Page 1


Ο Δήμος Χλωπτσιούδης γεννήθηκε το 1973. Σπούδασε Ιστορία και εργάζεται ως φιλόλογος. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα στον ιστότοπο ποιητικές διαδρομές του δείμου του πολίτη Άλλα πεζογραφήματά του: και η νύχτα ερωτεύεται ο μονόλογος της εταίρας το τέρας σκέψεις αυτόχειρος χειμωνιάτικες αναμνήσεις Διατηρεί το ιστολόγιο ο δείμος του πολίτη, όπου καταγράφει κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα Έχει συγγράψει ιστορικές και κοινωνικές μελέτες. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής, στο tvxs.gr, το protagon.gr, το eklogika.gr και αλλού. Έχει δημοσιεύσει το πολιτικό δοκίμιο «η δημαγωγία της δημοκρατίας» (2009, ΙSΒΝ 978-960-88998-5-8) και τη μελέτη «Τοπική Αυτοδιοίκηση, προοπτικές ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών» (2011, ΙSΒΝ 978-960-93-3586-7).


το άρωμα της ιέρειας © Χλωπτσιούδης Δήμος chldimos@gmail.com http://chldimos.blogspot.gr http://deimospoems.blogspot.gr

________________________________ Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική η μερική ή περιληπτική με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη άδεια ή αναφορά του συγγραφέα. Κάθε εκτύπωση ή ανατύπωση του παρόντος πρέπει να φέρει να το όνομα του συγγραφέα. Η αναγραφή του συγγραφέα αποτελεί στοιχειώδη αναγνώριση της προσπάθειας. Το παρόν εκδόθηκε σε ηλεκτρονική μορφή. Το εξώφυλλο επιμελήθηκε από το συγγραφέα. Ο πίνακας του εξώφυλλο-οπισθόφυλλου είναι του Domenico Feti, Hero und Leander (Ηρώ και Λέανδρος)


.


Η μυρωδιά του δέρματός της ήταν η παρήγορη συντροφιά ως το σταθμό, ως το πλοίο της γραμμής, σ’ όλο το ταξίδι. Η θέρμη του κορμιού της ήταν το ισχυρότερο διεγερτικό που δοκίμασε ποτέ άντρας. Ένα τονωτικό, που έκανε την πυρακτωμένη κόλαση να μοιάζει παράδεισος μπρος στο χωρισμό που αναμενόταν με μίσος αγάπης. Ανάμνηση της αισθησιακής μυρωδιάς, που πάντα γοήτευε τους ρινικούς αδένες και έκανε το νευρικό σύστημα να παραλύει. Το κορμί της σαν τη μαγιάτικη άνοιξη πλημμυρισμένη με άνθη εκπέμπει έναν αθαίρειο ερωτισμό. Οι οσμές και η θέρμη εκείνη όχι μόνο παραλύουν τα νεύρα, αλλά άμεσα κάνουν και το μυϊκό σύστημα να ξυπνά και να διεγείρεται. Και όλα μένουν μια φαντασία, που αργά ή γρήγορα θα συναντήσω την πραγμάτωσή της. Και η φαντασία τρέχει πολλά χιλιόμετρα μπροστά από το μέσο μου. Χαμογελά. Τα μάτια της γυαλίζουν από την υγρασία της χαράς. Δρόμος ταχύτητας ως το δωμάτιό της για να την εικόνα τον έρωτά της να ξαναγεννιέται στα σπάργανα ενός μονού κρεβατιού, με την ηχητική συνοδεία ενός ραδιόφωνου ή ίσως κασετόφωνου που ακολουθεί τον οργασμό με κορόνες υψιφώνου βάρδου . Στο τέλος μένει ένα χαμόγελο, ένα βαριανάσασμα στο στήθος και ένας ιδρώτας καυτός στο σώμα. Η γλυκάρμυρη γεύση του ιδρώτα στις κλειδώσεις είναι το επινίκιο της τιτάνιας μάχης που προηγήθηκε. Θα χρειαζόταν, όμως, μια πένα καλύτερη στις λέξεις και πιο φίνα για να μπορέσει να εκφράσει τη λαγνε ία που κρύβεται στο πρόσωπο αυτό. Μόνο μία άλλη γραφή μπορεί να δείξει με λέξεις την ομορφιά του έρωτα σε ένα


