Issuu on Google+

#9 Σεπτέμβριος 2013

πολιτικοοικονομικοκοινωνικοπολιτιστικός ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΤΖΑΜΠΑ

Ο φόβος του θανάτου Αόρατα χέρια Αγαπημένο μου φάψεβοοκ Σε μαγικά νησιά...

Λουκάς Παπαχαραλάμπους:

Eργασιακός κανιβαλισμός, φύση, αρχαία & επιχειρείν


2

l

anapnefstiras.gr


Γ

Σημείωμα Σύνταξης ια την Ελλάδα η Πρωτοχρονιά δεν πέφτει την 1η Ιανουαρίου, αλλά την 1η Σεπτέμβρη. Συνήθως τότε είναι που οι περισσότεροι απ’ αυτούς που κατάφεραν να κάνουν διακοπές επιστρέφουν στις θέσεις τους έχοντας κάπως «αδειάσει» από έγνοιες και έχοντας κάνει

σχέδια για την επόμενη σεζόν. Ο αναπνευστήρας θα αργήσει να βγάλει την άμμο απ’ τα δάχτυλα των ποδιών του, όσο ο ήλιος το επιτρέπει. Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει τα σχέδια του εντύπου για μια σειρά από εκδηλώσειςσυζητήσεις-δράσεις που θα λάβουν χώρα σε Λιβαδειά, Θήβα, Αλίαρτο και άλλα μέρη. Οι δράσεις αυτές μπορεί να μην έχουν επιτυχία καθώς με τα πολιτικοοικονομικοκοινωνικοπολιτιστικά ζητήματα ασχολούνται οι ίδιοι και οι ίδιοι και από αυτούς που ασχολούνται με αυτά, πολλοί κρατούν «τεφτέρι» ποιοι δεν ήρθαν σε εκδηλώσεις τους ώστε να μην πάνε και εκείνοι στις δικές τους και το αντίστροφο. Βέβαια, επειδή η επιτυχία είναι θέμα στόχου, εμείς θέτουμε ως στόχο έστω ένας «καινούργιος» να ενδιαφερθεί για τις δράσεις μας. Στατιστικά είναι πολύ πιθανόν. Ποντάρετε πάνω μας. Το καλοκαίρι έγιναν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα σε όλη τη Βοιωτία και στη χώρα μας. Ελπίζουμε να τα τιμήσατε και να τα χαρήκατε. Τώρα με διαύγεια τσίπουρου αναγνώστε το τεύχος #9 το οποίο θα μπορούσε να λέγεται και τεύχος #-16, καθώς το έντυπο θα εκδίδεται για άλλα 16 τεύχη. Μετά θα πάμε να φάμε τα κέρδη στη Χαβάη. Για μια ώρα. Επαναλαμβάνουμε ότι το κείμενό σας (μέχρι 600 λέξεις), το σκίτσο σας, η φωτογραφία σας κ.λπ. μπορείτε να το στέλνετε στο info@anapnefstiras.gr. Είναι τιμή μας να σας φιλοξενήσουμε. Πάντα με σεβασμό και ειλικρινή αισθήματα εκφραστείτε και οι σελίδες μας σας περιμένουν.

αναπνευστήρας ανεξάρτητο νεανικό περιοδικό της Βοιωτίας

/snorkel.gr

/snorkelgr

Υπεύθυνος σύνταξης: Γεράσιμος Μπόγρης Υπεύθυνος διαφημίσεων: Χριστίνα Φουτρή, 6947778057 Υπεύθυνος διανομής & συνδρομών: Γεράσιμος Μπόγρης Επιμέλεια φωτογραφιών: Άγγελος Μαρίνης Επιμέλεια: Μαρίζα Βέκιου Εξώφυλλο: Ντέμη Μπόγρη Σχεδιασμός εντύπου: Δήμητρα Βόγλη, 6972305707 Εκτύπωση: ΤΥΠΟΦΩΣ, www.typofos.gr Ιδιοκτήτης: Ελισσάβετ Μπόγρη, Θεσπιές Βοιωτίας, 2262066021 Νομικός Υπεύθυνος: Γεράσιμος Μπόγρης

/snorkelnews

anapnefstiras.gr

info@anapnefstiras.gr anapnefstiras.gr

l

3


Ο φόβος του θανάτου Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

© Ντέμη Μπόγρη

Ακόμη και ένα βρέφος, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, έχει τον φόβο του θανάτου. Είναι αίσθημα που ενυπάρχει γονιδιακά σε κάθε ψυχή και εν πολλοίς ορίζει τη ζωή μας. «Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, -αρχίζουμε να- πεθαίνουμε» επισημαίνει το λατινικό ρητό (Nascentes morimur). Και πώς ορίζει τη ζωή μας ο φόβος αυτός;

Σε αναλογία με αυτά που επισημαίνει για τον πρωτόγονο άνθρωπο το θεατρικό έργο του Ρομπ Μπέκερ, «Caveman», αντιλαμβανόμαστε ότι όλες οι σχέσεις εξουσίας, η τέχνη, η ερωτική σχέση και η προσκόλληση σε κάποια θρησκείαιδεολογία είναι απόρροια αυτού του φόβου. Του φόβου του θανάτου. Ο καθηγητής φιλοσοφίας Χρήστος Γιανναράς, στο βιβλίο του «ενάντια στη θρησκεία», σημειώνει ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποδεχθεί καμία αμφισβήτηση, κανένα «κενό» στο αίσθημα σιγουριάς για τη ζωή του. Απαιτεί λύσεις, πολλές φορές εύκολες, ώστε να καθησυχάσει τον φόβο του. Για αυτό κιόλας, τονίζει, ο άνθρωπος «ιδεολογικοποιεί» το Κήρυγμα μέσα από «νομοκανόνες». Πιο λαϊκά, έκανες την τάδε αμαρτία; Με 500 σταυρούς και 2 αναθήματα καθάρισες. Σε μια ωρίτσα εξασφάλισες αθανασία. Σωτηρία της ψυχής. 4

l

anapnefstiras.gr

Στον φόβο αυτό στηρίζουν την εξουσία τους πολλοί από τους κατά τόπους κληρικούς. Η ανάγκη αυτή κάνει τον ζάμπλουτο ακόμη πιο άπληστο. Λες και θα τα πάρει μαζί του. Αλλά καλά υπενθυμίζει ο σοφός (;) μας λαός, «καλή ζωή, κακή διαθήκη»… Άλλη απόρροια απ’ τον εν λόγω φόβο είναι η εξουσιολαγνεία. Στηρίζεται σε ένα “όπλο” που σκοτώνει τον φόβο του θανάτου και που απαντά στα πιο πρωτόγονα ένστικτα. Την ανάγκη όχι για «αξία» αλλά για «ανωτερότητα». Η δαρβινική άποψη «όποιος προσαρμοστεί, επιβιώνει» (φυσική επιλογή) μεταφράζεται από τα φθηνά ένστικτα σε «ο ισχυρότερος επιβιώνει» που περισσότερο θυμίζει ζούγκλα παρά κοινωνία. Πώς όμως να γελάσεις τον φόβο; Πώς να εξασφαλίσει κανείς την απαραίτητη «ανωτερότητα» που θα τον κάνει «ισχυρότερο»


ώστε να επικρατήσει και, τέλος, να επιβιώσει; Η διαδικασία αυτή θέλει κόπο. Θέλει αδιάκοπη αναζήτηση. Αυτό είχε κατανοηθεί ήδη από τον Σωκράτη και έφθασε μέχρι σήμερα ως προνόμιο των λίγων, καθώς εμείς οι «πολλοί» επιλέγουμε πιο απλούς, εύκολους και ταπεινούς δρόμους ώστε να νιώσουμε «ανώτεροι». Εκεί, στο “εύκολο” προσκολλάμε και όσο πιο φοβισμένοι ή αδύναμοι είμαστε τόσο πιο πολύ ταυτιζόμαστε με αυτό, ενώ σε καμία περίπτωση δεν το υπηρετούμε, απλώς το εκμεταλλευόμαστε ώστε να ηρεμίσουμε. Ο οπαδισμός είναι η καλύτερη έκφραση αυτής της επιλογής. Θυμηθείτε όμως ότι ο οπαδισμός δεν αφορά μόνο ομάδες και αθλητικούς συλλόγους, αλλά ακόμη και την εθνικότητα, τη θρησκεία και άλλα διόλου ευτελή. «Είμαι ανώτερος επειδή είμαι Παναθηναϊκός», «είμαι ανώτερος επειδή είμαι από πόλη κι όχι από χωριό», «είμαι ανώτερος επειδή είμαι Έλληνας», «είμαι ανώτερος επειδή είμαι χριστιανός» και άλλα πολλά. Ουσιαστικά, δηλαδή, ο οπαδός ασυνείδητα εντάσσεται σε ομάδα ώστε να εξασφαλίσει «υπεροχή» έχοντας όμως απολέσει την αυθυπαρξία του. Δηλαδή, παραδίδει την προσωπικότητά του (για την οποία δεν θα έχει και μεγάλη εκτίμηση) στο «στράτευμα». Γίνεται στρατιώτης μιας ιδέας. Μιας ιδέας για την οποία δεν γνωρίζει πολλά, αλλά του αρκεί ότι ανήκει σε αυτήν και έτσι, δίχως κόπο, θα χαίρεται τους καρπούς της «ανωτερότητας» που του χαρίζει. Εκεί βρίσκει και εξήγηση για το ότι ο εθνικισμός και ο φυλετισμός (ρατσισμός) βρίσκουν τέτοιο έδαφος στην εποχή μας ως απόδειξη αδυναμίας, αμορφωσιάς και ανάγκης του καθενός να επιδείξει το φως που αντανακλάτε πάνω του. Φως που δεν παράγει ο ίδιος ο «πιστός» του έθνους, ο «καθαρός» γονιδιακά ‘Έλληνας που «αγαπά» μισώντας, αλλά φως που πηγάζει από ανθρώπους της αρχαιότητας, οι οποίοι έψαχναν και αναζητούσαν. Οι κοινωνικοί δείκτες που δείχνουν ότι οι ακραίοι εθνικιστικοί χώροι (αριστεροί και δεξιοί ή ναζιστικοί) βρίθουν ανθρώπων χαμηλότερης κοινωνικής, διανοητικής και

μορφωτικής στάθμης είναι απόδειξη του πώς κανείς ευτελίζει ιδέες και πολιτισμικά παράγωγα ιδεολογικοποιώντας τα. Το αμφίβολης καταγωγής «πίστευε και μη ερεύνα» το χρησιμοποιούν, όπως βλέπετε, πολλά ιερατεία που εξασφαλίζουν συγχωροχάρτια ή «ανωτερότητα». «Όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια…» είναι από τις πιο καθησυχαστικές ατάκες για να ξεπεράσει κανείς ότι τώρα που οι «άλλοι» έχουν τεράστιες βιβλιοθήκες και θέατρα, εμείς παράγουμε δάνεια και χρέος. Μια φορά γνώση και πολιτισμό δεν παράγουμε. Κι όταν το κάνουμε, αποδοχή δεν έχει. Αποδοχή έχει μόνο η καψούρα. Οπαδούς, «καθαρόαιμους», «πιστούς» και γενικά άλλους «στρατιώτες» αναζητά κάθε παίχτης για να έχει στη σκακιέρα του. Σε όλους πουλάν «ανωτερότητα» και «σωτηρία». Σίγουρη «αιωνιότητα». Το εύκολο είναι να γίνεις στρατιώτης. Το δύσκολο είναι να είσαι άνθρωπος Έλληνας, χριστιανός ή… αθλητής. Γιατί η γνώση είναι άθλημα. Ο οπαδισμός είναι καναπές. anapnefstiras.gr

l

5


Αόρατα χέρια Του Άγγελου Μαρίνη, Θήβα osadenftano.blogspot.gr

© Άγγελος Μαρίνης

Η περίοδος των διακοπών πάντα η ίδια για αυτήν την τετραμελή οικογένεια. Τέλη Αυγούστου μέχρι αρχές Σεπτέμβρη. Για να είναι μόνοι να πετάνε πέτρες ελεύθερα στη θάλασσα χωρίς να κινδυνεύουν να πετύχουν κανέναν στο δόξα πατρί.

