Page 1

บทที่ 3 เหตุเกิดเพราะเหล้าแก้วนั้น ด้วยฤทธิ์แห่งยาพิศวาสปลุกไฟก�ำหนัดให้ลุกโชนจนยากจะขัดขืน ชายหนุ่มจึง เลือกทีจ่ ะเดินหน้าต่อไปจนสุดทางแห่งปรารถนา ไม่วา่ เส้นทางนีจ้ ะขึน้ เขาหรือลงห้วยเขา ก็ไม่หวั่น ไม่สนแม้จะรู้ว่าคนตรงหน้าคือผู้หญิงที่ควรหลีกเลี่ยง และเขาก็หนีห่างมาโดย ตลอด สนเพียงอย่างเดียวคือหลังจากนีต้ อ่ ไป การปลดปล่อยคือจุดบรรลุอนั สูงสุดของเขา! “อื้อ! ปะ…ปล่อยนะ!” พยายามต่อต้านด้วยแรงเพียงน้อยนิด เมื่อเสื้อตัวนอก ถูกกระชากออกไป และบราเซียร์Totalทั้งซับในตัวเล็กก็ก�ำลังจะถูกก�ำจัดออกไปเช่นกัน อัคคีใช้สายตาที่คิดว่าก�ำลังพร่ามัว กวาดมองเรือนร่างทรงนาฬิกาทรายด้วยความรู้สึก ตื่นระทึก เขากระหายในร่างกายอันขาวผ่อง ความอวบอิ่มนวลเนียนท�ำให้เขาตื่นตัวสุด จะยั้งกายยั้งใจไหว “สวย…” “อย่า! ไม่ ไม่ใช่แบบนี้นะ” มธุรสเบี่ยงตัวหนี เมื่อชายหนุ่มพยายามตรึงหล่อนไว้ กลางเตียง ดวงตาคมหรี่มองเจ้าของร่างเกือบเปลือยด้วยความกระหายในรสรัก เขาไม่ มัน่ ใจว่าเกิดอะไรขึน้ ก็จริง แต่เวลานีม้ หี ลายอย่างพร่างพรายเข้ามาในตัวเขา ความต้องการ อันเกินขีดจ�ำกัดแบบนี้ชวนครุ่นคิดหากอยู่ในยามปกติ ทว่าเวลานี้สิ่งที่เขาคิดได้นึกออกมี เพียงการฝากฝังตัวตนลงสู่กายงามละเอียดขาวอวบของมธุรสให้หน�ำใจ แล้วปลดปล่อย ความกระหายลงไปซซ้ำๆ จนกว่าจะพอใจ! “ฉันไม่สน! มานี่แม่ตัวดี เธอเป็นคนเข้ามาหาฉันเอง เพราะฉะนั้นอย่าพยายาม 31


บ่ายเบีย่ งเรียกร้องความสนใจ เพราะฉันรูว้ า่ คนอย่างเธอผ่านใครต่อใครมาเยอะแล้ว ลอง ฉันอีกคนก็คงไม่เสียหายหรอกมัง้ ? จะว่าไป เธอเองพยายามยัว่ ยวนฉันมาตลอดอยูแ่ ล้วนี่ แล้วมาตอนนีจ้ ะกระบิดกระบวนให้ได้อะไรเล่า เรามาสนุกให้สดุ เหวีย่ งกันดีกว่า ฉันรับรอง ว่าคืนนี้จะท�ำให้เธอรู้จักคนอย่างนายอัคคีคนนี้มากขึ้น!” “ไม่นะคะอาเพลิงอือ๊ !!” แล้วบราสีหวานก็ถกู กระตุกออกจากเนินเนือ้ อวบอิม่ มธุรส หน้าแดงกกำ่ ร้อนวูบวาบตลอดร่าง พยายามบิดตัวหนีมอื หนาทีเ่ ลือ่ นไล้ ผ่านหน้าท้องแบน ราบลงไปยังซับในตัวจิ๋ว แต่แล้วทุกอย่างก็ไร้ความหมาย เมื่อขอบผ้าผืนน้อยถูกนิ้วเรียว แข็งแกร่งกระชากเพียงครั้งเดียว มันก็เลื่อนหลุดลงไปสิ้นสุดยังปลายเท้า! อัคคีกลืนนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากล�ำบาก เขารู้อยู่แล้วว่าหล่อนสวย หยาดฟ้า แต่ไม่คิดว่าจะงดงามไปตลอดเรือนร่างตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าเช่นนี้ ไม่มี ที่ใดให้เขาติได้เลยสักนิดให้ตายเถอะ! แต่น่าเสียดายเพราะเรือนร่างที่ดูเหมือนว่า ยังไม่ เคยถูกรอยราคีของผูใ้ ดป้ายลงมาให้แปดเปือ้ น จะผ่านอะไรต่อมิอะไรมาไม่รจู้ กั เท่าไรแล้ว และนี่คือความจริงอันน่าเสียดายยิ่ง! “สวยมากหวาน เธอสวยจนฉัน…” เสียงทุ้มสั่นพร่าจนหญิงสาวนิ่งขึงโดยไม่รู้ สาเหตุ หน้าท้องงดงามไร้ไขมันส่วนเกินเกร็งเพื่อรอรับอะไรบางอย่างจากเขา ความจริง หล่อนต้องดิน้ รนขัดขืนสุดความสามารถ ทว่าเวลานีก้ ลับไม่เป็นเช่นนัน้ เลย มธุรสไม่เข้าใจ ตนเองสักนิด จริงอยู่หล่อนต้องการเขามาเป็นสามีจนเนื้อตัวสั่น ทว่ากลับลืมคิดไปว่าคน ที่ต้องเป็นสามีภรรยานั้น เขาจะต้องมีกิจกรรมสุดหรรษาที่ต้องท�ำร่วมกันด้วย และเวลานี้ หล่อนก็ก�ำลังถูกบังคับให้ร่วมกิจกรรมหรรษานั้น กับคนที่หล่อนหมายปอง ใช่!!