς κύριε. Ότι την Κυριακή το απόγευμα είδε τον Γκάτζον , τον οι κονόμο, να περπατά ­ ει στο χο λ με ένα περίστροφο στο χέρι του. " "Τ ον Γκάτζον;" " Ν αι κύ ριε. " Ο Κ λ αρκ κοίταξε το ση μειωματάριο του . " Αυτές είναι οι δι κές της λέξεις: "Δεν ξέρω τι να κάνω, αλλά νομίζω ό τι πρέπει να πω αυτό που είδα εκεί­ νη τη μέρα. Είδα τον Γκάτζον να στέκεται στο χολ με ένα περίστροφο στο χέρι του. Ο Γκάτζον φαινόταν πο λύ παράξενος. " "Δε νομίζω , " είπε ο Κ λαρκ, "ότι το κομμάτι που λέει ότι ήταν παράξενος έχει καμια ση μασία. Μάλλον θα το έβαλε αυτό από τη φαντασία τη ς. Αλλά θεώρησα σωστ ό να το μάθετε αμέσως κύριε. " Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ ση κ ώθηκε , με την ικανοποί ­ η ση ενός ατόμου που έχει μπροστ ά του ένα έργο το οποίο ξέρει πολύ καλά να κ άνει . 'Ό Γκάτζον;" είπε. " Θα μιλήσω με τον Γκάτζον αμέ­ σως. "

228


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20

Καθισμένος ξανά στο γραφείο του Σε ρ Χένρυ, ο επι­ θεωρη τή ς Γ κρέιντζ κοίταζε το ασυγκίνητο πρόσωπο του άνδρα μπροστά του. Μέχρι στιγμής ο Γκάτζον εξηγούσε. " Μ ε συγχωρείτε κύ ριε, " επανέ λ αβε . " Μάλλον θα έπρεπε να είχα αναφέρει το συμ βάν αλλά μου διέφυγε. " Κοίταξε απο λογητι κά από τον επιθεωρητή - τον Σερ Χένρυ . " Ή ταν περίπου στις πέντε μισή , αν θυμάμαι, καλ ά κύριε. Π ερνούσα από το χο λ για να δ ω αν υπή ρχε κανέ­ να γράμμα, όταν πρόσεξα ένα περίστροφο στο τραπέζι του χο λ . . Υπέθεσα ότι ή ταν από τη συ λλογή του Κ υρ ί ου και έτσι το σή κωσα και το έφερα εδώ μέσα. Υ πή ρχε ένα κεν ό στο ράφι δίπλα στο τζάκι, απ ' ό που είχε προέλθει και το έβαλα στη θέση του . " " Μπορείτε να μου το δείξετε;" είπε ο Γκρέιντζ. Ο Γκάτζον ση κώθη κε και πήγε στο ράφι, ο επιθεωρη­ τή ς τον ακολούθησε από κοντά. "Αυτό ήταν κύριε," το δάκτυλο του Γκάτζον έδειξε ένα μικρό πιστ όλι Μάουσερ στο τέλος της σειράς. Ί-Ιταν ένα εικοσι πεντάρ ι , ένα αρ κετά μικρ ό όπλο . Και σίγουρα όχι τ ο όπλο που είχε σκοτ ώσει το Τ ζων Κ ρίστοου. Ο Γκρέιντζ, με τα μάτια του στραμμένα στο πρόσωπο του Γκάτζον, είπε: "Αυτό είναι αυτόματο, δεν είναι περίστροφο . " Ο Γκάτζον ξερόβηξε. "Αλή θεια, κύριε; Φο βάμαι ότι δεν είμαι πολύ ενημε 229


ρωμένος για τα ό πλα. Ί σως να χρησιμοπο ίησα τον όρο περίστροφο χωρίς να ξέρω κύριε." 'Άλλά εί στε σί γουρο ς ότι αυτό είναι το όπλο που βρή κατε στο χολ και μ ε τά φέρατε εδώ μέσα;" "Ναι, βέβαια, δεν έχω καμια αμφιβο λί α γι ' αυτό. " Ο Γκρέιντζ τον σταμάτησε καθώς ήταν έτ.ιμος να το mάσει. "Μην το ακουμπάτε παρακαλώ. Πρέπει να το εςετά­ σω για αποτυπώματα και να δω αν είναι γεμάτο. " "Δε νομί ζω ότι είναι γεμάτο κύριε. Κανένα από τα όπλα στη συ λλογή του Σερ Χένρυ δεν φυ λάγεται γεμά­ το. Και όσο για τα αποτυπώματα, το σκούπισα με το μαντ ίλι μου πριν το βάλω στη θέση του, και έ τσι τα μόνα αποτυπώματα θα είναι τα δικά μου. " "Γιατί το έκανες αυτό ;" Ρώτ η σε κοφτά ο Γκρέιντζ. Αλλά το απο λογη τικό χαμόγελο του Γκάτ ζον δεν άλλαξε. "Νόμιζα ότι ίσως ή ταν σκονισμένο, κύριε." Η πό ρ τ α άν ο ι ξε και μ πήκε η Λαί δ η Άν γ κ ατελλ . Χαμογέλασε στον εmθεωρη τή . "Τ ι ωραία που σας βλέπω επιθεωρητή Γκρέιντζ! Τ ι ε ί ν α ι ό λα α υ τ ά π ο υ α κ ο ύ ω γ ι α έν α π ε ρ ί στ ρ ο φο , Γκάτζον ; Η κοπέλα έχει πλημμυρίσει την κουζίνα με τα δ άκρυα της. Η κυρία Μ έντγουεϊ τη ς φωνάζει . Αλλά έπρεπε οπωσδή ποτε να πει η κοπέλα αυτό που ε ίδε αν νόμισε ότι ή ταν σωστό . Εγώ πάντα βρίσκω δυσκολία με το σωστό και το λάθος, είναι εύκολο αν το σωστό είναι δυσάρεστο και το λάθος είναι ωραίο διότι τότε ξέρεις που βρίσκεσαι . Αλλά μπερ δεύομαι όταν είναι αλλιώς, και νομί ζω ό τι ο καθένας πρέπει να κάνει αυτό που νομίζει σωστό παρά τις συνέπειες. Τ ι τους είπες για το όπλο Γκάτζον;" ''

230


Ο Γκάτζον είπε με σεβασμό : "Τ ο mστόλι ήταν στο χολ κυρία στο κεντρικ ό τραπέ­ ζι. Δεν είχα ιδέα από που είχε έρθει. Τ ο έφερα εδώ μέσα και το έβαλα στη σωστή θέση του . Αυτό είπα στον επι ­ θεωρητή και νομίζω ότι κατάλαβε. " Η Λαίδη Άνγκατελλ κούνησε ε λαφρά το κεφάλι της. Είπε σιγανά: "Δεν έπρεπε να το πείς αυτ ό, Γκάτζον . Θα μιλή σω εγώ η ίδια με τον επιθεωρητή ." Ο Γκάτζον κινήθη κε ελαφρά και η Λαίδη Άνγκατελλ είπε πολύ γοητευτικά: "Εκτιμώ τα κίνητρα σου Γκάτζον . Ξέ ρω πως πάντα προσπαθείς να μας σώσεις από ενοχ λη τι κές καταστά­ σεις. " Και π ρ όσθεσε με ευαισθη σί α : " Α υτά για τη ν ώρα. " Ο Γκάτζον δίστασε, έριξε ένα φε�γαλέo βλέμμα στον Σερ Χένρυ και στον εmθεωρητή , υποκλίθη κε και βάδι­ σε προς την πόρτα. Ο Γκρέιντζ έκανε μια κίνηση για να τον σταματή σει , αλλά για κάποιο λόγο που δεν μπορούσε να καταλάβει άφη σε το χέ ρ ι τ ο υ ν α ξ αναπέσει στη θέση τ ο υ. Ο Γ κάτζον βγή κε και έκλεισε την πόρτα. Η Λ αί δ η Άνγ κατε λλ κάθισε σε μια καρέ κλα και χαμογέλασε στους δυο άνδρες. Είπε σαν να ήθελε να κάνει συζήτηση : "Ξέρεις το θεωρώ πολύ καλό εκ μέρους του Γκάτζον . Μάλλον φεουδαρχικό θα έλεγα. Ναι, φεουδαρχικό είναι η σωστή λέξη ." Ο Γκρέιντζ είπε λίγο αυστη ρά. "Δη λ αδή απ ' ό τι καταλαβαίν ω εσείς ξέρετε κάτι παραπάνω γι' αυτό το θέμα;" "Και βέβαια. Ο Γ κάτζον δεν το βρή κε στο χο λ. Τ ο 231


βρή κε όταν έβγαλε τα αβγά. " 'Τα αβγά;" Ο επιθεωρητή ς Γ κρ έιντζ την κοίταξε επί­ μονα. "Από το καλάθι ," είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. Εδειχνε σαν να νομ ί ζει ότι όλα ή ταν πια εντελώς ξεκάθαρα. Ο Σερ Χένρυ είπε απαλά : "Πρέπει να μας πείς κάτι παραπάνω αγαπητή μου. Ο επι θεωρη τ ή ς Γ κ ρ έιντ ζ κ αι εγ ώ ε ίμ αστε α κό μ α στα βαθι ά νερ ά . " 'Ά ! . " Η Λαίδη Άνγκατελλ ετοιμ άστη κε να εξηγή σει. "Τ ο περ ίστροφο ήταν στο καλάθι κ άτω από τα αβγ ά . " "Ποιο καλάθι και ποια αβγά Λαίδη Άνγκατελλ;" 'Το καλάθι που πήγα στο αγρόκτημα. Τ ο περίστροφο ήταν μ έσα σ ' αυτό και έβαλα τα αβγά από π άνω και το ξέ χ α σ α . Μ ε τ ά β ρ ή κ αμε τ ο ν κ α κ ο μ ο ί ρ η τ ο Τ ζ ων Κρίστοου νεκρό κοντά στην mσίνα και ήταν τέτοιο το σοκ που μου έπεσε το καλάθι, όμως ο Γκάτζον το έmα­ σε ακρι βώς τη στιγμή που έπρεπε ( διότι τα αβγά θα έ σπαγαν αν ε ί χ ε πέ σ ε ι ) . Κ αι το έφ ε ρ ε σ τ ο σπ ί τ ι . Αργότερα τον ρ ώτησα αν είχε γράψει την η μερομηνία στα αβγά διότι αλλι ώς μερικές φορές τρ ώμε τα πιο φρέ­ σκα πριν από τα πα λι ά . Αυτ ό ς απ άντησε ότι τα είχε φροντί σει ό λα και θυμάμ αι τ ώρ α ότ ι ή ταν μάλλον εμφατικός για το όλο θέμα. Και αυτό εννο ώ ό ταν λέω ότι είναι φεουδαρχι κός. Β ρή κε το πιστόλι και το ξαναέ­ βαλε στη θέση του, μάλλον επει δή υπή ρχε η αστυνομία στο σπί τι . Οι υπη ρ έτες π ά ν τ α ανη συχούν α πό τ η ν παρ ουσ ί α τ η ς αστυνομί ας. Π ο λύ καλός κ α ι πιστ ό ς αλλά και επίσης λίγο ανόητος, διότι εσείς εmθεωρη τ ά , θέλατε την αλήθεια. Έτσι δεν είναι ;" Η Λαίδη Άνγκατελλ τελείωσε με ένα λαμπρό χαμ όγε­ λο . 232


"Και σκοπεύω να βρω την αλήθεια," είπε ο επιθεωρη­ τή ς βλοσυρά. Η Λαίδη Ά νγκατε λλ αναστέναξε. " Είναι τόση αναστάτωση , δεν είναι ;" είπε . "Εννοώ όλο αυτό το κυνηγη τό . Και δε νομί ζω ότι αυτός που σ κ ότωσε το Τ ζων Κρίστοου ήθελε να τον σκοτώσει στα αλή θεια. Θέλω να πω ότι αν ή ταν η Γ κέρντα εί μαι :riγουρη ότι δεν ήθελε να τον σκοτώσει . Και η αλή θεια �ίναι ότι είμαι έ κπ λη κτη που δεν αστόχησε. Είναι κάτι που θα το περfμενε κάποιος από την Γκέρντα. Και είναι στα αλή θεια καλός άνθρωπος. Και αν τη βάλετε στη φυ λακή και την κρεμάσετε τι θα γίνουν τα παιδιά της; Αν σκότωσε το Τ ζων θα το έχει μετανιώσει πι κρά. Τ ο κακό είναι ήδη αρκετό που έχει δο λοφονη θεί ο πατέρας τους, αλλά θα είναι πο λύ χειρ ό τερο αν επιπλέον κρεμά­ σουν τη μητέρα τους. Μερικές φορές μου φαίνεται ό τι εσείς οι αστυνομικοί δεν τα σκ έφτεστε αυτά τα πράγ­ ματα. " "Δεν έχουμε σκοπό να συλλάβουμε ακόμα κανέναν, Λ αίδη Ά νγκατε λλ . " "Α υτό είναι λογικό του λά,(ιστο. Αληθινά, πάντα εί χα την εν �ύπωση ότι είσαστε λογι κός άνθρωπος." Ξ ανά το γοητευτικ ό, σχε δόν εκτυφ λωτι κ ό χαμόγε λο ήρθε στο πρόσωπό της. Ο επιθεωρη τή ς ανοιγ ό κ λ εωε λίγο τ α μ άτ ι α του . Ή ταν αναπόφευκτο, έπρεπε να μπει στο θέμα. ' Όπως είπατε μ όλις τώρα Λαίδη Ά νγκατελλ, την αλή ­ θεια θέλω. Εσείς πή ρατε ένα mστόλι απ ό δώ , ποιο όπλο ήτα παρεμπιπτόντως;" Η Λαίδη Άνγκατε λλ έδειξε με το κεφάλι της το ράφι κ ο ν τ ά στ ο τ ζ ά κ ι . " Τ ο δεύ τ ε ρ ο απ ό τ η ν ά κ ρ η . Τ ο Μ ά ουσερ 2 5 ." Κ ά τι στον επίσημο τρόπο που μίλησε 233


ώθησε τον Γ κρέι ντζ να συνεχίσει . Κατά κ άποιον τρόπο δεν περίμενε από τη Λαίδη Ά νγκατελλ, την οπο ία μ έχρι τώρα είχε χαρακτηρίσει σαν μια αό ριστη και " λίγο παλαβή " κυρία να του περιγράψει ένα όπλο με τέτοια ακρί βεια. "Εσείς πήρατε το πιστόλι από εδώ και το βάλατε στο καλάθι σας. Γιατί ;" "Τ ο ήξερα ότι θα το ρωτούσατε αυτό," είπε η Λαίδη Ά νγκ ατε λλ . Ο τόν ο ς τη ς, απρ ό σμενα, ή τ αν σχεδόν θριαμ βευτι κός. " Και πρέπει οπωσδή ποτε να υπάρχει λόγος. Δε νομ ίζεις Χένρυ ;" Γύρισε προς τον σύζυγο τη ς. "Δε νομίζεις ότι πρέπει να είχα κ άποιον λόγο που πή ρ α τ ο mστόλι μαζί μου εκείνο τ ο πρωινό ;" "Και βέβαια, αγαπητή μου," είπε ο Σερ Χένρυ αυστη­ ρά. " Μ ε ρ ι κές φο ρ έ ς κ ά ν ω π ρ ά γ μ α τ α , " εί πε η λ αί δ η Άνγκατελλ, κοιτάζοντας σκεπτική τον αέρα μπροστ ά της, "και μετ ά δε θυμάμαι γιατί τα κάνω. Αλλά νομί ζ ω ότι ξέρετε, κ ύριε επιθεωρητά, ότι πάντα υπάρχει λόγος, αρκεί να τον βρεις. Πρέπει να σκεφτόμουν κ άτι όταν έ βαλα το Μ άουσερ στο κ α λάθι μ ο υ . " Τ ο ν ρ ώτη σ ε . "Εσείς τ ι λέτε να ήταν η αιτία;" Ο Γκρέιντζ την κοίταξε εντε λώς άναυ δος. Δεν εκ δή ­ λωνε καμια ντροπή . . . απλώς μια παιδι άστικη προθυμια. Τ ον ν ί κησε εντελώς. Ποτέ δεν είχε συναντή σει κανέναν σαν τη Λαίδη Ά νγκατελλ και για την ώρα δεν ήξερε τι να κάνει. 'Ή γυναίκα μου," είπε ο Σερ Χένρυ, " είναι πο λύ αφη­ ρη μένη π άντα, εmθεωρητ ά . " .. Έτσι φαίνεται," είπε ο Γκρέιντζ. Δεν το είπε με πο λύ καλή διάθεση . "Γιατί νομίζετε ότι πήρα αυτό τ ο πιστόλι ;" Η Λαί δη 234


Άνγκατελλ τον ρώτησε εμπιστευτικά. "Δεν έχω ιδέα, Λαίδη Άνγ κατελλ." " Ή ρ θ α ε δ ώ μ έ σ α , " συλλο γ ί στ η κ ε η Λ αί δη Ά νγκατελλ. " Μιλούσα με τη Σίμμονς για τις μαξι λαρο­ θή κες και θυμάμαι αμυδρά ότι πήγα κοντά στο τζάκι και σκέφτη κα ότι χρειαζόμαστε ένα καινούριο σκαλι­ στή ρι φωτιάς . . . ο βοη θός εφημέριος, όχι ο εφημέριος . . . " Ο επιθεωρητή ς Γκρέιντζ την κοιτούσε. Αισθάνθη κε το κεφάλι του να γυρίζει . " Και θυμάμαι ότι σή κωσα το Μ άουσερ, ή ταν έν α ωραίο χρήσιμο όπλο, πάντα μου ά ρεσε, και το έβαλα στο καλάθι. Είχα μόλις πάρει το καλάθι από το δωμάτιο με τα λουλού δια . Αλλά υπή ρχαν τόσες σκέ ψει ς στο κεφ άλι μου . Ξέρετε η Σίμμονς και οι μαργαρίτες στο βάζο, και η ελπίδα ότι η κυρ ία Μέντγουεϊ θα φτιάξει ένα πραγματικά καλό νέγρο με πουκάμισο . . . " "Νέγρο με πουκάμισο ;" Ο εmθεωρητή ς δεν μπορού σε να κρατηθεί άλλο . "Σοκολάτα, ξέρετε και αβγά, και μετά το καλύπτεις με σαντιγί . Α κ ρ ι βώς το γ λυ κό που θα ά ρεσε σ ' έ ν α ξένο. " Ο εmθεωρη τής Γκρέιντζ άγρια και με τραχύτητα, με το αίσθημα ότι ήταν ένας άνδρας που σκούmζε από τα μ ά τια του τσίμπλες που δεν του επέτρεπαν να βλέπει καθαρά, είπε: "Τ ο γεμίσατε το mστ όλι ;" Ηλmζε ότι θα τη συνεφέρει ή θα τη ν τρόμαζε λίγο, αλλά η Λαίδη Ά νγκατελλ ανέλυσε τη ν ερ ώτη ση με ένα είδος αποφασιστικής σκεπτικότητας. "Τ ο γέμισα άραγε; Τι ανόητο, δεν μπορώ να θυμη θώ. Αλλά μάλλον θ α το γέμισα, εσείς τι λέτε επιθεωρητά; Τ ι νόημα έχει ένα mστόλι χωρίς σφαίρες; Μακάρι ν α μπο235


ρούσα να θυμηθώ τι σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ." "Αγαπητή μου Λ ούσυ, " είπε ο Σερ Χένρυ. "Τ ο τι γίνε­ ται , ή δε γίνεται. στον εγκέφαλό σου είναι πηγή απελπι­ σίας για όσους σε ξέρουν , για χρ όνια τώρα. " Τ ου έριξε έ να πολύ γλυκό χαμόγελο . " Π ροσπαθώ να θυμη θώ, Χέν ρ υ . Τ ο θέμα είναι ότι κ άνω τ όσο περίεργα πράγματα. Σή κωσα το τη λέ φωνο προχθές το πρωί και βρέθη κα να το κοιτάω μπερδεμένη . Δεν μπορο ύσα να καταλάβω τι το ήθελα. " "Υποθέτω ότι θα θέλατε να πάρετε κάποιον τη λέφω­ νο," είπε ψυχρ ά ο εmθεωρητή ς. " Όχι, όσο αστείο και να φαί νεται . Θυμή θη κα μετά . . . Αναρωτι όμουν γιατί η κυρί α Μή αρς, η γυναί κα του κηπουρού, κρατο ύσε το μωρό τη ς με τόσο περίεργο τρό­ πο και σή κωσα το τη λέφωνο για να προσπαθή σω να καταλάβω πως ακριβώς θα έπρεπε να κρατήσει κ άποιος ένα μωρό . Τ ότε κατ άλαβ α ότι η κυρία Μήαρς ήταν αρι­ στερόχειρ και γι ' αυτό μου είχε φανεί περίεργος τρόπος να κρατάς μωρό, επειδή το κεφάλι του ή ταν από λάθος μεριά. " Κοίταξε θριαμβευτικ ά από τον έναν στον άλλον. " Λοιπόν , " σκ έφτη κε ο επιθεωρ η τή ς, "υποθέτω ότι είναι δυνατόν να υπ άρχ ουν άνθρωποι που να φέρονται έτσι." Αλλά δεν ήταν και πολύ σίγουρος. Όλ α αυτ ά , σκ έ φτη κε, θα μπορούσαν να είναι έ να πέπλο ψευδαίσθησης. Η βοηθός μαγείρου γι α παράδειγ­ μα, είχε πει ξεκάθα ρα ότι ήταν περίστροφο που κρατού­ σε ο Γκ άτζον . Αλλά και π άλι δεν μπορο ύσες να βασί­ σεις καμια θεωρία σε αυτό. Τ ο κορίτσι δεν είχε ιδέα από όπλα. Είχε ακο ύσει για το περ ίστροφο με το οποίο έγιν ε το έγκλημα, και ή περίστροφο ή αυτόματο θα ή ταν όλα 236


τα ίδια για αυτή ν . Και ο Γκάτ ζον και η Λαίδη Άνγκατελλ είχαν δείξει το Μ άουσερ, αλλά δεν υπή ρχε καμια απόδειξη γι ' αυτό που έλεγαν . Μ πορεί να ήταν το χαμένο περ ίστροφο αυτό που ο Γ κάτζον είχε στα χέρια του και να το επέ­ στρεψε όχι στο γραφείο αλλά στη λαίδη Ά νγκατε λλ την ίδια. Οι υπη ρέτες όλοι φαίνονταν εντελώς συνεπαρμέ­ νοι απ ' αυτή την καταραμένη γυναίκα. Ας υποθέσουμε ότι αυτή είχε σκοτ ώσει τον Τ ζων Κρίστοου; (Αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί το γιατί .) Θα την υποστήριζαν ακόμα, θα έλεγαν ψέματα γι' αυτήν ; Είχε τ ο δυσάρεστο συναίσθημα ότι θ α έκαναν ακρι βώς αυτό. Και τώρα αυτή η φανταστι κή ιστορία τη ς ότι δεν μπορεί να θυμηθεί, μα σίγουρα θα μπορούσε να σκεφτε ί κ άτι καλύτερο από αυτό. Και έδειχνε και τόσο φυσι ο­ λογική , καθόλου φο βισμένη ή σε αμη χαν ί α. Ν α πάρει , σου έδινε την εντύ πωση ότι έλεγε την αλή θεια. Ση κώθη κε. 'Όταν θυμ η θεί τε λίγο καλύτερα ί σως μου πείτε , Λαίδη Άνγκατελλ," είπε ψυχρ ά . Εκείνη απάντησε: "Και βέβαια θα το κ άνω επιθεωρη ­ τ ά . Μερικές φορές τα θυμάμαι ξαφνικά. " Ο Γκρέιντζ έφυγε από το γραφείο . Στο χο λ ξέσφιξε το κολάρο του και πή ρε μια βαθιά αν άσα. Αισθανόταν εντε λώς μπλεγμένος. Αυτό που χρειαζό­ ταν ήταν η πιο παλιά και βρόμικη πίπα του, ένα ποτή ρι μπύρα και μια καλή μπριζόλα με πατάτες. Κάτι απ λό και αντικειμενικό .

237


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21

Στο γραφείο η Λαίδη Ά νγκατελλ πεταγόταν από εδώ και εκεί ακουμπ ώντας διάφορα πράγματα με το δείκτη της. Ο Σερ Χένρυ καθόταν στην καρέκλα του παρακο­ λουθώντας. Στο τ έλος είπε: "Γιατί το πή ρες το mστόλι, Λούσυ ;" Η Λαίδη Ά νγκατελλ γύρισε και κάθισε χαριτωμένα σε μια καρ έκλα. "Δεν είμαι σίγουρη Χένρυ. Νομίζω ότι είχα κάποιες αόριστ ες υπόνοι ες για ένα ατύχημα. " "Ατύχημα;" ·'Ν αι . Όλες οι ρίζες των δέντρων ξέρεις," είπε η Λαίδη Ά νγ κατελλ αό ριστα, "προεξέχουν , τόσο εύ κο λο ν α πέ σεις πάνω σε κάποιο. Μ πορεί ν α είχε ρίξει κανείς μερι κ ές βολές στον στόχο και να άφησε μια σφαίρ α στο όπλο. απρόσεκτο βέβαια, αλλά οι άνθρωποι πάντα είναι απρόσεκτοι. Πάντα σκεφτόμουν ότι ένα ατ ύ χημα θα ή τ αν ο καλύτε ρ ο ς τ ρ όπος να γίνει κάτι τέτ ο ι ο . Θ α ή μουν πολύ στεναχωρημένη βέβ αια και θα τα έβαζα με τον εαυτό μου . . . " Η φωνή τη ς σταμάτησε. Ο άνδρας της καθόταν πολύ ή ρεμος και χωρίς να πάρει τα μάτια του από το πρόσω­ πο τη ς. Μίλησε ξανά με τον ίδιο προσεκτι κό τ ό νο. "Ποιος θα πάθαινε το ατύχημα;" Η Λούσυ τον κοίταξε, λίγο έ κπληκτη . " Μα ο Τ ζων Κρίστοου βέβαια," απάντησε. "Θεέ μου, Λούσυ . . . " σταμάτησε. Αυτή ε ίπε με ειλικρίνεια : " Α χ , Χ έν ρ υ , αν ησ υ χ ο ύ σ α τ ό σο π ο λύ γι α τ ο 238


Έϊνσγουι κ. " "Κατάλαβα. Τ ο Έϊνσγουικ . Πάντα ενδιαφερόσουν υπερ βολι κ ά για το Έϊνσγουι κ . Μερι κές φορ ές νομίζω ότι είναι το μόνο πράγμα που σε ενδιαφέρει . " ' ' Ο Έντουαρντ και ο Ντέϊβηντ είναι ο ι τελευταί οι . . . οι τελευταίοι των Άνγκατελλ. Κ αι ο Ντέϊβηντ δεν κ άνει Χένρυ. Δε θα παντρευτεί ποτέ, εξαιτίας τη ς μητέρας του κ.τ.λ. Αυτός θα το πάρει όταν πεθάνει ο Έντουαρντ , και δεν έχει παντρευτεί και εγώ θα έχω πεθάνει πολύ πριν φτ άσει αυτός στα σαράντα. Αυτός θα είναι ο τελευταί0ς από τους Άνγκατελλ και όλα θα σβήσουν . " .. Έχει τόση μεγάλη σημασία, Λούσυ:" "Και βέβαια έχει σημασία ! Τ ο Έϊ νσγουικ ! " " Έπρεπε να γεννηθείς αγόρι Λούσυ . " Αλλά χαμογέλασε λίγο διότι δεν μποροί)σε να φαντα­ στεί τη Λούσυ οτι δή ποτε άλλο εκτός από θη λυκι ά . " Όλα εξαρτώνται από τον γάμο του Έ ντουαρντ. Και ο Έντουαρντ είναι τ ό σο πεισματάρης, σαν τον πατέρα μου. Ηλπιζα ότι θα ξεπερνού σε το θέμα με τη Χεν ριέττ α και θα παντρευόταν κάποια καλή κοπέλα, αλλά τώρ α βλέπω ό τι αυτ ό είναι αδύνατον . Μετά σκέφτη κα ό τ ι η σχέση της Χενριέττα με το Τ ζων θα τα κατάστρεφε όλα. Βέβαια οι σχέσεις του Τ ζων δεν ήταν και τόσο μόνιμες αλλά τον είδα που την κοίταζε εκείνο το βράδυ. Αυτός εν δι αφερόταν πραγματι κ ά γι ' αυτήν. Αν ο Τ ζων έ φευγε από τη μέση τότε η Χενρι έττα θα παντρευόταν τον Έντουαρντ. Δεν είναι ο τύπος ανθρώπου που θα δεχτεί να ζήσει στο παρελθόν και να σκέφτεται συνέχεια το Τ ζ ων . Έ τ σ ι μ ο υ ή ρ θ ε η ι δέ α ν α β γ άλ ω τ ο Τ ζ ων Κρίστοου από τη μέση ." 'Άούσυ, δεν mστεύω . . . τι έκανες Λούσυ : " Η Λαίδη Ά νγκατε λλ ση κώθη κε ξανά. Πή ρε δυο μαρα239


