Page 1

#5 Απρίλιος 2013

πολιτικοοικονομικοκοινωνικοπολιτιστικός ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΤΖΑΜΠΑ

Αρκεί να είσαι περήφανος; Όπου μιλάει ο άνεμος Απόψε ΔΕΝ αυτοσχεδιάζουμε Χλιδάτος ρατσισμός Τα Ανώγεια της Βοιωτίας

Άρης Χατζηστεφάνου:

Ελλάδα: διαπλοκή αυταρχικών καθεστώτων


2

l

anapnefstiras.gr


Σημείωμα Σύνταξης

Κ

άθε γενιά πιστεύει ότι η προηγούμενή της ήταν πιο αγνή. Ότι τα παλαιότερα χρόνια όλα ήταν πιο ντόμπρα. Το ίδιο πιστεύουν και οι προηγούμενες γενιές για τις προ-προηγούμενες. Ακριβώς όπως και για τη μουσική. «Τώρα πια τραγούδια σαν το τάδε ή το δείνα δεν βγαίνουν», λέμε. Το ίδιο έλεγαν και το ’60 για τα ωραία τα τραγούδια του παρελθόντος. Η καταγεγραμμένη ιστορία φθάνει μέχρι τον Αριστοτέλη, τον Σταγειρίτη φιλόσοφο, ο οποίος σχολίαζε με λύπη την ποιότητα των μουσικών της εποχής του σε σχέση με των προηγούμενων. Στις δύο βραδιές που μας χαρίσατε εσείς οι αναγνώστες, σε Λιβαδειά και Θήβα, ακούσαμε τις απόψεις σας, τις τοποθετήσεις σας, κάποιες ανησυχίες και προβληματισμούς σας για το παρόν και το μέλλον. Πέρα από τη ντροπή που προκαλεί σε όλους μας το μικρόφωνο, πολλοί φίλοι μοιραστήκατε τη σκέψη σας με τις διπλανές παρέες και μας αναγκάσατε να θαυμάσουμε πολλές φορές την ομορφιά της επικοινωνίας. Σίγουρα, κάνατε πολλούς να μην ανασύρουν νοσταλγίες ένδοξου παρελθόντος, αλλά να χαρούν ένα τόσο ενδιαφέρον παρόν. Όπως σας είπαμε, περιμένουμε κείμενά σας, φωτογραφίες είτε σκίτσα που θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί με όλη τη Βοιωτία. Το e-mail γράφεται κάτω-κάτω στη σελίδα που διαβάζετε. Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους γνωστούς και, πόσο μάλλον άγνωστους φίλους που ανέβαλαν μαθήματα, άλλαξαν βάρδιες ή, απλώς, έκαναν τον κόπο να έρθουν στη συζήτηση που διοργάνωσε το έντυπο που κρατάτε στα χέρια σας. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για κάποια επόμενη δράση και σας παροτρύνουμε να διαβάσετε τον αναπνευστήρα με τον καφέ σας, στο λεωφορείο, στο διάλλειμα, στα ΚΤΕΛ, στο ιατρείο, στο ΙΚΑ, στο ΚΑΠΗ, στα ΕΠΑΛ, στο Νεπάλ και όπου σας φωτίσει. Για τις επόμενες δράσεις σας υποσχόμαστε ότι αυτές θα περιλαμβάνουν περισσότερη ίντριγκα, σεξ και, ίσως, βία. Εις το επανιδείν…

αναπνευστήρας ανεξάρτητο νεανικό περιοδικό της Βοιωτίας

/snorkel.gr

/snorkelgr

Υπεύθυνος σύνταξης: Γεράσιμος Μπόγρης Υπεύθυνος διαφημίσεων: Χριστίνα Φουτρή, 6947778057 Υπεύθυνος διανομής & συνδρομών: Γεράσιμος Μπόγρης Επιμέλεια φωτογραφιών: Άγγελος Μαρίνης Επιμέλεια: Μαρίζα Βέκιου Εξώφυλλο: Ντέμη Μπόγρη Σχεδιασμός εντύπου: Δήμητρα Βόγλη, 6972305707 Εκτύπωση: ΤΥΠΟΦΩΣ, www.typofos.gr Ιδιοκτήτης: Ελισσάβετ Μπόγρη, Θεσπιές Βοιωτίας, 2262066021 Νομικός Υπεύθυνος: Γεράσιμος Μπόγρης

/snorkelnews

anapnefstiras.gr

info@anapnefstiras.gr anapnefstiras.gr

l

3


Αρκεί να είσαι περήφανος; Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

© Ντέμη Μπόγρη

Είναι γνωστό ότι το φεγγάρι είναι ετερόφωτο. Παίρνει, δηλαδή, το φως που εκπέμπει εξ αντανακλάσεως από τον ήλιο. Ο ήλιος δε, είναι αυτόφωτος καθώς έχει τη δυνατότητα να λάμπει χωρίς «εξωτερική» βοήθεια. Δύσκολο πράγμα να είσαι ήλιος. Με το ελαφρυντικό του ημιμαθούς και, ίσως, του ανίδεου αναρωτιόμαστε εάν είναι τελικά πιο εύκολο να είσαι φεγγάρι…

Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ενός λαού που έθεσε τα εννοιολογικά θεμέλια της δυτικής κοινωνίας. «Παρήγαγε» επιστήμες, τις όρισε και προβλημάτισε τη διανόηση μέχρι σήμερα. Έπρεπε να έρθει ο 14ος αιώνας για να περάσει η σκυτάλη της φιλοσοφίας σε νεώτερους ευρωπαίους. Σίγουρα δεν μπορείς να μιλήσεις για βιολογική συνέχεια δεδομένου του αλαλούμ εθνοτήτων στην περιοχή της χερσονήσου του Αίμου (Βαλκάνια). Σλαβικά, γερμανικά, αραβικά, μογγολικά κ.α. φύλα πέρασαν από τον ομφαλό της Γης, τη Μεσόγειο, και σίγουρα άφησαν το γονιδιακό στίγμα τους. Απ’ την άλλη μπορούμε να μιλάμε για πολιτιστική συνέχεια καθώς έχουμε το ηθικό «βάρος» να κατοικούμε στην περιοχή που μεγαλούργησε αυτός ο πολιτισμός και να μιλούμε τη συνέχεια της γλώσσας τους. 4

l

anapnefstiras.gr

Το να μιλάς μια γλώσσα «μαθουσάλα», πέραν από τεράστια τιμή για τα χρόνια που θα ζήσεις, είναι και τεράστιο βάρος για όσους το νιώθουν να τη διασώσουν. Ενώ όμως η γλώσσα αυτή επιβίωσε μέσα από τη θρησκεία τόσους αιώνες, ακόμη και μέσα από μακραίωνες πολιτισμικές και μη κατοχές, τώρα σε ένα ελεύθερο έθνος-κράτος κινδυνεύει από τα λεγόμενα greeklish! Τα ελληνικά, δηλαδή, που γράφονται με λατινικούς χαρακτήρες και αποτελούν στην ουσία μια άλλη γλώσσα. Μια γλώσσα που «ταιριάζει» καλύτερα στην ηλεκτρονική επικοινωνία. Αν και το τελευταίο είναι κομμάτι μιας άλλης συζήτησης, ίσως πιο εξειδικευμένων, δεν παύουμε εμείς οι Έλληνες να δηλώνουμε «περήφανοι» που είμαστε Έλληνες. Άλλες φορές το εκφράζουμε συγκρατημένα, με συναίσθηση του βάρους, άλλες φορές το


κραυγάζουμε με κομπασμό επαρχιώτικο. Άλλες φορές το υποτιμούμε και άλλες φορές του προσδίδουμε αξίες συμπαντικές και χαρακτηριστικά ξένα προς την ουσία του. Άραγε αρκεί να είμαστε περήφανοι; Στο σημείο αυτό θα επιχειρήσουμε μια κριτική σε δύο επίπεδα. Πρώτον, αποτελεί μια από τις κλασσικές ιστορίες Ελλήνων που έχουν έρθει σε επαφή με ξένους (είτε εντός είτε εκτός Ελλάδος) για το πόσο καλά ξέρουν ορισμένοι την Ελληνική ιστορία, ενώ την ίδια ώρα στην Ελλάδα η άγνοια δίνει και παίρνει. Πράγματι είναι τραγικό να σε ρωτά άστεγος (πραγματικό γεγονός στο εξωτερικό) «από πού είσαι;» και μετά την απάντησή σου να λέει «democracy, philosophy, Socrates» και άλλα τέτοια, ενώ γνωρίζεις ότι στην Ελλάδα ο ελληνισμός ως πολιτισμός έχει εκπέσει σε γραφικότητες και παρερμηνείες. Είμαστε μάλλον περήφανοι για κάτι που δεν ξέρουμε. Σε μάθημα φιλοσοφίας στη σχολή κάποια φοιτήτρια έγραψε 8. Τη ρωτήσαμε με τι καταπιάνεται ο Πλάτωνας (προσοχή, όχι τι έλεγε αλλά με τι ασχολούταν) και λάβαμε ένα σήκωμα ώμων και δύο κόκκινα μάγουλα αμηχανίας. Αυτή, όμως, είναι περήφανη… Στο δεύτερο και ίσως πιο ουσιαστικό επίπεδο, αναρωτιόμαστε εάν γνωρίζαμε συντακτικά φαινόμενα ή ήμασταν άριστοι ορθογράφοι, αυτά θα μας καθιστούσαν άξιους «περηφάνιας»; Αν, επίσης, γνωρίζαμε ακόμη και να απαγγείλουμε στίχους από την Ιλιάδα ή όλο το γενεαλογικό δέντρο του Δία ή του Ηρακλή, θα αποτελούσε το γεγονός αυτό ικανή συνθήκη για να μπορούμε εν τέλει να είμαστε «περήφανοι» και να απαιτούμε σεβασμό; Ο καθένας προφανώς μπορεί να κάνει και να λέει ό,τι θέλει, αλλά σίγουρα μεγαλύτερη αξία θα είχε για την κοινωνία μας εάν είχαμε αφομοιώσει όχι μόνο τα συντακτικά τερτίπια της γλώσσας, αλλά το περιεχόμενό της. Ακόμη και να ξέρεις πώς όρισε ο Σωκράτης την αρετή ή ο Αριστοτέλης τη Δημοκρατία, δεν έχει κανένα νόημα εφόσον εσύ δεν είσαι ενάρετος ή δεν συμμετέχεις στα της πόλης. Δεν παίζει κανένα ρόλο εάν γνωρίζεις «απ’ έξω» το Σύνταγμα των Αθηναίων (ξανά από Αριστοτέλη) που μίλαγε για την Εκκλησία του Δήμου, εάν εσύ έχεις

επιλέξει την αποχή ή την «ανάθεση» χωρίς να συμμετέχεις στα της πόλης. Δεν αρκεί να γνωρίζεις χωρία που προδίδουν τη λεγόμενη ομηρική Φιλοξενία και εσύ να μην είσαι καθόλου «Ξένιος». Δεν έχει ουσία και νόημα αν μιλάς και φέρεσαι όχι ως πολίτης, αλλά σαν γκρουπούσκουλο ακολουθητικό (follower). Γιατί με το να είσαι περήφανος για το ότι ο πατέρας σου ήταν αθλητής αλλά εσύ είσαι σαν βουβάλι, η μητέρα σου δίκαιη αλλά εσύ αρχικλέφτης, τότε μάλλον δεν αρκεί να είσαι περήφανος για αυτούς. Το να ξέρεις όλη τη λαμπρή ζωή τους με πάσα λεπτομέρεια και να μην χάνεις ούτε σημείο από τα ένδοξα κατορθώματά τους, δεν αρκεί. Δεν αρκεί αν εσύ δεν σέβεσαι τίποτα. Τον συνάνθρωπό σου. Το παιδί του και το παιδί σου. Αν δεν σέβεσαι τον κοινό κόπο, δηλαδή το δημόσιο χρήμα. Όταν πουλάς και πουλιέσαι. Όταν αυτό που προστάτευσαν οι 300 (και οι 700!) εσύ το προδίδεις καθημερινά. Κανείς δεν θα σου απονείμει μετάλλιο για τις επιδόσεις του πατέρα σου. Σε αυτό το 100άρι τρέχεις μόνος. Είναι πιο εύκολο να είμαστε φεγγάρι. Να νιώθουμε «κάτι» επειδή είμαστε «συγγενείς» εκείνων αν και «τούβλα». Να παίρνουμε απ’ το φως τους. Όμως έτσι δεν θα γίνουμε ποτέ ήλιος. Αξία δεν μας δίνει η καταγωγή, αλλά η προσωπικότητα. Δύσκολο να είσαι ήλιος… anapnefstiras.gr

l

5


Όπου μιλάει ο άνεμος Του Άγγελου Μαρίνη, Θήβα osadenftano.blogspot.gr

© Άγγελος Μαρίνης

Μετασχηματίζεται το σώμα με πόνο, αλληλοσυγκρούονται στο μυαλό οι σκέψεις με ορμή. Δύσκολο να είσαι έφηβος και ακόμα δυσκολότερο να προσπαθείς να ζεις και να ονειρεύεσαι σε έναν κόσμο ανταγωνιστικό.

Για αυτό μετά το σχολείο, φορτωμένος με την σάκα του και το άγχος του για τις εξετάσεις που πλησιάζουν, πήρε το ανηφορικό μονοπάτι προς το πευκόφυτο βουνό. Παρόλο το ταχύ νεανικό του βήμα, αισθάνονταν ότι σερνόταν σαν τις κάμπιες που μόλις είχαν κάνει όπως και η άνοιξη την εμφάνιση τους. Σαν έφτασε στην κορυφή, κρυμμένος μέσα στα δέντρα, ήθελε απλά να ουρλιάξει, να διώξει ό,τι τον έπνιγε, να φωνάξει με τόση ένταση ώστε κι ο δυνατός αέρας που λυσσομανούσε, να πάψει να ακούγεται, να φαντάζει σαν θρόισμα. Πήρε βαθιά ανάσα… «Δεν θα τα καταφέρω! Ένας άχρηστος είμαι, ένας δειλός! Θα ντρέπονται για μένα γονείς και φίλοι! Σκάσε και εσύ αέρα, βούλωστο!». Με τόση δύναμή βγήκε η κραυγή του, που έσπασε το λογικό, θρυμμάτισε το γήινο, εκείνο 6

l

anapnefstiras.gr

που το μυαλό του κράταγε στην φυλακή της πραγματικότητας. Θα πει κάποιος, σίγουρα τρελάθηκε ο μικρός, αλλά δεν είναι αλήθεια. Απλά άλλαξε, ωρίμασε σε μια στιγμή, συνειδητοποίησε πως τον αέρα μπορούσε να ακούσει. Καλά, μιλάει ο αέρας την ανθρώπινη μιλιά; Όχι, απλά ο άνθρωπός αν θέλει μπορεί να καταλάβει την αέρινη. Έτσι ο άνεμος ακούστηκε… «Μίλα καλύτερα πιτσιρικά, ακόμα δεν βγήκες από τον ασκό σου και θαρρείς πως έχεις το δικαίωμα εμένα τον αιώνιο να κρίνεις. Δεν είμαι εγώ το πρόβλημα, ούτε ο εκκωφαντικός θόρυβος που γεννώ σε ταράζουν. Η σκέψη σου είναι από μόνη της αλλοπρόσαλλη. Αλλού να ψάξεις να το βρεις. Άσε την σάκα σου και τον θυμό σου καταγής. Φέρε μονάχα το πνεύμα σου και άσε με να σε ταξιδέψω στον κόσμο».