Το μέσο μεταφοράς το ίδιο, η λευκή κλούβα η οποία λειτουργούσε και σαν κατάλυμα, ρίχνοντας ένα μεγάλο στρώμα κατάχαμα. Η μόνη διαφορά στις φετινές διακοπές είναι πως τα δύο τους κορίτσια λείπανε. Φοιτήτρια η μια στo Ρέθυμνο ετοιμαζόταν για την εξεταστική και η άλλη δούλευε στην Αθήνα από το πρωί έως το βράδυ. Για αυτό φέτος, το ζευγάρι ξεκίνησε μονάχο το ταξίδι, ο Φάνης και η Τασία. Μόλις έφτασαν στην κορυφή του βουνού, που τους έκρυβε την θάλασσα, ο Φάνης έβαλε δευτέρα, για να μην πατάει συνέχεια φρένο, το αμάξι άρχισε να λύνεται στον κατήφορο, το ίδιο και η γλώσσα του, αν και συνήθως ήταν σιωπηλός στον ενδοοικογενειακό του βίο. 6

l

anapnefstiras.gr

«Από παιδί κάνω αυτήν την διαδρομή, από το χωριό μου στην παραλία. Με τα πόδια στα παιδικά μου χρόνια ξεκινάγαμε άγρια χαράματα για να μην μας πάρει η ζέστη. Και μετά με το αμάξι αυτό, την κλειστή κλούβα, που με τα χίλια ζόρια πάλεψα και έβγαλα. Με αυτό γύρισα κάθε χωριό της περιοχής, κάθε οικισμό. Να πουλήσω την πραμάτεια μου. Ξελαρυγγιάστηκα να φωνάζω. ‘Πάρτε κόσμε. Πετσέτες και άσπρα σεντόνια για τα κορίτσια σας για να καλοπαντρευτούν! Πάρτε κάλτσες χοντρές και φανελάκια άσπρα βαμβακερά για τα αγόρια που παρουσιάζονται το Νοέμβρη! Πάρτε για να έχουν καλή μετάθεση! Πάρτε κορίτσια καρεδάκια να βάζετε πάνω από τις τηλεοράσεις για να πιάνετε καμπάνα σήμα.’»


Και είχε πολλή πελατεία ο Φάνης τα πρώτα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια όμως άλλαξαν τα πράγματα. Εύλογο ήταν το παράπονό του. «Αλλά τώρα τζίφος ο τζίρος μου. Όμως δεν φταίει η κρίση. Να μην τα ρίχνουμε όλα σε αυτήν. Τα μνημόνια και τα μέτρα ήρθαν να μας αποτελειώσουν βρίσκοντας τους περισσότερους σε κατάσταση μουροχαβλίασης. Πριν ξεσπάσει η κρίση μας πέταγαν κάτω από τις πόρτες τα φυλλάδια από τα ευρωπαϊκά σούπερ μάρκετ με τις φοβερές προσφορές τους. ‘Μην χάσετε αυτήν την Δευτέρα’. Και στήνανε ουρά κάθε Δευτέρα πρωί έξω από τα σουπερμάρκετ, πριν καν βγει ο ήλιος. Τρέχανε οι γιαγιάδες να πάρουν το νέο ντιβιντί πλέιρερ με τα 80 ηχεία για να έχουν ήχο ντόλμπι ντίτζιταλ. Αγόραζαν οι παππούδες την νέα ισχυρή μαγκούρα S-MAG150 με ενσωματωμένο πιεσόμετρο και μετρητή ζαχάρου, ενώ έκανε λέει και για τρέκινγκ. Έμαθαν και οι μπαρμπάδες το τρέκινγκ. Δεν λέγεται πλέον περπάτημα στο βουνό, άλλα τρέκινγκ.» Σταμάτησε να μιλάει. Συνέχισε μετά από λίγο. «Συγχώρεσε με Τασία μου. Πες πως δεν τα είπα εγώ αυτά τα λόγια. Σαν παρουσιαστής ειδήσεων μίλησα. Τα ‘βαλα με τους γέρους και τις γριές, ο αθεόφοβος. Αντί να τα βάλω με τους καπετάνιους που μας έριξαν στα βράχια, τα βάζω με τους ναύτες. Δεν φταίει ο κοσμάκης. Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν οι συνήθειες και τα ψώνια. Αλλά ήρθε και αυτή η ρημάδα η τρόικα να χώσει το χέρι στα πορτοφόλια. Πώς να περισσέψουν χρήματα για τον πλανόδιο, τον παλιομοδίτη τον Φάνη; Αδιέξοδο. Όπως και να ‘χει θα το αποσύρω το αμάξι στο τέλος της χρονιάς. Δεν βγαίνουν τα έξοδα. Πετρέλαια, ασφάλεια αμαξιού, υγείας. Αργεί και η σύνταξη… Τι θα κάνω; Όπου όλοι, κι εγώ.» Έφτασαν στον προορισμό τους και αφού τακτοποιήθηκαν, μπήκαν για την πρώτη βουτιά. Ο Φάνης απομακρύνθηκε αρκετά από την στεριά για να βρει λίγη ησυχία. Γύρισε το κορμί του ανάσκελα αντικρίζοντας τον καταγάλανο ουρανό. Για πρώτη φορά όμως δεν μπορούσε να αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του στην επιφάνεια της θάλασσας. Αυτό το κόλπο που έκανε και επέπλεε ολάκερος έξω από το νερό κάνοντας τον πεθαμένο και τρέχανε τα κορίτσια από φόβο να δουν αν είναι καλά. Χωρίς να το

καταλάβει, παρασύρθηκε από το ρεύμα στα ανοιχτά. Κουράστηκε να παλεύει με τα κύματα της θάλασσας και του μυαλού του και αφέθηκε. Τώρα τα βάσανα τον τραβούσαν προς τον πάτο της θάλασσας. Τον βάραιναν τα χρέη, η κυβέρνηση, η τιμή του πετρελαίου, οι φόροι, τα ασφάλιστρα, τα μνημόνια, η τρόικα, τα νοίκια, οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί. Τον τραβούσαν χειροπόδαρα προς τα κάτω. Προς τα πάνω τον τράβαγε μόνο η καρδιά του. Το μυαλό του και αυτό τον πρόδωσε, φάνταζε δελεαστική η ιδέα του θανάτου, η παραίτηση από όλα τα προβλήματα της ζωής. Μόνο η καρδιά. Λύγισε το κορμί του από τις δύο αντίθετες δυνάμεις. Το στήθος προτάθηκε προς τα πάνω σαν να το τραβάει ένα μπαλόνι, με μια καρδιά έτοιμη να εκραγεί ζητώντας επίμονα οξυγόνο, και τα άκρα να λειτουργούν σαν βαριές άγκυρες προς τα κάτω. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, είδε σαν φιλμ ολόκληρη τη ζωή του. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τον αγώνα να βγάλει το δικό του αμάξι, τον έρωτά του με την γυναίκα του, τα δύο τους κορίτσια, τα παιδιά όλης της περιοχής που προίκισε, τα φανταράκια που ζέστανε με τα βαμβακερά του, τις γιαγιάδες που καμάρωναν τα καρέδακια. Τον τραβούσαν πάνω τα αόρατα χέρια τους, τον καλούσαν οι φωνές τους. «Πάλεψε Φάνη! Μην τα παρατάς. Σε περιμένουμε.» Και εκείνος, βαστήχτηκε από τα χέρια τους, έδωσε μια και βγήκε στην επιφάνεια ζωντανός και δυνατός. Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε να ζει. Όπου όλοι, κι αυτός. anapnefstiras.gr

l

7


Global News Ντάργουϊν, Αυστραλία: Απ’ το USA Today μαθαίνουμε ότι στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού, πολύ κάτω απ’ το Περλ Χάρμπορ, στην ήπειρο της Αυστραλίας μια παρέα γιόρταζε τα γενέθλια ενός μέλους της δίπλα στο ποτάμι Μέρι. Ο εορτάζοντας και ένας άλλος φίλος διέσχισαν το ποτάμι. Στον γυρισμό όμως ένας τεράστιος κροκόδειλος άρπαξε τον πρώτο και τον τραβούσε ώσπου χάθηκε απ’ τα μάτια των έντρομων φίλων του.

Μόναχο, Γερμανία: Η Άνγκελα Μέρκελ, καγκελάριος της Γερμανίας, επισκέφτηκε μέσα στον Αύγουστο το στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί στο Νταχάου, όπως αναφέρει η China Daily. Είναι η πρώτη φορά που καγκελάριος επισκέπτεται το μέρος αν και η επιλογή αυτή επικρίθηκε ως υποκριτική, μιας και συμπίπτει με την προεκλογική περίοδο, χρησιμοποιώντας έτσι τη μνήμη προς εκλογικό όφελος. Στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη περί το 10% του εκλογικού σώματος που «πιστεύει» ότι δεν υπήρξε Ολοκαύτωμα και ότι οι Ναζί είναι η βόρεια φυλή απ’ την οποία προήλθε κι ο Ελληνικός πολιτισμός.

Παρίσι, Γαλλία: Σύμφωνα με το FRANCE24, περίπου 100 γυναίκες και καμιά 10αριά άνδρες μαζεύτηκαν έξω απ’ το Πάνθεον του Παρισιού. Αίτημά τους η μεταφορά περισσότερων γυναικών στο κοιμητήριο που τοποθετούνται οι τάφοι των πιο επιφανών Γάλλων. Απ’ τα 73 άτομα που έχουν ταφεί εκεί, μόνο 2 είναι γυναίκες (Μαρί Κιουρί και Σοφί Μπερτελό). Προτείνουν μάλιστα και 5 διακεκριμένες γαλλίδες για μεταφορά των οστών τους εκεί. Μεταξύ αυτών η Σιμόν Ντε Μποβουάρ, γυναίκα του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, αλλά και αγωνίστριες του φεμινιστικού κινήματος.

Ουαλία, Αγγλία: Ο 73χρονος Τομ Τζόουνς και γνωστός βρετανός τραγουδιστής, βρίσκεται στο επίκεντρο ηλεκτρονικών αντεγκλήσεων με αντικείμενο την προγραμματισμένη συναυλία του στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ τον ερχόμενο Οκτώβρη. Η συλλογικότητα «Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη» του Κάρντιφ του έστειλε επιστολή με σκοπό να τον πείσει να ακυρώσει τη συναυλία σε μια χώρα που, όπως παρομοιάζεται στο κείμενο, επαναφέρει στο προσκήνιο κάποιο είδος απαρτχάιντ. Μέχρι στιγμής πολλοί καλλιτέχνες μποϊκοτάρουν το Ισραήλ, με τον Ρότζερ Γουότερς των Pink Floyd να «προΐσταται» του ρεύματος.