κορμί που λαχταρά χάδια σε μέρη απόκρυφα και ηδονικά για τους γευστικούς κάλυκες. Ένας έμπειρος συγγραφέας θα ήταν σε καλύτερη θέση να περιγράψει τη μανία που καταλαμβάνει τον εραστή της σέξι λαίδης να γευτε ί τους χυμούς της και την υποτακτική επιθυμία να την ικανοποιήσει μόνο με τη χρήση της γλώσσας και του στόματος επικεντρώνοντάς τα σε χώρους , που καλύπτονται από ραφιναρισμένα δαντελωτά εσώρουχα , και σε δύο καλλίγραμμα πόδια που δημιουργούν την εντύπωση ότι πλάστηκαν μόνο και μόνο για να ταλαιπωρούν τους άντρες. Μοιάζει με εκείνες τις γυναίκες από τις αναγεννησιακές ζωγραφιές του Τιτσιάνο με θέμα την Αφροδίτη και το σκύλο ή τη λάγνα θεότητα να κοιτάζεται στον καθρέφτη. Κι εκείνη μοιάζει σαν να κατάγεται κατευθε ίαν απ ό την αρχαία εκείνη θεά, χωρίς τις επιμειξίες των ακόλουθων αιώνων, και την πρώτη ιέρειά της . Ίσως και το όνομά της να σχετίζεται με την ερωτική της καταγωγ ή. Άλλοτε θυμίζει την αναγεννησιακή ζωγραφιά του Μικελάντζελο της γυμνής, μα διόλου πρόστυχης, γυναίκας που ξαπλώνει σε κάποιο ανάκλιντρο , η οποία σε κοιτά με μάτια φωτεινά που μοιάζουν με υγρά αμύγδαλα . Νομίζεις ότι μόλις σηκώθηκε και ήρθε δίπλα σου για να την αγγίξεις. Άλλες φορές, κυρίως το καλοκαίρι, είναι σαν μια τροπική λιμνοθάλασσα, πολύχρωμη και λαμπερή μπρος στη διάθλαση του ηλιακού φωτός. Μια θάλασσα τόσο αλμυρή ‐σαν τον ιδρώτα μετά το τέλος‐ και τόσο καθαρή και όμορφη ‐όπως εκείνη μετά το ντους της γιορτής‐, που


συνέχεια δημιουργεί την επιθυμία για βουτιά και ψα ύση της πηγής του Έρωτα. Είναι εκείνη η σπηλιά ανάμεσα στα πόδια της όπου συγκεντρώνονται όλοι οι θησαυρο ί της Γης, ενώ στο στήθος της απαντώνται τα πιο όμορφα σμαράγδια και στο πρόσωπό της δυο πανέμορφα , πανάκριβα, διαμάντια. Τελικά, ο Θεός είναι χειρότερος σαδιστής, από κάθε μαρκήσιο και κάθε σοδομιστή. Δημιουργεί τις γυναίκες έτσι ώστε να προκαλεί τους άντρες ακατάπαυστα . Κάτι ήξερε ο Παύλος, φερόμενος συγγραφέας των γνωστών επιστολών, που νουθετούσε τους φανατισμένους πρωτοχριστιανούς να μην ντύνονται ωραία και απαγ όρευε τις κομμώσεις. Βέβαια, τότε δεν υπήρχαν μίνι φορέματα , αλλά δεν πειράζει. Η ανικανότητα του Θεού να βρει μια γυναίκα, τον έκανε τόσο κακό απέναντι στους άντρες . Επειδή, ήταν ο έρωτας απαγορευμένος γι’ αυτόν ‐ ερμαφρόδιτος γαρ‐ τον απαγόρευσε και από την Εύα και τον Αδάμ. Γι’ αυτό εξάλλου, έδιωξε τους Πρώτους από την Εδέμ. Ευτυχώς, κάπου στο μεταίχμιο της χρονολογίας μας ήταν που συνάντησε τη Μαρία , μια Εβραία έφηβη και ένιωσε τον έρωτα ‐έστω και για λίγο καιρό. Αλλά και πάλι η κατάρα χτύπησε τους άντρες, μια κι εκείνος μόνο μια φορά χάρηκε τον αθώο έρωτά της, ενώ οι άνθρωποι μπορούν κάθε φορά και κάθε νύχτα. Έτσι, έπλασε κι εκείνη. Μια γυναίκα της οποίας οι χυμοί του έρωτα μπορούν να παρομοιαστούν με τον ιστό αράχνης. Τόσο δυνατός που και ο ισχυρότερος άντρας δεν μπορεί να βρει το κουράγιο να φύγει μακριά της . Σα συλλαμβάνει στη δική της καστανή βοστρυχοειδή φυλακή κάθε άντρα που την αγγίζει , τον κρατά εγκλωβισμένο στο