Χωρίς να χάσει δευτερόλεπτο, ανέβηκε ο έφηβος στο άρμα του αέρα, δέθηκε με την ζώνη φαντασίας και το ταξίδι ξεκίνησε. Γίνανε ένα με τον άνεμο. Αρχικά για να δοκιμάσουν τη δύναμή τους φούσκωσαν τη θάλασσα, ύψωσαν μεγάλα κύματα που κούνησαν με μανία έναν τεράστιο πλοίο μεσοπέλαγα. Για να μετριάσουν όμως την αναπάντεχη ναυτία των επιβατών του, δρόσισαν τα μέτωπά τους, καθώς αυτοί βγήκαν να ξεζαλιστούν στο κατάστρωμα. Ύστερα φτάσανε στην φοιτητική εστία μιας μεγαλούπολης, μπήκαν κρυφά από ένα μισάνοιχτο παράθυρο και καταλάγιασαν για λίγο την φωτιά που σιγόκαιγε στο στήθος μιας πρωτοετούς φοιτήτριας που μόλις είχε δεχτεί το πρώτο της φιλί. Κατευθύνθηκαν προς το στάδιο, όπου για να κάνουν πλάκα στον τερματοφύλακα άλλαξαν την πορεία της μπάλας και έτσι εκείνος υπολογίζοντας λάθος τροχιά, βρέθηκε εκτεθειμένος και έφαγε γκολ. Έφεραν φρέσκο αέρα στους διαδηλωτές, που στο κέντρο της πόλης δεν μπορούσαν να ανασάνουν λόγω της ακατάπαυστης ρίψης χημικών από την αστυνομία. Πήγανε ως το μπαλκόνι ενός νοσοκομείου, όπου ένας μοναχικός ασθενής απολάμβανε στα κρυφά ένα από τα τελευταία του τσιγάρα, νιώθοντας απεριόριστη μιζέρια για τη ζωή του που θα τελείωνε σύντομα, τόσο άδοξα. Το ελαφρύ τους απογευματινό άγγιγμα στο πρόσωπό του μετρίασε τον πόνο του.

Κι ο αέρας έδωσε τον δικό του επίλογο στο ταξίδι. «Σε πήγα σε μέρη πολλά, σου έδειξα την χαρά και την θλίψη, τον κοινό αγώνα και τον μοναχικό, την ομορφιά και τη χαρά, την ηδονή και τη μιζέρια, το αστείο και το σοβαρό, σου έδειξα πόσο απρόβλεπτη και ανεξέλεγκτη είναι η φύση της ζωής. Δεν καθορίζεται και δεν ελέγχεται. Αυτό είναι και το παράδοξό της, το παιχνίδι που μας έχει στήσει. Οφείλεις κάθε στιγμή να είσαι έτοιμος για όλα και αυτό θα το πετύχεις μόνο αν βγεις από τον ασκό σου και ταξιδέψεις στον κόσμο έχοντας απελευθερωμένα μυαλό και φαντασία! Τι λες;». «Αυτό που κατάλαβα φίλε Άνεμε, είναι ότι πήραν τα μυαλά μου αέρα λίγο πριν τις εξετάσεις», είπε αστειευόμενος ο έφηβος μαθητής σκύβοντας να πάρει το σακίδιο από το έδαφος.

Φύγανε από την πόλη με κατεύθυνση την ύπαιθρο, περιστρέψανε ανεμογεννήτριες, ρίξανε φύλλα, λυγίσανε λεύκες και για μια στιγμή μπήκαν κάτω από το πρόσωπο ενός αλεξιπτωτιστή, νιώθοντας την απόλυτη ηδονή λίγο πριν ανοίξει το αλεξίπτωτο. Ο Άνεμος όμως, ήθελε να δείξει στον συνεπιβάτη του ότι πολλές φορές δεν ελέγχει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό, έτσι βρέθηκαν σε ένα πανέμορφο δάσος να φουντώνουν με το πέρασμα τους τις φλόγες μια φωτιάς που είχε μόλις ξεσπάσει. Σταχτή και θλίψη άφησαν πίσω σε ανθρώπους και ζωντανά. Στο τέλος, λίγο πριν νυχτώσει βρέθηκαν σε ένα πανηγύρι ενός μικρού χωριού. Στάθηκαν για μερικά λεπτά χαζεύοντας ένα πιτσιρίκι που κρατούσε ένα μπαλόνι από εκείνα που πετάνε, γεμάτα με ήλιο. Πάνω του ήταν ζωγραφισμένο ένα πουλί και το παιδάκι θεώρησε πως έπρεπε να το απελευθερώσει από το σφικτό του χεράκι και έτσι έκανε. Εκείνοι ακολούθησαν το ελεύθερο μπαλόνι που άνοιξε τα φτερά του στον ουρανό και κατέληξαν πάλι στην κορυφή του βουνού από οπού ξεκίνησαν. anapnefstiras.gr

l

7


Global News Ιταλία: Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η ιταλική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς για να προστατέψει τη Banca Monte dei Paschi di Siena, την τρίτη μεγαλύτερη τράπεζα της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της ευρωζώνης, της Ιταλίας, απαγόρευσε το «short selling» ή «σορτάρισμα» ή «ανοιχτές πωλήσεις» των μετοχών της. «Short selling» σημαίνει πουλάω κάτι €100 με την υποχρέωση να το παραδώσω σε π.χ. 3 μέρες, ενώ δεν το έχω (την ώρα της πώλησης) στα χέρια μου. Στο μεταξύ εύχομαι να πέσει η τιμή του ώστε να το αγοράσω, λόγου χάρη, στα €90 και να το παραδώσω στη λήξη της προθεσμίας, βγάζοντας απ’ το πουθενά €10. Έτσι, ο short seller έχει κίνητρο η τιμή του τίτλου να πέσει. Όταν αυτός ο τίτλος είναι ένα ομόλογο δανεισμού ενός Κράτους; Για την απάντηση κοιτάξτε γύρω σας. Ελλάδα. Ωστόσο, παρά το γεγονός, όπως σημειώνει η WSJ, ότι οι απαγορεύσεις αυτού του είδους είναι συνήθεις σε περιόδους κρίσης, στην Ελλάδα εν μέσω κρίσης μεγαλώσαμε το περιθώριο των 3 ημερών στις 10! Κι αυτό λίγο πριν τις ανακοινώσεις του Καστελόριζου.

ΗΠΑ: Ο Peter Orszag της Citigroup αναφέρει στο Bloomberg ότι «όταν οι άνθρωποι μορφώνονται, αυξάνουν την παραγωγικότητά τους και έτσι βοηθούν την οικονομία των ΗΠΑ». Είναι ένα κίνητρο ώστε να μειωθεί η ψαλίδα του βαθμού επιτυχίας στα κολλέγια των ΗΠΑ ανάμεσα σε γόνους πλούσιων οικογενειών και εκείνων που έχουν πιο… ταπεινή καταγωγή. Η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται, όπως βλέπετε, ως τμήμα μιας παραγωγικής διαδικασίας κι όχι ως παράγοντας πληρότητας μιας προσωπικότητας (βλ. Σωκράτης: «Η γνώση είναι αρετή»). Κάπως έτσι, στον αντίποδα του χάους των Ελληνικών σχολών (ΑΕΙ και ΤΕΙ), ερμηνεύεται και η ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Την «αγωγή του πολίτη» θα αντικαταστήσει το μάθημα «Εφαρμογές SAP και άλλων ERP» (δηλ. προγράμματα Η/Υ για επιχειρήσεις).

Μ. Βρετανία: Σημαντική άνοδο εμφανίζει το κόμμα «Ανεξαρτησίας του Ην. Βασιλείου» (UK Independence Party) το οποίο αρθρώνει ισχυρό αντί-μεταναστευτικό λόγο. Στην ουσία το αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων που διενεργούνται την τρέχουσα περίοδο στο νησί ασκούν πίεση για πιο «σκληρή» στάση του Κάμερον στα ζητήματα αυτά. Οι φόβοι των βόρειων χωρών εντείνονται όταν αναλογίζονται ότι από 1 Ιανουαρίου 2014 θα έχουν δυνατότητα ελεύθερης μετακίνησης άνθρωποι από τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης όπως η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Υπενθυμίζουμε και τις προτάσεις για περιορισμό του κύματος μετανάστευσης και Ελλήνων προς την Γηραιά Αλβιώνα.

8

l

anapnefstiras.gr


Πένα αλλοδαπών Ο Γερμανικός Spiegel αναφέρεται σε έρευνα του Παν/μιού της Θεσσαλονίκης που δημοσιεύτηκε και σε ελληνικά μέσα, σύμφωνα με την οποία 120.000 «ειδικευμένοι» εργαζόμενοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μας από το 2010. Μηχανικοί, ιατροί, επαγγελματίες της Πληροφορικής αλλά και άλλοι επιστημονικά καταρτισμένοι νέοι ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό. Στο μεταξύ, το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι η τρόικα ζητά τη μείωση κατά 150.000 τους δημοσίους υπαλλήλους μέχρι το 2015, την ώρα που η ανεργία της Ελλάδας είναι η υψηλότερη της Ευρώπης. Ένας Έλληνας σκηνοθέτης έγινε επίκεντρο της δημοσιότητας στην Τουρκία. Όχι για κάποιο αμφιλεγόμενο έργο του ή κάποια βράβευσή του, αλλά για τη συμμετοχή του σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας υπέρ της διατήρησης του ιστορικού σινεμά-θεάτρου Emek στην Κων/πόλη. Ο λόγος για τον πολυβραβευμένο Κώστα Γαβρά (σκηνοθέτης των «Ζ», «ο Αγνοούμενος», «Mad City» κ.α.) ο οποίος, σύμφωνα με τη τούρκικη Hürriyet, ως κεντρικός ομιλητής μεταξύ άλλων επιφανών καλλιτεχνών συνόψισε τους λόγους για τους οποίους ένα μνημείο τέχνης της Πόλης δεν πρέπει να μετατραπεί σε Mall. Της συγκέντρωσης ακολούθησαν, μάλιστα, επεισόδια κατά τα οποία έγινε ρίψη νερού με χρήση ειδικού οχήματος της τουρκικής αστυνομίας (Αύρα) αλλά και συλλήψεις. Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου του Αιγαίου και του Ιονίου έχουν βάλει στο «μάτι» διεθνείς μνηστήρες, σύμφωνα με το Al Jazeera. Αναρωτιέται ο δημοσιογράφος αν θα καταφέρει η Ελλάδα να ξεπληρώσει του Χρέος της μέσω του ορυκτού πλούτου ή θα γίνει ό,τι είναι και τα περισσότερα μέρη με μαύρο χρυσό; Πεδίο μάχης… Τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ αναφέρονται συνεχώς στα οικονομικά ζητήματα της Κύπρου, αλλά και τον προβληματισμό που προκαλεί ο όλο και πιο συχνός παραλληλισμός της Άνγκελα Μέρκελ με τον Χίτλερ από τους νοτιοευρωπαίους. Η Ελλάδα ωστόσο, πέραν από έντυπα όπως ο Economist που ακόμη αποκαλούν τους Έλληνες ως σπάταλους, συβαρίτες κ.α., αναφέρεται στα διεθνή πρωτοσέλιδα (π.χ. The Telegraph, Chinadaily κ.α.) με συμπάθεια για το 59,3% της νεανικής ανεργίας (15-24 ετών). Μια ακόμη ιστορία προστέθηκε για να στηρίξει εκείνους που πιστεύουν ότι η Χίλη μοιάζει κοινωνικοπολιτικά με την Ελλάδα. Χώρα αναλογικά μεγαλύτερη, τόσο πληθυσμιακά όσο και σε έκταση, αλλά και με σημαντική ακτογραμμή. Ιστορικές αναλογίες ίσως ο κύκλος Δημοκρατία, αμερικανό-ωθούμενη χούντα και ξανά Δημοκρατία. Σε ρεπορτάζ του BBC (12/04/13) αναφέρονται οι πρόσφατες κινητοποιήσεις οικογενειών που μαζί με τα παιδιά τους διαδήλωσαν υπέρ μιας επανακρατικοποίησης του συστήματος Παιδείας ώστε, όπως λένε, να υπάρχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση. Ο δημοσιογράφος κλείνει με τη φράση: «την ειρηνική διαδήλωση χάλασε μια ομάδα ατόμων οι οποίοι ξεκίνησαν τα επεισόδια»…

anapnefstiras.gr

l

9


This key!

Του Γιώργου Ξενικουδάκη, Θήβα

David Bowie The Next Day Ενώ όλοι νόμιζαν πως είχε αποσυρθεί (κάποιοι μάλιστα διέδιδαν ότι είναι βαριά άρρωστος), ο Δούκας της avant-guard pop επέστρεψε από το πουθενά μετά από 10 χρόνια δημιουργικής σιωπής.

Την ημέρα των 66ων (!) γενεθλίων του ανακοινώθηκε ότι, κάτω από συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, ο άνθρωπος με τα δίχρωμα μάτια είχε ολοκληρώσει μαζί με τον παραγωγό Visconti το εικοστό τέταρτο studio album του. Το «Where Are We Now?» είναι το πρώτο δείγμα από το άλμπουμ που είδε το φως της δημοσιότητας. Μια υπέροχη μπαλάντα, αποτέλεσμα της νοσταλγίας του Bowie για το Βερολίνο της δεκαετίας του ’70, εποχή της συνεργασίας του με τον κορυφαίο Brian Eno. Και ενώ σύσσωμος ο μουσικός τύπος, αλλά και το κοινό στα σχόλια του στο αντίστοιχο βίντεο, αντιμετώπισε το τραγούδι θετικά, 10

l

anapnefstiras.gr

όλοι θεώρησαν πως το άλμπουμ θα είναι μια αναδρομή στα παλιά από έναν μουσικό στην τρίτη ηλικία. Πόσο λάθος έκαναν όμως! Ήδη από το εξώφυλλο του album (το οποίο είναι μια διαγραμμένη έκδοση του Heroes -1977) φαίνεται η διάθεση του Bowie να απεμπολήσει το παρελθόν του και να δημιουργήσει καινούργια ηχοτόπια όπως πάντα έκανε. Το δεύτερο κομμάτι που κυκλοφόρησε φέροντας τον τίτλο «The Stars (Are Out Tonight)» είναι πραγματικά πολύ διαφορετικό. Ένα γρήγορο rock κομμάτι με πραγματικά εμπνευσμένους στίχους και φοβερό video με τη συμμετοχή της Tilda Swinton.