μένα λου λούδια από το β άζ ο . "Αγάπη μου," ε ί πε. "Δεν πιστεύω να νομ ίζεις ότι εγ ώ σκότωσα το Τ ζων Κρίσ τοου. Ε ίχα εκείνη την ανόητη ιδέα για το ατύχημα. Αλλά θυμήθη κα ότι εμείς είχαμε καλέσει το Τ ζων Κ ρ ί σ τοου εδώ. Δεν ε ίχε ζητή σει να έρθει . Δε γίνεται να καλέσεις κάποιον στο σπίτι σου και μετά να οργανώσεις κάποιο ατύχημα. Α κ όμα και οι Αραβες εί ναι προσεκτι κοί για τη φιλοξεν ία. Έτσι μην ανησυχείς άλλο, εντάξει Χένρυ ; " "Εγώ πάντα ανησυχώ για σένα Λούσυ. " "Δεν υπάρχει λόγος αγάπη μου. Οπως βλέπεις όλα έχουν τε λει ώσει καλά. Ο Τ ζων έφυγε από τη μ έση χωρίς ν α κ άν ο υ μ ε τ ί π ο τ α . Μ ο υ θ υ μ ί ζ ε ι , " ε ί πε η Λ αί δ η Ά νγκατε λλ αναπο λώ ντας, "εκείν ο ν τον ά ν δρ α στη Βομ βάη που ή ταν τόσο αγενή ς μαζί μου. Μ ετά από τρεις μέρες σκοτ ώθη κε όταν τον πάτησε ένα τραμ. " Ξε κ λ εί δωσε τ η ν μπα λ κον όπορτα και βγή κε στον κή πο . Ο Σερ Χένρυ καθόταν ήρεμος, παρακο λουθώντας την ψη λή λεπτή μ ο ρ φή τη ς να περ πατ ά ει στο μονοπ άτι . Εδειχνε γέρος και κουρασμένος και το πρόσωπο του ήταν το πρόσωπο ενός ατόμου που ζει συνεχ ώς με τον φόβο . Σ τη ν κ ο υ ζί ν α η Ν τ ό ρ ι ς Εμ μ ο τ , κ λαίγοντας, εί χε μαραθεί κ άτω από τη ν αυστη ρή αποδο κιμασί α του Γκάτζον. Η κυρία Μέντγουεϊ και η μις Σί μμονς έπαι ζαν τον ρ όλο τη ς χορωδίας. " Μ ό ν ο μ ι α αν έ μπει ρη κ ο π έλα θα έ βγα ζε τ έτ ο ι α συμπεράσματα, και θ α τ ο έλεγε στους άλλους. " .. Έτσι είναι , " εί πε η κυρ ία Μέντγουεϊ. "Αν με δ εις με έ να πιστόλι στο χέρι μου το σωστό π ρ άγμα να κ άνεις ε ί ναι να έρ θεις και να μου πεις: 240


"Κύρ ιε Γκάτζον , μ πορείτε να μου πείτε γιατ ί έχετε αυτό τ ο πιστόλι ; " 'Ή θα μπορούσατε να έ ρθετε σε μ ένα," πρόσθεσε η κυρία Μέντγουεϊ. "Εγώ είμαι πάντα διατεθειμένη να πω σε μια κοπέλα που δεν ξέρει τι της γίνεται πως να σκέ­ φτεται σωστ ά . " " Και αυτό που δεν έπρεπε να είχες κάνει , " είπε ο Γκάτζον αυστη ρά, "ήταν να πας και να τα πεις όλα σ' εκείνον τον αστυνομι κό . . . και ήταν και μ ό νο υπαστυνό­ μος ! Ποτέ να μην αναμειχθείς με την αστυνομία περισ­ σότερο από ότι μπορείς. Είναι αρκετό το πρόβλημα που τους έχουμε εδώ στο σπίτι . " "Α φόρητο πρόβλη μα, " μουρμούρισε η μις Σίμμονς. "Τ έτοιο πράγμα δε μου έχει ξανασυμ βεί . " 'Όλοι ξέρουμε," συνέχισε ο Γ κάτζον, "πως είναι η κυρία μας. Τ ίποτε από αυτ ά που κ άνει δεν με εκπλή σ­ σε ι . Αλλά οι αστυνομ ί α δε γνωρί ζει την κυρία ό πως εμεί ς, και δεν είναι σωστό να ανη συχούν την κυρ ί α με διάφορες η λίθιες ερωτήσεις, επειδή περιφέρεται με ένα πιστόλι . Είναι κ άτι που θα το έκανε αλλά οι αστυνόμοι έχουν το μυαλό τους συνέχεια σε φόνους και τέτοια απαίσια πρ άγματα. Η κυρία εί ναι τό σο αφη ρημ ένη που δε θα έκανε κακό ούτε σε μύγα, αλλά δεν μπορούμε να αρνηθο ύ με ότι βάζει πράγματα σε περίεργα σημεία. Δε θα ξεχάσω ποτ έ , " πρόσθεσε ο Γκάτζον συνεπαρμένο ς, " εκείνη τη φορ ά που έφερε έναν ζωντανό αστακ ό και τον έβαλε στο κουτί με τις κάρτες στο Χο λ . Νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις ! " "Α υτό πρ έπει να έγιν ε πριν έρθω εγώ, " είπε η Σίμμονς με περιέργεια. Η κυρία Μέντγουεϊ σταμ άτησε αυτές τις απο καλύ­ ψεις με ένα βλέμμα στη Ν τ όρις. 241


"Κάποια άλλη φορά ," είπε. "Τ ώρα Ντόρις, σου μιλή ­ σαμε για το καλό σου . Είναι υποβάθμιση να μπλεχτείς με την αστυνομία, μη ν το ξεχνάς. Και τώρα συνέχισε με τα λαχανικά και να προσέξεις πιο πολύ τον αρακ ά , όχι όπως χθες το βράδυ . " . Η Ντόρις αναστέναξε στεναχωρημένη . "Ναι κυρία Μέντγουεϊ," είπε, και πήγε σέρνοντας τα π όδια της στο νεροχύτη . Η κ υρία Μ έντγουεϊ είπε προφη τικά: "Δε νομίζω ότι το χέρι μου θα είναι και πολύ ελαφρό γι α να κ άνω τη ζύμη για τα γλυκά. Αύριο θα γίνει η απαίσια αν άκριση . Παθαίνω ρίγος κ άθε φορά που σκέ­ φτομαι ότι κ άτι τέτοιο να συμβαίνει σε μας ! "

242


ΚΕΦΑΛΑ ΙΟ 22

Τ ο μ ά ν τ αλο τη ς αυ λ ό π ο ρ τ α ς α κ ο ύ στη κ ε κ α ι ο Πουαρό κοίταξε από το παράθυρο του προλαβαίνοντας να δει τον επισκέπτη που ανέβαινε το μονοπάτι προς την κεντρική είσοδο . Κ ατάλαβε αμέσως ποια ή ταν . Αναρωτιόταν γιατί να ερχόταν η Βερόνι κα Κ ρέι να τον δει. Μαζί της έφερε και ένα αμυδρ ό όμορφο ά ρωμα στο δωμ άτ ι ο , έν α ά ρ ωμ α π ο υ αν αγν ώ ρ ι ζ ε ο Π ο υ α ρ ό . Φο ρ ούσε ρ ούχα από τουί ντ και χοντρ ά παπούτσια όπως και η Χενριέττα, εντούτοις η Βερόνικα ήταν πολύ διαφορετική από τη Χενριέττα. " Κ ύριε Πουαρό . " Ο τόνος της ή ταν γοη τευτικός, με μια δόση συγκίνηση ς. "Μόλις ανακάλυψα ποιος είναι ο γείτονας μου, ένα άτομο που π άντα ή θελα να γνωρίσω. " Λύγισε τα χέρια της και υποκλίθη κε ελαφρά. "Είμαι γοητευμένος, Μαντάμ. " Δέχτη κε την υποταγή του με χαμόγε λο, και αρνή θη ­ κε τις προσφορ ές του για τσάι, καφέ ή κοκτέιλ. " Όχι, έχω έρθει μόν ο για να μιλή σω μαζί σας. Να μιλήσω σοβαρά. Ανησυχώ. " "Ανη συχείτε. Λυπάμαι που το ακούω. " Η Βερόνικα κάθισε και αναστέναξε. "Είναι σχετικά με το θάνατο του Τ ζων Κρίστοου. Η ανάκριση είναι αύριο. Τ ο ξέρατε αυτό ;" "Ναι , ναι, το ξέρω." "Και όλο το θέμα έχει γίνει τόσο παράξενο . . . " Σταμάτη σε. "Οι mo πολλοί δε θα το πίστευαν, αλλά νομίζω ότι 243


εσείς θα το καταλάβ ετε . Α υτό επει δή γνωρ ί ζετε την ανθρώπινη φύ ση . " "Κάτι ξέρω για τη ν αν θ ρώπι νη φύση ," παραδέχτη κε ο Πουαρό . ''Ο επι θεωρητή ς Γ κρ έ ιντ ζ 11 ρθε να με δει . Τ ο είχε βάλει στο κεφάλι του ό τι λογομάχησα με το Τ ζων , το οποίο ε ίναι αλή θεια, αλλά όχι με τον τρόπο που το κατά λαβε αυτός. Τ ου είπα ό τι είχα να δω το Τ ζων δεκα­ π έντε χρόνια, και αυτός δε με πίστεψε . Αλλά ε ίναι η αλήθεια κύριε Πουαρό . " Ο Πουαρό είπε: "Α φού είναι αλήθεια μπορεί εύκο λα να απο δειχτεί , έτσι γιατί να ανησυχείτε;" Α υτή ανταπέδωσε το χαμόγελό του με φι λι κότατο τρόπο . 'Ή πραγματική αλή θεια εί ναι ότι δεν τόλμησα να πω σ τ ο ν ε π ι θ ε ω ρ η τ ή α υ τ ό π ο υ έ γ ι νε π ρ αγ μ α τ ι κ ά τ ο Σάββατο τ ο βράδυ . Είναι τόσο τρελά φανταστικό που δε θα το πίστευε. Αλλά αισθανόμουν ότι πρέπει να το πω σε κάποιον . Γι ' αυτό ή ρθα σε εσάς. " Ο Πουαρό είπε ή ρεμα: "Τ ιμή μου." Αυτό το γεγονός, πρόσεξε, το έ παιρνε ως δεδομένο. Ήταν μια γυναί κα η οποία ήταν σίγουρη για την επί­ δ ρ αση τη ς πάν ω στους άλλους. Τ όσο σίγουρη που . μερικές φορές, ί σως ν α έ κανε και λάθη . ''Ο Τ ζων και εγώ είμαστε αρραβωνιασμένοι και βαδί­ ζαμε στον γάμο πρι ν από δεκαπέ ντε χρόνια. Αυτός ήταν πολύ ερωτευμέ νος μαζί μου, τόσο πο λύ που μερι­ κές φορές τρόμαζα. Ή θελε να εγκαταλείψω την η θοποι­ ία , να μη ν έχω ζωή ή σκέψεις δι κές μου. Ή ταν τόσο κτητικός και απολυταρχικός που δεν άντεχα να συνε­ χ ί σω και διέ κοψα τον δ εσμό . Φο βάμαι ότι αυτό του στοίχισε π άρ α πολύ . " 244


Ο Πουαρό έ κανε με τη γ λώσσα του ένα διακριτι κό και συμπονετι κό κλικ . "Δεν τον είδα ξανά μέχρι το περασμένο Σάββατο τη νύχτα. Με συνόδεψε στο σπίτι. Είπα στον επιθεωρητή ότι μιλή σαμε για τους παλιούς και ρούς και είναι αλή ­ θεια από μια άποψη . Αλλά είπαμε και πολλά περισσότε­ ρα. " ΗΝαι ; " ''Ο Τ ζων τρελάθη κε εντελώς. Ή θελε να αφή σει τη γυναί κα του και τα παιδιά, μου είπε να πάρω διαζύγιο από τον άνδρα μου και να τον παντρευτ ώ αυτόν . Είπε ότι ποτέ δε με ξέχασε, ότι τη στιγμή ιτου με είδε ο χρόνος σταμάτησε. " Έ κ λει σε τα μ άτια τη ς, κατάmε. Κάτω από το μακι­ γιάζ της το πρόσωπο τη ς ήταν πο λύ χ λωμό. Άνοιξε ξανά τα μ άτια τη ς και χαμογέλασε σχεδόν συνεσταλμένα στον Πουαρό . "Τ ο πιστε ύετε ότι είναι δυνατόν να έ χει κάποιος αυτ ά τα συναισθήματα;" ρώτησε. "Ναι, νομίζω ότι είναι δυνατό ν ," είπε ο Πουαρό . "Να μην ξεχάσεις ποτέ, να περιμένεις, να σχεδιάζεις, να ελπίζεις. Να αποφασίσεις με όλη την καρδι ά και το νου σου τι θέλεις και να ζεις μόνο για αυτό. Υπάρχουν άνδρες που είναι έτσι κύριε Πουαρό ; " "Ναι . . . και γυναί κες." Τ ον κοίταξε με ένα σκ ληρό ψυχρό ύ φος. " Μι λάω για τους άν δρες, για το Τ ζων Κ ρ ίστοου . Λο ιπόν, τα πράγματα έγιναν όπως σας είπα. Στην αρχή διαμαρτυρή θη κα, γ έλασα, αρνή θη κα να τον π ά ρω στα σο βαρ ά . Τ ότε του είπα ότι είχε τρε λαθεί . Ή ταν πο λύ αργά όταν επέστρεψε στο σπίτ ι . Λογομαχή σαμε για πο λλή ώ ρ α α λλά αυτό ς ή ταν αποφασισμ ένος ως το 245


τέλος. " Κατάmε ξανά. "Και γι ' αυτό του έστειλα εκείνο το μήνυμα το επόμε­ νο πρωί . Δεν μπο ρούσα να αφήσω τα πρ άγματα όπως είχαν . Έπρεπε να τον κάνω να καταλάβει ότι αυτό που ήθελε ή ταν αδύνατον . " " Ήταν αδύνατο ;" " Και βέβαια ή ταν αδύνατο ! Αυτός ή ρθε στο σπίτι μου. Δεν άκουγε αυτά που είχα να του πω. Επέμενε όπως κ αι το προηγούμενο βράδυ . Τ ου είπα ότι δε γινόταν τ ί πο τ α, ότι δεν τ ο ν αγαπούσα, ό τι τ ο ν μισούσα . . . " Έ κ ανε μια παύση , αναπν έοντας δυνατά. " Έπρεπε να φαν ώ σκ λη ρή για να πειστεί . Έτσι χωρίσαμε θυμωμέ­ νοι, κ αι τώρα είναι νεκρός. " Είδε τα χέρια τη ς να ενώνονται, είδε τα δάχτυ λα να μπλέκονται. και τις αρθρώσεις να εξέχουν . Ή ταν μεγά­ λα, μ άλλον απάνθρωπα χέρια. Τ ο δυνατό συναίσθημα που αισθανόταν μεταβιβά­ στη κε σε αυτόν . Δεν ή ταν λύπη , ούτε πένθος, όχι ή ταν θυμός. Ο θυμός του αποτυχημένου εγωιστή . "Λοιπόν κ ύριε Πουαρό ; " Η φωνή τη ς ήταν ξανά ελεγ ­ χόμενη και απαλή . "Τ ι να κ άνω; Να πω την ιστορία, ή να την κρατήσω μ έσα μου ; Αυτό έγινε, αν και είναι λίγο απίστευτο. " Ο Πουαρό την κοίταξε μ ' ένα μακρόσυρτο στοχαστι­ κ ό βλέμμα. Δεν πίστευε ότι η Βερόνικα Κρέι έλεγε την αλήθεια. Κ αι όμως στο βάθος υπή ρχε ένα ρεύμα ειλικρίνειας. Εγιναν πράγματα, σκ έφτη κε. αλλά δεν έγιναν έτσι όπως τα έλεγε. Και ξαφνικά το κατ άλαβε . Ή ταν μια αληθινή ιστο­ ρ ί α, α λλά ανεστραμμένη . Ή ταν αυτή που δεν μπορούσε 246


ν α ξεχάσει το Τ ζων Κ ρίστοου . Ή ταν αυτ ή που ε ίχε απογοη τευτεί και απορριφθεί . Και τώρα, αν ί κανη να ανεχτεί mωπη λά τη μαινό μενη οργή τη ς τ ίγρης που έχει στερη θεί αυτό που θεωρεί δι κιά τ η ς λεία, είχε εφεύρει μια δικιά της εκδοχή που θα ι κανοποιούσε τη θιγμένη περηφάνια της και θα έθρεφε λίγο την πείνα τη ς για τον άνδρα που είχε ξεφύγει από τα αρπακτικά τη ς χ έ ρια. Αδύνατό να παραδεχτεί ότι αυτή , η Βερόνικα Κρέι , δεν μπορο ύσε να έχει αυτό που ήθελε ! Ο Πουαρό πή ρε μια βαθιά ανάσα και μ ίλησε. "Αν όλα αυτ ά ε ίχαν σχέση με τον θάνατο του Τ ζων Κρ ίστοου θα ήσασταν υποχρεωμένη να μιλή σετε, αλλά δεν έχουν, και δε βλέπω κανέναν λόγο να έχουν . Έ τσι νομίζω ότι δι καιο λογημένα μπορείτε να τα κρατήσετε μυστικ ό . " Αναρωτή θη κε αν λυπή θη κε. Εδινε την εντύπωση ότι όπως αισθανόταν τώρα θα προτιμο ύ σε να εμφανιστεί r ιστορ ία τη ς στη ν πρ ώτη σελίδα κάποιας εφη μερί δας. Γιατί είχε έρθει σε αυτόν ; Για να δο κιμ άσει την ιστορία της; Να δει πως θα αντιδράσει ; Ή να τον χρη mμοποιή ­ σει, να τον παρακινή σει να πει την ιστορία σε άλλους ; Αν ο ήπιος τόνος τη ς αντίδρασης του την είχε απο­ γοητεύσει , δεν το έδειξε. Ση κώθη κε, του έδωσε ένα από τα χέρια της με τα περιποιημένα νύχια. "Σας ευχαριστ ώ κύριε Πουαρ ό. Αυτό που λέτε φαί νε­ ται εξαιρετικά λογικό . Χαίρομαι τόσο πολύ που ή ρθα να σας δω. Αισθανόμουν ότι κ άποιος έπρεπε να ξέρει την αλή θεια." "Θ α σεβαστ ώ την εμπιστοσύ νη σας μαντ άμ. " Όταν έφυγε άνοιξε λίγο τα παρ άθυρα. Τ α αρώματα τον πείραζαν . Δεν του άρεσε το άρωμα τη ς Βερόνικα Κρέι . Ή ταν ακριβό και βαρύ, αποπνικτικό όπως και η 247


προσωπι κ ό τητα τη ς. Αναρωτιόταν , καθώς κουνούσε τις κουρτ ίνες, αν η Βερόνικα Κ ρέι είχε σκοτ ώσει το Τ ζ ων Κρίστοου . Θ α τ ο ν σ κ ό τ ω ν ε μ ε μεγ άλη π ρ ο θ υ μ ι α , αυτ ό το πίστευε. Θα απολάμ βανε πολύ το πάτη μα τη ς σκαν δά­ λης , το σώμα του να τρικλίζει και να πέφτει . Αλλά πίσω απ ' αυτόν τον εκ δικητικό θυμό ή ταν κ άτι ψυχρ ό και πονη ρό, κ άτι που υπο λόγιζε καλά τα πράγ­ ματα. Μια ευφυία ψυχρή , και συμφεροντο λογική . Όσο κ α ι ν α ή θ ε λ ε ν α σ κ ο τ ώσει το Τ ζ ων Κ ρ ί σ τ ο ο υ τι Βερόνι κα Κ ρέι , αμφέβαλε αν θα το ρίσκαρε.

248


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23

Η αν άκριση είχε τελειώσει . Ή ταν απ λώς μια τυπι κή διαδι κασία, και αν και είχαν προειδοποιη θεί όλοι προ­ κατα βολικά, σχεδόν όλοι αισθ άνονταν απογοήτευση . Αναβλήθη κε για δεκαπέντε μέρες μετά από αίτηση της αστυνομίας. Η Γκέρντα εί χε κατέβει με την κυρ ία Πάττερσον από το Λον δί νο σε ένα νοικιασμένο Ντέϊμλερ. Φορούσε ένα μαύρο φόρεμα και ένα καπέλο που δεν τη ς πήγαινε , και έδειχνε νευρική και συγχυσμένη . Πριν ξαναμπεί στο Ντ έϊμλερ την π λησί ασε η κυρ ί α Άνγκατελλ. "Τ ι κ άνεις αγαπη τή μου Γ κέρντα ; Ελπί ζω να μην έχει ς προβλήματα με τον ύπνο . Όλα πή γαν ό σο καλά θα μπορούσαν, δε νομίζεις; Λυπούμαστε τόσο πολύ που δε σε έχουμε μαζί μας στο Χόλλοου, αλλά καταλαβαίνω απόλυτα πόσο θα σε στεναχωρούσε αυτό. " Η κυ ρ ί α Π άττερσον είπε με τη ζ ωη ρή φωνή τη ς, ρίχνοντας και μια ματι ά με ύφος κατη γ ο ρ η μ ατι κό , επει δή δεν την είχε συστή σει σωστά: " Ή ταν ιδέα τη ς μις Κόλλινς, να έρθουμε κατευθείαν στη ν ανάκριση και μετ ά να επιστ ρέψουμε αμέσω ς . Α κρι βή βέβαια, αλλά νομί ζουμε ότι άξι ζε τα λεφτά της. " "Ν αι συμφων ώ μαζ ί σας. " Η κυρ ία Πάττερσον χαμή λωσε τον τόνο τη ς φωνή ς της. "Θα π άω την Γκέρντα και τα παι διά κατευθε ίαν στο Μ πέξχι λλ. Αυτό που χρειάζεται είναι λίγη ησυχ ία και 249


ξεκούραση . Οι δη μοσιογράφοι ! Δεν μπορείτε να φαντα­ στείτε τι γίνεται ! Εχουν κατακ λύσει την ο δό Χάρ λη . " Ένας νεαρός τράβη ξε μια φωτογραφία εν ώ η Ελσι Πάττερσον έβαζε την αδερφή της στο αυτοκ ίνητο και έφευγαν . Οι άλλοι είδαν στιγμιαία το πρόσωπο της Γκέρντα κάτω από το καπέλο. Είχε ένα ύφος χαμένο, κενό . . . έμοι­ αζε λίγο σαν ένα χαζό παιδί. Η Μιτζ Χάρντκαστλ είπε σιγά: 'Ή κακομοίρα. " Ο Έντουαρντ είπε ενοχ λη μένος: "Τι έβρισκαν όλοι σε αυτόν τον Κρίστοου ; Αυτή η κακομο ίρα η γυναί κα μοι άζει σαν να έχει ραγίσει η καρδιά τη ς. " " Ή ταν απορ ροφη μένη εντε λώς απ ' αυτόν , " είπε η Μιτζ. "Μα γιατί ; Ήταν εγωιστή ς. Καλή παρέα από μια άπο­ ψη αλλά . . . " σταμ άτη σε . Μετά ρώτησε : "Εσύ πως τον έβλεπες Μιτζ ;" " Εγώ; " Η Μιτζ συλλογίστη κε. Είπε μετά από λί γο , 6'πλη κτη και η ίδια με τις λέξεις της: "Νομίζω ότι τον σεβόμουν. " "Τ ον σεβό σουν ; Γιατί ;" "Επειδή ήξερε τη δουλειά του." "Εσύ τον κρ ί νεις ως γιατρό ;" "Ναι. " Δεν είχ αν χρ όνο να πουν περισσ ό τερα. Η Χ ενρι έττα θα οδηγούσε τη Μιτζ .πίσω στο Λον δί νο με το αυτο κί ν ητο της . Ο Έ ντουαρντ επέστρεφε ν α πάρει μεσημεριανό στο Χόλλοου και θα έφευγε το από­ '{ευμα με τον Ντείβηντ. Είπε αόριστα στη Μιτζ: "Πρέπει να βγούμε μαζί κάποια μέρα για μεσημεριαν ό , " και η Μιτζ είπε ό τι αυτό θ α ή ταν πολύ καλό α λλά δεν μπο250


ρ ο ύ σ ε ν α φύ γ ε ι γ ι α π α ρ α π ά ν ω απ ό μ ι α ώ ρ α . Ο Έντουαρντ τη ς χάρισε εκείνο το γοητευτι κό του χαμό­ γελο και εί πε: "Μα εί ναι ειδι κή περίπτωση , είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβουν . " Μετ ά κινή θη κε προς τη Χεν ρ ιέττα. " Θα σε π ά ρ ω λέφωνο Χενριέττα. " τη "Ναι, κάν ' το Έντουαρντ. Αλλά μπορεί να λεί πω. " "Να λείπεις;" Τ ου χάρισε ένα γρήγορο κοροϊδευτι κό χαμόγελο. "Θα πν ίξ ω τις δυστυχίες μου. Δεν πιστεύ ω να νομίζεις ότι θα καθί σω στο σπί τι και θα μελαγχολώ;" Αυτός εί πε αργά : "Δε σε κατα λαβ αίνω τε λευταία Χενρι έττα. Έχεις αλλάξει πο λύ. " Τ ο π ρ ό σ ω π ο τ η ς μ α λά κ ωσε . Ε ί πε α π ρ ό σ μ ε ν α : "Αγαπητέ Έντουαρντ, " και έσφιξε το μπράτσο του. Μετ ά γύ ρ ι σε στη Λο ύσυ Άνγκατελλ . " Μ πορ ώ να γυρ ίσω ό ταν θέλω Λούσυ ; " Η Λαίδη Άνγκατελλ εί πε: "Και βέβαια αγαπη τή μου. Και ούτως η άλλως θα ξαναγίνει αν ά κριση σε δυο εβδο ­ μάδες." Η Χενριέττα πή γε στο ση μείο που είχε παρκ άρει το αυτοκί νητο της στη ν π λατεία. Οι δικές της βαλίτσε ς και αυτ ές τη ς Μιτζ ήταν ή δη μέσα. Μπή καν και έφυγαν . Τ ο αυτοκίνητο ανέβη κε τη μεγ άλη ανηφόρα και βγή ­ κε στον δρόμο που ή ταν στην κορυφή . Από κάτω τους τα καφέ και χρυσ ά φύ λλα έτρεμαν λί γο στη ν ψυχρ ή φθι νοπωρι νή μέρα. Η Μιτζ εί πε ξαφνικά : "Χαίρομαι που φεύγω , ακ ό μα και από τη Λούσυ. Όσο αγαπητή και να είναι, μερικές φορές με τρομάζει . " 25 1


Η Χενριέττα κοιτούσε έντονα τον καθρέφτη . Είπε μάλλον αφη ρημένη : 'Ή Λού συ πρέπει πάντα να δίνει την αίσθη ση μιας παράστασης, ακόμα και στην περ ίπτωση ενός φόνου. " "Ξέρεις κάτι , ποτέ δεν έχω ξανασκεφτεί για φόνο. " "Γιατί να το σκεφτείς; Δεν είναι κάτι που το σκ έ φτε­ ται κάποιος. Είναι μια λέξη με πέντε γ ρ άμματα στο σταυ ρ ό λ εξο , η μια ευχάριστη ψυχαγωγί α μέσα σε κάποιο βιβλίο. Αλλά όταν εμφανίζεται στην πραγματι­ κότη τα . . . " Έ κανε μια παύση . Η Μιτζ τελείωσε τη φρ άση : "Είναι αλη θινό. Αυτό είναι που σε καταπλήσσει τόσο πολύ. " Η Χενρι έττα είπε: "Εσύ δε χρειάζεται να καταπλήσσεσαι. Εσύ είσαι απ ' έξω από την ιστορία. Ί σως η μόνη από όλους μας. " Η Μιτζ είπε: " Ολοι μας είμαστε έξω τ ώρα. Ξεφύγαμε. " Η Χενριέττα μουρμούρισε: "Ξ εφύγαμε; " Κοιτούσε ξανά τον καθρέφτη . Ξαφνικά πάτησε πάλι το γκάζ ι . Τ ο αυτοκίνητο ανταποκρίθη κε αμέσως. Εριξε ένα βλέμμα στο ταχύμετρο. Πήγαιναν με πενήντα και σε λίγο η βελόνα έφτασε στα εξήντα. Η Μιτζ κοίταξε πλάγια στο προφίλ τη ς Χενριέττα. Δε συνή θι ζε να οδηγεί επι κίνδυνα. Τ η ς ά ρεσε η ταχύ τητα, αλλά ο δρόμος με τις πολλές στροφές δε δικαιολογούσε την ταχύτητα τους. Ένα πεισματικό χαμόγελο αιωρού­ νταν γύρω από το στόμα της Χενριέττα. Είπε: " Κοίταξε πάνω από τον ώμο σου Μιτζ. Βλέπεις εκείνο το αυτοκίνητο εκεί πίσω; " "Ναι ; " "Είναι ένα Βέντνορ 1 0 . " 252