αισθησιακό δίχτυ της για την δική της απόλαυση μέχρι να απορροφήσει όλες τις δυνάμεις του και να του επιτρέψει αποκαμωμένος να κοιμηθεί. Μερικές φορές ξεγελά το θύμα της και κάνει πως το ευχαριστεί. Μα και πάλι η ίδια χαίρεται το όνειρο της γοητείας του φτερωτού θεού, ειδικά όταν με το στόμα και τα ντελικάτα χέρια της δίνει την ιδέα της κυριαρχίας στον φυλακισμένο. Τέτοιες εικόνες δίνουν την εντύπωση πως ο μοναχογιός της Αφροδίτης έκανε κάποτε μια στάση στο σπίτι εκείνο για να ξεκουραστεί. Σταμάτησε, ξαπόστασε και φεύγοντας άφησε πίσω του το ονειρικό άρωμα που κληρονόμησε απ’ τη μητέρα του. Είναι το τόσο γλυκό, διαπεραστικό, μα και απαλό άρωμα του πάθους που γοητεύει κάθε περαστικό. Νιώθει τη χαρά του φτερωτού Τοξοβόλου να του κεντρίζει και τις οργασμικές κραυγές να ξυπνάνε τα αρχέγονα ένστικτα του ζευγαρώματος και της γονιμοποίησης. Αυτά που ο ηθικοφανής και δογματικός χριστιανικός κλήρος τα χαρακτήρισε σατανικά και μετά μη μπορώντας να τα απαγορεύσει τα έκανε σημαία : «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε». Κι όμως, αυτή η απαγόρευση δεν εμπόδισε ποτέ κανέναν να πορευτεί με βάση την επιθυμία του έρωτα . Ο Λέανδρος δεν ήταν εκείνος που παράβλεπε τα στοιχειά της φύσης για να ανταμώσει την ιέρεια της Αφροδίτης και προσεύχονταν και θυσίαζαν μαζί στη θεά; Μα οι θεοί ζηλεύουν, όταν δυο ή περισσότεροι άνθρωποι δεν τους προσέχουν και θυσιάζουν μόνο σ ’ εκείνη. Γι’ αυτό κι αυτοί με τη σειρά τους καταράστηκαν τον όμορφο Λέανδρο . Κι αυτοί ήθελαν να χαρούν την παρθενιά που κρατο ύσε τ όσα χρόνια.