8

l

anapnefstiras.gr


Πένα αλλοδαπών Σύμφωνα με το CNN και την Anthea Gerrie μέσα σε μια λίστα των 50 καλύτερων beach bar του κόσμου περιλαμβάνεται και το Babis Bar στην Κάλυμνο. Το μπαρ του Μπάμπη καταλαμβάνει μάλιστα την 5η θέση. Στη λίστα με τις 100 καλύτερες παραλίες το προσωπικό του CNN επιλέγει πολλές ελληνικές παραλίες όπως τα Φαλάσαρνα (Κρήτη- 100η θέση), τον Μπάλο (Κρήτη- 35η), το ναυάγιο στη Ζάκυνθο (32η) και τους Εγκρεμνούς της Λευκάδας (24η). Εντύπωση προκαλεί το ότι λείπει παραλία της Κεφαλονιάς. Ο γερμανικός Spiegel ανέφερε ότι «η αύξηση των αιτούντων άσυλο από τη Γερμανία έχει αυξηθεί δραματικά το τελευταίο διάστημα και αυτό δημιουργεί πρόβλημα για τις συνθήκες φιλοξενίας τους». Το άρθρο στόχευε στην ενημέρωση σχετικά με αντιδράσεις ακροδεξιών ομάδων σε αυτή την αύξηση. Ωστόσο, ας μείνουμε σε δύο άλλα σημεία. Πρώτον, περίπου το 70% των αιτούντων άσυλο κατάγονται από Ιράκ, Αφγανιστάν, Σερβία και τελευταία τη Συρία. Χώρες που το ΝΑΤΟ πέρασε με επιτυχία… Δεύτερον, θεωρείται πρόβλημα η έλλειψη υποδομής για τόσο μεγάλο αριθμό αιτούντων την ώρα που στην Ελλάδα το ζήτημα το λύνουμε με ένα κοντέινερ χωρητικότητας 20 ατόμων ώστε να στεγάσουμε 140. Α, και δεν εξετάζουμε το άσυλο γιατί δεν έχουμε υπαλλήλους… Οι REUTERS γράφουν στην ιστοσελίδα τους για την απαίτηση των ΗΠΑ προς την αμερικάνικη εταιρία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών JPMorgan Chase & Co. για αποζημίωση ύψους 6 δις δολάρια! Η αιτία είναι ο ρόλος του εν λόγω κολοσσού στο κραχ του 2008. Βλέπετε ότι ακόμη και μικρό να είναι το κόστος για τις εταιρίες που με τα «προϊόντα» τους προκάλεσαν την κρίση, το αμερικάνικο κράτος κόβει «κλήσεις». Στην Ελλάδα οι τραπεζίτες πριμοδοτούνται και με τράπεζες «διαμάντια» όπως η Αγροτική ή το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Αλλά τι να περιμένεις από μια χώρα στην οποία ο Πρόεδρος της τράπεζας-ελεγκτής κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος… 28 Αυγούστου 1963, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφωνεί στην Ουάσινγκτον τον περίφημο λόγο του «Έχω Ένα Όνειρο» ο οποίος στιγμάτισε τον αγώνα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο ανοιχτά ρατσιστής αρχηγός του FBI, Έντγκαρ Χούβερ, πίστευε πως ο Κινγκ ήταν όργανο υπόπτων κομμουνιστών… επιβεβαιώνοντας την κύρια ιδεοληψία κάθε σύγχρονου ρατσιστή. Το 1968, ο Κινγκ δολοφονήθηκε απ’ τον Τζέιμς Ερλ Ρέυ στο Lorraine Motel του Μέμφις της πολιτείας του Τενεσί. Το πανδοχείο αυτό είναι σήμερα Εθνικό Μουσείο Πολιτικών Δικαιωμάτων.

anapnefstiras.gr

l

9


This key!

Του Γιώργου Ξενικουδάκη, Θήβα

Goldfrapp Tales of Us Σεπτέμβρης και η φθινοπωρινή μελαγχολία ελλοχεύει σε κάθε αναστεναγμό που προκαλεί η απώλεια της καλοκαιρινής ξενοιασιάς και η επιστροφή στην ανιαρή καθημερινότητα.

Αν και σ’ αυτό το ακρωτήρι της Ευρώπης το πραγματικό φθινόπωρο έρχεται μετά τα μέσα Οκτώβρη δεν υπάρχει τίποτα καταλληλότερο να προϋπαντήσει τη νέα εποχή και να μας προετοιμάσει ψυχολογικά από ένα άλμπουμ γεμάτο μελαγχολικές μελωδίες. Το βρετανικό καλλιτεχνικό δίδυμο των Goldfrapp έχει κάνει ένα μεγάλο ταξίδι αναζητώντας τον ήχο του περνώντας από σταθμούς όπως η ambient νέο-folk, το glam rock, η synth-pop αλλά και η χορευτική ηλεκτρονική μουσική, στην οποία μάλιστα σημείωσαν και ιδιαίτερη επιτυχία (βλέπε «Οoh La La», «Strict machine» κ.α.). Η νέα, έκτη τους, συλλογή τραγουδιών 10

l

anapnefstiras.gr

τούς βρίσκει να ακολουθούν ένα μυστικιστικό υπερβατικό μουσικό μονοπάτι. Ο τίτλος του άλμπουμ «Tales of Us» καθώς και οι τίτλοι των τραγουδιών, όλοι τους μικρά ονόματα χαρακτήρων από αισθηματικές ιστορίες, μας προϊδεάζουν για την εξιστόρηση χαμένων ερώτων, απελπισμένων σχέσεων και μοιραίων ρομαντικών στιγμών. Η ατμόσφαιρα του «Annabelle» μάς στοιχειώνει και η μελωδική γραμμή του «Jo» δημιουργεί αίσθηση βαθιάς νοσταλγίας. Ακολουθεί το «Drew», με το γλυκό πάντρεμα κιθάρας πιάνου και εγχόρδων, το οποίο αποτελεί και το πρώτο βίντεο του άλμπουμ με θέμα αρκετά


προκλητικό που παραπέμπει στην ταινία «The Dreamers» του Bernardo Bertolucci. Και εκεί αρχίζει να επιβεβαιώνεται το αίσθημα που έχει καλλιεργηθεί στον ακροατή από την αρχή του δίσκου. Η ακρόαση των τραγουδιών ομοιάζει με την παρακολούθηση δέκα μικρού μήκους ταινιών με προσωπικές ιστορίες των ομώνυμων προσώπων. Το μεγάλο επίτευγμα δε της μπάντας, τόσο από άποψη εκτέλεσης όσο και από άποψη παραγωγής και ενορχήστρωσης, είναι ότι μέσα σε 4-5 λεπτά που διαρκεί κάθε τραγούδι ο ακροατής γίνεται κοινωνός όλων των συναισθημάτων και ερεθισμάτων που θα εισέπραττε από την παρακολούθηση αυτών των ταινιών. Το ταξίδι συνεχίζεται με το νέο-folk «Alvar» που φέρνει στο μυαλό εικόνες από ομιχλώδη δάση και βόλτες στα νοτισμένα από την φθινοπωρινή υγρασία μονοπάτια τους. Η «Simone» ακολουθεί με τον 70’s αισθησιασμό της και η «Laurel» με τον μαύρο soul ήχο της στο ύφος της Sade. Ο δίσκος κλείνει με το «Clay», μια ακουστική μπαλάντα με τις πινελιές ρυθμικών εγχόρδων, που μας αποχαιρετά και μας αφήνει με θαυμασμό προς μια μπάντα η οποία δεν διστάζει να αλλάζει συνέχεια τον ήχο της και με την επιθυμία να πατήσουμε ξανά το “play”. Goldfrapp Tales of Us 2013, Mute

anapnefstiras.gr

l

11


Διάδραση Ελλήνων και ξένων: 2013 Της Βασιλικής Ταβλά, Αθήνα

© Μαρίζα Βέκιου

Τα προβλήματά μας, ως Έλληνες πολίτες, ξεκινούν μέσα στη χώρα όπου γεννηθήκαμε, όπου ζούμε και δημιουργούμε. Έχουμε την ευθύνη τους και άρα και την υποχρέωση ανεύρεσης της λύσης τους.

Τα πράγματα όμως στην πράξη δεν είναι ποτέ τόσο απλά όσο περιγράφω μέσα σε μόλις δυο γραμμές παραπάνω. Γιατί οι άνθρωποι είναι όντα πολύπλοκα και δυναμικά κι έτσι, όλα στη ζωή «ρει», όπως μας έχει πει ο Ηράκλειτος.

Και τώρα το «κερασάκι» που πυροδοτεί έναν μεγάλο κίνδυνο.

Προς το παρόν, λοιπόν, έχουμε πολιτικούς οι οποίοι επιβάλουν λύσεις που δεν μας αρέσουν και, το χειρότερο, λύσεις που αποφασίζονται υπό την πίεση άλλων πολιτικών, άλλης εθνικότητας και άλλων συμφερόντων. Αυτό κάνει το πολύπλοκο της ζωής πολυπλοκότερο, στην κρίσιμη εποχή που διανύουμε.

Απ’ τη μια, ο νέος κομπλεξισμός του Έλληνα. Ο παλιός ήταν ότι οι ξένοι είναι καλύτεροι από εμάς, ενώ ο νέος είναι μια ενοχή για το ότι ο Έλληνας έχει τη χειρότερη φήμη πολίτη και ανθρώπου στον πλανήτη εδώ και τουλάχιστον 3-4 χρόνια.

Η κατάσταση δε αυτή, διόλου κρυφή είναι στο εξωτερικό και διατίθεται στη βορά των ξένων ΜΜΕ τα οποία, ως επί το πλείστον, μας βαραίνουν επιπλέον επικολλώντας μας και μια εύπεπτη, πρόχειρη και ψευδή ετικέτα στα μάτια και τ’ αυτιά των πολιτών των δικών τους χωρών που έχει κάνει τόσο καλά τη δουλειά της και που τη λουζόμαστε σε κάθε απλή συναλλαγή ή συζήτηση με ξένους σε Ελλάδα και εξωτερικό. «Έλληνας ίσον τεμπέλης κι απατεωνάκος». 12

l

anapnefstiras.gr

Αυτό συνοδεύεται (απ’ ό,τι διαπίστωσα κατά τις διακοπές μου) από έναν «θανάσιμο» συνδυασμό (φοριέται ασορτί):

Απ’ την άλλη, η διάθεση του ξένου, ναι μεν να επισκεφτεί την Ελλάδα γιατί ξέρει να εκτιμήσει τον ποιοτικό προορισμό (και τα λεφτάκια του) αλλά, να συμπεριφέρεται σα να βρίσκεται σε “ξέφραγο αμπέλι”, όπου κανείς δεν τον βλέπει ή δε νοιάζεται για ό,τι κι αν κάνει. Καθώς και η διάθεση όταν συναντά Έλληνα στο διάβα του (εκτός Ελλάδας) να τον αντιμετωπίζει σαν δραπέτη («που τα βρήκες εσύ τα λεφτά και πας και βόλτες εκτός;!»). Χειρότερα κι από παλιότερα δηλαδή (προ κρίσης)! Πιο συγκεκριμένα, το παλιό δικό μας «βρε, οι