… แต่มนั ยังไม่ถงึ เวลานีน่ า หล่อนแค่อยากประกาศให้ใครต่อใครรับรูว้ า่ เขา คือคนของหล่อน แต่ยังไม่ได้อยากจะท�ำกิจกรรมอย่างว่ากับเขาสักหน่อย! “อาเพลิง ไม่นะคะ หวานยังไม่พร้อม อาเพลิงหยุดนะคะ อาเพลิงไม่ง่วงบ้างหรือ ไงนะ?” หญิงสาวผงกศีรษะขึน้ ตะโกนใส่หน้าอัคคี แล้วก็ทงิ้ ศีรษะลงบนหมอนใบโต พร้อม กับอาการหอบสะท้านด้วยความตื่นเต้นระคนขลาดกลัว… ทว่าอัคคีดเู หมือนจะไม่ตอบสนองหล่อนสักเท่าไรนัก เพราะนัยน์ตาคมทีเ่ คยมอง อย่างเหยียดๆ หรือไม่ก็ไม่แยแส กลับหยาดเยิ้มผิดปกติ เขามองหล่อนราวจะกลืนกินลง 32


ไปได้ทั้งตัวกระนั้น “ฉันไม่รสู้ กึ ง่วงสักนิดทีส่ ำ� คัญ ตอนนีฉ้ นั ตาสว่างอย่างทีไ่ ม่เคยสว่างมาก่อนเลยล่ะ!” “ห๊า?!” เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ด้ายย “อ๊าย! อย่าไม่เอา อาเพลิงอย่า อื้อ…” ร่างบางสะดุ้งเฮือก จนปทุมงามไร้ราคีหยัดขึ้นหาใบหน้าคมคาย จากตั้งใจจะ ถอยหนีก็กลับกลายเป็นว่าส่งเนื้อเข้าปากเสือเสียนี่ เมื่อยอดถันสีทับทิมสุกถูกส่งตรงเข้า ปากได้รูปที่เผยออ้าออกรับยอดบัวตูมพอดิบพอดี! “อื๋อ…” เสียงหวานครางแผ่ว เมื่อยอดถันสีหวานถูกปลายลิ้นร้อนรุ่มดูดดุน ราว ทารกกระหายนน้ำนมจากมารดาก็มิปาน ประสบการณ์แรกจากชายที่รัก ผาดโผนโจน ทะยานกว่าที่คิดจากที่จินตนาการไว้ว่า ต้องอ่อนโยนอ่อนหวานค่อยเป็นและค่อยไป ก็ กลับกลายเป็นฮาร์ดคอร์! เพราะขณะที่ใบหน้าคมเกลือกกลิ้งอยู่กับทรวงอวบงามของหล่อน ริมฝีปากของ เขาก็ดดู ดืม่ ไล้เลียอย่างไม่ปรานี มือไม้กเ็ กะกะระรานไปทัว่ เริม่ จากการก่อกวนยัว่ อารมณ์ ด้วยการสะกิดเย้าที่ปลายยอดอ่อนไหว สลับขย�ำขยี้เนินเนื้ออวบหยุ่นอย่างไม่ออมมือ ซ่านเสียวเป็นพักๆ แต่เดี๋ยวก็สะดุ้งขึ้นอีก เมื่อเขาเผลอหนักมือกับดอกบัวของหล่อน “อย่าอาเพลิง! หวานเจ็บนะ!” ทั้งโกรธทั้งหวามนน้ำตาคลอ เมื่อเขากระท�ำการอัน อุกอาจเหลือเกิน บอกก็แล้วขอร้องก็แล้วแต่เขาก็ไม่หยุด ไม่รู้ผีห่าซาตานที่ไหนดลใจให้ เขาปลล้ำหล่อน! “อืม…อืม้ ” เสียงครางดังออกมาจากล�ำคอแกร่ง ทีห่ ล่อนโอบรัดอย่างเผลอไผล มือ ข้างทีเ่ ล้าโลมยอดทรวงดูจะเบาลง เมือ่ ถูกประท้วงก่อนย้ายฐานลงไปยังหน้าท้องเนียนมือ เขาลูบไล้อย่างย่ามใจอยูพ่ กั ใหญ่ แล้วเลือ่ นไล้ลงไปยังความเป็นอิสตรี มธุรสเบีย่ งสะโพก หนีด้วยความตกใจไม่น้อย เมื่อจู่ๆ ส่วนสงวนที่หวงแหนก็ถูกจู่โจม ด้วยการวางมือหนา ใหญ่ของเขาทาบลงไป ชนิดที่เรียกได้ว่าเต็มไม้เต็มมือ! แน่นอน… สาวบริสุทธิ์เช่นมธุรส ย่อมสะดุ้งสะเทือนกับสิ่งแปลกปลอมที่ตะปบ ลงมาบนสัดส่วนหวงห้ามอยู่แล้ว “ว๊าย! ยะ… อย่านะ เอามือออกไปนะอาเพลิง!” เสียงหวานร้องลั่นพลาง ดิ้นขลุกขลักใต้ร่างหนาใหญ่ของชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง ส่วนบนพอท�ำเนาทว่าส่วนล่าง 33


นี้ไม่ได้เลย หล่อนไม่ยอมเด็ดขาดยังไงก็ไม่ยอม! “อย่าดิ้นนะ!” เจ้าของเสียงทุ้มค�ำรามกร้าว ซซ้ำยังเบียดกายทาบทับแบบเต็มตัว ท�ำเอาคนตัวบางร่างเล็ก ถึงกับหายใจแทบไม่ออก “โอ้ย! อาเพลิงลงจากตัวหวานเดีย๋ วนีน้ ะ! หวานหายใจไม่ออกโอ้ย!” ร่างบางหลับ หูหลับตาร้อง ไม่สนใจหรอกว่ามือกับปากของเขาจะท�ำอะไรอยู่บนตัวหล่อน รู้เพียงแต่ว่า เวลานี้ต้องหนีเอาตัวรอด จากการสูญเสียพรหมจรรย์ให้ได้เสียก่อน! ทว่าร�ำคาญมากๆ เข้าอัคคีก็เปลี่ยนจากอกอวบ ไปเป็นปากหวานที่กรีดร้อง ดังลั่นนั่นแทน เสียงหวานแหลมที่หวีดร้องเงียบลงโดยพลัน จากโหวกเหวกเป็นอึกอักใน ล�ำคอเมือ่ ถูกคนปากร้ายครอบครองเก็บเสียง ปมผ้าขนหนูทพี่ นั รอบกายท่อนล่างเริม่ คลาย ออก ยิ่งเมื่อเจ้าของร่างระหงเปลือยเปล่าดิ้นมากเท่าไร ก็คล้ายจะคลายออกมากเท่านั้น แต่เขาไม่สนอาการดิน้ รนของหญิงสาวเลยสักนิด มือข้างทีก่ อบกุมทรวงนุม่ ลูบไล้ไปทัว่ ผิว ละมุนมือ อีกมือก็คลึงเคล้าลูบไล้อยู่ที่เนินนุ่ม ก่อนจะใช้เข่าดันท่อนขาเรียวยาวของหญิง สาว ให้แยกออกห่างเพื่อเปิดทางสวรรค์… “อือ้ …” มธุรสครางอูอ้ ี้ เมือ่ เรียวปากหวานลลำ้ ถูกปลดปล่อย พร้อมกับนิว้ เรียวแกร่ง ที่กรีดไล้ไปตามรอยแยกของเนินบุปผาสวรรค์ ใบหน้างามแหงนเงยครวญครางอย่างสุด กลั้น ต่างจากใบหน้าคมคายที่ซุกไซ้ตต่ำลงยังซอกคอฉกลิ้นไล้เลียเป็นระยะ พร้อมกับงับ ปากดูดดื่มผิวกายอันหอมกรุ่นไม่หยุดหย่อน… “หวาน… เธอหวานสมชื่อ” เขาพึมพ�ำแผ่วพร่า กดนิ้วที่กรีดผาดลงลึกสู่ซอกลับ ก่อเกิดความเสียวซ่านแก่คนใต้รา่ ง จนเผลอแอ่นหยัดรับสัมผัสเพราะความวาบหวาม เช่น เดียวกับเรียวขายาวเนียนที่ค่อยๆ แยกห่างออกอย่างลืมตัว เพราะความกระสันที่ถาโถม เข้าใส่ ความหวาดหวัน่ ความตืน่ กลัวค่อยๆ มลายหายไปทีละนิด และถูกแทนทีด่ ว้ ยความ หฤหรรษ์ปรีดเิ์ ปรมจนยากจะทัดทาน จากทีพ่ ยายามยับยัง้ การสูญเสียพรหมจรรย์เอาไว้ก็ กลับกลายเป็นเสนอสนอง ไม่อยากเชื่อว่าตรงนั้นที่เขาก�ำลังคลึงด้วยปลายนิ้ว จะก่อเกิด ความรู้สึกมหัศจรรย์ได้มากมายขนาดนี้ “อาเพลิงขา…อื๊อ… อาเพลิง วะ… หวาน” “เป็นไง…” ใบหน้าทีไ่ ถลตตำ่ ลงยังอกอวบเงยหน้าขึน้ นิด ดวงตาฉฉำ่ เยิม้ ของคนถูก 34


วางยากวาดตามองใบหน้าแดงเรื่อ แล้วให้กระสันซ่านขึ้นเป็นทวีคูณ “หวานไม่รู้…” คนฟังแสยะยิม้ เขาไม่เชือ่ สักนิดว่าหล่อนจะไม่รู้ ว่าสิง่ ทีก่ �ำลังรูส้ กึ นี่เขาเรียกว่าอะไร “เลิกแสดงละครเถอะหวาน” จบค�ำพูดเหยียดหยันหญิงสาวก็หลับตาปี๋ เมื่อนิ้ว เรียวยาวของเขากดลึกจนสุดความยาว ก่อนจะดึงออกไปแล้วกดกลับเข้ามาใหม่ในกาย ของหล่อน! ริมฝีปากเม้มแน่นพอๆ กับคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น เจ็บแปลบระคนสุขเสียวจน บอกไม่ถูกว่าอย่างไหนมากกว่ากัน… “อือ้ อาเพลิง อาเพลิง” พรรำ่ ร้องเรียกด้วยเสียงสัน่ พร่า ก่อเกิดความพลุง่ พล่านทาง อารมณ์แก่อัคคี เวลาเดียวกันเขาก็ก�ำลังคิดว่ามีบางอย่างกั้นขวาง ก่อนที่ปลายนิ้วเขาจะ ผ่านเข้าไป บางอย่างที่เขาไม่คิดว่าจะยังคงอยู่กับหญิงสาวใต้ร่างคนนี้ ไม่! มันเป็นไปไม่ได้สักนิด ฮึ! ใบหน้าคมคายเลื่อนตต่ำลง และฝังมันไว้กับหน้าท้องเนียนนุ่มหอม จนเขาต้อง สูดดมหลายครั้ง ชายหนุ่มเหลือบมองคนที่นอนบิดกายแล้วยิ้มนิดๆ แม้เวลานี้ตัวเขาจะ ร้อนผ่าวไปทั้งร่าง แต่คงไม่ต่างไปจากหล่อนสักนิดแม่มธุรสหวานฉฉ่ำ มือเล็กๆ ของหล่อน ก�ำผ้าปูทนี่ อนแน่น เขากระตุกยิม้ มุมปากก่อนจะช้อนเรียวขาข้างหนึง่ ขึน้ พาดไหล่หนา เปิด เผยความลับสู่สายตาเขาจนชัดเจน! อัคคีลืมหายใจชั่วขณะเมื่อได้ยลความงามตรงหน้า หล่อนมีทุกอย่างเหลือเฟือ จนเขาอยากจะคลั่งเสียให้ได้ มือเขาสั่นนิดๆ เมื่อแตะลงตรงต้นขาอ่อนด้านในซ้ายมือ ส่วนมือขวาของเขาก�ำลังลูบไล้สะโพกขวาที่แอ่นขึ้น เพราะขาหล่อนถูกเขาจับพาดบ่าอยู่ นี่ ส่วนใบหน้าของเขาไม่ต้องถามก็น่าจะรู้ว่าอยู่บริเวณไหน… มธุรสรูส้ กึ ว่าเนือ้ กายทุกส่วนกระตุกวาบ กับท่วงท่าทีอ่ คั คีกำ� ลังท�ำอยูเ่ วลานี้ เขาซุก ตัวตนใหญ่โตไว้ระหว่างสองขาเรียวของหล่อนอย่างล่อแหลม เช่นเดียวกับใบหน้าคมคาย ของเขาที่ก้มตต่ำลงไปจนเกือบจะชิดกับส่วนสาว ที่ไม่เคยมีใครได้ชิดใกล้อยู่รอมร่อ… “อาเพลิงจะท�ำอะไร ไม่นะคะ…” มธุรสห้ามเสียงสั่น จริงอยู่หล่อนก็อยากรู้ เหมือนกันว่า หากเขาฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออวบงามไร้ราคีแล้ว จะให้ความรู้สึกแบบ ไหน แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่มีอยู่น้อยนิดยังพยายามห้ามปราม แต่ทว่าความสับสน 35


