Page 1

Αντιήρωας | Παγίδα Σκάσε Αηδόνι


Η ποιητική ομάδα Σκάσε Αηδόνι συστάθηκε το καλοκαίρι του 2014 μετά από συνάντηση των μελών της στο Ποιητικό Εργαστήρι του Ιδρύματος Τάκη Σινόπουλου και αποτελείται από: Άβερμπαχ Φραντζέσκα Αθανασίου Μαρουσώ Καπουλέα Κατερίνα Κρητικοπούλου Σωτηρία Λαζάρ Ηλέκτρα Μαργαρώνη Δανάη Μαρτίνης Χρίστος Παπαντωνίου Χριστίνα


ΠΑΓΙΔΑ ­ Συλλογικό ποίημα Άλφα Ήττα Άλφα Ωμέγα Τώρα κάτι φωτίζει εκεί πέρα τα μάτια τυλιγμένα με ανημπόρια συνηθισμένα σε άλλους τρόπους πολύ το φοβήθηκα Όμορφη που ήμουνα παλιότερα με μια λεπίδα τρυπούσα την επιστροφή μου ξυπνούσα το πρωί μάζευα τα παραπονεμένα άστρα και πάλι απ’ την αρχή Τώρα που κάτι φωτίζει εκεί πέρα το νιώθω σαν χειρότερο Έρχομαι με τις απόκοσμες κραυγές των γλάρων στο σκοτάδι μέσα σε μία βάρκα χάρτινη φορώντας ένα σωσίβιο από κόκκινο γυαλί μ' ένα διερμηνέα που μιλά όλες τις γλώσσες του ουρανού κι έχει ακριβώς ενενήντα εννέα ονόματα λυτό έχω στα πόδια μου ένα τυφλό σκυλί έρχομαι όπως το τελευταίο όνομα ύστερα απ' όλα τα ονόματα του κόσμου Άχρωμη

5


έρχομαι όπως η τελευταία πεταλούδα του Δεκέμβρη σαν θάνατος από πνιγμό πλατιά σαν φράχτης νωχελική σαν τις ατέλειωτες ουρές του φαγητού απόλυτη σαν συρματόπλεγμα κι απάνθρωπη σαν ήλιος Στέκομαι κάτω από τον αδίστακτα ανέφελο ουρανό μες στο λαβύρινθο απ' τις πολύχρωμες σκηνές κάτω από στέρφες ελιές δίπλα στα ράθυμα σκυλιά στα παιδικά ποδήλατα που τρέχουν μόνο με τις ζάντες δίπλα σ' εκείνον που προσεύχεται πάνω στο ξεραμένο χώμα στέκομαι σαν ανήλικος που γέρασε σαν γέρος που δεν έχει να σταθεί σαν μόνη έγκυος που λύγισε στη κορυφή του λόφου Έρχομαι μ’ ακονισμένο ξυράφι τρυπώ κροτάφους τη μνήμη χειρουργώ κι ένα παιδί αγέλαστο έγκλειστο σε θάλαμο αναμονής Ξεριζώνω μ’ αγκάθινο στεφάνι 6


το στέφω προτού θύμα ή ποίημα το βαφτίσω Και δε χρειάζομαι κρυψώνα μένω διάφανη στα μάτια σέρνω τη μύτη και τα σωθικά ξέρω καλά τη δουλειά μου σε φασκιώνω στα μαλλιά μου και ζητάω μονάχα το δικό σου αντίχειρα να πιπιλίσω την άκρη των χειλιών της μάνας που ωραιοποιεί τον θάνατο και τον βαφτίζει ταξίδι Βαστάω το κεφάλι σου ψηλά να βρεις αυτούς που βολτάρουν στα σύννεφα και να μου λες δες τους πώς πέφτουν δες τους πώς σκάνε στη γη Είμαι τραύμα μπολιασμένο με αυτά που ποτέ δεν ειπώθηκαν μα για πάντα θα ταΐζουν αίμα Είμαι αέρας πηχτό ντίζελ στο στόμα κίνδυνος δονούμενος ως περίοδος αστικής τρέλας