Ολόκληρο το άλμπουμ δόθηκε λίγο αργότερα σε μορφή streaming μέσω της υπηρεσίας itunes και τότε έγινε εμφανές ότι ο Bowie έχει κυκλοφορήσει ένα ανέλπιστο αριστούργημα. Το ομότιτλο εναρκτήριο τραγούδι μας ωθεί να συντονιστούμε στη ζωντάνια του ρυθμού του αλλά και τον αυτοσαρκασμό του ρεφρέν (…είμαι εδώ, όχι ακριβώς ετοιμοθάνατος…). Τα πλήκτρα του «Love is Lost» εξηγούν, πριν προλάβουν οι στίχοι, αυτό που λέει ο τίτλος. Αλλά και το υλικό που ακολουθεί είναι εφάμιλλο. Άφοβος πειραματισμός στο «If You Can See Me», άφθονη μελωδική συγκίνηση με το «Valentine ‘s Day», χορευτική διάθεση στο «Dancing Out In Space» καθώς και ατόφιος hard rock προβληματισμός με το «Who Will Set the World on Fire?». Το album δεν περιέχει κανένα «filler» διατηρώντας σε όλη τη διάρκειά του ένα σταθερό ποιοτικό επίπεδο. Το μόνο πράγμα που προβληματίζει τον ακροατή κατά τη διάρκεια αυτού του μουσικού ταξιδιού είναι το γεγονός ότι πρέπει να επαφιέμεθα στο αναγνωρισμένο ταλέντο ενός καλλιτέχνη 66 ετών ώστε να ακούσουμε λίγη «περιπέτεια» στα ηχεία μας, ενώ οι σύγχρονοι pop μουσικοί να ακούγονται τόσο μα τόσο «στεγνοί». Επενδύστε άφοβα!

David Bowie The Next Day 2013, Columbia

anapnefstiras.gr

l

11


Να μιλάμε...(#2) Της Βασιλικής Καφρίτσα, Λιβαδειά

© Δημήτρης Μπεκρής

Συνεχίζοντας αυτή την απόπειρα έκφρασης των σκέψεών μας και σε αναζήτηση προσώπων που αντιπροσωπεύουν τον καθένα μας, είδα κόσμο που κλείνεται στον εαυτό του όλο και πιο βαθιά και άλλους που με ύφος καταγγελτικό ήθελαν να τα «χώσουν»! Αποδεκτές και οι δυο συμπεριφορές, άγχη και όνειρα, απογοήτευση και προσμονή, θόρυβος και σιωπή.

Η Βασιλική Κ. είναι μαθήτρια της Α’ Λυκείου. Με ενδιαφέρον και ανυπομονησία θέλησε να μιλήσει για τις μαθητικές και όχι μόνο ανησυχίες της που περιπλέκονται με την εφηβική φάση της. Και ξέρετε τα παιδιά δεν «χαρίζονται» εύκολα. «Στην καθημερινότητά μου στο σχολείο βλέπω να καταλύονται οι θεσμοί και οι κανόνες για την ομαλή λειτουργία του. Ο καθένας πράττει όπως νομίζει. Έχουμε ξεφύγει! Αλλοι κοιτάνε να κάνουν μόνο τη δουλειά τους και τέλος, άλλοι τους γράφουν όλους και άλλοι προσπαθούν να οργανωθούν στο χάος. Κάτι σαν τη πολιτική κατάσταση που επικρατεί». Με αφορμή ένα άρθρο που διαβάσαμε για τα ναρκωτικά στα σχολεία σχολίασε: «Ο μέσος όρος ηλικίας παιδιών που κάνουν τσιγαριλίκι έχει μειωθεί και το παρατηρώ γύρω μου. 12

l

anapnefstiras.gr

Είναι παιδιά που έχουν εθιστεί ξεκινώντας από μαγκιά για να δείξουν ότι είναι αποδεκτοί στην παρέα... Στην ουσία πιστεύω ότι έχουν γίνει έρμαια των δυνατών και νταήδων γιατί είναι ευάλωτοι και παρασύρονται εύκολα». Και όσον αφορά στους στόχους της πρόσθεσε: «Θέλω να περάσω στο πανεπιστήμιο και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα, όχι μόνο για να εξασφαλίσω καλή δουλειά (όσα πτυχία κι αν έχω κανείς δεν μου εγγυάται την αναγνώρισή τους) αλλά και για τις γνώσεις που θα αποκτήσω σ’ αυτό το ταξίδι». Ο Λουκάς Ξ. έχει επιχείρηση στην κεντρική αγορά της πόλης και του ζήτησα να μου δώσει μια αγοραστική προσέγγιση των ανησυχιών του. «Σε μια ρευστή περίοδο αβεβαιότητας και δικαιολογημένα κακής ψυχολογίας,


πιστεύω πως πρέπει να σταθούμε πλέον δίπλα στον συμπολίτη μας που μπαίνει σαν πελάτης στα μαγαζιά μας. Χαμηλότερες τιμές και περισσότερη ποιότητα στα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας, περισσότερη ποιότητα όμως και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Να στηρίξουμε έμπρακτα επίσης, εμείς σαν πελάτες αυτή τη φορά, τις μικρές τοπικές επιχειρήσεις και να διαφυλάξουμε με αλληλεγγύη την αλυσίδα που τις συνδέει μεταξύ τους». Ρώτησα αν στενεύουν τα περιθώρια και απάντησε: «Με προβληματίζει το χαμόγελο που σβήνει κάτω από την οικονομική πίεση. Η αξιοπρέπεια που χάνεται επειδή “δεν βγαίνει ο μήνας”. Και κυρίως το ότι ακόμη και τώρα ο καθένας μας μένει κλεισμένος στο σπίτι του και στον μικρόκοσμό του. Η νέκρα στους δρόμους της πόλης νωρίς το πρωί αλλά και το βράδυ δείχνει δυστυχώς κατήφορο που συνεχίζεται και όχι τάσεις ανατροπής αυτών που μας έφεραν ως εδώ, είτε αυτά είναι πρόσωπα, είτε πολιτικές και νοοτροπίες». Ωστόσο, δεν παρέλειψε να αναφέρει το δικό του «στήριγμα» όταν οι καταστάσεις πιέζουν: «Η πρωινή βόλτα με το γιο μου μέχρι το σχολείο του. Το ζεστό χαμόγελο ενός πελάτη και οι λίγες και σταράτες κουβέντες που ανταλλάσουμε χωρίς να αφορούν τη συναλλαγή μας. Το αναμμένο τζάκι επιστρέφοντας στο σπίτι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα Δευτέρας. Τα τσιπουράκια της παρέας ένα ηλιόλουστο μεσημέρι κάτω από το πλατάνι τώρα που μπαίνει η άνοιξη. Και όλες γενικά οι αποδράσεις, κυρίως οι αυθόρμητες και οι απρογραμματιστές, όχι μόνο από τον τόπο, αλλά κυρίως από τον τρόπο της καθημερινότητας μας». Η Μαρία Π. είναι φοιτήτρια στην Αθήνα, κατάγεται απ’ τη Λιβαδειά και ήθελε να

μιλήσουμε για την τεράστια διαφορά στο επίπεδο διαβίωσης μεταξύ της πρωτεύουσας και μιας επαρχιακής πόλης. «Πραγματικά στην Αθήνα ο κόσμος ζει δύσκολα. Αρχικά νόμιζα ότι ήταν υπερβολές των ΜΜΕ αλλά όταν αντίκρυσα με τα μάτια μου συνθήκες εξαθλίωσης κατάλαβα ότι τα αστικά κέντρα ήταν κάποτε η γη της επαγγελίας για να εκσυγχρονιστούμε αλλα τώρα χτυπήθηκαν πρώτα από την αχόρταγη κρίση. Δεν διαπραγματεύομαι να μη γυρίσω πίσω στην πόλη μου. Ολοι οι φίλοι μου έχουν το ίδιο σκεπτικό. Εκτιμήσαμε συνήθειες της επαρχίας που κατακρίναμε παλιά γιατί εδώ η ανθρωπιά ήταν τρόπος ζωής ανέκαθεν, δεν την αναδείξαμε τώρα λόγω κρίσης». Ποιότητα ζωής, λοιπόν, το ζητούμενο των νέων και ποιότητα μέσα μας. Τελειώνοντας τη κουβέντα μας η Μαρία δανείστηκε μια φράση που είχε δει στα social media και θα ‘θελα να τη μοιραστώ μαζί σας: «Δεν μπορείς να κάνεις όνειρα με κάποιον που η πραγματικότητά του φαίνεται αρκετή».

anapnefstiras.gr

l

13


Απόψε ΔΕΝ αυτοσχεδιάζουμε Της Ντέμης Μπόγρη, Θεσπιές

“We’ll always have Paris” είπε ο Humphrey Bogart στην Ingrid Bergman στην ταινία Casablanca το 1942. “Θα έχουμε πάντα τον Πύργο Ηλείας” λένε οι Μικροί Κινηματογραφιστές Λιβαδειάς και η επικεφαλής Βασιλική Ταβλά!

Ο A με ιδιαίτερη χαρά ήρθε σε επαφή με κάποια μέλη των Μικρών Κινηματογραφιστών Λιβαδειάς (ΜΚΛ) και τη συντονίστριά τους προ ημερών στη Λιβαδειά! Χαρά και ευχάριστη έκπληξη που προκύπτουν αφενός από την ύπαρξη μιας τέτοιας καλλιτεχνικής δράσης στην πόλη κι αφετέρου από το γεγονός ότι υπάρχουν παιδιά που επιλέγουν μια εναλλακτική δράση στην εποχή των serial video gamers εφήβων. Εφήβων που παρά το πρόγραμμα που ασφυκτιά λόγω φροντιστηρίων, έχουν την όρεξη να δημιουργήσουν, να φτιάξουν κάτι εκ του μηδενός και να μην σταθούν απλοί δέκτες και «παπαγάλοι», όπως το εκπαιδευτικό σύστημα επιβάλλει από τότε που και η συντάκτης του παρόντος άρθρου ήταν στην ηλικία τους και ακόμα πιο πριν! Όταν ανακοινώθηκε η έναρξη ενός εκπαιδευτικού προγράμματος κινηματογράφου 14

l

anapnefstiras.gr

σε δύο γυμνάσια της Λιβαδειάς (3ο και 4ο), περίπου σαράντα μαθητές εκδήλωσαν ενδιαφέρον να συμμετέχουν σε αυτό. Το πρόγραμμα αυτό υποστηρίχτηκε από δύο καθηγητές τους με συντονίστρια τη Βασιλική Ταβλά. Έτσι ξεκίνησε μια δημιουργική διαδικασία κατά την οποία τα παιδιά γνώριζαν την τέχνη του κινηματογράφου μέσα από ένα συνδυασμό θεωρίας και πράξης, δημιουργώντας ταινίες μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και βίντεο κινηματογραφικών δραστηριοτήτων θέτοντας ως στόχο τη συμμετοχή τους σε κάποιο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Οι ΜΚΛ, στο όμορφο αυτό “ταξίδι” συναντούν πολλούς σταθμούς-έργα έχοντας για αποσκευές το μεράκι και τη διάθεση και αποκτώντας συνεχώς νέες εμπειρίες, παραστάσεις, φίλους. Και παρόλο που το ταξίδι


έχει σημασία κι όχι τόσο ο προορισμός, τα παιδιά παρουσίασαν και σπουδαίο έργο κατά τα δύο αυτά έτη του σχολικού προγράμματος το οποίο προβλήθηκε εντός και εκτός των σχολείων τους. Στο διάστημα αυτό συμμετείχαν επίσης και στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ZOI (Zoom Inside – Εκ των Έσω), με το πρώτο να λαμβάνει χώρα στη Λιβαδειά με την Ελλάδα ως διοργανώτρια και το δεύτερο στο Mikkeli της Φινλανδίας. Τα στερεότυπα των λαών της κάθε χώρας που πήρε μέρος και η ισότητα των δύο φύλων μέσα από τα μάτια των εφήβων ήταν τα θέματα τα οποία πραγματεύτηκαν οι συμμετέχοντες στα προγράμματα αυτά και κλήθηκαν να εκφράσουν τις ιδέες τους οπτικοακουστικά. Πέρα από τον εκπαιδευτικό και καλλιτεχνικό χαρακτήρα των προγραμμάτων αυτών, ήταν μια ευκαιρία για τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, να συγχρωτιστούν, να αναπτύξουν φιλίες και να συνεργαστούν γόνιμα. Τον Δεκέμβρη του 2012 έχουμε την κάθοδο των Λιβαδειτών στον Πύργο Ηλείας και στη 12η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας “Camera Zizanio”, απ’ όπου γύρισαν νικητές κρατώντας στα χέρια τους το πρώτο βραβείο του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ με την τελευταία τους ταινία μικρού μήκους “Η Ζωή Δεν Γυρίζει Πίσω” για νέους 13-16 ετών, με θέμα τα ναρκωτικά. Αρχική ιδέα, σενάριο, casting, μουσική επένδυση, σκηνοθεσία, γυρίσματα, μοντάζ έγιναν όλα από τους μαθητές με τον γενικό συντονισμό της Βασιλικής Ταβλά. Κάθε ένας από μας, μεγαλύτερος ή μικρότερος, έχει περάσει από την εφηβική ηλικία και είναι σε θέση να κατανοήσει την απροσδόκητη χαρά που τους έδωσε αυτή η βράβευση. Διάθεση, συμμετοχή, ομαδικό πνεύμα, ενέργεια,