ความหวาดกลัวทุกสิง่ ทุกอย่างต้องมลายหายวับ เมือ่ อัคคีบดฝังริมฝีปากลงจุมพิตสัดส่วน ที่หล่อนเป็นกังวลและคาดเดา หญิงสาวสะดุ้งเฮือกกับรอยประทับหนักๆ นั่น หัวใจเต้นรัว ถี่คล้ายจะทะลุออกนอกอกเร็วๆ นี้ ยิ่งตื่นเต้นเป็นทวีคูณเมื่อกลีบกุหลาบสีเรื่อถูกแยกจน เห็นเกสรสวาท… หญิงสาวหลับตาแน่น! ริมฝีปากเม้มปิด มือเล็กก�ำจนรูส้ กึ ได้วา่ เล็บทีต่ ดั สัน้ กดลึก เข้าไปในผิวเนื้อ หยุดการหายใจและเคลื่อนไหวทุกอย่าง เมื่อกลีบเกสรด้านในถูกปลาย ชิวหาล่วงลล้ำซุกไซ้! ใบหน้าหวานส่ายสะบัดอยู่บนที่นอนไร้เสียงคราง หากมีเพียงเสียงหายใจและ เสียงสะอืน้ ไห้ในล�ำคอเท่านัน้ ทีเ่ ล็ดลอดออกมาให้ได้ยนิ เช่นเดียวกัน…สะโพกผายพองาม ก็สะบัดหยัดขึน้ รับการฉกไล้ของปลายลิน้ ฝ่าเท้าเรียวสวยกดทาบไปกับแผ่นหลังแนบแน่น บ่งบอกสภาวะอารมณ์ได้ดีว่าหล่อนก�ำลังสุดๆ ไปแล้วกับการกระท�ำของเขา! “อ๊า… อือ พอ! พอทีเถอะอะ… อาเพลิง!” สุดท้ายคลื่นสวาทที่ถาโถมสาดซัด ก็ท�ำให้มธุรสยอมปริปากเอือ้ นเอ่ย ชายหนุม่ เหลือบตาขึน้ มองหญิงสาวนิดหนึง่ พร้อมรอย ยิม้ สะใจทีฉ่ าบฉายอยูใ่ นแววตา ทว่าริมฝีปากกับยังคงคาคัง่ อยูท่ เี่ กสรนารีอย่างไม่คดิ ผละ ห่างไปง่ายๆ มธุรสส่ายหน้าระรัวเมือ่ หลุบตามองคนทีก่ ำ� ลังเมามัน อยูก่ บั การทรมานหล่อน แต่เมื่อเขาไม่คิดสนใจ หญิงสาวจึงใช้ศอกทั้งสองข้างของตนเองดันตัวขึ้นนั่ง มองเขาด้วย สายตาเว้าวอนเต็มที่ “อาเพลิง ได้โปรด…” เอื้อมมือเล็กลงไปยังศีรษะได้รูปแล้วผลักห่าง แต่เพียงไม่นานเสียงครวญคราง กับสะโพกที่ยกขึ้น พร้อมมือเรียวบางที่กดศีรษะของคนเบื้องล่าง ลงกับช่องทางสวรรค์ อีกครั้งด้วยความสับสน “โอ้ว… มะ ไม่ไหว…” จะไหวได้อย่างไร ในเมือ่ อัคคีเร่งเร้าปลายลิน้ จนมธุรสแทบ จะแดดิ้นเพราะความกระสัน หญิงสาวทิ้งตัวล้มลงไปยังจุดเดิมอีกครั้ง แต่คราวนี้หล่อน หยัดกายสู้เขา ความกระสันซ่านเสียวก�ำลังฆ่าหล่อนให้ตายดับ นน้ำตาหยดเล็กๆ ไหลลง ไปยังหางตา สับสนกับความต้องการและความถูกต้องที่ตีกันให้วุ่น แต่จะว่าไปหล่อนผิด ตั้งแต่คิดจะจับเขาแล้ว! หญิงสาวสะอื้นในอกไปพร้อมๆ กับครางครวญ ครู่ใหญ่ชายหนุ่มก็ผละห่างแล้ว 36


สะบัดผ้าขนหนูออกจากกาย พลัน! ดวงตากลมโตที่ปรือมองเมื่อครู่ก็ต้องเบิกกว้าง ก่อน จะพลิกหน้าหนีรอ้ นวาบไปทัง้ หน้า ได้ยนิ เสียงหัวเราะเบาๆ พวงแก้มก็แดงเป็นทาชาด เมือ่ นึกถึงกายชายที่ลุกโชนเมื่อครู่ นึกขึ้นได้ถึงความผิดชอบชั่วดี หญิงสาวก็พยายามกระถด กายถอยหนี ทว่าท่อนขาทั้งสองข้างกลับถูกมือใหญ่กดกระชับเอาไว้ นัยน์ตาคมนั้นฉฉ่ำ ปรือบ่งบอกอารมณ์ชัดเจน! “จะไปไหน…” “อย่า… อาเพลิงอย่าท�ำแบบนี”้ ความเสียดเสียวยังอยู่ แต่ความกลัวนัน้ ก็ยงั มี ยิง่ เมือ่ สติรตู้ วั กลับคืนก็ยงิ่ ปลุกให้ความรูผ้ ดิ รูถ้ กู ท�ำงาน “ปล่อยขาหวานนะ! หวานจะกลับบ้าน!” พยายามกระตุกขาหนี พร้อมทั้งควานมือหาผ้าเพื่อปกปิดเรือนร่างขาวโพลน ตัด ความสลัวของแสงร�ำไรจากโคมไฟ คนหน้ามืดเพราะฤทธิ์ก�ำหนัดกระตุกยิ้ม นอกจากเขา