7


σοβάς συνετισμένος μες στα άπειρα καρφιά του γριά καμπούρα να ξοδεύομαι στα πόδια σας να σας νυχτώνομαι αλλάζοντας περούκα Τι με κοιτάτε κακόμοιροι με το φτηνό το σουλιμά σας Για να γραπώσεις θέλει δυο το στήσιμο και το καρτέρι την τοξικότητα του φόβου τα αντανακλαστικά στο κάθε σφύριγμα της σφαγής βενζίνη αμόλυντη Αυτά μου κληρονόμησαν κι αυτά σας επεκτείνω με το ψαλίδισμα μου να συγχέετε του Νυχτοβάτη το ουρλιαχτό με το ξεφούσκωμα μιας μπάλας να με φτάνετε στο υψηλότερο σημείο μου μετά βίας να μπορείτε να ξεχωρίσετε το γυαλί από το γέλιο τις γκριμάτσες σας στην κλασική αταραξία φάκας γαλαντόμου Αναρωτιέμαι ποια ανάσα μου την πρώτη μου θα ξεχρεώσει Ποιο είναι το ολίσθημα της γλώσσας Αδυνατώ 8


Αδυνατείς Αδυνατίζουμε Ποιο καλό και ποιο κακό Δεν το παλεύει το στομάχι μου το αλκοόλ μπορώ όμως να καταβροχθίσω τεράστιες ποσότητες σάρκας αίματος σπέρματος να ονειρευτώ έναν έρωτα που σπάει κόκκαλα φτάνει να μη σπάσουν τα δικά μου και να μη βλέπω ζωντανά κόκκαλα ή νεκρά Και ω ναι προτιμώ τα ζωντανά Προτιμώ να ελπίζω πως μια μέρα αυτά τα κόκκαλα θα χωθούν μέσα στα μάγουλα και θα τα σκίσουν θα σκίσουν λέω τις λέξεις τις σκέψεις και θα βγει από μέσα κάτι που δεν έχει όνομα χρώμα υφή

9


τίποτα για να περιγράψω αλλά θα έχει κάτι από μουσική και τα δόντια θα ξέρουν σε ποιο ρυθμό θα τρέμουν κάτι από αποκάλυψη κάλυψη να μην είναι κι αυτό μοναχά φοβάμαι Φοβάμαι μήπως πεθάνω στην εισπνοή και πρέπει να γυρίσω πίσω ξανά ο ίδιος άνθρωπος να γίνω Μα δε μπορεί κάτι αληθινό θα είναι Δεν μπορεί αλήθεια δεν μπορεί θάνατος να μην είναι.

10


ΕΛΕΝH ανάθεμα την ώρα σου που γύρισες φύγε ξανά και μάζεψε ό,τι μπορείς πριν το φευγιό σου φύγε όπως και πριν από τη θάλασσα με όλα σου τα κοσμήματα μ' αυτή τη λύσσα σου για έρωτα φύγε κρύψου πάνω στα θεϊκά πέτρινα τείχη και περίμενε θα σε ακολουθήσει ο γνώριμος αχός από τα δόρατα τα χλιμιντρίσματα αθάνατων αλόγων τα πλοία μας θα βρουν ξανά το δρόμο τους θα στάξει πάλι το παρθένο αίμα στο χώμα κι οι άντρες στις σπηλιές τους θα σαπίζουν σαν φαντάσματα κρατώντας τις σαΐτες τους στο χέρι εσύ τίποτε άλλο δε χρειάζεται να κάνεις κοίτα απ' το μπαλκόνι σου τις νεκρικές πυρές κι άστες ν' αντιφεγγίζουν μες στα μάτια σου φύγε ξανά με εκείνη την οικεία σκληρότητα με την πολεμική κραυγή του κύκνου άσε τον πόλεμο ν' ανθίσει με τα γέλια σου ξύπνα τις μάνες να πενθήσουνε ματώνοντας τα στήθη και μην αφήνεις τα παιδιά να κοιμηθούν απ' τις κλαγγές των όπλων φύσα να πάρεις τα κομμένα μας μαλλιά μέσα απ' τους φρέσκους λάκκους και ξαναλύσε τα σκυλιά να φαγωθούν στην άμμο μ' ένα χαμόγελο χρυσό άσε χωριά χωρίς τους άντρες τους χέρσα χωράφια λοιμούς με τον λευκό λαιμό σου σκόρπισε μαύρους λοιμούς