ξένοι έχουν οργάνωση!», δίνει σιγά-σιγά τη θέση του σ’ ένα καινούριο δικό μας «εμ, βέβαια, τέτοιο μπ……. που είμαστε, τι θα κάνουν;!» και πάει και κολλάει γάντι στο εύκολο του ξένου «μα δεν υπάρχει κανένας υπεύθυνος εδώ πέρα;!», στα μούτρα του υπαλλήλου που τον εξυπηρετεί με χαρακτηριστική υπομονή και ψυχραιμία σε όλα του τα καπρίτσια. Δεν θα σχολιάσω καθόλου τη συμπεριφορά των αλλοδαπών επισκεπτών της πατρίδας μας ή των ξένων πολιτών στις χώρες τους απέναντι στον Έλληνα που συναντούν. Θα σχολιάσω όμως μια κάποια ηττοπάθεια που διαφαίνεται στις αντιδράσεις των Ελλήνων (ιδιαίτερα όταν επισκέπτονται το εξωτερικό) και θα επιρρίψω την ευθύνη, τη βαριά και μεγάλη ευθύνη, όχι στους καθημερινούς Έλληνες, αλλά σε αυτούς που είναι οι υπαίτιοι αυτής της νέας ψυχολογίας: τους Έλληνες που αποφασίζουν κι επιβάλουν. Συγχαρητήρια, κύριοι. Έχετε σχεδόν καταφέρει το εξής: Αυτή τη στιγμή, το να βρίσκεσαι (παρά τα προβλήματά σου) σε καφετέρια να πίνεις καφέ, το να βρίσκεσαι (παρά τα προβλήματά σου) σε παραθαλάσσιο ουζερί και να χαίρεσαι το μεζέ και το μπανάκι στα καταγάλανα νερά, το να βρίσκεσαι (παρά τα προβλήματά σου) σε ένα αεροδρόμιο του εξωτερικού περιμένοντας μια πτήση από τη μια χώρα στην άλλη για να ταξιδέψεις στις διακοπές σου, το να βρίσκεσαι (παρά τα προβλήματά σου) με το χαμόγελο στα χείλη έτοιμος να εξυπηρετήσεις με ηρεμία, ψυχραιμία, επαγγελματισμό κι αισιοδοξία τον πελάτη, το να μπορείς να λες (παρά τα προβλήματά σου) αστεία για την τρέχουσα κατάσταση της χώρας και να ξεκαρδίζεσαι, είναι έγκλημα και απατεωνιά και ενισχύει το γεγονός ότι είσαι ένας χαραμοφάης που δεν πρέπει να έχεις μέλλον στον οργανωμένο και καλο-

κουρδισμένο οικονομικά κόσμο της Ευρώπης και του κόσμου όλου. Και πρέπει, είτε να πας ν’ ανοίξεις μια τρύπα να κρυφτείς –ή και να πεθάνεις από βαριά κατάθλιψη, γιατί όχι;!– για το αίσχος που είσαι και προκαλείς, είτε να μην κοιτάς στα μάτια κανέναν και να περιμένεις όρθιος με σκυφτό το κεφάλι και σκυθρωπό δουλικό ύφος να παρελαύνουν όλοι οι άλλοι άλλης εθνικότητας, δικαιωματικά από μπροστά σου απολαμβάνοντας την πατρίδα σου ή τις ομορφιές ενός άλλου τόπου. Να νιώθουμε δηλαδή ένοχοι και άπληστοι που υπάρχουμε! Χμμμ... Μπα! Θα συνεχίσουμε παρά τα προβλήματά μας.

anapnefstiras.gr

l

13


7 o Επεισόδιο: Η υπόσχεση Της Γιώτας Νταλιάνη, Λιβαδειά

Γίνετε και εσείς συγγραφέας ενός επεισοδίου! Εκδηλώστε το ενδιαφέρον σας στο facebook.com/snorkel.gr ή στο mail μας info@anapnefstiras.gr. Από δράμα, κωμωδία. Από θρίλερ σε μελό. Φτιάξτε τη δική σας Τόλμη και Γοητεία. Κάθε επεισόδιο το «αφηγείται» άλλος συγγραφέας κάθε φορά! Μέχρι στιγμής έχουν γράψει οι Μαρίζα Βέκιου, Χριστιάνα Κανδυλιώτη, Χρύσα Κούνου, Βασιλική Ταβλά, Άγγελος Μαρίνης και Γιώργος Ξενικουδάκης.

© Γιώτα Νταλιάνη

Η ιστορία δεν έχει κανέναν κορμό, κανέναν στόχο και θα ολοκληρωθεί σε 10 επεισόδια. Οι συγγραφείς δεν έχουν καμία δέσμευση, κανέναν περιορισμό άλλων πλην του μεγέθους του κειμένου.

Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που παραδέχτηκε το φόβο του. Εκεί, κάτω απ’ τον ανελέητο ήλιο, πάνω στο σβησμένο ηφαίστειο, άναψε σαν φάρος μέσα του ο πόθος να νικήσει το φόβο του και να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει στη μάνα του πριν φύγει. «Να πας να βρεις τον παππού. Μου υπόσχεσαι πως θα πας;» «Θα πάω!» της είχε πει. Τα πρώτα καλοκαίρια της ζωής του τα περνούσε στο χωριό, στο σπίτι του παππού. 14

l

anapnefstiras.gr

Στο χωριό που ο ήλιος έδυε νωρίς ακόμα και το καλοκαίρι. Στο χωριό που όταν φύσαγε ο νοτιάς έβλεπε την τρομερή μορφή του στον ουρανό και φανταζόταν πως τα σύννεφα προσπαθούσαν απεγνωσμένα να φύγουν μακριά γι’ αυτό έτρεχαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Στο χωριό που η σιωπή το μεσημέρι ήταν πιο τρομακτική από ότι το βράδυ. Στο χωριό που όταν κοιμόταν στην ταράτσα κάτω από τ’ αστέρια νόμιζε πως αν άπλωνε το


χέρι θα τα ‘πιανε. Στο χωριό που η κορομηλιά της αυλής ήταν γι’ αυτόν η γιαγιά του, στοργική να τον δέχεται στα κλαδιά της, να τον ταΐζει τους γλυκούς καρπούς της, να του ψιθυρίζει παραμύθια με το θρόισμα των φύλλων της. Στο χωριό που η παιδική του φαντασία μεγέθυνε όλα όσα έβλεπε αλλά κι όλα όσα δεν έβλεπε. Στο χωριό του παππού. Όλες οι μνήμες που στοίχειωναν για χρόνια τα όνειρά του αναβόσβηναν καθώς βγήκε απ’ την εθνική οδό στον επαρχιακό δρόμο που είχε τριάντα χρόνια να διασχίσει. Παραδομένος στη δίνη της πόλης τόσα χρόνια είχε χάσει την αίσθηση του καθαρού αέρα. Παραδομένος στη δαγκάνα του φόβου τόσα χρόνια είχε χάσει την αίσθηση της απλότητας. Έσβησε τη μηχανή στην άκρη του χωριού, στο τέλος του δρόμου, μπροστά σ’ ένα μικρό σπιτάκι με πέτρινη αυλή. Δεν ήταν ούτε πέντε το απόγευμα κι ο ήλιος είχε σχεδόν κρυφτεί πίσω απ’ το βουνό ακριβώς πάνω απ’ το χωριό. Φθινοπώριαζε. Ήρθε λοιπόν! Ήταν στ’ αλήθεια εδώ! Στον τόπο που τόσα χρόνια καταχώνιαζε στο βαθύτερο σκοτάδι της ψυχής του! Κοίταξε τριγύρω να βρει κάποιον. Είδε από μακριά μια φιγούρα να’ ρχεται προς το μέρος του από ένα μονοπάτι σύριζα στο βουνό. Όσο πλησίαζε η φιγούρα διέκρινε μια γυναίκα φορτωμένη μ’ ένα δεμάτι από θάμνους. Ήρθε κοντά του. Ήταν μια γυναίκα από κείνες τις παλιές γυναίκες που σπάνια συναντά κανείς πια. Δεν του μίλησε, δεν τον κοίταξε καν. Άφησε στη γη ένα δεμάτι τρυφερά πουρνάρια και γύρισε το κεφάλι της προς το βουνό. «Θα ‘χουμε αέρα αύριο» είπε. Την κοίταζε έκπληκτος, μαγεμένος. Το πρόσωπό της είχε μια παράξενη δροσιά σχεδόν εφηβική, σε αντίθεση με το σκυφτό γέρικο κορμί της. Καθώς το φως λιγόστευε πέρασε ξυστά από τα χείλη της μια ζεστή ανταύγεια από κόκκινο. Χαμογέλασε ντροπαλά, σαν κοριτσόπουλο. Τα μάτια της είχαν τη λάμψη του ήλιου μέσα τους, τη γυαλάδα του, αρυτίδωτα, γεμάτα αθωότητα! Τα χέρια της ήταν τρύπια από τ’ αγκάθια που έκοβε κάθε μέρα για να ταΐσει τα ζωντανά της. Του τα έδειξε: «Καμιά χαρά δε στέκεται σε τρύπια χέρια» είπε σα να μιλούσε στον εαυτό της. Η φωνή της ήταν βαθιά από τα χρόνια και συνάμα φρέσκια και καθαρή, ίσως απ’ τον αέρα του χωριού, ίσως απ’ τη λιγοστή

χρήση της, ποιος ξέρει; Ξαφνικά κάρφωσε τα μάτια της πάνω του: «ψάχνεις;» είπε «έχεις τα μάτια του, το σπίτι που γυρεύεις είναι στην άλλη άκρη...». Έπειτα σ��κωσε τα αγκάθια της και μπήκε στην αυλή της χωρίς να πει τίποτ’ άλλο, χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Στεκόταν εκεί, αποσβολωμένος, χωρίς να μπορεί να πει λέξη. Τα χαμογελαστά εφηβικά της μάτια, τα τρύπια της χέρια, ήταν σφηνωμένα στην ψυχή του καθώς καβάλησε τη μηχανή για την άλλη άκρη... Στο μυαλό του χοροπήδαγε η φράση «έχεις τα μάτια του» καθώς έφτανε στην άλλη άκρη του χωριού. Τριάντα χρόνια του πήρε να φτάσει ως εδώ. Η αυλή, τα σκαλοπάτια, το φωτισμένο σπίτι, γεμάτα ουλές και ρυτίδες απ’ τα χρόνια όμως ίδια. Πάτησε το τσιγάρο του στο χώμα ποδοπατώντας ταυτόχρονα το φόβο, το χρόνο, την απόσταση και μπήκε στην αυλή. anapnefstiras.gr

l

15


Αγαπημένο μου φάψεβοοκ Του Λάμπρου Π. Καλογεράκη, Θήβα

© Αναπνευστήρας

Καθώς η ώρα πήγε πάλι πέντε το ξημέρωμα και το μάτι μου δάκρυσε απ’ την ακτινοβολία της οθόνης, αποφάσισα με χαρά να σου εξομολογηθώ όσα έμαθα για σένα.

Πρώτον και βασικό Για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάφερα να έχω τόσους πολλούς φίλους! Για την ακρίβεια 3987. Άνθρωποι απλοί, καθημερινοί με ιδιαίτερα ονόματα, που δηλώνουν φυσικές ορμές, δείκτη νοημοσύνης, ναζιάρικο χαρακτήρα, ταλέντο στην ευφάνταστη κωδικοποίηση του λαϊκού ονόματός τους για να ξεχωρίζει, όλοι αναζητούν ό,τι και εγώ. Αναγνώριση και δόξα! Ζω μαζί τους μια υπέροχη ηλεκτρονική πραγματικότητα! Βέβαια στον δρόμο, αν τους πετύχω, δεν πολυμιλάμε. Μάλλον θα με ντρέπονται. Δεύτερον και επιμορφωτικό Θεέ μου, έμαθα να γράφω χωρίς ούτε ένα ορθογραφικό! Αυτό και αν είναι επιτυχία… Τέλος η σπαζοκεφαλιά για ποιο φωνήεν ταιριάζει. 16

l

anapnefstiras.gr

Τώρα υπάρχουν μόνο τα «ο», «i», «u». Και επιτέλους, γνώσεις, σοφία και βαθυστόχαστες εκφράσεις δεν είναι μόνο για λίγους. Όλα πλέον μπορούν να γίνουν κτήμα μου με ένα απλό κόπι-πέιστ, κάνοντάς με τον άνθρωπο με τα περισσότερα λάικ. Έτσι νιώθω ανόητα έξυπνος και νομίζω πως κάτι είπα. Τρίτον και ψυχολογικό Ό,τι με απασχολεί μπορώ να το μοιραστώ εδώ. Λύπες, απογοητεύσεις, προδοσίες, χωρισμοί κ.λπ. αντιμετωπίζονται με τον σωστό τρόπο. Ειδικοί πάνω σε οποιοδήποτε θέμα είναι έτοιμοι να βοηθήσουν μέσα από γκρουπθέραπι συνεδρίες όλο το εικοσιτετράωρο, καταθέτοντας στα διάφορα «στάτους» σου τη γνώμη τους. Αν δε δεις όμως αποτέλεσμα με την παραπάνω αγωγή, ανέβασε μια ψηφιακά επεξεργασμένη