"Αλήθεια; " Η Μιτζ δεν ενδιαφερόταν και πο λύ. "Είναι χρή αιμα αυτοκίνη τα, έχουν χ αμη λή κατανά­ λωση βεν ζίνη ς, κρατάνε γερ ά στον δρόμο, α λλά δεν έχουν μεγ άλη ταχύτητα. " " Μην μου πεις; " Περίεργο, σκέφτη κε η Μιτζ, πόσο γοητευμένη ήταν η Χ ενρι έττα από τα αυτοκίνητα και τις επιδόσεις τ ο υ ς. ' Ό π ως είπα, δεν είναι γρήγορα, α λλά εκείνο το αυτο­ κίνη το Μιτζ, έχει κρατήσει μια σταθερή απόσταση για πο λύ ώρα αν και τ ρ έχουμε π άνω από εξήντα μ ίλια την ώρα. " "Εννοείς ότι . . . " Η Χενρι έττα κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. 'Ή αστυνομ ία, απ ' ότι πιστεύω, έχει ειδι κές μηχανέ ς σε πο λύ απλά αυτοκίνητα. " Η Μιτ ζ είπε: "Εννοείς ότι μας παρακολουθούν όλους; " "Είναι προφαν ές. " Πέρασε ένα ρίγος απ ό πάνω τη ς. "Χενριέττα, μπορείς να κατ αλάβεις τι σημαίνει αυτό με το δεύτερο περίστροφο ; " " Όχι, βγάζει εκτός υποψίας την Γ κέρν τ α . Αλλά πέ ρ α από αυτό δε φαίνεται να σημαίνει τ ί ποτα παραπ άνω. " ' Άλλά, αν ήταν ένα από τα ό πλα του Χένρυ . . . "Δεν ξέ ρουμε ό τι ήταν . Θυμάσαι ότι δεν έχει βρεθεί ακόμα. " · ' Ν αι , αυτό είν αι αλή θεια. Θα μπορούσε να ή ταν κάποιος από έξω εντελώς. Χενριέττα, ξέ ρεις πο ι ος νομί­ ζω εγώ ότι σκότωσε το Τ ζων ; Εκείνη η γυναί κα. " 'Ή Βερόνικα Κρέι ; " "Ν αι. " Η Χενριέττα δεν είπε τίποτα. Συνέχισε να οδηγεί με τα "

253


μάτια τη ς προση λωμένα στον δρόμο μπροστά της. "Δε νομίζεις ότι είναι mθανόν ;" επέμενε η Μιτζ. "Πιθανό ν, ναι," είπε η Χενρι έττα αργά. "Τ ότε δεν mστεύεις . . . " "Δεν έχει νόημα να mστεύεις κάτι επειδή θέλεις να το πιστεύεις. Είναι η τέλε ι α λύση , κάτι που μας βγάζει όλους από έξω ! " "Εμείς; Αλλά . . . " "Εί μαστε αναμειγμένοι . . . όλοι μας. Ακόμα και εσύ Μιτζ αγαπητή μου. Αν και θα έχουν μεγάλη δυσκολία στο να βρουν κίνητρο για τον οπο ίο θα σκότωνες τc Τ ζων Κ ρίστοο υ . Κ αι μένα θα μου ά ρ εσε ν α το είΧ/Ξ κάνει η Βερ όνικα. Τ ίποτα δε θα με ευχαριστούσε περισ­ σό τερο απ ό να τη δω να δίνει μια πολύ μεγ άλη παρά­ σταση , όπως θα το έλεγε η Λούσυ, στο ειδώλιο ! " Η Μιτζ τη ς έριξε ένα βλέμμα. "Πες μου Χενριέττα, όλα αυτ ά σε κάνουν να αισθά­ νεσαι εκ δ ικη τι κή ; " "Θέλεις να πεις . . . " η Χενριέττα έκ ανε μια παύση . . . "Επειδή αγαπούσα τ ο Τ ζων ; " "Ναι. " Καθώς μιλούσε, η Μιτζ συνειδη τοποίη σε με ένα ελα­ φρό αί σθη μα αμηχαν ί ας ότι ή ταν η πρ ώτη φορά που αυτή η α λή θ εια εί χε μπει σε λέξεις. Το εί χαν δεχτεί ό λο ι , η Λ ο ύ συ ο X � ν ρ υ , η Μ ι τ ζ , α κ ό μ α κ αι ο Έ ν τ ο υ α ρ ν τ ό τ ι η Χ ε ν ρ ι έτ τ α αγαπ ο ύ σ ε τ ο Τ ζων Κ ρ ί στοου . Αλλά κανείς δεν τ όλμη σε να το εκφράσει ποτέ με λέξεις. Έ γινε μια παύση καθώς η Χενριέττα φαινόταν να σκέφτεται. Ακούστη κε να λέει : "Δεν μπορώ να σου εξηγήσω αυτό που αισθάνομαι. Ί σως να μην ξέρω και εγώ η ίδια. " 254


Είχαν φτάσει στη Γέφυρα Αλμπερτ. Η Χενριέττα είπε: "Καλύτερα να έρθεις στο στο ύντιο Μιτζ. Θα mούμε σάι και θα σε πάω μετά στο σπίτι σου. " Στο Λονδίνο το απογευματινό φως ήδη είχε αρχίσει ν α σ β ή νει . Πάρ καραν μ π ρ οστ ά από τ η ν πό ρτα του στο ύντιο και η Χενριέττα άνοιξε την πόρτα. Μπή κε και άνοιξε το φως. " Κ άνει κ ρ ύ ο , " εί πε. " Κ αλύτ ε ρ α να ανάψουμε τη σόμπα. Αχ , Θεέ μου, είχα σκοπό να αγο ράσω σπί ρτα στον δρόμ ο . " " Ένας αναπτή ρας δεν κάνει ; " '' Ο δι κός μ ου δεν κ άνει και ο ύτως ή άλλ ως είναι δύσκολο να ανάψεις μια σόμπα γκαζιού με αναπτή ρα. Είναι ένας τυφλός που στέκεται στη γωνιά. Συνή θως παίρνω τα σπίρτα μου απ ' αυτόν. Δε θα αργή σω. " Μόνη τη ς στο στούντιο, η Μιτζ περιπλανή θη κε για λίγο κοιτάζοντας τα έργα της Χενριέττα. Αισθανόταν παρ άξενα να μοιράζε:ται το άδειο στο ύ ντιο με τις δημι­ ουργίες από ξύλο και μπρούντζο. Υπή ρχε ένα μπρο ύντζινο κεφάλι με ση κωμένα ζυγω­ ματ ι κά και καπέλο από λευκοσί δη ρ ο , μάλλον ένας σ τ ρ α τ ι ώ τ η ς του κ ό κ κ ι ν ο υ στ ρ ατ ο ύ . Ε ί χ ε κ α ι έν α περ ί εργο σχή μα από στριμμένο αλουμίνιο τ ο οποίο διέ­ γειρε τη φαντασί α της. Υπή ρχε και ένας βάτραχος από ροζ γρανίτη . Και στο τέλος του στούντιο έφτασε σε μια ξύλινη μορφή σχεδόν σε αλη θινό μέγεθος. Τ ο κοίταζε όταν άκουσε το κ λειδί να ανοίγει την πό ρτα και να μπαίνει η Χενριέττα λίγο λαχανιασμένη . Η Μι τζ γύρισε. "Τ ι είναι αυτό Χενριέττα; Με φοβίζει λίγο . " "Αυτό ; Είναι ο Λάτρης. Θα είναι στη διεθνή έκθεση . " 255


Η Μιτζ επανέλαβε, κοιτά ζοντας το επίμονα : " Με φο βίζει. " Σκύ β οντας να ανάψει τη σόμπα, η Χ ενριέττα είΠf πάνω από τον ώμο τη ς: "Είναι ενδιαφέρον που το λες αυτό. Γιατί σε φοβίζει ; ' " Νομίζ ω . . . επειδή δεν έχει πρόσωπο. " " Έχεις δί κιο Μιτζ. " "Είναι πολύ καλό Χενριέττα. " Η Χενρι έττα είπε ελαφρά: "Είναι ένα καλό κομμάτι αχ λαδιάς. " Ση κώθη κε από κάτω. Έριξε τη μεγάλη τσάντα και τη γο ύνα της στον καναπέ. Πέταξε και δύο κουτι ά σπίρ­ τα στο τραπέζι . Η Μιτζ έμεινε έκπλη κτη βλέποντας τ η ν έκφραση στο πρόσωπο της, έδειχνε μια ξαφνική ανεξήγη τη αγαλλία­ ση . " Τ ώρα ας mούμε τσάι ," είπε η Χενριέττα. Και η φωνή της είχε την ίδια θερμή αγαλλίαση , που είχε ή δη παρα­ τηρή σει στο πρόσωπο της η Μιτζ. Ή ταν μάλλον μια παραφωνία . . . αλλά η Μιτζ το ξέχα­ σε καθ ώς η εικόνα των δυο σπιρτόκουτων έφερε στον νου άλλες σκέψεις. " Θυ μ άσ α ι ε κ εί ν α τα σ πί ρ τ α π ο υ ε ί χε π ά ρ ε ι η Βερόνικα Κρ έι ;" " Όταν η Λούσυ επέμενε να τη φορτώσει με μισή δωδε­ κάδα; Ναι. " .. Έ μαθε ποτέ κανε ί ς αν είχε σπί ρτα στο σπίτι της εκείνο το βράδυ ;" Ένα αμυδρό θριαμβευτικό χαμόγελο στ όλιζε τα χεί­ λια της Χενριέττα. Η Μι τζ αισθανόταν συγχυσμένη και της φάνη κε λίγο αποκρουστικό. Σκέφτη κε: " Μπορεί να εν διαφερόταν ποτέ αλη θινά η 256


Χενριέττα για το Τ ζων ; Ε ίναι δυνατ ό ν ; Σίγουρα όχι . " Κ αι έν α περ ίεργο μελαγχο λι κό ρ ίγο ς πέρ ασε από πάνω της καθώς συλλογίστη κε: 'Ό Έντουαρντ δε θα χρει αστεί να περιμένει πο λύ ακόμ α . . . " Πολύ εγωι στι κό εκ μέρους της που δεν άφηνε αυτή τη σκέψη να τη ς φέρει ζεστασιά. Ή θελε να είναι ευτυχι­ σμ ένος ο Έντουαρντ, αυτ ό δεν ήθελε; Δεν ήταν ότι θα μπορο ύσε να παντρευτεί η ίδια τον Έντουαρντ. Για τον Έντουαρντ αυτή θα ήταν πάντα η "μικρή Μιτζ. " Και τίποτα παραπ άνω. Ποτέ δε θα γινόταν μια γυναίκα για να αγαπη θεί . Ο Έντουαρντ, δυστυχ ώς. ή ταν πιστός τύπος. Τ ε λικά απ ' ότι φαίνεται οι πιστοί π άντα πετυχαίνουν αυ τό που θέλουν . Ο Έντουαρντ και η Χενριέττα στο Έϊ νσγουι κ . . αυτό ή τ αν το κατ άλλη λ ο τ έλο ς σ ' αυτ ή τ η ν ι σ τ ο ρ ί α . Ο Έντουαρντ και η Χενριέττα να ζουν καλά για την υπό­ λοιπη ζωή τους. Τ α έβλεπε όλα ξεκάθαρα. "Κουράγιο Μιτζ , " είπε η Χενριέττα. "Δεν πρέπει να αφή νεις τον φόνο να σε στεναχωρε ί . Ν α βγούμε μαζί μετά να πάρουμε κάτι να φάμε;" Αλλά η Μιτζ απ άντησε γρήγορα ότι έπρεπε να γυρ ί ­ σει στο δ ωμ άτιο της. Είχε πράγματα να κ άνει, να γρά­ ψει γράμματα. Και θα ή ταν καλύτερα να φύγει μ όλις τελειώσει το τσ άι . "Εντάξει . Θα σ ε πά ω εκεί . " "Θ α μπορο ύσα να πάρω και ταξί . " 'Άνοη σ ίες. Ας χ ρ η σιμ οποιή σουμε το αυτοκίνητο. αφού υπάρχει. " Βγή καν έξω στον υγρό βραδινό αέρα. Καθώς περν ού .

257


σαν από το τέλος του δρόμου η Χενριέττα έδειξε ένα αυτοκίνητο που ή ταν παρκαρισμένο στη ν άκρη του δρόμου . " Έ να Βέντνορ 1 0 . Η σκιά μας. Θα δεις ότι θα μας πάρει από πίσω. " "Είναι φρικτό . " "Νομίζεις. Εμένα δε με πειράζει και πολύ . " Η Χενριέττα άφησε τη Μι τζ στο δωμάτιο της, κατόπιν γύρισε στο σπίτι και έβαλε το αυτοκίνητο στο γκαράζ. Μετ ά ξαναμπή κε στο στούντιο. Για μερι κά λεπτά στεκόταν αφη ρημένη χτυπ ώντας λαφρά τα δάχτυλα τη ς στο ράφι πάνω από το τζάκι . ε Αναστέναξε και μουρμούρισε χαμηλόφωνα: "Λοιπόν . . . ας ξεκινή σω. Καλύτερα να μην χάσω χρόνο. " Εβγαλε τα καλά ρούχα και έβ αλε τα ρο ύχα εργασί ας. Μετά α πό μι άμιση ώρα έκανε πίσω και μελέτησε αυτό που είχε κάνει. Κομμάτια πη λό ήταν στο μάγουλο τη ς και τα μαλλιά τη ς ήταν ατημέλητα, αλλά κούνησε το κεφάλι της εmδοκιμάζοντας το μοντέλο στο τραπέζι . Ή ταν ένα πρόχειρο ομοίωμα ενός αλόγου. Ο πηλός είχε τοποθετη θεί σε μεγάλ ους αν ώμ αλους σβόλους. Ή ταν ο τύπος αλόγου που θα έκανε τον συνταγματάρ­ χη του ιπmκού να πάθει αποπληξία, επειδή δεν έμοιαζε με κανένα άλογο που είχε ποτέ γεννη θεί . Θα ήταν και πηγή δυσφορίας για τους προγόνους της Χενριέττα που αγαπούσαν τα άλογα. Παρ ' όλα αυτά ήταν άλογο, ένα άλογο που η μορφή του είχε συ λληφθεί από το νου της. Η Χενριέττα αναρωτή θη κε τι θα σκεφτόταν ο επιθεω­ ρητή ς Γκρέιντζ αν το έβλεπε, και το στόμα της άνοιξε λίγο από δι ασκέδαση κ αθώς φαντάστη κε την έ κφραση στο πρόσωπό του. 258


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24

Ο Έντουαρντ Άνγκατελλ στεκόταν διστακτικά στο πε ζοδρόμιο τη ς λεωφόρου Σάφτσμπουρη . Προσπαθούσε να βρει το θάρρος να μπει στο κατάστημα που είχε από έξω μια ταμπέλα με τις λέξεις "Μαντάμ Αλφρετζ .. γραμ­ μένη με χρυσά γράμματα. Κάποιο ασαφέ ς ένστικτο τον είχε εμποδίσει να πάρει τη Μιτ ζ τη λέφωνο για να την καλέσε ι να β γουν για φαγητ ό μαζί. Τ ο Χόλλοου τον είχε ενοχλή σει . μάλλον τον είχε σοκ άρει . Στη Μιτζ είχε επισημ άνει μια υποτα­ γή και δου λοπρ έπεια που τον είχε εξοργίσει . Γιατί να είναι αναγκασμένη η Μιτζ , τ ό σο ελεύθερη . χαρούμενη και δυνατή να δεχτεί μια τέτοια συμπεριφο­ ρ ά. Γιατί να ή ταν αναγκασμένη να υποταχτεί , όπως ήταν ξεκάθαρο ότι υποτασσόταν , στην αγένεια και την αυ θάδεια της κυρίας Αλφρετζ στο τηλέφωνο. Όλα ήταν λάθος . . . ήταν ένα μεγ άλο λάθος ! Και τότε, όταν είχε δεί­ ξει ότι εν διαφερόταν του είχε απαντήσει ξεκάθαρα με τη δυσά ρεστη αλή θει α ότι έπρεπε να μεί νει στη δου­ λειά της και ότι οι δουλειές ήταν δυσεύρετες. Και ότι το να μείνεις σε μια δουλειά είχε σαν επακόλουθο δυσάρε­ στες καταστάσεις, που προέρχονταν όχι μ όνο από τη δουλειά τη ν ίδια, αλλά και από τη συμπεριφορ ά των ατόμων στη δουλειά. Μέχρι τ ότε ο Έντουαρντ είχε δεχτεί το γεγονός ότι πολλές νεαρές γυναί κες ήταν εργαζόμενες στην εποχή μας. Όποτε το είχε σκεφτεί ε ί χε φανταστεί π άντα ότι εργάζ ονταν επειδή τους άρεσε. Επειδή τους έδινε ένα αίσθ η μ α ανεξαρτη σίας και κάποιο ενδιαφ έρον στη 259


ζωή . Η αλή θει α ήταν ότι δεν είχε σκεφτε ί ότι η εργ άσιμη μέρα από τις ενν έα μέχρι τις έξι. με μια ώρα για μεσημε­ ριανό. ξέκοβε τα κορ ίτσια από τις περισσότερες χαρ ές και διασκεδάσεις τη ς προνομιούχας τάξης. Οτι η Μιτζ, αν δε θυσίαζε τη ν ώρα του μεση μεριο ύ, δεν μπορο ύσε να περ άσει απ ό κ άποια έ κθεση τέχνη ς" δεν μπορο ύσε να π άει σε μια απογευματινή συναυ λία. η μια βόλτα στη ν εξοχή το κα λ ο καί ρι για να φάει ή ρεμα σε έ να μακριν ό εστιατ όριο, αλλά αντι θέτως έπρεπε να ανα­ στ έλλει τις εκ δρομές στην εξοχή για το Σάββατο το από­ γευμα και την Κυριακή . Ν α παίρνει το μεσημεριαν ό της σε κ άποιο μπαρ γεμ άτο κ όσμο , ήταν μια καινο ύρια και δυσάρεστη ανακ άλυψη . Συμπαθούσε πο λύ τη Μιτζ. Τ η μι κρή Μιτζ, έτσι τ η σκεφτόταν . Ερχόταν. ντροπαλή και με μεγ άλα μ άτια στο Έϊνσγουικ για τις διακοπές, στην αρχή δε μι λούσε πολύ α λλά μι'τ ά γέμι ζε ενθουσιασμ ό και στοργή . Η τάση του Έ ντουαρντ να ζει απο κλειστικά στο παρελθόν και να δέχ εται το παρόν με επιφύλαξη , σαν να ή ταν κ ά τι που δεν ή ξερε, είχε καθυστερή σει την αναγν ώριση τη ς αλή θειας ότι η Μιτζ ήταν mα μεγ άλη γυναίκα που εργαζόταν για να βγ�λει το ψωμί της. Ή ταν εκείνο το βράδυ στο Χόλλοου ό ταν ε ί χε έρθ ει μ έσα, κρύος και τρ έμοντας, μετ ά από εκείνη την παρ ά ­ ξενη σύγκρουση με τη Χενριέττα, και η Μι τζ είχε γονα­ τίσει να αν ά ψει τη φωτιά. που συνειδη τοπο ίη σε για πρώτη φορά ότι η Μιτζ δεν ήταν ένα συμπαθητικό παι­ δί αλλά μια γυναί κα. Ή ταν μια συνειδητοποίηση που τον ενόχλη σε. Αισθάνθη κε ότι εί χε χ άσει κ άτι, κάτι που ήταν ένας από τους θη σαυρούς του από το Έϊνσγουικ . Και είχε πει αυθόρμη τα, μ ε κίνητρο εκείνο ,ο συναί260


σθη μα, " μακάρι να βλεπό μαστε περισσότερο Μιτζ . . . Ενώ όταν στεκόταν έξω με μια Χενριέττα η οπο ία δεν ήταν πια η γνωστή του Χενρι έττα που είχε αγαπήσει για τ όσο καιρό . είχε πανικοβληθεί . Και είχε μπει μέσα να βρει άλλη μια ενόχλη ση στο σχήμα που ήταν η ζωή του . Και η μικρή Μιτζ ήταν μ έ ρος του Έϊ νσγουι κ, α λλά αυτή δεν ήταν πια η μικρή Μιτζ. αλλά μια θαρραλέα γυναί κα με στεναχωρημ ένα μάτια την οπο ία δε γνώρι­ ζε. Από εκείνη την ημέρα είχε προβλήματα στο μυαλό του. Και είχε κατηγορήσει πο λύ τον εαυτό τ ου γ ια τον απερ ί σκεπτο τρόπο με τον οπο ί ο δεν είχε ενδιαφερθε ί ποτ έ για την ευτυχία ή τη ν άνεση τη ς Μιτζ. Η ιδέα της απαί σιας εργασί ας τη ς στο κατάστη μα τη ς Μ αν τάμ Αλφρετ ζ τον εί χε ανησυχήσει όλο και περισσότερο και τελικά είχε αποφασίσει να δει ο ίδιος πως ή ταν αυτό τ ο κατάστημ α ρο ύ χων . Ο Έντουαρντ κοίταξε φι λύποπτα στο παράθυρο ένα μικρ ό μαύ ρο φόρεμα με μια στενή χρυσή ζώνη . ορισμ έ ­ νες σφιχτ ές φόρμες γυμναστικ ής και ένα βραδινό φό ρε­ μα από μ άλλον ψεύτι κη δαντέλα. Ο Έντουαρντ δεν ήξερε τίποτα για τα γυναι κεία ρού­ χα, αλλά του φάνη κε ότι αυτά τα εκθέματα απευθύνο­ νταν σε μια πολύ ψευτογοητευτική κατηγορία ανθρώ­ πων . Όχι, σκέφτη κε, αυτό το μέρος δεν ήταν σωστό για τη Μιτζ. Κάποιος, ίσως η Λαίδη Άνγκατελλ , θα έπρεπε να κάνει κάτι. Ξ επερν ώντας την ντροπαλοσύνη του με μεγάλη προ­ σπάθεια ο Έντουαρντ σή κωσε τους πεσμένους ώμους του και μπή κε. Αμέσως έ μεινε παράλυτος από αμηχαν ί α. Δυο ξανθά π ονη ρ ά θη λυ κ ά με δ ι απεραστ ι κές φων ές κοί ταζαν "

26 1


φορ έματα σε έ να τοίχο , με μ ια με λαψή πωλήτρια να τις φροντίζ ει . Στο πίσω μ έρος του κ αταστήματος μια μικρή γ υν αί κ α μ ε χ ο ν τ ρή μ ύτη , κό κ κ ι ν α μ α λλ ι ά και μ ι α δυσάρεστη φωνή λογομαχούσε με μια χοντρή συγχυ­ σμένη πε λάτισσα η οποία ήθελε μερι κές διορθώσεις σε έν α β ρ αδι ν ό φό ρ ε μ α . Α π ό έν α δι π λαν ό θαλαμί σ κ ο ακούστη κε η φωνή μιας νευριασμ ένης γυναί κας. "Απαίσιο . απαίσιο, δεν μπορεί ς να μου φέρεις κάτι της προ κοπή ς να δο κιμ άσω;" Απαντ ώντας άκουσε το ή ρεμ ο μ ο υ ρ μ ουρ η τό τη ς φωνής τη ς Μιτζ, μια πειστι κή φωνή γεμάτο σεβασμό. "Τ ο κόκ κινο είναι πολύ καλό . Και νομ ίζω ό τι θα σας πήγ αινε. Αν θέλατε να το δοκιμάσετε . . . " " Δε θα σπατ α λή σω τον χρ όνο μου δοκιμ ά ζοντας πρ άγματα που βλέπω ότι δε μου κάνουν . Κάνε τον κόπο, σου έχω πει ότι δε θέλω τίποτα στο κόκκι νο. Αν ά κουγες αυτά που σου λέγανε . . . " Ο θυμός ανέβαινε στο πρ όσωπο του Έ ντουαρν τ . Ελπιζε η Μι τζ να πετάξει τ ο φόρεμα στο πρόσωπο τη ς αη διαστική ς γυναίκας. Αντίθετα εκείνη μουρμούρισε : " Θα ρίξω άλλη μ ι α μάτια. Πιστε ύ ω να σας εν διέφερε κάτι σε πρ άσινο Μαντάμ ; Η αυ τό το κίτρινο ;" "Φοβερό , απαίσιο ! Όχι δε θα δω τίποτε άλλο. Εί ναι σπατ άλη χρόνου . . . " Η Μ αντάμ Αλφρετζ είχε ξεκολλή σει από τη χοντρή πελάτισσά τη ς και είχε πλησιάσει τον Έντουαρντ κοι­ τάζοντ άς τον με απορία. Α υτ ό ς συνήλθε. "Είναι . . . θα ή θελα να μι λή σω . . . η μις Χάρντκαστλ είναι εδώ; " Τ α φρύδια τη ς Μ αν τάμ Αλφρετζ ση κώθηκαν, αλλά π ρ ό σε ξ ε τ η ν υ ψη λή ρ α πτ ι κ ή τ ων ρ ο ύ χ ω ν τ ο υ 262


Έ ντουαρντ , και του χάρισε ένα χαμ όγελο το οπο ί ο ήταν μ άλλον πιο δυσά ρεστο από ότι θα ήταν ο θυμ ός τη ς. Από μέσα από τον θαλαμίσκο η νευρική φωνή ακού­ η στ κε ξανά. ''Γιατί δεν προσέχει ς; Τ ι αδέξια που είσαι ! ' Έ σκισες το δίχτυ των μαλλιών μου. " Και η Μιτζ με μια ασταθή φωνή ανταποκρίθη κε: "Με συγχωρείτε μαντάμ . " "Η λί θια και αδέξια. Όχι θα το κάνω μόνη μου . Τ η ζώνη μου παρακαλώ. " 'Ή μ ι ς Χάρντκαστλ θ α είναι ελεύθερη σε ένα λεπτό , " είπε η Μαντάμ Aλφρrτζ. Τ ο χαμ όγελο τη ς ε ί χε γί νει π ια πονη ρό . Μια ξανθιά, κακοδι άθετη γυναί κα βγή κε από τον 9αλαμίσκο με αρκετά δέματα και βάδισε προς τον δρό­ l O . Η Μιτζ, φορ ώντ ας ένα σοβαρό μαύρο φόρεμα της χνοιξε την π ό ρτα. Εδεικνε χλωμή και δυστυχισμένη . ' Έχ ω έρ θει να σε πάω γ ι α μεση μ ε ρ ι αν ό , " εί πε ο Έντουαρντ χωρίς πρόλογο. Η Μιτζ κοί ταξε με κυνηγημ έ νο βλέμμα στο ρολόι . "Δε σχολάω πριν τ η μια και τέταρτο," είπε. Ήταν μια και δέκα. "Μπορείς να πας και τώρα μις Χάρντκαπτλ, μιας και ή ρθε ο φίλος σου να σε πάρει . " Η Μιτζ μουρμούρισε: "Ευχαριστώ κυρία Αλφρετζ, " και στον Έντουαρντ: "Θα είμαι έτοιμη σε ένα λεπτό, " και εξαφανίστη κε στο πίσω μέρος του καταστήματος. Ο Έντουαρντ, ο οποίος είχε τραβηχτεί από τομα από τ ο β ά ρ ο ς τ η ς έ μ φ α ση ς π ο υ εί χ ε δ ώσει η Μ α ν τ άμ Αλφρετζ στη λέξη φίλος, στεκ όταν εκεί περιμένοντας, Η Μ αντάμ Αλφρετζ ήταν έτοιμη να ξεκινή σει π ονηρή 263


συ�ή τη ση μα ζί του όταν η πόρτα άνοιξε και μια πλού­ σια γυναίκα με ένα πεκινουά μπή κε, έτσι τα επιχειρη­ ματικ ά ένστικτα της Μ αντάμ Αλφρετζ την έστρεψαν στην πελάτισσα. Η Μιτζ επανεμφανίστη κε φορ ώντας το παλτ ό τη ς και παίρνοντας την αγκαζέ ο Έντουαρντ την οδήγησε έξ ω από το μαγαζ ί στον δρόμο . "Θε έ μου, " ε ίπε . "είσαι υποχρεωμένη να ανέχεσαι τέτοια πρ άγματα; Άκουσα εκε ί νη τη βλαμμένη που σου μι λο ύσε πίσω απ ό την κουρτίνα. Πως το αντέχεις Μιτζ ; Γιατί δεν τη ς πέταξες τ α φορέματα στο κεφάλι ;" "Θα έχανα τη δουλειά μου αν έκανα τέτοια πράγμα­ τα. " " Μα δε σου έρχεται να ρίχνεις πρ άγματα σε τέτοιες γυναίκες;" Η Μιτζ πή ρε μια βαθιά ανάσα. " Κ αι βέβ αια. Υ π ά ρχο υν περιπτ ώσει ς, ειδι κ ά στ ο τέλο ς μ ι ας δύ σκολη ς εβδομάδας στις κα λ οκαιριν έ ς εκπτώσεις. όπου φοβάμαι ότι θα ξεφύγω και θα πω σε όλους ακρι βώς που να πάνε, αντί να τους λέ ω, "ναι μαντ ά μ , " "όχι μαντάμ , " . . . " Θα δω αν έχουμε τίποτα μαντάμ . " " Μ ιτζ, αγαπητή μου Μ ιτζ, δεν μπορε ί ς να τα ανεχτείς όλα αυτά ! " " Μ ην αναστατώνεσαι Έντουαρντ . Γιατί έπρεπε ν α έρθεις εδώ; Γιατί δεν πή ρες ένα τη λέφωνο ; " " Ή θελα να δω από μόνος μου. Ανησυχούσα. " Έ κανε μια παύση και μετά ξέσπασε. 'Ή Λούσυ δε θα μιλούσε σε μια που έπλενε πιάτα όπως αυτή η γυναίκα μι λούσε σε εσένα. Είναι λάθος που πρέπει να ανεχτείς αυτή την αγένεια και την αυθάδεια. Θεέ μου Μιτζ, θα ή θελα να σε πάρω από δω και να πάμε στο Έϊνσγουικ. Θα ή θελα 264