πρωτοβουλία, ενθουσιασμός. Χαρακτηριστικά τα οποία δεν εξαντλούνται εδώ κι αποτελούν το υπόβαθρο για δημιουργία και επιτυχίες. Δεν υπάρχει μαγική συνταγή. Η προσπάθεια που γίνεται από κοινού φαντάζει ανέκοπη και το αποτέλεσμα φυσικό επακόλουθο! Επιπλέον, η δυναμική του εγχειρήματος μπορεί να αποτελέσει κίνητρο και πρότυπο για άλλα σχολεία, εκπαιδευτικούς ή μαθητές, πόσο μάλλον στην επαρχία που τα πράγματα είναι ακόμα πιο εύκολα για εξωσχολική δραστηριότητα. Δεν είναι κάτι άπιαστο και μακρινό αλλά κάτι εφικτό, όπως εξάλλου είδαμε να συμβαίνει στην περίπτωση των ΜΚΛ. Όταν ο λόγος έρχεται στους εφήβους κι όταν η αφορμή είναι μια επιτυχία και ό,τι έχει προηγηθεί αυτής, γίνονται αυτόματα προβολές στο μέλλον, στο μέλλον τους και το μέλλον της κοινωνίας αναλογικά. Οι ΜΚΛ μεγάλωσαν, άλλαξαν σχολεία αλλά κράτησαν σταθερή την επαφή τους με το αντικείμενο και τις μεταξύ τους σχέσεις. Μια παρέα πλέον όσοι συνέχισαν καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος επέλεξαν να μην τελειώσει εδώ αυτή η δραστηριότητα και συνεχίζουν ιδιωτικά ετοιμάζοντας νέα κι ενδιαφέροντα πράγματα, πάντα υπό την επίβλεψη της Βασιλικής Ταβλά. Ο Α δηλώνει υποστηρικτής και αναμένει εντυπωσιακές δουλειές από τους Μικρούς Κινηματογραφιστές Λιβαδειάς και παραμένει αισιόδοξος για μελλοντικούς Μικρούς Κινηματογραφιστές Θήβας, Σχηματαρίου, Ορχομενού, Θεσπιών, Αλιάρτου κ.ο.κ. Αναλυτικά για τους ΜΚΛ μπορείτε να δείτε απλά πληκτρολογώντας τη διεύθυνση: http://mkl-yfml.gr.

anapnefstiras.gr

l

15


3 o Επεισόδιο: Το τέλος της αθωότητας... Της Χρύσας Κούνου, Θεσπιές

Γίνετε και εσείς συγγραφέας ενός επεισοδίου! Εκδηλώστε το ενδιαφέρον σας στο facebook.com/snorkel.gr ή στο mail μας info@anapnefstiras.gr. Από δράμα, κωμωδία. Από θρίλερ σε μελό. Φτιάξτε τη δική σας Τόλμη και Γοητεία. Ένας αναγνώστης μάς έστειλε ένα mail με μια πρόταση εξαιρετική. Να γράψουμε λέει μια ιστορία. Ένα μυθιστόρημα. (Τίποτα καινούργιο μέχρι εδώ). Αυτή την ιστορία, όμως, να την «αφηγείται», μας είπε, άλλος συγγραφέας κάθε φορά! Στο τεύχος αυτό διαβάστε το 3ο επεισόδιο από τη Χρύσα Κούνου.

© Ντέμη Μπόγρη

Η ιστορία δεν έχει κανέναν κορμό, κανέναν στόχο και θα ολοκληρωθεί σε 10 επεισόδια. Οι συγγραφείς δεν έχουν καμία δέσμευση, κανέναν περιορισμό άλλων πλην του μεγέθους του κειμένου.

…Πέθανα; Όχι! Φώναζα μέσα μου όχι, όσο πιο δυνατά μπορούσα αλλά κανείς δε με άκουγε! «Είναι νεκρός, είναι νεκρός!». Μόνο αυτό ακουγόταν… Όταν άνοιξα τα μάτια είδα από πάνω μου τον κυρ-Θανάση που είχε -προς το παρόνελευθερώσει τον Κωνσταντή. Με είχε πάρει στην αγκαλιά του και με είχε φέρει τρέχοντας στο ιατρείο. Κοιτιόμαστε κατάματα όταν πρόλαβε πρώτος και μου είπε «Φτηνά τη γλίτωσες μικρέ!», κι εγώ με μάτια που έλαμπαν και σταθερή φωνή «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» και ξανάκλεισα τα μάτια μου. 16

l

anapnefstiras.gr

Όσο εγώ «ονειρευόμουν» την παιχνιδούπολή μου, κάποιος είχε ήδη ειδοποιήσει τον πατέρα μου και τώρα είχε φτάσει στο ιατρείο. Ο κυρΘανάσης βγήκε στην αυλή και μιλούσε μαζί του όσο ο γιατρός έριχνε στο γόνατό μου οξυζενέ, ιώδιο και το έδενε με μια γάζα. Όχι, δεν ένιωθα ντροπή και τύψεις. Αυτό που είχα μέσα μου ήταν θυμός… Θυμός για τον κόσμο των μεγάλων! Αργότερα ο πατέρας μπήκε στο ιατρείο και μ’ ένα του νεύμα σηκώθηκα για να πάμε σπίτι. Μου είπε μόνο «Θα τα πούμε σπίτι…». Ήξερα


τι θα επακολουθούσε… Αρκετές ξυλιές, το ποδήλατο θα κλειδωνόταν στην αποθήκη μέχρι νεωτέρας και εγώ στο σπίτι -χωρίς να δω τους φίλους μου- για τουλάχιστον μια βδομάδα. Δεν έπεσα έξω. Μπαίνοντας στο σπίτι άρχισε να μου φωνάζει, όμως εγώ δεν αντέδρασα ούτε στιγμή! Δεν είπα ούτε μια λέξη! Ενώ ο πατέρας συνέχιζε να λέει τα δικά του, τον διέκοψε ο ήχος από το κουδούνι μας. Άνοιξε την πόρτα και μπροστά του ήταν αλαφιασμένη η κυρά-Μαρίκα. «Τρέξε αστυνόμε, το μαγαζί του κυρ-Θανάση!», «Ξέρω… Ξέρω…» απάντησε εκείνος. «Μα όχι, όχι τα παιδιά… το μαγαζί είναι διαλυμένο… κάποιος έσπασε τα πάντα… Τρέξε σου λέω!!!». Ο πατέρας φόρεσε το καπέλο του και έφυγαν τρέχοντας… Προς το παρόν με είχε ξεχάσει. Πήγα στο δωμάτιό μου, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου αγκαλιά με το άλμπουμ και το κοιτούσα… Απλώς το κοιτούσα… Δυο μέρες αργότερα ο πατέρας με ξύπνησε πρωί-πρωί για να πάμε στο μαγαζί και να ζητήσω συγγνώμη. Καθόλου δεν το ήθελα μα ίσως ήταν η μεγάλη ευκαιρία για μένα. Με έσπρωξε προς το εσωτερικό του μαγαζιού ενώ ήδη είχε δει τον κυρ-Θανάση στο βάθος… Εκείνος μας δέχτηκε μάλλον εγκάρδια και με ύφος σαν του πατέρα άρχισε τις συμβουλές… «Ξέρεις Λάμπη μου, έμαθα πως ο πατέρας σου σε τιμώρησε αυστηρά για ότι έγινε. Θα πρέπει να ξέρεις όμως όλη την αλήθεια γι’ αυτήν την ιστορία. Τα άλμπουμ αυτά παιδί μου, ποτέ δε γεμίζουν… Καταλαβαίνεις; Τα δύο αυτοκόλλητα που σας απομένουν για να γεμίσει δε θα βρεθούν ποτέ…». Η φωνή του έτρεμε… σα να φοβόταν πως μου γκρεμίζει ό,τι πιο στέρεο υπήρχε μέσα μου… και έτσι ήταν! Γι’ αυτό όμως είχε φροντίσει η κυρά-Μαρίκα, ένα απόγευμα της προηγούμενης βδομάδας όταν είδε εμάς και τα παιδιά του πάνω μαχαλά να συγκρίνουμε τα άλμπουμ μας για να δούμε ποιος είναι πιο κοντά στη νίκη. Μια φράση είπε μόνο και ήταν αρκετή… «Δύο σπάνια για το άλμπουμ, που απλώς δεν υπάρχουν!». Κατέρρευσε μέσα μας ό,τι πιο αγνό… ό,τι πιο αθώο… και έτσι πήραμε τη μεγάλη απόφαση! Ο κυρ-Θανάσης έπρεπε να πληρώσει και στη συνέχεια και τα υπόλοιπα παντοπωλεία και περίπτερα του χωριού. Μια εικονική κλεψιά για μια αυστηρή τιμωρία στους μεγάλους! Το σχέδιο ήταν καλά στημένο και το μόνο που απέμενε ήταν να βρω κάτι να σκέφτομαι ώστε να μη γελάω την ώρα της υποτιθέμενης λιποθυμίας. Ο αρχηγός

του απάνω μαχαλά έριξε την καλύτερη ιδέα, «Παιχνίδια! Να σκέφτεσαι παιχνίδια!». Έτσι και έγινε! Όσο προσποιούμουν τον λιπόθυμο και τα παιδιά του πάνω μαχαλά έκαναν κομμάτια το μαγαζί του κυρ-Θανάση με όσους δικούς μας κατάφεραν να γυρίσουν εκεί… σκεφτόμουν μια τεράστια παιχνιδούπολη. «Όλα αυτά παιδί μου…» συνέχιζε ο κυρΘανάσης «γίνονται για το κέρδος. Μόνο για το κέρδος και…» τον διέκοψα λέγοντας «Συγγνώμη (απλώς για να ακουστεί η λέξη) αλλά δεν είμαστε χαϊβάνια… παιδιά είμαστε!!!», αυτή μου η ατάκα ήταν και το σύνθημα για να ξεσπάσουν τα παιδιά του πάνω και κάτω μαχαλά που είχαν από ώρα μαζευτεί απ’ έξω. «Κυρ-Θανάση, κυρ-Θανάση, νόμιζες τον είχες πιάσει… μα όταν τρέχει το Λαμπιόνι, πίσω του αφήνει σκόνη! Όταν τα παιδιά τρομάζουν… τους μεγάλους ξεμπροστιάζουν!!!» Ο πατέρας μου έφυγε χωρίς να πει λέξη σα να θυμήθηκε και εκείνος ξαφνικά τα δικά του μισοτελειωμένα άλμπουμ, εμείς πανηγυρίζαμε την πρώτη μας νίκη και ο κυρ-Θανάσης αποσβολωμένος κατευθυνόταν προς το σπίτι του. Μπήκε στο δωμάτιό του, έκλεισε την πόρτα κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε το μεγάλο συρτάρι, εκεί που πάντα φύλαγε το άλμπουμ. Το δικό του άλμπουμ… anapnefstiras.gr

l

17


Χλιδάτος ρατσισμός Του Λάμπρου Π. Καλογεράκη, Θήβα

© Νώντας Κοβάνης

Τι ωραίο που είναι να απολαμβάνει κανείς τους καρπούς της ευημερίας. Υψηλή ποιότητα ζωής, υλικής και πνευματικής με επακόλουθα συμπλέγματα ανωτερότητας και υπεροχής.

Δεν κάνουν όλοι για όλες τις δουλειές. Αυτό είναι σίγουρο. Σωματική δύναμη, φύλο, πνευματικές γνώσεις, γλώσσα, θρησκεία, ράτσα βόρεια ή ανατολική είναι τα κριτήρια που διαχωρίζουν το σκάρτο απ’ το υγιές, το βρόμικο απ’ το καθαρό. Βεβαίως το καθαρό. Σε ποιον αρέσει άλλωστε να δουλεύει στο κρύο, τη λάσπη, τα χωράφια; Στους περισσότερους από εμάς νομίζω πως όχι. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι τα πράγματα, αν θυμάμαι καλά. Η εφήμερη ανάπτυξη των τελευταίων ετών μας παραμύθιασε, με υπεροπτικό νεοπλουτισμό και φανταχτερή ζωή. Ξεχάσαμε από πού ξεκινήσαμε μάλλον. Δημιουργήσαμε νέα γούστα ουτοπικών επιδιώξεων, αποσκοπώντας στην εύκολη εργασία. Εντάξει κατανοητό. Θέλαμε μόνο το καλύτερο. Βέβαια θα μου πεις καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Δεν θυμάμαι όμως πολλά παιδιά στο σχολείο να αναφέρουν ότι οι γονείς τους δουλεύουν στα χωράφια ή το εργοστάσιο. 18

l

anapnefstiras.gr

Αυτόν τον τρόπο σκέψης αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε. Κάθε επιλογή όμως έχει και επιπτώσεις. Έτσι δημιουργήσαμε ένα κενό. Εκείνο της βρόμικης και υποδεέστερης εργασίας που έπρεπε να καλυφθεί. Και αυτό έγινε απ’ τους έγχρωμους, τους βόρειους, τους ανατολικούς. Ναι, αυτούς με τα περίεργα ονόματα και τη δυσνόητη ομιλία. Μας έβγαλαν απ’ τη δύσκολη θέση. Ασχολήθηκαν με οτιδήποτε δεν είχε αίγλη και κύρος. Τώρα βέβαια περισσεύουν, γιατί αναζητούμε πάλι όσα αρνούμασταν ότι υπήρχαν. Η πείνα βλέπεις σε ξορκίζει από το δαίμονα του χρήματος και τις παράλογες συμπεριφορές του. Ανακαλύπτεις και πάλι την ουσία των πραγμάτων. Δυστυχώς όλοι αυτοί οι κακοί άνθρωποι τόλμησαν να κλέψουν μέσα από τα χέρια μας τις δουλειές χαμηλού κοινωνικού επιπέδου. Επομένως καταλήγουμε στο ασφαλές συμπέρασμα, ότι είναι βρόμικοι, βίαιοι, απολίτιστοι, κουβαλούν όλες τις αρρώστιες και γενικά φταίνε για όλα!