Και πρώτος και κύριος ο βασιλιάς των θεών , που συνήθιζε να διακορεύει παρθένες. Κι αυτός, ωστόσο, ήταν γιος του Κρόνου, όπως και η Αφροδίτη που γεννήθηκε από το αίμα που έπεσε στη θάλασσα κατά τον ευνουχισμ ό του πατέρα τους. Αλλά και ο Ποσειδώνας δεν υστερούσε στο δικό του βασίλειο με τις όμορφες κόρες του Νηρέα . Ακόμα και ο μαυροντυμένος Πλούτωνας ένιωσε τη λαγνεία των απογόνων της Κρόνειας θεάς με την απαγωγή και το βιασμό της Περσεφόνης. Ευτυχώς όμως για τους θνητούς , την ηδονή με την ιέρεια της Αφροδίτης δεν τη γνώρισε μόνο ο Λ έανδρος . Πολλοί ακόμα καλλιτέχνες της Αναγέννησης θαμπώθηκαν από τη γοητεία κάποιας μετενσάρκωσης της άλλοτε παρθένας. Ένας μύθος που πάντα σκορπά το δικό του άρωμα στα σεντόνια κάποιου κρεβατιού. Ένα άρωμα που δημιουργεί ηδηνικά συναισθήματα, που γεννά τη λαχτάρα της κάψας του ιδρώτα. Το συναίσθημα εκείνο που σαν πλημμυρίδα έρχεται να παρασύρει και να πνίξει για ώρες κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, αφού αφήνει τη σκέψη να πετάει στον αστερισμό της ηδονής . Παλιρροιακό κύμα που κληροδότησε η ιέρεια σε όλες τις γυναίκες , το κύμα το οποίο κάθε άντρας ‐ή απόγονος της Σαπφούς‐ προσεύχεται ποτέ να μη γίνει άμπωτης. Είναι ίσως το ίδιο κύμα που παρέσυρε τον Οδυσσέα σε νησιά θεϊκά και πλημμυρισμένα από το άρωμα της Αφροδίτης: της Καλυψώς, των Σειρήνων και της χώρας των Λωτοφάγων. Το κύμα του Ποσειδώνα προσέφερε ανάπαυλα στον ήρωα ανάμεσα στα ζεστά μπράτσα θε ίων γυναικών επηρεασμένων από το άρωμα της ιέρειας . Γιατί, μπορεί ο ήρωας να άργησε να γυρίσει σπίτι του,


τουλάχιστον χάρηκε τον αφροδισιασμό, το ιερό δώρο εκείνης και του μοναχογιού της , πλάι σε γυναικεία κορμιά κάθε φυλετικού χρωματισμού και σχήματος. Αισθάνθηκε στη μύτη του το θεσπέσιο άρωμα του οργασμού της νεαρής ιερόδουλης που μετέφερε η θάλασσα του Ελλήσποντου στα πέρατα της Γης σαν σκέπασε στα βάθη του την ιέρεια. Την κληρονομιά την κράτησαν οι κάτοικοι των νησιών των τροπικών δασών και η Καλυψώ, η Κίρκη και η Ναυσικά, που κι αυτή ένιωσε τις ευωδιές του ζευγαρώματος, αν και το αποσιωπά ο επικός δημιουργός. Ο Λέανδρος έπεφτε στα ορμητικά κύματα για να μυρίσει το άρωμα της ιέρειας, χωρίς να φοβάται όσα ίσως αντιμετώπιζε μετά. Ένας τέτοιος έρωτας, μόνο με τη λέξη πάθος είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί. Όμως, ούτε η θάλασσα ούτε η στεριά και τα στοιχεία της φύσης που ξεσήκωσαν οι ζηλιάρηδες θεοί τους απομάκρυναν . Ο έρωτας δεν μπορεί να σβήσει ποτέ με τέτοιους χωρισμούς . Είναι ένα αίσθημα που πάντα καίει τα σωθικά και το νου , που σιγά‐σιγά γνωρίζοντας τη χαρά της όσφρησης της ευωδιάς του μεταμορφώνεται σε αγάπη. Κάθε βράδυ κολυμπούσε για να την δει και να την σφίξει στην αγκαλιά του. Όπως ακριβώς τα σαββατόβραδα τα ζευγαράκια ψάχνουν να βρουν κάποιο δωμάτιο για να ενώσουν τον έρωτά τους, κρατώντας κάθε παλικάρι στο ένα χέρι το χρυσαφένιο μπράτσο ‐καμένο ίσως απ ’ τον καλοκαιρινό ήλιο‐ μιας απογόνου της ιέρειας , που τη μέρα είναι κατά κόσμον ανέγγιχτη και αθώα , ενώ το βράδυ θυσιάζει μαζί του στην Αφροδίτη. Ο μύθος είναι, όπως, τα άλλα ‐τα άτυχα‐ ζευγαράκια που προσπαθούν, αλλά δεν