จะไม่ปล่อยยังกระชับท่อนขาเล็กเรียวแล้วจับแยกออกห่าง เพือ่ เบียดตัวตนแนบชิดอีกด้วย หญิงสาวเกร็งตัวหลับตาแน่น เมือ่ ชายหนุม่ เบียดเนือ้ แนบเนือ้ สัดส่วนแข็งขึงขนาดของชาย โตเต็มวัย ที่หล่อนไม่เคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต ก�ำลังถูไถอยู่กับต้นขาด้านในของหล่อน! “ฉันรู้ว่าเธอต้องชอบหวาน เธอถนัดเรื่องแบบนี้อยู่แล้วนี่ ใช่ไหม?” เสียงทุ้มของ อัคคีคอ่ นข้างพร่า แต่คงไม่มากไปกว่าเรือนร่างนวลเนียน ทีบ่ ดิ เร้าอยูบ่ นทีน่ อนเด็ดขาด… “อือ้ อย่า ถอยออกไปนะอาเพลิง” มือเล็กผละจากผ้าปูทนี่ อน แล้วยืน่ ออกไปผลัก ดันหน้าท้องแกร่งที่เบียดใกล้เข้ามา แต่กลับขยับโดนบางอย่างที่พองโตเต็มที่ จนต้องชัก มือกลับแทบไม่ทัน “อุ๊ย!” ไม่ตา่ งไปจากอัคคีสกั นิด เพราะคนถูกสัมผัสโดยไม่ตงั้ ใจ ก็สะท้านไปทัง้ ตัวเหมือน กัน และมธุรสก็ได้ยนิ เสียงค�ำรามแหบพร่าในล�ำคอของเขาดังขึน้ พร้อมกับล�ำตัวหนาแน่น ทีโ่ น้มลงมาทาบทับเนือ้ ตัวบอบบาง จนไม่มชี อ่ งว่างให้ลมผ่านเข้าไปได้! แล้วในทีส่ ดุ อะไร ต่อมิอะไรก็แนบสนิทไปพร้อมๆ กัน แผงอกแบนราบทว่าตึงเครียดของเขา ทาบกระชับไป กับทรวงอกอวบหยุน่ ของหล่อน พลันขนอ่อนบนผิวกายก็ลกุ ชันไปตลอดร่าง เมือ่ ชายหนุม่ จงใจบดเบียดริมฝีปากที่เผยอค้างนั้นก็ถูกครอบครองและหยอกเย้า หญิงสาวพยายาม เบีย่ งหน้าหนี แต่ปลายลิน้ ทีส่ อดลึกเข้ามาในโพลงปากอุน่ ชืน้ ไม่อาจท�ำให้หนีพน้ เอวคอด กิว่ ถูกเขากระชับกอดแน่น บดเบียดสัดส่วนแข็งแกร่งถูไถร่องลึก พาคนตัวบางใต้รา่ งคราง 37


ฮือ สะทกสะท้านไหวเยือก “อืม้ อ่า…” แต่ตวั เขาเองก็ไม่ได้ถกู ละเว้นจากกฎแห่งกาม… อัคคีกำ� ลังเสียวซ่านจนสุด ระงับ พยายามหักห้ามความปรารถนาอันแรงกล้านี้ แต่ยงิ่ ปล่อยนานก็เหมือนกับฆ่าตัวตายชัดๆ! บ้าบรม! ไม่รวู้ า่ เกิดอะไรขึน้ กับตัวเขากันแน่ ทีจ่ ๆู่ ก็เกิดความต้องการชนิดทีเ่ รียก ได้วา่ ต้องได้เท่านัน้ กับผูห้ ญิงทีพ่ ยายามอยูห่ า่ งเพราะความเหมาะสม ทว่าเวลานีเ้ ขาคิดถึง แต่เนือ้ ขาวๆ ผิวหอมๆ เนียนละเอียดนุม่ มือและ… เนินเนือ้ แห่งอิสตรีเพศทีเ่ ขาเบียดไล้อยู่ ในขณะนี้ ชายหนุม่ ก�ำลังนึกถึงช่วงเวลาทีเ่ ขาได้แทรกกายเข้าไปในตัวของหล่อน เวลานัน้ คงจะสุขเกินสุข และไม่มีใครจะหยุดยั้งความต้องการของเขาได้อย่างแน่นอน! “มธุรส…” คนถูกเรียกชื่อก�ำลังงงงวยและเต็มตื้อไปทั้งหัว นอนระทวยอยู่กับที่ ไม่ได้มอี าการขัดขืนเขาแต่อย่างใด ชายหนุม่ ทอดสายตาอ่อนเชือ่ มกวาดมองเรือนร่างของ หญิงสาว แล้วให้พลุง่ พล่านในอารมณ์ บอกตัวเองว่าเขารอต่อไปไม่ได้อกี แม้แต่วนิ าที เมือ่ รอยรักที่ฉฉ่ำชื้นเพียงพอ เขาจึงฝากฝังเรือนกายที่ทั้งก�ำย�ำและแข็งกร้าวล่วงลล้ำ เข้าไปใน กลีบกุหลาบอย่างรวดเร็วและกลายเป็นรุนแรง! เพราะไม่คิดเผื่อเลยสักนิดว่าสาวบริสุทธิ์ นั้นต้องการการอ่อนโยนสักเพียงใด รู้เพียงว่าหล่อนก็คือผู้หญิงจัดเจนกร้านโลกีย์ทั่วไป ที่ มารยาสาไถยพยายามหลอกเขาให้ตายใจเท่านั้น! แต่แล้วเสียงกรีดร้อง อาการสะดุ้งสุดตัวและความคับแน่น จนแทบไปต่อไม่ได้ ท�ำให้อัคคีต้องหยุดชะงักลงกลางคัน! “โอ้ย เจ็บ! ออกไป ฮือ…” มือไม้ที่ดันตัวเขา และร่างเล็กที่ดิ้นหนีความอึดอัดเจ็บ ปวดเจียนขาดใจนั้น ท�ำให้คนเมาพิศวาสถึงกับแทบหายเมาเป็นปลิดทิ้ง! ใบหน้าคมคายทีบ่ ดิ เบีย้ วเพราะความคับแน่น ชนิดรัดจนรูส้ กึ อึดอัดมีแววตระหนก ทว่าความเสียวซ่าน ทีถ่ าโถมเข้าใส่ไม่อาจท�ำให้เขาหยุดค้นหาความจริง และความใหญ่โต ทีจ่ มจ่อมอยูค่ รึง่ ๆ กลางๆ ก็เรียกร้องให้เขาโถมทะยานเข้าใส่ และปลดปล่อยความต้องการ ภายในให้หมดสิ้นลงไปเสีย! “ไม่! ไม่! ออกไปนะ!” อัคคีกดั ฟันแน่น เมือ่ มธุรสพยายามผลักเขาให้ออกห่างจาก ตัวหล่อน แน่นอนหญิงสาวก�ำลังรู้สึกเจ็บแทบขาดใจ! ตัวของเขาออกใหญ่โตยิ่งตรงนั้น ของเขายิง่ ไม่ตอ้ งพูดถึง และเวลานีม้ นั ก็ก�ำลังส�ำแดงฤทธิเ์ ดชเอากับหล่อนแล้ว นนำ้ ตาใสๆ 38