Δεν νομίζεις πως η δικαιολογία, ότι φτάσαμε σε αυτή την οικονομική εξαθλίωση μόνο και μόνο εξαιτίας των μεταναστών ακούγεται τουλάχιστον αστεία; Μήπως ευθύνεται και το σύνδρομο του νεοπλουτισμού από το οποίο πάσχαμε; Ας εξετάσουμε όμως και την αντίθετη άποψη. Πάντα μου άρεσε να ακούω άλλωστε και το διαφορετικό. Με βοηθά να καταλαβαίνω. Ναι είναι πλέον υπεράριθμοι δημιουργώντας προβλήματα σε πολλές περιοχές. Κατοικούν σε ολόκληρες συνοικίες πόλεων. Ευθύνονται για την άνοδο της εγκληματικότητας. Κάνουν επικίνδυνες τις πόλεις που ζούμε. Δεν κυκλοφορείς με ασφάλεια όπως παλιά. Εντάξει κατανοητά όλα αυτά. Δυσεπίλυτα προβλήματα με πολλούς επίδοξους λύτες. Μήπως όμως πολλές από αυτές τις απόψεις καλλιεργήθηκαν με επιμέλεια τα τελευταία χρόνια στηριζόμενες σε καθημερινά προβλήματα συμβίωσης; Μα από ποιους; Το ταπεινό μυαλό μου ίσως υποψιάζεται κάτι… Μάλλον ορισμένους «υπευθύνους» με μεγάλα γραφεία που ήταν απασχολημένοι με ευρωπαϊκής χορηγίας φαγοπότια, αγνοώντας την παράνομη εισροή και εγκατάσταση των μεταναστών. Ας μην βιαστούμε όμως να αποκλείσουμε και εμάς τους απλούς λαϊκούς από την κατάσταση. Η αδιαφορία που δείξαμε ή μάλλον καλύτερα δείχνουμε, ήταν καθοριστική νομίζω… Δεν πιστεύω ότι σήμερα ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά για το τι συμβαίνει. Ακόμα ζει μέσα μας το όνειρο της «γκλαμουράτης» εργασίας που κάποια μέρα θα αποκτήσουμε. Το ζήτημα πλέον είναι πού οδηγούμαστε. Δυστυχώς στο όνομα της ψηφοθηρίας ήμασταν μάρτυρες της αναγέννησης των στρατοπέδων συγκέντρωσης, σε μια πιο μοντέρνα και πρόχειρη εκδοχή τους. Εκείνης της περίθαλψης του κατατρεγμένου. Εκεί μεταξύ άλλων θα έβρισκε καταφύγιο και ο εν δυνάμει προνηπιακής-νηπιακής-εφηβικής ηλικίας εγκληματίας μετανάστης με την τρομοκρατικής καταγωγής οικογένειά του. Έτσι είπε η τηλεόραση. Ευτυχώς το εγχείρημα δεν ευδοκίμησε πλήρως. Το πυροτέχνημα αυτή τη φορά έσκασε, φώτισε, αλλά δεν τραυμάτισε αθώους, καθώς οι τοπικές κοινωνίες αντιδρώντας το

έσβησαν γρήγορα. Η πυριτιδαποθήκη όμως της λαϊκιστικής ρητορείας έχει πολύ πιο επικίνδυνα ρατσιστικά πολεμοφόδια, έτοιμα να χρησιμοποιηθούν από άτομα που νομίζουν ότι ξέρουν να παίζουν με τη φωτιά. Αναπάντεχα πλέον το πρόβλημα είναι ιδιαιτέρως διογκωμένο και αδυνατώ να σκεφτώ μια απλή λύση από την αναπαυτική μου καρέκλα όπου γράφω. Η κατάσταση είναι περίπλοκη, τυλιγμένη με ψέματα και προκαταλήψεις. Το μόνο που θα μπορούσα να προτείνω είναι μια πιο θαρραλέα θέασή του, δίχως την αναζήτηση του αποδιοπομπαίου μετανάστη τράγου που θα επωμιστεί δικές μας αποτυχίες και λάθη . Ας μη δίνουμε άλλο τροφή σε επίδοξους υπερασπιστές της δικαιοσύνης. Όμως τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως εντόπισα κάτι που θα μας βοηθήσει να έχουμε λίγο πιο ώριμη, αν θες, σκέψη. Μάλλον λίγο πολύ όλοι είχαμε κάποιον γνωστό, θείο, θεία, ξάδελφο ή φίλο που έπλενε πιάτα σε μια χώρα κάπου μακριά, βοηθώντας οικονομικά την εξαθλιωμένη οικογένειά του στην Ελλάδα. Ακούγεται γνώριμο έτσι δεν είναι; Βασικά νομίζω ότι συμβαίνει και πάλι. Γιατί τότε σε εμάς φαίνεται ότι κάποιοι ήρθαν από κάπου μακριά και με οργανωμένο σχέδιο σφετερίστηκαν τα όσα μας ανήκαν; Μάλλον γιατί μας μπέρδεψαν για το ποιος θέλει να μας κλέψει στην πραγματικότητα! anapnefstiras.gr

l

19


Τα Ανώγεια της Βοιωτίας Του Θάνου Κάπρου, Θεσπιές

© Άγγελος Μαρίνης

Λες ο Ελικώνας με τις Μούσες να μας έχει επηρεάσει τόσο πολύ; Εάν ψάξουμε καλά θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο μάλλον ισχύει γιατί τα βοιωτικά χώματα έχουν βγάλει κατά καιρούς ανθρώπους που, είτε έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την Ελληνική μουσική, είτε πρόκειται να το κάνουν προσεχώς! Ωραία τα είπα αλλά από που να (πρώτο)ξεκινήσω;

Κάποτε στην Θήβα ήταν μια κοπέλα με το όνομα Χαρούλα Ρουπάκα. Εάν αυτό το όνομα δεν σας λέει τίποτα, πιθανόν το Χαρούλα Αλεξίου να λέει τα πάντα! Ουδείς μπορεί να βρεθεί που να αμφισβητήσει μια από τις μεγαλύτερες φωνές που έβγαλε η Ελλάδα. Μαζί της φυσικά και ο κατά 2 χρόνια μεγαλύτερος αδερφός της, Γιώργος Σαρρής (το τραγούδι «με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά» το ξέρουμε; Ε ναι, αυτός το είπε). Ένα ντουέτο που έχει στιγματίσει επίσης σε μεγάλο βαθμό τη ροκ και έντεχνη μουσική σκηνή είναι οι αδερφοί Κατσιμίχα. Όπως προδίδει το όνομα, η καταγωγή του Πάνου και του Χάρη είναι από το Μαυρομμάτι Θηβών. «Φάνης», «γέλα πουλί μου», «Ρίτα Ριτάκι»… μην συνεχίσω γιατί έχω περιορισμό στις λέξεις (υπομονή μέχρι ο Α να εκτυπωθεί σε Α3). 20

l

anapnefstiras.gr

Ένας δίσκος που θεωρείται σταθμός για την ελληνική μουσική είναι «Η εκδίκηση της γυφτιάς». Όχι παιδιά, ο αείμνηστος Παπάζογλου δεν ήταν Βοιωτός! Δύο από τους συντελεστές που συμμετείχαν σε αυτόν τον δίσκο είναι ντόπιοι: ο Δημήτρης Κοντογιάννης, ο οποίος κατάγεται από τη Δαύλεια και έχει κάνει μεγάλη καριέρα στο μεταγενέστερο κατά κάποιον τρόπο ρεμπέτικο τραγούδι (μέλος της περίφημης «ρεμπέτικης κομπανίας»), καθώς και ο περιβόητος Κακούργος, κατά κόσμο Νίκος Παππάς, ένας πραγματικός ρεμπέτης με καταγωγή από το Δίστομο. Θα τα ανακατέψω λίγο… αλλά ας προχωρήσουμε! Χωριό: Μαυρόγεια (όσοι έχουν παίξει μπάλα στα γήπεδα του Αγίου Σπυρίδωνα πιθανόν να έχουν περάσει από ένα μικρό χωριό με λιγοστά σπίτια. Είναι εκεί που γεννήθηκε ο


Γιάννης Κακοσαίος, ο… Πλούταρχος! Από εκεί πιο δίπλα στον Ορχομενό γεννήθηκε και ένα μέλος από τα παιδιά από την Πάτρα (άκου εδώ τώρα…), ο Αργύρης Παπαγεωργίου, καθώς και ένας ακόμα τραγουδιστής, ο Γιάννης Τάσσιος. Πιο ορεινά, το Κυριάκι έχει να επιδείξει 2 σχετικά νέους μουσικούς στο χώρο. Ο Γιάννης Καραλής έχει ήδη έναν δίσκο στην πλάτη του, σε δημιουργίες του Σταμάτη Κραουνάκη και του Δημήτρη Λίβανου (έι! Πληροφοριακά, ο Λίβανος -όχι η χώρα, ο μπουζουξής μωρέ- έχει κάτι από τα Άσπρα Σπίτια, καθώς έχει ζήσει εκεί για αρκετά χρόνια). Προσφάτως, ένας από τους αρθογράφους του Α, ο Γιώργος Γκώνιας, έχει μπει δυναμικά στον δημιουργικό, κυρίως, χώρο με αξιόλογες συνεργασίες. Η πρώτη του στιχουργική δουλειά είναι ο δίσκος «της γης το μυστικό» σε μουσικές του Βαγγέλη Καζαντζή και ερμηνείες από τον συνθέτη, τον Ψαραντώνη, τη Μαρίνα Δακανάλη και τον Απόστολο Ρίζο, ενώ οι συνεργασίες του δεν σταματούν εκεί. Κατηφορίζοντας πάμε πάλι στα Άσπρα Σπίτια όπου εκεί μεγάλωσε ο Νίκος Ζουρνής (με καταγωγή από την Αγία Τριάδα). Μέχρι στιγμής έχει να επιδείξει 2 προσωπικούς δίσκους (με τη βοήθεια του μέντορά του, Σωκράτη Μάλαμα). Ο πρώτος το 2009 με τίτλο «χιλιόμετρα» όπου συμμετέχουν ο Μανώλης Λιδάκης, η Μαρία Λούκα και ο Απόστολος Ρίζος και ο δεύτερος το 2012 με τίτλο «όλα τα χρώματα του μπλε» με τη συμμετοχή (στιχουργικά) του Μάνου Ελευθερίου (παρακαλώ!!) και του Θοδωρή Γκόνη. Στο ίδιο κλίμα, ίσως σε πιο παραδοσιακά μονοπάτια, κινείται ένας ακόμα δημιουργός αλλά και αξιόλογος ερμηνευτής, ο Δημήτρης Στάθης (κάτοικος Νεοχωρίου– Μαυροματίου)

ο οποίος έκανε δειλά-δειλά τα πρώτα του βήματα στη δισκογραφία το 2012. Ο δίσκος κυκλοφόρησε με τον τίτλο «Πίνακας Ζωγραφικής» στον οποίο ερμηνεύει η Αρετή Κετιμέ. Αξίζει να σημειωθεί ότι μουσικά στον δίσκο συμμετέχουν αρκετοί Βοιωτοί «παίκτες» οργάνων. Το Σταθέικο μάλλον έχει φλέβα καθώς έχει να επιδείξει επίσης τον στιχουργό Κώστα Στάθη, από τις Θεσπιές, ο οποίος έχει δώσει τραγούδια σε πολλούς γνωστούς τραγουδιστές (Notis, Πασχάλης Τερζής, Ρέμος, Εκείνος και Εκείνος και πολλοί άλλοι). Αγιά Τριάδα - Ζερίκι και… Οδυσσέας Ιωάννου! Τεράστιος στιχουργός και μουσικός παραγωγός. Και σε ποιους δεν έχει δώσει στίχους; Μάλαμας, Πασχαλίδης, Μικρούτσικος, Θηβαίος, Παπακωνσταντίνου Β., Δ. Τσακνής και πολλοί άλλοι! Επίσης, ποιος δεν έχει ακούσει έστω και μια φορά Μελωδία fm, ένα επίσης μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής! Σε εντελώς διαφορετικό ύφος μπορούμε επίσης να προσθέσουμε τον Πέτρο Σκένδρο από την Αλίαρτο ο οποίος έχει κάνει εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής, στο Ηρώδειο και στην Εθνική Λυρική σκηνή. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε επίσης κάποιους εξαιρετικούς μουσικούς κυρίως από τον χώρο του παραδοσιακού τραγουδιού, όπως ο περίφημος τραγουδιστής Γιώργος Μεϊντανάς από τον Ορχομενό ή ο μεταγενέστερος George Magkas, δεξιοτέχνης του κλαρίνου. Επειδή σίγουρα μας διαφεύγει κάποιος και η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα να γκουγκλάρω όλη την ώρα με τον φόβο μήπως γράψω καμιά ανακρίβεια, παρακαλώ οι διευκρινήσεις σας και οι επισημάνσεις σας στο info@anapnefstiras.gr. Να κάνουμε και λίγο διαφήμιση!

anapnefstiras.gr

l

21


Συνέντευξη: Άρης Χατζηστεφάνου Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

© http://catastroika.com

Ελλάδα: διαπλοκή αυταρχικών καθεστώτων

Ξεκίνησε από πολύ μικρός, γύρω στα 15-16, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Συνέχισε για ένα διάστημα όντας αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Πρίσμα» που έβγαζε η Ημερησία και μετά εργάστηκε στο BBC World Service, αρχικά στο Λονδίνο και έπειτα ως ανταποκριτής του στην Κωνσταντινούπολη. Επιστρέφοντας Ελλάδα συνεργάζεται ξανά με ΣΚΑΪ, Καθημερινή και αφού έφυγε από αυτά έκανε δύο ντοκιμαντέρ, τα Debtocracy και Catastroika, ενώ τελευταία συνεργάζεται με την «Εφημερίδα των Συντακτών», τα «Επίκαιρα» και το περιοδικό «UNFOLLOW». Μιλάμε για τον Άρη Χατζηστεφάνου του οποίου τα μουσικά ταξίδια, μέσα από τη ραδιοφωνική του εκπομπή «info-war», μας οδηγούν ανά την υφήλιο, μας 22

l

anapnefstiras.gr

θυμίζουν στιγμές της ανθρωπότητας, κοινωνικά ορόσημα και ιστορίες που προσδιόρισαν το σήμερα, ενώ ο ίδιος ανήκει σε εκείνους που συνθέτουν το σύγχρονο πιο ελπιδοφόρο τμήμα των ελληνικών ΜΜΕ. Α: Η Γερμανία προετοιμάζει το νομοθετικό της υπέδαφος ώστε να είναι έτοιμη για μια πιθανή διάλυση του ευρώ. Παράλληλα, σχεδιάζει επαναπατρισμό των αποθεμάτων χρυσού που διατηρεί σε ΗΠΑ και Γαλλία, ενώ η πολεμική της βιομηχανία αποζητά νέες πηγές πρώτων υλών. Τα γεγονότα αυτά προμηνύουν ίσως γεωπολιτικοοικονομικές αλλαγές και συνεπώς από το βάθος της επόμενης δεκαετίας φθάνει ένα ανεπαίσθητο βουητό


τυμπάνων πολέμου. Τελικά είναι υπεύθυνη ή ανεύθυνη η πολιτική της Γερμανίας;

της ευρωπαϊκής περιφέρειας: Στην Ισπανία, Πορτογαλία και Ελλάδα.