να φωνάξω ένα ταξί και να σε πάω στο Έϊ νσγουι κ με το τρ ένο των 2 . 1 5 . " Η Μι τζ σταμ άτησε. Η απάθεια έφυγε από πάνω της. Εί χε περ άσει έν α δύ σ κο λο κο υ ρ αστι κό π ρ ω ι ν ό μ ε κακούς πε λάτες και η Μ αντάμ ήταν στα χειρότερα τη ς. Γύ ρ ι σε στον Έ ν τ ο υ α ρ ν τ μ ε έν α ξαφν ι κ ό αί σθη μ α πικρ ίας. "Τ ότε γιατ ί δεν το κάνεις; Κ υ κ λοφορούν αρκετ ά ταξί ! " Τ η ν κοίταξε, σοκαρισμένος από την ξαφνι κή οργή της. Συνέχισε, ο θυμός τη ς όλο και μεγαλύ τερος: "Γιατί πρέπει να έρχεσαι και να λες αυτά τα πράγμα­ τα; Δεν τα εννοείς. Ν ομίζεις ότι κάνει τα πράγματα πιο εύκο λα μετά από ένα απαίσιο πρωινό να μου \:j υμ ί ζουν ότι υπάρχουν μέρη σαν το Έϊνσγουι κ ; Ν ομίζεις ό τι πρ έ­ πει να σε ευχαριστήσω που στ έκεσαι εκεί και μιλάς γ ια το πόσο θα ήθελες να με βγάλεις από αυτή την κατά­ σταση ; Όλο γ λύκες, αλλά χωρ ίς ει λικρί νεια. Δεν εννο ­ είς τ ί ποτα από αυτά που λες. Δεν το ξέρεις ότι θα που­ λού σ α τ η ν ψυ χ ή μ ο υ γ ι α να π ά ρ ω το 2 . 1 5 γ ι α τ ο Έϊνσγουικ και να ξεφύγω από όλα αυτά; Δεν αντέχω κα",: να σκ έφ τ ο μ αι το Έϊν σγουι κ . κατα λα β αί ν ε ι ς ; Θέλεις να κάνεις το καλό Έ ντουαρντ αλλά είσαι σκλη­ ρός ! Απλώς λες διάφορα ... λες διάφορα, τ ί ποτα παραπ ά­ νω . . . Στάθη καν αντί κρυ ο ένας τον άλλον, προκαλώντας συνωστισμό στο πλή θος που πήγαινε για μεσημεριανό . Και όμως έβλεπαν ο ένας τον άλλον και τίποτε άλλο. Ο Έ ντουαρντ την κοιτο ύ σε σαν να ή ταν ένας άν δρας που μόλις είχε ξυπνήσει από τον ύπνο . Είπε : "Εντάξει, να πάρει . Θα έρθεις στο Έϊνσγουικ με το τρένο τ ων 2 . 1 5 ! " "

2tΊ�


Σήκωσε το μπαστούνι του και φώναξε ένα περαστικό τ αξί . Α υ τ ό σ τ α μ ά τ η σε δί π λ α σ τ ο π ε ζ ο δ ρ ό μ ι ο . Ο Έ ντουαρντ άνοιξε την πόρτα και η Μ ιτζ, λί γο ζαλισμέ­ νη , μπή κε. Ο Έ ντουαρντ είπε : "Στο σταθμό Πάντινγτον " και ο ο δ ηγός ακολούθησε τη ν εντολή του. Κάθισαν σιωπη λοί . Τα χείλια τη ς Μιτζ ή ταν σφιγμέ­ ν α . Τ α μ άτια της προκ λητικά και επαναστατικά. Ο Έ ντουαρντ κοιτο ύσε μπροστά του . Καθώς περ ίμεναν τα φανάρι α στην οδό Οξφορντ, η Μιτζ ε ίπε κακότρο πα: " Φαίνεται ότι είδα την μπλόφα σου." Ο Έντουαρντ εί πε αργά: "Δεν ή ταν μπλόφα. " Τ ο ταξί ξεκίνησε απότομα. Όταν το ταξί έστριψε αριστερ ά στην ο δό Εντζγουερ και πλησίαζε το Κέϊμπριτζ Τ έρρας, ο Έ ντουαρντ ξαφ­ νι κά επανέκτησε τη φυσιολογι κή του νοοτροπία. Είπε: " Δεν μπορούμε αν πάρουμε το τρένο στις 2. 1 5 ," και χτυπώντας το γυαλί είπε στον οδηγό : " Πήγαινε στο Μπέρκλη . " Η Μ ιτζ είπε ψυχρά: "Γιατί δεν μπορο ύμε να πάρουμε το τρένο στις 2. 1 5 ; Είναι μ ό νο μι άμιση τ ώρα. " Ο Έντουαρντ τη ς χαμογέλασε. " Δεν έχεις βαλίτσες μαζί σου μικρή Μιτζ. Ούτε νυχτι­ κές ούτε οδοντόβουρτσες ο ύτε σωστά παπούτσια. Έχει και ένα τρένο στις 4 . 1 5 . Θα πά ρουμε κάτι να φάμε και θα το συζητήσουμε. " Η Μι τζ αναστέναξε. "Τ ό σο χαρακτη ριστικό σου Έντουαρντ . Να θυμη ­ θείς και το πρακτικό μέρος των πραγμάτων. Η παρόρ­ μηση δε σε πάει πολύ μακριά. Τ έλος πάντων ή ταν tvC καλό όνειρο, όσο κράτησε. " 266


Εβαλε το χέρι της στο δικό του και χαμογέλασε με τον συνη θισμένο τρόπο. "Με συγχωρείς που στάθη κα στο πεζοδρόμιο και σου φών αζα έτσι , " είπε. 'Άλλά και εσύ ήσουν ενοχλητι κός. " " Ν αι , " είπε. " Μάλλον 11μουν . " Μ πιι καν στο Μ πέρ κλη ευτυχισμένοι ο έ νας δίπλα στ ον άλλον. Βρή καν ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο κ αι ο Έντουαρντ παρήγγει λε ένα θαυμάσιο γεύμα. Καθώς τελείωναν το φαγητό ή Μιτζ αναστέναξε και είπε: "Πρέπει να επιστρ έψω στο μαγαζί , ο χρ ό νος μου τελείωσε." "Θα πάρεις το μεση μεριανό σου σή μερα με την ησυ­ χία σου . ακόμα και αν χρειαστεί να αγοράσω τ α μισά ρ ούχα από το μαγαζί ! " "Αγαπητέ Έντουαρντ, είσαι πολύ γ λυκός' " Εφαγαν Κρεπ Σουζέτ και στο τέλος ο γκαρσόν τους έφερε και καφέ. Ο Έ ντουαρντ ανακάτευε τη ζάχαρη με το κ ου τάλι όταν είπε: " Τ ο αγαπάς αληθινά το 'Είνσγουι κ, έτσι δεν είναι ; " " Π ρ έπει να μι λάμε γ ι α το Έϊνσγουι κ; Επέζησα από το γεγο ν ό ς ό τ ι δεν πή ρ αμε το τ ρ έ ν ο στις 2 . 1 5 , και καταλαβαί νω ότι δι:: ν υπάρχει καμια ε λπίδα να πάρου­ με το 4 . 1 5 αλλά δ ε χ ρειάζεται να μου το θυμίζεις συνέ­ χεια. " Ο Έ ντουαρντ χαμογέλασι:; . 'Όχι, δεν προτείνω να πάρουμε το τρένο στις 4 . 1 5 . Αλλά προτείνω να έ ρθεις στο Έϊνσγου ι κ Μ ι τ ζ . Π ρ οτείν ω ν α έ ρ θε ι ς ε κ εί γ ι α πάντα, αν μπορείς ν α μ ε ανεχτείς. " Τ ον κοίταξε π ά νω από το φλιτ ζάνι τη ς, το έβαλε ά κ τω με ένα χέρι που κατάφερε με δυσκολί α να με ίνει . σταθερό . ' Τ ι εννοείς Έντουαρντ ;" 267


" Σου κάνω πρ όταση γάμου Μ ι τζ. Δε λέω ότι είμαι πολύ ρομαντικός τύ πος. Είμαι μάλλον βαρετός, αυτό το ξέρω, και δεν εί μαι πολύ καλός σε τίποτα. Τ ο μ όνο που κ άνω είναι να διαβάζω βι βλία και να περιφέρομαι από εδώ και από κει . Αλλά εντούτοις δεν είμαι πο λύ συναρ­ παστι κό ά τομο , Γνωρι ζό μαστ ε για πο λύ καιρ ό και νομίζω ό τι το Έϊνσγουικ θα κάλυπτε τα κεν ά. Νομίζω ό τι θα ή σουν ευτυχισμένη στο Έϊνσγουικ Μ ιτζ. Θα έρθεις; " Η Μιτζ κατάπι ε μια δυο φορ έ ς και είπε : " Α λλά νόμιζα ότι η Χενριέττα . . . " και σταμ άτησε. Ο Έ ντουαρντ ανταποκρίθη κε, με φωνή απαθή και σταθερή : "Ν αι έχω ζητήσει από τη Χενριέττα να με παντρευτεί τρεις φορές. Κάθε φορ ά αρνή θη κε. Η Χενριέττα ξέρει τι δεν θέλει . " Πέρασε ένα διάστημα σιωπή ς, και ο Έντουαρντ είπε : "Λ οιπόν Μιτζ, τι λες; " Η Μιτζ τον κοίταξε. Η φωνή της ήταν συνεπαρμένη . Είπε: "Φαίνεται τόσο περίεργο, να σου προσφέρουν τον παρ άδεισο σε ένα πι άτο . . . στο Μπέρκλη ! " Τ ο πρόσωπο του φωτίστη κε. Είχε βάλει τ ο χέρι του πάνω από το δικό της για μια στιγμή . "Παράδεισος σε ένα πιάτο, " είπε . .. Ώστε έτσι αισθά­ νεσαι για το Έϊνσγουικ. Μιτζ είμαι πολύ ευτυχισμέ­ νος. " Κάθονταν εκεί ευτυχισμένοι. ο Έντουαρντ πλή ρωσε τον λογαριασμό και πρόσθεσε και ένα τεράστιο φιλο­ δώ ρ η μ α . Οι ά νθρ ωποι στο εστιατόριο έφευγαν σιγ ά σιγ ά. Η Μιτζ είπε με μεγάλη προσπάθεια: "Λοιπόν θα πρέπει να φύγω. Π ρέπει να πάω πίσω στην 268


κ υρία Αλφρετζ. Στο κάτω κάτω βασίζεται σε μ ένα. Δεν μπορ ώ να την εγ κ ατα λείψω έτσι . " "Ν αι , μάλλον θα πρ έπει να πας πί σω κ αι να παραιτη ­ θείς ή να κάνεις αυτό που χρειάζεται . Αλλά δε θα δου­ λέψεις πια ε κ εί , δεν το ανέχομαι . Αλλά πρ ώτα πρέπει να πάμε σε έ να από εκείνα τα μαγαζιά στη ν οδό Μ πόντ , εκεί που που λάνε τα δαχτυ λίδια. " "Δακτυλίδια; " "Δε συνη θί ζεται ; " Η Μιτζ γέλασε. Στ ο μ ο υ ν τ ό φως τ ο υ χ ρ υ σο χ ο ε ί ου η Μ ι τ ζ κ αι ο Έ ντουαρντ έσ κυ βαν πάνω από δίσ κ ους με δαχτυ λίδι α για αρρα βώνες. Καθώς ένας δια κ ριτικός πωλητής τους παρα κ ο λουθούσε κ αλοπροαί ρετα. Ο Έ ντουαρντ ε ίπε, κ άνοντας ένα δίσκο στη ν άκρη : " Όχι σμαράγδια. " Η Χενριέττα φορώντας πράσινα του ί ντ, η Χενριέ ττα σε βραδινό φόρεμα, σαν κ ινέζι κ ο νεφρ ί τη . . . Όχι, όχι σμαράγδια. Η Μιτζ έδιωξε ένα πόνο που είχε στην καρδιά τη ς. "Διάλεξε για μένα , " εί πε στον Έ ντουαρντ . Αυτός έ σκυψε πάν ω από το δίσ κ ο μπροστ ά τους. Διάλεξε ένα δαχτυλίδι με ένα διαμάντι . Δεν ήταν μεγά­ λη π έ τρα, αλλά είχε όμορφο χρ ώμα κ αι σαν να ήταν φλογισμένη . "Εμ ένα θα μου ά ρεσε αυτ ό . " Η Μιτζ κ ούνη σε το κ εφάλι τη ς. Τ ης άρεσε πάρα πολύ αυτή η ε κ δή λωση του α λάνθαστου κ αι σχο λαστι κ ού γούστου του Έ ντουαρντ. Τ ο έβαλε στο δά κ τυ λο τη ς καθώς ο Έντουαρντ κ αι ο κ αταστηματάρχης πήγαν σε μια ά κ ρη . Ο Έντουαρντ του έγραψε μια επιταγή για τριακ όσιες 269


σαράντα δυο λίρες και γύρισε στη Μιτζ χαμογε λώντας. Είπε : " Α ς πάμε να εί μαστε αγενεί ς με τη μαντάμ Αλφρετζ. "

�70


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25

"Αγαπητή μου είμαι τόσο χαρούμενη ! " Η Λαίδη Ά νγκατελλ άπλωσε τ ο εύθραυστο χέρι τη ς 1τον Έ ντουαρντ και ακούμπησε τη Μιτζ απαλά με το Χλλο . " Έ κανες πολύ κα λά Έ ντουαρντ, να τη ν κ άνεις ν α φύγει από κείνο τ ο απαίσιο μαγαζί και να τ η φέρεις εδώ. Θα μείνει εδώ βέβαια, κω θα παντρευτείτε εδώ. Η ε κκ λησία του αγίου Γεωργίου είναι τρία μίλια από εδώ αν πάρεις τον δρό μο, αλλά μόνο ένα μίλι αν πας από το δάσος. Α λλά δε συνη θίζεται να πάει κάποιος σε γάμο μέσα από το δάσος. Και μ άλλον θα πρέπει να το κάνει ο εφη μέριος, ο κακομοίρης δυστυχώς παθαί νει τρομερά κρυ ολογήματα τον χειμ ώνα. Ο β οη θό ς εφημερίου έχει πο λύ καλύτερη φωνή , και όλα θα ήταν mo εντυπωσια­ κά και mo θρησκευτικά αν το έκανε αυτός. Είναι τόσο δύσκολο να έ χεις το απαιτούμενο δέος και σεβασμό ό ταν κάποιος μι λάει μέσα από τη μύτη του. " Ή ταν, σκέφτη κε η Μιτ ζ , χαρακτη ριστι κή υποδοχή της Λούσυ. Τ ην έ κανε να θέλει να γε λάσει και να κλά­ ψει συνάμα. "Θα ήθελα πολύ να παντρευτώ εδώ, Λούσυ, " είπε. "Τ ότε τακτοποιήθη κε αγαπη τή μου. Ένα μπεζ σατέν, νομίζω, κι ένα βιβλίο προσευχών από ε λεφαντόδοντο όχι λουλούδια. Παράνυμφες;" " Όχι, δε θέλω να κάνουμε μεγάλη φασαρία. Απλώς ένα ήσυχο γάμο. " "Σε καταλαβαίνω αγάπη μου, και νομίζω ότι ίσως να έχεις δί κιο. Όταν γίνεται γ άμος το φθινόπωρο είναι σχε27 1


δόν πάντα με χρυσάνθεμα, τόσο βαρετό λουλούδι . Και αν δεν μπεις σε μεγάλο κόπο στην επιλογή των παρα­ νύ μ φων εί να ι τόσο δύσ κ ο λο να τα ται ρ ι άξε ι ς . Κ αι πάντα υπάρχει και μια κοπέλα απ όλυτα ανnγκαία που κ αταστρέφει όλ η την τελι κή ει κόνα. Α λλά συνή θως πρέπει να βρίσκεται εκεί επει δή είναι η αδερ φή του γα μ π ρ ο ύ αλλ ά στ η ν π ε ρ ί π τ ωσή μ α ς , " η Λ α ί δ η Άνγκατελλ έλαμψε, 'Ό Έ ντουαρντ δεν έχει αδερφι� ς." "Αυτ ό είναι ένα ση μείο υπέρ μου, " είπε ο Έ ντουαρντ, χαμογε λώντας. "Αλλά τα παι διά είναι τα χει ρότερα στους γάμους," συνέχι σε η Λαίδη Ά νγκατελλ, ευτυχισμένη στο να ωω­ λουθεί τις δι κ ές τη ς σκέψει ς. 'Όλοι λέ νε : Τ ι γλυ κά ! αλλά Θ εέ μου τι άγχος ! Πατάνε το νυφικό, η φωνάζουν την παραμάνα και πολλές φορές αρρωσταίνουν . Π άντα αναρωτιόμουν πως μπορεί μια κοπέλα να ανεβαίνει τον διάδρομο τη ς εκκ λη σίας χωρίς να ξέρει τι γίνεται από πίσω τη ς. " "Δε χ ρ ειάζεται ν α υπ άρ χει τίποτα από π ί σω μ ο υ . Μπορώ να παντρευτ ώ μ ε φο ύστα και πουκ άμισο . " 'Ό χι , Μ ιτζ, αυτ ό μοιάζει τόσο πο λύ με χ ή ρα. Όχι , καλύτερα να έχεις μπεζ σατ έν , και όχι από το κατάστη ­ μα της μαντάμ Α λφρετζ. " "Οπωσδήποτε όχι από εκεί," είπε ο Έ ντουαρντ. "Θα σε πάω στου Μ ι ρ έϊλ, " είπε η Λαίδη Άνγκατελλ. "Αγαπη τή Λούσυ, δεν έχω λεφτά να ψωνίσω από το Μιρ έϊλ ." 'Άνοη σίες Μ ιτζ . Ο Χένρυ και εγώ θα σου δώσουμε τη ν π ρ ο ί κ α σ ο υ . Κ αι ο Χ έν ρ υ θα σε δ ώσει σ τ ο ν Έ ντουαρντ . Ελπί ζω να του κάνει το παντε λόνι του . Είναι σχεδόν δυο χ ρό νια από την τελευταία φορά που πήγε σε γάμο. Και εγώ θα φορέσω . . . " 272


Η Λαίδη Άνγκατελλ έ καν ε μια παύση και έ κ λεισε τα μ άτια τη ς. "Ναι Λούσυ ; " " Μπλε Υδραγγέα, " ανήγγει λε η Λαίδη Άνγκατελλ με μια απορροφη μένη φωνή . "Υποθέτω Έ ντουαρντ, ότι θα έχεις έναν από τους καλούς φίλους σου για κουμπ ά ρο. Υ π ά ρχει βέβαι α και ο Ν τέϊ βη ν τ . Θα ή ταν καλό γι ' α υτόν . Θα του έδινε αυτοπεποί θη ση ξέ ρεις, και θα αισθανόταν ότι τον συμπαθούμε. Αυτό νομίζω ότι έχει μεγ άλη σημασία για τον Ντέϊ βηντ. Π ρέπει να εί ναι απο­ γοη τ ευτι κό να είσαι τόσο έξυπνος και διανοούμ ενος και να μην σε συμπαθεί κανείς γι ' αυτό ! Αλλά θα ήταν και επικίνδυνο . Θ α έχ ανε το δαχτυ λίδι , η θα του έπεφτ ε την τε λευταία στιγμή . Αυτό θα ήταν υπερ β ο λικό άγχος για τον Έντουαρντ. Αλλά θα ήταν καλό να έχουμ ε τα ίδια άτομα που ή ταν παρ όντα στο φόνο. " Η Λαίδη Ά νγκατελλ εί πε τις τ ελευταίε ς λέξε ις σαν να έλεγε κάτι εντελώς φυσιολογικό . 'Ή Λ αίδη Ά νγκατελλ φι λοξένησε μερι κούς φίλους γι α έναν φ όνο αυτό το φθινόπωρο," είπε ασυγκρ άτη τη η Μιτζ. "Ν αι , " εί πε η Λούσυ σκεπτικά. " Μ άλλον αυτή την εντύ πωση έδωσα. Ένα π ά ρτι για τον φόνο. Ξέρεις, όταν το κ α λοσκεφτείς, ακρι βώς αυτό ήταν ! " Η Μι τζ τρ έμοντας είπε : "Τ ου λάχιστο έχ ει τελειώσει πια. " "Δεν έχ ει τελει ώσει ακριβ ώς . . . η αν ά κριση ανα βλή ­ θη κε . Κι αυτό ς ο κ α λός επι θεωρ η τή ς Γ κ ρέιντ ζ έ χ ει άν δ ρες παντού, πηγαίνουν συνέχ εια στα δάση και τρο­ μάζουν τους φασιανο ύς, και εμφανίζονται σαν εκείνα τ α παι χ νί δια με το κουτί και το διαβολάκι στο ελατή ­ ριο , στα m o απίθανα σημ εί α. " 273


"Τ ι ψάχνουν ; " ρώτησε ο Έ ντουαρντ. "Τ ο περίστροφο που σκ ό τωσε το Τ ζων Κρίστοου ; " "Μάλλον αυτό θα είναι. Ηρθαν στο σπίτι με ένταλμα έοευνας. Ο επιθεωρητή ς ή ταν πολύ απο λογη τικός γι ' αυτό. ακόμα και ντροπαλός. αλλά του είπαμε ότι ήταν μεγάλη χαρά μας. Ή ταν πολύ ενδιαφέρον. Κοίταξαν παντού. Τ ους ακολούθη σα και πρότεινα ένα δυο μέρ η που δεν είχαν σκεφτεί. Αλλά δε βρή καν τίποτα. Ή ταν μεγ άλ η απογοή τευση . Ο κακομοί ρης ο επιθεωρη τή ς Γκρέιντ ζ έχει αδυνατίσει και συνέχεια τραβάει το μου­ στ άκι του. Η γυναίκα του θα έπρεπε να του δίνει ιδιαί­ τερα θρεπτ ικά γεύματα με όλο το άγχος που περνάει . Αλλά νομίζω ότι θ α είναι από αυτές τις γυναίκες που προτιμούν περισσό τερο να λάμπει το πάτωμα από ένα γευστικό φαγητό. Αυτό μου θυμίζει ότι πρέπει να πάω να δω την κυρία Μέντγουεϊ. Περίεργο πως οι υπη ρέτες δεν αντέχουν τη ν αστυνομί α. Τ ο σουφλέ τη ς χ θες τη νύχτα δεν τρωγόταν . Τ α σουφλέ και τα γλυκά πάντα δείχνουν αν κάποιος έχει προβλήματα. Α ν δεν ήταν ο Γκάτζον να τους κρατ άει νομίζω ότι οι μισοί υπη ρέτες θα είχαν φύγει. Γιατί δεν πάτε και εσείς οι δυο μια βόλ­ τα να βοη θήσετε τη ν αστυνομία να βρει το περίστρο­ φο ; " Ο Ηρακλής Πουαρό καθόταν στον πάγκο που έβλεπε προς τα περιβόλια με τις καστανιές πάνω από τη ν mffi­ να. Δεν αισθανόταν ότι ήταν σε ξένο σπίτι απρόσκλη ­ τος επειδή η Λαίδη Άνγκατελλ, με πολύ γλυκό τρ ό πο του εί χε ζη τή σει να πη γαίνει όπου θέλει και οπό τε θέλει . Ή ταν αυτή η γλυκύτητα τη ς Λαίδη Άνγκατελλ που σκεφτόταν . Κάθε τόσο άκουγε να σπάνε ξυλαράκια στο δάσος, η έβλεπε κάποια μορφή να περνάει από το κάτω μέρος του 274


περιβολιού. Σε λίγο η Χενριέττα ή ρθε από το μέρος του δρόμου. Σταμάτησε για λίγο όταν είδε τον Πουαρό, μετά ήρθε και κάθισε δίπλα του. "Κα λημέρα σας κύριε Πουαρό . Μόλις είχα πάει στο σπίτι σας αλλά λείπατε. Φαίνεστε σαν Ολύμmος θεός. Μήπως προε δρεύετε στο κυνήγι ; Ο επιθεωρητή ς φαίνε­ τ αι πο λύ δ ραστή ριος. Τι ψάχνο υν, το περίστροφο ; " "Ναι μις Σάβερν εϊκ." "Θα το βρουν, νομίζετε;" " Πολύ σύντομα θα έλεγα. " Τ ον κοίταξε ερωτηματι κά. "Δη λα δή έχετε κάποια ι δέ α για το που είναι ;" ' Όχι. Αλλά νομίζω ότι θα βρεθεί σύντομα. Είναι ώρα να βρεθεί . " "Λ έτε πολύ παρ άξενα πρ άγματα κύριε Πουαρό ! " " Παράξενα πρ άγματ α συμβαίνουν εδώ . Επιστρέψατε πολύ γρήγορα από το Λον δίνο δεσποινίς. " Τ ο πρόσωπο της σκλή ρυνε. Τ η ς ξέφυγε ένα κοφτ ό mκρό γέλιο . ''Ο δολοφόνος επιστρέφει στο σημείο του εγκλή μα­ τος; Αυτή δεν εί ναι η παλιά δεισι δαιμον ί α; Έτσι νομί­ ζετε ότι εγώ το έκανα ! Με mστέψατε όταν σας είπα ότι δε θ α . . . δε θ α μπορούσα να σκοτ ώσω κανέναν ;" Ο Πουαρό δεν απ άντησε αμέσως. Τ ε λι κά είπε σκεφτι­ κός : "Από την αρχή είχα την ι δέα ότι είτε αυτ ό το έγκλη ­ μ α ήταν τόσο απλό, τόσο υπερ βολικά απ λό που ήταν δύσκολο να πιστέψω την απ λότητα του ( και η απ λότη -. τα, δεσποιν ί ς, μπορεί να εί ναι πο λύ δυσν ό ητη ) , αλλιώς ή ταν πά ρα πολύ περίπλοκο. Με αυτό θέλω να πω ότι έχ ουμε να κάνουμε με ένα νου ι καν ό για περ ίπλοκες 275


και έξυπνε ς εφευρ έσεις. Έτσι ώστε κάθε φορά που π λη ­ mάζαμε την αλή θεια, στην πραγματι κότητα μας ο δη ­ γούσε σ ε έ ν α δρό μο που έφευγε από τ η ν αλή θεια και στο τ έλος μας έφερνε σε ένα ση μείο όπου δεν υπή ρχε τίποτα. Αυτή η φαι νομενι κή ματαιότητα, αυτή η συνε­ χή ς ερημι ά , δεν είναι αληθινή , είναι τεχνη τή , σχεδια­ σμένη . Έ να πο λύ λεπτό και πολυμήχανο μυαλό ενεργεί εις βάρος μας συν έχεια . . . και τα καταφέρνει . " " Κ αι ; " ε ίπε η Χενριέττα. "Τ ι σχέση έχει με εμένα αυτό ;" "ο νους που ενεργεί εις βάρος μας είναι δημιουργικός δεσποι νίς. " 'Ά, κατ άλαβ α, εκεί μπαίνω εγ ώ ;" Ή ταν ή συχη , τα χε ίλια τη ς ήταν σφιγμένα πι κρά. Από την τσέπη του μπουφάν τη ς είχε π ά ρει ένα μολύβι κ αι ζ ωγ ρ άφ ι ζε τ ο π ε ρ ί γ ρ α μ μ α εν ό ς φ α ν τ α σ τ ι κ ο ύ δέντρου στο άσπρο ξύλο του πάγκου, ζαρώνοντας τα φρύδια τη ς καθώς το έκανε. Ο Πουαρό την παρακο λουθούσε. Κάτι κινή θη κε στο νου του . . . από τότε που στεκόταν στο σαλόνι της Λαί δη Άνγκατελλ και κοιτούσε ένα σωρό από χαρτιά με σκορ του μπριτζ, από τότε που στεκόταν δί π λα στο βαμμένο mδερένιο τραπέζι στο περίπτερο το επόμενο πρωί, και μια ερ ώτηση που είχε κάνει στο Γκάτζον. Είπε: "Αυτό είχες φτι άξει στα χαρτι ά του μπριτ ζ . . . ένα δέντρο. " "Ναι ." Η Χενριέττα φάνη κε να συνει δη τοποιεί τι έκανε. "Είναι το Ί ντγκραmλ κύριε Πουαρό. " Γέλασε. "Γιατί το λες Ί ντγκραmλ; " Τ ου εξήγησε την πηγή του Ίντγκραmλ. "Και έτm όταν "σκαριφείς" (έτm δεν το λες; ) π άντα 276