ไหลรินเป็นทางยาว เมื่อคนบนร่างพยายามยัดเยียดตัวตนของเขา เข้ามาอย่างเอาแต่ใจ “ให้ตายสิหวานเธอช่าง…” อัคคีกดั แน่นกับความคับตึง เขาโจนจ้วงจนสุดทางรัก แล้วก็หยุดนิ่ง ไม่เคยรู้สึกต้องเหนื่อยอะไรเช่นนี้มาก่อน แต่ถึงหากจะเหนื่อยก็เป็นความ เหนื่อยที่น่าพอใจอย่างยิ่งยวด ความต้องการทางกายบอกให้เขาห้อตะบึงหลังจากนี้ ทว่า ความรูส้ กึ จากส�ำนึกส่วนลึกบอกกับเขาว่าให้ชา้ ๆ แม้ตวั เขาจะร้อนเกินขีดจ�ำกัด แต่ยงั อดทน เพื่ออะไรก็ไม่รู้ที่คับแคบเหมือนกับ… แต่กระนั้นเขาก็เริ่มขยับสะโพกสอบแข็งแรงค่อยๆ เคลือ่ นไหวท่ามกลางความคับฝืด เพียงครัง้ แรกทีข่ ยับเขาก็รบั รูส้ กึ ความซาบซ่านทีพ่ วยพุง่ “ฮื้อ…” ใบหน้าหวานพลิกไปอีกด้านด้วยความเจ็บระคนเสียว มือเล็กจิกลึก ลงไปยังผ้าปูที่นอนจนยับย่น สองขาเรียวงามถูกยกขึ้นพร้อมจังหวะห่มรัก ซัดสาดลึก ลงไปเป็นจังหวะคิว้ หนาขมวดพันกัดฟัน เมือ่ กลีบกุหลาบโอบรัดสัดส่วนแนบแน่น ดวงตา คมกริบทีพ่ ร่าเลือนกวาดมองดวงหน้าหวานทีส่ ะบัดไปมา แล้วเม้มปากก่อนจะซัดกระแทก หนักหน่วงขึ้นตามล�ำดับอารมณ์… “หวาน… อ่า มธุรส อ่า!” “อ๊ะ!” จากเจ็บปวดแปรเปลีย่ นเป็นซ่านสยิว ทุกจังหวะการโจนจ้วงระยะหลังเต็ม ไปด้วยความหฤหรรษ์อย่างที่มธุรสไม่เคยพานพบ ความเจ็บปวดที่เผชิญก่อนหน้ามลาย หายไปอย่างน่าอัศจรรย์ ดวงหน้าหวานเหยเกด้วยเสียวซ่านเผลอไผล หลายครั้งที่ได้ยิน เสียงหวีดหวานครางแผ่วๆ แล้วให้นึกคุ้น แต่พอลองฟังอย่างตั้งใจก็ต้องสะท้านวาบหน้า ร้อนวูบ ที่แท้! เสียงกระเส่าอันน่าละอายนั้นมิใช่เสียงของผู้ใด แต่เป็นเสียงครวญครางที่ ออกมาจากล�ำคอของหล่อนเอง! ช่างน่าละอายนัก! ทว่าหล่อนกลับไม่อาจหักห้ามความรู้สึกนั้นได้เลย นอกเสีย จากปลดปล่อยมันออกไป พร้อมกับที่ก�ำลังรับมันเข้ามานั่นเอง… อัคคีโยกไหวแรงขึน้ เร็วขึน้ ท่ามกลางเสียงครางครวญของคนใต้รา่ ง เขาแหงนเงย ใบหน้าพลางสูดปากคราง ดึงมือข้างหนึ่งที่กระชับท่อนขาเรียวสวยไว้ขึ้นแตะสะโพกสอบ ของตน พลางสาดห่มขย่มรักอัดใส่ลงในกายสล้าง เร่งเร้าระคนผ่อนเบาลงเป็นระยะก่อน ห้อตะบึงสุดแรงเกิด แล้วลดความเร็วลงอย่างต้องการยืดหยัดอยูบ่ นเส้นทางโลกียต์ อ่ ไปให้ นานเท่านาน ขณะทีร่ า่ งเล็กก็ดนิ้ รนทีจ่ ะปลดปล่อยตัวตนออกจากสถานการณ์วาบหวามนี้ 39


ทว่ายิ่งเร่งเร้าเขาก็ยิ่งยื้อ กระทั่งจู่ๆ เขาก็หยุดเคลื่อนไหวท่ามกลางความรู้สึกจวนเจียน… “อื้อ! อาเพลิง!” มธุรสผวาตัวตามร่างใหญ่ที่ผละห่าง แต่แล้วก็อุ่นวาบเมื่อเขา ซุกตัวลงนอนจับหล่อนพลิกตะแคง เสร็จสรรพก็กดลึกลงมาจากด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้ง เฮือกขมวดคิว้ เมือ่ ตัวตนใหญ่โตคืบคลานเข้ามาในกายหล่อนอีกครัง้ แล้วขยับเข้าออกเบาๆ สองสามครัง้ ก่อนจะเพิม่ ความหนักหน่วง พร้อมกับมือหนาทีเ่ อือ้ มข้ามมาขยีข้ ย�ำทรวงงาม สะกิดตุม่ ไต่สเี ข้มทีช่ ชู นั รอคอยสัมผัส ริมฝีปากร้อนจูบไล้ไปยังนวลแก้มหอม