11


άσε κορίτσια να ντροπιάζονται ξανά γυμνά μπροστά σε μια παρτίδα ζάρια μη με κοιτάζεις έκπληκτη φύγε σ' εκλιπαρώ θα 'ρθούμε με κατάρες στο κατόπι σου ξεσκίζοντας μ' αλαλαγμούς τις εποχές το χρόνο σφάζοντας να φθάσουμε στη μήτρα σου για να σκυλέψουμε ό,τι έμεινε απ' τα πτώματα με τη βιασύνη γλάρου ύστερα πάρε στις πλατιές φτερούγες σου τον πόνο μας σκληρή προδότρα όμορφη στάσου μπροστά απ' τις φωτιές της πόλης και με τα άσπρα χέρια σου δείξε σ' εμάς τον δρόμο για το μέλλον

12


ΠΑΡΑΘΥΡΟ Παλιά το δωμάτιο ήταν φροντισμένο σαν ένας γραβατωμένος κύριος κι οι μέρες όλες ροζ με ακριβείς αναλογίες ζαχαροπλαστικής. Κι ήταν όμορφη πολύ στ’ αλήθεια. Τα μαλλιά της στραφτάλιζαν σαν φρέσκια θάλασσα. Σήμερα προβάλλει ιδρωμένη στο παράθυρο. Μαλλιά λιπαρά σαν φύκια. Έφηβη κλαίουσα που καπνίζει το γκρι του δρόμου. Κι είναι όλα στριμωγμένα η μάνα στο κουτί με τα χάπια ο χρόνος σαν γατί κάτω απ’ αμάξι κι οι κούκλες στο βρώμικο ράφι. Σκύβει και ξερνά στον δρόμο όλο το ροζ και τις κούκλες και την μάνα Ύστερα τεντώνει τον λαιμό στον ήλιο σαν παγώνι και πετά.

13


ΤΟ ΚΟΡΜΙ Αράδα αράδα θα σας πω την ιστορία του. Άτριχο μέχρι τη μασχάλη. Λευκό σαν τον χειμώνα στις ταινίες. Τα χέρια του φωτιές. Δεν του μιλήσαμε. Κι εκείνο ήσυχο ή κάτι άλλο. Κάτι που δεν το βρήκα ακόμη. Βυθίστηκε στη θάλασσα την ώρα που έσταζε πορτοκαλί η σελήνη. Κι είδανε τόσο όμορφα τα μάτια μέσα της που δεν μπορούσε πια το στόμα να κρατήσει έτσι κλειστό. 14


Αυτή είναι η ιστορία του. Άλλη γι’ αυτό δεν έχω. Άλλη εκείνο δεν θα είχε να σας πει.

15


ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ Η μάνα μου μου έδενε τα μάτια Πλησίαζε το δέρμα μου με ένα παγάκι Κι έπειτα ρωτούσε Κάνει κρύο; Όχι Ναι Όχι Όχι Όχι Σιγά μην έκανε Ιούνης μήνας στην Αθήνα ¨Οταν έσταζε πάνω στον πήχη μου έλεγα ναι Τρεις πόντους Τέσσερις Πέντε Σάμπως έβλεπα Καπνίζοντας κρατούσε σημείωσεις τετράδιο κατοστάφυλλο μπλε ΔΙΕΘΝΕΣ μισό συνταγές μισό παρατηρήσεις επιστημονικές Υποκείμενο Εγώ Υποκείμενο Εγώ Υποκείμενο Εγώ Νιώθω Ακούω Μυρίζω Γεύομαι Δοκίμασε να καταπιείς την ώρα που εκπνέει η μάνα σου καπνό Να σε μάθω εγώ τι θα πει ετεροπροσωπία Δίπλα σε ντουλάπια βαμμένα με λαδομπογιά κι ένα άπλυτο τηγάνι Πιπεριές τηγανητές κοκκινιστές από ώρα στο στομάχι μας Σήκω πήγαινε κοιμήσου 16


Θα ξημερώσει μέλλον σε δέκα χρόνια θα τα περάσεις κοιμισμένος Εγώ στο λέω. Τώρα που όταν σηκώνομαι τρέχει άμμος από τα λαγόνια μου. Σήκω δεν έγινε κάτι σημαντικό.