ζωγ ραφίζει ς το Ί ντγκρασιλ; " " Ν αι . Τ ο σκ α ρ ί φη μ α ε ί ναι περίεργο π ρ άγμ α δεν είναι ;" "Εδώ στο κάθισμα, στο σκορ του μπριτζ, στο περίπτε­ ρο την Κυριακή το πρωί . .. " Τ ο χέρι που κρατούσε το μολύβι κοκάλωσε. Είπε με έναν τόνο αδιάφορης διασκέδαση ς: "Στο περίπτερο ;" "Ναι , στο στρογγυλό σιδερένιο τραπέζι εκεί . " 'Όχι, αυτό πρέπει να ήταν το Σάββατο το απόγευμα. " "Δεν ή ταν το Σάββατο το απόγευμα. Όταν ο Γκάτζον έφερε τα ποτή ρια εδώ στο περίπτερο, κατά τις δώδεκα το πρωί τη ς Κυριακή ς δεν υπή ρχε τίποτα ζωγραφι σμέ ν ο στο τραπέζι . Τ ον ρώτησα και είναι βέβαιος. " "Τ ότε π ρέπει ν α ή τ αν , " δί στ ασε γ ι α μ ι α στι γμή , "βέβαια ή ταν την Κυριακή το πρωί . " Α λλά ο Πουαρό , ακ όμα με χαμόγελο , κούνησε το κεφάλι του . "Δε νομίζω, οι άνδρες του Γ κρέιντζ ήταν στην πισίνα όλο το απόγευμα της Κυριακής φωτογραφίζοντας το πτώμα, βγάζοντας το περίστροφο από το νερό . Δεν έφυ­ γαν μέχρι το σούρουπο . Θα έβλε π αν αν είχε μπει κάποι­ ος στο περίπτερο . " Η Χενριέττα είπε αργ ά : "Τ ώρα θυμάμαι . Πήγα εκεί το βράδυ, μετ ά από το δεί­ πνο. " Η φωνή του Πουαρό ή ταν κοφτή : "Οι άν θρωποι δε " σκαριφί ζουν " στο σκοτάδι μις Σάβερνεϊκ . Θέλεις να μου πεις ότι πήγες στο περίπτερο τη νύχτα και στ άθη κες δίπλα στο τραπέζι να ζωγραφί­ σεις ένα δέντρο ενώ δεν μπορούσες να δεις αυτό που έ κανες;" 277


Η Χ ε ν ρ ι έττα ε ί πε ή ρεμη : " Σας λέ ω τη ν αλή θε ι α . Φυσι κ ό είναι να μ η ν τ ο πιστ έ ψετε. Έ χετε τις δι κές σας ιδέες. Παρεπιπτόντως, ποια είναι η δι κ ιά σας άποψη ; " "Εγώ λέω ότι ήσασταν στο περίπτερο τη ν Κυρια κή το πρωί λίγο μετ ά τις δώδε κ α όταν ο Γ κ άτζον είχε φέρει τα ποτή ρια. Καθίσατε δίπλα στο τραπέζι παρα κ ολουθώ­ ντας κ άποιον η περιμένοντας κ άποιον, κ αι ασυνείδη τα βγάλατε ένα μο λύβι κ αι ζωγραφίσατε το Ίντγ κ ρασιλ χωρίς να έχετε πλή ρη συνείδη ση του γεγον ότος. " "Δεν ή μ ουν στο περίπτερο τη ν Κυρια κ ή το πρωί . Κάθισα στο μπα λ κ ό νι για λίγο, μετ ά πή ρα το κ αλάθι κ αι έ κ οψα μερι κ ά λουλούδια κ αι έδεσα μερι κ ά άλλα που είχαν πέσει . Μετά α κ ρι βώς στη μια πήγα στην πισί­ να. Τ α έχω πει όλα στον επιθεωρη τή Γ κ ρέιντζ. Ή ρθα στην πισίνα μετ ά τη μια, λί γο μετά από τον φόνο. " "Αυτό," είπε ο Η ρακλής Πουαρό, "είναι η δι κιά σας άποψη . Αλλά το Ί ντγ κ ρασιλ, δεσποινίς, είναι μάρτυρας κατηγορίας σας. " "Εννοεί τε ό τι ήμουν στο περίπτερο κ αι σ κ ότωσα το Τ ζων Κ ρίστοου ;" ' Ή σασταν εκεί και σκοτώσατε το Τ ζων Κρίστοου. Η είδατε ποιος σκότωσε τον Τ ζων Κρίστοου. Η κ άποιος άλλος που ήξερε για το Ί ντγκρασιλ το ζωγράφισε επί­ τη δες για να σας ενοχοποιήσει. " Η Χενριέττα ση κώθη κε με το κ εφάλι ψη λά. "Εσε ί ς ακόμα νομί ζετε ότι εγώ σκ ότωσα το Τ ζων Κρίστοου . Νομίζετε ότι μπορείτε να το απο δείξετε. Θα σας πω κάτι. Δε θα το απο δείξετε. Ποτέ ! " "Νομί ζετε ότι είσαστε πιο έξυπνη από εμ ένα;" "Δε θα το απο δείξετε ποτέ, " είπε η Χεν ρ ι έττα, και γυρίζοντας, έφυγε από το μονοπά τι που ο δηγο ύσε στην πισίνα. 278


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26

Ο Γ κ ρέιντζ ή ρθε στο Ρέστχεϊβεν για να πιει ένα ποτή ­ ρι τσάι με τον Ηρα κ λή Πουαρό. Τ ο τσάι ή ταν α κ ρι βώς όπως φοβόταν, πολύ αδύνατο κ αι κ ινέζι κ ο. " Α υτοί οι ξένοι, " σ κ έφτη κ ε ο Γ κ ρέιντζ, "δεν ξέρουν πως να φτι άξουν τσάι , και δεν μπορείς να τους μάθεις να το κ άνουν . " Αλλά δεν τον πείραζε κ αι τόσο πολύ . Ήταν σε μια τέτοια πεσιμιστι κή διάθεση που άλλο ένα δυσά ρεστο πρ άγμα του χάρι ζε ένα είδος μαζοχιστι κ ής ικανοποίησης. Είπε: 'Ή εξ αναβολής ανά κ ρισή είναι μεθαύριο, και τι καταφέραμε ; Τ ίποτα. Να πάρει ο διάο λος, ε κ είνο το καταραμένο όπλο πρέπει να είναι κ άπου ! Α υτή η εξοχή φτ αίει, μ ίλια από δάση . Θα χρειαζόταν ο στρατός για να το ερευνή σουμε σωστά. Μ ι λάμε για βελόνα στο άχυρο. Θα μπορούσε να είναι οπου δή ποτε, μπορεί να μην το βρούμε ποτέ. " "Θα το βρείτε, " είπε ο Πουαρό με βεβαιότητα. "Με τέτοια προσπάθεια πρέπει να το βρούμε ! " "Θα το βρείτε, αργά ή γρήγορα, εγώ θα έλεγα γρήγορα. Θέλετε άλλο ένα ποτήρι τσάι ; " "Δε θα έλεγα ό χι . . . όχι, όχι ζεστό νερό. " "Δεν είναι πο λύ δυν ατό;" 'Ό χι, όχι , δε ν είναι υπερβολικ ά δυ νατό . " Θλιμμένος έπινε το χλωμ ό ρ όφημα. " Α υ τή η υ π ό θ εση μ ε έχ ει γε λο ι ο πο ι ή σε ι , κ ύ ρ ι ε Π ου α ρ ό , γε λο ι ο πο ι ή σει ! Δεν μ πο ρ ώ ν α κ α τ α λ ά β ω αυτ ούς τους ανθρώπους. Φαίνεται ν α σε βοηθούν, α λλά ότι σου λένε σε ο δηγεί μα κ ριά, σε άλλο ένα τρελό κυνη 279


γη τό πο υ δεν οδηγεί που θενά. " " Μ ακρι ά : " ε ίπε ο Πουαρό . Έ να ύφος κατ άπληξη ς εμ φανί στη κε στα μ άτια του . " Ν αι , τώρα κατάλαβα. Μακριά . . . " Ο επι θ εωρη τή ς ανέπτυσσε τις στεναχώριες :τ ου . "Ας πάρουμε το θέμα του όπλου. Ο Κρίστοου σκοτ ώ­ θη κε, σύμφωνα με τα ιατρικά στοιχεία, ένα ή δυο λεπτά πριν απ ό την άφιξη σου . Η Λαίδη Άνγκατελλ είχε το κα λάθι με τα αβγ ά , η μις Σάβερνεϊ κ είχε ένα καλάθι γεμάτο α π ό λουλούδια και ο Έ ντουαρντ Άνγκατελλ φορούσε ένα παλτ ό κυνηγιού με τις τσέπες γεμάτες φυσίγγια. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είχε φύγει με το περ ίστροφο . Δεν ήταν κρυμμένο δίπλα στην mσίνα, αυτό το έχουν διαπιστώσει οι άνδ ρ ες μου, έτσι αυτό αποκλείεται . " Ο Π ουαρό κούνησε το κεφάλι του και ο Γκρέιντζ συνέχισε : 'Ή Γ κ έρντα Κ ρίστοου είναι θύμα σκευωρίας ενα­ ντίον τη ς, α λλά από ποιον ; Κάθε ένδειξη που βρίσκω σε κ άποια στιγμή καταλή γει στο μη δέν . " "Οι ιστορίες τους για το πως πέ ρασαν το πρωί είναι . ι κανοποιητικές;" "Οι ιστορίες είναι λογικές. Η μις Σάβερνεϊκ φρόντιζε τ ο ν κ ή π ο . Η Λ α ί δ η Ά ν γ κ ατ ε λ λ μ ά ζ ε υ ε α β γ ά . Ο Έντουαρντ Άνγκατελλ και ο Σε ρ Χένρυ κυνηγο ύσαν και χώρισαν στο τέλος - ο Σε ρ Χένρυ γύρισε στο σπίτι και ο Έντουαρντ Άνγκατελλ κατέβη κε εδώ μέσα από το δάσος. Ο νεαρός ήταν στο δωμάτιο του διαβάζοντας. ( Περίεργο μέρος να είσαι μια τέτοια ωραία μ έρα. Αλλά αυτός ε κ εί είναι λάτρης του βι βλίου φαίνεται . ) Η μις Χάρντκ αστλ είχε πάρει ένα βι βλίο κάτω στο περιβόλι . Όλα α κ ούγονται φυσι ολογικά κ α ι πιθαν ά, κ αι δεν 280


υπ ά ρχει κανένας τ ρ ό πος να τα επι βε βαι ώ σου μ ε . Ο Γ κ άτζ ον πή ρε ένα δίσκο με ποτή ρια από το περίπτερο κ ατ ά τις δώδεκα . Δεν μπορεί να πει που ήταν τα άτομα του σπιτιο ύ η τι έκαναν . Από μια άποψη , όλοι τους θα μπορο ύσαν να ήταν ένοχοι . " "Αλή θεια;" " Β έ βαια η πρ ώτη ύποπτος είναι η Βερόνικα Κρέι . Αυτή είχε λογομαχήσει με τον Κρίστοου και τον μισού­ σε αφάνταστα . Πολύ πιθανό να τον σκότωσε . Αλλά δεν μπ ο ρ ώ να β ρ ω ο ύ τε ί χ ν ο ς από δει ξ η ς ό τι το έ κανε . Κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι είχε ευ και ρί α να κ λέψει απ ό το γρ αφείο του Σερ Χέ νρυ κ ά ποιο ό πλο . Κανεί ς δεν τη ν είδε ε κ είνη τη μέρα να πηγαί νει η να φεύγει από την πισίνα . Και το όπλο δεν το έχει στη ν κατοχή τη ς αυτή τη στιγμή . " "Βεβαιώθη κες για αυτό ; " "Τ ι νομί ζεις; Τ α στοιχεία θα δι κ αιολογούσαν ένα ένταλμα ερεύνη ς αλλά δεν ή ταν αναγ κ αίο . Ή ταν πολύ φιλι κ ή για το όλο θέμα . Δεν ε ίναι πουθενά στο μι κρ ό σπίτι τη ς . Μετα από την αν ά κ ριση κ άναμε ό τι δε μας εν διέφεραν οι μις Σάβερνεϊ κ κ αι Κρ έι , κ αι τους παρ ακ ο­ λουθήσαμε για να δούμε τι θα κ άνουν . Είχαμε έναν στα στούντιο που παρα κ ο λουθούσε τη Βερόνι κ α, αλλά δεν είδε τίποτα ύ ποπτο . " "Και η Χενριέττα Σάβερνεϊ κ ;" " Και αυτή το ίδιο . Πήγε κ ατευθείαν στο Τ σέλσι κ αι από τότε τη ν παρα κ ο λουθού με . Τ ο περ ίστροφο δεν ήτ αν στο στούντιο ούτε στην κ ατοχή τη ς . Ή ταν πολύ ευχάριστη μαζί μας κα θώς ερευνούσαμε . σαν να δια ­ σκ έδα ζε . ο ρισμένα από τα έργα τη ς τρόμαξαν έναν από τους άν δ ρες μας. Δεν μπορούσε να κ αταλ άβει γιατ ί να θέλουν οι άνθρ ωποι ν α φτιάχνουν τέτοια πρ άγματα. 281


Α γάλματα γεμάτα από όγκους και γωνί ες, κομμ άτια μπρούντζο και αλουμιν ίου παραμορφωμένα , και άλογα που δε θα φανταζόσουν ότι ήταν άλογα. " Ο Πουαρό κινή θη κε λίγο. "Άλογα είπες;" .. Έ να άλογο. Α ν μπορείς να το πεις αυτό άλογο ! Α ν οι άνθρωποι θέλουν να φτιάξουν άλογο γιατί δεν πάνε να δούνε ένα άλογο ! " " Ένα άλογο," επαν έλαβε ο Πουαρό . Ο Γκρ έιντζ γύρισε το κεφάλι του. "Τ ι είν αι αυτό που κινεί τόσο το ενδιαφέρον σου κύριε Πουαρ ό ; Δεν καταλαβαίνω. " "Συσχέτιση . . . ένα ση μείο ψυχολογι κ ό . " "Συσχέτιση λέξεων ; Άλογο και κάρο; Άλογο παιχνίδι ; Ή κρεμάστρα για ρούχα: Όχι δεν τ ο καταλαβαί νω. Τ έλος πάντων , μετά από μια δυο μέρες η μις Σάβερνεϊκ ξανακατεβαίνει εδώ κάτω. Το ήξερες αυτό ;" "Ν αι, έχω μιλή σει μαζί της και την είδα να περπατά­ ει στο δάσος. " "Είναι ανήσυχη . Και είναι επόμενο. είχε μια σχέση με τον γιατρ ό και το ό τι είπε Χενρ ιέττα τ η στιγμή του θανάτου είναι σχεδόν κατηγορία. Αλλά δεν είναι αρκε­ τό αυτ ό κύριε Πουαρό ." " Όχι," είπε ο Πουαρό σκεπτικ ό ς, "Δεν είναι αρ κετό. " Ο Γκρέι ντζ είπε βαριά: "Υπάρχει κάτι στην ατμόσφαιρα εδώ. Κάτι που σε μπερ δεύ ει ! Είναι σαν να ξέρουν όλοι τους κάτι. Η Λαίδη Άνγκατελλ δεν έχει καταφέρει να μου δώσει μια λογι κή εξήγη ση για το γεγονός ότι πή ρε μαζί της εκείνο το mστόλι εκείνη τη μέρα. Είναι το πιο τρελό πράγμα να κάνεις και μερικές φορές νομίζω ότι είναι τρελή . " Ο Πουαρό κούνησε πολύ αργά το κεφάλι του. 282


" Οχι, " είπε , "δεν είναι τρελή . " " Μετά είναι ο Έ ντουαρντ Άνγκατελλ. Νό μ ι ζα ό τ ι κ άτι κατάφερνα μαζί του . Η Λαίδη Ά νγκατελλ είχε πει, ό χ ι υ π αι ν ι χ θ ε ί , ό τ ι ή τ αν ε ρ ωτ ε υ μ έν ο ς μ ε τ η μ ι ς Σάβερνεϊ κ για χ ρ όν ια. Αυτό ή ταν ένα κίνη τ ρ ο . Κ αι τ ώ ρ α β ρ ί σ κ ω ό τ ι ε ί ν α ι η ά λ λη κ ο π έλ α η μ ι ς Χ άρν τ καστ λ μ ε τη ν οποία είναι α ρ ρ αβων ιασμένος. Έ τσι τιν άζεται στον αέρα η υπόθεση εναντίον του. " Ο Πουαρό μουρμούρισε συμπονετικ ά. " Μετά είν αι και αυτός ο νεαρός," συνέχισε ο επιθεω­ ρη τή ς. 'Ή Λαίδη Άνγκατελλ μου είπε κάτι γι α αυτόν . Η μη τέρα του, απ ' ότι φαίνεται , πέθανε σε ψυχιατρείο . Είχε μανία καταδιώξεως, ν ό μιζε ότι όλοι συνωμοτ ο ύ ­ σαν για να τη σκοτώσουν. Καταλαβαίνεις τι μπορεί να σημαίνει αυτό . Αν το παιδί είχε κλη ρονομήσει αυτή τη ν τρέλα μπορεί να είχε ιδέες για τον Δρ Κρίστοου. Μπορεί να φοβόταν ότι ο γιατρ ό ς θα τον έκλεινε και αυτόν στο τρελοκομείο . Όχι ότι ο Κρίστοου ή ταν τέτοιος γιατρός. Αυτός γιάτρευε νευρικές παθήσεις και αρρώστιες του πεπτικού σωλή να και αρρώστιες υπέρ . . . υπέρ κάτι τέλος πάντων . Αυτή ήταν η ειδι κότητα του. Αλλά αν ο νεαρός ήταν λίγο ανισ ό ρ ροπος μπορεί να φαντάστη κε ότ ι ο Κρίστοου ή ταν εδώ για να τον παρακο λουθήσει . Έχει π αράξενη συμπεριφορ ά αυτ ό ς ο νεαρ ό ς, είναι νευρικός σαν γ άτα. " Ο Γκρέιντζ κάθισε στεναχωρημένος για λίγο. "Βλέπεις τι εννοώ; Όλα α6ριστες υπο ψίες που οδη­ γούν στο πουθενά. " 'Άπ6. . . και όχι προς. Μακριά και όχι κοντά. Στο που­ θε νά αντί για κάπο υ . . . Ν αι , βέβαι α, αυτ ό πρέπει ν α είναι . " Ο Γκρέιντζ τον κοίταξε επίμονα . Είπε: 283


"Είναι αλλό κοτοι αυτοί οι Άνγκατελλ. Θα ο ρ κιζό­ μουν, μερικ έ ς φορ ές, ότι αυτοί ξέρουν ακρι βώς τι έχει συμ βεί. " Ο Πουαρό είπε ή συχα: "Ξέρου ν" " Εννοεί ς ό τι ξ έρ ου ν , όλο ι του ς, ποι ο ς το έ κανε ; " ρ ώτησε ο επιθεωρητής δύσπιστα. Ο Π ουαρό κο ύνησε καταφατικά το κεφάλι του. " Ναι το ξέρουν . το έχω σκεφτεί για αρ κετό και ρ ό . Αλλά τώρα ε ίμαι σίγουρο ς." " Κ ατ άλα β α . " Τ ο πρ ό σωπο του επι θεωρ η τή ή ταν γεμ άτο πείσμα. " Και το κρύβουν ανάμεσα τους; Θα τους νική σω. Θα βρω εΚ"ε ίνο το όπλο" Αυτό ή ταν, σκέφτη κε ο Πουαρό, το γνωστό τραγούδι του εmθεωρητή . Ο Γκρέιντζ εί πε μνη σί κακα: "Θα έδινα οτι δή ποτε να τους τη φέρω. " "Σε ποιους . . . " "Σε όλους τους ! Να με μπερ δέψουν έτσι ! Να κ άνουν π ρ ο τ ά σεις ! Ν α δί ν ο υ ν εν δείξε ι ς ! Ν α βοη θού ν τους άνδρες μου, να τους βοηθούν! Ολο αραχνιές και τίποτε άλλο . Αυτό που θέλω εγώ είναι γερά χειροπιαστά στοι­ χε ία ! " Ο Η ρακλή ς Πουαρό κοιτούσε από τ ο παράθυρο για μερι κ ά λεπτά τώρ α . τ ο μ άτι- του είχε ελκυστεί από κ άποια ασυμμετρία στην κατοικία του . Είπε : "Θέλετε ένα χειροπιαστό στοιχείο ; Λοιπόν , αν δε ν κ άν ω λάθος υπ ά ρχει έν α χει ρ οπιαστό στοιχείο στο θάμνο δί πλα στην αυλόπορτα μου. " Κατ έβη καν μαζί το μονοπάτι. Ο Γκρέιντζ κατέβη κε στα γόνατα του, άνοιξε τα κλαδιά μέχρι που αποκαλύ284


φθη κε αυτό που είχε χωθεί α νάμ ε σ α τ ο υς. Π ή ρ ε μ ια βαθιά ανάσα καθώς απο καλύφθ η κε κάτι μ αύρο και σι δερένιο. Είπε: "Ναι, είναι περίστροφο . " Γ ι α μ ι α στ ιγμή το μ άτι του κο ί τ α ζε ύπο πτ α τον Πουαρ ό . 'Όχι. όχι. φίλε μου, " είπε ο Π ουαρ ό . "Δε σκότωσα τον δρ Κ ρίστοου και δεν έβαλα το περίστροφο στον δ ι κ ό μου κήπο. " "Και βέβαια δεν το έκανες κύριε Π ουαρό ! Συγνώμη ! Λοιπόν, το βρή καμε. Μ οιάζει με αυτ ό που λείπει από το γ ραφε ί ο του Σερ Χένρυ . Θα το εξακρι βώσ ουμε μόλις βρούμε το νούμερο. Τ ότε θα δούμε αν είναι αυτό που σκ ότωσε τον Κρίστοου. " Με πολύ προσοχή και χρησιμοποι ώντας το μαντίλι του το έβγαλε από τον θάμνο. "Για να έ χουμε κάτι ση μ ο ντι κό θα πρέπει να έ χει αποτυπώματα. Διαισθάνομαι ότι η τύχη μας άλλαξε εmτέλους. " "Να με ενημερώσεις. " "Και βέβαια κύριε Πουαρό, θα σε πάρω τη λέφωνο. " Ο Πουαρό δέχτη κε δυο τη λεφωνή ματα. Τ ο ένα ήταν το ίδιο βράδυ . Ο επιθεωρητή ς ήταν ενθουσιασμένος. "Εσείς κύριε Πουαρό ; Λοιπόν ακ.>ύστε. Αυτό είναι το όπ ι ο, το ό πλο που λ εί πει από τ η συ λλ ογή τ ο υ Σ ε ρ Χένρυ, και το όπλο που σκότ(ι)σε τι' Τ ζων Κρίστοου ! Αυτό είναι βέβαιο. Και είναι γεμάτο αποτυπώματα. Ο αντί χειρ ας, ο δ εί κτη ς, και έ να μέρ ο ς από τ ο μι κ ρ ό δά κτυ λο . Δε σας είπα ότι η τύχη μας άλλαξε; " " Έχετε αναγνωρίσει τα αποτυπώματα;" " Όχι α κ όμα. Πάντως δεν είν αι τη ς κυρ ίας Κρίστοου . Τ α πή ρ αμε τα δι κ ά τη ς . Μ ο ι άζουν πε ρ ι σσό τερο μ ε 285


ανδρι κ ά από γυναι κ εία. Αύριο θα πάω στο Χόλλοου να τους τα πω κ αι να πάρω αποτυπόψατα από όλους. Και τότε κ ύριε Πουαρό θα ξέρουμε που βρισI\6σαστε! " Τ ο δεύτερο τη λεφώνημα ή ταν την άλλη μέρα κ αι η φωνή του δεν ή ταν πια θριαμβευτι κή . Με τόνους που ε κ δήλωναν αμ έτρητη μελαγχολία ο Γκρ έιν τζ είπε: "Θέλεις να α κ ούσεις τα ν έ α; Τ α αποτυπώμ ατα δεν είναι από κανέναν στο Χόλλοου ! Δεν είναι ούτε του Έντουαρν τ Άνγ κ ατε λλ, ούτε του Ντέϊβηντ , ούτε του Σερ Χ ένρυ ! Δεν είναι τη ς Γκέρντα Κ ρίστοου, ούτε της Σάβερν εϊ κ ούτε της Βερ όνικα ή της Λαίδη Άνγκατελλ ή της νεαρής μελαψή ς κοπέλας. Δεν είναι ούτε τη ς βοη ­ θού μαγείρου, τι να πούμε για τους άλλους υπη ρέτες ! " Ο Πουαρό τον παρηγορούσε με διάφορες κ ατάλληλες εκφράσεις. Η λυπημ ένη φωνή του επιθεωρητή συν έχισε: "Φαί νεται ό τι τελι κ ά το έ κ ανε κάποιος από έξ ω. Κάποιος που ήταν εχθρ ό ς του δρ Κρίστοου κ αι για τον οποίον δεν ξέρουμε τίποτα. Κάποιος αόρατος και απ α­ ρατή ρητος ο οποίος έ κ λε ψε τα όπλα από το γραφείο, κ αι ο οποίος μετά από τον φόνο έ φυγε από το μονοπάτι που οδη γεί στο δρομάκι . Κάποιος ο οποίος έβαλε το ό π λο στον θάμνο κ αι μετ ά εξαφανίστη κε στον αέρα ! " "Μήπως θ α θέλατε τα δικά μου αποτυπώματα, φίλε μου ;" "Δε θα έκανε κακό ! Με εντυπωσιάζει κύριε Πουαρ ό ότι ήσασταν παρόν στον φόνο και ό τι αν το καλοσκε­ φτούμε είσαστε το mo ύποπτο άτομο που μας έχει μεί­ νει ! "

286


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27

Ο ιατροδικαστή ς ξερόβηξε και κοίταξε με προσδοκία τον προϊστάμενο των ενόρκων . Ο τελευταίος κοίταξε το χαρτί που είχε στο χέρι του. Εδειχνε ιδιαίτερα συγκινη μένος. Διάβασε με προσεκτι­ κή φωνή : "Βρίσκουμε ότι ο αποθανών συνάντησε τον θάνατο από φόνο εκ προθέσεως από κάποιο πρόσωπο η πρόσω­ πα άγνωστα σε μας." Ο Πουαρό κούνησε το κεφάλι του ή ρεμα στο σημείο που καθόταν δίπλα στον τοίχο. Δεν ήταν δυνατ ό ν να βγει άλλη ετυμηγορ ί α. Απ ' έξω οι Άνγκατελλ σταμ άτησαν να μιλή σουν για λίγο με την Γ κέρντα και την αδερφή τη ς. Η Γ κέρντα φορούσε τα ίδια μαύρα ρούχα. Τ ο πρόσωπο τη ς είχε την ίδια ζαλισμένη δυστυχισμένη έκφραση . Αυτή τη φορά δεν είχαν ενοι κι άσει αυτοκίνη το. Τ α τρ έ να, εξήγησε η Ελσι Πάττερσον, ήταν πολύ κ αλά . Ένα γρήγορο τρένο στο Ουάτερλου και προ λάβαιναν εύκολα το τρένο που έφευγε στις 1 . 20 για το Μπέξχιλλ. Η Λαίδη Άνγκατελλ, σφίγγοντας το χέρι της Γκέρντα είπε: "Πρέπει να μεί νουμε σε επαφή αγάπη μου. Ί σως να πάρου με μαζί μεσημεριανό κάποια μέρα στο Λονδίνο. Ελπίζω να έ ρ θεις καμια φορά για ψώνια." "Δε .. δεν ξέρω," είπε η Γ κέρντα. Η Ελσι Πάττερσον είπε : "Πρέπει να βιαστούμε αγαπητή μου, το τρ ένο μας. " και η Γκέρντα γύρισε προς την άλλη με μια έκφραση 287


