Page 38

Η ιστορία των ονείρων ενός ανθρώπου δεν είναι αδιανόητη. Ούτε των οργάνων του σώματός του, ούτε των σφαλμάτων που διέπραξε, ούτε όλων των στιγμών που έφερε στο νου του τις πυραμίδες. Ούτε των συναλλαγών του με τη νύχτα και τις χαραυγές. Αυτό μπορεί να φαίνεται εντελώς χιμαιρικό, μα δυστυχώς δεν είναι. Ίσως εκείνος ο αφορισμένος συγγραφέας στους πειρασμούς του να άφησε ολοκάθαρα την ανάγκη του Έρωτα στην ανθρώπινη φύση σαν έγραφε για την Παρθένο του Χριστιανισμού: «…χρόνια πολλά βαστούσε το κακό κι η Μαρία, γερνούσε, πλήθαιναν κάθε μέρα οι άσπρες τρίχες, χωρίς να γνωρίσει τη νιότη, τη ζεστασιά του άντρα, τη γλύκα και την περηφάνια της παντρεμένης, της γυναίκας που χάρηκε και χαίρεται τον έρωτα τη γλύκα και την περηφάνια της μάνας…». Όποιος ποτέ πίστεψε ότι η ελπίδα είναι αιώνια, έχει μάλλον δίκιο. Εκείνος που δέχεται ότι η μοναξιά συνηθίζεται, μάλλον δε συνάντησε τις δύο φίλες να τον συνοδεύουν πλάι-πλάι: τη μοναξιά και την ελπίδα ούτε, βέβαια, συστήθηκε στο τρισκατάρατο -για όποιον ξέρει- ζευγάρι του χωρισμού και της μοναξιάς. Γιατί, μοναξιά είναι το συναίσθημα κείνο του πεσιμισμού που εγκλωβίζει το άτομο σε ένα περιορισμένο αριθμό συλλογισμών και επαφής με το κοινωνικό σύνολο. Η μοναξιά έχει την ικανότητα να κλειδώνει το πρόσωπο στο κλουβί του εαυτού του και να κελαηδά μόνο για εκείνον τον ίδιο. Είναι η φυλακή της επικοινωνίας ακόμα κι αν είναι στον περίγυρό της τόσοι άλλοι. Η μοναξιά και ο χωρισμός είναι οι συνοδοί κάθε ενός που έπιασε φιλίες με τον έρωτα και τον ακολούθησε στα

ΠεζοΓραφές  

Μία συλλογή αφηγημάτων, ποικίλης θεματικότητας. Πεζογραφήματα με πλοκή και αφηγήματα που περισσότερο μοιάζουν με απομνημονεύματα ή καταγραφή...