φωτογραφία, από αυτές που μοιάζουν λες και τις έβγαλες απ’ το σεντούκι κατά προτίμηση, μαζεύοντας λάικ. Μέτρα τα ένα προς ένα, εντόπισε εκείνα όσων δεν ξέρεις και νιώσε περήφανος! Επιπλέον εκφράσεις όπως: «κουκλίτσα μου, τούμπανο είσαι, ομορφιά μου, ωραίος, αγάπη μου κ.λπ.», θα σε ανεβάσουν ακόμη περισσότερο ψυχολογικά για ένα δίωρο περίπου. Μετά απλά επαναλαμβάνεις τη διαδικασία. Τέταρτο και ερωτικό Οι “πασέ” γνωριμίες μέσω κοινών φίλων και τα φλερτ έχουν αντικατασταθεί επάξια από το διαδικτυακό κατάστημα επιλογής συντρόφων. Σε αυτό διαλέγεις εκείνον που σε ενδιαφέρει, μελετώντας παρελθόν, ενδιαφέροντα και μέρη όπου έχει ταξιδέψει. Έτσι αποφασίζεις αν ταιριάζετε και κάνεις σκούντημα. Έπειτα αίτημα φιλίας και αν έχεις τύχη μπορεί και να μιλήσετε. Πέμπτο και ψυχαγωγικό Καθώς οι ώρες στην καρέκλα περνούν με δυσμενείς επιπτώσεις πότε για το αριστερό και πότε για το δεξί μέρος των οπισθίων, εσύ καλό μου φάψεβοοκ έχεις φροντίσει ώστε να με κρατάς σε εγρήγορση για να πονέσει και η μέση μου. Ποτίζω έτσι τη φάρμα μου εξιχνιάζοντας παράλληλα εγκλήματα και σκάω καραμέλεςφούσκες. Που και που διαβάζω καμιά σοβαρή είδηση-σοκ για εξωγήινους που φωτογραφήθηκαν να χορεύουν σάμπα στο Ρίο, ενώ δεν ξεχνώ να ψωνίσω διαδικτυακά μέσα από μια τεράστια γκάμα άχρηστων προϊόντων που παρελαύνουν από μπροστά μου συνεχώς. Έκτο και δημιουργικό Ο καθένας μπορεί να φτιάξει ομάδες που βοηθούν και προσφέρουν σε συνανθρώπους

μας ή ενημερώνουν προσπαθώντας... Αλλά άστο βαρέθηκα. Θα το κάνει κάποιος άλλος αυτό.. Εγώ πάντως λάικ και κοινοποίηση κάνω σε κάτι τέτοια γιατί είμαι ευαίσθητος. Και καθώς κλείνω αυτό το σύντομο στάτους για απόψε, θα ήθελα να σου εκμυστηρευτώ την υποψία μου πως κάτι δεν κάνω σωστά. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι με παρακολουθούν και οι μέρες περνούν δίχως να ζω αληθινά. Μήπως χάνω πράγματα πολύ πιο σημαντικά; Ίσως θα πρέπει να κατεβάσω την καινούρια έκδοσή σου στο κινητό γιατί δε βγαίνουν όλες οι ενημερώσεις στην αρχική. Αυτό θα φταίει. #να τα λέμε αυτά #Τις καληνύχτες μου… Στην τοποθεσία δωμάτιό μου.

anapnefstiras.gr

l

17


Οικονομική κρίση και ψυχολογία Της Γεωργίας Μπίνιου, Θήβα

© Ντέμη Μπόγρη

Η οικονομική κρίση και ο τρόπος που αυτή εισβάλλει στην καθημερινότητά μας, έχει προσπεράσει την τσέπη μας και έχει εισβάλλει στα συναισθήματά μας και στον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Συναισθήματα όπως απώλεια, παραίτηση, άγχος, θυμός, φόβος και ανασφάλεια έχουν γίνει μέρος της ζωής μας και αλλοιώνουν την καθημερινότητά μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε όμως για να κερδίσουμε και πάλι τον έλεγχο στη ζωή μας; Καταρχήν να αναγνωρίσουμε, να ονομάσουμε και να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. Με την αποφυγή και την παραίτηση το μόνο που κερδίζουμε είναι άγχος και πανικός. Όταν όμως αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά μας, αυτά «μαλακώνουν» και είμαστε σε θέση να ορίσουμε την αιτία τους, να τα υπομείνουμε και να τα αλλάξουμε. Και η αιτία των αρνητικών συναισθημάτων σίγουρα δεν είναι μόνο η 18

l

anapnefstiras.gr

οικονομική κρίση. Πρέπει να αναζητήσουμε τι άλλο υπάρχει στη ζωή μας που μας στεναχωρεί αλλά και να ορίσουμε τι σημαίνει για εμάς ευτυχία. Πριν την κρίση μπορεί να νιώθαμε ότι θα μας κάνει ευτυχισμένους ένα καλό δείπνο, διακοπές σε ακριβό ξενοδοχείο, η αγορά ρούχων και καλλυντικών και διάφορα άλλα πράγματα που θεωρούσαμε ότι φέρνουν την ευτυχία επηρεασμένοι από πρότυπα που διατηρούσαμε από την οικογένεια, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, την κοινωνία. Πλέον επειδή δεν έχουμε την δυνατότητα για αυτές


τις πολυτέλειες νιώθουμε δυστυχισμένοι. Αξίζει λοιπόν να δούμε ποια ανάγκη κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις επιθυμίες μας. Για παράδειγμα, το να αγοράσουμε δώρα, μας κάνει ευτυχισμένους. Ποια ανάγκη όμως υπήρχε πίσω από αυτή την επιθυμία μας; Στην ουσία η ανάγκη για αγάπη και αποδοχή από τους άλλους. Δε θα μπορούσε αυτή η ανάγκη να καλυφθεί με μια παρέα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας ή σε μια παραλία με σνακ που θα έχουμε ετοιμάσει στο σπίτι; Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση αγγίζει κάποιες πλευρές μας αλλά όχι όλες. Υπάρχουν πράγματα που καμιά κρίση δε μπορεί να καταστρέψει όπως οι σχέσεις στη ζωή μας· οι φίλοι, οι γονείς, τα παιδιά, ο σύντροφός μας. Με την προϋπόθεση βέβαια ότι αυτές οι σχέσεις δεν στηρίζονταν μόνο σε υλικά αγαθά. Αν αυτό συνέβαινε είναι ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας και τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους. Οι κινέζοι λένε ότι μια κρίση μπορείς να την δεις με δυο τρόπους. Είτε ως κρίση, απώλεια και καταστροφή, είτε ως ευκαιρία για να ανοίξεις άλλα μονοπάτια στις σκέψεις σου, στις σχέσεις σου και στον τρόπο που αντιμετωπίζεις την ζωή. Ο απαισιόδοξος… σε κάθε ευκαιρία που συναντά, βλέπει εμπόδια. Ο αισιόδοξος… σε κάθε εμπόδιο που συναντά, βλέπει ευκαιρίες. (Winston Churchill) Όλα αυτά βέβαια απαιτούν δουλειά με τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να βρούμε χρόνο για τον εαυτό μας, να σκεφτούμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητές μας.

αποταμίευση. Ένα ή δύο ευρώ την ημέρα σε ένα κουμπαρά μπορεί να μην μας λείψουν από την καθημερινότητα, σε έξι μήνες όμως θα έχουμε αποταμιεύσει ένα ικανοποιητικό ποσό χρημάτων που μπορούμε να κρατήσουμε για μια ώρα ανάγκης έτσι ώστε να μειώσουμε το άγχος και τον φόβο που όλοι λίγο – πολύ έχουμε: «τι θα γίνει αν μας συμβεί κάτι;». Ωστόσο, θα είναι ωφέλιμο να δώσουμε προσοχή στους φόβους μας. Οι φόβοι μας συνήθως κάνουν την πραγματικότητα χειρότερη από ότι είναι και αφορούν το μέλλον που σπανίως μπορούμε να προβλέψουμε. «Ο φόβος του πόνου είναι χειρότερος από τον ίδιο τον πόνο», αναφέρει ο Paulo Coelho. Ας επικεντρωθούμε στο εδώ και τώρα, στο παρόν και ας βρούμε τρόπους να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Ένα έξτρα προσόν στο οποίο μπορούμε να εκπαιδευτούμε και να το προσθέσουμε στο βιογραφικό μας θα μειώσει τους φόβους μας για τυχόν ανεργία. Μια βόλτα με το σύντροφό μου θα ανανεώσει τη σχέση μας. Το παιχνίδι με το σκύλο, τα παιδιά, ένα τηλέφωνο με μια φίλη, το χιούμορ, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, είναι διάφοροι τρόποι που ίσως δε βελτιώσουν τα οικονομικά μας αλλά σίγουρα θα βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας και την ποιότητα της ζωής μας. Εκτός από τα οφέλη που αυτό θα έχει για εμάς τους ίδιους σκεφτείτε τι καλό πρότυπο θα γίνουμε για τα παιδιά μας… γονείς που αγωνίζονται με αισιοδοξία, αντεπεξέρχονται σε κάθε δυσκολία, αφιερώνουν χρόνο στην οικογένεια τους και αγαπούν τα απλά, καθημερινά πράγματα.

Τι γίνεται όμως όταν οι λογαριασμοί μας πιέζουν, έχει φτάσει το τέλος του μήνα και εμείς δεν έχουμε χρήματα να ανταπεξέλθουμε στις υπερβολικές φορολογίες που μας επιβάλλει το κράτος;

Για να νιώσουμε καλύτερα δεν ωφελεί να αρνούμαστε την πραγματικότητα. Το στοίχημα είναι να την αποδεχτούμε (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδεχόμαστε ότι μας επιβάλλει το κράτος και δεν αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε το σκηνικό στη κοινωνία μας) και να κάνουμε κάτι για να ζήσουμε καλύτερα μέσα σε αυτήν. Ό,τι σημαίνει «καλύτερα» για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά…

Σαφώς εκτός από ��ο να αναλογιστούμε τα θέλω μας, τις ανάγκες μας, το νόημα της ζωής μας, απαιτείται και πράξη. Ένα ημερολόγιο εσόδων-εξόδων θα μας βοηθήσει να δούμε τυχόν περιττά έξοδα και να βρούμε τρόπους να τα μειώσουμε. Επιπλέον δοκιμάστε την

Μπίνιου Γεωργία Ψυχολόγος MSc Κλινικής Νευροψυχολογίας Σ. Καραμαγκιώλη 7 - Θήβα Τηλ: 6936 828968 E-mail: gbiniou@yahoo.gr anapnefstiras.gr

l

19


This is SMART Της Τόνιας Αντωνίου, Λιβαδειά

© Άγγελος Μαρίνης

Κάθε Σεπτέμβρη όλοι έχουν ανάμεικτα συναισθήματα. Για πολλούς είναι το τέλος του καλοκαιριού. Tέλος εποχής.