ανακούφισης. Η Μιτζ είπε: 'Ή κακο μοίρα η Γκέρντα. Τ ο μόνο πράγμα που έχει κάνει ο θάνατος του Τ ζων για αυ τήν είναι να τη γλιτώ­ σει από την τρομερή σου φι λοξεν ία Λ ούσυ. " "Πόσο κακιά είσαι Μ ιτζ. Κανείς δεν μπορε ί ν α πει ότι δεν προσπάθη σα. " " Όταν προσπαθείς ε ίσαι χειρ ότερη Λούσυ. " "Τ έλος πάντων , είναι ωραία τώρα που όλα τελε ί ω­ σαν , έτσι δεν ε ίναι ;" είπε η Λαίδη Άνγκατελλ κοιτάζο­ ν τας τους όλους. ' Έ κτός βέβαια για τον κακομοίρη τον Γ κρ έιντ ζ . Τ ον λυπάμαι πραγματι κά. Τι λέτε, θα τον έκανε να αισθανθεί καλύ τερα αν τον καλο ύσαμε στο σπίτι για μεσημεριανό ; Σαν να ήταν φίλος. " " Κ αλύτερα να αφή σουμε τα πράγματα έτσι όπως έχουν," είπε ο Σερ Χένρυ. " Μπορεί να έχεις δί ΚΙ Ο , " είπε η Λαίδη Ά νγκατε λλ σκε­ πτική . " Κ αι ούτως η άλλως δεν έχουμε το κατ άλλη λο φαγη τό σή μερα. Πέρδικα στον φούρνο "αι εκε ί νο το ν όστιμο σουφλέ που φτιάχνει τό σο ωρ αί α η κυ ρ ί α Μέντγουει. Δε θα του άρεσε καθόλου του επιθεωρη τή . Θα προτιμούσε μια καλή μπρι ζόλα και μη λό πιτα, μάλ­ λον αυτό θ α παρήγγει λα αν ερχ όταν . " "Τ α ένστικτα σου σχετι κά με το φαγη τό είναι πάντα βάσιμα Λούσυ. Ν ομίζω ότι καλύτερα να γυρίσουμε στο σπίτι να φάμε τις πέρδικες. Ακούγονται πο λύ ν όστιμες. " "Σκέφτη κα ό τι θα ή ταν καλό να το γιορτ άσουμε. Δεν είναι υπέροχο που όλα έχουν τε λειώσει καλά;" "Ναι . " "Τ ο ξέρω τι σκέφτεσαι Χένρυ, αλλά μην ανησυχείς θα το φροντίσω σή μερα το απόγευμα. " "Τ ι σκαρώνεις Λούσυ ;" 288


" Όλα είναι εντάξει αγάπη μου . Απλώς τακτοποιώ μ Ι U εκκρεμότητα. " Ο Σερ Χένρυ την κοίταξε αμφί β ο λα. Όταν έφτασαν στο Χόλλοου ο Γ κάτζον βγή κε να ανο ίξει τη ν πό ρτα του αυτοκινήτου . " Όλα πή γαν πο λύ κα λά Γ κ άτ ζον , " ε ί πε η Λ αί δη Ά ν γ κ α τε λλ . " Π α ρ α κ α λ ώ ν α το π ε ι ς σ τ η ν κ υ ρ ί α Μέ ντγουεϊ και τους άλλ ους . Ξέ ρω π ό σο δυσάρεστη ή ταν όλη αυτή η υπόθεση για σας και θέλω να σας πω πόσο έχουμε εκτιμήσει τη στάση σας. " 'Ό λοι μας ανησυχο ύσαμε για σας κυρ ία, " εί πε ο Γκάτζον . ' ' Ο Γκάτζον είναι πολύ γ λυκ ό ς, " είπε η Λούσυ καθώς πήγε μέσα στο σα λό νι . 'Ά λλά τόσο λάθος. Εγώ λί γο πολύ διασκέδασα το θέμα από την αρχή . Ξέρεις τόσο δι αφορετι κό από αυτ ό που έχουμε συνη θ ί σει . Δεν αι σθάνεσαι Ντέϊβηντ ότι μια εμπει ρ ί α σαν αυτή σου έχει δι δάξει κ άτι σημαντικό ; Π ρέπει να ήταν πολύ δια­ φορετι κό από το Κέϊμπρι τζ. 'Ό "Είμαι στο Οξφορντ," είπε ο Ντέϊβηντ ψυχρά. Η Λαίδη Ά νγκατελλ είπε αόριστα: "Εκεί που γ ίνε ται ο αγώνας με τις βάρκες. Πολύ Αγγ λικό , δε νομίζεις; " και πήγε προς το τη λέφωνο. Σή κωσε το ακουστι κό και κρατ ώντας το στο χέρι συν έχισε : "Ελπίζω Ντ έϊ βηντ, να ξαναέρθεις να μείνεις μαζί μας. Εί ναι τόσο δύσκο λο να γνωρ ίσεις ανθ ρ ώπους καλά ό ταν έ χει γίνει έ νας φόνος. Και σχεδόν αδύνατον να γίνει κάποια συζήτηση κάποιου επιπέδου. " ''Ευχαριστώ,'' εί πε ο Ντ έϊ βηντ. "Αλλά όταν κατεβώ θα πάω στην Αθήνα . . . στο Αγγ λικό σχολείο . " Η Λαίδη Άνγκατελλ γύρισε προς τον άνδρα της. 289


" Π οιος εί ναι στ η ν πρεσβεία τ ώρα ; Α , ναι βέβαια, ο , Ρέμμιγκτον . Ό χ ι δε νομ ί ζω να ε ί ναι ο τύπος που θα συμπαθή σει ο Ν τέϊβ ηντ. Πα ί ζουν χ όκεϊ και κρίκετ και το περ ίε ργο παι χ ν ίδι όπου πρέπει να πι άσεις το πράγμα στο δί χ τυ . " Σταμάτησε και κοίταξε το ακουστικό. " Τ ώρα τι κ ά νω μ ε αυτό στο χέ ρι μου ; " "Μ πορε ί να ή θελες να πάρεις κάποιο τη λέφωνο, " είπε ο Έ ντουαρντ. " Δε νομ ί ζω , " το ξαναέβαλε στη θέση του. "Σου αρέ­ σουν τα τη λέ φωνα Ν τέϊβηντ; " Ή ταν το ε ί δος ερ ώτη ση ς. σκ έ φτη κε ενοχλη μένος ο Ν τ έϊ β ηντ, που θα έ κανε η Λούσυ. Και στο οποίο δεν ή ταν δυνατόν να υπάρ χ ει λογική απάντηση . Α πάντησε ψ υ χ ρ ά ότι ήταν χρήσιμα. " Εννοεί ς, " ε ίπε η Λούσυ , " όπως οι καφετιέρες , τα λάστι χ α, αλλά δε θα . . . " Σταμάτησε καθώς ο Γκάτζον εμφανίστη κε στην πό ρ­ τα για να αναγγείλει ότι το μεσημεριανό ήταν έ τοιμο . ' Άλλά σου αρέσουν οι πέρ δι κες, " είπε η Λούσυ στον Ν τέϊβηντ ανήσυχα. Ο Ν τέϊβηντ πα ρ α δέχτη κε ότι του άρεσαν οι πέ ρ δι κες. " Μ ερικές φορές νομίζω ότι η Λούσυ έχει μια δόση τρέλας , " είπε η Μιτζ καθώς αυτή και ο Έντουαρντ περ­ πατούσαν από το σπίτι π άνω στο δάσος. Οι πέρδι κες με το σουφλέ ήταν εξαιρετικά και με το βάρος τη ς ανάκρισης να έχει φύγει από πάνω τους όλη η ατμ όσφαιρα ήταν ε λαφριά . Ο Έ ντουαρντ είπε σκεπτικός : " Εγώ π άντα νομίζω ότι η Λούσυ έχει έ να λαμπρό νου το οποίο εκφράζει λες και ήταν ένα παιχνί δι στο οποίο πρ έπει να βρεις τη χαμένη λέξη . 290


" Παρ ' όλα αυτά , " είπε η Μ ι τ ζ σο βαρά , "η ο Λ ύσυ μ ε τρ ομάζει μερι κ ές φο Ρές. " Π ρ ό σ θε σ ε τ ρ έ μ ο ντας λίγ ο : "Αυτό το μέρος με τρομάζει τώρα τε λευταία. " "Τ ο Χόλλοου ;" Ο Έντουαρντ γύρισε έ κ π λη κ τος προς το μ έ ρος της. "Μου θυμίζει πάντα το Έϊνσγουι κ , " εί πε αυτ ός. "Δεν είναι βέβ αια το αλη θινό . . . " Η Μιτζ τον διέ κ οψε : " Αυτό εί ναι Έντουαρντ, φοβάμαι πράγματα που δεν είναι αλη θινά. Δεν ξέρεις τι είναι από πίσω τους. Σαν ν α φορούν μια μάσκα. " "Δεν πρέπει να έχεις τόσο ζωη ρή φαντασία Μι τζ . ·' Ή ταν ο παλιός τόνος του. Ο επιει κή ς τόνος που χ ρ η ­ σιμοποιούσε πριν από πολλά χρόνια. Τ ότε της ά ρεσε αλλά τώρα την ενοχ λούσε. Προσπάθησε να τ ου δώσει να καταλάβει, ν α του δείξει ότι πίσω από αυτό που έλε­ γε ότι φανταζόταν, υπή ρχε η μορφή μιας πραγματι κό­ τητας που μόνο αμυδρ ά φαινόταν . "Είχα ξεφύγει όταν ήμουν στο Λονδίνο, αλλά τώρα που είμαι εδ ώ το θυμάμαι πάλι . Αισθ ά νομαι ό τι όλοι ξέρουν ποιος σκότωσε τον Τ ζων Κρίστοου. Και ότι τ ο μ όνο πρόσωπο που δεν ξέρει είμαι εγ ώ . " Ο Έντου αρντ είπε ενοχλημένος: "Π ρέπει να σκεφτόμαστε τον Τ ζων Κρίστοου ; Εί ναι νεκρός και έφυγε. " Η Μιτζ μουρμούρισε:

Είναι νεκρ6ς και έφυ γε Είναι νεκρ6ς και έφυγε Στο κεφάλι του πράσι νη τύρφη Και στις φτέρνες του μια πέτρα

291


Έ βαλε το χέρι τ η ς στο μπράτσο του Έ ντουαρντ. " Π οιος τον σκότωσ ε Έ ντουαρντ ; Εμείς νομ ί ζαμε ότι ή ταν η Γκέρντα, αλλά δεν ήταν . Τ ότε ποιος ήταν ; Πες μου τι νομίζεις εσύ ; Ή ταν κάποιος άγνωστος μας;" Είπε ενοχ λημένος 'Όλες αυτές οι εικασίες μου φαίνονται άχρηστες. Αν δεν μπορεί να το μάθει η αστυνομία, ή δε μπορούν να βρουν αρ κετά στοιχεί α. τ ό τε όλη υπόθεση θα μείνει εκεί και δε θα μας ενοχ λε ί άλλο. " "Ναι . . . α λλά είναι το ότι δεν ξέρω που με πειράζει . " "Γιατί να επιθυμούμε να ξέρουμε; Τ ι σχέση έχει ο Τ ζων Κρίστοου μαζί μας;" Μ ε μας, σκ έφτη κε, με τον Έ ντουαρντ και εμένα ; Τ ίποτα ! Ή ταν παρηγορητική σκέψη ότι αυτή και ο Έ ντουαρντ ή ταν ενωμ ένοι , μια οντότητα. Και όμως, και όμως ο Τ ζων Κρίστοου, παρ ' όλο που είχε μπει στον τάφο του και είχε γίνει η λειτουργί α π άνω απ ό αυτόν, δεν ή ταν θαμμένος αρκετά βαθιά. Είναι νεκρός και έχει φύγει . α λλά ο Τ ζων Κρίστοου δεν ήταν νεκρός και δεν είχε φύγει, όσο και να το ή θελε ο Έντουαρντ. Ο Τ ζων Κρίστοου ή ταν ακόμα εδώ στο Χόλλοου. " Ο Έντουαρντ είπε: "Που πάμε;" Κάτι στον τόνο τη ς φωνής του την κατ έπληξε. Είπε: "Ας πάμε στο πάνω μέρος του λό φου. Τ ι λες;" "Αν το θέλεις," τη ς .πάντησε. Για κάποιο λόγο ή ταν απρόθυμος. Αυτή αναρωτιό­ ταν γιατί . Ή ταν συνή θως η αγαπη μένη του διαδ ρομή . Α υτός και η Χενριέττα έ ρχονταν σχεδόν π άντα ε δώ ξ αφν ι κ ά ο ι σκ έψει ς τ η ς δι α κ όπη καν . Α υ τός και η Χενριέττα ! Τ ου είπε: " Έχεις έρθει εδώ π άνω φέτος το φθινόπωρο ;" Α υτός είπε ψυχρ ά : .

292

.


' Ή Χενριέττα και εγώ ανεβή καμ ε εδώ τ ο π ρώτ ο απ ό­ γευμα." Συνέχισαν τη βόλτα σιωπη λοί. Ε φτασαν στην κορυφή και είδαν ένα πεσμ ένο δέντ ρ ο . Η Μ ι τ ζ σ κ έ φ τ η κε : " Θα είχε καθίσει εδώ μ ε τη Χενριέττα. " Γύρισε το δαχτυλίδι στο δάκτυλο τη ς. Τ ο διαμάντι έλαμπε ψυχρά. (" Όχι σμαράγδια," ε ίχε πει . ) Εί πε με προσπάθεια: "Θα είναι ωραίο να βρεθούμε στο Έϊνσγουικ ξανά αυτά τα Χριστούγεννα. " Δεν έδειχνε να την είχε ακο ύ σει . Είχε φύγει μακριά. Εκείνη σκ έ φτη κε : "Σκέφτεται τη Χ ενριέττα και το Τ ζων Κρίστοου. " Ό τ αν εί χ α ν κ α θ ί σει ε δώ θ α εί χ ε πει κ ά τ ι στ η Χ ε ν ρ ι έτ τ α ή α υ τ ή θ α ε ί χε π ε ι κ άτ ι σ ' αυ τ ό ν . Η Χεν ρ ιέττα μπο ρεί ν α ή ξερε ότι δεν τον ή θελε αλλά αυτός ανή κε ακόμα στη Χενριέττα. Π άντα θα ή ταν έτσι, η Μιτζ σκέφτη κε, αυτ ός ανή κει στη Χ ενριέττα . . . Ξαφνικά , ένας μεγάλος πόνος τη ν κατέκλυσε . Η ευτυχισμένη φο ύσκα στην οπο ία ζούσε όλη την περα­ σμένη ε βδομάδα έσπασε. Σκέφτ η κε : "Δεν μπορ ώ να ζω έτσι με τη Χ ενριέττα πάντα στις σκέψεις του. Δεν το αντέχω, δε γί νεται . " Ο άνεμος αναστέναξε στα δέντρα. Τ α φύλλα έπεφταν πολύ γρήγορα mα. Δεν υπή ρχαν mα χρυσά μόνο καφέ. Είπε: " Έ ντουαρντ ! " Η εmτακτικότη τα στη φωνή της τον ξύπνη σε. Γύρισε το κεφάλι του. "Ναι ;" "Λυπάμαι Έντουαρντ," τα χείλια τη ς έτρεμαν αλλά ανάγκασε τον εαυτό τη ς να είναι ή ρεμη . "Π ρέπει να σου πω κ άτι. Δεν έχει ν όημα. Δεν μπορώ να σε παντρευ-

293


τώ. Δε θα ήταν επιτυχία Έ ντουαρντ. " Είπε: "Μα Μιτζ . . . σίγ ουρα το Έϊνσγουι κ . . . " Αυτή τον διέκοψε: "Δεν μπορώ να σε παντρευτώ μόνο για το Έϊνσγουι κ Έντουαρντ. Σίγουρα το καταλαβαίνεις αυτό ; " Αυτός αναστέναξε, ένα μακρόσυρτο απαλό αναστέ­ ναγμα. Ή ταν σαν την ηχ ώ τον νεκρών φύλλων που έπε­ φταν αργά από τα κλαδιά των δέντρων . "Κατ άλαβα τι .:: 'νοείς," είπε. "Ναι , υποθέτω ό τι έχεις δί κιο . " " Ή ταν κα λό εκ μέρ ου ; σου που μου το ζή τησες. Αλλά δε θα λειτουργούσε έτσι :· Είχε μια αμυδρή ε λπίδα ότι θα διαμαρτυρηθεί. Οτι θα προσπαθούσε να τη ν πείσει . Αλλά αυτός έδειχνε να αισθάνεται το ίδιο που αισθανόταν αυτή . Εδώ με το φάντασμα της Χενρι έττα τόσο κοντά και αυτός μ άλλον έβλεπε ότι δε θα ήταν επιτυχία. 'Όχι, " είπε. λες και ήταν ηχώ. "Δε θα λειτουργούσε. " Α υτή έβγαλε το δαχτυλίδι και του το έδωσε. Θα αγαπ ο ύ σε γ ι α π άν τ α τ ο ν Έ ν τ ο υ α ρ ν τ κ αι ο Έντουαρντ θα αγαπούσε πάντα τη Χενριέττα και έτσι η ζωή τους θα ήταν καθαρή κόλαση . Είπε με ένα ίχνος στεναχώριας στη φωνή της: ' ' Είναι θαυμάσιο δαχτυλίδι Έντουαρντ." " Θ α ή θελα να το κρατή σεις Μιτζ. Θα το ή θελα πολύ να το έχεις." Αυτή κούνησε το κεφάλι της. "Δε θα μπορούσα να το κάνω αυτ ό . " Αυτός είπε με ένα αμυδρό, χιουμοριστικό, ανέβασμα των χειλιών του : "Δεν πρόκειται να το δώσω σε άλλη , το ξέρεις αυτό . " Ή ταν όλα φιλικά. Δεν ήξερε, και δε θ α ήξερε ποτέ, 294


ακρι βώς πως αισθ ανόταν αυτή . Ο παρ άδεισος σε ένα πι άτο, και το πιάτο έσπασε και ο παρ άδεισος γ λίστρησε μ έσα από τα δάχτυλα τη ς , ή ίσως να μ ην ή ταν ποτέ εκεΙ Εκείνο το απόγευμα ο Πουαρό δέχτη κε τον τρίτο Em­ σκέπτη του . Τ ον είχε επισκεφτεί η Χενριέττα Σάβερνεϊκ και η Βερόνικα Κρέι . Αυτή τη φορά ή ταν η Λαίδη Άνγκατελλ. Ανέβη κε το μονοπάτι σαν αν έπλεε στον αέρα δίνοντας τη συνη θισμένη εντύπωση ανυποστασίας. Τ η ς άνοιξε την πόρτα και εκείνη στεκόταν ε κεί και του χαμογελούσε. " Ή ρθα να σας επισκεφτώ," ανήγγειλε. Οπως μια νεράι δα θα απένειμε μια μεγάλη τιμή σ ' έναν απλό θνητό . "Γοητευμένος μαντ άμ . " Τ ην ο δή γησε στο σαλόνι. Αυτή κάθισε στον καναπέ και του χαμογέλασε γι ' άλλη μια φορ ά. Ο Ηρακλής Πουαρό σκέφτη κε: "Είναι γερασμένη , τα μαλλιά της είναι γκρίζα, έχει ρυτίδες στο πρόσωπο . Και όμως έχει μια μαγεία . . . π άντα θα έχει αυτή τη μαγεία . . . " Η λαίδη Ά νγκατελλ είπε απαλά: "Θέλω να κάνετε κάτι για μένα. " "Ναι, Λαίδη Άνγκατελλ;" " Πρέπει να σας μιλήσω για το Τ ζων Κ ρίστοου . " "Για το Τ ζων Κρίστοου ;" " Ν αι . Μ ο υ φαίν ε τ αι ό τι το μ ό ν ο π ο υ έ χ ο υ μ ε ν α κάνουμε τώρα είναι να τελειώσουμε όλη την υπόθεση ε δώ . Καταλαβαίνετε τι εννοώ;" " Δε ν ε ί μ αι σί γ ο υ ρ ο ς ό τ ι σ α ς κ ατ άλα β α , λα ί δη Ά νγκατελλ. " Τ ου ξαναχάρισε τ ο λαμπρ ό χαμόγελο τη ς και έβαλε 295


το ένα της χέρι στο μανί κι του. " Α γαπητέ κύριε Πουαρό , ξέρε τε πολύ καλά. Η αστυ­ νομία θα ερευνήσει για τον ιδιο κτή τη αυτ ών των απο­ τυπωμ άτων και δε θα τον βρουν KC:t έτσι τελι κ ά θα ανα­ γκαστούν να αφή σουν τη ν υπόfιεση εκε Ι Α λλά εγώ φο βάμαι ότι εσείς δε θα αφή σετε τ ο πρ άγματα εκεΙ " 'Όχι , δε θ α τα αφήσω," ε ίπε ο Ηρακλή ς Πουαρό . " Ή μουν σίγουρη . Και γι ' αυτό έχω έρθει. Την αλή ­ θεια δε θ έλετε; " "Και βέβαια αυτή με ενδιαφέρει . " "Βλέπω ότι δεν έχω εξηγήσει τις προθέσεις μου πολύ κα λά. Προσπαθ ώ να καταλάβω γιατί δεν μπορείτε να αφήσετε αυτή την υπόθεση όπως έχει . Μήπως εξαιτίας του γο ή τρου σας, ή επειδή θέλετε να κρεμάσετε έναν δο λο φόν ο ( τι φ ρ ι κ τό ς θάνατος. Τ όσο μεσαιων ι κό ) . Ν ομίζω, ότι το μόνο που σας εν διαφέρει είναι να μάθετε την αλήθεια. Τ ώρα καταλαβαίνετε τι εννο ώ; Αν ξέρατε την αλή θεια, αν σας έλεγαν την αλή θεια, νομί ζω, ότι ίσως αυτό να σας ικανοποιούσε. Θα σας ικανοποιούσε κύριε Πουαρό ; " " Μου προσφέ ρετε την αλή θεια Λαίδη Ά.νγκατελλ ;" Αυτή κούνησε καταφατι κά το κεφάλι της. "Τ ότε εσείς ξέρετε την αλήθεια;" Α νοιξε διάπλατα τα μάτια της. "Ν αι, τη ν ξέρω ε δώ και πολύ καιρό. Θα ήθελα να σας την πω. Και τ ό τε θα μπορούσαμε να κά"ουμε μια συμ­ φωνία. Οτι θα σταματήσετε εκεΙ " Τ ου χαμογέλασε. "Κάνουμε τη συμφωνία κύριε Πουαρό ;" Ή ταν μεγ άλη προσπάθεια για τον Ηρακλή Πουαρ ό να πει : " Όχι μαντάμ, δε συμφων ώ. " 296


Ή θελε, το ήθελε πο λύ , να αφήσει την υπόθεση , απ λά κ α ι μ ό ν ο ε π ε ι δή τ ο υ τ ο εί χ ε ζ η τ ή σ ε ι η Λ αί δη Ά νγκατελλ. Η Λαίδη Άνγκατελλ κάθισε πολύ ή ρεμη για μια στιγ­ μή . Μετά σή κωσε τα φρύδια της. " Α ν α ρ ωτ ιέμαι , " ε ί πε. " Αν α ρ ωτ ιέμαι αν ξέ ρετε τι κάνετε. "

297


ΚΕΦΑ Λ Α Ι Ο

28

Η Μ ι τζ, ξαπλωμένη στο σκοτάδι, ξύπν ι α, στριφογύρι­ ζε ανή συχη στα μαξιλάρια τη ς . Α κουσε μια πόρτα να ανοίγει, κάπο ι ον να βηματίζει μπροστά από την πόρτα της. Ή ταν η πόρτα του Έ ντουαρντ και ο βηματισμός του. Α νοιξε τη λάμπα που ήταν δίπλα στο κρεβάτ ι τη ς και κοίταξε το ρολόι που ή ταν στο τραπεζάκι . Ή ταν τρεις πά ρα δέκ α. Ο Έντουαρντ να περνάει δίπλα στην πόρτα τη ς και να πηγαίνει κάτω αυτή την ώρα. Ή ταν πολύ περίεργο. Είχαν πάει όλο ι νωρίς για ύπνο, στις δέ κα και μισή . Α υτή η ίδια δεν είχε κοιμη θεί , εί χε μείνει ξ απ λωμένη με τα μ άτια τη ς να καί νε και με μ ι α ψυχρή δυστυχία να την ταλαι πωρεί . Α κουσε το ρολόι να χτυπάει από κ άτω, άκουσε τις κουκουβάγιες να κράζουν έξ ω από το παρ άθυρο τη ς. Α ισθάνθη κε ότι η κατάθλι ψη φτάνει στο ν α δί ρ της κατά τις δύο το πρωί . Είχε σκεφτεί μ έ σα της: "Δεν το αντ έχω άλλο, δε ν το αντ έ χω . Α ύριο ξη μερώνει, άλλη μια μ έ ρα, άλλη μια μ έ ρα για να αντέξω . " Α υτοεξόριστη από το Έϊνσγουικ, από όλη την ομορ­ ά φι και τη χαρά του Έϊνσγουικ που μπορεί να ή τ αν δικ ά της . Αλλά ή εξορία ήταν καλύτερη , ακόμα και η μοναξι ά ήταν προτιμότερη , κα λύτε ρα μια β αρετή ζ ωή παρ ά μια ζ ωή με τον Έντουαρντ και το φάντασμα της Χενριέττ α. Μέχρ ι εκείνη τη μ έ ρα στο δάσος δεν ήξερε πόσο μπο ­ ρούσε να ζηλέψει. Στο κ άτω κ άτω, ο Έντουαρντ δεν εί χε πει ποτέ ότι 298


την αγαπούσε. Στοργι1 κ αι κ αλοσύνη ή ταν τα συναι­ σθή ματά τ ου, ποτέ δεν είχε δείξει τίποτα παραπάνω. Είχε δεχτεί τη στέρηση κ αι κ αταλαβε ότι η στοργή του Έ ντουαρντ γι αυτή δεν ή ταν αρ κ ετή , όταν συνειδη το­ ποίη σε ότι θα έπρεπε να ζει κ οντά σ' έναν Έντουαρντ, του οποίου ο νους κ αι η κ αρδιά είχαν τη Χενριέττα ως μόνιμη επισ κ έπτρια. Ο Έντουαρντ που περνούσε μπροστά από την πόρτα τη ς, κ αι κατέβαινε τις σ κ άλες. Ή ταν παράξενο, πολύ παρ άξενο . Που πήγαινε ; Μια ανησυχία τη γέμισε. Ή ταν όλο μέρος τη ς ανη ­ συχίας που της έδινε το Χόλλοου αυτές τις μέρες . Τ ι έκανε ο Έντουαρντ κάτω αυτή την ώρα; Είχε βγει έξω ; Τ ελι κά η αδρ άνεια δεν αντεχ ότ αν άλλο. Ση κ ώθη κ ε, έβ αλε τη ρόμπα τη ς κ αι , παίρνοντας ένα φα κ ό άνοι ξε την πόρτα τη ς και βγή κε στον δι άδρομο. Ή ταν σ κ οτάδι, κανένα φως δεν είχε αν άψει . Η Μιτζ έστριψε αριστερά κ αι έφτ ασε στις σκάλες. Και κ άτ ω ήταν όλα σκοτειν ά. Κατέβη κε τρέχοντας τις σκάλες κ αι μετά από μια στιγμής δισταγμό άναψε το φως στο χολ. Όλα ήταν ήσυχα. Η κεντρική είσο δος ήταν κ λειδωμέ­ νη . Δοκίμασε την πλαϊ νή πόρτα α λλά και αυτή ή ταν κλειστή . Τ ότε ο Έ ντουαρντ δεν είχε βγει. Που είχε πάει ; Και ξαφνικά σή κωσε τ ο κεφάλι της και μύρισε. Μια ελαφρά οσμή , μια πολύ ελαφρά οσμή γκαζιού. Η πόρτα που ο δηγούσε στα δωμάτια όπου βρισκόταν η κουζίνα ήταν μισάνοιχτη . Μπή κε μέσα και ε ίδε ένα αμυ δ ρ ό φως να φαίνεται απ ό τη ν ανοιχτή πόρτα τη ς κουζίνας. Η οσμή του γκαζιού ή ταν πολύ mo δυνατή . Η Μιτζ έτρεξε στον δι άδρομο και έφτ ασε στην κου­ ζίνα. Ο Έντουαρντ ήταν ξ απλωμένος στο πάτωμα με το 299


