Issuu on Google+

Λέξεις τρυφερές και αέρινες Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία στην σπαραχτική ιστορία του ανθρώπου είναι η απέλπιδα προσπάθειά του να διδάξει τη γλώσσα. Και πρόκειται πράγματι για ματαιοπονία έτσι όπως την προσεγγίζουν πια, γιατί οι λέξεις μεταφέρουν συναισθήματα που δεν αποστηθίζονται σαν μαθηματικοί τύποι – μονάχα το καταφέρνουν καρτερικά και ψιθυριστά, στα πιο ανήλια καλοκαιρινά πρωινά ή τις αφέγγαρες, ομιχλώδεις νύχτες. Οι καθηγητές, προσεγγίζουν τις λέξεις σαν μουντζούρες στο χαρτί· τις αναλύουν μέχρι να ξεφτίσουν και μόνο τότε θεωρούν πως αξίζουν. Άλλοι, πάλι, παραμένουν ασυγκίνητοι – είναι οι εχθροί των συναισθημάτων, όσοι δεν γνώρισαν το σκίρτημα της καρδιάς και ξέρουν μόνο πώς να είναι συνηθισμένοι μεγάλοι. Ξηλώνουν, όλοι αυτοί, κάθε ίχνος παιδικότητας και το αντικαθιστούν με την αυστηρή λογική τους. Τα παλάτια των αιθέρων – που τόσο συχνά χαζεύαμε και απεραντολογούσαμε – έχουν αναλυθεί από φυσικούς και πλέον δεν τους συγκινούν. Ο ήλιος, που εμπνέει στην πλάση ζωή, είναι μια πύρινη σφαίρα ακόμη. Δεν μας χαϊδεύουν πια οι λέξεις, τις έχουμε ξεχάσει. Αν τις αφήνουμε ποτέ να μας συνεπάρουν σε μαγεμένα σύμπαντα αυτό συμβαίνει μονάχα στιγμιαία, πρωτού επιστρέψουμε στην αίθουσα της πλήξης για να γνωρίσουμε τις διαρθρωτικές λέξεις. Ακόμη, επιπρόσθετα, επιπλέον κτλ. Μα πού ξεχάστηκε αυτό το διαρκές “και” που, σαν να είχε γαντζωθεί στο στόμα μας στο δημοτικό, το αναμασούσαμε με κάθε ευκαιρία; Πόσο πιο ζωντανά τα συναισθήματα τότε, πόσο πιο ένθερμη η λαχτάρα για ζωή! Τώρα πια, που ανέλυσαν και τη γλώσσα, πρέπει κανείς να χτίσει το δικό του άσυλο, στον δικό του χάρτινο παράδεισο να οχυρωθεί.


Λέξεις τρυφερές και αέρινες