Α.Χ.: Εδώ πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος κάποια εθνικιστικά χαρακτηριστικά που ίσως και λογικά υπεισέρχονται σε μια τέτοια συζήτηση και να δούμε το θέμα λίγο πιο δομικά. Πάντα ιστορικά φαίνεται ότι όταν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα φτάνει σε ένα αδιέξοδο και δεν μπορεί να πετύχει τους ρυθμούς ανάπτυξης που χρειάζεται, τότε αρχίζουν και οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί. Ανταγωνισμοί οι οποίοι από τη μια είναι καταστροφικοί αλλά, από την άλλη, είναι και μια λύση για το σύστημα καθώς μέσα από την καταστροφή καταφέρνει να ξαναγεννηθεί και να ξαναδημιουργηθεί. Αυτό είδαμε να γίνεται και στον Β’ ΠΠ που ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’30 με τη Μεγάλη Ύφεση και υπάρχουν τέτοια στοιχεία και για σήμερα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι επαναλαμβάνεται η ιστορία πάντα με τον ίδιο τρόπο, ώστε να περιμένουμε έναν μεγάλο πόλεμο, αλλά σαφώς υπάρχουν κινήσεις που δείχνουν ότι το πείραμα των προηγούμενων δεκαετιών αντιστρέφει την πορεία του. Τα έθνη-κράτη μάλλον κλείνονται στον εαυτό τους και τα μεγάλα κέντρα του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος προετοιμάζονται για κάποιου είδους σύγκρουση. Ίσως είναι νωρίς να μιλάμε για πολεμική αλλά είναι προφανές ότι κάποια στιγμή θα βρεθούν αντιμέτωπα.

Έχει σημασία, όμως, να δούμε ότι δεν έχει σημασία μόνο η Μεσόγειος σε ό,τι αφορά τα ευρωπαϊκά ζητήματα, αλλά αυτό που λέμε «ευρωπαϊκή περιφέρεια». Πρέπει να βάλουμε μέσα και την Ιρλανδία για παράδειγμα.

Α: Οι κύριες πολιτικο-κοινωνικές εξελίξεις λαμβάνουν χώρα γύρω από τη λεκάνη της Μεσογείου. Στη νότια ακτή της Θάλασσας έχουμε την Αραβική Άνοιξη, με μια διείσδυση των δυτικών συμφερόντων, και στη βόρεια ακτή (ευρωπαϊκός νότος) έχουμε τις οικονομικές αποικίες των PIGS+C (Cyprus). Αυτή η συγκέντρωση του ενδιαφέροντος υποδηλώνει κάποιο αυξημένο ενδιαφέρον προς τις πηγές πλούτου της περιοχής; Α.Χ.: Θα μπορούσε να το δει κανείς και έτσι, αν και νομίζω ότι αυτό είναι δευτερεύον και σε σημασία αλλά και χρονικά. Δηλαδή, οι χώρες της Μεσογείου, τόσο νότια όσο και βόρεια ήταν οι αδύναμοι κρίκοι των οικονομικών συστημάτων τα οποία κατάφερναν να πετυχαίνουν ένα κοινωνικό συμβόλαιο τη δεκαετία του ’90 και την πρώτη δεκαετία μετά το 2000 μέσα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Ήταν η εποχή των παχιών αγελάδων. Μόλις, όμως, κατέρρευσε αυτό το νεοφιλελεύθερο πείραμα είδαμε να ξεσπά η Κρίση με διάφορους τρόπους. Με εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική και με κρίσεις Χρέους (αλλά και με κοινωνικά κινήματα ταυτόχρονα) στις χώρες

Άρα, αυτό που ρωτήσατε είναι χαρακτηριστικό της Κρίσης. Μέσα σε αυτό εμπλέκονται ενδεχομένως και ενεργειακά θέματα αν και δεν νομίζω ότι είναι αυτά που κινούν σήμερα τις εξελίξεις. Α: Η γνωστή έρευνα των REUTERS ασχολείται με τον ρόλο του κου Βγενόπουλου όχι μόνο στο σκάνδαλο Βατοπεδίου αλλά και στην αφαίμαξη της ρευστότητας της Λαϊκής Τράπεζας της Κύπρου (πρώην Marfin Bank) που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση της Μεγαλονήσου. Μια έρευνα που έλαβε χώρα μήνες πριν. Στην ίδια αρθρογραφία αναφέρονται αντίστοιχες συναλλαγές του κου Σάλλα που ερευνούνται. Από τότε που το Τ+3 έγινε Τ+10 (Οκτ. 2009) από την ΤτΕ και ευνοήθηκαν οι κερδοσκόποι για να φτάσουμε στο Μνημόνιο Ι, μέχρι τώρα που ερευνούνται όλες οι προαναφερόμενες συναλλαγές, ο κος Προβόπουλος παραμένει στη θέση του χωρίς καν κάποια νομική διαδικασία να τρέχει εναντίον του. Α.Χ.: Καταρχάς εδώ έχουμε μια κατάσταση στην οποία πάντα οι υπεύθυνοι των Κρίσεων είναι αυτοί που δείχνουν να επιβιώνουν και να είναι αυτοί που παίρνουν τις θέσεις-κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, σε τράπεζες και σε όλα αυτά που σχετίζονται με την Κρίση. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αυτό. Οι άνθρωποι που προκάλεσαν την Κρίση στις ΗΠΑ το 2007-8 βρέθηκαν από τις κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα, μετέπειτα, να παίρνουν τις πρώτες θέσεις. Αντίστοιχα και εδώ έχουμε τους ανθρώπους που προκάλεσαν την κρίση της Ελλάδας και στη συνέχεια της Κύπρου, να παραμένουν στη θέση τους και, μάλιστα, να ενισχύονται από αυτή την κρίση. Εδώ να πούμε ότι η τραπεζική κρίση της Κύπρου οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις κινήσεις που έγιναν, όπως λέτε, από Ελληνικές τράπεζες αλλά κυρίως στο «κούρεμα», το λεγόμενο PSI, το οποίο είχε καταστροφικές συνέπειες και για τις δύο χώρες. Αν και τώρα είναι πολύ πιο αισθητές στην Κύπρο γιατί ήταν και διαφορετικά τα δεδομένα της οικονομίας. anapnefstiras.gr

l

23


Εδώ δεν έχουμε καμία διαφοροποίηση των Κυβερνήσεων στο πώς θα αντιμετωπίσουν αυτές τις κρίσεις. Έχουμε, θα έλεγα, μια τραπεζική δικτατορία η οποία καταφέρνει σε όλες τις περιπτώσεις να επιβιώνει και να ενισχύεται, σε βάρος πάντα των φορολογούμενων. Οπότε πρέπει να μιλάμε περισσότερο για πολιτικό κατεστημένο και σε αυτό να βάζουμε όλα τα κόμματα που στήριξαν το Μνημόνιο και την πολιτική της ΕΕ και των οικονομικών ελίτ της Ελλάδας και να περιμένουμε απ’ αυτά τα κόμματα να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Δεν υπάρχει καμία πλέον διαφορά. Α: Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του περιοδικού UNFOLLOW αλλά και άλλων μέσων προκύπτουν οι εξής πληροφορίες: • εκκρεμούν δίκες εναντίον του κου Μελισσανίδη της AEGEAN OIL με την κατηγορία της φοροδιαφυγής από λαθρεμπόριο πετρελαίου και της πλαστογραφίας. Συνήγορος του κου Μελισσανίδη είναι ο κος Φ. Κρανιδιώτης, σύμβουλος του κου Σαμαρά. • ο κος Μαρκογιαννάκης είναι Πρόεδρος της Εξεταστικής για το σκάνδαλο φοροδιαφυγής γύρω από τη «λίστα Λαγκάρντ» ενώ είναι συνήγορος υπεράσπισης μιας επίορκου εφοριακού που καταχράστηκε χιλιάδες ευρώ ως μέλος κυκλώματος εφοριακών, εκ των οποίων κάποιοι φιγουράρουν στην εν λόγω Λίστα, ενώ επίσης ελέγχεται για την προμήθεια Πυροσβεστικών οχημάτων και του περιβόητου C4I. Προκύπτει άραγε ηθικός κίνδυνος από όλα αυτά (καθώς δεν έχουμε ακόμη κάποια καταδικαστική απόφαση) ή ανήκουν στη σφαίρα μιας αήθους επίθεσης έναντι των πολέμιων της διαφθοράς; Α.Χ.: Ηθικός κίνδυνος υπάρχει αναμφίβολα. Εδώ να σημειώσουμε, για παράδειγμα, ότι το να παίρνει τηλέφωνο ο Φαήλος Κρανιδιώτης, σαφώς το έκανε ως δικηγόρος του Μελισσανίδη, αλλά δεν μπορεί κανείς να τον βλέπει κανείς μόνο ως δικηγόρο. Θα μπορούσε απ’ το γραφείο του να ακολουθηθούν άλλες πιο τυπικές διαδικασίες. Δεν περιμένεις από τον ίδιο τον Κρανιδιώτη να πάρει τηλέφωνο και να πει «κάντε αυτό κι αυτό» στους συντάκτες του περιοδικού. Εδώ βλέπουμε, δηλαδή, ότι χρησιμοποιεί το βάρος που έχει ως σύμβουλος του Σαμαρά και άτυπα παίζει και με αυτή 24

l

anapnefstiras.gr

την ιδιότητα ουσιαστικά απειλώντας και εκβιάζοντας καταστάσεις. Σε όλες τις περιπτώσεις βλέπουμε στην Ελλάδα να υπάρχει μία μορφή διαπλοκής με όρους που παραπέμπουν σε άλλου είδους αυταρχικά καθεστώτα. Το πώς δηλαδή τα οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετούνται από το πολιτικό κατεστημένο με πολύ αγριότητα και χωρίς να κρατούνται καν τα προσχήματα που θα περίμενε κανείς σε άλλες χώρες. Μάλιστα, η εν λόγω δίκη του Μελισσανίδη έχει γίνει ανέκδοτο το ότι «την τάδε ημερομηνία θα ανακοινωθεί η επόμενη αναβολή». Εδώ δημιουργείται και ένα θέμα της Δικαιοσύνης. Το πώς σε άλλες περιπτώσεις κινείται πολύ γρήγορα και σε άλλες καθυστερεί ιδιαίτερα. Αν και το πρόβλημα της Δικαιοσύνης είναι η ίδια η διεξαγωγή της δίκης και όχι οι αναβολές. Πάντως η ιστορία έχει ως εξής: Μετά το δημοσίευμα του UNFOLLOW και συγκεκριμένα το θέμα είναι του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου, λάβαμε τηλεφώνημα από έναν αριθμό που εντοπίσαμε ότι ανήκει σε γραφείο της εταιρίας του Μελισσανίδη και κάποιος που παρουσιάστηκε ως ο ίδιος ο Μελισσανίδης απείλησε τη ζωή και την οικογένεια του συντάκτη. Όταν το ανακοινώσαμε τότε, υπήρξε παρέμβαση του Κρανιδιώτη με την ιδιότητά του ως δικηγόρος. Το σχόλιό μου είναι ότι δεν μπορεί να λέει ότι έχει μόνο την ιδιότητα του δικηγόρου. Μπορεί τυπικά και νομικά να την έχει αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι φέρει και το βάρος του πρωθυπουργικού συμβούλου. Α: Πιστεύετε ότι ο μέσος ψηφοφόρος της ΝΔ αγνοεί το γεγονός της αντιδημοκρατικής στροφής της ηγετικής ομάδας του περιβάλλοντος Σαμαρά; Τα γνωρίζει και αδιαφορεί καθώς αυτά δεν τον αγγίζουν ή εξανίσταται λόγω των δημοκρατικών του αντανακλαστικών αλλά δεν έχει βρει ακόμη τον τρόπο να εκφράσει το φόβο του για αυτές τις δημοκρατικές (παρ)εκτροπές; Α.Χ.: Νομίζω ότι υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων της ΝΔ που αντιλαμβάνεται μια ακροδεξιά και αντιδημοκρατική εκτροπή της Κυβέρνησης. Παρόλα αυτά κυριαρχεί και ο φόβος που σπέρνουν τα ΜΜΕ ότι απέναντί τους έχουν ένα ριζοσπαστικό, επαναστατικό κόμμα, όπως φαντάζονται τον ΣΥΡΙΖΑ που θα βγει με τα κονσερβοκούτια και θα κόβει κεφάλια. Με άλλα λόγια, νομίζω υπάρχει ένα πολύ υγιές τμήμα της ΝΔ που ασφυκτιά με αυτή την ακροδεξιά


στροφή αλλά επειδή έχει αυτή τη συνεχή επίθεση από τα ΜΜΕ, φοβάται να φύγει από αυτό το μαγαζί και να το καταγγείλει κιόλας. Α: Η Κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρεί έναν καινούργιο Διχασμό: Πέρα από τη στροφή μια κατηγορίας επαγγελματιών έναντι μιας άλλης κ.ο.κ., αναδύονται διλήμματα νεκρά. Γιατί κατά τη γνώμη σας γίνεται προσπάθεια να ξανανοίξουν λογαριασμοί εμφυλιακού τύπου; Α.Χ.: Εδώ χρησιμοποιείται η λεγόμενη θεωρία «των δύο άκρων» για να χτυπήσει την Αριστερά. Και είναι τρομακτικό το ότι δεν τους ενδιαφέρει αν με ό,τι λένε ενισχύουν τον νεοναζισμό στην Ελλάδα. Το μόνο που τους απασχολεί είναι το πώς θα χτυπήσουν την Αριστερά. Δηλαδή, τα δημοσιεύματα που είχαμε δει στην Καθημερινή, στο Βήμα και σε άλλες εφημερίδες του στυλ «να ευχαριστήσουμε τη Χρυσή Αυγή γιατί μας έδειξε το πραγματικό πρόσωπο της Αριστεράς» είναι δημοσιογραφικά εγκλήματα για τα οποία κάποτε κάποιοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν. Αποτελεί ανοιχτή στήριξη του νεοναζισμού στην Ελλάδα. Πάνω σε αυτό το δίπολο άκρας δεξιάς και αυτού που εκείνοι αποκαλούν άκρα αριστερά, ξυπνούν και τα φαντάσματα του παρελθόντος και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το κάνουν αν πιστεύουν ότι μπορεί να σώσουν το τομάρι τους. Είμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη καμπή κατά την οποία οι οικονομικές ελίτ βλέποντας τον κίνδυνο από τα αριστερά ρίχνουν στο παιχνίδι την άκρα δεξιά. Το τι λένε είναι εντελώς διαφορετικό. Η ουσία είναι ότι χρησιμοποιούν τον νεοναζισμό ως εργαλείο με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν στη Γερμανία του ’30 και στην Ιταλία την ίδια περίοδο του Μεσοπολέμου. Α: Η αλλοίωση με photoshop της φωτογραφίας του κου Σαμαρά δεν αποτελεί αήθη επίθεση προς τον Δημοκρατικό θεσμό, τον Κοινοβουλευτισμό και, εν τέλει, την ίδια τη Δημοκρατία; Α.Χ.: Καταρχάς, η εν λόγω αλλοίωση είναι ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό σχόλιο πάνω σε ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό θέμα, το οποίο προσπάθησαν να το παρουσιάσουν διαφορετικά. Αυτό που σχολιάζαμε είναι τα βασανιστήρια που γίνονται από την Ελληνική

