Page 40

που χάνει κάθε σκοπό προσωπικό μπρος στις αλλεπάλληλες καταρρεύσεις σχεδίων και οραμάτων. Είναι εκείνη η στιγμή που το μυαλό αναζητά την αιτία που το όνειρο έγινε ουτοπία και μνημονεύει τους στίχους: « ...αλλού κινήσαμε να πάμε, κι αλλού η ζωή μας πάει... » Άλλες φορές ο έρωτας μοιάζει με το τσιγάρο του γράφοντα. Ένας μακρύς, αλλά και τόσο σύντομος δρόμος που καίει τα πάντα στο πέρασμά του και αφήνει τα ίχνη του υπό τη μορφή στάχτης σα να κάηκε η ίδια η καρδιά. Καλύπτει το διάβα του με ένα προπέτασμα καπνού. Ένα κάπνισμα εγκληματικού ρυθμού σε μια συχνότητα που φέρνει ζαλάδα και διερωτήσεις για το ποιες άλλες διαφορές, εκτός από εμβαδόν, μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα στους πνεύμονες και τα ορυχεία πίσσας του καρδιοαναπνευστικού συστήματος. Είναι σαν ένα ποτήρι ημιάδειο στο χέρι του πότη: κάθε κύτταρο του κορμιού ουρλιάζει να σταματήσει, αλλά ο εγκέφαλος πιέζει το χέρι και το οδηγεί αργά και σταθερά στο στόμα. Είναι εκείνο το ίχνος που χαρακώνει το πρόσωπο με απορία κι ελπίδα, αν το κουδούνισμα της συσκευής είναι για την προσωπική ευχαρίστηση και χαρά και το αποτέλεσμα μένει στα χείλη με την ένδειξη της απογοήτευσης ή της λατρείας προς τον Graham Bells για την υπέροχη εφεύρεσή του. Κάπου εκεί ταιριάζει και η φράση: Έτσι ζούμε εμείς για τον έρωτά μας και το όνειρο, με τον αγώνα μας και το αίμα μας. Εστίν ουν αληθείας λόγος. Και μοιραία οι σκέψεις οδηγούν σε προσωπικές αναμνήσεις. Εικόνες ερωτικές και έκφυλες

ΠεζοΓραφές  

Μία συλλογή αφηγημάτων, ποικίλης θεματικότητας. Πεζογραφήματα με πλοκή και αφηγήματα που περισσότερο μοιάζουν με απομνημονεύματα ή καταγραφή...

Advertisement