17


Ο ΔΡΑΚΟΣ Βαρύς σαν τσεκούρι τεμαχίζω στα δυο το φιλήδονο σώμα αίμα, τρίχες, χώμα συλλέγω από τα νύχια σκάβω τη σάρκα την καίω, την καπνίζω και ντύνομαι γυναίκα.

18


Ο ΕΡΓΑΤΗΣ Στο πιάτο λιγοστεύει το φαΐ το ψωμί πετρώνει στο τραπέζι ανοιχτοί λογαριασμοί. Σώθηκαν τα χρόνια πάνω στον σταυρό. Βουβός, σκυφτός, πάντα στερνός μαζεύω τη γόπα απ’ το τασάκι. Τελευταία ρουφηξιά­ πριν σφίξω το ζωνάρι στο λαιμό­ Μιλιά!

19


ΑΤΙΤΛΟ Ανοίξτε. Αφήστε να συγυρίσει το χειμώνα του. Δε ξέρει ποιόν να μαχαιρώσει πρώτο. Τη νύχτα, στο ερημικό του σπίτι, σκαλίζει σατανάδες. Και δεν ήταν άσχημος καθόλου. Πολέμησε. Είπαν να πλύνουν τον καημό απ' την ομορφιά του, να μπαίνει πρώτα απ' τη μια μαύρη τρύπα και να χώνεται στην άλλη. Ώρες έπλενε το παράπονο του δίπλα στο παράθυρο. Και δεν έβρεξε ποτέ. Στα ξεχασμένα αναφιλητά χτυπάνε οι άνθρωποι τις πόρτες. Στα ποτάμια ρίχναν τα φαντάσματα. Πονάνε πια τα μεσημέρια. Μαραμένοι κατέντησαν οι άθλοι της ζωής του, κι εκείνους τους ξεκουφαίνουν τα πουλιά. Όλα κάηκαν, τόσο μονάχη της ξηλώνεται η νύχτα.

20


ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΠΟΙΗΤΗΣ δες τα κουρέλια του το σαλιωμένο μαντήλι στην τσέπη μαλώνει τη νύχτα στα άγνωστα ζητιανεύει καρότα και παίρνει γογγύλια κουρνιάζει τους σπόνδυλους σ’ ένα χαντάκι πρησμένο παπούτσι καπέλο αδειανό ζωντανεύει το μπλε και κρεμιέται στην κλαίουσα μην ξεχνάς να χορεύεις ξυπόλητος έγραψε αναπνέει το μυαλό σου καλύτερα έτσι

21


ΗΡΩΑΣ|ΑΝΤΙΗΡΩΑΣ|ΑΝΤΙ Πρόσεχε τα άκανθα δείχνουν την προσωπική γραμμή τους μικρά και εύθραυστα μέχρι να τα μπήξεις σε οφθαλμούς κανονικούς θα γράψω για τον αντιήρωα που έχω στο μυαλό μου και εκεί θα πεταχτεί σαν κεραία σε ανάχωμα ακανθόχοιρος σε σχήμα λέξης ο αντιήρωας μέσα μου λέγοντας δεν υπάρχουν αντιήρωες υπάρχουν μόνο γηραιοί εξαφανισμένοι τριλοβίτες που κάνουν ανάληψη στις έξι το πρωί υπάρχουν τα αρθρόποδα που μαγειρεύουν και δε θα βγάλουν τσιμουδιά για το ξυλοδαρμένο σπίτι θα μουρμουρίσει ο αντιήρωας μέσα μου και συρρικνώνεται ο αντιήρωας που έχω στο μυαλό μου νομίζοντας πως ο αντιήρωας που έχω μέσα μου θέλει να παίξει με το μυαλό μου και να εξαφανίσει τον αντιήρωα που έχω στο μυαλό μου για να μη γράψω για τον αντιήρωα που έχω στο μυαλό μου Ρίχνει περόνες στο σύρμα στρογγυλοκάθεται στη μνήμη μου ο αντιήρωας που έχω μέσα μου και δεν υπάρχει κανένας από αυτούς που θες να γράψεις θα μου πει ο αντιήρωας μέσα μου 22