Για άλλους είναι η αρχή μιας ολόκληρης χρονιάς και όχι απαραίτητα σχολικής χρονιάς αλλά επαγγελματικής και προσωπικής, αφού βρίσκουν την ευκαιρία να θέσουν νέους στόχους για τους μήνες που έπονται. Μοιάζει λίγο ή πολύ με τη νοοτροπία πολλών ανθρώπων που βλέπουν το ποτήρι μισo-άδειο ή μισo-γεμάτο. Είναι όμορφο να έχεις λαμπερές αναμνήσεις απ’ το καλοκαίρι όταν ο κρύος χειμώνας σε κρατά μέσα στο σπίτι, αλλά αν μείνουμε στη νοσταλγία των αναμνήσεων θα χάσουμε το “τώρα” και μάλλον και το μέλλον. Οπότε θα καταλήξω στο συμπέρασμα πως είμαι από αυτούς που ο Σεπτέμβρης είναι το δικό μου μισο-γεμάτο ποτήρι, πως μου δίνετε η ευκαιρία να θέσω νέους στόχους βραχυπρόθεσμους ή μακροπρόθεσμους για να είναι αυτός ο χειμώνας μια εποχή γεμάτη δημιουργία. Όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά η επιλογή και η οργάνωση των στόχων μας πώς θα γίνει; 20

l

anapnefstiras.gr

Έτσι απλά δεν γίνετε τίποτα. χρειάζεται ένας τρόπος για να μπορέσουμε να υλοποιήσουμε τους στόχους μας και να μη μείνουν μόνο τα λόγια. Υπάρχει μια στρατηγική στην οποία μπορούμε να στηριχτούμε και ονομάζεται SMART (έξυπνος). Προκύπτει από τα αρχικά γράμματα αγγλικών λέξεων ως εξής: Specific (Συγκεκριμένο), Measurable (Μετρήσιμο), Action (Δράση), Realistic (Ρεαλιστικό/ Εφικτό) και Time (Χρόνος /Χρονικό όριο). Θέτοντας λοιπόν ένα στόχο, ένα νέο σκοπό που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε αυτόν τον χειμώνα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν πληρούμε τον παραπάνω, ας τον πούμε, κανόνα. Αυτό που θέλουμε να καταφέρουμε να είναι αρχικά κάτι συγκεκριμένο, μετρήσιμο, αν είμαστε ικανοί και πρόθυμοι να δράσουμε, αν ο στόχος είναι πραγματοποιήσιμος και ρεαλιστικός και, τέλος, πρέπει να ολοκληρωθεί


μέσα σε κάποιο ορισμένο χρονικό όριο. Θα δώσω ένα παράδειγμα συγκεκριμένου στόχου-σκοπού: Θέλω να βρω εργασία στο αντικείμενο των γνώσεών μου (συγκεκριμένο). Να γνωρίζω όλους τους τοπικούς φορείς που θα με ενημερώνουν για οτιδήποτε προκύπτει (μετρήσιμο). Να έρχομαι σε προσωπική επαφή με ανθρώπους που ασχολούνται με την ειδικότητά μου για να είμαι πάντα σε εγρήγορση (δράση). Είναι ρεαλιστικός στόχος εφόσον έχω τα προσόντα για αυτή την εργασία και, τέλος, η καθημερινή ενασχόληση με τον στόχο μου αυξάνει το ποσοστό επιτυχίας σε αυτό που επιθυμώ. Αν ο στόχος αυτός σας φαντάζει σαν όνειρο στη θλιβερή πραγματικότητα της κρίσης, οφείλω να σας πω πως οι άνθρωποι που θα δράσουν σε μία περίοδο κρίσης είναι οι κερδισμένοι. Οι άνθρωποι που αναζητούν με πείσμα και έχουν στόχους στη ζωή μπορούν να ζουν την καθημερινότητα με αισιοδοξία. Αν πάλι οι στόχοι σας είναι πιο βραχυπρόθεσμοι, τότε βάλτε στόχους που ακολουθούν τον κανόνα όπως: Θέλω να ξεκινήσω γυμναστήριο, θα γραφτώ στο γυμναστήριο που πηγαίνει ο φίλος/ φίλη μου στις 15 Σεπτεμβρίου, θα γυμνάζομαι 3 φορές την εβδομάδα κάθε Τρίτη- ΤετάρτηΠαρασκευή και, τέλος, θα αποκτήσω πάλι καλή σχέση με το σώμα μου. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στον τρόπο που πραγματοποιούμε τους στόχους μας, αλλά όταν η προσπάθεια είναι οργανωμένη, τότε η επιτυχία είναι σίγουρη. Σκεφτείτε απλά το υπέροχο συναίσθημα μιας νίκης. Σε όλους μας αξίζει στις καθημερινές προκλήσεις της ζωής μας να είμαστε νικητές.

anapnefstiras.gr

l

21


Συνέντευξη: Λουκάς Παπαχαραλάμπους Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

Eργασιακός κανιβαλισμός, φύση, αρχαία & επιχειρείν

Σε κάθε τεύχος φιλοξενούμε τουλάχιστον μια συνέντευξη ανθρώπων των οποίων η δράση «απασχολεί» τον κοινό μας βίο. Όπως και στην περίπτωση των συνεντεύξεων των δύο Δημάρχων που έχουμε μέχρι στιγμής φιλοξενήσει, έτσι και σε αυτό το τεύχος επαναλαμβάνουμε ότι η προσέγγιση των συνεντευξιαζόμενων δεν εκφράζει πρόθεση αγιογράφησής τους, ούτε τα πρόσωπα παρουσιάζονται ως αυθεντίες που έχουν το παπικό αλάθητο. Σκοπός των συνεντεύξεων είναι η διερεύνηση και ο προβληματισμός κατά τρόπο τέτοιο ώστε οι ερωτήσεις και προφανώς οι απαντήσεις, να αποτελέσουν πηγή σκέψης, κρίσης και συζήτησης. 22

l

anapnefstiras.gr

Λόγω της αυξημένης ανεργίας (και) στην περιοχή μας, ο αναπνευστήρας θέλησε να μιλήσει και με κάποιους πιο “αρμόδιους” για ζητήματα επιχειρηματικότητας. Για το τεύχος #9, λοιπόν, ανεβήκαμε τα σκαλοπάτια του Επιμελητηρίου Βοιωτίας, στη Λιβαδειά, για να συναντήσουμε τον κ. Λουκά Παπαχαραλάμπους, Οικονομικό Επόπτη του ΕΒΕΑ και επιχειρηματία (Elikon Transport & Logistics). Τα άρθρα του κ. Παπαχαραλάμπους στο περιοδικό του Επιμελητηρίου έχουν αρκετό ενδιαφέρον αν και, κατά τη γνώμη του γράφοντος, πολλά εξ αυτών φαίνονται ως χτυπήματα σε πόρτες κωφών. Α: Που τοποθετείτε τη λειτουργία των Επιμελητήριων της χώρας, αλλά και


συγκεκριμένα αυτού της Βοιωτίας, ως προς την αποτελεσματικότητα που επιδεικνύουν έναντι των στόχων που τουλάχιστον καταστατικά έχουν θέσει; Λ.Π.: Τα επιμελητήρια της χώρας, κυρίως τα περιφερειακά, αποτελούν τους βασικούς και μάλλον πιο πλήρεις αντιπροσώπους της τοπικής επιχειρηματικής κοινότητας, η παρουσία δε του ΕΒΕΒ (Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Βοιωτίας) σε εθνικό επίπεδο βρίσκεται μάλλον πάνω από τον μέσο όρο σε εκπροσώπηση και σε δράση. Α: Ρωτώντας επαγγελματίες της αγοράς αποκομίσαμε την εντύπωση ότι το Επιμελητήριο είναι απλώς ένα τριμηνιαίο περιοδικό με φωτογραφίες από βραβεύσεις. Ποιοι παράγοντες συντελούν ώστε να επικρατεί αυτή η αντίληψη κατά τη γνώμη σας; Λ.Π.: Οι περισσότεροι επιχειρηματίες και κυρίως οι μικροί όταν αναφέρονται στο επιμελητήριο περιμένουνε συνδικαλιστική δράση, έτσι δημιουργούνται λάθος προσδοκίες. Τα επιμελητήρια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο είναι εντελώς ξένα προς τον συνδικαλισμό. Αντίθετα, βασικός στόχος είναι η ανάλυση και η σύνθεση νέων ιδεών και προοπτικών στην επιχειρηματική οικογένεια. Είναι επίσης η μίξη διαφορετικών επιχειρηματικών ομάδων ώστε να βρίσκονται λύσεις σε συγκρουόμενα επαγγελματικά συμφέροντα. Α: Μια έξωθεν εικόνα των δραστηριοτήτων του Επιμελητηρίου είναι πια η ιστοσελίδα του. Βλέπουμε ωστόσο ότι ενημερώνεται αραιά και απουσιάζει από αυτό υλικό που να δίνει το στίγμα του Επιμελητηρίου Βοιωτίας. Και μιλούμε για κλαδικές μελέτες, στοχευμένες ενημερώσεις κ.α.

Λ.Π.: Όντως, παρόλο που γίνεται προσπάθεια, η πλατφόρμα του φορέα μας έχει ελλείψεις. Ως ΝΠΔΔ, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι με ελάχιστο προσωπικό να εκτελούμε πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες σε καθημερινή βάση, γύρω από διατάγματα και νόμους επιμελητηριακούς όπως και διαδικασίες που θέλουνε συνεχώς τροφοδοσία. Αυτό καταναλώνει τον χρόνο για επιπλέον δημιουργική και πιο στοχευμένη ενημέρωση. Μη ξεχνάτε επίσης ότι σε έναν φορέα σαν το ΕΒΕΒ είναι εγγεγραμμένα τόσα πολλά μέλη και με τέτοια διασπορά (από υδραυλικό έως έναν βιομηχανικό κολοσσό) την οποία είναι μάλλον αδύνατο να διαχειριστεί απόλυτα. Όπως και να το κάνουμε όμως είναι ένα πεδίο για μελλοντική βελτίωση. Α: «Αλλού η μούργα, αλλού η βιτρίνα» γράφατε σε άρθρο σας για τη σχέση Βοιωτίας- Αττικής και για τον βοηθητικό χαρακτήρα που «κινδυνεύει» να πάρει η περιοχή μας για το λεκανοπέδιο. Απέναντι σε αυτό μιλήσατε για παραγωγικό σχεδιασμό. Ποιος ή ποιοι φορείς φέρουν το βάρος αυτού του σχεδιασμού; Λ.Π.: Η περιοχή μας έχει χάσει τον παραγωγικό της προσανατολισμό και σίγουρα αυτός που ήδη υπάρχει θέλει επαναπροσδιορισμό. Όλοι οι φορείς του τόπου (Επιμελητήριο, Εργατικά Κέντρα, ΤΕΕ, Δημοτικές και Περιφερειακές αρχές) είναι υποχρεωμένοι να συμμετάσχουνε σε έναν νέο σχεδιασμό που θα προκρίνει ένα νέο μοντέλο που θα αποδώσει καρπούς σε μια δεκαετία από τώρα. Η δημοκρατία άλλωστε είναι γαλαξίας όπου λάμπουνε πολλά αστέρια. Όμως απαιτείται οι φορείς να έχουνε επαφή και κυρίως να συζητάνε σε τακτά διαστήματα, πράγμα που

anapnefstiras.gr

l

23


απουσιάζει. Αντιθέτως, ακούγονται πολλές αποσπασματικές προτάσεις που διεγείρουνε μόνο στιγμιαία την αδρεναλίνη και τίποτα άλλο. Α: Παρά τις αδιαμφισβήτητες εξαιρέσεις, από τη γέννηση του νεοελληνικού κράτους ο ελληνικός λαός και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι έδειξαν ένα μετα-κατοχικό σύνδρομο κατωτερότητας και δουλικής εξάρτησης. Είτε στον ξένο παράγοντα, είτε στον εκάστοτε τοπικό πολιτικάντη. Μπορεί αυτός ο λαός να αποδώσει σε όρους επιχειρείν και management; Μπορεί αυτός ο λαός να σχεδιάσει μακροπρόθεσμα; Λ.Π.: Έχει αποδειχθεί ότι ο σχεδιασμός μας είναι γενικά εφήμερος και έχει ορίζοντα βραχύ. Εξάλλου και η ίδια η εταιρικότητα στην Ελλάδα δεν είναι πολύ εξελιγμένη σε σχέση με άλλες χώρες με τις οποίες ανήκουμε σε παρόμοιες οικονομικές ζώνες. Είναι καθαρά θέμα ωριμότητας και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο από το να περιμένουμε. Παρόλα αυτά, επειδή ο σχεδιασμός και η συμμετοχικότητα είναι σαν μια κλίμακα που την ανεβαίνεις και με δεδομένο ότι όσο η νέα γενιά γίνεται ακόμα πιο εξελιγμένη μορφωτικά, θα μπορέσουμε να ανεβούμε κάποια σκαλοπάτια τα επόμενα χρόνια. Α: Ασωπός, όρμος Νούσας (Θίσβη). Πολλοί πιστεύουν ότι «δ��ν βρίσκουν εργασία για δυο πέτρες». Άλλοι δε δεν συμμετέχουν σε δράσεις για το ζήτημα του Ασωπού καθώς οι ίδιοι ή μέλη της οικογενείας τους εργάζονται στα εργοστάσια που τον μολύνουν. Φύση και αρχαιολογικά ευρήματα αποτελούν για το επιχειρείν ύφαλους στους οποίους προσκρούει συνεχώς; Λ.Π.: Όχι, δεν αποτελούνε υφάλους. Ύφαλος είναι μόνο το χωροταξικά ασαφές και αόριστο