ซอกคอระหง และบ่าไหล่บอบบาง ทุกอย่างแลคล้ายจะอ่อนโยนทว่าหนักหน่วงในที “อาเพลิงขา อาเพลิง” สะอื้นด้วยเสียงพร่าบ่งบอกความปรารถนาอันลล้ำลึก “ว่าไง… ชอบแบบนีใ้ ช่ไหมหือ?” ถามด้วยนนำ้ เสียงกระเส่า พร้อมกับยยำ้ สะโพกลง ไปในช่องทางรักหนักๆ จนเกิดเสียงสวาทเป็นระลอก คนถูกโถมรักสัน่ สะท้านไปทัง้ ร่างและ เม้มปากแน่น แต่พออารมณ์รักจวนจะพุ่งสูงสุดเขาก็หยุดอีก “อาเพลิงอย่า!” ช้าไปกว่าร่างสูงทีผ่ ละห่าง หญิงสาวกัดฟันแน่นขณะทีเ่ ขาหัวเราะ กระหึ่มในล�ำคอ “หวานเกลียดอาเพลิง!” “เดี๋ยวเธอจะไม่พูดแบบนี้อีก…” เขากระซิบอีกขณะรั้งเอวเล็กของหญิงสาวขึ้น ก่อนจะกดความก�ำย�ำลงไปในช่องทางมหัศจรรย์รวดเดียวจนสุดทางรัก ก่อเกิดเสียงหวีด หวานเพราะความเจ็บปนสยิว “โอ๊ย! อ๊ะ…” เสียงกระแทกหนักๆ ท�ำให้หญิงสาวเริ่มขยับตัวเคลื่อนไหวตาม สะโพกกลมสวยตอบรับแรงกระทบ สร้างความฮึกเหิมให้กับชายหนุ่มอย่างถึงที่สุด “อ้า! พระเจ้า! หวาน หวาน!” มือหนาสอดเอื้อมขย�ำเนินเนื้องดงามหนักๆ แล้ว เลือ่ นลงมาคว้าเอวคอดถาโถมแรงเร็วสุดสะท้าน กับรสรักเพลิงสวาททีไ่ ด้รบั ขณะนี้ ความ คับแน่นเหมือนของสดใหม่ทไี่ ด้รบั จากมธุรสก่อเกิดความหวามลึกในช่องอก หญิงสาวซุก หน้ากับหมอนใบโตแล้วครวญครางไม่เป็นระสส่ำ “อาเพลิง ไม่ไหว! หวานจะไม่ไหวแล้ว!” พลันสิ้นเสียงร้องเรียก อัคคีก็ระรัวถี่โหม กระหนน่ำเข้าหาร่างบาง ที่รอรับการเติมเต็มถึงกับกรีดร้องไม่เป็นภาษา หมดความสนใจ ว่าใครต่อใครจะแตกตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะเข้าใจผิดคิดไปว่าอาจมีใครสักคนต้องการ ความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน! 40


“อาเพลิง!” “โอ้!หวาน!หวาน!” สิ้นสุดเสียงห้าวที่ค�ำรามลั่น สะโพกสอบก็อัดกระแทกลงมา เป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับหยาดลาวาแห่งความพิศวาสที่เตรียมปลดปล่อยลงสู่ช่องทาง รัก ทว่าสติที่ยังคงมีแม้จะมึนเมาในรสรัก ท�ำให้เขารีบไถ่ถอนตัวตนออกจากกลีบกุหลาบ แสนหวาน ปลดปล่อยหยาดรักพวยพุ่งหลั่งไหลสู่ภายนอก ก่อนจะรั้งร่างบางลงนอนราบ ไปกับที่นอนด้วยอาการหอบสะท้าน… เมื่อทุกอย่างผ่านพ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กลับคืนมาอีกครั้ง ริมฝีปากเต็มอิ่ม ที่ถูกบดจูบครั้งแล้วครั้งเล่าเม้มเก็บกลั้นเสียงสะอื้น อดสูกับสิ่งที่เขาท�ำกับเรือนร่างของ หล่อนเหลือเกิน จึงขยับหนีเมื่อชายหนุ่มดึงรั้งหล่อนเข้าหา แต่คนเบื้องหลังกลับเบียดตัว เข้าใกล้ หัวไหล่มนถูกจูบไซ้ เช่นเดียวกับเต้าทรวงอวบงามทีถ่ กู เค้นคลึงเบาๆ ราวหยอกเย้า “ยะ… อย่า พอที…” เสียงหวานที่สั่นพร่านั้นไม่ท�ำให้อัคคีคิดท�ำตาม อาจเป็น เพราะด้วยฤทธิ์จากยา ท�ำให้เขายังต้องการแม้จะเพิ่งเสร็จสมไปแล้ว ความเป็นชายที่ เต็มตื้อกับรสรักก็ผงาดชูชันอีกครั้งยามต้องผิวเนื้ออ่อนนุ่ม ไม่สนใจมือน้อยที่ปัดมือของ เขาออกและเหนี่ยวไหล่บางให้หันมายังเขา ก่อนจะเข้าครอบครองหญิงสาวอีกครั้งอย่าง เร่าร้อน ความเจ็บปวดที่ยังคงมีอยู่แต่เมื่อผ่านไปเพียงครู่ ความรู้สึกนั้นก็ถูกขจัดออกไป โดยคนตัวโต มือเล็กทั้งสองโอบกอดรอบกายเขาแน่นขึ้น เพราะความสะท้านกับคลื่นสวาท ที่ถาโถมเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า และหญิงสาวก็รองรับความพิศวาสที่เขายัดเยียดเข้ามาใน กายอย่างดุเดือดเร่าร้อนเช่นกัน และก่อนที่อะไรๆ จะพร่าเลือนและดับวูบ… คืนนัน้ … มธุรสก็ได้ปลดปล่อยนนำ้ หวานอาบไล้แก่อคั คีครัง้ แล้วครัง้ เล่า หล่อนไม่รู้ หรอกว่าได้สิ้นสติไปในตอนไหน รู้เพียงว่าก่อนหลับตาลงเขายังคงแข็งแกร่งในตัวหล่อน และยังคงห้อตะบึงไปยังจุดหมายปลายทางทีเ่ ขาปรารถนา และหล่อนก็ออ่ นเปลีย้ จนเกิน กว่า จะตอบสนองหรือต่อต้านเขาได้อีกต่อไป… //////////////////////////////////////// เช้ามืด มธุรสรูส้ กึ ตัวตืน่ พร้อมกับความปวดร้าวไปทัง้ ร่างกาย โดยเฉพาะจุดซ่อนเร้น หญิงสาวพยายามขยับตัวให้เบาที่สุดเท่าที่จะท�ำได้ หากท่อนแขนหนาหนักที่วางพาดบน เอวคอดท�ำให้ตอ้ งชะงัก ดวงตากลมโตรืน้ หยาดนนำ้ นัน้ หลุบมองใบหน้าคมคายทีห่ ลับพริม้ 41


ยามนีเ้ ขาก็ดเู หมือนกับชายหนุม่ คนหนึง่ ทีไ่ ร้ซงึ่ พิษสง คิว้ หนาทีม่ กั ขมวดเข้าหากันเรียบตรง ผ่อนคลาย ริมฝีปากที่คอยแต่จะเยาะหยันหล่อนทุกเมื่อเชื่อวันเผยอน้อยๆ และเมื่อคืน… เขาท�ำให้หล่อนรู้ว่ามันร้ายกาจแค่ไหนเมื่อพรมไล้ไปทั่วผิวกาย ที่ได้รับการดูแล อย่างดีตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา แต่เขาจะรู้หรือไม่ ว่าได้ท�ำให้ผู้หญิงบริสุทธิ์ไร้ราคี คนหนึ่งต้องแปดเปื้อนก่อนเวลาอันควร ค�ำตอบที่หล่อนได้รับคือเขาไม่แม้จะหยุดถามว่า หล่อนรู้สึกเช่นไรในเวลานั้น แม้หล่อนจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขาก็ไม่ได้น�ำพาต่อ ความรู้สึกรู้สาของหล่อน เขาห้อตะบึงโจนจ้วงราวกับคนโหยหิวอดโซมาเนิ่นนาน พอมา เจอบ่อนน้ำหรือแหล่งอาหารอันโอชะ เขาก็ตะกรุมตะกรามดื่มกินอย่างเอาแต่ใจ… หญิงสาวปาดนนำ้ ตาทิง้ ขณะยกมือหนาออกจากตัวของหล่อนอย่างแผ่วเบา เหลือบ มองไปยังนาฬิกาตั้งโต๊ะ ก็เห็นเป็นเวลาอันสมควรที่หล่อนต้องไปเสียที หลังจากนี้จะเป็น อย่างไรไม่รู้ รู้เพียงแค่ว่าหล่อนไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ยานอนหลับเมื่อคืนท�ำให้เขาคึกจน ไม่หลับไม่นอน แต่กลับเป็นเธอที่หลับเป็นตายแทนเขากระทั่งเช้า มธุรสก้าวขาลงจากเตียงแผ่วเบา พยายามไม่มองร่างเปลือยเปล่าที่นอนตะแคง นั้น รีบร้อนใส่เสื้อผ้าท่ามกลางความรู้สึกปวดแปลบที่ยังคงอยู่ แต่ก็ไม่ลืมหันมาดึงผ้าห่ม ผืนหนาห่มคลุมให้กับคนที่ยังหลับใหล หญิงสาวแค่นยิ้มให้กับตนเองที่ยังอุตส่าห์นึกห่วง กลัวเขาจะหนาวทั้งที่เขาคือไฟชัดๆ... “หวังว่าอาเพลิงคงจะรู้นะคะ ว่าหลังจากนี้อาเพลิงควรจะท�ำอย่างไรกับหวาน หวานจะไม่เซ้าซี้อาเพลิงแต่ขอให้อาเพลิงรู้ด้วยตัวเอง เพราะหวานเองก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเมื่ออาเพลิงตื่นขึ้นมาแล้ว อาเพลิงจะท�ำอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน…” มธุรสพึมพ�ำกับร่างที่นอนนิ่งบนเตียง นน้ำตาซึมรื้นขึ้นแต่ก็ต้องกลล้ำกลืนมันลง ไปอีกครั้ง ร่างบางที่เดินไปจนถึงประตูบานสูง หันกลับมามองชายหนุ่มคนที่ครอบครอง หล่อนด้วยความเร่าร้อนรุนแรง ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ไม่อาจบอกตนเองได้เลย ว่าจะ เกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ เขาร้อนดั่งไฟสมชื่อเมื่อคืนเขาก็ท�ำให้หล่อนรู้มาแล้ว แล้วหากตื่น มาพบกับสภาพของตนเช่นนีจ้ ะท�ำอย่างไร สังหรณ์เหลือเกินว่าจากนีอ้ าจมีหลายสิง่ หลาย อย่างเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปทางไหนคงไม่อาจตอบได้เลยจริง k 42

มธุรสเริงไฟ บทที่ 3  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you