Αστυνομία εν γνώσει, αν όχι με ενθάρρυνση, της πολιτικής ηγεσίας και που φτάσαμε στο σημείο να είναι τόσο άγρια ώστε να χρειάζεται photoshop για να μπορούν να δείξουν στη συνέχεια τις φωτογραφίες. Αυτό ήταν το σχόλιο που κάναμε. Το βασικό κείμενο του τεύχους, μάλιστα, ήταν εναντίον των βασανιστηρίων. Κάποιοι νόμιζαν ότι μπορούν να το παρουσιάσουν ως δική μας επίθεση εναντίον του Πρωθυπουργού. Ότι καλούμε, δηλαδή, τον κόσμο «να κάνει έτσι τον Σαμαρά»! Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα αλλά είναι ένα φθηνό προπαγανδιστικό κόλπο από την Ομάδα Αλήθειας της ΝΔ και διάφορους τηλε-πωλητές που έχουν ρόλο εισαγγελέα μέσα στο κόμμα. Α: Εκατομμύρια θεάσεις των Debtocracy και Catastroika. Δόγμα του Σοκ και νεοφιλελευθερισμός. Ψυχολογικά τρικ ώστε να ξεγελαστούν οι βασικές αρχές της οικονομικής επιστήμης. Στην Ελλάδα το τρικ είχε ως αφήγηση το «οι κακοί δημόσιοι υπάλληλοι» και για την Κύπρο το «πλυντήριο μαύρου χρήματος» ώστε να διαχέεται ένα κατευναστικό προς αντιδράσεις «μαζί τα φάγαμε». Μαζί τα φάγαμε; Α.Χ.: Σε καμία περίπτωση δεν τα φάγαμε μαζί. Μας τα έφαγαν μαζί. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε καθώς είναι η ουσία του προβλήματος. Αυτοί που τα έφαγαν προσπαθούν να μας χωρίσουν σε έθνη-κράτη και να μας βάλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας (να μισούμε εμείς τους Γερμανούς και οι Γερμανοί εμάς) ενώ δούλεψαν συλλογικά σε επίπεδο οικονομικών ελίτ με κοινούς στόχους. Εμείς αυτό που λέγαμε στο ντοκιμαντέρ είναι ότι ο λόγος που βρισκόμαστε σήμερα σε αυτή την κατάσταση είναι ότι τα πρώτα θύματα αυτού του παιχνιδιού ήταν οι Γερμανοί εργαζόμενοι. Και εξηγούμε ήδη απ’ το Debtocracy ότι επειδή κατάφεραν να τους παγώσουν τους μισθούς για 10 χρόνια αυτό δημιούργησε ένα χάσμα ανταγωνιστικότητας το οποίο λόγω της ευρωζώνης (επειδή δεν μπορείς να υποτιμήσεις το νόμισμα) δεν μπορούσε να καλυφθεί. Αυτό το χάσμα προκάλεσε τα ελλείμματα που συσσωρεύτηκαν σε Χρέη. Εδώ, δηλαδή, οι

ΔΡΟΥΓΟΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΔΠΘ ΜΕΛΟΣ ΤΕΕ - ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ 7, ΘΗΒΑ Τ.Κ. 32 200 ΤΗΛ.: 6945 899708, Email: gdrougoutis@gmail.com anapnefstiras.gr

l

25


ηττημένοι είναι ταυτόχρονα οι Γερμανοί, οι Έλληνες και οι Κύπριοι εργαζόμενοι και οι νικητές είναι οι μεγάλες τράπεζες σε όλες αυτές τις χώρες. Μας τα φάγανε, λοιπόν, μαζί Έλληνες, Γερμανοί, Κύπριοι τραπεζίτες και άλλοι. Α: Αν θέλετε, όμως, επίορκος Διευθυντής Πολεοδομίας ήμουν εγώ, επίορκος Προϊστάμενος Εφορίας ήσασταν εσείς και γενικά η κοινωνία μας ήταν μέρος αυτής της κατάστασης. Δεν έχουμε μερίδιο; Α.Χ.: Υπάρχουν δύο ζητήματα. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι υπήρξε τεράστια διαφθορά στην Ελλάδα. Στη δική μας ανάλυση, όμως, στα αίτια που προκάλεσαν την κρίση Χρέους, η διαφθορά βρίσκεται χαμηλά. Δεν δημιουργείται ένα Χρέος των περίπου 350 δισ. ευρώ επειδή κάποιος εφοριακός τα παίρνει από ‘δω και ένας γιατρός τα παίρνει από ‘κει ή οτιδήποτε άλλο. Υπαρκτό πρόβλημα, λοιπόν, αλλά πολύ χαμηλά σε σχέση με τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης και της ελληνικής Οικονομίας. Σίγουρα καταδικάζουμε τη διαφθορά. Πρέπει να δούμε, όμως, ποια τμήματα της διαφθοράς τα δημιουργούσε το ίδιο το Κράτος, το οποίο δεν είχε δημιουργήσει τους μηχανισμούς για να προσφέρει πράγματα στους πολίτες του. Δεν υπήρχε, δηλαδή, ένα Κράτος Πρόνοιας το οποίο θα εξασφάλιζε πραγματικά δωρεάν εκπαίδευση ή δωρεάν φαρμακευτική περίθαλψη και εκεί γύρω πάντα δημιουργούνται οι άλλοι μηχανισμοί. Καθώς γίνεται μεγάλη επίθεση προς το Δημόσιο, οφείλουμε να δούμε ότι τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς τα έχουμε όταν έχουμε συνεργασία του Δημοσίου με τον Ιδιωτικό τομέα. Από τον Ιδιωτικό τομέα πηγάζει η μεγάλη διαφθορά την οποία, βέβαια, τη συντηρεί και τη διαιωνίζει το Δημόσιο. Α: Τα οικονομικά μαθηματικά και ο θεμελιωτής της φιλελεύθερης πολιτικής οικονομίας, ο σκωτσέζος Άνταμ Σμιθ, υποστηρίζουν ότι όταν υπάρχουν λίγοι

26

l

anapnefstiras.gr

προμηθευτές τότε δε λειτουργεί ο ανταγωνισμός και αυτές οι δραστηριότητες πρέπει να αναπτύσσονται μόνο από το Κράτος. Στα ντοκιμαντέρ που αναφέραμε έχετε κάνει λόγο σε πάμπολλα παραδείγματα για επανακρατικοποιήσεις επιχειρήσεων όπως εκείνες της διαχείρισης του νερού (Παρίσι, Λονδίνο κ.α.) ή ακόμη και των απορριμμάτων. Κατανοητά όλα αυτά, αλλά το τόσο βαθιά διεφθαρμένο ελληνικό Κράτος μπορεί να διοικήσει ορθολογικά; Α.Χ.: Αν θεωρούμε το ελληνικό κράτος διεφθαρμένο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σαν ένα χαλασμένο αυτοκίνητο που χάνει λάδια. Κι όταν το αυτοκίνητό σου έχει τέτοιο πρόβλημα πας και το επισκευάζεις. Δεν το πουλάς ώστε να παίρνεις μετά ταξί για να πηγαίνεις στη δουλειά σου. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει να διορθώσουμε το ελληνικό κράτος ώστε να είναι σε θέση να διαχειριστεί και τα μεγάλα μονοπώλια που πάντα θα είναι μονοπώλια. Γιατί όταν μιλάμε για ρεύμα, νερό, τρένα και άλλα αυτά πάντα θα έχουν μονοπωλιακό χαρακτήρα και εσύ καλείσαι να αποφασίζεις αν θα είναι δημόσιο ή ιδιωτικό μονοπώλιο. Να το φτιάξουμε λοιπόν, το Κράτος ώστε να μπορεί να διαχειριστεί αυτά τα πράγματα. Παρόλα αυτά, επαναλαμβάνω, τα μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς ξεκινάνε από τον Ιδιωτικό τομέα και από την παρέμβαση των ιδιωτών στη λειτουργία του συστήματος. Όποτε έφυγαν πράγματα απ’ τον έλεγχο του διεφθαρμένου, συμφωνώ, Δημοσίου έγιναν ακόμη χειρότερα. Ας δούμε τι έγινε με τις εταιρίες παροχής ηλεκτρικής ενέργειας που πήραν τα λεφτά και «έφυγαν βράδυ». Ας δούμε την ΑΓΕΤ Ηρακλής που κατέληξε ουσιαστικά στην Ιταλική μαφία μέσω της Καλτσεστρούτσι και τώρα κλείνουν τα τελευταία εργοστάσια μιας άλλοτε κραταιάς τσιμεντοβιομηχανίας. Σημειώστε ότι το γεγονός ότι τα προβλήματα διαφθοράς αυξάνονται με την παρέμβαση του Ιδιωτικού τομέα δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο. Το είδαμε στην Αμερική με τις εταιρίες που τζογάραν στην τιμή


του ηλεκτρισμού, με τα τρένα στην Μ. Βρετανία, με το νερό –και τα τρένα– στη Γερμανία. Τεράστια, δηλαδή, διαφθορά του Ιδιωτικού τομέα που ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ εκείνη του Δημοσίου.

χιλιάδες ευρώ για να μάθει μια πολύ σύνθετη δουλειά όπως να οδηγεί ένα τρένο. Αν τον πάρεις και τον μεταθέσεις στην τύχη κάπου αλλού είναι λες και πετάς όλα αυτά τα λεφτά στα σκουπίδια.

Α: Για να «τρέξει» μια δημόσια επιχείρηση σωστά και αποτελεσματικά σημαίνει πέρα από την πάταξη της άνωθεν διαφθοράς (π.χ. αγορά συρμών που δεν ταιριάζουν στις ελληνικές ράγες) και μια εκτεταμένη ανακατανομή του προσωπικού η οποία, ίσως, να συνεπάγεται απομακρύνσεις και μεταθέσεις κατά τρόπο που δε θα είναι αρεστός στους ίδιους τους εργαζόμενους. Αυτό μπορεί να σημάνει έντονες αντιδράσεις, ίσως και κινητοποιήσεις. Στο υποθετικό σενάριο ότι κάποια εκδοχή της ελληνικής αριστεράς αναλαμβάνει Κυβέρνηση, ποια πρέπει να είναι η στάση αυτής, κατά τη γνώμη σας, απέναντι σε αυτές τις ανάγκες αλλά και τις πιθανές αντιδράσεις; Εκτός κι αν δε θεωρείτε ότι υπάρχουν τέτοιες ανάγκες.

Το πώς θα γίνουν οι μεταθέσεις είναι μια διαδικασία που θέλει χρόνο για να γίνει σωστά. Προφανώς πρέπει να γίνουν, αλλά με σύστημα και σχέδιο κι όχι επειδή μας το επιβάλλουν απ’ έξω ώστε να βγάλουμε ένα πολύ μικρό όφελος σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά, αν δε γίνει σωστά, η ζημιά θα είναι τεράστια.

Α.Χ.: Προτού μπούμε στην ουσία του ερωτήματός σας θα ήθελα να σημειώσω τη διάκριση μεταθέσεων-απολύσεων. Σε ένα Κράτος το οποίο βρίσκεται σε τόσο βαθιά ύφεση δεν κάνεις ποτέ απολύσεις απ’ τον Δημόσιο τομέα, ακόμη κι αν έχεις τον χειρότερο. Ακόμη κι αν ήταν υπερδιογκωμένος, θα πρόσθετα, αν και αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα της οποίας ο Δημόσιος τομέας βρίσκεται στον μέσο όρο των χωρών της Ευρώπης. Όσον αφορά το θέμα των μεταθέσεων και επειδή υπήρξαν πελατειακές σχέσεις, χρειάζεται υπάλληλοι να πρέπει να μετακινηθούν – προσοχή, όχι να απολυθούν– εντός του Δημοσίου, αλλά με τρόπο που να φέρει ανάπτυξη και κέρδη κι όχι ζημιές. Γιατί μέχρι στιγμής είδαμε ειδικά στα τρένα να παίρνουν μηχανοδηγούς και να τους κάνουν κηπουρούς ή φύλακες μουσείων. Ένας μηχανοδηγός ήταν μια επένδυση του Ελληνικού κράτους. Έχουμε πληρώσει εμείς, ως φορολογούμενοι, δεκάδες

Επίσης, έχω την αίσθηση ότι εάν είναι λογικές οι αποφάσεις για τις μεταθέσεις τότε μπορεί μια Κυβέρνηση, σε καιρό κρίσης, να το εξηγήσει και δε θα χρειαστεί να το επιβάλλει καθώς μπορεί να γίνει αντιληπτό εάν δείχνει σεβασμό και έχει ως πρώτη προτεραιότητα τον εργαζόμενο. Δεν είναι αλήτες οι Δημόσιοι υπάλληλοι που θέλουν να δουλεύουν απ’ το σπίτι τους. Έχουν δείξει ότι όταν χρειάζεται μπορούν να δουλέψουν πραγματικά. Έτσι, μια Κυβέρνηση που θα πει «είμαστε σε δεινή κατάσταση, όλοι μαζί να προσπαθήσουμε, εγώ δε σας διώχνω αλλά να φροντίσουμε να λειτουργεί σωστά το Κράτος» νομίζω ότι θα έχει και τη στήριξη των εργαζομένων. Αν παρόλα αυτά χρειαστεί σύγκρουση, θα πρέπει να γίνει, αν και δε νομίζω ότι θα χρειαστεί. Α: Θα ήταν άδικο να λέγαμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα της Ελλάδας έχει εκμαυλιστεί στο σύνολό του, ωστόσο η κυρίαρχη άποψη το επιβεβαιώνει για πολλές από τις εκφάνσεις του. Κατά τη γνώμη σας στην Ελλάδα υπήρξε τα προηγούμενα χρόνια διαβάθμιση των μορφών αντίδρασης; Έγινε κατάχρηση των συνταγματικών δυνατοτήτων της συνδικαλιστικής δραστηριότητας; Α.Χ.: Όχι, δεν έγινε καθόλου κατάχρηση. Αντιθέτως, υπήρξε στα ηγετικά επίπεδα των συνδικάτων μια αγαστή συνεργασία και με την εκάστοτε Κυβέρνηση και με αυτό που λέμε «αφεντικά» στα οποία θα έπρεπε να είναι