24

l

anapnefstiras.gr

περιβάλλον επιχειρηματικής και βιομηχανικής δράσης στη Βοιωτία, που μας έχει οδηγήσει σε θέματα τύπου Ασωπού. Σίγουρα για μια στάλα εργασία δεν θα θυσιάσουμε τον τόπο που κατοικούμε· όμως και χωρίς εργασία οι τόποι ερημώνουν ή εγκαταλείπονται και αυτό είναι τραγικότερο. Πάντως όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι έχουνε θεσμοθετήσει ζώνες σε πολλά σημεία για δράση μεταποιητική κ.λπ., κάτι που δεν κάνουμε εμείς και νομίζω από ένα σημείο και μετά ότι κρύβει και κάποιο ακαθόριστο σκοπό μακροημέρευσης κάποιων. Α: Οι κατά τόπους ακτιβιστές με περιβαλλοντικές ευαισθησίες είναι τελικά τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη; Τα επιχειρήματά τους εδράζονται σε πραγματικές περιβαλλοντικές ανάγκες ή ντύνουν με πράσινο φερετζέ τις ιδεολογικές τους προτιμήσεις; Λ.Π.: Είναι παράγοντας ευημερίας και αειφορίας το να είμαστε περιβαλλοντικά ευαίσθητοι. Δεν νομίζω όμως ότι η βάση της κοινωνίας έχει προχωρήσει όσο έπρεπε σε αυτόν τον τομέα. Αντίθετα και σε συνδυασμό με τις μεγάλες αλλαγές που είχαμε στις χώρες των πρώην σοσιαλιστικών παραδείσων, πολλά στοιχεία και ιδεολογίες που παρήλθαν βρήκανε καταφύγιο εκεί. Το αρχικό αποτέλεσμα είναι μια διαρκής άρνηση σε κάθε μορφή επιχειρηματικής δράσης ως οικολογικά επικίνδυνης, το επόμενο είναι η ερημιά της μη δραστηριότητας και της ανεργίας. Αυτό το τροφοδοτεί δε ακόμα περισσότερο η ανεπάρκεια των ελεγκτικών μηχανισμών σε θέματα περιβάλλοντος, πράγμα που αυξάνει την καχυποψία των πολιτών. Α: Στα χρόνια των Μνημονίων έχουν γίνει βήματα προς την κατεύθυνση της βελτίωσης του περιβάλλοντος που εξασφαλίζει το Δημόσιο στις επιχειρήσεις;


Λ.Π.: Δυστυχώς ναι, και το λέω γιατί με θλίψη διαπίστωσα ότι χρονίζοντα θέματα 25ετίας, όπως το one stop shop των Επιμελητηρίων και το εμπορικό μητρώο των επιχειρήσεων γίνεται με την πίεση της τρόικας. Όμως η ουσία παραμένει, σε ένα πολύπλοκο φορολογικό και εργασιακό καθεστώς το όποιο, αν και έγινε απόπειρα, δεν έχει απλοποιηθεί όσο θα έπρεπε και, όπως ξέρετε, τα μεγάλα πράγματα στηρίζονται και στην απλότητα. Α: Θεωρείτε ότι η στην πράξη απουσία (ή μη τήρηση) εργασιακών κανόνων για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους (ξεχειλωμένα ωράρια κ.α.) βοηθά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας; Λ.Π.: Ο εργασιακός κανιβαλισμός δεν είναι το μυστικό της προόδου. Όμως η επιχειρηματική κοινότητα αποτελείται από πολλούς μικρούς επαγγελματίες με μικρό αριθμό υπαλλήλων, κάτι που κάνει την κατάσταση σε κάποιες να μοιάζει με ζούγκλα. Εάν η Επιθεώρηση Εργασίας έκανε μόνο δειγματοληπτικά τον έλεγχο της χωρίς εξοντωτικά πρόστιμα, που οδηγούνε σε συναλλαγή με το “σύστημα” εξουσίας, τότε θα προστάτευε όχι μόνο τους εργαζόμενους άλλα και τους επιχειρηματίες που σέβονται τους κανόνες του παιχνιδιού. Κάτι τέτοιο όμως δε γίνεται. Ταυτόχρονα, το ανελαστικό εργασιακό καθεστώς σίγουρα δημιουργεί καθεστώς ασφυξίας στις επιχειρήσεις, σε συνθήκες μάλιστα που στο παγκόσμιο περιβάλλον υπάρχει αφθονία χεριών από τα πρώην σοσιαλιστικά και νυν άκρως καπιταλιστικά κράτη. Α: Εδώ και 3 χρόνια ο ελληνικός λαός «βάζει πλάτη» για να στηρίζει την καρδιά του οικονομικού συστήματος, τις Τράπεζες. Οι Τράπεζες με τη σειρά τους έχουν επιστρέψει τίποτα πίσω στους επαγγελματίες;

Λ.Π.: Οι τράπεζες είναι όντως η καρδιά κάθε σύγχρονου οικονομικού συστήματος. Είχανε πολλά κέρδη από τη φούσκα των δανείων, τα οποία εξανεμιστήκανε από το PSI (για τα ιδρύματα μόνο, και μάλλον όχι για τα στελέχη) και τώρα που επί της ουσίας είναι κρατικές, περιμένουμε την ανάλογη βοήθεια η οποία όμως δεν έρχεται. Φοβάμαι ότι θα αργήσουνε να χρηματοδοτήσουνε τους επαγγελματίες πάλι. Αυτό που δεν θα ήθελα να συμβεί είναι να ξεπέσουνε σε κομματικές επιδράσεις όπως στο πολύ παρελθόν που χορηγούσανε δάνεια ανάλογα με τα κομματικά φρονήματα. Αυτός είναι κίνδυνος πισωγυρίσματος. Α: Εφόσον έχετε επαφή με διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και παράγοντες, αναρωτιόμαστε ποια επίπτωση έχει η χαλάρωση των δημοκρατικών ηθών, που παρατηρείται έντονα τα τελευταία έτη στη χώρα μας, στην εικόνα που σχηματίζει ο επιχειρηματικός κόσμος της διεθνούς κοινότητας για τη χώρα μας. Λ.Π.: Δεν υπάρχει μόνο η χαλάρωση των δημοκρατικών ηθών, αλλά γενικότερα υπάρχει έκπτωση της σχέσης υποχρέωσης και ευθύνης έναντι του κοινού! Αυτό που είναι πιο σοβαρό όμως, είναι ότι έχουμε μάλλον μετασχηματιστεί σε κοινωνία με δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις και αυτό είναι επικίνδυνο. Επιπλέον, η εικόνα χαλάρωσης και ασυνέπειας έχει περάσει και στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα και οι πολλές συνεπείς και υπεύθυνες επιχειρήσεις να αντιμετωπίζονται με υποψία. Αυτό θα αλλάξει με την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας και οικονομικά αλλά και κοινωνικά. Κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει μόνο η πολιτική και οικονομική ελίτ της χώρας εφόσον έχει τη διάθεση και το ανάστημα.

anapnefstiras.gr

l

25


Σε μαγικά νησιά... Της Βασιλικής Καφρίτσα, Λιβαδειά

© studio phototropic

...θέλησαν πολλοί να βρεθούν και φέτος... Κάποιοι τα κατάφεραν, κάποιοι το έθεσαν σαν στόχο για του χρόνου και περισσότεροι γύρισαν την πλάτη τους και πήγαν στο χωριό, όχι γιατί σνόμπαραν το νησιωτικό ήλιο κι αποφάσισαν να ξαναδούν ξεχασμένους θείους και θείες αλλά ένεκα των γνωστών της κρίσης. Αυτός είναι λίγο-πολύ ο απολογισμός «καλοκαίρι 2013» για τους Ελληνες.

Σε αντίθεση με το σχέδιο «καλοκαίρι 2013live your myth in Greece» δηλαδή τη «βαριά βιομηχανία της Ελλάδας» όπως λένε στο υπουργείο Τουρισμού το οποίο έπιασε τα ποσοστά που ήθελε για φέτος και μάλιστα με νέες αφίξεις Ρώσων και Τούρκων τουριστών. Στόχος επετεύχθη λοιπόν. πτήσεις charter κατέφθαναν καθημερινά στα νησιά μας ενώ πλήθος Σκανδιναβών, Ρώσων, Τούρκων και, φυσικά, Ιταλών κατέκλυζαν τις χρυσές αμμουδιές και τα καταγάλανα νερά. Ξενοδόχοι και μαγαζάτορες μιλούσαν ικανοποιημένοι στα κανάλια τονίζοντας ότι εφάρμοσαν τη μείωση 26

l

anapnefstiras.gr

του ΦΠΑ στα αγαθά τους και κάπως έτσι περνόυσε ο Ιούλιος- Αύγουστος στα ελληνικά νησιά μας. Ώσπου βρέθηκα κι εγώ ανάμεσα τους σε μια τριήμερη κοντινή απόδραση για να διαπιστώσω ότι αποτελώ μειονότητα και, το πιο σημαντικό, αντιμετωπίζομαι ως μειονότητα! Θα εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Παρατήρησα από παραλία μέχρι ταβέρνα ότι στην πρώτη μου επαφή δε μου μίλησε κανείς ελληνικά (σε καμια περίπτωση η εμφάνισή μου δεν παραπέμπει σε σκανδιναβή) αλλά το αξιοσημείωτο είναι