κεφάλι του στον φούρνο και το γκάζι ανοιχ τό στο τέρ­ μα. Η Μιτζ ή ταν γρήγορη και πρακτική κοπέλα. Η πρώτη της ενέργεια ήταν να ανοίξει τα παραθυρ όφυλλα. Δεν μπορούσε να ανοίξει όμως το παράθυρο και τυ λίγοντας το χέρι της με ένα πανί, το έσπασε. Τ ότε, κρατώντας την αναπνοή τη ς, έσκυψε και τράβηξε τον Έντουαρντ έξω από τον φο ύρνο και τον έσβησε. Ή ταν αναίσθητος και ανέπνεε με περίεργο τρόπο, αλλά ήξερε ότι δε θα παρέμενε ανα ίσθητος για πο λύ ώρα. Μ άλλον μ όλις θα είχε χ άσει τις αισθήσεις του . Ο αέρας που δη μιουργούσε ρεύμα από το παρ άθυρο στην πόρτα θα δι έλυε γρήγορα το γκάζι. Η Μιτζ τράβηξε τον Έ ντουαρντ σε έ να ση μείο κοντά στο παράθυρο εκεί που ο αέρας θα μπορούσε να κάνει εύκολα τη δουλειά του . Κάθισε δί π λα του και τον μ άζε ψε στα δυνατ ά νεα­ ρά μπράτσα της. Είπε το όνομα του, στην αρχή χαμη λό φωνα, α λλά μ ε τ ά με αυ ξ αν ό μ ε ν η α πε λπ ι σί α . " Έ ν τ ο υ α ρ ν τ , Έντουαρντ, Έ ντουαρντ . . . " Κινή θη κε, μούγκρισε, άνοιξε τα μ άτι α του και την κοίταξε. Είπε πολύ αδύ νατα: ''Ο φούρνος," και τα μ άτι α του κοίταξ αν προς τον φο ύρνο. "Τ ο ξέρω αγ άπη μου, αλλά γιατ ί . .. γιατί; Ετρεμε τώρα, τα χ έρια του ή ταν κρύα και άτονα. Είπε : " Μιτζ ; " Στη φωνή του α κούστη κε ένα μεί γμα απ ό έ κπ λη ξη απορίας και ευχαρίστησης. Αυτή είπε : "Σε άκουσα που περνούσες από την πό ρτα μου . Δεν ήξερα . . . κατέβη κα. " Α ναστέναξε, έν α μακρόσυρτο αναστεναγμό, σαν να προερχόταν από πο λύ μακριά. 'Ή μ ό νη διέξο δος," είπε. Κ αι τ ότ ε, ακ ατ αν ό ητ α θ υ μή θη κε τη συ ζήτη ση τη ς 300


Λούσυ τη νύ χτα τη ς τραγωδί ας , Τα Παγκ6σμια Νέα." " Μ α γ ιατ ί Έ ντουαρντ. Γ ιατ ί ; " Τ η ν κο ί ταξε και το σκοτεινό ψυχρό και κενό βλέμμα του την τρόμαξε. "Επειδή ξέρω ότ ι πάντα ή μουν άχρηστος. Πά ντα απο­ τυχη μένος. Π άντα ανεπαρ κή ς. Ε ί ναι άνδρες σαν τον Κ ρίστοου που κάνουν πράγματα. Αυτο ί τα καταφέρ­ νουν και οι γυναίκες τους θαυμάζουν . Εγώ είμαι ένα τ ί ποτα, δεν εί μ αι καν ζωνταν ό ς . Κ λ η ρ ον ό μ η σα το Έϊ νσγουι κ και έχω αρ κετά για να ζή σω, α λλ ι ώ ς θα είχα αυτοκτονήσει προ πο λλού . Δεν ή μουν καλός σε καμια καριέρα, και ποτέ δεν ήμουν καλός συγγραφέας. Η Χενριέττα δε με ήθελε, κανείς δε με ήθελε. Εκείνη τη μέ ρα στο Μπέ ρκ λη , νόμιζα . . . αλλά ήταν η ίδια ιστορία. Ού τ ε εσύ δ εν εν δι αφε ρ ό σουν Μ ι τ ζ . Α κ ό μ α κ αι μ ε αντάλλαγμα το Έϊνσγουι κ δεν μπορούσες να με ανε­ χτε ί ς . Έ τσι σκέφτη κα ότι το κ αλύτερο θα ή ταν να βάλω ένα τέλος σε όλη αυτή την ιστορ ία. " Οι λέξεις τη ς βγή καν σαν χείμαρρος: "Αγάπη μου, δεν καταλαβαίνεις. Ή ταν εξαιτίας τη ς Χενριέττας. Επειδή ν όμιζ α ότι αγαπούσες ακόμα τη Χενρι έττα πολύ . " "Χενριέττα;" μουρμούρισε αόριστα, λες και μ ίλαγε για κάποιο απόμακρο πρ όσωπο. "Ν αι την αγαπούσα πολύ. " Και από ακόμα πιο μακριά τον ά κουσε να μουρμουρί ζει: "Κάνει τόσο κρ ύ ο. " " Έντουαρντ . . . αγάπη μου." Τ α χ έ ρια τη ς τον έ σφιξαν . Τ η ς χαμογέλασε μουρμου­ ρ ίζ οντας: "Είσαι τόσο ζεστή Μιτζ . . . εί σαι τ ό σο ζεστή . " Ν αι , σκέφτη κε η Μ ιτζ, αυτή ή ταν η απελπισία. Κάτ ι 30 1


πολύ κρύο, μια οντότητ α απεριόριστα κρύα και μ όνη . Δεν είχε καταλάβει μέχρι τώρα ότι η απε λπισία ήταν κρύα. Νό μι ζε ότι ήταν κάτι ζεστό και παθιασμένο, κάτι βίαιο. μι α θερμή απόγνωση . Αλλά δεν ήταν έτσι . Α υτό που αντί κριζε τώρα ήταν η απελmσία. Αυτό το σκότος, η παγωνιά και η μοναξιά. Και η αμαρτία τη ς απελπι­ σίας, για την οποία μι λού σαν οι ιερείς, ήταν μια κρύα αμ αρτία, η αμαρτ ί α με τη ν οποία ξεκόβει κάποιος από κάθε ζεστή ανθρώπινη επαφή . Ο Έ ντουαρντ είπε ξανά: "Είσαι τόσο ζεστή Μιτζ." Και ξαφνι κά, με μια μεγ άλη χαρά και αυτοπεποίθηση αυτή σκέφτη κε : "Αυτό είναι που θέλει , και μπορώ να του το δώσω ! " Όλοι ή ταν κρύοι, οι Άνγκατελλ. Ακόμα και η Χενριέττα είχε μ έ σα τη ς κάτι απ ό τη φευγαλέα π α γ ε ρ ό τ η τ α π ο υ κ υ κ λο φο ρ ο ύ σε σ τ ο αί μ α τ ων Άνγ κατελλ. Η Χεν ριέττα ή ταν ό σο ακατάλη πτη όσο ένα ό νειρο. Η πραγματι κή του ανάγκη ήταν η θαλπωρή , η" μονιμότητα και η σταθερότητα. Ή ταν η καθημερινή συντροφιά, η αγάπη και το γέλιο στο Έϊνσγουικ. Σκέφτη κε: "Αυτό που χρειάζεται ο Έντουαρντ είναι κάποι ος να του ανάβει τη φωτι ά στο τζάκι του . Και f:γώ είμαι το πρόσωπο που θα το κάνει αυτό. " Ο Έ ντουαρντ την κοίταξε. Είδε το πρόσωπο τη ς Μιτζ να σκύβει από πάνω του. Τ ο θερμό χρ ώμα του δέ ρματος τη ς, το γενναι όδωρο στόμα, τα σταθερά μάτια και τα σκο,φα μαλλιά που κάθονταν στο μέτωπό της σαν δυο φτερά. Είδε τη Χενριέττα σαν μια προβολή του παρελθόντος. Εψαχνε στη γυναί κ α πο υ ή θελε τη δ εκαεφτ ά χ ρ ο νη κοπέλα που είχε πρωτοαγαπή σει . Αλλά τώρα για τη Μι τ ζ εί χε ένα περίεργο αίσθημα ότι είχε μείνει η ίδια. Εβλεπε το κορίτσι που πήγαινε στο σχολείο με τα μαλ302


λιά τη ς δεμένα κοτσίδα, και έβλεπε τα ίδια μαλλιά να πλαισιών ουν το πρ όσωπο τη ς ακόμα και τώρ α . Κ αι οραματίστη κε ακρι βώς πως θ α έδειχναν αυτά τα μαλ­ λιά όταν δεν ήταν πια σκούρα αλλά γκρί ζα. ' Ή Μ ι τ ζ, " σκ έ φτη κ ε , "εί ναι πραγματι κ ή . Τ ο μ ό νο πραγματι κό που έχω γνωρίσει ποτέ μου . . . " Αισθάνθη κε τη ζεστασιά τη ς και τη δύναμή της. Τ η θ ε τι κότητα , τη ζωντάνια , την αλήθεια. 'Ή Μ ιτζ , " σκέφτη κε, "εί ναι το θεμέλιο στο οποίο μπορ ώ να κτίσω τη ζωή μ ου. " Είπε: "Αγαπη τή μου Μιτζ, σε αγ απ ώ τόσο πολύ, μην με ξαναφή σεις ποτέ." Αυτή έσκυψε προς αυτόν, και αισθάνθη κε τη ζεστα­ σιά των χειλιών τη ς στα δι κά του. αισθάνθη κε την αγά­ πη τη ς να τον τυλίγει, να τον προστατεύει , και η ευτυ­ χί α άνθισε στην παγω μ ένη ε ρη μ ι ά στην ο π ο ί α ε ί χε ζήσει για τόσο πολύ . Ξαφνικά η Μιτζ είπε μ ε ένα νευρι κό γέλιο : " Κοίτα Έ ντουαρντ, ένα μαύρο σκαθάρι βγή κε ν α μας κ οιτάξει . Δεν είναι ωραίο; Π οτέ δεν πίστευα ότι θα μπορο ύ σε να μου αρέσει τόσο π ο λύ ένα σκαθάρι . " Και πρόσθεσε αφη ρημ ένα: " Τ ι παράξενη που εί ν αι η ζωή . Εδώ καθόμαστε στο πάτωμα μιας κουζί νας, που μυ ρ ί ζει ακ όμα γ κ άζι , αν ά μεσα στα σκαθάρ ι α κ α ι αι σθάνομαι ότι είμαι στον παράδεισο . " Αυτός μουρμούρισε: "Θα μπορούσα να μείνω εδώ γι α πάντα. " "Καλύ τερα να πάμε πάνω να κοιμη θούμε. Ε ί ναι τέσ­ σερις το πρωί . Πως θα εξηγή σουμε αυτό το σπασμ έ νο παρ άθυ ρ ο στη Λούσυ ; " Ευτυχώς , σκέφτη κε η Μ ι τζ, ήταν πολύ εύκολο να εξηγή σεις οτιδήποτε στη Λούσυ ! Α κολουθώντας το παράδειγμα τη ς ίδιας της Λούσυ. η Μιτζ πήγε στο δωμάτιο τη ς στις έξι το π ρωί και εί πε τα 303


πράγματα ακριβώς πως έγιναν. 'Ό Έντουαρντ κατέβη κε και έβαλε το κεφάλι του στον φούρνο χθες τη νύχτα," είπε. "Ευτυχώς τον άκου­ σα και πήγα κάτω μετά από αυτόν. Εσπασα ένα παρά­ θυρο επειδή δεν μπορούσα να το ανοίξω γρήγορα." Η Μιτζ έπρεπε να παραδεχτεί ότι η Λούσυ ήταν υπέ­ ροχη. Της χαμογέλασε γλυκά χωρίς ίχνος έκπληξης. "Αγαπητή Μιτζ," είπε, "Είσαι πάντα τόσο πρακτική. Είμαι σίγουρη ότι θα είσαι η καλύτερη σύζυγος για τον Έντουαρντ." Αφού είχε φύγει η Μιτζ η Λαίδη Άνγκατελλ έμεινε ξαπλωμένη και σκεφτόταν. Μετά σηκώθη κε και πήγε στο δωμάτιο του άνδρα της που ήταν ανοιχτό αυτή τη φορά. "Χένρυ." "Αγαπητή μου Λούσυ! Ακόμα δεν έχει λαλήσει ο κόκορας." 'Όχι, αλλά άκου Χένρυ, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πρέπει να βάλουμε ηλεκτρική κουζίνα και να διώξουμε εκείνο τον φούρνο γκαζιού." "Γιατί, δεν κάνει το γκάζι;" "Ναι αγάπη μου. Αλλά με το γκάζι οι άνθρωποι αρχί­ ζουν και έχουν διάφορες ιδέες και δεν είναι όλοι πρα­ κτικοί όσο η Μιτζ." Έφυγε όπως ήρθε. Ο Σερ Χένρυ γύρισε από την άλλη με ένα μουγκρητό. Σε λίγο, μόλις είχε αρχίσει να τον παίρνει ο ύπνος, ξύπνησε απότομα. " Το ονειρεύτηκα" μουρμούρισε, " ή ήταν εδώ η Λούσυ και μου μίλαγε για φούρνους γκαζιού; " Έξω στον διάδρομο η Λαίδη Ά νγκατελλ πήγε στο μπάνιο και έβαλε τη χύτρα στη φωτιά. Ηξερε ότι μερι304


κές φορές ένα πρωινό τσάι άρεσε στους ανθρώπους. Επιδοκ ιμάζοντας τον εαυτό της πήγε πίσω στο κρεβάτι και ξάπλωσε στα μαξιλάρια, ευχαριστημένη από τη ζωή και τον εαυτό της. Ο Έντουαρντ και η Μιτζ στο Έϊνσγουικ, η ανάκρι­ ση τελείωσε. Θα πάει να μιλήσει ξανά στον κύριο Πουαρό. Καλός ανθρωπάκος... Ξαφνικά άλλη μια ιδέα εμφανίστηκε στο κεφάλι της. Κάθισε όρθια στο κρεβάτι. " Αναρωτιέμαι," υπέθεσε, "αν το έχει σκεφτεί η Χενριέττα αυτό." Βγήκε από το κρεβάτι και κινήθηκε προς το δωμάτιο της Χενριέττας, ξεκινώντας τη συζήτηση, ως συνήθως, πολύ πριν φτάσει στο δωμάτιο. 'Ό .. και ξαφνικά μου ήρθε αγάπη μου, ότι μπορεί να το έχεις παραβλέψει αυτό. " Η Χενριέττα μουρμούρισε μισοκοιμισμένη: "Για όνο­ μα του Θεού Λούσυ, ούτε τα πουλιά δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα! " "Το ξέρω αγαπητή μου, είναι λίγο νωρίς, αλλά φαίνε­ ται ότι ήταν μια παράξενη νύχτα. Ο Έντουαρντ με τον φούρνο και η Μιτζ με το παράθυρο. Και σκεφτόμουν τι να πω στον κύριο Πουαρό και όλα τα άλλα... " " Λυπάμαι Λούσυ αλλά όλα αυτά που λες ακ;ούγονται σαν αλαμπουρνέζικα. Δεν μπορείς να περιμένεις;" " Είναι η θήκη του περιστρόφου. Σκέφτηκα ότι μπορεί να μην έχεις σκεφτεί για τη θήκη. " " Θήκη;" Η Χεν ριέττα κάθισε όρθια στο κ ρεβάτι. Ξαφνικά ξύπνησε. "Τι είναι αυτά που λες για θήκη;" " Το περίστροφο του Χένρυ ήταν σε θήκη, ξέρεις. Και η θήκη δεν έχει βρεθεί. Βέβαια μπορεί να μην το σκεφτεί κανείς, αλλά από την άλλη κάποιος μπορεί. .. " Η Χενριέττα σηκώθηκε από το κρεβάτι. Είπε: 305


"Πάντα κάτι ξεχνάς. Έτσι δε λένε! Και είναι αλή· θεια!" Η Λαίδη Άνγκατελλ επέστρεψε στο δωμάτιο της. Μπήκε στο κρεβάτι και κοιμήθηκε βαριά. Η χύτρα στο γκάζι έβραζε και έβραζε...

306


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29

Η Γκέρντα έκανε στην άκρη του κρεβατιού και κάθι­ σε όρθια. Το κεφάλι της αισθανόταν λίγο καλύτερα τώρα από τον πονοκέφαλο που είχε, αλλά ήταν χαρούμενη που δεν είχε πάει με τους άλλους στην εκδρομή. Ήταν τόσο γαλήνιο και παρηγορητικό να είναι μόνη της στο σπίτι για λίγο. Η Ελσι βέβαια ήταν πολύ καλή, πάρα πολύ καλή, ειδικά στην αρχή. Είχε πιέσει την Γκέρντα να μείνει στο κρεβάτι για πρωινό, της έφερνε δίσκους με φαγητό. Όλοι την έβαζαν να καθίσει στην mo άνετη πολυθρό­ να, δεν την άφηναν να κάνει τίποτα κουραστικό. Όλοι λυπούνταν τόσο πολύ αυτή και το Τζων. Αυτή είχε δεχτεί τις φροντίδες τους. Δεν ήθελε να σκέφτεται, να αισθάνεται ή να θυμάται. Αλλά τώρα, κάθε μέρα, το αισθανόταν να πλησιάζει, έπρεπε να ξεκινήσει ξανά τη· ζωή, να αποφασίσει τι να κάνει και που να ζήσει. Ήδη η Ελσι είχε αρχίσει να δεί­ χνει ανυπομονησία με τον τρόπο της. "Μα Γκέρντα μην είσαι τόσο αργή!" Όλα ήταν όπως πριν πολλά χρόνια, πριν ξρθει ο Τζων και την πάρει. Όλοι νόμιζαν ότι ήταν αργή και ηλίθια. Δεν υπήρχε τότε κανείς να της πει, όπως είχε πει ο Τζων: "Θα σε φροντίσω εγώ." Το κεφάλι της πονούσε και η Γκέρντα σκέφτηκε: "Θα φτιάξω λίγο τσάι." Πήγε κάτω στην κουζίνα και έβαλε τη χύτρα να βρά­ σει. Είχε σχεδόν βράσει όταν άκουσε την πόρτα να χτυ307


πάει. Ολοι οι υπηρέτες είχαν ρεπό έτσι πήγε η ίδια η Γκέρντα στην πόρτα και την άνοιξε. Έκπληκτη, είδε το αυτοκίνητο της Χενριέττα στο πεζοδρόμιο και τη Χενριέττα να στέκεται στην πόρτα. "Μα Χενριέττα! " αναφώνησε. Έκανε ένα δυο βήμα­ τα πίσω. 'Έλα μέσα, φοβάμαι ότι η αδερφή μου και τα παιδιά λείπουν αλλά..." Η Χενριέττα τη διέκοψε. "Ωραία, καλύτερα έτσι. Ήθελα να μιλήσω μόνο σε σένα. Ακου Γκέρντα, τι έκα­ νες με τη θήκη;" Η Γκέρντα σταμάτησε. Τα μάτια της έδειξαν ξαφνι­ κά κενά, σαν να μην καταλάβαινε. Είπε: "Θήκη;" Μετά άνοιξε την πόρτα που ήταν στο δεξί μέρος του χολ. " Καλύτερα να έρθεις εδώ μέσα. Φοβάμαι ότι είναι λίγο σκονισμένα. Βλέπεις δεν είχαμε πολύ χρόνο σήμε­ ρα το πρωί. " Η Χενριέττα τη διέκοψε ξανά εmτακτικά. Είπε: 'Άκου Γκέρντα, πρέπει να μου πεις. Εκτός από τη θήκη όλα είναι εντάξει, τέλεια. Δεν μπορούν να σε συνδέσουν με την υπόθεση. Βρήκα το περίστροφο εκεί που το έκρυψες στον θάμνο δίπλα στην πισίνα. Το έκρυψα σε ένα μέρος που δεν είναι δυνατόν να το έβα­ λες εσύ και τα αποτυπώματα που έχουν δε θα τα ανα­ γνωρίσουν ποτέ. Έτσι το μόνο πράγμα που έμεινε είναι η θήκη. Πρέπει να ξέρω, τι την έκανες;" Έκανε μια παύση, προ.σευχόταν να αντιδράσει γρή­ γορα η Γκέρντα. Δεν καταλάβαινε γιατί αυτή η επιτακτικότητα, αλλά υπήρχε. ΔεΎ είχαν ακολουθήσει το αυτοκίνητο της αυτό ήταν σίγουρο. Είχε ξεκινήσει προς το Λονδίνο, 308


γέμισε με βενζίνη σε ένα πρατήριο, είχε αναφέρει ότι πήγαινε στο Λονδίνο. Λίγο αργότερα είχε πάρει ένα άλλο δρόμο που οδηγούσε στον κεντρικό δρόμο, νότια προς τη θάλασσα. Η Γκέρντα την κοιτούσε ακόμα. Το πρόβλημα με την Γκέρντα, σκέφτηκε η Χενριέττα, ήταν ότι είναι πολύ αργή. "Αν το έχεις ακόμα Γκέρντα, πρέπει να μου το δώσεις. Θα το καταστρέψω. Είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σε συνδέσει με τον θάνατο του Τζων. Το έχεις;" Πέρασε μια στιγμή ησυχίας και τότε η Γκέρντα κού­ νησε καταφατικά το κεφάλι της. "Δεν το φαντάστηκες ότι ήταν τρέλα να το κρατή­ σεις;" η Χενριέττα με δυσκολία έκρυβε τη δυσανασχέ­ τησή της. "Το ξέχασα. Ήταν στο δωμάτιο μου." Πρόσθεσε: 'Όταν οι αστυνομία ήρθε στην οδό Χάρλη το έκοψα κομμάτια και το έβαλα μαζί με τα άλλα δερμάτινα κομμάτια με τα οποία έφτιαχνα τα εργόχειρά μου." Η Χενριέττα είπε: "Αυτό ήταν πολύ έξυπνο." Η Γκέρντα είπε: "Δεν είμαι τόσο ηλίθια όσο νομίζουν όλοι." Εβαλε το χέρι της στον λαιμό της. Είπε: "Τζων... Τζων!" άρχισε να κλαίει. Η Χενριέττα είπε: "Το ξέρω αγαπητή μου το ξέρω." Η Γκέρντα είπε: 'Άλλά δεν μπορείς να ξέρεις. Ο Τζων δεν ήταν... δεν ήταν..." Καθόταν εκεί, μουγκή και κατά περίεργο τρόπο αξιολύπητη. Ξαφνικά σήκωσε τα μάτια της και συνάντησε αυτά της Χενριέττας. " Ήταν όλα ένα ψέμα, όλα! Όλα αυτά τα πράγματα που νόμιζα ότι ήταν. Είδα το πρόσωπο του όταν ακολούθησε αυτή τη γυναίκα εκείνο το βράδυ. Τη Βερόνικα Κρέι. Ηξερα ότι 309


τη συμπαθούσε, πριν χρόνια, και πριν με παντρευτεί εμένα. Αλλά νόμιζα ότι όλα είχαν τελειώσα. " Η Χενριέττα είπε ψιθυριστά: "Και όμως όλα είχαν τελειώσει." Η Γκέρντα κούνησε το κεφάλι της. 'Όχι. Αυτή ήρθε εκεί και προσποιήθηκι ότι είχε χρό­ νια να δει το Τζων, αλλά είδα το πρόσωπο του Τζων. Έφυγε μαζί της. Εγώ πήγα στο κρεβάτι. Εμεινα εκεί και προσπάθησα να διαβάσω. Προσπάθησα να διαβάσω εκείνο το αστυνομικό μυθιστόρημα που διάβαζε ο Τζων. Αλλά ο Τζων δεν ήρθε. Και τελικά βγήκα έξω... Συλλογίστηκε ξανά τη σκηνή. " Ήταν στο φως του φεγγαριού. Πήρα το μονοπάτι προς την mσίνα. Είδα ένα φως στο περίπτερο. Και ήταν εκεί. .. ο Τζων με κείνη τη γυναίκα. " Η Χενριέττα έκανε έναν ελαφρύ ήχο. Το πρόσωπο της Γκέρντα είχε αλλάξει. Δεν ήταν όπως πάντα, μ' εκείνο το χαρακτηριστικό χαμένο φιλι­ κό ύφος. Ήταν αμετανόητη και αμείλικτη. "Τον είχα εμmστευτεί το Τζων. Πίστεψα σ' αυτόν, σα να ήταν ο Θεός. Νόμιζα ότι ήταν ο πιο αξιοσέβαστος άνθρωπος στον κόσμο. Νόμιζα ότι ήταν καλός και ευγε­ νής. Αλλά ήταν όλα ένα ψέμα! Και εγώ έμεινα με τίπο­ τα. Είχα, είχα λατρέψει το Τζων!" Η Χενριέττα την κοίταζε μαγεμένη. Διότι εδώ μπρο­ στά στα μάτια της εμφανιζόταν αυτό που είχε υποθέσει, αυτό που είχε σκαλίσει στο ξύλο, Εδώ ήταν ο Λάτρης. Τυφλή αφοσίωση η οποία αυτοκαταστράφηκε, απο­ γοητευμένη και επικίνδυνη. Η Γκέρντα είπε: "Δεν το άντεχα! Έπρεπε να τον σκο­ τώσω! Έπρεπε να το κάνω... το καταλαβαίνεις αυτό Χενριέττα;" "

310


Το είπε με πολί) απλό τρόπο, σχεδόν φιλικό. "Και ήξερα ότι έπρεπε να είμαι προσεκτική διότι η αστυνομία είναι πολύ πονηρή Αλλά δεν είμαι τόσο ηλί­ θια όσο νομίζουν οι άνθρωποι! Αν είσαι αργή και κοι­ τάς έτσι στο κενό οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν κατα­ λαβαίνεις, και μερικές φορές τους κοροϊδεύεις από μέσα σου! Ήξερα ότι μπορούσα να σκοτώσω το Τζων, χωρίς να το ξέρει κάνείς επειδή είχα διαβάσει σ' εκείνο το βιβλίο ότι η αστυνομία μπορούσε να καταλάβει από πιο όπλο είχε έρθει κάποια σφαίρα. Ο Σερ Χένρυ μου είχε δείξει πως να γεμίζω και να χρησιμοποιώ το περι­ στροφο το προηγούμενο απόγευμα. Θα έπαιρνα δύο περίστροφα. Θα σκότωνα τον Τζων με το ένα, θα το έκρυβα, και θα εμένα με το άλλο στο χέρι. Στην αρχή θα νόμιζαν ότι εγώ τον είχα σκοτώσει αλλά μετά θα έβρι­ σκαν ότι δεν είχε σκοτωθεί με εκείνο το περίστροφο και θα κατέληγαν ότι τελικά δεν το είχα κάνει εγώ! " Κούνησε το κεφάλι της θριαμβευτικά. 'Άλλά ξέχασα εκείνο το δερμάτινο πράγμα. Ήταν στο συρτάρι στην κρεβατοκάμαρα μου. Πως το είπες, θήκη; Μα σίγουρα η αστυνομία δε θα ασχοληθεί με αυτό πια! " "Μπορεί," είπε η Χενριέττα. " Καλύτερα να μου το δώσεις και θα το πάρω μαζί μου. Μόλις φύγει από τα χέρια σου θα είσαι ασφαλής. " Κάθισε. Αισθάνθηκε ξαφνικά τρομερά κουρασμένη. Η Γκέρντα είπε: "Δε φαίνεσαι καλά. Μόλις έφτιαχνα τσάι." Εφυγε από το δωμάτιο για να γυρίσει σε λίγο με ένα δίσκο. Πάνω σ' αυτό ήταν μια τσαγιέρα, μια κανάτα με γάλα και δύο ποτήρια. Η κανάτα είχε χυθεί επειδή ήταν υπερβολικά γεμάτη. Η Γκέρντα ακούμπησε κάτω 311


τον δίσκο, γέμισε ένα ποτήρι τσάι και το έδωσε στη Χενριέττα. "Οχ, θεέ μου," είπε με απογοήτευση, "δε νομίζω \τι. είχε βράσει το νερό." "Δεν πειράζει, " είπε η Χενριέττα. "Πήγαινε και πάρε τη θήκη Γκέρντα." Η Γκέρντα δίστασε και μετά έφυγε από το δωμάτιο. Η Χενριέττα έσκυψε και ακούμπησε τα μπράτσα της στο τραπέζι και το κεφάλι της πάνω σε αυτά. Ήταν τόσο κουρασμένη, τόσο τρομερά κουρασμένη. Αλλά η δου­ λειά είχε σχεδόν τελειώσει. Η Γκέρντα θα ήταν ασφα­ λής, όπως ήθελε ο Τζων. Ίσιωσε τους ώμους της.. έσπρωξε τα μαλλιά της από το μέτωπο της και έφερε το ποτήρι κοντά της. Ακουσε έναν ήχο στην πόρτα και κοίταξε. Της φάνηκε παράξε­ νο που είχε κάνει τόσο γρήγορα η Γκέρντα. Αλλά ήταν ο Ηρακλής Πουαρό που στεκόταν στην πόρτα. " Ήταν ανοιχτή η εξώπορτα," παρατήρησε καθώς πλησίαζε το τραπέζι, "έτσι πήρα το θάρρος να μπω." "Εσείς! " είπε η Χενριέττα. "Πως ήρθατε εσείς εδώ;" " Όταν έφυγες από το Χόλλοου τόσο ξαφνικά κατά­ λαβα που θα πήγαινες. Νοίκιασα ένα πολύ γρήγορο αυτοκίνητο και ήρθα κατευθείαν εδώ." "Κατάλαβα," η Χενριέττα αναστέναξε. "Αυτό θα κάνατε." "Δεν πρέπει να το πιεις αυτό το τσάι," είπε1:i'Πουαρό, παίρνοντας το ποτήρι από το χέρι της και ξαναβάζο­ ντας το στον δίσκο. "Τσάι που έχει φτιαχτεί με άβραστο νερό δεν είναι καλό να το mεις." " Έχει σημασία ένα τόσο μικρό πράγμα όπως το αν έχει βράσει το νερό;" 312