και η συστημική τους ταξινόμηση από μύκητες σε μεγαλοστελέχη πρωτίστως χαραγμένη στα χρόνια εκείνα που κόβανε τους ήρωες με προσοχή και τους κολλάγαν στα σχολεία κάθε αντιήρωας να κόβει κι από έναν ήρωα πλαστικό Νεκταροφάγα στις γωνίες τι ωραία που ράβουν χάδια από τις δύο μέχρι τις τρεις το ξημέρωμα και μαθαίνουν την προπαίδεια με έναν κόπανο στο χέρι και θάβουν τον πρώτο στίχο σε χώμα ντροπιαστικό εσύ παιδί μου δεν είσαι για αυτό μάθε ήρωα μου σύνθεση ιδιότητες μεταβολές τη διαφορά της ώρας ευρώπη κίνα ότι ο καλός θεός μας με το γάντζο ξαγρυπνά θα σκίσει απόψε την κοιλιά το κάθε μέρα θα είναι ο πιο κοινός του δρόμος Απόψε ο αντιήρωας που λέω εγώ θα κερδίσει μπλε χρώμα ερημικό και θα αφήσει το κεντρί του στο ντουλάπι δίπλα στα ήσυχα τομάρια τα γάντια και τα ξυριστικά ψυχιατρείου και ο αντιήρωας μέσα μου παίρνει το χέρι μου

23


και σκίζει τη σελίδα πάντα αυτούς τους ξαγρυπνά η υπόνοια λεβάντας στο δωμάτιο θα μου πει ήσυχοι σα βρέφη θα κουρνιάσουν με δυο απόψεις πόνου κάτω από το κρεβάτι στα σύνθετα μάτια τους χαράζει η προσπάθεια η φυγή θέλω να πω κι ο αντιήρωας που έχω στο μυαλό μου με το λεωφορείο καρφωμένο στο αριστερό του χέρι και τη στάση που χάνει για ένα λεπτό την κορυφή της λείας του στο πάνω ράφι όλη του η νύχτα ειπωμένη στην κορυφή κάποιου βουνού και στο καμένο κάτοπτρο που αλόγιστα δουλεύει για τη μοναξιά λέω για τον αντιήρωα που έχω στο μυαλό μου και με τραβά ο αντιήρωας μέσα μου να βγάλω το κεφάλι από το δρόμο και να εισπνεύσω συννεφιά να δω τη θλίψη κάτω από την ιδρωμένη μέρα

Το ζητάνε υπάλληλο με ηγετική παρουσία στην αγορά κάθε ασχήμια θα 24


θεωρηθεί πρόσθετο προσόν δωδεκάωρη απασχόληση γνώσεις πώς να χτυπήσεις εσωτερικά στον κυνηγότοπο δεν υπάρχει συμπεριφορά μόνο στάχτη ράμφος φτερά λέει ο αντιήρωας μέσα μου και ο αντιήρωας που έχω στο μυαλό μου τρέχει πίσω από σκουπίδια εξετάζοντας αποτυπώματα δαχτυλικά μυρίζοντας τις φαγωμένες φλούδες μη βρέξει στην αυτοσχέδια φωλιά τα μαύρα τους μάτια μαλακόστρακα στην άκρη του δρόμου γυρτά θολωμένα ανθρωπάκια βαθύβια μελαγχολικά μερικά είδη κολυμπούν καλά Και βγάζει ο αντιήρωας που έχω στο μυαλό μου κρεατομάχαιρο για να αποδείξει στον αντιήρωα μέσα μου ότι ο αντιήρωας στο μυαλό μου είναι αντιήρωας είναι αντιήρωας και το κρατά στο αριστερό του ψέμα και το κουνά με το γεωργικό του στίγμα και εξωσκελετό χαρούμενο και ο αντιήρωας μέσα μου γελά στον αντιήρωα που έχω στο μυαλό μου μπροστά στη φασαρία του τον τεμαχίζει με ένα μίσχο ο αντιήρωας μέσα μου

25


μέσα μου ο αντιήρωας

26


Καλοκαίρι 2016

Αντιήρωας | Παγίδα  

Σκάσε Αηδόνι

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you