anapnefstiras.gr

l

27


αντίθετα. Είμαστε η χώρα που οι επικεφαλής των συνδικάτων είχαν σχεδόν σίγουρο στο παρελθόν ότι θα γίνουν, αν όχι Υπουργοί, τουλάχιστον βουλευτές. Δηλαδή, έχουμε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που στην ηγεσία του προκάλεσε τεράστια καταστροφή στους αγώνες των εργαζομένων. Δεν νομίζω ότι έγινε κατάχρηση των απεργιών ή οτιδήποτε άλλου. Αυτό που έγινε είναι το ότι γίνονταν πολλές ανούσιες απεργιακές κινητοποιήσεις που μάλλον ήταν για το θεαθήναι από την κορυφή των συνδικάτων προς τη βάση τους και δεν προσέφεραν τίποτα. Σε στιγμές που έπρεπε να γίνουν απεργίες διαρκείας γινόταν μια μονοήμερη απεργία ή μια στάση εργασίας απλώς για να πουν ότι το έκαναν και εκπλήρωσαν το καθήκον τους. Α: Βέβαια η ερώτηση έρχεται να συνδυαστεί και με ένα αίτημα που υπάρχει από μια μερίδα της κοινωνίας απέναντι στο παράδειγμα «25 συμβασιούχοι της τάδε υπηρεσίας κλείνουν έναν δρόμο και ταλαιπωρούν μια πόλη» έχοντας κατά νου ότι για «ψύλλου πήδημα» κάποιοι κατέβαιναν στους δρόμους. Συζητείται μάλιστα τώρα και ο περιορισμός των συγκεντρώσεων στο όριο του πεζοδρομίου. Α.Χ.: Νομίζω ότι είναι μια κριτική που αφορά προηγούμενες δεκαετίες, που και πάλι, όμως, δεν με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο αλλά θα μπορούσαμε να τη συζητήσουμε. Τώρα, ωστόσο, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση κοινωνικού πολέμου όπου θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να παραλύσουν τα πάντα από μαζικές απεργίας διαρκείας. Έγιναν λάθη και πολιτικά, μικροσυνδικαλιστικά παιχνίδια και διάφορα άλλα, αλλά αυτό που χρειάζεται τώρα είναι αλλαγή ηγεσιών στα μεγάλα συνδικάτα και μάχη με τα συνδικάτα καθώς ακόμη δεν έχουμε φθάσει σε ένα επίπεδο να ξεπεράσουμε την οργανωτική δομή που προσφέρουν. Κακά τα ψέματα, ο κόσμος κατεβαίνει μαζικά στον δρόμο όταν καλέσουν τα μεγάλα συνδικάτα. Από αυτό γίνεται κατανοητό ότι είναι ακόμη εργαλεία χρήσιμα. Πρέπει, λοιπόν, να «καθαρίσουν» και να πέσουν στη μάχη. Α: Στην Ελλάδα ο κύριος διαχωρισμός είναι ανάμεσα σε εκείνους που δεν έχουν να χάσουν τίποτα (κυρίως νεώτεροι) καθώς είναι άνεργοι ή χαμηλόμισθοι και χωρίς περιουσία και σε εκείνους που έχουν κάτι να χάσουν (κυρίως μεγαλύτεροι) καθώς πρόλαβαν και «έχτισαν» κάτι. Οι μεν πρώτοι εκφράζονται πιο ριζοσπαστικά, οι δε δεύτεροι πιο συντηρητικά. Μια έξοδος απ’ το ευρώ 28

l

anapnefstiras.gr

κάθε μέρα που περνά έρχεται και πιο κοντά. Κάτι τέτοιο δε θα διέλυε τη ζωή τους; Α.Χ.: Η έξοδος απ’ το ευρώ θα είναι σίγουρα ένα τεράστιο χαστούκι για την ελληνική κοινωνία και αυτό είναι κάτι που λένε όλοι οι οικονομολόγοι που στηρίζουν μάλιστα μια έξοδο απ’ το ευρώ. Το θέμα είναι να κάνεις σύγκριση με το ποια είναι η εναλλακτική σου και νομίζω ότι δεν υπάρχει πλέον άλλη εναλλακτική. Μας απειλούσαν πριν από χρόνια ότι αν φύγουμε απ’ το ευρώ θα χάσουμε το 30% της αγοραστικής μας δύναμης. Αυτή τη στιγμή έχουμε χάσει το 50% και συνεχίζουμε. Μας απειλούσαν ότι δεν θα είχαμε πετρέλαιο να βάλουμε στα σπίτια μας. Τώρα έχουμε πετρέλαιο αλλά δεν έχουμε λεφτά να τ’ αγοράσουμε και βλέπουμε κόσμο να πεθαίνει απ’ το κρύο. Μας έλεγαν ότι δε θα υπάρχουν φάρμακα. Δεν υπάρχουν φάρμακα σήμερα γιατί δεν υπάρχουν λεφτά να αγοραστούν! Δεν λέω σε καμία περίπτωση και κανείς δεν το έχει πει αυτό ότι, δηλαδή, μια έξοδος απ’ το ευρώ είναι μια εύκολη λύση. Είναι τρομακτικά δύσκολη λύση για τον πληθυσμό η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, αλλά στο σημείο που έχουμε φθάσει, νομίζω δεν υπάρχει εναλλακτική. Η έξοδος είναι ο μοναδικός τρόπος η οικονομία να ξαναπατήσει στα πόδια της. Όσοι υπόσχονται εύκολες λύσεις, απλώς λένε ψέματα. Αυτή είναι η γενναία κίνηση που νομίζω γίνεται μονόδρομος σιγά-σιγά και την οποία παραδέχονται όλο και περισσότεροι οικονομολόγοι και ακαδημαϊκοί. Α.: Η Αργεντινή είναι μια χώρα που έφυγε από κάτι σαν κοινό νόμισμα (σύνδεση του πέσο με το δολάριο) και έκανε παύση πληρωμών. Στη χώρα αυτή, ωστόσο, βλέπουμε να λεηλατούνται super-markets… Α.Χ.: Υπάρχουν δύο θέματα εδώ. Το να βλέπεις τη φτώχεια μιας χώρας και να λες «ορίστε που κατέληξαν επειδή δεν άκουσαν τις συμβουλές των τραπεζών, είναι λάθος. Πρέπει πρώτα να δεις πού βρισκόταν η Αργεντινή όταν ξεκίνησε αυτή τη διαδικασία και πού έφτασε. Το 2001 βρισκόταν σε μια τρομακτική κατάσταση που εκατομμύρια έπεφταν κάτω απ’ το όριο της φτώχιας. Τα μέτρα που ελήφθησαν (παύση πληρωμών και διακοπή της νομισματικής σύνδεσης που αναφέρατε) έδωσαν στη χώρα τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης που γνώρισε η Λατινική Αμερική για μια δεκαετία και απ’ τους υψηλότερους σε όλο τον κόσμο. Προφανώς δεν λύθηκαν όλα τα προβλήματα, αλλά σταμάτησε η κατηφόρα και κάποια εκατομμύρια άνθρωποι ξέφυγαν απ’ τη φτώχια.


Στην Αργεντινή θα λέγαμε, ωστόσο, ότι όλα έγιναν πολύ τσαπατσούλικα. Πλέον υπάρχει τεχνογνωσία εάν μια Κυβέρνηση είχε την πυγμή να ακολουθήσει μια πολιτική κόντρα στην τρόικα. Αλλά παρόλα τα λάθη που έγιναν στην Αργεντινή, η κατάσταση είναι καλύτερη απ’ ότι θα ήταν εάν είχαν συνεχίσει να ακολουθούν τις εντολές του ΔΝΤ. Α: Τέλος, από τις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις μία έφτασε πολύ κοντά στο να κυβερνήσει. Μιλώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ παρατηρείται μια μεταστροφή του λόγου του από το «προτεραιότητα το ευρώ αλλά εάν είναι να διαλέξουμε ευρώ ή λαός, διαλέγουμε τον λαό» (που ίσως να του στέρησε την κυβέρνηση) στο «εθνικό μας νόμισμα το ευρώ». Α.Χ.: Η άποψή μου είναι ότι ναι μεν ήταν λάθος η στάση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ευρώ, δηλαδή ότι έπρεπε από την πρώτη στιγμή να το βάλει στο τραπέζι, από την άλλη, όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη και το βλέπαμε στις δημοσκοπήσεις. Ενώ ο Έλληνας καταλάβαινε τα προβλήματα που δημιουργεί η ευρωζώνη καθώς τα έβλεπε στην καθημερινότητά του, ωστόσο, τον τρομοκρατούσαν ότι τα ATM δε θα βγάζουν χρήματα, ότι θα καταρρεύσουν τα πάντα, δε θα υπάρχουν τρόφιμα στα ράφια ή φάρμακα. Άρα, εφόσον η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη, εκεί χρειαζόταν ένα κόμμα που ουσιαστικά να πείσει την κοινωνία, να πάει κόντρα στην κοινωνία και να τη φέρει με το μέρος του. Αυτό έπρεπε να γίνει. Δεν έγινε. Δεν είναι εύκολο να πετάς κατηγορίες τώρα γιατί δεν έγινε ή το πώς θα μπορούσε να έχει γίνει, αλλά κατά την άποψή μου η εμμονή του στη στήριξη του ευρώ ήταν λάθος στάση.

anapnefstiras.gr

l

29


Αυθορμητισμός

© Δημήτρης Μπεκρής

Της Βασιλικής Ταβλά, Λιβαδειά

Ως μάρτυρας συναντήσεων, φιλικών, επαγγελματικών ή άλλων και παρατηρώντας τη συμπεριφορά μας σε αυτές, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό απ’ το οποίο πάσχει η σημερινή κοινωνία είναι, με 2 λέξεις, η έλλειψη αυθορμητισμού - ότι όλες οι συμπεριφορές, με τις διάφορες αποχρώσεις τους, προέρχονται και υπάρχουν από την έλλειψη αυθορμητισμού, μεγαλύτερη ή μικρότερη. Και μιλώ κυρίως για τις περιπτώσεις όπου οι συναντήσεις μεταξύ των ανθρώπων είναι απλού ενδιαφέροντος, αυτές που κυμαίνονται στα όρια της φιλικής συνάντησης με σκοπό τη ψυχαγωγία και όχι τις επαγγελματικές ή άλλες, όπου λίγο-πολύ τα πράγματα περιπλέκονται… Τι είναι αυτό που μας μπλοκάρει ή/και μας σταματά από το να συμπεριφερθούμε ελεύθερα; Χωρίς δεύτερες σκέψεις; Όλοι μας χρειαζόμαστε ένα αυτί να μας ακούσει και ένα στόμα να μας πει. Η επικοινωνία είναι το βασικότερο στοιχείο για τη ψυχολογική μας ισορροπία και επομένως την υγεία μας. Αφού λοιπόν αυτό είναι ανάγκη και μάλιστα τόσο σημαντική, ζωτική, γιατί επιλέγουμε να 30

l

anapnefstiras.gr

«διαφθείρουμε» την ικανοποίησή της και άρα επιλέγουμε να μην είμαστε πλήρως υγιείς και κατ’ επέκταση «γεμάτοι» κι ευτυχισμένοι; Είναι δυνατόν η τάση για ατομισμό που μας έχει επιμελώς «εμφυτευθεί» να έχει φτάσει να μας κάνει να μη θέλουμε την ευτυχία μας; Αν είναι η απάντηση «ναι», τότε γιατί να μην το ανατρέψουμε αυτό; Τον τελευταίο καιρό και λόγω της «Κρίσης» που μας έφερε βίαια αντιμέτωπους με πάρα πολλά «γιατί» και «επομένως», που μας ανάγκασε να κοιτάξουμε το «καρκίνωμα» στα μάτια, ξεπηδούν και γεννιούνται ομαδικές και ατομικές προσπάθειες, άλλες δειλά-δειλά κι άλλες δυναμικά, για την αναζήτηση και πρόταση διεξόδων από αυτά που μας «αρρωσταίνουν». Γιατί να αντιδρούμε με καχυποψία σε τέτοιες «αναπνοές» αφού το ζητούμενο είναι κοινό για όλους; Και αν η απάντηση είναι «επειδή οι καιροί είναι “πονηροί”», μας ρωτάω: Τι κάνει τους καιρούς «κάτι»; Δεν είμαστε εμείς που κάνουμε τους καιρούς; Δεν είμαστε εμείς που τους δίνουμε το χρώμα, τη γεύση και την πνοή;


VII

Για το επτά ο λόγος Για το επτά που χάραξε ένας φίλος στο κορμί του Για τις επτά δραχμές που πούλησα το λάβαρο των ανθρώπων Για τα επτά έτη προσμονής σε μία γωνία Στις διακλαδώσεις της επτάπυλης πόλης Καρτερώντας υποψιασμένα μελλοντικά βλέμματα Πέρασαν επτά έτη τελικά Βολτάροντας από το ένα κορμί στο άλλο Ψηλαφίζοντας τη μία λαγόνα μετά την άλλη Χιλιόμετρα σαν χρόνια, αντίστροφοι έρωτες Για το επτά υιοθέτησα τα ταξίδια ενός γκρίζου Οδυσσέα Και καρφώθηκα σαν σφήνα στα μάτια Αυτού του ταλαίπωρου αριθμού Στην απομόνωση ενός νησιού που δεν υπήρξε ποτέ Σιδηροδέσμιος από την έναρξη της διαγραφής Άνοιξα το οπισθόφυλλο των σταρένιων χεριών σου Μήπως είχες κρύψει για μένα μια πνοή, ένα τραύμα Μια πληγή και έναν σπάγκο σκληρό για τον στραγγαλισμό Των άμετρων πόθων Όμορφη αδελφή των Πλειάδων, αγνή Μαγδαληνή των θαυμάτων

Borgata Di Mela, Θήβα

Tα όνειρα κερδίζονται στο φως Ζω ευτυχισμένος σε μια πλάνη και ακολουθώ της λογικής το ψέμα, μα μια μόνο άνοιξη δεν φτάνει, να βγάλω απ’ το κεφάλι τους το στέμμα.

Στα δυο μου χέρια φυλακίζω την ελπίδα, σαν ακροβάτης περπατάω σε σκοινί, θέλω να γίνω και φωτιά και καταιγίδα, της νύχτας το όνειρο να πιάσω το πρωί. Και όλο θα σκέφτομαι πώς θα ‘ταν αν θα άλλαζα και όλο θα έβλεπα σε έναν καθρέφτη αλήθειες, με μια μου κίνηση θα έχτιζα ότι χάλασα και θα ξεγύμνωνα παλιές κακές συνήθειες. Και αν πάλι δεν τα αλλάξω όλα αύριο και αν πάλι νοιώσω θύμα και μικρός, ας δείξω με ένα βλέμμα μου πιο άγριο πως τα όνειρα κερδίζονται στο φως. Κι αν πέσω θα σηκώνομαι και αν ζήσω θα σκοτώνομαι και αν φαίνομαι θα κρύβομαι και αν χαίρομαι θα θλίβομαι και αν μοιάζω όσο έρχεται το φως, ένας μικρός αθάνατος θνητός, η μέρα θα μου δείξει ευτυχώς... πως τα όνειρα κερδίζονται στο φως...

Τόλης Ζιώγας, Πέτρα anapnefstiras.gr

l

31


32

l

anapnefstiras.gr

issue #5  

The 5th issue of the monthly.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you