Ο Πουαρό είπε απαλά: 'Όλα έχουν σημασία. " Ακούστηκε ένας ήχος από πίσω του και η Γκέρντα μπήκε στο δωμάτιο. Είχε μια τσάντα στα χέρια της. Τα μάτια της πήγαν από το πρόσωπο του Πουαρό σ' αυτό της Χενριέττας. Η Χενριέττα είπε γρήγορα: " Φοβάμαι, Γκέρντα, ότι είμαι πολύ ύποπτος τύπος. Ο κύριος Πουαρό φαίνεται ότι με ακολουθεί. Νομίζει ότι εγώ σκότωσα το Τζων αλλά δεν μπορεί να το αποδεί­ ξει. " Μίλησε αργά και με πρόθεση. Αν η Γκέρντα καταλά­ βαινε και δεν έλεγε τίποτα... Η Γκέρντα είπε αόριστα: " Λυπάμαι. Θέλετε λίγο τσάι κύριε Πουαρό;" " Όχι, ευχαριστώ Μαντάμ. " Η Γκέρντα κάθισε δίπλα στον δίσκο. Αρχισε να μιλά­ ει με τον απολογητικό, διαλογικό τρόπο της. " Λυπάμαι τόσο πολύ που λείπουν όλοι. Η αδερφή μου και τα παιδιά έχουν πάει εκδρομή. Εγώ δεν αισθανό­ μουν πολύ καλά, έτσι έμεινα εδώ." " Λυπάμαι Μαντάμ. " Η Γκέρντα σήκωσε το ποτήρι και ήπιε. 'Όλα αυτά με έχουν αναστατώσει τόσο πολύ. Εχω νησυχήσει τόσο πολύ. Βλέπετε ο Τζων τακτοποιούσε α τα πάντα και τώρα ο Τζων έχει φύγει... " Η φωνή της χάθηκε. " Και τώρα ο Τζων έχει φύγει. " Το βλέμμα της, αξιολύπητο κ α ι συγχυσμένο πήγε από τον έναν στον άλλον. "Δεν ξέρω τι να κάνω χωρίς το Τζων. Ο Τζων με φρό­ ντιζε. Τώρα έχει φύγει, όλα χάθηκαν. Κα ι τα παιδιά, μου κάνουν συνέχεια ερωτήσεις που δεν ξέρω να απα­ ντήσω. Δεν ξέρω τι να πω στον Τέρρυ. Με ρωτάει συνέ313


χεια: "Γιατί τον σκότωσαν τον μπαμπά;" Κάποια μέρα, βέβαια, θα μάθει το γιατί. Ο Τέρρυ πρέπει πάντα να ξέρει. Αυτό που με παραξενεύει είναι ότι πάντα ρωτάει το γιατί και όχι το ποιος!" Η Γκέρντα έγειρε πίσω στην καρέκλα της. Τα χείλια της είχαν γίνει μπλε. Είπε πολύ δύσκολα: "Δεν αισθάνομαι πολύ καλά... αν ο Τζων... ο Τζων.. " Ο Πουαρό ήρθε από την άλλη μεριά του τραπεζιού και την έγειρε εντελώς πίσω στην καρέκλα. Το κεφάλι της έπεσε μπρος. Έσκυψε και σήκωσε τα βλέφαρά της. Μετά σηκώθηκε. " Ένας εύκολος και σχετικά ανώδυνος θάνατος. " Η Χενριέττα τον κοίταζε. 'Ή καρδιά; Όχι. " Ο νους της έκανε ένα ξαφνικό άλμα. "Κάτι στο τσάι. Κάτι που έβαλε εκεί μόνη της. Ώστε διάλεξε αυτή τη διέξοδο;" ο Πουαρό κούνησε απαλά το κεφάλι του. "Όχι. ήταν προορισμένο για σένα. Ήταν στο δικό σου ποτήρι." "Για μένα;" Η φωνή της Χενριέττας ήταν δύσπιστη. "Μα εγώ προσπαθούσα να τη βοηθήσω." "Αυτό δεν είχε σημασία. Έχεις δει έναν σκύλο mα­ σμένο σε παγίδα; Δείχνει τα δόντια του σε οποίον τον πλησιάσει. Αυτή είδε ότι ήξερες το μυστικό της και έτσι και εσύ έπρεπε να πεθάνεις." Η Χενριέττα είπε αργά: "Κι εσείς με κάνατε να βάλω το ποτήρι πίσω στον δίσκο, θέλατε... θέλατε να το πιει... Ο Πουαρό τη διέκοψε ήρεμος: 'Όχι, όχι δεσποινίς. Δεν ήξερα ότι υπήρχε κάτι στο ποτήρι σου. Ηξερα μόνο ότι υπήρχε αυτή η mθανότητα. .

"

314


Και όταν το ποτήρι ήταν στον δίσκο ήταν ίσες οι πιθα­ νότητες να πιει από εκείνο ή το άλλο, μπορείς να το πεις τύχη. Εγώ όμως λέω ότι αυτό το τέλος λέγεται έλεος. Ελεος για αυτήν και τα δύο αθώα παιδιά της." Είπε απαλά στη Χενριέττα: "Είσαι πολύ κουρασμένη, έτσι δεν είναι;" Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και τον ρώτησε: "Πότε το καταλάβατε;" "Δε θυμάμαι ακριβώς. Η σκηνή ήταν στημένη, αυτό το αισθάνθηκα από την πρώτη στιγμή. Αλλά δεν κατα­ λάβαινα γι α πολύ καιρό ότι εί χε στηθεί από την Γκ:έρντα Κρίστοου. ότι η στάση της ήταν θεατρινίστικη επειδή, όντως, έπαιζε έναν ρόλο. Είχα μπερδευτεί από την ταυτόχρονη απλότητα και π.ολυπλοκότη τα. Κατάλαβα πολύ σύντομα ότι πολι::μούσα τη δικιά σου πολυμηχανία. και ότι σε βοηθΟ".)σαν ,Η συγγενείς σου μόλις κατάλαβαν τι προσπαθούσες να κάνεις!" Έκανε μια παύση και πρόσθεσε: "Γιατί ήθελες να το κάνεις;" " Επειδή, μου το ζήτησε ο Τζων! Αυτό εννοούσε όταν είπε Χενριέττα. Όλα ήταν σε εκείνη τη μια λέξη. Μου ζητούσε να προστατέψω την Γκέρντα. Βλέπετε, αγα­ πούσε την Γκέρντα mo πολύ από ότι υποψιαζόταν και ο ίδιος. Περισσότερο από τη Βερόνικα Κρέι, περισσότερο από μένα. Η Γκέρντα ήταν δικιά του, και του άρεσαν τα πράγματα που ήταν δικά του. Ηξερε ότι υπήρχε Kάπo�­ ος που θα μπορούσε να προστατέψει την Γκέρντα και αυτός ήμουν εγώ. Και ήξερε ότι θα έκανα οτιδήποτε μου ζητούσε επειδή τον αγαπούσα." "Και ξεκίνησες το έργο σου αμέσως," είπε βλοσυρά ο Πουαρό. "Ναι, το πρώ-ω πράγμα που σκέφτηκα ήταν να πάρω το περίστροφο και να το ρίξω στην πισίνα. Αυτό θα 315


έσβηνε όλα τα αποτυπώματα. Όταν έμαθα αργότερα ότι είχε σκοτωθεί με άλλο όπλο πήγα να το βρω, και φυσικά το βρήκα αμέσως, επειδή ήξερα ακριβώς που θα το είχε βάλει η Γκέρντα. Το βρήκα ένα δυο λεπτά πριν από τους άνδρες του επιθεωρητή Γκρέιντζ. " Έκανε μια παύση και συνέχισε: "Το κράτησα μαζί μου σε κείνη την τσάντα μέχρι να ανέβω στο Λονδίνο. Τότε το έκρυψα στο στούντιο έως ότου μπόρεσα να το φέρω πίσω και να το βάλω εκεί που θα το έβρισκε η αστυνομία." "Το πήλινο άλογο, " μουρμούρισε ο Πουαρό. "Πως το ξέρατε; Ναι, το έβαλα σε μια σακούλα το έχωσα μέσα από την αρματωσιά και το κάλυψα με το μοντέλο του πήλινου αλόγου. Δε θα μπορούσε η αστυ­ νομία να καταστρέψει το έργο ενός καλλιτέχνη, έτσι δεν είναι; Τι σας έκανε να υποψιαστείτε που ήταν:" "Το γεγονός ότι διάλεξες να κάνεις ένα άλογο. Το άλογο της Τροίας ήταν η ασυνείδητη συσχέτιση του νου σου. Αλλά τα αποτυπώματα, πως τα κατάφερες με τα αποτυπώματα;" " Ένας γέρος τυφλός που πουλάει σπίρτα στον δρ1μο. Δεν ήξερε τι ήταν και του ζήτησα να το κρατήσει για μια στιγμή καθώς έβγαζα τα λεφτά μου!" Ο Πουαρό την κοίταξε για μια στιγμή. "Καταπληκτικ6!" μουρμούρισε. "Είσαι ένας από τους καλύτερους ανταγωνιστές που είχα ποτέ μου δεσποι­ νίς." " Ήταν τρομερά κουραστικό να προσπαθώ να είμω συνεχώς μια κίνηση μπροστά από εσάς!" "Το ξέρω. Αρχισα να καταλαβαίνω την αλήθει α μόλις είδα ότι οι ενδείξεις είχαν πάντα σκοπό να ενοχο­ ποιήσουν 6λους... εκτός από την Γκέρντα Κρίστοου. 316


Κάθε ένδειξη πάντα έδειχνε μακριά από αυτήν. Εσύ έβαλες το Ίντγκρασιλ επίτηδες για να τραβήξεις την πμοσοχή μου και να ρίξεις τις υποψίες στον εαυτό σου. Η Λαίδη Ά νγκατελλ, η οποία ήξερε ακριβώς τι έκανες, διασκέδαζε με το να πηγαίνει τον κακόμοιρο τον επιθε­ ωρητή Γκρέιντζ πρώτα από εi)ώ και μετά από εκεί. Στον Ντέϊβηντ, στον Έντουαρντ, στον εαυτό της. "Ναι, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να βγάλεις τις υπο­ ψίες από κάποιον που είναι στην πραγματικότητα ένο­ χος. Πρέπει να προτείνεις την ενοχή άλλου, αλλά ποτέ σε κάτι συγκεκριμένο. Γι' αυτό και κάθε ένδειξη που στην αρχή φαινόταν ότι κάτι θα αποκάλυπτε στο τέλος κατέληγε στο μηδέν. " Η Χενριέττα κοίταξε τη μορφή που ήταν κουβαρια­ σμένη αξιολύπητα στην καρέκλα. Είπε: 'Ή κακομοίρα η Γκέρντα." .. Έτσι την έχεις δη σε όλη την υπόθεση;" "Νομίζω. Η Γκέρντα αγαπούσε τον άνδρα της τρομε­ ρά αλλά δεν ήθελε να τον αγαπήσει γι' αυτό που ήταν. Του έκτισε ένα βάθl)(j και κάθε ευγενικό, αξιοθαύμα­ στο και ανιδιοτελές χαρακτηριστικό, του το έδωσε. Και αν ριξεις κάτω ένα: .ίδωλο, δε μένει τίποτα. " Έκανε μια μικρή παύση και συνέχισε: 'Άλλά ο Τζων ήταν πολύ περισσότερο ιιπό ένα είδωλο σε ένα βάθρο. Ήταν ένας ζωντανός πραγματικός άνθρωπος, και ένας μεγάλος γιατρός, ναι ένας πραγματικά μεγάλος γιατρός. Κι είναι νεκρός, και ο κόσμος έχει χάσει έναν πολύ σπουδαίο άνθρωπο. Και ιγώ έχασα τον μόνο άνδρα που αγάπησα ποτέ μου." Ο Πουαρό έβαλε το χέρι του απαλά στον ώμο της. Είπε: .. -\λλά εσύ είσαι από αυτούς που μπορούν να ζουν με 317


το μαχαίρι στην καρδιά, και να συνεχίζουν να χαμογε­ λούν ... " Η Χενριέττα τον κοίταξε. Τα χείλια ττις να σχημάτι­ σαν ένα πικρό χαμόγελο. "Λίγο μελοδραματικό δεν είναι αυτό;" "Είναι επειδή είμαι ξένος και μου αρέσει να χρησιμοποιώ ωραίες λέξεις. " Η Χενριέττα είπε ξαφνικά: "Μου έχεις φερθεί πολύ καλά." "Αυτό επειδή πάντα σε θαύμαζα πολύ. " Ο Πουαρό έφερε κον'cά του την τσάντα της Γκέρντα. Εβγαλε τα περιεχόμενα, κομμάτια δέρμα σε πολλά χρώ­ ματα. Ήταν και μερικά κομμάτια χοντρά και γυαλι­ στερά. Ο Πουαρό τα ένωσε. 'Ή θήκη. Το παίρνω εγώ αυτό. Η κακομοίρα η κυρία Κρίστοου, ήταν πολύ ταραγμένη, δεν μπορούσε να αντέξει τον θάνατο του άνδρα της. Θα πιστέψουν ότι αυτοκτόνησε λόγω νευρικού κλονισμού... " Η Χενριέττα είπε αργά: "Και κανείς δε θα ξέρει τι έγινε;" "Νομίζω ότι ένα πρόσωπο θα μάθει. Ο γιος του δρ Κρίστοου. Νομίζω ότι κάποια μέρα θα έρθει και θα μου ζητήσει την αλήθεια. " 'Άλλά δε θα του πεις," αναφώνησε η Χενριέττα. "Ναι, θα του το πω." "Μα όχι!" "Μα δεν καταλαβαίνεις. Για σένα είναι ανυπόφορο να σκέφτεσαι ότι θα πονέσει κάποιος. Αλλά για ορισμέ­ να μυαλά είναι ακόμα mo ανυπόφορο να μην ξέρουν. Ακουσες την κακομοίρα λίγο πριν που έλεγε: ''Ο Τέρρυ πρέπει να ξέρει." Για τον επιστημονικό νου η αλήθεια είναι πάντα πρώτη. Η αλήθεια, όσο mκρή και να είναι, 318


μπορεί να υφανθεί σε ένα σχέδιο ζωής. " Η Χενριέττα σηκώθηκε. "Με θέλεις εδώ ή να φύγω καλύτερα;" "Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα αν έφευγες. " Αυτή κούνησε το κεφάλι της. Μετά είπε, πιο πολύ στον εαυτό της πάρα σε αυτόν: " Που θα πάω; Τι θα κάνω ... χωρίς τον Τζων;" "Μιλάς σαν την Γκέρντα Κρίστοου. Θα καταλάβεις που να πας και τι να κάνεις. " " Θα καταλάβω ; Είμαι τόσ ο κουρασμένη κύριε Πουαρό. Τόσο κουρασμένη." Αυτός είπε απαλά: " Πήγαινε παιδί μου. Η θέση σου είναι με τους ζωντα­ νούς. Εγώ θα μείνω εδώ με τους νεκρούς."

319


ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30

Καθώς οδηγούσε προς το Λονδίν ο ο ι δύο φράσεις ηχούσαν στον νου της. "Τι θα κάνω; Που θα πάω;" Τι τελευταίες τρεις εβδομάδες αισθανόταν μεγάλη ένταση, συγκίνηση, χωρίς ώρα για χαλάρωση. Είχε ένα έργο να εκτελέσει, ένα έργο που της είχε αναθέσει ο Τζων. Αλλά όλα αυτά είχαν τελειώσει πια.. . και είχε αποτύχει ... ή πέτυχε; Εξαρτιόταν πως το έβλεπε κάποι­ ος. Αλλά όπως και να το έβλεπες το έργο είχε τελειώσει. Και ένιωθε μια τρομερή κούραση από την προσπάθεια. Ο νους της επέστρεψε στις λέξεις που είχε πει στον Έντουαρντ, τη νύχτα του φόνου, στο μπαλκόνι. Τη νύχτα πού είχε πάει στην πισίνα και μετά στο περίπτε­ ρο όπου είχε, με το φως ενός σπίρτου, ζωγραφίσει το Ίντγκρασιλ στο σιδερένιο τραπέζι. Σκόπιμα, έκανε το σχέδιο της. Δεν ήταν δυνατόν τότε να καθίσει και να πενθεί για τον νεκρό. "Θα ήθελ α , " είχε πει στον Έντουαρντ, "να πενθώ για το Τζων." Αλλά δεν τόλμησε να χαλαρώσει τότε, δεν μπι .ρούσε να εmτρέψει στη στεναχώρια να την κυριεύσει. Αλλά τώρα μπορούσε να θρηνήσει. Τώρα είχε όσο χρόνο ήθελε. Είπε μέσα της: "Τζων... Τζων. " Αισθάνθηκε τον εαυτό της να αντιστέκεται και να γεμίζει πίκρα. Σκέφτηκε: "Μακάρι να είχα mEl εκείνο το τσάι. " Το οδήγημα την καταπράυνε, της έδινε προσωρινά δυνάμεις. Αλλά σε λίγο θα έφτανε στο Λονδίνο. Θα έβα­ ζε το αυτοκίνητο στο γκαράζ και θα πήγαινε στο άδειο 320


στούντιο. Αδειο, επειδή δε θα ξανακαθόταν εκεί ο Τζων να τη φοβερίζει, να θυμώνει μαζί της, να την αγαπάει. περισσότερο από ότι ήθελε να την αγαπήσει. Να της μιλάει με ενθουσιασμό για την αρρώστια Ρίτζγουεϊ, για τους θριάμβους και τις αποτυχίες του, για την κυρία Κράμπτρη και το νοσοκομείο του Αγίου Χριστόφορου. Και ξαφνικά, το σκοτεινό πέπλο που κάλυπτε το νου της έφυγε, σκέφτηκε: "Βέβαια, εκεί θα πάω. Στο νοσοκομείο." Ξαπλωμένη στο στενό κρεβάτι του νοσοκομείου η κυρία Κράμπτρη κοίταξε την εmσκέπτριά της με βλεν­ νώδη λαμπερά μάτια. Ήταν ακριβώς όπως την είχε περιγράψει ο Τζων, και η Χενριέττα αισθάνθηκε μια ξαφνική θαλπωρή, μια ανύψωση του πνεύματός της. Αυτή ήταν αληθινή, αυτή θα έμενε. Εδώ, για λίγο, ξαναβρήΚf; το Τζων. Ο κακομοίρης ο γιατρός. Τρομερό δεν είναι;" Η φωνή της έδειχνε ότι το απολάμβανε, αλλά και καημό, διότι η κυρία Κράμπτρη αγαπούσε τη ζωή και ξαφνικοί θάνατοι, ιδιαίτερα φόνοι η άλλα τέτοια, γι' αυτήν ήταν το αλάτι της ζωής. "Τι άτυχο που τον καθάρισαν με αυτό τον τρόπο! Με αηδίασε, πράγματι, μόλις το άκου­ σα. Το διάβασα στις εφημερίδες. Η αδερφή με άφησε να τα διαβάσω όλα. Ήταν πολύ καλή μαζί μου. Είδα και τις φωτογραφίες και όλα. Είδα την mmνα, τη γυναίκα του που έφευγε από την ανάκριση, και εκείνη τη Λαίδη Α.νγκατελλ. Πολλές φωτογραφίες. Πραγματικό μυστή­ ριο. Έτσι δεν είναι;" Η Χενριέττα δε βρήκε αποκρουστική τη νοσηρή από­ λαυσή της. Της άρεσε επειδή ήξερε ότι θα άρεσε και στο Τζων. Αν ήταν γραφτό να πεθάνει θα προτιμούσε να το διασκεδάσει η κυρία Κράμπτρη, από το να κλαίει. ''

321


"Το μόνο που θα ήθελα είναι να mάσουν εκείνον που το έκανε και να τον κρεμάσουν," συνέχισε η κυρία Κράμπτρη εκδικητικά . "Δεν κρεμάνε πια δημοσίως τους εγκληματίες όπως παλιά. Είναι κρίμα. Εγώ πάντα ήθελα να πάω σε μια δημόσια εκτέλεση. Και αν ήταν να κρεμάσουν τον δολοφόνο του γιατρού θα πήγαινα τρέ­ χοντας! Πρέπει να ήταν πολύ κακός. Ο γιατρός ήταν ένας στους χίλιους. Ήταν πάρα πολύ έξυπνος! Και ήταν και καλός. Σε έκανε να γελάς έστω και να μην το ήθελες. Όταν σκέφτομαι αυτά που μου έλεγε μερικές φορές! Θα έκανα οτιδήποτε για τον γιατρό, αλήθεια!" "Ναι, " είπε η Χενριέττα," ήταν πολύ έξυπνος άνθρω­ πος. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος." "Τον εκτιμούν όλοι εδώ στο νοσοκομείο! Ολες οι νοσοκόμες, Κ'αΖ οι ασθενείς! Οποτε περνούσε αισθανό­ σουν ότι θα γινόσουν καλά." "Και θα γίνεις καλά," είπε η Χενριέττα. Τα μικρά δαιμόνια μάτια θόλωσαν για μια στιγμή. "Δεν είμαι τόσο σίγουρη αγάπη μου. Τώρα με φροντίζει εκείνος ο γιατρός με τα γυαλιά. Εντελώς διαφορετι­ κός από τον δρ Κρίστοου. Δε γελάει ποτέ! Ο δ ρ Κρίστοου ήταν πολύ καλός, μου έλεγε συνέχεια αστεία. Με παίδεψε πολύ με τις διάφορες θεραπείες του. "Δεν αντέχω άλλο γιατρέ," του έλεγα, και μου απαντούσε, "μπορείς κυρία Κράμπτρη." Μου έλεγε, "είσαι σκληρό καρύδι. Αντέχεις, και εμείς οι δύο θα γράψουμε ιστορία στην ιατρική." Και μ' ενθάρρυνε με αυτόν τον τρόπο. Θα έκανα οτιδήποτε για τον γιατρό! Σου ζήταγε πολλά αλλά δεν μπορούσες να του αρνηθείς." "Το ξέρω," είπε η Χενριέττα. Τα μικρά της μάτια την κοίταξαν ερευνητικά. "Με συγχωρείς, αγαπητή μου, μήπως είσαι η γυναίκα 322


του γιατρού;" 'Όχι," είπε η Χενριέττα, "είμαι απλώς μια φίλη." "Κατάλαβα," είπε η κυρία Κράμπτρη. Η Χενριέττα είχε την εντύπωση ότι όντως είχε κατα­ λάβει. "Τι σε έκανε να περάσεις από εδώ, αν εmτρέπεται;" ''Ο γιατρός μου μιλούσε πολύ για σένα, και για την καινούρια θεραπεία του. Ήθελα να δω πως είσαι." "Παθαίνω υποτροπή, και έτσι δεν είμαι καλά." Η κυρία Κράμπτρη χαμογέλασε. "Μην νομίζεις ότι εγώ θέλω να εγκαταλείψω!" "Τότε να πολεμήσεις! Ο δρ Κρίστοου είπε ότι ήσουν αγωνίστρια." ''Αλήθεια;'' Η κυρία Κράμπτρη έμεινε ξαπλωμένη ήρεμα για ένα λεπτό και μετά είπε αργά: 'Όποιος και να τον σκότωσε είναι κρίμα! Δεν υπάρ­ χουν πολλοί άνθρωποι σαν αυτόν." Δε θα ξαναδούμε πολλούς σαν και αυτ6ν. Οι λέξεις γύριζαν μέσα στον νου της Χενριέττα. Η κυρία Κράμπτρη την παρακολουθούσε προσεκτικά. "Μην στεναχωριέσαι χρυσό μου," είπε. Και πρόσθεσε: "Ελπίζω να έγινε καλή κηδεία." 'Ή κηδεία ήταν μεγαλοπρεπής," είπε η Χενριέττα. "Αχ! Μακάρι να μπορούσα να είχα πάει!" Η κυρία Κράμπτρη αναστέναξε. "Σε λίγο θα πηγαίνω στη δική μου κηδεία." "Οχι," αναφώνησε η Χενριέττα. "Δεν πρέπει να εγκα­ ταλείψεις την προσπάθεια. Μόλις είπες τώρα ότι ο Δρ Κρίστοου ήθελε να γράψετε ιστορία μαζί. Λοιπόν, πρέ­ πει να συνεχίσεις μόνη σου. Η θεραπεία είναι η ίδια. Πρέπει να έχεις mα το θάρρος, πρέπει να γράψεις ιστο­ ρία μόνη σου, για αυτόν." 323


Η κυρία Κράμπτρη την κοίταξε για λίγο. "Ακούγεται μεγαλειώδες! Θα κάνω ότι μπορώ χρυσό μου. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα παραπάνω." Η Χενριέττα σηκώθηκε και της πήρε το χέρι. "Γεια σου. Θα έρθω να σε ξαναδώ αν βρω χρόνο." "Ναι, κάντο. Μου κάνει καλό να μιλάω -Υια τον γιατρό. Ήταν σωστός άνθρωπος από κάθε άποψη." "Ναι," είπε η Χενριέττα. " Ήταν." Η γριά είπε: "Μην στεναχωριέσαι χρυσή μου. Οτι έφυγε, έφυγε. Δεν μπορείς να το φέρεις πίσω." Η κυρία Κράμπτρη και ο Ηρακλής Πουαρό, σκέφτη­ κε η Χενριέττα, εξέφραζαν την ίδια ιδέα με άλλες λέξεις. Οδήγησε πίσω στο Τσέλσι, έβαλε το αυτοκίνητο στο γκαράζ και περπάτησε αργά προς το στούντιο. "Τώρα," σκέφτηκε, "έφτασε η ώρα. Η στιγμή που φοβόμουν, η στιγμή που θα είμαι μόνη μου. "Δεν μπορώ να το αναβάλω άλλο. Η θλίψη με έχει προλάβει πια." Τι είχε πει στον Έντουαρντ; "Θα ήθελα να πενθώ για το Τζων." Κάθισε στην καρέκλα και έσπρωξε τα μαλλιά από το πρόσωπό της. Μόνη ... κενό ... απογυμνωμένη. Αυτό το φοβερό κενό. Τα δάκρυα εμφανίστηκαν στα μάτια της και κύλη ­ σαν αργά στα μάγουλα της. "Πένθος, σκέφτηκε, πένθος για το Τζων. Αχ, Τζων... Τζων." Θυμόταν, θυμόταν - τη φωνή του, η κοφτή του φωνή και ο πόνος.

Α ν ήμουν νεκρός, το πρώτο πράγμα που θα έκανες, με 324


δάκρυα να κυλάνε στο πρ6σωπ6 σου, θα ήταν να αρχί­ σεις να φτιάχνεις ένα μοντέλο, απεικονίζοντας κάποια γυναίκα να πενθεί η κάποια μορφή θλίψης... Κινήθηκε ανήσυχα. Γιατί το είχε σκεφτεί αυτό; Θλίψη... θλίψη... μια πεπλοφόρα μορφή, το περίγραμ­ μά της ελάχιστα αισθητό, το κεφάλι της σκεπασμένο. Αλάβαστρο. Εβλεπε το σχήμα του, ψηλό, μακρύ, η λύπη της κρυμμένη, να αποκαλύπτεται μόνο από τις θλιμμένες πτυχές του υφάσματος. Η θλίψη, να αναδύεται από το καθαρό, διάφανο αλάβαστρο. " Α v ήμουν νεκρ6ς..." Και ξαφνικά η πίκρα την κάλυψε ολοσχερώς! Σκέφτηκε: " Έτσι είμαι! Ο Τζων είχε δίκιο. Δεν μπορώ να αγαπήσω, ούτε να πενθώ, όχι με την καρδιά μου." "Το αλάτι της γης, είναι οι άνθρωποι σαν τη Μιτζ." Η Μιτζ και ο Έντουαρντ στο Έϊνσγουικ. Αυτή ήταν η πραγματικότητα, η δύναμη, η θαλπωρή. 'Άλλά εγώ," σκέφτηκε, "δεν είμαι ολοκληρωμένο άτομο. Εγώ δεν ανήκω στον εαυτό μου, αλλά σε κάτι ξένο. Δεν μπορώ να πενθώ για τους νεκρούς, αντίθετα πρέπει να πάρω τη θλίψη μου και να τη μετατρέψω σε μια μορφή από αλάβαστρο ... " Έκθεμα αριθμός 58. "Θλίψη". Αλάβαστρο. Η μις Χενριέττα Σάβερνε'ίκ... Είπε χαμηλόφωνα: "Τζων, συγχώρεσε με, συγχώρεσε με γι' αυτό που δεν μπορώ να σταματήσω να κάνω." ΤΕΛΟΣ

325


Profile for Μενέλαος Τσαλκιτζής

Agatha Christie - ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΛΑ ΧΟΛΛΟΟΥ  

Agatha Christie - ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΛΑ ΧΟΛΛΟΟΥ

Agatha Christie - ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΛΑ ΧΟΛΛΟΟΥ  

Agatha Christie - ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗ ΒΙΛΑ ΧΟΛΛΟΟΥ

Profile for 9221072
Advertisement