κατορθώνουν να βρουν το δρόμο προς το ναό που θα στεγάσει τον έρωτα∙ σαν επανάληψη της τραγικής ιστορίας που μόνο κρυφά μπορούσε να πραγματωθεί το όνειρο της μέρας: να νιώσει το άρωμα της ιέρειας. Ο έρωτας όμως αυτός είχε την επίδρασή του και σ΄ εκείνη. Για εκείνη το να δέχεται το λάβαρα της ερωτικής μάχης ήταν κάτι εντυπωσιακό∙ μια γεύση θανάτου , που διαπερνά το σερνικό, το οποίο δεν μπορεί να κάνει αλλιώς παρά να ικανοποιήσει τη θηλυκή επιθυμία∙ ήταν ο παροδικός θάνατος του ανδρισμού μετά το σάλπισμα της υποχώρησης από τις επάλξεις του εχθρού. Ακόμα και πολλά χρόνια αργότερα ‐ίσως όσο οι χρυσοί γάμοι, πενήντα χρόνια‐ ο έρωτας εξακολουθεί να υπάρχει και τον θυμάται κανείς με τη νοσταλγία του πρώτου χωρισμού για ένα σαββατοκύριακο ή τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Το συναίσθημα αυτό της χαράς, για μία μόνιμη συντροφιά και ένα φίλο , ετέρου φύλου ή και όμοιου ακόμα, που να στέκεται στο πλευρό του και να μοιράζεται τα ίδια βάσανα και την ίδια τη χαρ ά της σχέσης αυτής, είναι αθάνατο. Κανένα κακό και κανένας χαμός δεν είναι δυνατόν να σβήσει ένα τέτοιο συναίσθημα. Ούτε ο ίδιος ο Χάροντας δεν μπόρεσε να τον νικήσει. Πόσοι είναι άραγε οι ήρωες της λαϊκής κουλτούρας που κατέβηκαν στο βασίλειό του για πάρουν πίσω ή να δουν για λίγο αγαπημένους τους . Ήρωες σαν το Διγενή, τον Ηρακλή, μέχρι και ρεμπέτες για να προσφέρουν κάποια δράμια προυσαλιό και μυρωδάτο σε δικούς τους. Έχει μόνο μία μικρή ιδιομορφία. Ο Έρωτας αποτελεί το φόβο του Θανάτου. Μόνη παρηγοριά του Μαύρου


Θεριστή φαίνεται να είναι ότι ο ερχομός του οδηγε ί στο άδοξο και υγρό τέλος του έρωτα . Ίσως είναι η διαλεκτική σχέση της φυσικής δύναμης και αντοχής του ανθρώπου και της πνευματικής ενέργειάς του . Είναι η σχέση που, ίσως, μου θυμίζει τον Οιδίποδα και την Ιοκάστη , με το γνωστό τέλος ενός ιστορικού έρωτα και θέματος πολλών τραγικών δημιουργιών. Ο Χάρος φοβάται τον έρωτα, ίσως, γιατί αν συναντήσει τον ίδιο να μην μπορέσει να οδηγήσει κανέναν στο σκοτεινό λημέρι του. Ακόμα και ένας θεριστής μπορεί να ερωτευτεί. Η μόνη παρηγοριά του μοιάζει να είναι ο πόνος που σκορπά στο πέρασμά του ένας πόνος , ο οποίος χωρίς την ύπαρξη του συναισθήματος δεν θα μπορο ύσε να υπάρχει. Αυτή είναι και η κακία του Χαμού. Μερικές φορές ο έρωτας φέρνει σε επαφή με το αφροδισιακό άρωμά της με τρόπους απροσδόκητους : με ένα χαμόγελο, με μία ματιά, ένα φιλί, με δυο κουβέντες. Άλλοτε, είναι μήνες και έτη που πρέπει να διαβούν το κατώφλι του χρόνου, προκειμένου να αντικρίσει κάποιος το χαμογελαστό ‐από ικανοποίηση γιατί πέτυχε σε μια ακόμα αποστολή‐ πρόσωπο του μικρού θεού με τα θαυματουργά βέλη. Για την αγάπη και τον έρωτα πολλοί μίλησαν , μα κανένας δεν μπόρεσε να δώσει το μεγαλείο της . Ίσως, βέβαια, το ίδιο το συναίσθημα να είναι μεγαλύτερο κι ισχυρότερο από κάθε άνθρωπο και κάθε επιστήμονα. Κανένας φυσικός, ψυχολόγος ή φιλόσοφος δεν μπόρεσε να τα μετρήσει με κάποια μονάδα . Η απεραντοσύνη της αγάπης ίσως εκτείνεται και σε όλο το σύμπαν . Μόνο ένας θρησκόληπτος και φανατικός, όταν ακόμα η χρονολόγηση