ότι ένιωσα παραγκωνισμένη σαν ελληνίδα. Γιατί; Γιατί στην παραλία έπινα φρέντο εσπρέσο (3,50€) όχι τσάι, μετά κοκτέιλ και μετά κλαμπ σάντουιτς (20€). Και στο μπαρ έπινα λευκό κρασί (6€) και μπύρα, όχι champaign cocktail (15€) ακούγοντας την ατάκα: «Στο σαλόνι του μαγαζιού δε σερβίρουμε μπύρα, μόνο κοκτέιλ!» Και μ’ αυτή την κουβέντα σκέφτομαι: «Βρε λες να είμαστε ανεπιθύμητοι ως Έλληνες;» Όχι, αλλά φέτος ο ξένος τουρισμός πήρε τα πρωτεία και την ολοκληρωτική αφοσίωση των νησιωτών. Μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε ότι γκρινιάζω. Διαπίστωση είναι, σα να λέμε “τί μου έκανε εντύπωση” φέτος το καλοκαίρι! Αναπολώντας τις εποχές που οι Έλληνες συνήθιζαν να παραγγέλνουν στην ψαροταβέρνα φαγητό που έφτανε να φάνε αυτοί, η διπλανή παρέα, μη σου πω και όλο το μαγαζί μαζί αλλά και τον ταβερνιάρη που πάσχιζε να εξηγήσει και να προβάλλει την ελληνική παράδοση του μουσακά, εύχομαι και ελπίζω τα επόμενα χρόνια να βρεθούμε στους καλοκαιρινούς προορισμούς που επιθυμούμε και να γίνουμε ταυτόχρονα φορείς της ελληνικής φιλοξενίας, χωρίς κατάλοιπα νεοπλουτισμού. Αν μη τι άλλο δε μας χρειάζονται ούτε τα ντάκιουρι φράουλα όταν έχουμε ρακί, τσίπουρο και γλυκόπιοτα κρασιά ούτε οι κλισέ γκουρμεδιές όταν έχουμε φρέσκα ψάρια και λαχανικά από την παραγωγή μας απευθείας στην κατανάλωση. Ο έλληνας τουρίστας λοιπόν μόνο λίγο καιρό θα ξαποστάσει, γιατί αλλιώς τα υπολόγιζε και αλλιώς του βγήκαν τα πράγματα, και ξανά κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού θα ξενοιάσει... γιατί σαν το ελληνικό καλοκαίρι ΔΕΝ ΕΧΕΙ!!

anapnefstiras.gr

l

27


Φοιτητικές “κατασκευές”... Του Ναπολέοντα, Λιβαδειά

© Ντέμη Μπόγρη

Το καλοκαίρι είναι ό,τι πρέπει για να κάνει κανείς σοβαρές και ώριμες συζητήσεις σχετικά με ποικίλα θέματα. Τέτοιες συζητήσεις συνήθως γίνονται υπό την επήρεια ούζου ή άλλου αλκοολούχου ροφήματος. Είναι οι ώρες που στο τραπέζι πέφτουν όλες οι παράξενες και αξιομνημόνευτες ιστορίες. Με αυτές τις ιστορίες φτιάχνει κανείς ανθολόγιο. Το σημερινό ανθολόγιο έχει θέμα του ιστορίες από φοιτητικές… περιπέτειες. Ακολουθήστε:

• Πάτρα: Φοιτητές οργανώνονται και κανονίζουν beach party. Ποτά, πάγος, μπύρες, μαγιό, σαγιονάρες. Όλα καλά μέχρι εδώ. Εξάλλου, η Αχαΐα έχει παραλίες. Μια απ’ αυτές μάλιστα απέχει λίγα μέτρα απ’ την πλατεία Γεωργίου, στο κέντρο της πόλης! Δεν είναι το λιμάνι όμως. Είναι το διαμέρισμα ενός φοιτητή στο οποίο οι αθεόφοβοι μετέφεραν άμμο από κοντινή παραλία φτιάχνοντας τη δική τους πλαζ! Ξαπλώστρες, μπαράκι, 10 εκατοστά άμμος και χορός μέχρι το πρωί… • Πάτρα: «Που πάτε τα τούβλα αυτά συνέχεια ρε παιδιά;», «Είμαστε μηχανικοί και κάνουμε κάτι κατασκευές». Στιχομυθία ενοίκων με τους φοιτητές που μετέφεραν τούβλο-τούβλο την κατασκευή τους. Οι αθεόφοβοι έφτιαξαν στο σαλόνι του διαμερίσματος μια… πισίνα! Σύντομα όμως η υγρασία βγήκε στο κάτω διαμέρισμα και το εγχείρημα… ναυάγησε. • Ρόδος: Φοιτητική εκδρομή και ένας νεαρός ψιλοπιωμένος προσεγγίζει μια παρέα που έμενε στο ίδιο ξενοδοχείο με εκείνον για να φωνάξει μαζί της «Ένωσις», ένα απ’ τα άλλα ονόματα της ΑΕΚ. Σε κάποια φάση όμως 28

l

anapnefstiras.gr

κατάλαβε ότι οι καινούργιοι “φίλοι” του δεν είναι και τόσο ΑΕΚτζήδες. Η παρέα φώναζε «Ελευσίς»! Τα παιδιά ήταν απ’ την Ελευσίνα. • Πειραιάς: Τα σκονάκια φουσκώνουν την κόλλα ενός φοιτητή. Η καθηγήτρια το βλέπει και του τα παίρνει μονογράφοντας το γραπτό. Ο φοιτητής διαμαρτύρεται ότι τα σκονάκια δεν είναι δικά του. «Τρελή θα με βγάλεις; Βρήκα τα σκονάκια κάτω απ’ τη δική σου κόλλα και μου λες ανοησίες!» του απαντά η καθηγήτρια. «Σας ορκίζομαι στη ζωή της μάνας μου!» λέει ο φοιτητής και η καθηγήτρια απορεί: «Καλά δεν ντρέπεσαι; Στη ζωή της μάνας σου για κάτι τόσο προφανές;!;». Η καθηγήτρια κοιτά στο πάτωμα και βλέπει κι άλλα σκονάκια. «Να! Κι αυτά εδώ τίνος είναι;» ρωτά ειρωνικά. «Ε αυτά είναι δικά μου!» λέει ο φοιτητής… • Ορεστιάδα: Φοιτητής πάει στον καθηγητή ο οποίος του είχε βάλει 4 στο μάθημα που δίδασκε. Ο καθηγητής απορεί: «Δηλαδή τί ήθελες; Να περάσεις κιόλας με τέτοιο γραπτό;» Με τον φοιτητή να αφοπλίζει τον προφέσορα λέγοντας: «Όχι, δεν καταλάβατε. Λευκή κόλλα έδωσα, το 4 πού το βρήκατε;!;»…


Φεστιβάλ Μύθων και Παραμυθιών Του Γιώργου Λάϊου, Λιβαδειά festivalvoiotias.blogspot.gr

Ευτυχισμένος είναι εκείνος που οι Μούσες αγαπούν γλυκά κυλά από το στόμα του η φωνή.

© festivalvoiotias.blogspot.gr

(Ομηρικός ύμνος)

Ευλογημένος τόπος η Βοιωτία όπου έχει τεράστιο πλούτο μυθολογικής και λαϊκής παράδοσης. Χάρη στην ενασχόληση ορισμένων ανθρώπων, αυτή η παράδοση αναδείχθηκε σ’ ένα ευρύτερο κοινό δια μέσου της αφήγησης.

περιοχές της Βοιωτίας όπου έζησαν μυθολογικά πρόσωπα και αναπτύχθηκε η λαϊκή προφορική παράδοση, περιλαμβάνοντας διαδρομές με ιδιαίτερο φυσικό κάλλος και αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Από τις βουνοκορφές του Ελικώνα και τις πλαγιές του Παρνασσού, από των Χαρίτων τις πηγές στις πηγές της Κρύας και το Μαντείο του Τροφωνίου έως τους κήπους της Αλιάρτου περπατήσαμε μαζί με πλήθος κόσμου στα μονοπάτια των μύθων και των παραμυθιών.

Το φεστιβάλ διοργανώθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών και όπως λένε τα παραμύθια: δρόμο παίρνει… δρόμο αφήνει… και το κουβάρι των ιστοριών ξετυλίχτηκε ανακαλύπτοντας το μύθο ενός χαμένου παραδείσου στη Βοιωτία από τις 29 Αυγούστου έως την 1η Σεπτεμβρίου κατά σειρά στη Λιβαδειά, Ορχομενό, Στείρι, Δίστομο, Αλίαρτο με την προσδοκία την επόμενη χρονιά ν’ απλώσει τα φτερά του και ν’ αγκαλιάσει κι άλλους τόπους.

Το φεστιβάλ είχε ως στόχο, με μοναδικό μέσο τον λόγο και την αφηγηματική τέχνη, να προβάλει και να διαδώσει την πολιτισμική κληρονομιά, αναδεικνύοντας παράλληλα

ΔΡΟΥΓΟΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΔΠΘ ΜΕΛΟΣ ΤΕΕ - ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ 7, ΘΗΒΑ Τ.Κ. 32 200 ΤΗΛ.: 6945 899708, Email: gdrougoutis@gmail.com

anapnefstiras.gr

l

29


Το νησί Ας είναι μετανάστευση, ας είναι εξορία Ας μπορέσουν έστω για λίγο να μας συγχωρέσουν οι άνθρωποι Που πήραμε δρόμο αλμυρό και φτάσαμε σε αυτή τη γωνιά του κόσμου Ξέρω κουράστηκες και εσύ, σε είδα πώς αντιδρούσες στα δυνατά γέλια Και πώς έσκυβες την πλάτη στο κλάμα των παιδιών Εσοχή των ονείρων, αφάνταστη φαντασία Φτωχό χωρίς τους καταρράκτες των μαλλιών σου Και βλέπει τη θάλασσα, όπως το ήθελες Δεν πονώ, όπως το ήθελες Σκεπή τον ουρανό και δάπεδο βότσαλο ψιλό Πώς καρφώνονται τα μάτια μας Εκεί που τα σύννεφα δαγκώνουν τα κύματα Περιμένοντας στο λιμάνι για νέα των φίλων (ζεστό το χέρι σου μέσα στο παλτό μου) Να τα λογαριάσουμε, να τα μετρήσουμε Και το ζύγι να βγάλει λύπες και χαρές Στο ύψωμα παλεύεις με τους ανέμους Ξορκίζεις την παγωνιά στο κράξιμο των χελιδονιών Τραντάζεις τους ουρανούς και η Άνοιξη ζυγώνει Και βάλθηκες γυμνή να ασπρίσεις στους πρόποδες του Πάσχα Το άσπρο εσύ, ο ασβέστης και η ψυχή των νεογέννητων Τα γαλάζιο εγώ ο ουρανός και η θάλασσα Μάνα των παιδιών όλου του κόσμου Αμήχανο βλέμμα των παρθένων Με τα παιδιά του νησιού σε ακολουθούμε στα σοκάκια Συγκρίνουμε το ύψος σου με το ανάστημα των αθανάτων Στο χαμόγελο σου ψάχνουμε τη σιωπή της Κέρου Πίνοντας στα καπηλειά των καπετάνιων «Στον άνθρωπο μου, τη σύντροφο μου Τη Μαρία» Borgata Di Mela, Θήβα

30

l

anapnefstiras.gr


Σε θέλω και φοβάμαι Πώς να σ’ αγγίξω, δεν είσαι εδώ- είσαι μακριά πώς να μιλήσεις τί να πω- σε φέρνω πιο κοντά με μια λέξη στο μυαλό πετάω στα δειλά για μια στιγμή που θα βρεθώ δίπλα σου Τί να πεις, μη μιλάς τα μάτια σου μιλάνε για ότι δε ζήσαμε εμείς λυπάμαι και όλα αυτά που με φέρνουνε κοντά σου τα νιώθω τόσο δυνατά δεν είσαι εδώ σε θέλω και φοβάμαι Δικαιολογία οι στιγμές που είμαστε μακριά μ’ ένα ταξίδι αστραπή και είμαστε μαζί πώς ν’ αρνηθώ αυτό που ζω σ’ έχω ερωτευθεί ν’ απαρνηθείς αυτό που νιώθεις δε μπορείς Φραγκίσκος Βούλγαρης, Αλίαρτος Του Γιάννη Γερούλια, Λαφύστι

anapnefstiras.gr

l

31


32

l

anapnefstiras.gr


issue #9