ήταν διψήφιος αριθμός, έγραψε γι’ αυτήν ‐ή τουλάχιστον έτσι το θέλει η θρησκευτική του παράδοση. Εκείνος είπε ότι αυτή στεγάζει τα πάντα, ελπίζει και πιστεύει συνέχεια και ακατάληπτα. Στην πραγματικότητα μίλησε για άλλη αγάπη, αφού τον έρωτα τον είδε σαν ειδωλολατρική συνήθεια. Κι αν όμως ζούσε σήμερα... Αν μπορούσε να γευτεί τη γοητεία του έρωτα στα μάτια της νέας ιέρειας , ή να οσφριστεί το άρωμά της... Ακόμα κι αυτός ο άγιος άντρας θα έτρεχε, όπως ο Λέανδρος, στην ερωτική φωλιά της ιέρειας και πώς θα μπορούσε άλλωστε να κάνει κι αλλιώς; Με τι δύναμη θα αντιστεκόταν; Γιατί ο έρωτας ο ίδιος είναι ποίηση: Μια ποίηση μελαγχολική. Μια ποίηση γλυκιά και λάγνα. Και η γυναίκα είναι το τελειότερο από τα δημιουργήματα του θεού, κι ας μην το είχε απ ’ την αρχή στο νου, κι ας την έπλασε μόνο και μόνο για τη παρέα του Αδάμ. Κι όμως αυτή η απλή παρέα, η ποίηση της ζωής, σε βγάζει απ’ τη ρότα της για να την αναταράξει ως η τρ ίαινα του θαλασσοκράτορα. Αυτή είναι η ποίηση που κανένα μολύβι ή στυλό ‐πόσο μάλλον τα δικά μου‐ δεν μπορούν να φανερώσουν στο χαρτί σ’ όλο της το μεγαλείο ( πώς να φανερώσω άραγε το αίσθημα της ιεροσύνης της σαν με κοιτά, μ’ ακουμπά ή μου μιλά; ) Ποιος μπορεί να αποτυπώσει το άρωμα μιας ιέρειας της Αφροδίτης; Την αίσθηση μιας γυναίκα; Κι όμως τα υποκατάστατα πολλά. Κάποτε ήταν τα σπίτια με τις τοιχογραφίες για την ειδικότητα της ιερόδουλης, μετά τα ροζ σπίτια με τα αρώματα και το


έντονο μακιγιάζ της γυναίκας. Αργότερα ήταν πίνακες ζωγράφων, υστερότερα τα περιοδικά, ο κινηματογράφος, τα τηλέφωνα του 090, οι οίκοι μόδας για να γδύνουν με τη σειρά τους τις γυναίκες και τέλος η μεγάλη πορνογραφική λεωφόρος στο Internet, με φωτογραφίες και γυμνές γυναίκες ζωντανά που με μία μικρή χρέωση σε πλαστική κάρτα κάνουν τα πάντα για τον ηδονοβλεψία. Όλα τους μόνο και μόνο προς τέρψη ανδρών και εφήβων. Μια ανάσα μόνο μακριά από το μεθυστικό άρωμα μιας ιέρειας που προσφέρει μαζί με τον εραστή τα δικά τους ειδωλόθυτα στο βωμό της θεάς και θυσιάζουν μπροστά στο ξόανό της. Ίσως και μόνο το όνομα της ιέρειας να προκαλεί αφροδίσια ένστικτα, το όνομα της ερωμένης του Λέανδρου. Το όνομα που κάθε άντρας φέρνει στο νου του σαν προσωποποίηση της λαγνείας και του τραγικού έρωτά της ενάντια στη θέληση θεών οι ανθρώπων: Ηρώ.


Το άρωμα της ιέρειας © Χλωπτσιούδης Δήμος

.


το άρωμα της ιέρειας  

Το άρωμα της Ηρώς όταν αυτοκτονεί μεταφέρεται σε όλες τις θάλασσες. Η λαγνεία της ιέρειας ακόμα επηρεάζει τους άνδρες... Ένα πεζογράφημα για...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you